Carol W. Greider

Carolyn Widney "Carol" Greider () estatubatuar biologo molekularra da, Medikuntzako Nobel sariduna 2009an. Johns Hopkins Unibertsitatean Bloomberg Irakasle Agurgarria, Daniel Nathans Irakaslea eta Biologia Molekular eta Genetika zuzendaria da. 1984an telomerasa entzima aurkitu zuen, Kaliforniako unibertsitatean (Berkeley) Elizabeth Blackburn-en ikaslea zen bitartean. Greider aitzindaria izan zen telomeroen egituraren ikerketan, hau da, kromosomen muturren ikerketan. 2009ko Fisiologia edo Medikuntzako Nobel Saria jaso zuen, Blackburn eta Jack W. Szostak-ekin batera, telomeroak telomerasa entzimaren pixkanakako laburtzetik babestuak daudela deskubritzeagatik.

 Bizitza goiztiarra eta hezkuntza 
Greider San Diegon jaio zen, Kalifornian. Bere aita, Kenneth Greider, fisikako irakaslea zen. Bere familia San Diegotik Davisera (Kalifornia) joan zen, non bere lehen urte asko eman zituen eta Davisen Bigarren Hezkuntzan graduatu zen 1979an. Kaliforniako Unibertsitateko Sormen Ikasketen Ikastetxean graduatu zen, Santa Barbaran, eta biologian lizentziatu zen 1983an. Denbora horretan, Göttingengo Unibertsitatean ere ikasi zuen, eta aurkikuntza garrantzitsuak han egin zituen.

Greider dislexikoa da, eta horri buruz, hau dio: "konpentsazio-trebetasunek ere paper bat izan zuten nire zientzialari arrakastan, aldi berean gertatzen ari diren gauza desberdin asko hauteman behar izaten direlako eta arazo jakin bati aplikatu behar zaizkiolako". Greiderrek hasieran susmatu zuen bere dislexia, akats arrunten ereduak ikusi ondoren, alderantzizko hitzak bezala, lehen graduan alderantziz kalifikatutako lana jaso zuenean. Greider hitzak eta ortografia buruz ikasten hasi zen, hitzen ortografia aztertzen saiatu beharrean. Greiderrek lan handia egin du bere dislexia gainditzeko, bere bizitza profesionalean arrakasta izateko, eta bere dislexiari egozten dio ezberdintasunak antzematen lagundu izana eta ezohiko erabakiak hartzen lagundu izana, hala nola Tetrahymenarekin lan egitea, ezohiko organismoa.

Greiderrek, hasieran, zailtasunak izan zituen graduatuen eskolan sartzeko, GREren emaitza baxuak izan zituelako, dislexiaren ondorioz. Berkeleyren graduondoko eskolako onarpen-bulegoa Greiderren esperientzia eta kredentzial harrigarrian zentratu zen, eta onartu egin zuen. Greiderrek graduondoko hamahiru eskolatan sartzea eskatu zuen, eta bi eskolatan baino ez zen onartua izan: Caltech eta U.C. Berkeley. Kaliforniako Unibertsitatea aukeratu zuen, Berkeley, non Elizabeth Blackburn-ekin lan egin zezakeen, eta biek bere lana egin zuten.

 Telomerasaren aurkikuntza 
1987an, biologia molekularreko doktoretza egin zuen Kaliforniako Berkeley Unibertsitatean, Elizabeth Blackburnen zuzendaritzapean. Berkeley bizikidetza-unitatean zegoela, Greiderrek telomerasa aurkitu zuen, minbiziaren eta anemiaren ikerketan funtsezkoa den entzima, Blackburnekin batera.

Greider Blackburnen laborategira batu zen 1984ko apirilean, kromosomen muturrei DNA gehigarria gehitzen zien entzima hipotetizatuaren bila. Oinarri gehigarririk gabe, sei base-pare dituen motibo baten errepikapen gisa gehitzen direnak. Kromosomak laburtu egiten dira DNAren erreplikazioan, hau da, kromosomen narriadura eta seneszentzian edo minbizia eragiten duten kromosomen fusioan. Blackburnek eta Greiderrek entzima bilatu zuten Tetrahymena thermophila organismoan, telomero kopuru handia zuen ur gezako protozooa.

1984ko abenduak 25ean, Greiderrek, lehen aldiz, entzima bat bereziki arduraduna zela adierazten zuten emaitzak lortu zituen. Sei hilabeteko ikerketa osagarriaren ondoren, Greiderrek eta Blackburnek telomeroak gehitzearen ardura zuen entzima zela ondorioztatu zuten. Bere aurkikuntzak Cell aldizkarian argitaratu zituzten 1985eko abenduan. Entzima, jatorrian "telomero terminal transferasa" deitua, gaur egun telomerasa bezala ezagutzen da. Telomerasak kromosomen puntak berreraikitzen ditu eta zelulen bizitza zehazten du.

Greiderren aurkikuntza baieztatzeko ikerketa gehigarria, neurri handi batean, telomerasak elongaziorako erabiltzen duen mekanismoaren identifikazioan zentratu zen. Greiderrek, RNA degradatzeko entzimak erabiltzea aukeratu zuen, eta telomeroak hedatzeari utzi ziotela ikusi zuen, RNA entziman sartuta zegoela adierazten zuen zantzu bat zena.

 Ondorengo karrera 
Ondoren, Greiderrek doktoretza ondoko lana burutu zuen, eta fakultatean ere postu bat bete zuen, Cold Spring Harbor Laborategian, Long Islanden, New Yorken. Greiderrek Tetrahymena telomerasa aztertzen jarraitu zuen, RNAren osagaia kodetzen duen genea klonatuz eta TTGGGGGren telomeroen errepikapenetarako txantiloia eman zuela frogatuz (1989) , baita telomerasa prozesiboa dela ezarriz ere (1991) . Tetrahymena in vitro telomerasa ere berregin ahal izan zuen (1994) eta txantiloia erabiltzeko mekanismoak zehaztu zituen (1995). Greiderrek Calvin Harleyrekin ere lan egin zuen telomeroen laburtzea senteszentzia zelularraren oinarria dela frogatzeko (1990). Ideia hau sakonago frogatzeko saguaren eta gizakiaren telomerasa (1993) (1995) eta sagu-telomerasaren RNA osagaia klonatu zen (1995).

Denbora horretan zehar, Greiderrek, Ronald A. DePinhorekin elkarlanean, telomerasaren lehen sagu nokeatzailea sortu zuen, telomerasa bizitza osorako baztergarria den arren, gero eta laburragoak diren telomeroek zenbait fenotipo kaltegarri sortzen dituztela erakutsiz, modu arruntean, zahartze goiztiar bezala ezagutzen dena. 90eko hamarkadaren erdialdean, Greider Michael D. Westek errekrutatu zuen, Geron bioteknologia konpainiaren sortzailea (gaur egun AgeX Therapeuticsen CEO), konpainiako Aholkularitza Zientifikoko Batzordean sartzeko, eta 1997ra arte egon zen Kontseiluan.

1997an Johns Hopkins Unibertsitateko Medikuntza Eskolan irakasle postu bat onartu zuen. Greiderrek saguak telomerasa eskasarekin aztertzen jarraitu zuen, eta bere seigarren sagu belaunaldia erabat antzu bihurtu zela ikusi zuen, baina telomerasa eskasia zuten saguak kontrol saguekin aparkatu zirenean, euren telomeroak birsortzeko gai izan ziren. Greiderrek telomerasaren biokimikan lan egiten jarraitu zuen, bigarren mailako egitura (2000) eta plantillaren muga (2003) definituz ornodunen telomerasaren RNAren barruan, eta sasi-korapiloaren egitura aztertuz giza telomerasaren RNAan (2005). Tetrahimia eta ugaztun sistemetan lan egiteaz gain, Greiderrek telomeroak eta telomerasa Saccharomyces cerevisiae legamian ere aztertu zituen, legamia zelulek telomerasa telomeroak mantentzeko deuseztatzen duten birkonbinazioan oinarritutako geneen bihurketa mekanismoa gehiago ezaugarrituz (1999) (2001).

Greider, Blackburn eta Jack Szostak, Harvardeko Medikuntza Eskolako Medikuntzako doktoreak, Albert Lasker Oinarrizko Medikuntza Ikerketa Saria partekatu zuten 2006an telomeroei buruz egindako lanagatik.

2014ko otsailean, Greider Bloombergeko Irakasle Bereizgarria izendatu zuten Johns Hopkins Unibertsitatean.

Gaur egun, Greider Johns Hopkins Medikuntza unibertsitatearen Biologia Molekular eta Genetikoaren Saileko zuzendaria eta irakaslea da . Greider lehen aldiz Daniel Nathans irakasle izan zen Biologia Molekular eta Genetikoko Departamentuan 2004an Greiderren laborategiak doktoretza ondoko ikasleak erabiltzen ditu telomeroen biologiaren eta gaixotasunekin duten loturaren arteko harremanak sakonago aztertzeko. Greiderren laborategiak hainbat tresna erabiltzen ditu, hala nola legamia, saguak eta biokimika, telomeroen laburtze progresiboa behatzeko. Greiderren laborategia telomero motzen presentziak tumorearen erreforma nola kontrola dezakeen ikertzen ari da. Laborategiaren etorkizuneko lana telomeroen prozesamenduaren eta erregulazioaren eta telomeroen eta elongazioaren identifikazioan gehiago zentratuko da.

 Bizitza pertsonala 
Greider eta Nathaniel C. Comfort ikaskideak 1992an ezkondu ziren. Bi seme-alaba ditu. Greider dibortziatuta dago.

 Sariak eta ohoreak 

 Pew Scholar Zientzia Biomedikoetan (1990-1994)
 Gairdner Fundazioaren Nazioarteko Saria (1998)
 Rosenstiel Oinarrizko Ikerketa Medikoko Saria (1998) (Elizabeth Blackburnekin partekatua)
 Biologiako Amerikako Elkarteko Zelularen kidea (1999)
 Passano Fundazioaren Saria (1999) (Elizabeth Blackburnekin partekatua)
 Harvey Elkartearen hitzaldia (2000)
 Logroseko Akademiaren Urrezko Plaka Saria (2000)
 Arte eta Zientzien Ameriketako Akademiako kidea (2003)
 Ameriketako Estatu Batuetako Zientzien Akademia Nazionaleko kidea (2003)
 Richard Lounsbery Saria (2003), Zientzien Akademia Nazionala
 Biokimika eta Biologia Molekularreko Amerikako Elkarteko kidea (2004)
 Minbiziari buruzko Lila Gruber Ikerketa Saria (2006)
 Albert Lasker Oinarrizko Ikerketa Medikoko Saria (2006) (Elizabeth Blackburn eta Jack Szostakekin partekatua)
 Zientzia Biomedikoen Wiley Saria (2006) (Elizabeth Blackburnekin partekatua)
 Medikuntzako Dickson Saria (2007)
 Columbiako Unibertsitateko Louisa Gross Horwitz Saria (2007) (Elizabeth Blackburn eta Joseph G. Gall-ekin partekatua)
 Pearl Meister Greengard Saria (2008) (Elizabeth Blackburn eta Vicki Lundblad)
 Fisiologia edo Medikuntzako Nobel Saria (2009) (Elizabeth Blackburn eta Jack Szostakekin partekatua) "
 Paul Ehrlich eta Ludwig Darmstaedter Saria (2009) (Elizabeth Blackburnekin partekatua)
 Medikuntza Institutuko kidea (2010)
 Amerikako Filosofiako Elkarteko kidea (2016)
 Pinnacle saria (2019), Emakumeak Zientzian Elkartea

 Hautatutako obrak 

 Greider, C. W. & Blackburn, E. H. (1985). "Identification of a specific telomere terminal transferase activity in Tetrahymena extracts". Cell. 43 (2 Pt. 1): 405–413. doi:10.1016/0092-8674(85)90170-9. PMID 3907856.

 Greider, C. W. & Blackburn, E. H. (1996). "Telomeres, Telomerase and Cancer". Scientific American. 274 (2): 92–97. Bibcode:1996SciAm.274b..92G. PMID 8560215.

 Erreferentziak 

 Ikus, gainera 
 Nobel saria irabazi duten emakumeen zerrenda

 Kanpo estekak 

Kategoria:Kaliforniarrak
Kategoria:Ameriketako Estatu Batuetako biologoak
Kategoria:Emakume genetikalariak
Kategoria:Medikuntzako Nobel Saridunak