Erromatar prefektu

Prefektua () Antzinako Erroman, goi mailako funtzionarioa izan zen. Bere zereginek arlo militarra eta zibila hartzen zituzten. Karguak maila aldakorra zuen, eta, normalean, zaldunen estamentuko pertsona batek betetzen zuen. Arlo zibilean, prefeta ez zen magistratu bat, haren ordezkoa baizik.

 Pretorioko prefektua 
Praefectus praetorio erromatar ofiziala zen, enperadorearen pretoriar guardiaren buru zena. Komandanteak, normalean bi ziren, zaldunen estamentukoak ziren. Tiberio enperadorearekin izendapen hori izan zuen  Sejano ondoren, prefektuek enperadoreari laguntzen zioten normalean, bere aholkulari militar nagusi gisa, eta, K.O. II. eta III. mendeetatik aurrera, eskumen judizialak ere eman zitzaizkian. Prefekturaren garai handia K.o. III. mendearen hasieran izan zen (horien artean Papiniano eta Ulpiano jurista ezagunak egon ziren), eta III. mendearen amaieran prefektu batzuek tronu inperiala lortu zuten (adibidez, Makrino eta Filipo Arabiarra). Dioklezianoren garaian lau prefektu pretoriar izan ziren, prefektu bana tetrarkiako agintari bakoitzarentzat. Konstantinoren agintepean (312), bere eginkizun militarretatik salbuetsita, administratzaile zibil boteretsu bihurtu ziren eta, inperioa lau prefetura handitan banatu zenez, horietako bakoitzak Inperioko parte handietako baten arduraduna izan zuen. Ikus, Plautiano, Tigelino, Turbo.

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Antzinako Erromako tituluak
Kategoria:Erromatar administrazioa