San Antonio (itsasontzia)

La San Antonio edo San Antón Magallaes-Elkano espedizioan parte hartu zuten bost itsasontzietako bat izan zen, tamaina handiena zuena alegia. Falkland uharteen (Malvinak) aurkikuntzarekin zerikusia dauka, bertsio ezagunenak dioenez, uharte hauek aurkitu zituenak Esteban Gómez izan baitzen, itsasontziaren kapitaina. 

Itsasontziak ez zuen bidaia bukatu; Gómezen agindupean desertatu zuen eta besteak baino lehen itzuli zen Espainiara.

 Aurrekariak 
1493ko Inter Caetera eta Dudum siquidem buldek Gaztelako Koroari adjudikatzen zizkien «eguerdi aldera aurkitutako eta aurkituko diren uharte eta lur sendo guztiak». Hauek Azore uharteetatik ehun legoetako lerro baten barruan egon behar ziren eta tarte honek Falkland uharteak hartzen zituen.

Monarkia Hispanikoak Fernando Magallaesen agindupean egongo zen eskuadra espezien uharteetara joateko hornitu zuen. Uharte hauetara Espainiako mugapeen barruko ibilbide batetik joan behar zuten, hau da, muga portugaldarrak ukitu gabe. Muga hauek 1494ko Tordesillasko Itunean jasota zeuden; horrela, lerro baten bidez, mundua bi koroen artean banatu zuten.

Bere garaian, espedizioa «Espezieriaren Armada» edo «Magallaesen Armada» deitua izan zen. Singladurak lehen mundu birarekin burutu ziren (1519-1522); Victoria itsasontzia izan zelarik, Juan Sebastian Elkano buru zuena, bidaia hori osatu zuen ontzi bakarra.

 Itsasontzia 
San Antonio 1505ean aipatu zuten lehen aldiz. Garai honetan, Espainiako erregeak esploratzaile eta marinel gehiago bidali nahi zituen bidaia luzeetara. Orduan, itsasontzia soto handia zuen tramankulua besterik ez zen eta, garaiko itsasontzi gehienak bezala, hiru mastako itsasontzia bilakatu nahi zuten.

 Ezaugarriak 
1506 eta 1510 urteen bitartean, San Antonio planeatutakoaren arabera eraiki zen; hau da, hiru mastekin, sei bizkarrekin eta popazko lema batekin. Gainerako itsasontziek bezala, azaleko geruza mundrunez erabat estalita zuen. Itsasontziak 35 metroko luzera, 10-12 metroko zabalera eta 144 tona inguru zituen; edukiera handiena zuen itsasontzia zen eta 330 000 marabedi kostatu zuen.

 Kapitainak 

 Juan de Cartagena
 Antonio de Coca
 Alvaro de Mezquita
 Gaspar de Quesada
 Juan Sebastian Elkano
 Esteban Gómez

 Historia 
Espedizioa 234 gizonek eta bost itsasontziek osatzen zuten. Sanlucar de Barramedan (Cádiz) itsasoratu zen, 1519ko irailaren 29an. San Antonio itsasontziak 57 gizoneko tripulazioa zuen. Magallaesek Juan de Cartagena izendatu zuen itsasontzi honen kapitain, baina hauen bien artean liskarrak sortuko ziren aurrerago.

Afrikako kostaldean, Magallaesek Juan de Cartagena atxilotu zuen honek lotsa galdu ziolako; Sánchez de Reina apaizarekin matxinatu egin zen. Orduan Alvaro de Mezquitak hartu zuen itsasontziaren kapitaintza. ezkerrera|thumb|188x188px|Joan de Cartagena Magallaesen aginduz zepo batean preso. 1909ko grabatua.San Juliango badian, orain argetinakoa (Santa Cruzko probintzia), Magallaesen aurkako altxamendua gauzatu zen espedizioaren hainbat ofizialen eskutik; besteak beste, Juan de Cartagena, Gaspar de Quesada (Concepción itsasontziaren kapitaina) eta Luis de Mendoza (Victoria itsasontziaren kapitaina). Juan Cartagena traizioagatik erbesteratu zuten hemen.

Gertaera honen ondorioz, 1520an, Mezquitak San Antonioren burua izateari utzi zion eta itsasontzia matxinatuen esku geratu zen, haren kapitain berria Juan Sebastián Elkano izendatu zuten. Matxinatuek bost itsasontzietatik hiru kontrolatu arren, Magallaesen alde egin zuen egoerak Victoria itsatsontzia ustekabean eskuratu zuenean, eta matxinadak huts egin zuen. Azkenik, Mezquita berrezarri zen San Antonioren buru. 

Urriaren 21ean, ontzidia Virgenes lurmuturreara heldu zen, eta kostaldearen egitura ikusita, San Antonio eta Concepción itsasontziak bidali zituzten pasabide biozeanikoa ote zen egiaztatzeko.
Ur-gurutzaketa egiaztatuta (Magallaes itsasartea), Esteban Gomezek, San Antoniokoa, proposatu zuen Espainiara bueltatzea aurkikuntzaren berri emateko; baina Magallaesek ideia hau baztertu zuen, Gómezek, aldiz, ez. Gómezen egitasmoetan itzulera zegoen, orduan Magallaesen kontra altxatu zen azaroaren 1ean. Álvaro de Mezquita kargutik kendu zuen, San Antonioren buru jarri zen eta kurtsoa birarazi zuen kanal nagusitik irten eta Espainiara joateko.

San Antonio hornidura gehien zuen ontzia zen. Hori dela eta, gainerako itsasontzien tripulazioan kezkak sortu ziren, ez zekitelako haien ontzietan denentzako hornidura nahikoa egongo ote zen Ozeano Barea zeharkatzeko.

Magallaesen kontra altxatu ondoren, Gómez Magallaes itsasartean desertatu eta Espainiara itzuli zen Gineako ibilbidetik. Itzultzeko bidean, Malvinak ikuskatu zituztela esaten da. Hauek, itsasontziaren omenez, «San Antoneko uharteak» izendatu zituzten. Itsasontzia Sevillara heldu zen 1521eko maiatzaren 6an. Epaiketa batera eraman zuten, non ez dagoen Malvinei egotz daitekeen aipamenik.Haren tripulazioko kideek epaiketan Magallaesen despotismo krudela eta 'traizioa' argudiatuz justifikatu zuten haien burua eta onik ateratzea lortu zuten.

Esteban Gomezek Diego Ribero kartografoari Hego Amerikan harrapatutako indigena bat eman zion 1529an, beraz, honek Sanson uharteei buruzko zuzeneko kontakizun bat lortu ahal izan zuen.

 Falkland uharteen aurkikuntza 

 Espedizioarekin lotutako bertsioak 
Aurkikuntzari buruzko bertsio batek dioenez, espedizioa negua Puerto San Juliánen igarotzen zegoela, Magallaesek eskualdea esploratzera bidali zuen San Antonio ontzia, Jeronimo Guerra eta Gómezen agindupean. Orduan uharteak aurkitu zituzten.
Beste bertsio batek dioenez, Magallaesen aurka matxinatu ondoren, 55 desertoreak, lehenik, erbesteratuak jasotzeko Patagoniako kostaldera itzuli ziren, eta ondoren, Esperantza Oneko lurmuturrerantz (Afrika) joan ziren. Bertan lurralde ezezagun batzuk ikuskatu zituzten, Falkland uharteak izango zirenak.

Dena delarik, uharteak aurkitzean Sanson deitu zituzten, Tehueltxeko erraldoi mitologikoagatik edo egun hori San Sanson eguna zelako. Bernard Calmette frantsesak, San Antonioko kapilauak, uhartea egungo santuagatik izendatu zuela diote. Hori dela eta, Rolando Laguarda Trias ikerlari uruguaitarraren arabera, aurkikuntza 1520ko uztailaren amaieran gauzatu behar izan zen, 28a San Sanson eguna baita. Uhartedia San Antonio izenaz ezagutzen da ere.

Antzeko beste bertsio batek aurkikuntza Victoria itsasontziari egozten dio, Magallaesek itsasontzi hau San Anton itsasontzia Ozeano Atlantikoko uretan miatzera bidali zuenean. Bi itsasontzi hauek izan ziren Espainiara itzuli ziren bakarrak. Dom Pernetyk Historia de un viaje a las Islas Malvinas liburuan, 1770ean argitaratua, kontatzen du Magallaesek berak begiztatu zituela uharteak, baina ez zela lehorreratu. Beste batzuen arabera, Magallaes uharteak ikuskatu baino lehen hil zuten.
Magallaesen espedizioaren ondoren, uharteak garaiko kartografian agertzen hasi ziren, 1522ko mapa batean lehen aldiz. Bertan, Pedro Reinelek Hego Atlantikoan Sanson izeneko uharte multzo garrantzitsu bat marraztu zuen. Diego de Riberoren kartografian,1527 eta 1529ko Carta universal en que se contiene todo lo que del mundo se ha descubierto fasta agora, bi uharte multzo bereizi daitezke: "Sanson" izeneko zortzi edo bederatzi uharteak, 49 ° hegoaldera eta Malvinak baino kostaldetik gertuago, eta "Ahateetako" uharteak (ahate asko ikusi zituztelako), kostaldetik oso gertu. Azken hauek ez dira 1533ko egunerapenean agertzen. Denbora pasa ahala, Sanson uharteak hurrengo kartografoen mapetan agertzen jarraitu zuten: Alonso de Santa Cruz (1541), Bautista Agnese (1536-1545), Sebastián Caboto (1547), Darinel (1555), Diego Gutiérrez (1562), Bartolomé Olives (1562), Jorge Sideri (1563), Martínez (1577), José Rosacio (1580), etab.; Malvinak baino iparralderago eta kostaldetik hurbilago daude beti.

Karta hauetan uharteak hurrengo grafiekin agertzen dira: «San Antón», «S. Antón», «Sansón», «Sanson» edo «San Son». 1590erako, uharteak jada agertzen dira espainiar eta italiar nabigazio planoetan.

Sanson uharteak 1541ko munduko yslario orokorrean agertzen dira ere. Uharteak («Sansonenak» edo «Erraldoienak») 1586ko Le grand insulaire et pilotage mapan ere agertzen dira, iruzkinduta gainera:
«Uharte hauetan sartu ziren lehenak portugaldarrak izan ziren, Hernando de Magallaesekin batera bidaiatzen zutenak.»Ez da aurkitu begiztapenari buruzko aipamenik bidaiatik gordetzen diren kontakizunetan. Magallaesen idazki asko galdu diren arren, eta Juan Serranoren ontziaren dokumentazioa eta hegoaldeko San Julianen deskribapenak osorik falta diren arren, ontziko liburuetan erreferentziarik ez egoteak hipotesi honen egiazkotasunari buruzko zalantzak sortu zituen. Hala ere, 1983an Rolando Laguarda Trias historialariak dokumentu bat aurkitu zuen Frantziako Liburutegi Nazionalean, Andre Thevet fraideak Le Gran Insulaire Vol I ean idatzia, 1586koa, hau da, britainiar lehen aurrekaria baino sei urte lehenago. Dokumentuak, 229. orrialdean, «Les isles de Sansón ou des Geants» («Sansonen uharteak» edo «Erraldoien uharteak») agertzen diren mapa bat du; Hau, era harrigarrian, geografikoki Falkland uharteekin bat dator.

Thevetek testuan adierazten du Magallaesen espedizioko kide zen pilotu portugaldar batek azaldu zizkiola uhartediko kokapena eta deskribapena. Hau ziuraski Alvaro de Mezquita izan zen, begiztapenaren lekuko zuzena; honekin elkarrizketa bat izan zuen Lisboan.

 Beste bertsio batzuk 

 Américo Vespuciok 1502an uharteak ikusi zituen.
 Goebel eta Destéfani historialariek, besteak beste, deritzote Francisco de la Riberaren armadaren Incognita, Alonso de Camargo-k aginduta, ontzia izan zela uharteen aurkitzailea, 1540an.

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Espainiako Itsas Armadako itsasontziak
Kategoria:Espainian eraikitako itsasontziak