Zinema areto

Zinema aretoa filmak proiektatzen diren aretoa da. Historian zehar zinema aretoak eraldatuz joan dira, aurrerapen teknologikoen, publikoaren kontsumo ohituren aldaketen eta aisialdi modu alternatiboen erantzun gisa. Horregatik historian zehar pantaila ia karratuetatik pantaila panoramikoagoetara pasatu da, telebistarekin lehiatzeko. Areto bakarreko zinemetatik hainbat aretotako zinemetara, eskaintza handiagoa eskainiz. Merkataritza-guneetan multizineen konplexuak sartzea aisia- eta kontsumo-eskaintza bateratu baten barruan, eta abar, zinema-, telebista- eta ordenagailu-areto bat izan daitezke.

 Historia 

 Aurrekariak 
Mota guztietako ikuskizunak har zitzaketen antzokien tradizio luzean sartzen dira zinema-aretoak. Antzerki-entretenimendurako modu batzuek mugimenduan zeuden irudiak proiektatzea eskatzen zuten, eta zinearen aitzindaritzat har daitezke.

1799an, Étienne-Gaspard "Robertson"-ek Fantasmagoria ikuskizuna Parisko Vendôme plazatik gertu abandonatutako klaustro batera eraman zuen. Inguru kezkagarria, hilerri bat eta aurriak zituena, leku ezin hobea zen bere mamu-ikuskizunerako.

1838an inauguratu zenean, Londresko Royal Polytechnic Institution toki ezagun eta eragingarria bihurtu zen, azti linterna mota guztietako ikuskizunekin, bere programaren zati garrantzitsu gisa. Antzoki nagusian, 500 jarlekurekin, linternistek sei linterna handi erabiliko lituzkete, erraildun mahaietan funtzionatzen zutenak, 648 oin karratuko pantailan diapositiba handietako irudi xehe-xeheak proiektatzeko. Linterna magikoa hitzaldiak, kontzertuak, pantomimak eta beste antzerki mota batzuk ilustratzeko erabiltzen zen. Hona hemen linterna magikoaren herri-aurkezpenen artean: fantasmagoria, diapositiba mekanikoak, Henry Langdon Childe-ren ikuspegi disolbatzaileak eta haren kromatropoa. 

Animazio estroboskopikoaren lehen proiekzio publiko ezaguna Ludwig Döbler azti austriarrak aurkeztu zuen 1847ko urtarrilaren 15ean Vienako Josephstadt antzokian, bere Phantaskop patentatuarekin. Animazio-ikuskizuna oso ondo hartutako show baten parte zen, eta Europako hainbat hiritako sarrerak agortu zituen 1848ko udaberrira arte iraun zuen bira batean. 

Le Chat Noir aisiako Parisko lokal ospetsuak 1881ean zabaldu zituen ateak eta bere itzal-antzerki-ek gogora ekarri zuten, Frantzian mota horretako ikuskizunen ospea berrituz.

 Zinema proiekzioak 
Lehen film-proiekzio publikoak lehendik zeuden antzokietan (vaudevil-antzokietan) egin ziren, baita jendea erraz iluntzeko eta hartzeko moduko lekuetan ere.

Émile Reynaudek Pantomimes Lumineuses film bizidunak proiektatu zituen 1892ko urriaren 28tik 1900eko martxora, Parisko Grévin museoan, Théâtre Optique sistemarekin. 12.800 funtzio baino gehiago eman zizkien 500.000 bisitari baino gehiagori; besteak beste, Pauvre Pierrotek eta Autour d'une cabinek. 

Thomas Edisonek, hasiera batean, uste izan zuen filmen proiekzioa ez zela filmak ikuspen-kutxetan aurkeztea bezain bideragarria izango komertzialki; horregatik, zure enpresak lehen aldiz ustiatuko zuen zinema-aparatua kinetoskopio bihurtuko zen. 1893ko maiatzaren 9tik zenbait erakustaldi publiko egin ziren, 1894ko apirilaren 14an Holland Bros-ek kinetoskopioen lehen areto publikoa ireki baino lehen New Yorken, Broadwayko 1155 zenbakian, 27. kalearen izkinan. Zinema komertzialeko lehen aretoa da. Lokalak hamar makina zituen, bosteko lerro paraleloetan jarriak, eta bakoitzak film bat proiektatzen zuen. 25 zentimoren truke, ikusleak edozein lerrotako film guztiak ikus zitzakeen; dolar erdiak karteldegi osoa atzitzen zuen. 

Eidoloskopioa Eugene Augustin Laustek sortu zuen Latham familiarentzat, eta 1895eko apirilaren 21ean erakutsi zitzaien prentsako kideei. Maiatzaren 20an ireki zen, Broadwayko behealdeko denda batean, Griffo-Barnett boxeo-borrokako filmekin, Madison Square Gardeneko sabaitik hartua maiatzaren 4an. 

Max Skladanowskyk eta haren anaia Emilek Bioscop-arekin egindako filmen erakustaldia egin zuten 1895eko uztailean Gasthaus Zigilua de Pankow-en (Berlin). Lokal hori geroago ustiatu zen, 1918tik gutxienez, Pankower Lichtspiele lanaldi osoko zinema gisa eta 1925 eta 1994 bitartean Tivoli gisa.  Skladanowsky anaien lehen proiekzio komertzial seguruak Berlingo Wintergartenen izan ziren, 1895eko azaroaren 1etik 31ra. 

Louis eta Auguste Lumière-rekin egindako filmen lehen zinematografoa eta publikoa Parisko Salon Indien du Grand Café-en sotoan izan zen, 1895eko abenduaren 28an.

 Lehen zinema aretoak 
Zinemaren lehen hamarkadan, filmen eskaera, ekoizpen berrien kopurua eta filmen batez besteko iraupena handitu egin ziren, eta, uneren batean, bideragarria izan zen zuzeneko ekitaldiak programatuko ez zituzten aretoak izatea, filmak baizik.

Zine-areto zaharrenen artean Eden La Ciotat Antzokia dago. 1899ko martxoaren 21ean proiektatu zen L'Arrivée d'un train La Ciotat-eko gare batean. Antzerkia 1995ean itxi zen, baina berriro ireki zen 2013an. 

L'Idéal Cinéma de Aniche (Frantzia), 1901ean l'Hôtel du Syndicat CGT gisa eraikia, 1905eko azaroaren 23an eman zuen lehen filma. Zinema 1977an itxi zen eta eraikina 1993an eraitsi zen. 1995ean, "Centre Culturel Claude Berri" eraiki zen, eta zinema-areto berri bat osatzen du (Idéal Cinéma Jacques Tati). 

Estatu Batuetan areto txiki eta sinple asko jarri ziren, normalean, berregokitutako erakusleihoetan. Bost zentabo kobratzen zuten sarrera, eta nickelodeons deitzen zitzaien. Antzerki-mota hori 1905etik 1915era arte loratu zen, gutxi gorabehera.

Korsør Biograf Teater ontziak (Danimarka) ateak ireki zituen 1908ko abuztuan, eta ezagutzen den eta funtzionatzen jarraitzen duen zinemarik zaharrena da. 

 Diseinua 

 Multizinemak 

Tradizionalki, zinema areto bat, antzeztoki bat bezala, auditorio bakar batek osatzen du, eserleku erosoen ilarekin. Baita sarrerak erosteko txarteldegi bat duen gune bat ere. Zinema-aretoek ere denda postu bat izaten dute antzokiko atarian krispetak, gozokiak eta edariak erosteko. Besteak beste, zinema-kartelak, arcade jokoak eta ikuztegiak. Antzeztokiak batzuetan zinema-areto bihurtuak izaten dira, eszenatokiaren aurrean pantaila bat jarriz eta proiektore bat gehituz; konbertsazio hau iraunkorra izan daiteke, edo aldi baterakoa, antzezlanetan ohitutako ikusleei aretoko aukerak erakusteko. Sarrera baxu samarraren eta eserleku irekiaren ezaugarri ezagunak Samuel Roxy Rothafel, zinema inpresionista hasiberriaren ideia izan zela esan dezakegu. Lehen antzoki horietako askok balkoi bat dute, maila bat gorago, auditorioan zehar antzokiko eserlekuen gainetik. Goiko solairu nagusiko "egongela" eserlekuak, batzuetan, handiagoak ziren, bigunagoak, eta zabalagoak, prezio handiagoan salduak. Teilatupeko zoru arruntetan, ordena nagusia ilara mailakatua erabiltzea da. Hala ere, zoruaren erabilera ez da hain eraginkorra, eta horrek ikusmen lerro hobetu samarra ahalbidetzen du hurrengo ilaran eserita dauden zaindarien artean, pantailaren aldera makurtzen ez diren bitartean.thumb|309x309px|Rengent Antzokia Hokitikan, Zeelanda Berria"Estadioko eserlekua", gaur egungo multiplexeetan ezaguna, 1920ko hamarkadakoa da. 1922ko Honoluluko Printzesaren Antzokian, Hawaiin, "estadioko eserlekuak" ageri ziren, pantaila aurrean sabairantz luzatzen ziren eserleku ilara zorrotzak. Zaindariei ikusmen argia ematen die aurrean eseritakoen buruen gainetik. "Estadioko eserleku" modernoak IMAXeko antzokietan erabili ziren, oso pantaila altuak dituztenak, 70eko hamarkadaren hasieran.
Eserleku-ilarak pasilo batez edo gehiagoz banatzen dira, eta, beraz, gutxitan izaten dira 20 eserleku baino gehiago segidan. Horrek eserlekuetara errazago iristeko aukera ematen du, errenkaden arteko tartea oso estua baita. Eserlekuen eskuare angeluaren arabera, pasabideek mailak dituzte. Antzoki zaharragoetan, pasillo-argiak eraikitzen ziren ilara bakoitzeko azken eserlekuetan, ikusleei ilunpetan bidea aurkitzen laguntzeko. Estadioko antzokiak pasilloekin iristen direnetik, pasilloetako urrats bakoitza argi txikiz inguratua egon daiteke, antzoki ilunean zaindariek estropezu egin ez dezaten. Zinema aretoetan, auditorioak maila baxuko argiak ere izan ditzake filma hastera doanean. Antzokiek sarritan izaten dituzte altxatzaileak haurrek eta beste pertsona baxu batzuek eserlekuan jartzeko, gorago esertzeko, hobeto ikusteko. Antzoki moderno askok eserlekuak dituzte gurpil aulkietako pertsonentzat.

 Multiplex eta Megaplex 
Kanada izan zen munduko lehen herrialdea bi pantailako antzokia izaten. Ottawako Elgin Antzokia, Ontario, 1957an pantaila ezberdinetan bi zinema-programa eskaini zituen lehen egoitza bihurtu zen, Nat Taylor teologo kanadarrak pantaila bikoitzeko antzerkia bi film ezberdin aldi berean erakusteko gai bihurtu zuenean. Kanadako iturriek multiplexaren edo zineplexaren asmatzaile gisa kreditatzen dute Taylor; geroago, Cineplex Odeon Corporation sortu zuen, 18 pantailako Toronto Eaton Centre Cineplex irekiz, garai hartako munduko handiena, Toronton, Ontarion. Estatu Batuetan, Stanley Durwood, American Multi-Cinema (gaur egun AMC Theatres), Ameriketako Estatu Batuetako Zinema Zentrokoa, 1963an multiplexaren aitzindaritzat jotzen da, zenbait auditorio egin ahal izan ondoren, garai bakoitzean behar zen kudeaketa arretatsua egiteko. Kansas Cityko Ward Parkway Centerrek, Missourin, Estatu Batuetako lehen multiplex zinema izan zuen.

1960ko hamarkadaz geroztik, pantaila anitzeko antzokiak arau bihurtu dira, eta dauden areto asko atzera egokitu dira, auditorio ugari izan ditzaten. Haien artean foyer gune bakarra dago. 1970eko hamarkadan, hogeiko hamarkadako zinemako jauregi handi asko pantaila anitzeko areto bihurtu ziren, beren auditorio handiak, eta batzuetan espazio eszenikoa ere, antzoki txikiagoetan banatuz. Duten tamainagatik, eta felpazko eserlekuak eta janari/edari zerbitzu zabala bezalako erosotasunengatik, multiplexak eta megaplexak antzoki txikiagoak baino eremu geografiko handiago batetik ateratzen dira. Behatz lodiaren arauera, zortzi eta hamabi milia bitarteko erradiotik ateratzen dituzte ikus-entzuleak, eta antzoki txikiagoen kasuan, aldiz, hiru eta bost milia bitarteko erradiotik (nahiz eta irrati horren tamaina populazio-dentsitatearen araberakoa izan). Ondorioz, bezeroen geografia-eremua, multiplexez eta megaplexez osatua, antzoki txikiagoekin gainjartzen da normalean, eta horiek mehatxu egiten dute beren ikuslegoa antzoki handiagoek sifonizatuta edukitzeko, zeinak zabalagoak diren paisaian.
Merkatu gehienetan, ia pantaila bakarreko antzoki guztiak (batzuetan "Uniplex" izenekoak) negoziotik kanpo geratu dira; geratzen direnak, oro har, aretoko filmetarako erabiltzen dira, adibidez, Sacramentoko (Kalifornia) erdiguneko Crest Theatre , eskala txikiko ekoizpenak, zinema-jaialdiak edo bestelako aurkezpenak. Multiplexen garapen berantiarra dela eta, "zinema" edo "antzerkia" terminoa konplexu osoari edo auditorio bakar bati buruzkoa izan daiteke, eta batzuetan "pantaila" auditorio bati erreferentzia egiteko erabiltzen da. Film herrikoi bat multiplex berean hainbat pantailatan proiektatu daiteke, eta horrek murriztu egiten du beste filmen aukeraketa, baina aukera gehiago eskaintzen ditu ikusle-denboretarako edo eserleku gehiago eskaintzen ditu mezenasak hartzeko. Bi edo hiru pantaila sor daitezke existitzen den zinema bat zatituz (Durwoodek 1964an bere Roxyrekin egin zuen bezala), baina eraiki berri diren multiplexek sei edo zortzi pantaila izaten dituzte gutxienez, eta askotan hamabi, hamalau, hamasei edo hamazortzi ere bai.

Definizioak aldatu arren, 20 pantaila edo gehiago dituen multiplex handi bati megaplex deitu ohi zaio. Erresuma Batuan, ordea, Virgin Cinema (geroago UGC) izan zen. Lehen megaplexa, oro har, Bruselako (Belgika) Kinepolis izan zen, 1988an ireki zena 25 pantailarekin eta 7.500 eserlekurekin. AEBetako lehen antzokia, lurretik megaplex gisa eraikitakoa, AMC Grand 24 izan zen, Dallasen (Texas), 1995eko maiatzean inauguratua, eta AEBetako lehen megaplexa, berriz, 1988ko maiatzean, Grand Rapidseko 28.

 Kanpoko proiekzioak 
Kanpo Proiekzio Zinema-areto bat aire zabaleko aparkaleku bat da, pantaila batekin — batzuetan puzgarria — mutur batean eta proiekzio-kabina batekin bestean. Moviegoer-ak aparkalekuetan sartzen dira, batzuetan aurrealdean maldan gora, zinemako pantailari ikuspegi zuzenagoa emateko. Filmak autoko haizetakoetatik (haizetakoetatik) ikusi ohi dira, baina batzuek nahiago izaten dute autoaren kapotean (kapotean) eseri. Batzuk autoaren maletategian (bizkarrean) ere eser daitezke, espazioak uzten badie. Soinua aparkaleku bakoitzean dauden bozgorailu eramangarrien bidez ematen da, edo FMko irrati-frekuentzia batean emititzen da, autoaren sistema estereo bidez. Aire zabalean daudenez, gidariek normalean sasoiz bakarrik funtzionatzen dute, eta eguzkia sartu ondoren. Zinema-aretoak, batez ere, Estatu Batuetan daude, 50 eta 60ko hamarkadetan bereziki ezagunak ziren lekuan. Behin milaka zenbatuta, 400 inguru geratzen dira gaur egun AEBn. Kasu batzuetan, multiplex edo megaplex antzokiak eraiki ziren garai bateko antzokien kokalekuetan.

 3D proiekzioak 
Artikulu nagusia: 3D film
3D filma irudi zinematografikoak aurkezteko sistema bat da, ikusleari hiru dimentsiokoak iruditzen zaizkionak. Bisitariek betaurreko bereziak hartu edo gorde ohi dituzte filma ikusten duten bitartean. Erabilitako sistemaren arabera, normalean polarizatutako betaurrekoak dira. Hiru dimentsioko filmek bi irudi erabiltzen dituzte, eskuineko eta ezkerreko begietara bideratuak hurrenez hurren, sakontasuna simulatzeko lente gorri eta urdindun 3D betaurrekoak (anaglifoak), polarizatuak (linealak eta zirkularrak) eta beste teknika batzuk erabiliz. 3D betaurrekoek irudi egokia ematen diote begi egokiari, eta irudia ikuslearen aurrean agertzen da, eta ikusleari jarraitzen dio mugitzen denean, ikusleek irudi bera ikus dezaten.

3Dko lehen filmak 1920ko hamarkadan aurkeztu ziren. Aurretik hainbat saiakera izan ziren 3Dko filmak banatzeko. Nabarmenena 50eko hamarkadan. Garai hartan, telebistan etxean ikusi ezin zuten zerbait eskaini nahi zitzaien ikusleei. Hala ere, prozesua azkar desagertu zen, eta orain arte ez da aldizkako berrikuntza bat baino izan. 3D filmeko "urrezko aroa" 50eko hamarkadaren hasieran hasi zen, Bwana Devil koloretako lehen film estereoskopikoaren estreinaldiarekin. Robert Stack, Barbara Britton eta Nigel Bruce aktoreek antzeztu zuten. James Mage aitzindari goiztiarra izan zen 3Dko zoroaldian. Bere 16 mm-ko 3D bolex sistema erabiliz, 1953ko otsailean bere Triorama programa estreinatu zuen bere lau praka laburrekin: Sunday In Stereo, Indian Summer, American Life, eta This is Bolex Stereo.  1953an 3Dko bi ezaugarri apurtzaile ikusi zituen: Columbia 's Man in the Dark eta Warner Bros House of Wax. Urte askotan, 3Dko film gehienak jolas-parkeetan erakutsi ziren, eta "-D" teknikak ere erabili izan dira efektu jakin batzuk erabiltzen direnean, hala nola ihinztadura, eserlekuen mugimendua eta beste efektu batzuk pantailan ikusitako ekintzak simulatzeko. 3D antzerkiaren lehen gainbehera 1953ko abuztuan eta irailean hasi zen.
2009an, zinema-erakusleek interes handiagoa erakutsi zuten 3D filmetan. Gero eta 3D pantaila gehiago daude. RealD konpainiak 15.000 pantaila espero ditu 2010ean mundu osoan. 3Dko filmen eskuragarritasunak zinema digitala hartzera animatzen ditu erakusleak, eta antzokiak etxeko aretoekin lehiatzeko modua eskaintzen du. Zinema-aretoek 3D filmak erakusteko pizgarri bat da sarreren salmentak behera egin duen arren, 3D sarreren sarrerak hazi egin direla. IMAX 3D sistema eta 3D sistema digitalak erabiltzen dira (azken hau Disney/Pixarren animaziozko filmetan erabiltzen da).

RealD 3D sistemak proiektagailu digital bakar bat erabiltzen du, irudien artean batetik bestera aldatzen dena begietarako. Proiektorearen aurrean iragazki bat jartzen da, proiektagailutik datorren argiaren polarizazioa aldatzen duena. Zilarrezko pantaila bat erabiltzen da argi hori ikusleengan islatzeko eta argitasuna murrizteko. Beste lau sistema daude: Volfoni, Master Image, XpanD eta Dolby 3D.

3D betaurreko merkeak behar dituen sistema bat erabiltzen denean, batzuetan zaindariak gorde ditzake. Antzoki gehienek kostu finkoa dute 3Drako; beste batzuek, berriz, betaurrekoengatik kobratzen dute, baina azken hau ez da ohikoa (Estatu Batuetan behintzat). Adibidez, Pathé antzokietan, Herbehereetan, 3D film bat ikusteagatiko aparteko ordainsaria 1,50 euroko kuota finkoa da, eta betaurrekoengatik, berriz, 1 euroko kuota aukerakoa.  Pathé Unlimited Gold pasearen titularrek (ikus beherago ere) beren betaurrekoak eraman behar dituzte; pare bat, urtero hornitua, ohikoa baino sendoagoa, prezioan sartuta dago.

 IMAX 
IMAX 70 mm-ko filma erabiltzen duen sistema bat da, 35 mm-ko film baten markoaren tamaina baino hamar aldiz handiagoa duena. IMAXeko antzokiek pantaila gaindimentsionatua erabiltzen dute, baita proiektagailu bereziak ere. IMAXeko lehen antzoki iraunkorra Torontoko (Kanada) Ontario Placen izan zen. 2016ra arte, Bradfordeko (West Yorkshire, Ingalaterra) Zientzia eta Hedabideen Museo Nazionalari atxikitako IMAX zinemako bisitariek IMAXen proiekzio-kabina ikus zezaketen kristalezko atzealdeko horma baten bidez, eta formatu handiko filmak kargatzen eta proiektatzen ikusi.  Darling Harbourren, Sydneyn, munduko zinema-aretorik handiena IMAX antzoki bat da. 

IMAXek, gainera, 2K bereizmen bikoitzeko proiektagailuak erabiltzen dituen zinema digitaleko formatu bati eta 1,90: 1 itxurazko erlazioa duen pantaila bati egiten die erreferentzia; sistema hau, batez ere, multiplexe atzerakoietan erabiltzeko diseinatuta dago, IMAXekin lotu ohi direnak baino pantaila nabarmen txikiagoak erabiliz. [37] 2015ean, IMAXek "IMAX con Laser" formatu eguneratua sartu zuen, 4K bereizmeneko laser proiektagailuak erabiliz. 

 Zinema aretoen kudeaketa 
Zinema aretoak pribatuak edo publikoak izan daitezke eta horien kudeatzaileek banatzaileei erakusketaren kopiak alokatzen dizkiete. Oro har, leihatilatik, aretoek %40 eta %50 artean jasotzen dute eta banatzaileek %60 edo %50a. Zifra horiek aretoen eta banatzaileen arteko akordio ezberdinen arabera aldatzen dira.

Hainbat erakusketa zirkuitu daude. Batetik, erakusketari handiak daude, ia beti pantaila anitzeko konplexuen kudeatzaileak, non film arrakastatsuenak edo publiko gehienarentzat eskuragarriagoak direnak erakusten diren orokorrean. Bestalde, erakusketa independenteak, pantaila bakarreko antzokiak edo eskaintza alternatibo batera bideratutako antzokiak kudeatzen dituztenak daude, askotan jatorrizko bertsioan.

Filmaren zintak, hitzartutako denboran (astebete, bi aste, etab.) ikusgai egon ondoren, banatzaileei itzultzen zaizkie, gida-zenbaki bat emanez, hau da, bidali zen paketearen bidalketa-zenbakia. Gida-zenbaki hori entregatzen ez bada, banatzaileak uste izango du filma oraindik zinema-multzoaren esku dagoela. Zinema digitalarekin batera, DCP formatua lehenesten hasi da, eta gaur egun ohikoa da ere DCPak internet bidez banatzea, iraungitze data zehatzarekin.

 Programazioa 

Zinema aretoak erakusten duten film motaren arabera sailka daitezke, edo film bat estreinatzeko prozesuan erakusten direnean:

 Lehen mailako antzerkia: Zinema konpainia eta banatzaile nagusietatik, film bakoitzaren hasierako estreinaldi aldi berrian, batez ere ohiko zinema egiten duen antzokia.

 Bigarren mailako antzerkia edo deskontua: Lehen mailako zinema-aretoetan erakutsi diren eta sarrera merkeagoa duten filmak zuzentzen dituen antzokia. (Batzuetan "Dolar Antzokiak" edo "Eserleku Merkeak" esaten zaie). Zinema modu hau gero eta bideragarriagoa da, gero eta tarte laburragoak daudelako "bideoaren leihoa" izeneko filmaren estreinaldiaren aurretik.

 Errepertorioa/errepertorioa, antzokia edo aretoa: Antzerki alternatibo eta artistikoagoa, bigarren mailako filmak eta klasikoak (askotan Erresuma Batuan "zinema independente" gisa ezagutzen direnak) aurkezten dituen antzokia.

 Helduentzako zinema edo sexu antzerkia film pornografikoak erakusten espezializatua dago. Horrelako filmak oso gutxitan ematen dira beste antzoki batzuetan. Ikus, gainera, Pornoaren Urrezko Aroa. 80ko eta 90eko hamarkadetan VHSn film pornografikoak etxean ikusteko aukera zabaldu zenetik, DVDa 1990eko hamarkadan, eta Blu-ray diskoa 2000ko hamarkadan, helduentzako zinema areto askoz gutxiago daude.

 IMAX antzokiek film konbentzionalak erakuts ditzakete, baina IMAX sistemaren onura nagusiak hori erabiliz filmatutako filmak erakusten direnean bakarrik daude eskuragarri. IMAXen film luze gutxi batzuk egin diren bitartean, IMAXen filmak askotan eszenografia naturala erakusten duten dokumentalak dira, eta IMAXen film bakar baten 45 minutuko luzera izan dezakete.

 Prezioak eta sarrerak 

 Prezioak 
Zinemarako sarreren prezioak, batez ere AEBetan, uniforme samarrak izatea puzzle ekonomiko arrunta da, ohiko eskaintzaren eta eskariaren teoriak prezio altuagoak gomendatuko lituzkeelako film herrikoiagoentzat eta garestiagoentzat, eta prezio baxuagoak, berriz, ikus-entzule gutxiagoko dokumental batentzat. Izan ere, izar handiko film batzuk, hala nola Gigli (garai hartan Ben Affleck eta Jennifer Lopezen superbikotea izan zena), boxeo-bulegoetako bonbak izan dira, eta aktore ezezagunekin egindako aurrekontu txikiko filmak, berriz, txiki-txiki egin dira (adibidez, The Blair Witch Project). Filmen eskaria sarreren salmentaren estatistiketan zehazten da filma amaitu ondoren. Prezio uniformeak aurreikus ezin daitekeen eskaerari aurre egiteko estrategia bat dira. Batzuetan faktore historikoak eta kulturalak ere aipatzen dira.

 Adin arauak 
Film baterako sarrera kalifikazio sistema baten bidez ere mugatu daiteke, normalean sexu, biluztasun edo indarkeria grafikoaren irudikapenengatik. Sistema horien arabera, adin batetik beherako haur edo nerabeei debekatu egin dakieke film jakin batzuk erakusten dituzten zinema-aretoetara sartzea, edo guraso batek edo beste heldu batek lagunduta bakarrik onar daitezke. Jurisdikzio batzuetan, ratingak adin murrizketa horiek ezar diezazkieke zinema aretoei. Zinema-aretoek legezko betebehar hori ez dutenean, murrizketak beren kabuz ezarri ahal izango dituzte. Beraz, zinema areto batek, edo ezin du film bat puntuatu gabe programatu, edo ez du nahi.

 Diru-sarrerak 
Estatu Batuetako zinema-estudioek/zinema-banatzaileek, tradizionalki, gabarra gogorrak bultzatzen dituzte, lehen asteetan sarreren sarrera gordinen % 100 jasotzeko eskubidea emanez (eta gero saldoa % 10eko gehikuntzetan aldatzen da, zinematik zinemara aldatzen diren tarteetan). Hollywoodeko Zinema Garaikidearen Industriaren arabera, Philip Drakek dio gaur egun leihatiletako sarrerak diru-sarreren laurdena baino gutxiago direla eta gero eta gehiago "kargatu" direla, erakusketaren bi asteko inaugurazioan errezibo gehienak irabaziz, hau da, pelikulek ia berehalako eragina izan behar dute erakusleek pantailetatik eror ez daitezen. Funtsean, filmak ez badu arrakasta lortzen bere hastapeneko lehen asteetan, litekeena da porrot egitea sarrera kopuru iraunkor bat lortzeko ahaleginean, eta horrela zinema aretoetatik ateratzea. Gainera, aurrekontu handiagoko filmek, "inaugurazio asteburuan", edo hiru egunetan, ostiraletik igandera, esan nahi dute zenbat sarrera ekarriko dituen, ez bakarrik Ameriketara, baita itsasoz bestaldera ere. Etxeko bideoaren eta telebistaren bidez banatutako erakusleihoen prezioa ere zehaztu dezake.

Kanadan, zinema industriaren ustiapen-sarrerak 1.700 milioi dolarrekoak izan ziren 2012an, 2010ean baino % 8,4 handiagoak. Guztira, industriaren ustiapeneko sarrera guztien % 91,9 ziren. AEBetan, "... saldutako sarreren kopurua ia % 11 jaitsi zen 2004 eta 2013 artean, txostenaren arabera, eta txarteldegietako sarrerak, berriz, % 17 handitu ziren", txartelen prezioen igoeraren ondorioz. 

 Luxuzko aretoak 
Hiriko erdiguneetako zenbait zinemak luxuzko eserlekuak eskaintzen dituzte, hala nola freskagarri eta krispetak, garagardoa, ardoa eta likorea zerbitzatzen dituen taberna bat, larruzko eserleku etzangarriak eta zerbitzu-kanpaiak. Zinemek alkohola zerbitzatzeko likore-baimena izan behar dute. Vue Cinema eta CGV Cinema kateak zerbitzu horren eskaintza handiaren adibide ona dira, "Gold Class" izenekoa, eta, era berean, ODEON, Britainia Handiko zinema-kate handiena, eta 21 Cineplex, Indonesiako zinema-kate handiena. 

 Emanaldia 
1970az geroztik, emanaldi ohiko batek film bakarra erakusten du, baita iragarkiak eta ekoizten ari diren filmen aurrerapenak ere. Aurretik beste eskema batzuk zeuden. Jatorriz filmaren aurretik hainbat emanaldi labur eskaintzen ziren: iragarki instituzionalak, komedia laburrak, serialak edota marrazki bizidunak. Gerora film laburrekin konbinatuko ziren emanaldi gehienak.

 Euskal Herriko zinema aretoak 

 Erreferentziak 

 Ikus, gainera 
 Euskal antzerki eta zinema aretoak - Wikiliburua

 Kanpo estekak 


Kategoria:Promozioaren eta marketinaren komunikazioa