Miquel Siguan i Soler

Miquel Siguan i Soler (Bartzelona, 1918ko maiatzaren 2a – 2010eko maiatzaren 8a) psikologo eta idazle katalana izan zen.

 Biografia 
Bartzelonako Gracia auzoan hazi zen, klase ertaineko familia batean. Lehen ikasketak Josepets-en i Balmes Institutuan egin zituen. Heribert Barreraren gaztaroko laguna zen, eta gerra zibila hastean Kataluniako Ikasleen Federazio Nazionaleko (FNEC) idazkari nagusia zen, baina ez zuen kargua aprobetxatu gerra frontera ez joateko, Terolen frontean konpainia anarkista batean borrokatu baitzen. Gerra amaituta, Londresera joan zen Alderdi Laboristaren beka bat aprobetxatuz. Han, Institute of Applied Psychology eta London School of Economics erakundeetan ikasi zuen. Azkenean, lanaren psikologian espezializatu zen.

Filosofian doktoratu zen Bartzelonako Unibertsitatean, 1951n; irakaskuntza ertaineko katedraduna izan zen Santanderren (1944-1948), eta psikologia industriala erakutsi zuen Madrilen. 1951. urtean CSICen sartu zen, eta 1962. urtean Bartzelonako Unibertsitateko psikologia katedra irabazi zuen. Handik bultzatu zituen unibertsitateko irakaskuntza eta espezialitate horretako fakultate bat sortzea.

Ramon Muntaner Institutuko lehen urteetan funtsezko bultzatzaile zientifikoa izan zen, Quebecetik inportatu zuen Kataluniako eskola-sistemara, D eredua, murgiltze-eredua; aldi berean, elebitasunaren alde egon zen beti. Batzuetan kexu zen bere posizioak «alde batekoentzat zein bestekoentzat» ulergaitzak ematen zutelako. Itxurazko kontraesan hori bat zetorren bere jarrera librearekin, osotasunarekiko interesa zuen eta denetik urruntzen zekien adimen irekia zuen. Maria Luisa Boehmer alemanarekin ezkondua, emaztea eleanitza zen —katalana eta gaztelania ez ezik, frantsesa eta ingelesa ere menderatzen zituen, ama hizkuntzarekin batera.

Siguanek arreta berezia eskaini zion haur-hizkuntzari, psikolinguistikari eta hezkuntza sistemako hizkuntzen arazoei. Ondoren, elebitasuna hartu zuen ardatz, alderdi psikologikoa, soziologikoa, pedagogikoa eta are politikoa integratuz. Bartzelonako Unibertsitateko Hezkuntza Zientzien Institutuaren sortzaileetako bat izan zen, eta UNESCOren Linguapax proiektua zuzendu zuen.

2010eko otsailaren 21ean, Robert Phillipsonekin batera Linguapax saria jaso zuen. Linguapax Institutuak honela deskribatzen ditu biak: "Hezkuntza eleaniztunaren defendatzaile aitortuak bakearen eta hizkuntza-eskubideen aldekoak, kultura- eta hizkuntza-homogeneizazioko prozesuen aurka".

Europako Akademiako kide eta honoris causa doktore izan zen Genevako eta Euskal Herriko unibertsitateetan, Sevillan eta Bartzelonako Autonomia Erkidegoan. 1988an Creu de Sant Jordi Gurutzea eman zioten.

 Argitaratutako lan batzuk 

  Del campo al suburbio (1958, Premio Nacional de Literatura)
   La psicologia a Catalunya (1981)
   Metodologia per a l'estudi del llenguatge infantil (1985)
   Estudios sobre psicolingüística (1985)
   Bilingualism and Education (1986)
   España plurilingüe (1992)
   L'Europa de les llengües (1996)
   Bilingüisme i educació (1998)
   La escuela y los inmigrantes (1998)
   Bilingüismo y lenguas en contacto (2001)
   El projecte català: Del passat al futur (2009)

 Erreferentziak 

 Ignasi Aragay «Adiós al psikologo de la lengua», Diario Avui (9-V-2010), 9. or. 45
 Àlex Milian «Se ha muerto el padre de la mursión lingüística», El Temps aldizkaria, 1.353. zk. (18-V-2010), 70

 Kanpo estekak 

Kategoria:Bartzelonan hildakoak
Kategoria:Soziolinguistak
Kategoria:Kataluniako pedagogoak
Kategoria:Bartzelonarrak