Lucas Ayarragaray

Lucas Ayarragaray Viera (Paraná, 1861eko irailaren 8a - Buenos Aires, 1944ko ekainaren 1a) mediku, historialari eta politikari argentinarra izan zen, hainbat aldiz diputatu nazional gisa aritu zena. Sofía Piñeyro Huidobrorekin ezkondu zen, eta harekin lau seme-alaba izan zituen, besteak beste Lucas Ayarragaray abokatu eta jurista, Alderdi Demokristauaren presidentea . 

 Jarduera profesionala 
Rosarioko Kolegio Nazionalean eta Buenos Aireseko Unibertsitatean ikasi zuen, eta medikuntzan doktoregoa lortu zuen 1887an, Guillermo Rawsonen dizipulua izan ondoren Klinika Ospitalean. Hasieran psikiatriarako burua eskaini zuen, hainbat ospitaletan eta Asilo de Alienadas egoitzan lan egin zuen, Higiene Sail Nazionaleko idazkaria izan zen eta Buenos Aireseko Kolegio Nazionaleko gramatikako katedra eman zuen.

Clemente Basavilbasoren gobernuan Entre Ríos probintziako gobernuko ministroa izan zen eta gero diputatu nazionala 1891 eta 1898 artean. Lege bihurtu ziren bere proiektuen artean, itsasargiak eta balizak jartzea Río de la Plata-n eta Martín García uhartearen inguruak kanalizatzea eta Territorio Nacional de Río Negro-ko ureztapena sustatzea izan ziren, besteak beste. Parte hartze aktiboa izan zuen Maiatzeko Itunei eta Txilerekin egindako beste akordio batzuei buruzko eztabaidetan, ABC Ituna izango zenaren protokoloan, hauteskunde legeei buruzko eztabaidan eta 1898ko konstituzio erreforman.

1908an Historia eta Numismatika Batzordean sartu zen —gaur egun Argentinako Errepublikaren Historia Akademia Nazionala— eta berriro diputatu nazional hautatu zuten, oraingoan Buenos Aires probintzian. Defentsa Sozialaren Legearen egilea izan zen, Carlos Meyer Pellegrinirekin eta Nicolás Calvorekin batera. Funtsean, Botere Exekutiboari eta poliziari ere anarkismoaren akusazio bakarrarekin edozein atzerritar herrialdetik kanporatzeko baimena eman zitzaien. Legeari buruzko eztabaidan zehar, jarrera arrazista franko izan zituen, hau adieraziz:

   …y es contra esa situación que este país que tiene ya elementos étnicos en su población, bien inferiores, debe precaverse trayendo elementos de orden superior, seleccionado la corriente inmigratoria para incorporar los elementos sanos y poder así tener una buena raza futura bien constituida fisiológicamente sobre bases étnicas depuradas […] Nosotros no necesitamos inmigración amarilla, sino padres y madres europeas, de raza blanca, para superiorizar los elementos híbridos y mestizos que constituyen la base de la población de este país.
 1912 eta 1916 artean enbaxadore izan zen Brasilen, gero Italian, eta 1920tik Suitzan. 

Bere zutabeak egunkari desberdinetan argitaratu ziren; batez ere, La Nación- en, Bartolomé Mitre-ren sortzailearekin gatazka izan zuen arte, beste egunkari batzuetan argitaratzen joan zen arte. Hipólito Yrigoyenen aurkari sutsua izan zen.

Positibistatzat hartua, historiari buruzko lan ugari idatzi zituen, historiografikoak baino analitikoagoak, eta horietan agerian utzi zuen bere burua buruzagitasunaren,  mestizajearen  eta Italiako eta Espainiako immigrazioaren etsai zela. Era berean, Eliza Amerikan eta Espainiako gobernuaren inguruko lan zabala argitaratu zuen. 

Buenos Airesen hil zen 1944an, 84 urte zituela.

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Argentinako historialariak
Kategoria:Argentinako medikuak
Kategoria:Argentinako politikariak
Kategoria:Eusko-argentinarrak