Memoria transakzional

Memoria transakzionala 1985ean Daniel Wegnerrek lehen aldiz proposatutako hipotesi psikologiko bat da, "Talde-adimenari" buruzko aurreko teoriei erantzuteko, hala nola talde-pentsamenduari . Memoria transakzionaleko sistema bat taldeek ezagutza kodetu, biltegiratu eta kolektiboki berreskuratzeko erabiltzen duten mekanismo bat da. Memoria transaktiboa, hasiera batean, banakoek harreman estuak zituzten bikote eta familietan aztertu zen, baina, ondoren, talde, talde handiago eta erakundeetara zabaldu zen, "Talde-buru" bat nola garatzen duten azaltzeko, memoria-sistema konplexuagoa eta potentzialki eraginkorragoa dena edozein banako kiderena baino. Memoria transakzionalaren sistema batek barnean hartzen ditu gizabanako bakoitzean gordetako memoria, gizabanakoen barruko memoriaren arteko elkarreraginak eta memoria hori eguneratzen duten prozesuak. Beraz, memoria transakzionala ezagutzen biltegi partekatua da.

Wegnerren arabera, memoria transaktiboko sistema bat norbanako bakoitzaren memorian bildutako ezagutzez osatzen da, taldekideen esperientzia-eremuei buruzko informazioa duen metamemoriarekin konbinatuta . Memoria transaktiboko sistemak kanpoko memoriaren antzera funtzionatzen du, non taldeko beste kide batzuk kanpoko memoriaren laguntza diren. Gizabanako baten metamemoriak hura berreskuratzeko eskuragarri dagoen informazioaz jabetzeko aukera ematen dion bezala, memoria transaktiboaren sistemak taldekideei taldearen barruan eskura dituzten ezagutzei buruzko informazioa ematen die. Taldeko kideek ezagutzetan adituak nor diren eta horiek komunikazio-prozesuen bidez nola eskuratu ikasten dute. Horrela, oroimen transakzionaleko sistema batek edozein gizabanakok bere kabuz eskura ditzakeen ezagutza gehiago eta hobeak eman diezazkieke taldekideei.

 Historia 
Memoria transaktiboa Daniel Wegnerrek sortu zuen lehen aldiz 1985ean . Kontzeptu horrek proposatzen zuen bi gizabanakok elkarrengandik hurbil denbora asko eman eta elkarrekin lan egiten dutenean, kideek partekatutako ezagutza-biltegi bat sortzea. Funtsean, bikoteko kide batek informazioa bil zezakeen bere bikotearen barruan, eta, ondoren, informazio hori gogoratu, bikotekideari berari buruz galdetuz. Kontzeptu hori desberdina eta bakarra zen gizartean banatutako kognizioaren beste deskribapen batzuekin alderatuta; izan ere, banakoek partekatutako informazioarekin alderatuta ezagutza desberdinak dituzten egoera bat deskribatzen du, eta taldekideek transakzioak egiten dituzte bildutako informazioa gogoratzen laguntzeko. oraintsuko berrikuspen batean, Renek eta Argotek deskribatu zuten memoria transakzionalak egiturazko osagai bat duela (memoria indibidualak kolektiboarekin dituen loturak), bai eta transakzio-prozesu bat ere, memoria transakzionala dinamikoa izatea eragiten duena. Wegnerrek lehen aldiz proposatu zituen hiru prozesu horiek, taldeetan gertatzen direnak eta memoria transakzionala eratzeko eta berrantolatzeko balio dutenak: kodetzea, biltegiratzea eta berreskuratzea, aurrerago deskribatuko direnak. Esperimentu batzuetan, Hollingsheadek deskubritu zuen bikote erromantikoek (ustez memoria transaktiboa dutenek) emaitza hobeak lortzen dituztela ezagutzei dagokienez, diadak baino , eta bikoteek zerrenda bateko hitz gehiago memorizatuko dituztela, bi ezezagunek baino, gogoratzen dituzten hitz bakarren kopuruagatik saria ematen zaienean. Emaitza horien azalpena da bikoteek badakitela zein den ezagutzarik onena duten eta bikoteek ondo ulertzen dutela elkar gogoratzea. Ezezagunek ez dute informazio partekatu hori eskuratzeko aukerarik, eta horrek errendimendu okerragoa eragiten du horrelako zereginetan. Diane Liangek eta bere lankideek memoria transaktiboa lantaldeen eremura zabaldu zuten . Lan horretan, memoria transaktiboaren garapena taldearen errendimendua hobetzeko modu bat izan zen, elkarren mendeko lanak egitean. Zabaltze horren ondoren, memoria transaktiboa emankorragoa bihurtu zen antolaketa-portaeran, beste diziplina batzuen artean.

 Garapena 
Ikerketa askok frogatu dute memoria transaktiboaren sistema batez ere taldekideen arteko interakzioen bidez garatzen dela. Ikerketa horretan, taldeko kideek baterako prestakuntza jaso zutenean, taldeak memoria transaktiboko sistema indartsuago bat garatu zuen, prozesuari buruzko informazio gehiago gogorarazi zuen eta akats gutxiago egin zituen norbanakoek prestakuntza bera baina bereizita jaso zuten taldeekin alderatuta. Ikertzaileek ondorioztatu zutenez, baterako entrenamenduan izandako elkarrekintzei esker, taldekideek ikaskideen trebetasunak ulertu ahal izan zituzten, eta lagundu egin zien ikaskideen zereginari buruzko informazio garrantzitsua bilatzen eta informazio horren zehaztasuna eta fidagarritasuna ebaluatzen. Emaitza bezala, elkarrekin entrenatu ziren taldeek emaitza hobeak lortu zituzten lanean. Geroko ikerketa batean, ikertzaile horiek berek ere erabaki zuten beren taldekideekin edo zaleekin zuten harremanak ez zituela azaltzen elkarrekin entrenatu ziren taldeen eta entrenatu ez zutenen arteko aldeak. Azterlan honetan, ikertzaileek elkarrekin entrenatu ez ziren taldeei taldeak sortzeko ariketa bat eman zieten, baina hala ere ez zuten egin elkarrekin entrenatu ziren taldeak bezain ondo.

Gainera, ikerketak erakutsi du nork daki zer egon daitekeen eskuragarri taldearen prozesuen aurretik. Talde baten bizi-zikloaren lehen etapan, taldekide bakoitzaren esperientzia ezagutzeak aukera ematen diola taldeari lana modu eraginkorragoan banatzeko eta zeregin horiek egiteko kualifikazio handiena duten kideei zeregin desberdinak esleitzeko. Taldea eratzeko lehen etapetan elkarrekintza asko egoteak taldeko kide bakoitzari aukera ematen dio taldeko gainerako kideen prestakuntza, haien esperientzia-maila edo arlo jakin batzuetako ezagutzarik eza ezagutzeko, eta zereginaren eskakizunen eta taldekideen ezagutza guztiak konbinatzeko moduaren ulermen partekatua garatzeko .

Beraz, badirudi komunikazioa funtsezko osagaia dela memoria transakzionalaren garapenean. Hala ere, badirudi talde bateko kideen arteko edozein komunikazio eta interakzio motak ez duela laguntzen memoria transakzionala eraikitzen. Komunikazioak, oro har, informazioa pertsona batetik bestera transferitzeko modu gisa balio du, baina memoria transaktiboa eraikitzeko, komunikazio horrek sistemako beste gizabanako batzuen ezagutzari, trebetasunari eta esperientzia garrantzitsuari buruzko informazioa landu behar du. Taldekideek, proiektu bat planifikatu bitartean, aurrez aurre hobeto komunikatzen badira, TMS azkarrago sortuko da eta indartsuagoa izango da. Aurrez aurreko komunikazio-mailak, taldeak planifikatzen duen bitartean, exekuzio-fasearen TMSa aurreikus lezake .

Morelandek eta Myaskovskyk (2000) erakutsi zuten memoria transakzionala taldekideen arteko interakziorik gabe gara daitekeela . Taldekideen komunikazioaren ordezko gisa, taldekideei feedback bat eman zieten, taldekideen trebetasunak atazaren eremu garrantzitsuetan sailkatzeko, egiten hasi aurretik. Ikertzaileek feedbacka eta taldekideen ezagutzei buruzko informazioa eman zituzten arren, eta taldekideak ez ziren aldez aurretik elkarren artean komunikatu, baina informazio horrek eragin positiboa izan zuen taldearen memoria transaktiboaren puntuazioan eta errendimenduan. Esperimentu horrek erakutsi zuen beharrezkoa dela taldekideen ezagutzei eta esperientzia-arloen prestakuntzari buruzko informazio espezifikoa trukatzea