Santa Feko abadia

Santa Feko abadia eliza-abadia erromanikoa da, Okzitaniako Concas udalerrian kokatua (Avairon departamenduan, Roergue parçanan). Okzitaniar erromanikoaren maisulantzat hartzen da, batez ere ate nagusiaren gainean duen tinpanoagatik. Urregintzako pieza bakarrak dituen altxorra du, garai karolinjiarrekoa. Monumentu historikotzat katalogatuta dago.

Donejakue bideko erromesaldi-ibilbideko parte zen, eta, beraz, bideko beste lau eraikin erlijioso daude lotuta, ezaugarri arkitektoniko komunak dituztenak. Beste laurak Tourseko Done Martiri, Limòtgesko San Martzial, Tolosako Done Saturdi basilika eta Santiagoko Donejakue katedrala dira.

 Historia 
ezkerrera|thumb|Linterna gotikoa
ezkerrera|thumb|Nabe nagusia
Abadia Agenen Santa Fe da, IV. mendearen hasieran datatutako Agenen martiri gaztea (Olt eta Garona). Santuaren gorputza, hiri hartan oso gurtua, Concasko monjeek lapurtu zuten 866. urtean. Izan ere, leku horretan Santa Feko erlikiak 884. urteaz geroztik gurtzen direla badakigu.

Leku horretan bizi izan zen, seguruenik, merovingia garaian, baina lehen berriak Datus zeremitaz (Deodat) hitz egiten digu, eta Medraldus gehitu zitzaion 819an. Geroago, Datus leku hurbil eta bakarti batean erretiratu zen, Medraldus monasterio hasiberriaren buruan uzten zuen bitartean; monasterioak arau beneditarra hartu zuen.

Berehala irabazi zuen erregetasunak, batez ere Akitaniako Luis I.a eta Pepin II.a. Santa Feko erlikiak iristean, fededunek dei eta debozio handia hartu zuten, bizitasun erlijioso eta ekonomikoko garai bihurtu zena. Garai horretan, mirari batzuk daude, santuaren parte-hartzearekin, eta Concas eskualde bereko eta oraindik urrun dauden lekuetako eliza- eta jabetza-multzo baten erdigune bihurtu zen.

XI. eta XII. mendeen artean, eta batez ere Begon III.aren (1087-1107) abadiatuen azpian, abadiaren goren aldia ezagutzen da, eliza, klaustroa eta beste egoitza monastiko batzuk eraikita.

Horren aurretik, besteak beste, 1348ko Izurri Beltzak eta Ehun Urteko Gerrak eragindako gainbehera dator. Ohiturak erlaxatzeko garaia hasten da. 1537an Paulo III.a aita santuak hartu zuen parte. Beneditarren komunitatea desegin eta kolegiata kanonikal bati bidea ireki zion.

Arpilaketa-aldietatik igarotzen da, XVI. mendean bertan eta geroago Iraultzarekin. Lekua oso ukituta geratzen da, eta zuzentzeko baliabide ekonomikorik gabe. Prosper Mérimée idazleak, orduan monumentu historikoen ikuskatzaile zenak, monumentuaren hondamena saihestu ahal izan zuen. XIX. mendearen amaieran, Concas premostratencek okupatu eta zaharberritu egin zuten.

 Eliza 
Gaur egungo eliza Odolriceko abadiatuen (1031-1065) hasi zen eraikitzen, aurreko eraikin baten gainean. Eztebe II.ak (1065-1087) eta, bereziki, Begon III.ak (1087-1108) jarraitu zuten. Hiru nabeko eraikin garrantzitsua da, gurutzadura duena. Alboko nabeak presbiterioaren atzetik komunikatuta daude, eta deanbulatorio bat osatzen dute, hiru kapera absidal dituena. Gurutzadura handia da, eta hiru nabe ditu, antzeko faktura dutenak eraikinaren erdiko gorputzean.

Erdiko nabea zirkuluerdiko buelta batez estalita dago eta albokoek, baxuenek, erdiko nabearen gainean irekitzen diren leihateak dituen tribuna zabal bat dute. Egitura bera errepikatzen zaio gurutzadurari.

Jatorrizko linterna erromanikoa zehaztu gabeko garaian erori zen, seguruenik eraikuntza-akatsengatik, eta 1460 eta 1490 urteen artean berregin zen teknika gotikoekin. Geroago, sute baten ondorioz, barneko zutabeak indartu behar izan ziren.

Barrutik, eskulturak, kapitelak eta abar ikus daitezke, baita Deikundearen talde interesgarri bat ere. Presbiterioak garaiko burdin sarea du.

Fatxada trinkoa da eta kanpandorreen bi dorreak ditu albo banatan. Kontrahorma nabariak ditu. Ate nagusia tinpanoa da.

 Tinpanoa 
Eskultura erromanikoaren obra nagusietako bat da, tamaina handikoa (6,70 m x 3,60 m). Obra anonimo bat (Mestre del Tinpano), Bonifaciko abadiatoaren azpian (1107-1125) egina eta azken judizioari buruzkoa. Pieza hiru espaziotan banatzen da horizontalki, erdian Kristo bat dago Majestaden, eskuinean Ama Birjina, San Pedro, Begon abadea eta errege bat, besteak beste. Ezkerrean, kondenatu-talde bat. Beheko erregistroan arimen pisaketaren eszenak ageri dira, paradisuko eta Infernuko sarrerekin, alboetan.

 Beste elementu batzuk 
Klaustroaren hegaletako bat gorde da, kapitelak dituzten koloma bikoitzen galeriarekin. Elizari atxikita, klaustroaren aldean, Begó III. abadearen ehorzketa duen arkosoloa dago.

1987tik 1994ra bitartean, Pierre Soulages artistak elizako beira-arasak egin zituen, artista horren lanaren ezaugarri diren soiltasun kromatikoa eta soiltasun formala islatuz.

 Erreferentziak 

 Ikus, halaber 

 Santa Feko monasterioa

 Bibliografia 

 Claire Delmas,–Claude Fau. Konkeak. Beffroi darama Publicions filmak. Millau, 1989. 
 Violaine Isla Bouvet-Lanselle eta beste batzuk. Le trésor de Conques. Monum, Èditions-ek ondarea darama. Paris, 2001. 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Frantziako monasterioak
Kategoria:Frantziako arkitektura erromanikoa‎