3bis linea (Parisko metroa)

Parisko metroaren 3bis linea sarean aurreikustako hamasei lineetako bat da. Gambetta eta Porte des Lilas geltokiak lotzen du, Parisko ekialdetik igaroz duen iparralde-hegoalde ardatza osatzen du.

1971ko martxoaren 27an inauguratu zen, linetik aldentzean

Etorkizunean, linea horren eta linearen arteko fusioa ikus liteke.

 Historia 
Berrogei urteko eztabaidaren ondoren, Parisko zirkulazio baldintzen hondatzeak, atzerriko hiriburuen adibideak eta 1900eko erakusketa unibertsalera hurbiltzeak erabaki zuten agintariek metroaren eraikuntza abiaraztea. Azkenean, Parisko hiriak proposatutako proiektua atzeratu egin da. Estatuak horri onartzen dio lanaren diseinua eta gauzatzea. Udal Kontseiluak 1896ko apirilaren 20an Fulgence Bienvenüe eta Edmond Hueten darearen proiektua onartu ondoren, "Metropolitar burdinbidea" onura publikokoa dela esaten du 1898ko martxoaren 30eko legeak.Jean Tricoire, Un siècle de métro en 14 lignes, éd. 1999, p. 168

Sare horrek sei line ditu, tartean Porte Maillotetik Ménilmontantera doan C linea bat, Étoile eta Batignolles arteko B linea zirkularra hartzen duena. Hiriburutzaren eta sareko kontzesionario den trakzio Konpainiaren artean 1898ko urtarrilaren 27an egindako hitzarmenak lehen hiru lineak martxan jartzea aurreikusten du zortzi urteko epean, onura publikoko deklarazioaren ondoren. Lehen trafiko-azterketa zehatzek a eta C lineen terminalak tartekatzea iradokitzen dute: lineako trenek Porte Maillot izango dute amaiera, etorkizuneko sareko linea osatzen duena, eta C lineako lineak, berriz, Porte Dauphinera iritsiko dira. Eta, jakina, B lineako arraunak ere, . Baina azkar, Villiersko linearen amaiera atzeratu eta Villiersen eta Porte Dauphinen arteko tartea line zirkular bakarrera gordetzea erabaki da, line desberdinak erabat banatze aldera, ustiapena errazteko. linean eta linearen iparraldeko adarrean erregistratutako trafikoaren garrantziak, ireki bezain laster, Villek berehala martxan jarriko ditu linea eta linearen hegoaldeko adarra, 1903an Iparraldeko zirkularra osatu bezain laster.

 Eraikuntza 
lineako azpiegitura lanak sei zatitan adjudikatzen dira 1902ko maiatzaren 24an. Parisko Trenbide Metropolitarraren Konpainiari (CMP) 1903ko martxoaren 13an eman zion Parisko Udalak, baina onura publikoaren aitorpena 1907ko otsailaren 26ra arte ez zen iritsi. Lanak zaildu egiten dira lurpeko azpiegiturak (ura, gasa, elektrizitatea) nahitaez lekuz aldatu behar direlako, baina baita metroaren hainbat linea gurutzatu behar direlako ere, batez ere Opéran, non putzu bakar batean dagoen obra berezi batek eta lineak gurutzatzen dituen. Hiru lineak eraiki bezain laster, hogei metroko altuera izango duen harlanduzko putzu hori eraikiko da, gainerako lineak ireki eta gero lan astunik egin ez dadin. Lan hori mantu ferreatikoan dago ezarrita, eta hormigoizko hiru pilaretan bermatu behar da, aire konprimatuko betelanak eginez eginak. Lanek hamaika hilabete iraun zuten, 1903ko martxotik 1904ko otsailera arte.Jean Robert, Notre Métro

Beste lan delikatu bat Saint-Martin ubidea zeharkatzea da, linearen ekialdean. Kanalaren urteko langabeziaz baliatzeko, bateriaren eragina mugatzeko, lanak banan-banan adjudikatzen dira 1901eko uztailaren 27tik aurrera, eta Adrien Hallier enpresariak berehala jarriko ditu martxan. Kanala lehortu eta ganga gainean jartzen da; Gambetta plazan, sotoaren izaera oso ezegonkorra, urez blaitutako harea "bularrez" osatua, lanak atzeratzen ari da. Lehenengo eta behin, hondarrak ondu behar dira, oso eragiketa delikatua izan baita eraikin desorekatuen hurbiltasunagatik, eta gero tunelaren piezatxoak azaletik itzalitako harlanduzko putzuetatik egiten dira. Bukaerako kiribil bat dago, bi geltoki dituena, biribilgunearen beraren gainean, bat helmugetarako, eta bestea irteeretarako, bakoitzak erdiko nasa bat inguratzen duten bi trenbide dituela.

 Inaugurazioa 
1904ko urriaren 19an, Villiers  Père Lachaise zatia ustiapenera zabaldu zen, erabateko amaieraren zain egon gabe: espero zen trafikoaren garrantzia ikusita hartu zen erabaki hori, hiriburuaren gune animatu eta komertziala bere ibilbidearen zati handi batean utziz. Gero linea osoa zabaltzen da Gambettara 1905eko urtarrilaren 25ean iritsi arte. Charonneren tailerra lehen eta bigarren lineetako arraunen mantenuaz gainezka dagoenez, tailer berri bat ireki da lineari dagokionez, Saint-Fargeau auzoan, Gambetta plazatik gertu. 1904ko abenduan ireki zituen ateak. Lineak hamazazpi geltoki ditu, denak ganga lauak eta metalezko sabaia (Saint-Lazare, Havre–Caumartin, Opéra eta Père Lachaise) izan ezik.Jean Tricoire, op. cit., éd. 1999, p. 169-170

Villiersen terminoa linearen geltokira doa. Proiektuaren hasieran lineako trenak Porte Maillotera bidaltzeko asmoa zegoen, Villiers eta Étoile arteko lineako trenbideak erabiliz, eta gero lineako trenbideak. Villiersen, beraz, "geltoki bikoitz" bat eraiki zuten, maila berean zeuden bideek bat egin behar baitzuten Courcelleseko bulebarraren azpian. Ustiapen printzipio hori bertan behera utzita, Villiers lineako terminus bihurtzen da: Monceau parkearen azpian biraketa-begizta bat egin beharra dago orduan. Baina Porte de Champerretan linearen luzapena aztertzen ari gara: proiektu honek etorkizuneko igarobidea ezartzen du linearen azpitik; beraz, beharrezkoa da 1,60 metrora jaistea linearen geltokian dagoen trenbide-maila, linetik distantzia gutxira zeharkatzeko, eta horrek adierazten du ganga horren altuera berezia.

 Hurrengo luzapenak 
Linea luze gabe zabaldu zen. 1910eko maiatzaren 23an, bere mendebaldeko zatian, Villiersetik hedatu zen, bere jatorrizko terminala Pereire eta Porte de Champerreteraino, 1911ko otsailean. Beste hamarkada bat geroago, 1921eko azaroan, zabaltzeak trazaduraren beste muturrari eragin zion eta linea Gambettatik iritsi zen Porte des Lilasera. Tarte zehatz hori, lau geltokikoa, geroago linea gisa kudeatu zena da.

1971ko apirilaren 2an linea ekialdera desbideratu zen Gambettatik Gallienira joateko Bagnolet udalerrian Porte de Bagnoletetik pasatuz. Horrela, Gambetta  Porte des Lilas tartea linea txiki berri batean bihurtzen da, linea, 4 geltoki dituena. Hirugarren linearen azken zabaltze honek 1969ko abuztuaren 23an Martin Nadaud geltokia ixtera darama, honen sarrerak izen bereko plazan zeudelarik. Gaur egun, geltoki horretako nasak Gambetta geltokira sartzeko erabiltzen dira, Gallienirako luzapenean.

 Azpiegitura 

 Goiburuak 
lineak bi goiburu nagusi ditu:

 Gambetta (Parisen, hegoaldeko goiburua)
 Porte des Lilas (Parisen, iparraldeko goiburua)

 Ibilbidea 
linea lurpean dago erabat; guztira 1,289 kilometroko luzera du. Lau geltokirekin, interestazioen batez besteko luzera 433 metrokoa baino ez da. Gambetta terminoan jaiotzen da, bi bide luzatuz, erdiko kai txiki bat markatuz. Gambetta etorbidetik gora doa, ipar-ekialderantz eta ia lerro zuzenean, Pelleport eta Saint-Fargeau bi geltoki sakonak paratzen dituena bere amaierara iritsi baino lehen. Linea bihurgune-biribilgune batean amaitzen da, bi bideetako batek maniobra-espaloi bat du, eta ontzi-bidearen elkargune bat du.

 Geltokiak 
Lineak honako geltoki hauek ditu mendebaldetik ekialdera:
GeldialdiaUdalerriaGuneaKonexioak ■ GambettaParis1 ■ PelleportParis1 ■ Saint-FargeauParis1 ■ Porte des LilasParis1

 Ustiapena 

 Ordutegiak 
Parisko metroaren linea nagusietan bezala, lehenengo irteera 5: 30ak aldera (5: 27ak, Porte des Lilas, eta 5: 32ak, Gambetta); azken irteera 1: 4ean, Porte des Lilastik eta 1: 11an, Gambettatik, baina 2: 5etan eta 2: 11etan, ostiraletako gauetan, larunbatetan. Igandeetan eta jai-gauetan. Arraun arteko tartea hiru edo bost minutukoa izaten da egunean, eta zortzi-bederatzi minutukoa gauean. Igande goizetan, tartea sei edo zortzi minutukoa da, eta hamar minutu ostiraletako gauetan larunbatetan, larunbatetan eta jai-gauetan 0: 30etatik aurrera (ostiraletako gauetan 1: 15etatik aurrera larunbatetan).

 Batez besteko denborak 
alt=|thumb|248x248px|Lineko logoa, Île-de-France Mobilitésen arabera
Ibilbideko batez besteko denborak adierazgarriak dira, eta trafikoaren edo beste ezusteko batzuen arabera alda daitezke.

lineak Gambetta geltokia honako hauekin komunikatzeko aukera ematen du:RATP - Web gunea ofiziala

 Pelleport -rekin 1 minutuan
 Saint-Fargeau -rekin 3 minutuan
 Porte des Lilas -rekin 4 minutuan

 Flota 
Linea MF 67 ibilgailuak erabili:
IzenaEraikuntzaLineakTrenakEskemaOharrakMF 671967-1978138M+B+NA+B+MM+N+A+B+MS+N+NA+N+SM+N+NA+N+MM+B+MTrenetako lauk gidarien prestakuntzarako balio dute

 Tarifak 
Linea horri Parisko metroaren tarifak eta zonifikazioa aplikatzen dizkiote.

 Bidaiariak 
1998an,  linearen urteko trafikoa 1 949 408 bidaiarira igo zen. Konparazio gisa, lau egun behar dira astean linean trafiko horretara iristeko. Eguneroko trafikoa 6 885 bidaiarirengana iristen da batez beste egunero, 4 285 larunbatetan eta 2 309 igandeetan, eta, horregatik, urrutitik, gutxien bisitatzen den linea da. 2003. urtean, urteko trafikoa apur bat murrizten da 1 680 539 bidaiarirengana iristeko, egunero 5 674 bidaiarirengana iristen baita egunero, 3 629 larunbatetan eta 2 090 igandeetan.
Urtea 1992199319941995Effet des grèves de décembre 1995199619971998199920002001200220032004 Bidaiariak (milioian) 88,187,187,276,383,384,585,387,693,295,994,290,687,6

 Etorkizuna 

eta lineak bateratzea proposatzen da 2013-2020 bosturtekorako, SDRIF Eskualde Uharteko Zuzendariaren aurreproiektuaren 1. fasean. Horrek Sukarrietako bidea eta ontzibidea berrerabil ditzake, Haxo mamu estazioaren irekiera ahalbidetuz. Bestalde, SDRIFen aurreproiektuak, 2. fasean, linearen luzapena aurreikusten du Château-Landonen.

 Erreferentziak 

 Ikus, gainera 
 Parisko metroa
 Parisko metroaren geltokiak
 Île-de-Franceko tranbia
 Île-de-Franceko RER
 Transilien

 Kanpo estekak 

  RATPko web gunea
  Île-de-France Mobilitésko web gunea

Kategoria:Parisko metroa