François Hédelin

François Hédelin, literaturan Aubignaceko abadea izenarekin ezaguna (Paris, 1604ko abuztuaren 4a - Nemours, 1676ko uztailaren 25a) frantziar antzerkigintzako dramaturgo eta teorialaria izan zen.

 Biografia 
Claude Hédelin parlamentuko abokatuaren eta Ambroise Paré zirujau ospetsuaren alaba Catherine Pareren, semea, François Hédelin abokatutzarako ikasi zuen aurrena. Ikasketak amaitu ondoren, abokatu lanak egin zituen Nemoursen, non bere aitak kargu bat zuen. Laster utzi zuen abokatutza elizgizon izateko, eta Fronsaceko dukearen irakasle bihurtu zen, Richelieu kardinalaren iloba zena.

Handik gutxira, babesle honek François Hédelini Aubignaceko Andre Mariaren abadia eman zion (haren izena geratu zaio), Parnac-en, Bourgesko elizbarrutian, eta gero Meymac-ekoa (Limogesko elizbarrutian). Fronsaceko dukearen heriotzak, 1646an, amaiera eman zion hobespen gehiagoren itxaropenari, eta Aubignaneko abadea Nemoursera erretiratu zen, literaturaz arduratuz 1676ko uztailaren 25ean hil arte.

 Eztabaida literarioak 
Literaturari lotu zitzaion, eta bere garaiko bururik argienekin harremanetan egon zen eta sasoiko literatur eztabaidetan parte hartu zuen. Lau tragedien egilea izan zen: la Cyminde (1642), La Pucelle d 'Orléans (1642), Zénobie (1647) eta Le Martyre de Sainte Catherine (1650).

Madeleine de Scudéryren Clélie, histoire romaineren Carte de Tendreren ideia sortu zuela aldarrikatu zuen.

Ezagunak dira Pierre Corneillerekin izandako liskarrak. Haren miresle izan ondoren, Corneilleri zenbait aholku emanak baitzizkion, nonahi goraipatzen zuen, eta bere La Pratique du théâtren ere goraipatu zuen, bere kontra jo zuen bere tragediak aztertzean Corneilleri abadea aipatzea ahaztu zitzaiolako. Olerki dramatikoari buruzko bi diskurtso inprimarazi zituen (Disssertations sur le poème dramatique), Sophonisbe eta Sertorius (Paris, 1665) izenburupean, Corneille jaunaren bi tragediei buruzko ohar gisa. Corneille biziki kexatu zen, eta horien inprimatzea geldiarazi nahi izan zuen. Eta, ezin buruturik, adiskide bati agindu zion Sophonisbe eta Sertorioren Defentsa argitaratzera. Aubignaceko abadeak bere hirugarren eta laugarren idazlanekin erantzun zion, Edipo eta Bere kalumniei erantzuna, 1665.

Bereziki ezaguna da teatro klasikorako hiru unitateen erregela proposatzeagatikAubegnaceko abadea, La Pratique du théâtre. Testua Gallica webgunean eskuragarri..1640an, Terentzioren Heautontimoroumenosen iraupenari buruzko eztabaida batek eragin zion Menage filologo erudituarekin liskarra. D 'Aubignac hasita zegoen zegoeneko La Pratique du théâtre idazten, baina ez zuen bere liburua argitaratu 1657ra arte. Lanak, antzerkiaren teknikaren tratatua da, teoriarena baino gehiago, lau atal ditu: lehena, antzezpenaren eta ekintza dramatikoaren kanpo-baldintzei eskainia; bigarrena, berriz, gaiari, unitateei, ekintzaren jokamoldeari eta tragikomediari; hirugarrena, poesia dramatikoaren zatiei; eta laugarrena, diskurtsoari, irudiei eta makinei.

Homero pertsonaia kimerikoa dela eta berari aitortzen zaizkion poemak zati solteen bilduma bat besterik ez direla esan zuen lehenetariko bat izan zen; hau da, Homeroren auziaren sortzaileetako bat izan zenConjectures académiques ou Dissertation sur l'Iliade, composé en 1664an idatzia eta 1715an argitaratua, bere heriotzaren ondoren..

 Argitalpenak 
Aurreko obrez gain, beste asko zor zaizkio Aubignaceko abadeari.

 Cyminde edo bi biktima, Guillaume Colleteten tragikomedia tragikoa, Aubignaceko abadeak moldatua, 1642.
 La Pucelle d'Orléans, tragedia prosan.
 Sainte Catherine, tragedia, 1642.
 Erixene
 Palene
 Satiro, Pizti, Munstro eta Demonioen izaerari buruzko tratatua, batzuek beste Frantzisko Hedelin bati egozten diotena, 1627.
 La Pratique du Théâtre, 1657 edo 1669. Bi data horien azpian dauden aleak edizio berekoak dira, 1715ean Amsterdamen berrinprimatuak. Edizio honek Gilles Menageren Heautontimorumenosen diskurtsoa du, eta Terentzio justifikatua. D 'Aubignacek bere bizitza amaitu arte lan egin zuen La Pratique du Théâtre zuzentzen, eta tragedietako jaieraren hitzaldiei buruzko kapitulu oso bat erantsi zuen.
 Zenobia, prosazko tragediak, 1647. Antzezlan hau da egileak antzerkiari eman dion bakarra.
 Macarise edo Fortuna Uharteetako Erregina, 1664.
 Denboraren historia, edo Coqueterie erresumaren erlazioa, 1655, 1659.
 Elokuentzia saiakuntzak: inprimatze liburu bat besterik ez dago.
 Erregeari hitzaldia, Parisko bere hirian bigarren akademia bat berrezartzeari buruz, 1664, -4 °. Aubignac-eko abadeak, zeinak hainbat izpiritu eder biltzen baitzituen bere etxean, erret akademia titulua eskatzen zuen gizarte horretarako. Delfina babestu arren, eztabaida hark ez zuen eraginik izan.
 Teatroetako kondenaz 1666
 Iliadari buruzko aieru akademikoak, 1715.

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Paristarrak
Kategoria:Frantziako antzerkigileak
Kategoria:Frantziako erlijiosoak
Kategoria:Frantziako katolikoak