Soledad Real López

Soledad Real López (Bartzelona, 1917 - Ibidem, 2007ko otsailaren 6a) aktibista, militante komunista eta antifrankista izan zen.

 Lehen urteak 
La Barceloneta auzoan jaio zen. Ama aberatsa, bordatzailea, erlijiosoa eta kontserbadorea zen. Aita Almansako (Albacete) nekazaria zen, eta Bartzelonara joan zen  La Maquinista Terrestre y Marítima enpresako galdaretan langile metalurgiko gisa lan egitera. 7 urte bete arte joan zen eskolara, La Maquinistaren greban aitak izandako inplikazio politikoaren ondorioz kanporatu egin zuten. 9 urte zituela, soldatapean hasi zen lanean, eta etxez etxe josi zuen auzoko jostun batentzat. Handik aurrera, lanean jarraitu zuen, jantzigintzarekin zerikusia zuten lanbideetan: lantegi partikularra, zapi mekanizatuak egiteko fabrika eta irazgaitzak egiteko fabrika batean. Bigarren Errepublikan, haurrentzako arropa-denda batean lan egin zuen. Handik urte batzuetara, goi-mailako joskintzako lantegi batean aritu zen 10 urtez.

1931n, bere lehen senarra, Rafael García, ezagutu zuen. Hiru urte geroago (1933), Avanti de la Barceloneta kultur eta kirol klubean eta Gazteria Komunistetan sartu zenean, mundu politikoan hasi zen lanean. Jarduera hori ez zuen utzi, 2007an hil zen arte.

Avanti kultura- eta kirol-klubean literatura politikoa irakurtzen eta zelularen jardueretan parte hartzen hasi zen. Asturiasen urriko iraultza piztu zenean (1934), errefuxiatuen arreta- eta bilketa-lanean parte hartu zuen.

 Gerra zibila 
Gerra zibilaren hasieran Kataluniako Gazte Sozialista Bateratuetan (JSUC) sartu zen, eta erakunde horrekin mobilizazioa eta erresistentzia antifaxista prestatu zituen.

Gerra garaian, Lina Odenaren eskolan trebatu zen, politikoki, eta Emakume Gaztearen Aliantza Nazionala sortzeko prozesuan parte hartu zuen (1937), Teresa Pàmies, Margarida Abril eta Isabel Vicenterekin batera. Urte bereko abuztuan JSUCen Batzorde Nazionaleko kide hautatu zuten, eta Gazteria Sozialista Bateratuen Tokiko Batzordeko (JSU) emakumeen arduradun ere izan zen, zehazki, Exekutiboaren Emakumearen Batzordekoa. Bere bikotekide Rafael Garcíak bere buruaz beste egin zuen Aragoiko frontean. Gerraren amaieran errepublikanoak ebakuatzen lagundu zuen.

 Aktibismo politikoa, torturak eta espetxea 
Hainbat errefuxiatu-esparrutan egon ondoren, Frantziako agintariek Hendaiako mugatik Espainiara itzultzera behartu zuten 1939ko azaroaren 1ean. Bartzelonan  PSUC eta Gazteria berreraikitzen hasi zen. 1941eko abuztuaren 23an atxilotu zuten, taldeko kide gehienekin batera, eta poliziak Via Layetanako komisariara eraman zuen. Han tortura eta galdeketa ugari jaso zituzten 28 egunez. Zartailu edo azotearekin jo zuten, berak gogoratzen zuenez:Modu erritmikoan baina amorruz igotzen eta jaisten ziren nire gorputzaren gainean. Nekatzen zirenez, binaka txandakatzen ziren. Azken zatia lurrean etzanda zegoen nire gorputzaren gainera igonda.Hogeita hamar urteko kartzela-zigorra ezarri zioten, eta 16 urte bete zituen hainbat espetxetan: Les Corts (Barcelona), Torrero (Zaragoza), Las Ventas (Madril), Málaga, Segovia eta Alcalá de Henares.

1957ko ekainaren 16an baldintzapeko askatasuna lortu zuen, baina Bartzelonara itzultzeko debekuarekin. Madrilen jarri zen eta Paco Rebatorekin ezkondu zen. 1970ean Gaztelako Etxekoandre eta Kontsumitzaileen Elkartean parte hartu zuen. Emakumeen Mugimendu Demokratikora eta Madrilgo Unescoren Lagunen Klubera (COUM) kidetu zen.

1999an Alderdi Feministak Europako Parlamenturako hautagai aurkeztu zuen. Kartzeletako emakumeez eta diktaduraren errepresioaz mintzatu zen hainbat hitzaldi eta solasalditan. Bartzelonara joan zen bizitzera, eta ohorezko bazkide egin zuen Pere Ardiaca fundazioari lagundu zion.

89 urte zituela hil zen Bartzelonan 2007ko otsailaren 6an.

 Goraipamenak 

 Hainbat sari jaso zituen, besteak beste, Rosa Manzano eta Ana Torán sariak, Espainiako gobernuko presidente José Luis Rodríguez Zapateroren eskutik.

 Bere bizitzari buruzko bi liburu argitaratu dira: Las cárceles de Soledad Real 982  Consuelo García (Arg. Alfaguara, 1982), Soledaden bizitzari buruzko autorearen ikuspegi pertsonala, eta Soledad Real (1917) 2001ean Fernando Hernández Holgadoren eskutik (Emakumeen Liburutegia). Ediciones del Orto, pertsonaiaren azalpen bibliografikoa. Beste batzuk ere inspiratzeko balio izan du, hala nola La voz dormida Dulce Chacónena.

 Erreferentziak 

 Bibliografia 

 Lorenzo Rubio, César (2020). «La máquina represiva: la tortura en el franquismo».  En Pedro Oliver Olmo, ed. La tortura en la España contemporánea. Madrid: Los Libros de la Catarata. pp. 131-198. ISBN 978-84-1352-077-3. 

 Kanpo estekak 

 Soledad Realen leihoak
 Les Corts-eko Emakumeen Espetxe Memoria. Bakardade erreala
 Soledad Real Comunistes-en biografia.

Kategoria:Antifrankismoa
Kategoria:Espainiako feministak
Kategoria:Kataluniako komunistak
Kategoria:Torturatuak
Kategoria:Bartzelonarrak
Kategoria:Emakume aktibistak