Giovanni Bononcini

Giovanni Battista Bononcini (Modena, 1670eko uztailaren 18a – Viena, 1747ko uztailaren 9a) musikagile eta biolontxelo-jotzaile italiarra izan zen. Bere lanak Barrokon, Opera Eskola Napolitarra barruan kokatzen dira.https://www.treccani.it/enciclopedia/giovanni-bononcini/

 Biografia 
Bere aita Giovanni Maria Bononcini biolin-jotzaile eta konpositorearengandik jaso zituen bere lehen musika-eskolak. G. Buoni eta G. P. Colonnaren ikasle ere izan zen. 1685ean argitaratu zituen bere lehen biolontxelo-lanak, eta bi urte geroago biolontxelo-jotzailea zen Boloniako San Petronion. Akademia Filarmonikoan sartu zen eta 1688an San Giovanni in Monteren kapera maisu izan zen. Beranduago, Bolonia utzi eta Erromara joan zen, non lau urtez bizi izan zen. 1700ean Vienako Gorte Inperialeko konpositore izendatua izan zen, eta Berlinera gonbidatu zuen Sofia Karlota Hannoverkoa erreginak. Zenbait urtez Italian egon ondoren, Londresera abiatu zen, non bere operak jada ospetsuak ziren. Marlborougheko dukeak babestu zuen eta Händel musikagilearekin lehiatu zen baina porrot izan zuen zeren eta azken honek erregearen babesa baitzuen. Antonio Lottik plagioa leporatu zionPiotr Kaminski, Mille et un opéras, Fayard, coll. « Les indispensables de la musique », 2003, 1819 or. (), 559 or. eta eskandalu horrek Ingalaterra uztera behartu zuen 1727an, eta Paris eta Lisboan kontzertu bira batzuk egin ondoren, Vienara erretiratu zen, non pobrezian hil zen.Marc Honegger, Dictionnaire de la musique : Tome 1, Les Hommes et leurs œuvres. A-K, Paris, Bordas, 1979, 1232 or. (), 129 or.Dictionnaire de la musique, Marc Vignalen zuzendaritzapean, Paris, Larousse, 2011, 1516 or. (), p. 151https://www.buscabiografias.com/biografia/verDetalle/9523/Giovanni%20Bononcini

Giovanni Battista Bononcini operaz interesatu zen batez ere. Europan napolitar estiloa ezagutzera eman zuen, honen ordezkaririk handiena zelarik, Leonardo Vinci eta Leonardo Leorekin batera eta Scarlattiren ondoren, bere jatorria boloñarra izan arren. Bere estiloa, Apostolo Zeno libretistarekin duen elkarlanaren eragina da. Bere karrera arrakastaz betea egon zen, baina, batzuetan, Alessandro Scarlattiren jeinu benetakoenari kalte egin zion. Bere anaia Antonio Maria Bononcini ere musikagilea izan zen.

 Obra 
 Musika instrumentala: Trattenimenti da camera a tre, concerti, sinfonie, duetti; klabizenbalorako lanak, sonatak…
 Ahots-musika: Anthem fúnebre (1722), Te Deum (1748); oratorioak, San Nicola de Bari (1699) eta La Conversione di Maddalena (1701) tartean.
 Antzerki musika: kantatak, 20 serenatak eta operak:
Xerse, 1694;
Il trionfo di Camilla, 1696; 
L'amore eroica fra pastori, 1696;
La clemenza di Augusto, 1697;
La fede pubblica, 1699;
Gli affetti più grandi vinti dal più giusto, 1701;
Cefalo, 1702;
Etearco, 1707;
Maria fuggitivo, 1708;
Astarto, 1720; 
L’odio e l'amore, 1721; 
Crispo, Londresen antzeztua, 1722;
Griselda, 1722;
Erminia, 1723; 
Calphurnia, 1724;
Astianatte, Londresen antzeztua, 1727;
Alessandro in Sidone, Viena, 1737; 
Zenobia, Viena, 1737.

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 
 Giovanni Bononciniren Divertimenti Op.7 Youtuben.
 :Biografia EcuRed webgunean.

Kategoria:Modenarrak
Kategoria:Italiako musikagileak
Kategoria:XVII. mendeko musikagileak
Kategoria:XVIII. mendeko musikagileak
Kategoria:Barrokoko musikagileak
Kategoria:Opera egileak
Kategoria:Musika klasikoko musikagileak
Kategoria:Biolontxelistak
Kategoria:Madrigalak
Kategoria:Vienan hildakoak
Kategoria:Italiako musikariak