Emilio Duhart

Emilio Duhart Harosteguy (Temuco, 1917 – Ustaritz, 2006ko urtarrilaren 1a)  arkitekto txiletarra izan zen, arkitektura modernoaren ordezkaria, eta bere herrialdean XX. mende erdialdeko arkitekto eta hirigintza antolatzaile garrantzitsuenetakoa izan zen. 

Duharten lanean Le Corbusier eta Walter Gropius-en teoriek eragin handia izan zuten, eta haiekin lankidetzan aritu zen hainbat proiektutan. 

 Biografia 

 Haurtzaroa eta gaztaroa 
Emilio Duhart Txileko hegoaldera iritsi ziren Lapurdi probintziatik etorritako Ipar Euskal Herriako etorkinen lehen familietako bat zen.  Bai haurtzaroa, bai lehen eta bigarren hezkuntza, Euskal Herrian bizi izan zituen. 

Gaztetatik hasi zen bere emazte bihurtuko zen Raquel Echeverría-rekin harremana eta harekin lau seme-alaba eta hainbat biloba izango zituen. 

 Jardunbidearen hasiera 
1935ean Arkitektura ikastera sartu zen Txileko Unibertsitate Katolikoan, Santiagon,  1941ean graduatu zen,  1939an izandako lurrikarak eragindako Chillán hiriko landa etxebizitza proiektuetan lan egin zuen. 

1942an Estatu Batuetara joan zen ikastera eta hurrengo urtean Arkitekturako Masterra lortu zuen Harvard Unibertsitatean, eta irakasle gisa Walter Gropius eta John M. Gauss arkitekto eta urbanista izan zituen, lehenengoaren eta Konrad Waschmann-en laguntzaile izanik General Pannel Corporation Prefabricated Housing-en. Halaber, lan egin zuen San Franciscoko Gerra programan Californian. Harvarden ezagutu zuen Emilio Duhart-ek arkitektura modernoaren mugimendua, eta horrek bere etorkizuneko lana markatuko zuen. 

 Txilen egindako lana 
1940ko hamarkadaren erdialdera itzuli zen Txilera, Sergio Larraín García-Moreno arkitektoarekin, Kolon Aurreko Artearen Txileko Museoaren sortzailearekin,  eta harekin hainbat proiektu garatu zituen etxebizitza, eraikin publiko eta industrialetarako, baita hirigintzakoak ere. 

 Lanak 
1980an, Eiffel dorrea zaharberritzeaz arduratu zen, mendeurrenaren harira. Frantzian ere Frantziako Kudeaketa Institutua diseinatu zuen.  Parisen finkatu ondoren, urruneko lanak egiten jarraitu zuen Txilen, hala nola Comodoro Arturo Merino Benítez nazioarteko aireportua, 1992an eraikia eta Txileko hiriburuko Pudahuel komunan dagoena. Aireportu hau garai horretako bere lanik garrantzitsuenetako bat izan zen. 

 Sariak 
Emilio Duhart-ek bizitzan sari ugari lortu zituen, eta Estatu Batuetan graduondoko ikasketak egin zituenetik hasi zen jasotzen, Europako eta Hego Amerikako herrialdeek emandako zenbaitetara zabalduz. Sari hauek honako hauek dira: 

 1943 - AEBetako Bigarren Gerrako Etxebizitza Lehiaketako Bigarren Saria.
 1945 - Prinz Eugen Diploma, Stockholmeko Arkitektura Kongresua, Suedia.
 1962 - AIAko, AEBetako Arkitektoen Institutu Amerikarreko College of Fellows College-ko ohorezko kide izendatu zuten, Dallas, Estatu Batuak.
 1963 - Officier de l'Odre des Arts et des Lettres izendatua, Frantziako Kultur Gaietarako Ministerioa.
 1964 - Odre des Achitectes-eko kide izendatu zuten. Paris Frantzia
 1970 - Brasilgo Arkitektoen Institutuko ohorezko kide izendatu zuten.
 1977 - Txileko Arkitektura Sari Nazionala
 1982 - Frantziako Meritu Ordena Nazionala
 2008 - Obra 2008 Saria, Txileko 2010 Mendeurreneko Batzordeak emana, Txileko Concepción Unibertsitateko Campuseko Ardatz Zibikoa proiektuan parte hartzeagatik.

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Harvard Unibertsitateko ikasleak
Kategoria:Txileko arkitektoak
Kategoria:Erreferentzia behar duten adierazpenak dauzkaten artikuluak
Kategoria:Euskal txiletarrak