Gonzalo N. de Arámburu

Gonzalo N. de Arámburu Rosas (Lima, 1899ko martxoaren 10a – Westminster, 1980 ) Peruko diplomazialaria izan zen .

 Biografia 
Liman jaioa 1899an, Narciso de Arámburu Dorca eta Victoria Rosas y de la Puenteren semea zen. Aita hil eta gutxira, ama (Francisco Rosasen alaba eta Villafuerteko markesaren birbiloba) Alejandro Deústua filosofo eta politikariarekin ezkondu zen. Mercedes González Morales uruguaiarrarekin ezkondu zen.

Arámburu Limako Institutuan amaitu zituen eskola ikasketak eta  San Markoseko Unibertsitatera joan zen, non Filosofia eta Letretan lizentziatura, eta Zientzietan eta Ekonomian lizentziatura lortu zitun, eta Madrilgo Unibertsitate Zentralean, non Zuzenbidean lizentziatu zen 1924an .

1920an, bere herrialdeko zerbitzu diplomatikoan sartu zen Liman Kanpo Arazoetarako Ministerioko laguntzaile gisa. Bigarren idazkaria izan zen Berlingo eta Erromako legazioetan, Washingtoneko DC ( 1922 – 1924) Tacna eta Aricaren Kasuko Batzorde Bereziko idazkaria eta Madrilen (1929) eta Rio de Janeiron (1933) lehen idazkaria. Azken legazio horretako negozio karguetara igota, denbora gutxian Kolonbia-Peru Gerra amaitu zuen Rio de Janeiroko Protokoloa hain zuzen negoziatu zuen misioaren agintea izan zen. 1936an, legazioko zinegotzi izendatu zuten Londresen eta, 1940an, Kantzelaritzara itzuli zen Protokolo Zuzendaritzako buru gisa.

1944an, Peruk erbesteratutako de Gaulle-ren gobernua aitortu zuen eta Arámburu Aljerreko Nazio Askapenerako Batzorde frantziarreko ordezkari izendatu zuen eta, Pariseko desokupatzearen ondoren, ministro guztiahalduna. Egoera horrekin, 1946an Londresen egin zen Nazio Batuen lehen Batzar Nagusian Peruko ordezkaritzako kide izan zen. Azken urte horretako ekainean, enbaxadore izendatu zuten Kolonbian eta, 1952an, Ekuadorren, non, mugan gertatutako istilu militar baten ondorioz, persona non grata izendatu zuten 1953an, eta herrialdea utzi behar izan zuen. 1953ko apirilean, bere herrialdeko lehen enbaxadore bihurtu zen Alemaniako Errepublika Federalean, kargu hori 1955 arte izan zuen. Urte horretan Uruguaira joan zen eta, 1963an, Erresuma Batura, 1969ra arte zuzenduko zuen azken eginkizuna izanik.

Zerbitzu aktibotik erretiratuta, bere herrialdeko Londresko enbaxadako aholkulari kulturala izan zen 1980an hil zen arte. Bere ondasunak Peruko Akademia Diplomatikoaren Fundazioa sortzeko erabili ziren.

 Erreferentziak 

 Paul Preston, Michael Partridge eta James Dunkerley (1952). Dokumentu britainiarrak Kanpo Arazoei buruz - Foreign Office-ren txostenak eta paperak Isilpeko inprimaketa: Latinoamerika, or. 313
 Ronald Hilton (1971). Nor da nor Latinoamerikan: Brasil, Bolivia, Txile eta Peru; Argentina, Paraguai eta Uruquay, or. 150
 Manuel Beltroy (1957). Peruko nabarmenak gaur egun: Peruko ordezkari garaikideen biografiak, or. 47

 Kanpo estekak 

Kategoria:Ohorezko Legioko ofizialak
Kategoria:Peruko diplomatikoak