Adela Turin

Adela Turin (Italia, 1939 – 2021eko abenduaren 18a) artearen historialaria eta idazlea izan zen. Oso ezaguna da idazle bezala haur literatura ez sexistaren alde egin dituen hausnarketa eta ipuinengatik. Bere lanak hezkidetza-joera du, helburu nagusia familia patriarkalaren eremutik genero-diskriminazioari aurre egitea delarik. 

 Ibilbidea 
Pasa den mendeko 60ko hamarkadan aztertu zuen haurrentzako literaturan sexismoak zuen isla. Milanen, Rivolta talde feministako kide izan zen. Familia patriarkaleko genero-bazterkeria aztertzeko "Dalla parte delle bambine" (“Neskatilen alde”) bilduma sortu zuen. bertan 1975etik 1980rako tartean, hogei liburutik gora argitaratu zituelarik Nella Bosniarekin batera. Ipuinetan gizarte matxistari kritika egiteaz gain, alternatiba gisa haurrentzako istorio aurrerakoiak eta iraultzaileak kritika feministaren ildotik sortu zituzten. Parisera joan zenean Silvie Cromer-ekin, "Du côté des filles" elkartea sortu zuen, 1994. urtetik aurrera elkarteak hezkuntzako materialen sexismo kasuak aztertzeaz gain, jendartea sentsibilizatzeko bideak hedatzen ditu. Bere ipuinei helburu didaktiko nabarmena ematen die eta istorioa kontatzeko era, narrazioaren erritmoa zein protagonisten karakterizazioa asko zaindu. Turin, munduan zehar dibulgatzaile lanetan aritua da.

 Ipuinetako protagonisten ikerketa 
Turinek egindako ikerketen emaitzek ondorioztatu zuten ipuinetan agertzen ziren eredu femeninoek estereotipo klasikoei erantzuten zietela: neskak pasiboak, pazienteak eta otzanak ziren, eta gutxitan protagonizatzen zuten istorio bat. Gainera, gizonek eta emakumeek indar-ahultasun eskema errepikatzen zuten: emakumeak etxeko lanez eta mutilez arduratzen dira, eta gurasoek eta gizonek, berriz, dirua irabazten dute; ipuinetako protagonistak, ia beti, bi dira: gizonezkoa, indartsuagoa eta altuagoa, eta neska, barregarria, ilehoria, delikatua, larrua gorrixka du, txikia da, txoko batean lasai jolastu eta batzuetan negar egiten du; neskak katuekin erlazionatzen dira, eta mutikoak txakurrekin; katua etxeko animalia da, barnekoa, desleialtzat, misteriotsutzat eta traidoretzat jotzen da, eta txakurra kaleko animalia da, leialtasuna eta fideltasuna sinbolizatzen dituena; ohiko beste irudi bat da leiho baten atzean dagoen emakumearena, mezu hau iradokitzen duelarik: etxeko eremua berea da eta publikoa gizonarena. Hau dinamikoa eta aktiboa da, zorroa eskuan eraman ohi du: bera kanpoko mundukoa da, gauzak gertatzen diren mundukoa. Autoa berea da, eta itzuli egiten da bere etxera gauez, mahaian eseri eta bere familia ederraz inguratua eguna bukatzeko. Egunez seguruena da emakumeak garbiketa egin duela, erostera joan dela (autorik gabe), lisatu, jatekoa prestatu, zaindu, hezi. Gauean mantala kendu eta objektu eder bihurtuko da senarrarentzat, bere umeez inguratuta. Maitatzea, begiratzea, mimatzea eta baliagarri bihurtzea dira emakumeen ohiko jarduerak."Liburuen androzentrismoaren ondorioek neskak identifikatzeko eredu falta eragiten dute, kultura nagusiak baloratzen duena (artea, zientzia, teknika, botere ekonomiko eta politikoa...) ezaugarri maskulinoak eta inplizituki mutikoentzat erreserbatuak baitira, eta sexuaren arabera neskentzat erreserbatuta dagoen eremuarekin kontrajartzen da: familia, afektibitatea, etxe barrukoa. Identifikazio-eredurik ez izateak motibazioa galtzea dakar". Adela Turin 

 Argitalpenak 

 Euskarara ekarriak 
 Arrosa eta leuna
 Arturo eta Klementina
 Bonobo betaurrekodunen egiazko historia
 Zorioneko hondamendia

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 
 [Bideoa] 'Arrosa eta leuna' (Ene kantak, ETB, 2019)

Kategoria:Milandarrak
Kategoria:Italiako haur literaturako idazleak
Kategoria:Italiako feministak
Kategoria:XX. mendeko emakume idazleak
Kategoria:XXI. mendeko emakume idazleak