Dacia Maraini

Dacia Maraini Paola ( Fiesole, Italia, 1936ko azaroaren 13a) italiar eleberrigilea, poeta, antzerkigilea, saiakeragilea eta gidoilaria da. "1930eko hamarkadako belaunaldia" izenekoaren barruan dago, eta italierazko literatura garaikideko autore ezagun eta itzulienen artean aurkitzen da. Bere lana emakumearen bizitzako baldintza historiko eta sozialei buruzko ikerketa da. Hainbat gai sozial (haurtzaroko edo marjinazioko arazoei buruz) hausnarketa zabalago batean txertatuta daude, ikuspegi historikotik jorratuak, ondo dokumentatuta, eta estilo errealista eta argiarekin. Arnaldo Colasanti: "Dacia Maraini", en ''Enciclopedia del Cinema'', Treccani, 2004. Disponible Enciclopedia del Cinema en línea.

 Biografia 

 Lehen urteak 
Dacia Fiesolen jaio zen 1936ko azaroaren 13an. Aita, Fosco Maraini, etnologo eta orientalista ezaguna izan zen. Bere ama, Topazia Alliata, margolaria zen, Siziliako aristokrazia familiakoa.

Italia faxista uzteko gogoz, Fosco Marainik nazioarteko beka bat lortu zuen hainu, Japoniako herri indigena, aztertzeko eta bere familia osoarekin joan zen herrialdera 1938an. 1943 eta 1946 artean Maraini, beste italiar batzuekin batera, kontzentrazio esparru batean barneratu zuten Saloko Errepublikan sartzea sinatzeari uko egin ziotelako. Landa eremuan, familiak muturreko gabezia jasan zuen, eta egoera horrek AEBetako armada iristsi arte iraun zuen. Mangiami pure poema liburuan (1978) idazleak gose eta sufrimendu urte hauen berri ematen du.

Italiara itsasontziz itzuli ondoren, Maraini familia Siziliara joan zen bizitzera 1947an, Bagherian bizi izan ziren amaren aldeko aiton-amonekin batera, Daciak bere ikasketak han hasi zituen. Gerraosteko urte zailak izan ziren, idazleak Bagheria (1993) testu autobiografikoan gogoratu zituenak, desagertutako munduaren aurrean izandako beldurrak eta harridura kontatuz, toki hura heldu gisa bisitatu zuenean egiaztatu zuen bezala. [lecturaylocura.com/bagheria-de- dacia-maraini/]

Urte batzuk geroago, familia hautsi egin zen. Aita Erromara joan zen bizitzera eta ama seme-alabekin geratu zen Palermon, eta han Daciak lizeoan ikasi zuen. 18 urte bete zituenean, bere aitarekin Erroman bizitzera joatea erabaki zuen. Hiriburuan amaitu zuen batxilergoa eta noizbehinkako lanak egiten hasi zen, hala nola, idazkaria edo kazetaria.

21 urte zituela, beste gazte batzuekin batera, literatura aldizkari bat sortu zuen, Tempo di letteratura, eta izen handiko aldizkarietan kolaboratzen hasi zen, hala nola Paragone, Nuovi Argomenti ; (urte batzuk geroago zuzendu zuena) edo Il Mondo .

 Literatur ibilbide luzea 
Hirurogeigarren hamarkadaren hasieran Lucio Pozzi margolari milandarrarekin ezkondu zen (lau urte elkarrekin bizi ondoren banandu egin ziren), eta bere lehen eleberriak argitaratu zituen: La vacanza (1962), L'età del malessere ( 1963), Formentor Nazioarteko Saria irabazi zuena, eta A memoria (1967). Gainera, kritika bikainekin argitaratu zuen bere lehen poesia liburua: Crudeltá all'aria aperta ( 1967).

Garai hartan Maraini antzerkira dedikatzen ere hasi zen, eta beste idazle batzuekin batera Teatro del Porcospino sortu zuen, bertan Italiako egile garaikideen lanak baino ez ziren antzeztan, tartean, Carlo Emilio Gadda eta Alberto Moraviarenak eta azken honekin bikote harreman bat izan zuen 1962an. 1978ra arte iraun zuena. Hirurogeiko hamarkadaren bigarren erdialdetik aurrera, antzerki lan ugari idatzi zituen, eta horien artean nabarmentzen dira Maria Stuarda eta Dialogo di una prostituta con il suo client ,nazioarte mailan ere arrakasta lortu zutenak.

1973an Marainik Teatro della Maddalena sortu zuen beste lankide batzuekin batera, emakumeek kudeatu eta zuzendu zutena. 1972an argitaratu zuen Memorie di una ladra eleberria, 1973an film bihurtu zen Carlo Di Palmaren Teresa la ladrona izenburuarekin, Monica Vitti protagonista zela.

Donna in Guerra 1975ean argitaratu zen eta sei hizkuntzatara itzuli zen. 1980an Storia di Piera estreinatu zen, Piera Degli Esposti-rekin elkarlanean idatzitakoa eta izenburu bereko filmean Marco Ferrerik zinemarako egokitu zuena, Marcello Mastroianni, Hanna Schygulla eta Isabelle Huppert aktoreek antzeztua.

1990ean La lunga vita di Marianna Ucrìa (Marianna Ucrìa-ren bizitza luzea ) argitaratu zuen, Siziliako familia handiki bateko alaba gor-mutuaren bizitza kontatzen du eleberri historiko honek, eta bere klase sozialeko emakumeei gordetako patuari ihes egiteko borroka isila: «Ezkontzea, erditzea, alabak ezkontzea, erditzea eragitea eta ezkondutako alabek beren alabak erditzea ahalbidetuko duten moduan jokatzea ezkondu eta erditu. . . » La larga vida de Marianna Ucrìa, Seix Barral, 1991, p. 228) Nobelak, besteak beste, Campiello saria eta 1990eko Urteko Liburua saria irabazi zituen nazioartean arrakasta handia izan zuen, hemezortzi hizkuntzatara itzuli zen, eta zinemara eta antzerkira eraman zuten.

1994an, Daciak, antzerkigintzan jardun zuen bitartean, nazioarteko arrakasta berri bat ezagutu zuen Voci eleberriarekin, polizia-eskema baten bidez emakumeen aurkako indarkeriaren gaia jorratzen duena.. Voci- k hainbat sari entzutetsu ere irabazi zituen eta zazpi hizkuntzatara itzuli zen, tartean gaztelaniara ( Voces ). 1998an Se amando troppo poesia antologia argitaratu zuen eta, hurrengo urtean, Buio (Iluna) ipuin liburua, haurtzaroaren gaineko indarkeria hamabi kontakizunetan jorratzen duena eta Strega Saria jaso zuena.

Mende honen hasieran, Marainik bere ia antzerki lana bildu zuen Fare Teatro (1966-2000) liburuki antologikoan; eta Amata scrittura saiakera argitaratu zuen, telebistan zuzendu zuen programa kulturalaren edukian oinarrituta Io scrivo, tu scrivi izenburuarekin. 2001ean, La nave per Kobe, Maraini familiak Japoniara egindako bidaia kontatzen duena, eta La pecora Dolly (Dolly ardia ) alegien liburua atera ziren argitara.

Marainik harreman estua izan du zinemarekin eta bere nobela batzuk pantailara eraman dira berak gidoilari gisa esku hartuz. Horien artean, Historia de Piera (1983), Marco Ferreri zuzendua. Ferrerirekin batera, El Futuro es Mujer (1984) filmaren gidoia ere idatzi zuen, Marainiren obra guztiaren ikuspuntu feminista jarraituz. Yo soy mía (1978) filmerako, Sofía Scandurra zuzendariari zuzendutako gidoia idatzi zuen, Donne in guerra (1975) eleberrian oinarrituta. Margarethe von Trotta zuzendari alemaniarrarentzat Love and Desires (1988) idatzi zuen, baina agian Dacia Marainik zinemari egin zion ekarpenik handiena Pier Paolo Pasolini lagunak zuzendutako Mil eta bat gau (1974) filmaren gidoia izan zen. 

Fogako Unibertsitatean ohorezko eta Italiako Errepublikako Merituaren Ordenako Gurutze Handiaren jabe da, 1996ko urtarrilaren 9an eman zitzaiona. Página web de la Presidencia de la República Italiana. 2012an Fondazione Campiello saria jaso zuen karrera osoagatik.

2013an, Irish Braschi zine zuzendariak Nací viajando filma egin zuen, egileari buruzko dokumental bat, Japoniako kontzentrazio-esparru batean espetxeratu zutenekoa, Alberto Moraviarekin, Pier Paolo Pasolinirekin eta Maria Calla opera-abeslariarekin munduan zehar egindako bidaia ospetsuei buruzkoa. jaso du 2010etik; <ref> <ref>.</ref&gt</ref>

.  <ref>

 Argitaratutako lanak 

 Eleberriak 

 La vacanza, Milán, Lerici, 1962.
 L'età del malessere, Turín, Einaudi, 1963 (Los años turbios, Seix Barral, 1963)
 A memoria, Milán, Bompiani, 1967.
 Memorie di una ladra, Milán, Bompiani, 1972.
 Donna in guerra, Turín, Einaudi, 1975.
 Isolina. La donna tagliata a pezzi, Milán, A. Mondadori, 1980.
 Lettere a Marina, Milán, Bompiani, 1981.
 Il treno per Helsinki, Turín, Einaudi, 1984.
 La lunga vita di Marianna Ucrìa, Milán, Rizzoli, 1990 (La larga vida de Marianna Ucrìa, trad. esp. Atilio Pentimalli Melacrino, Seix Barral, 1991; nueva ed.: Herce Editores, 2008).
 Bagheria, Milán, Rizzoli, 1993. (Bagheria, trad. esp. Juan Carlos de Miguel y Canuto, Minúscula, 2013).
 Voci, Milán, Rizzoli, 1994 (Voces, trad. esp. Atilio Pentimalli Melacrino, Seix Barral, 1995; nueva ed.: Herce Editores, 2008).
 Dolce per sé, Milán, Rizzoli, 1997 (Dulce de por sí, Seix Barral, 1998).
 La nave per Kobe. Diari giapponesi di mia madre, Milán, Rizzoli, 2001.
 Colomba, Milán, Rizzoli, 2004.
 Il treno dell'ultima notte, Milán, Rizzoli, 2008 (El tren de la última noche, trad. esp. David Paradela López, Galaxia Gutenberg/Círculo de Lectores, 2012).
 La grande festa&, Milán, Rizzoli, 2011.
 Chiara d'Assisi. Elogio della disobbedienza, Milano, Rizzoli, 2013.

 Ipuinak 

 Mio marito, Milan, Bompiani, 1968.
 L'uomo tatuato, Napoli, Guida, 1990.
 La ragazza con la treccia, Roma, Viviani, 1994.
 Mulino, Orlov eta Il gatto che si crede pantera, Viterbo, Alternative Stampa, 1994.
 Buio, Milan, Rizzoli, 1999.
 A sonno senza sogni; Gita in bicicletta a Mongerbino, Bagheria, Drago, 2006.
 Ragazze di Palermo, Milan, Corriere della Sera, 2007.
 La ragazza de via Maqueda, Milan, Rizzoli, 2009
 L'amore rubato, Milan, Rizzoli, 2012 ( Lapurtutako maitasuna, trad. Esp. David Paradela López, Galaxia Gutenberg / Círculo de Lectores, 2013).

 Haurrentzako ipuinak 

 Storie di cani per una bambina, (1996)
 La pecora Dolly, (2001)
 Liguori può ... tu non può, (2001)

 Poesia 

 Botta e risposta poetica... o quasi (con Nicolò Maraini), Roma, Tip. editrice dell'Orso, 1960.
 Crudeltà all'aria aperta, Milán, Feltrinelli, 1966.
 Donne mie, Turín, Einaudi, 1974.
 Mangiami pure, Turín, Einaudi, 1978.
 Dimenticato di dimenticare, (1984)
 Viaggiando con passo di volpe, (1991)
 Se amando troppo, (1998)
 Noche de fin de año en el hospital y otros poemas, Medellín, Sílaba (2013).

 Antzerkia 

 Il ricatto a theater e

 Viva l'Italia, Turín, Einaudi, 1973.
 La donna perfetta, Venecia, La Biennale, 1974.
 La donna perfetta seguito da Il cuore di una vergine, Turín, Einaudi, 1975.
 Don Juan, Turín, Einaudi, 1976.
 Dialogo di una prostituta con un suo cliente. Con un dibattito sulla decisione di fare il testo e la preparazione dello spettacolo, Padua, Mastrogiacomo-Images 70, 1978.

 Gidoiak 

 Cuore di mamma, Milan, Forum, 1969.

 Saiakera 

 Fare teatro. Materiali, testi, interviste, Milán, Bompiani, 1974.
 La bionda, la bruna e l'asino, 1987
 Cercando Emma, 1993
 Un clandestino a bordo, 1996
 Il gioco dell'universo. Dialoghi immaginari tra un padre e una figlia (con Fosco Maraini), Milán, A. Mondadori, 2007.
 I giorni di Antigone - Quaderno di cinque anni, 2006
 Sulla mafia. Piccole riflessioni personali, Roma, Perrone, 2009.
 La seduzione dell'altrove, Rizzoli, 2010

 Elkarrizketak 

 E zure chi eri? Sull'infanzia, Milan, Bompiani, 1973 hitz egin zenuen.
 Wanda Raheli. Giovedi 19 giugno , Erroma, Seconda Scala, 1975.
 Storia di Piera, 1980
 Il bambino Alberto, 1986
 Piera e gli assassini, (2003)
 Il volto delle donne - Solasaldia Dacia Marainirekin, Edizioni della Sera, 2010.
 La mia vita, le mie battaglie, Della Porta, 2015.

 Filmografia gidoilari gisa 

 L'età del malessere (1968)
 La donna invisibile (1969) (zuzendaria: Paolo Spinola )
 Cuore di mamma (1969) (zuzendaria: Salvatore Samperi )
 Certo, certissimo, anzi ... probabile (1969) (zuzendaria eta gidoilaria: Marcello Fondato, Dacia Marainiren argumentuan)
 Uccidete il vitello grasso e arrostitelo (1970) (zuzendaria eta idazlea: Salvatore Samperi)
 L'amore coniugale (1970) (gidoia eta zuzendaritza: Dacia Maraini, Alberto Moraviaren eleberrian oinarrituta)
 Teresa zaunka egiten dio (1973) (zuzendaria: Carlo di Palma )
 Il fiore delle mille e una notte (1974) (zuzendaria eta gidoilari nagusia: Pier Paolo Pasolini )
 Gli Elmòlo (1975), Afrikako herri bati buruzko dokumentala, Marainik berak zuzendua
 Abrami Afrikan (1976)
 Abortua: Parlano le donne (1976)
 Paura e amore (Love eta Espainian nahiak) (1988), zuzendua Margarethe von Trotta

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

 Idazlearen webgune ofiziala (it. )
 "Maraini, Dacia", artikulu idazleak ' italiar Entziklopedia ' ed bertsio digitala ere. Treccani (it)
 Dacia Maraini egindako elkarrizketa, Alberto Ojeda arabera ' in ElCultural.es ' 5-29-2012 (es)
  Eurochannel-en
 Alderdia | Dacia Maraini eta Giorgio Antonucciren arteko topaketa CTXT- en (eu)

Kategoria:Italiako zinema gidoilariak
Kategoria:Italiako ipuingileak
Kategoria:Italiako poetak
Kategoria:Italiako eleberrigileak
Kategoria:Italiako emakume idazleak
Kategoria:Toscanarrak