Ezkila tubular

Ezkila tubularrak musika-tresna bat dira, zehazki, metalez kolpatutako idiofono bat. Kanpai tubular esaten zaie, izan ere, haien soinua elizako ezkilena bezalakoa da, emulatu nahi dena. Jatorrizko kanpai handiak eta ez oso praktikoak orkestrara ez eramateko modu bat izan zen.

Tutu-formako kanpaiak 18 hodi metaliko (kobrezkoak edo letoizkoak) hutsak dira, eta armazoi batetik zintzilik daude. Hodi horiek mazo batekin edo birekin kolpatzen dira. Hodia goiko sekzioan jotzen da beti. Soinua geldiarazteko barra edo pedal bat erabiltzen da.

Kanpai (hodi) bakoitzak luzera desberdina du, nota desberdinak eskaini ahal izateko. Afinazioa ahalbidetzen du, eta, beraz, soinu zehatza duen musika-tresna da.

 Musika klasikoa 
Kanpai tubularrak 1860 eta 1870 bitartean agertu ziren lehen aldiz Parisen. John Harrington ingelesak brontzez egindako kanpai tubularrak patentatu zituen. Arthur Sullivan izan zitekeen orkestrako kanpai tubularretarako lehen konpositorea, 1886an. XX. mendearen hasieran, kanpai tubularrak antzerkiko organoetan ere sartu ziren efektuak sortzeko. Kanpai tubularrak, elizako kanpaien ordez, lehen aldiz erabili zituzten Giuseppe Verdik Il trovatore (1853) eta Un balloon in maschera (1859) operetan eta Giacomo Puccinik Toscan (1900).
Txaikovski konpositorearen 1812. Obertura izan zen beste lan ezagun bat; izan ere, elizetako kanpaiak irudikatzeko erabiltzen dira, Frantziaren aurkako gerra irabazi dela esanez.

 Herri musika 
Mike Oldfieldek famatuak egingo zituen XX. mendean, 1973ko Tubular Bells-ekin. Instrumentu honen ekoizpena izugarri handitu zen, bildumagileek eta beste artista batzuek sortu zuten eskaria zela eta. Ondorengo sorkuntza askotan sartu zuten asmakuntza.

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Ezkilak
Kategoria:Perkusio instrumentuak