Alicia Hermida

Alicia Hermida, benetako izena Alicia Pérez Herranz (Madril, 1932ko irailaren 26a – Villanueva de la Cañada, Madril, 2022ko otsailaren 9a), aktorea eta interpretazio-irakaslea izan zen.

 Bizitza 
Filmografia nabarmena bazuen ere, Alicia Hermidaren interpretazio-lana, batez ere, antzerkian nabarmendu zen, eta telebistako karrera ere emankorra izan zen. 

 Ibilbidea 

 Antzerkia 
Batxilergoko ikasketak amaitu ondoren, Madrilgo María Guerrero Antzerki Konpainian sartu zen. Taulen gaineko lehen etapan, Joaquín Calvo Soteloren Plaza de Oriente, Shakespeareren Medida por medida (1955), Anna Bonacciren La hora de la fantasía (1955), Frances Goodrichen El diario de Ana Frank , Thornton Wilderren La casamentera (1960),  Lope de Vegaren La viuda valenciana; Anton Txekhoven El jardín de los cerezos (1960), eta Federico Garcia Lorcaren La casa de Bernarda Alba (1964).

1981ean, La Barraca lanarekin, bere garaian Federico García Lorcak Bigarren Errepublikan egin zituen agertoki berak zeharkatu zituen. Gero, Alicia Hermida eskola izeneko aktore eskola sortu zuen, eta bertan ematen zituen interpretazio-eskolak.

Parte hartu zuen azken lanen artean hauxek daude: Carl Sternheimen Las bragas (1980); La Dorotea (1983); Tennessee Williamsen La gata sobre el tejado de zink (1995); Miguel de Unamunoren El otro (1995), El retablillo de Don Cristóbal (1997) eta Doña Rosita la soltera (2004) —biak Federico Garcia Lorcarenak— eta Juan Mayorgak egokitutako Fedra (2007).
 Plaza de Oriente, Joaquín Calvo Sotelo
 Las flores (1954), Álvarez Quintero anaiak
 Medida por medida (1955), Shakespeare
 La hora de la fantasía (1955), Anna Bonacci
 Los maridos engañan después del fútbol (1956), Luis Maté
 El diario de Ana Frank (1957), Frances Goodrich
 Juicio contra un sinvergüenza (1958), Alfonso Paso
 César y Cleopatra (1959), George Bernard Shaw.
 Los tres etcéteras de Don Simón (1959), José María Pemán.
 El hombre que se vestía de perro (1959), Bich Wright.
 La casamentera (1960), Thornton Wilder.
 El gato y el canario (1960), John Willard.
 El jardín de los cerezos (1960), Chejov.
 Juegos para marido y mujer (1961), Alfonso Paso.
 La viuda valenciana (1961), Lope de Vega.
 Pisito de solteras (1962), Jaime de Armiñán.
 La revelación (1962), René-Jean Clot.
 Academia de baile (1963), Jaime de Armiñán.
 Don Juan Tenorio (1963), José Zorrilla.
 El lindo don Diego (1963), Agustín Moreto.
 La pareja (1963), Jaime de Armiñán.
 No hay burlas con el amor (1963), Calderón de la Barca.
 El gran teatro del mundo (1963), Calderón de la Barca.
 La casa de Bernarda Alba (1964), Federico García Lorca.
 Diálogos de la herejía (1964), Agustín Gómez Arcos.
 Noches de San Juan (1965), Ricardo López Aranda.Los gatos (1965), Agustín Gómez Arcos. El rey se muere (1965), Ionesco.
 Una vez a la semana (1966), Jaime de Armiñán.
 Don Juan Tenorio (1968), José Zorrilla.
 Juan Del Enzina y su tiempo (1968).
 El malentendido (1969), Albert Camus.
 El carro del teatro (1970), Vicente Romero.
 Tú y yo somos tres (1972), Enrique Jardiel Poncela.
 Las hermanas de Bufalo Bill (1974), Martínez Mediero.
 Las bragas (1980), Carl Sternheim.
 Kikirikì... un cequì (1982), Alicia Hermida eta Jaime Losada.
 La Dorotea (1983), Lope de Vega.
 Las bicicletas son para el verano (1984), Jaime Chavarri.
 El maleficio de la mariposa (1985), Lorca.
 Muelle oeste (1993),Bernard-Marie Koltès.
 Queridos míos, es preciso contaros ciertas cosas (1994),Agustín Gómez Arcos.
 El otro (1995), de Miguel de Unamuno.
 La gata sobre el tejado de zinc (1995), Tennessee Williams.
 El retablillo de Don Cristóbal (1997), Lorca.
 Bodas de sangre (1998), Lorca.
 Algún día trabajaremos juntas (1999),José María Benet i Jornet.
 Doña Rosita la soltera (2004), Lorca.
 Divinas palabras (2005/06), Valle-Inclán.
 Fedra (2008),  Jean Racine.
 Maribel y la extraña familia (2013), Miguel Mihura.
 El arte de la entrevista (2014), Juan Mayorga.
 Telebista 
ezkerrera|thumb|180px|Cuéntame como pasó logoa, 2019
TVEren hasieratik egon zen telebistan, Jaime de Armiñánen eskutik hasi zen Galería de esposas telesailean. Berriro ere,  Armiñanekin, Mujeres solas (1960-1961) eta Chicas en la ciudad (1961) eta 1963 eta 1965 bitartean, eta Confidencias, Antonio Ferrandis protagonista zuela. Proiektu horren ondoren, haren aurpegia sarri agertu zen pantaila txikian, XX. mendeko 60ko eta 70eko hamarkadetan Estudio 1, Teatro de siempre, Novela izenburupean ematen ziren telebistako antzerki-lanetan dozenaka pertsonaia interpretatuz, baita Cristina y los hombres telesailean ere (1969), Elena María Tejeirorekin batera. Telebistatik denbora batean alde egin ondoren, 1997an TVErentzat Los negocios de mamá telesailean parte hartu zuen, Rocío Dúrcal protagonista zuena. 

Bere ospearen zati handi bat berreskuratu zuen, Valentina kantabriarraren paperari esker, Cuéntame cómo pasó (2001-2013) saioan. 2010ean, Urrezko Nesken bertsio espainiarrean "Sofia" izan zen. 2011n Marcoren egokitzapen espainiarrean "Maricarmen" interpretatu zuen, eta urtebete geroago Stapamosokupa2 telesailean parte hartu zuen. 2016. urtean Javier Calvo eta Javier Ambrossiren Paquita Salas webguneko serieko atal batean parte hartu zuen, Fina pertsonaia interpretatuz.

 Zinema 
1960an hasi zen lanean José María Forqueren Maribel y la extraña familia filma , Miguel Mihuraren izen bereko obran oinarritua. Haren jarduera zinematografikoa ez zen oso zabala izan, baina aipagarriak dira Pilar Miróren Gary Cooper, que estás en los cielos (1980); Jaime Chávarriren Las bicibicicletas son para el verano (1984); José Luis Cuerdaren El bosque animado (1987); Gerardo Lamaro de Herrariasen Malena tiene nombre de tango (1996), eta Emilio Martínez Lázaroren Carreteras secundarias (1997).
 Jarduera politikoa 
2009an, Alicia Hermida politika munduan parte hartu zuen, eta Iniciativas Internacion-Herrien arteko elkartasuna izeneko hautagai-zerrendan sartu zen ekainaren 7ko Europako hauteskundeetarako. Auzitegi Gorenak zerrenda hori baliogabetu egin zuen, Espainiako Auzitegiaren arabera, ETA-Batasunak infiltratua zela-eta. Konstituzio Auzitegiak, ondoren, prestakuntza horri eskatutako babesa eman zion eta hauteskundeetan parte hartu ahal izan zuen.

Horrez gain, Kubako iraultzaren alde egin zuen, baita Karibeko herriari egindako blokeoa deuseztatzearen alde  ere, eta Estatu Batuetan zeuden bost preso kubarrak askatzeko kanpainetarako bere irudia eman zuen. Cubainformación berri-zentralarekin lankidetzan aritu zen.

 Sariak eta izendapenak 

 Aktoreen Batasunaren sariak 
UrteaKategoriaFilmaEmaitza2007Antzerkiko bigarren mailako aktore onenaFedraIrabazlea2003Telebistako aktore onenaCuéntame como pasóIrabazlea2001Telebistako banaketaren interpretazio hobeaCuéntame como pasóIrabazlea2017Toda una vidaIrabazlea  

 Max sariak 
UrteaKategoriaFilmaEmaitza2008Aktore onenaFedraIzendatua2007Aktore onenaDivinas palabrasIzendatua2005Emakumezko aktore onenaDoña Rosita la solteraIzendatua1999Aktore onenaDivinas palabrasIrabazlea  

 Valentziako Mediterraneoko Zinemaren Erakusketa 
UrteaKategoriaFilmaEmaitza1993Emakumezko aktore onenaEl hombre de la neveraIrabazlea

 Arte Ederretako Merituaren Urrezko Domina (2014).

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 
 Alicia Hermida en Internet Movie Database (en inglés).

Kategoria:Madrildarrak
Kategoria:Madrilen hildakoak
Kategoria:Emakume aktoreak
Kategoria:Madrilgo aktoreak
Kategoria:Espainiako politikariak XXI. mendean