Chris Argyris

Chris Argyris (1923ko uztailaren 16a - 2013ko azaroaren 16a) estatubatuar enpresa-teorialaria (greziar jatorrikoa) eta Harvard Business Schooleko irakasle emeritua izan zen. Argyris, Richard Beckhard, Edgar Schein eta Warren Bennis bezala, erakunde garapenaren sortzaileetako bat bezala ezagutzen da, eta ikaskuntza erakundeei buruz egiten duen seminario-lanagatik.

 Bibiografia 
Argyris bikia -Thomas S. Argyrisekin batera (1923-2001) - Izan zen, New Jerseyko Newark hirian. Argyris Irvingtonen (New Jersey) eta Atenasen (Grezia) hazi zen Bigarren Mundu Gerran Estatu Batuetako Armadako Seinaleen Kidegoan . 1947an bere maisutasuna lortu eta Kansasko Unibertsitatean sartu zen, non Psikologia eta Ekonomiako maisutasuna lortu zuen 1949an. 1951n Cornelleko Unibertsitatean doktoratu zen, William F. Whyteren zuzendaritzapean antolaketaren portaerari buruzko tesi batekin.

1951n, Argyrisek Yaleko Unibertsitatean hasi zuen bere karrera akademikoa, Yaleko Lantoki eta Kudeaketa Zentroaren esparruan, non bere zuzendariaren eta bere lehen eraginetako baten zuzendaritzapean lan egin zuen, E. Wight Bakke En Yale, geroago, kudeaketa zientzietako irakasle izendatua izan zen. 1971n Harvardeko Unibertsitatera joan zen, eta han Hezkuntza eta Antolakuntza Portaera irakaslea izan zen, erretiroa hartu zuen arte. Argyris Monitor aholkularitzako zuzendaria izan zen Cambridgen, Massachusettsen.

Argyrisek Torontoko Unibertsitateko Honoris Causa Doktore titulua jaso zuen 2006an eta Yaleko Unibertsitateko Zientzien Doktore titulua 2011n.

Argyris 2013ko azaroaren 16an hil zen, 90 urte zituela, eta Linwoodeko hilerrian lurperatuta dago, Westonen (Massachusetts).

 Lanak 
Argyrisen lehen ikerketek antolamendu-egitura formalek, kontrol-sistemek eta kudeaketak gizabanakoengan zuten eragina aztertu zuten, baita horiek nola erantzuten eta egokitzen ziren ere. Ikerketa hauek Personality and Organization (1957) eta Integrating the Individual and the Organization (1964) liburuak ekarri zituzten. Ondoren, antolaketa-aldaketan zentratu zen, bereziki erakundeetan goi exekutiboen portaeraren esplorazioan, Interpersonal competence and Organizational Effectiveness (1962) eta Organization and Innovation (1965) lanetan.

Hortik aurrera, gizarte zientzialariak ikerlari eta aktore bezala zuen papera ikertzera pasa zen (Teoria y método de la intervención (1970), Contradicciones interior de la investigación rigurosa (1980) eta Ciencia de la acción (1985) - Robert Putnam eta Diana McLain Smithekin). Bere laugarren ikerketa eta teorizazio arlo handia, zati handi batean Donald Schönekin abiarazia, bakarkako eta antolakuntzako ikaskuntza izan zen, eta giza arrazoibidea, eta ez portaera bakarrik, diagnostikoaren eta ekintzaren oinarri bihur daitekeen neurria (Theory in Practice (1974); Organizational Learning (1978); Organizational Learning II (1996) -guztiak Donald Schön-ekin). Pentsamendu hori Overcoming Organizational Defenses (1990) eta Knowledge for Action (1993) lanetan ere garatu du.

 Kanpo estekak 

Kategoria:Kudeaketa adituak
Kategoria:Greko-estatubatuarrak
Kategoria:Newarkarrak