Cosimo II.a Medici

Cosimo II.a Medici (1590eko maiatzaren 12a - 1621eko otsailaren 28a) Toskanako IV. Duke Handia izan zen 1609tik 1621era. 

Fernando I.a Medici, Toskanako duke handia eta Kristina Lorrenakoaren seme nagusia zen. Ahula eta gaixoa, Medicien bankua itxi zuen, familiaren aberastasun iturria. Hala ere, Galileo Galilei, bere irakasle zaharra, babestu zuen.  Hil zenean, bere ama Kristina Lorrenakoak eta bere emazte María Magdalena Austriakoak erregeordetzagatik eztabaidatu zuten eta, izugarrizko jainkozaleak zirenez, Galileo kondenatu zuen ikerketaren alde egin zuten.

 Biografia 
Txikitatik, hezkuntza moderno eta zientifikoa jaso zuen, arlo guztietan ezagutza zabala ematean oinarritua, bereziki, kultura klasikoarekin, kosmografiarekin, marrazkiarekin, matematikarekin, mekanikarekin, dantzarekin esperimentatuz, baita hainbat hizkuntza ikasiz ere, hala nola Aleman eta gaztelania, erraz hitz egiten zituenak. 

1605 eta 1608 artean Galileo Galilei ere tutorea izan zen eta Cosimo II.aren heriotza goiztiarra arte iraun zuen adiskidetasun handiaren hasiera izan zen.  1606an, Galileik "Iparrorratzaren Operazio Geometrikoak eta Militarrak" eskaini zituen, iparrorratzaren erabilerari eta erabilgarritasunari buruzko tratatua. Cosimok prestakuntza militar eta zaldunezko egokia ere jaso zuen Silvio Piccolominiren eskutik, Santo Stefano ordenako agente bikaina eta Duke Handiaren artilleriako jeneral ohia, zaldiz ibiltzen eta ehizan hasi zuena.  Gaztetan bere beste irakasle batzuk Celso Cittadini eruditu sienarra eta Piero di Giovanni Francesco Rucellai florentziarra izan ziren.

Fernando bere aitak, beti Frantziaren eta Espainiaren arteko oreka bilatuz, Frantziako printzesa batekin ezkonduta, Espainiako erreginaren arreba, Maria Magdalena Austriako artxidukesa aukeratu zuen Cosimo gaztearen emaztegaia: ezkontza, hots handiz ospatua Florentzian 1608an, pozik zegoen eta alai zegoen zortzi seme-alaba jaiotzeagatik. Ekitaldian Argonautikaren emankizuna Arnoko uretan zuzenean egon zen. 

1609an Fernando hil zen eta bere semea tronura iritsi zen 19 urte besterik ez zituela. Hala ere, bere osasuna jada ahulduta zegoen tuberkulosiagatik eta Duke Nagusi berriak, bere ahultasun fisikoaz jabetuta eta 1614az geroztik urdaileko gaixotasun bat hasi zenetik, Belisario Vinta lehen ministroari eta Gortean boteretsuak ziren senide askori delegatu zizkieten estatuko gaietako asko, besteak beste, emaztea, Francesco anaia, osaba Giovanni (Cosimo I.aren seme naturala) eta, batez ere, ama. 

Duke Handiaren meritua, bere osasun baldintza txarrez jabetuta, haur askoren arteko lankidetza sortzea sustatzea izan zen, seme zaharrenak, "Medici" de Ferdinando II.ak Medici, autogobernuaren ondare larriari aurre egin ez ziezaion. Gainera, Cosimo II.ak, hurrengo erregealdirako jarraibide zehatzak eman zituen (atzerritarrentzako esleipenik ez, frantziskotarrak ez ziren konfesorerik ez izatea gortean, Duke Handiaren altxorra ez ukitzea), bere ama Kristina eta bere emazte Maria Maddalenaren esku utziak Ferdinando printze oinordekoaren adinera arte, baina, hala ere, bi emakumeek ez zuten errespetatzen.

Cosimo II.ak beti izan zuen interes handia zientzian, eta Galileo Galileiren laguna eta babeslea izan zen: 1610ean, zientzialari pisarra bere jaioterrira deitua izan zen, non Pisako Unibertsitatean katedra bat lortu zuen, hitzaldirik gabe, eta gorteko filosofo eta matematikari izendatua izan zen. Oraingo honetan, Galileok, Sidereus Nuncius eskaini zion Duke Handiari eskerrak ematea pentsatu zuen, eta berak aurkitutako Jupiterren lau sateliteak "medicea sidera" (asteri medicei) deitu zizkion. 1616an, inkisizioaren lehen saiakera bat zela eta. Zientzialaria kondenatzeko, Cosimo II.ak erromatar justiziaren gai ospetsua kentzea erabaki zuen.

 Kanpo politika 
Cosimo II.aren erregealdiko kanpo politika Espainiaren eta Frantziaren arteko etengabeko malabarismoa izan zen, inongo gatazkatan ez sartzeko, baina emaitza txarrekin. Izan ere, Cosimo II.ak dohaintzak egin behar izan zituen, bai tropetan bai dirutan, espainiarren eta bere iloba Fernando Gonzagaren alde: 1613an, Carlos Manuel I.a Saboiako Montferratoren lehen inbasioan, Cosimo II.ak laguntza militarra bidaliko zuela agindu zuen. Gonzagastarrei, baina Toskanako kontingenteak César d'Estek eta Paulo V.ak beren lurraldeetan esku hartzearen ondorioz blokeatu ziren, borroka amaitu zenean berandu iritsi ziren gudu zelaira. Geroago (1614-18), dirua eta gizonezkoak eman zizkien espainiarrei Milanerriak Carlos Manuel de Savoyaren aurka berriro egin zituen gerretan, Espainiarekiko menpekotasun feudala betez. 1617an Fernando Gonzagarekin bigarren aldiz esku hartzeko erabakia hartu zuen Montferratora Savoiak egin zuen bigarren inbasioaren ondorioz. 

1617an ere, Cosimo II.ari Luis XIII.a Frantziakoaren eta Maria Medici amaren artean sortu zen harreman krisian esku hartzeko deia egin zioten, Concino Concini Toskanan jaiotako aholkulari frantsesaren hilketarekin lotuta. Frantziar agintariak Concini familiak Florentzian zituen ondasunak konfiskatzeko eskatu zuen traidorearen heriotzean, Cosimo II.ak ezin izan zuen eskaera horren aurka egin, Baina Frantziako erregeak Proventzan lotutako itsasontzi toskanar batzuk errepresalia seinale bezala harrapatzea nahita erabaki zuenean, Cosimok Livornon aparkatutako proventzarrak konfiskatu zituen.

1619an, Duke Handiak enperadorearen laguntza eskaera lortu zuen eta harentzat erregimentu bat kontratatzea lortu zuen Toskanako estatuaren kontura Alemaniara bidaltzeko. Hogeita Hamar Urteko Gerran erabakigarria izan ez zen arren, Cosimok Piombinoren feudoa esleitzeko aitzakia izan zen. Hala ere, jadanik 1621ean, erregimentua Gorte inperialak kargugabetu zuen, eta, ekintza honekin, Cosimo II.aren itxaropenak ere amaitu ziren.

Turkiarren aurkako gurutzada berri baten kristau idealaren barneko otomandarren aurkako sentimendua lortu nahian eta merkataritza bide berriak ireki nahian, Toskanako itsas armadarekin parte hartu zuen Afrikako iparraldeko espedizio batzuetan, Disto gotorlekua konkistatu zutenean, Negroponte-n. 1609az geroztik Persiako Shah, Abbas Handia, laguntzen saiatu zen Otomandar Inperioa ahultzen saiatzean, baina berriro ere operazio hau ez zen arrakastatsua izan, Cosimo II.aren beraren zalantzak zirela eta, ez baitzen borrokarako prest sentitu. Otomandarren aurkako gerra, Aita Santuak eta Espainiak gaiari buruz zuten iritzia entzun gabe.

Nazioartean zailtasunak izan arren, Cosimo II.aren gobernua jakintsua eta adimentsua izan zen eta Toskanan ongizate ekonomikoa eta biztanleria hazteko aldia ziurtatu zituen, urte batzuetan uzta eskasak izan arren.

 Barne politika 
Cosimo II.a, toskanar flota garatzera dedikatu zen, Jacopo Inghirami almiranteak zuzendua, urte horietan, otomandar flotaren aurkako ekintza batzuetan nabarmendu zena, baita Livornoko portua hobetzera ere.  Scansano eta Castellottieri (Sorano) feudeak eskuratu zituen Maremman, Lunigianako Terrarossakoaz gain, baina Piombinoko Printzerriko asmoak alde batera utzi behar izan zituen, 1603an Jacopo VII Appiani hil ondoren (bere aita Ferdinando I.ak jadanik hasitako lurraldeak berreskuratzeko eragiketak). Printzerria Isabella Appianirengana joan zen 1611n eta bere senarrari, Giorgio Mendoza, Binasco-ko kondeari, bere familiaren segida bermatu nahi baitzuen emaztea hil zenean. Cosimo II.ak, berarena baino beste batzuen inbestidura aldekoa zela ematen zuen Enperadorearen jokaerarekin etsita, Elba jabetzeari uko egin zion Erromatar Inperio Santuko subiranoak 500.000 dukateko mailegu-agindu moduan eskaini bazion ere.

 Ezkontza 
Maria Magdalena Austriakoarekin (1589ko urriaren 7a - 1631ko azaroaren 1a) ezkondu zen 1608ko urriaren 19an. María Austria Karlos II.a artxidukearen eta Maria Ana Bavierakoaren alaba zen. Ondorengo seme-alabak izan zituzten:

 Maria Kristina Medici (1609ko abuztuaren 24a - 1632ko abuztuaren 9a)
 Fernando II.a Medici, Viktoria della Rovererekin ezkondu zela (1610eko otsailaren 7a - 1694ko martxoaren 6a), Francesco Ubaldo de la Rovere, Urbinoko printzearen alaba.
 Giovan Carlo Medici (1611ko uztailaren 24a - 1663ko urtarrilaren 23a), 1644an kardinal bihurtu zena.
 Margarita Medici (1612ko maiatzaren 31 - 1679ko otsailaren 6a), 1628ko urriaren 11an ezkondu zen Eduardo I Farneserekin, Parmako dukearekin (1612-1646)
 Matthias Medici (1613ko apirilaren 9a - 1667ko urriaren 14a)
 Francesco Medici (1614ko urriaren 16a - 1634ko uztailaren 25a)
 Anne Medici 1616ko uztailaren 21a - 1676ko irailaren 11a), 1646ko ekainaren 10ean ezkondu zen Fernando Karlos Austriako artxidukearekin (1628-1672)
 Leopoldo Medici (1617ko azaroaren 6a - 1675eko azaroaren 10a), kardinal egin zuten 1667an..

Bere seme zaharrena izan zen haren oinordekoa, eta Fernando II.a Medici izenarekin erreinatu zuen.

 Zuhaitz genealogikoa 

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Medici etxea
Kategoria:Florentziako historia
Kategoria:Toscanako duke handiak
Kategoria:Florentziarrak
Kategoria:Florentziako noblezia