Juan José de Amézaga

Juan José Amezaga Landaraso (Montevideo, Uruguai, 1881eko urtarrilaren 28a - Montevideo, Uruguai, 1956ko abuztuaren 20a) politikari eta legelari uruguaitarra izan zen, Uruguaiko presidente konstituzionala izandakoa 1943ko martxoaren 1etik 1947ko martxoaren 1era.

 Biografia 
Montevideon jaio zen, eta bere gurasoak Juan José Amézaga del Valle portugaletetarra eta Josefa Landaraso Ibarra brasildarra izan ziren, azken hau ere euskal jatorrikoa.

Zuzenbide eta Gizarte Zientzien Fakultatean ikasi zuen eta 1905ean lortu zuen zuzenbideko titulua. Nota altuei esker, beka bat lortu zuen Europan ikasketak jarraitzeko, Batllisten erregimenak bultzatutako politikarekin bat etorriz. 1906an Frantziara bidaiatu zuen eta urte osoan eta hurrengo urtean bertan egon zen, Sorbonan eta Berlingo Unibertsitatean ikasten, Europako gizarte eta politika esperientziak ezagutuz, eta horrek José Batlle y Ordóñezen pentsamendura hurbildu zuen.

Itzuli zenean, bere lanbideari eta irakaskuntzari eman zion buru-belarri. Bigarren Hezkuntzan Filosofiako irakaslea izan zen eta Zuzenbide Zibileko eta Zuzenbide Penaleko eskolak eman zituen. Urte horietan gai juridikoei buruz asko idatzi zuen, liburuxkak argitaratuz eta bi aldizkari ospetsutan kolaboratuz: "Revista de Derecho y Ciencias Sociales" eta "Revista de Derecho, Jurisprudencia y Administración",[aipamena behar da] Unibertsitateko Zuzenbide Liburutegiko Ohorezko Zuzendari eta Fakultateko Gobernu Kontseiluko kide izendatu zuten.

1907an Celia Álvarez Mouliárekin ezkondu zen, eta bi seme-alaba izan zituzten: Juan José eta Celia.

Colorado Alderdiari lotuta, Duraznoko departamentuko diputatu izateko aurkeztu zen 1908an, 27 urte zituela, eta José Batlle y Ordóñezen babes esplizitua jaso zuen. Kargua lortuta, 1915era arte mantendu zuen. Estatuko Aseguru Bankuko presidentea ere izan zen 1917 eta 1933 artean, Gabriel Terraren estatu-kolpearen ondoren dimisioa eman zuen arte.

1942an Estatu Kontseiluko kide izan zen, eta 1942ko Konstituzioa idazteaz arduratu zen Kontseilu horretan.

Batllisten eta Baldomirren babesarekin irabazi zuen presidentetza, estatista ildoa mantenduz eta Gabriel Terra eta Alfredo Baldomirren estatu-kolpeen ondoren egoera politikoa normalizatuz. Bere hautagai-kidea Alberto Guani izan zen.

Agintaldia amaitutakoan, familia bizitzara erretiratu zen, nahiz eta zuzenbide arloan aktibo jarraitu. Montevideon hil zen, 1956ko abuztuaren 20an, 75 urte zituela.

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Montevideoarrak
Kategoria:Euskal uruguaitarrak
Kategoria:Bigarren Mundu Gerrako politikariak
Kategoria:Uruguaiko lehendakariak
Kategoria:Colorado Alderdiko politikariak (Uruguai)
Kategoria:Montevideon hildakoak