Maria Àngels Anglada

Maria Àngels Anglada i d'Abadal (Vic, Bartzelonako probintzia, 1930eko martxoaren 9a - Figueres, Gironako probintzia, 1999ko apirilaren 23a) emakumezko idazle katalan bat da.

 Ibilbidea 
Filologia Klasikoan lizentziatua, literaturaren kritika landu zuen, eta arreta handia jarri zuen Kataluniako eta Italiako poetengan eta Greziako mitoetan. Bere lan kritikoan nabarmentzekoak dira Aproximació a la poesia de Salvador Espriu, Salvador Espriu en els seus millors escrits (1974) lanaren barruan, eta Viatge a Ítaca amb Josep Carner (1982). 

Figueresko Canigó, El pont, Reduccions eta 9 país argitalpenen kolaboratzailea izan zen. Herri horretan luzaro aritu zen irakasle.

Senarrarekin batera, Memòries d’un pagès del segle XVIII (XVIII. mendeko nekazari baten memoriak) idatzi zuen, 1978an argitaratua. Narratzaile gisa, 1978an Josep Pla saria irabazi zuen Les closes lanarekin, eta No em dic Laura (1981) kontakizunen bilduma argitaratu zuen. Sandàlies d’escuma lanarekin Lletra d'Or saria eta Kritikaren Sari Nazionala lortu zituen 1985ean. Beste narrazio batzuk dira Artemísia (1989), L’agent del rei (1991), El violí d’Auschwitz (1994) eleberriak eta La daurada parmèlia i altres contes (1991) ipuin bilduma.

Poeta gisa Díptic (1972), Núria Albórekin, eta Kiparíssia (1980) argitaratu zituen. Bere poesia guztia Columnes d’hores-en bildu zuen (1965-1990). Bere obraren zati bat Josep Terok musikatu zuen Et deixaré la veu ikuskizunean (2002), izen bereko diskoan jasoa.

 Lanak 

 Poesia 

 Prosa 

 Saiakera 

 Sariak eta aintzatespenak 

 1994an, Kataluniako Generalitateak Creu de Sant Jordi eman zion 
 1996an, Figueresko adopziozko alaba izendatu zuten.

 Kanpo estekak 
 M. Àngels Anglada katedra, Gironakoa

Kategoria:Victarrak
Kategoria:XX. mendeko Kataluniako idazleak
Kategoria:Kataluniako poetak
Kategoria:Kataluniako idazleak
Kategoria:Katalanezko idazleak
Kategoria:XX. mendeko emakume idazleak