Abdu'l-Baha

ʻAbdu'l-Bahá ( / ə b d ʊ l b ə h ɑː / ; persieraz :  ‎ Teheran, 1844ko maiatzaren 23 – Haifa, 1921ko azaroaren 28); jaiotizena, ʻAbbas (). Mirza Husayn-Alí eta Asiyih khanum-en seme nagusia izan zen. Bahá'í tradizioan, ʻAbdu'l-Bahá, Bahá'u'lláh eta Báb-ekin batera, fedearen historiako figura nagusietako bat da eta haren idazkiak zein egiaztatutako hitzaldiak bahá'í literatura sakratuaren parte dira.

Aitak bere ondorengo eta Bahá'í Fedearen buru izendatu zuen, eta, halaber, Bahá'u'lláh eta haren jarraitzaileen arteko Itunaren erdigune. Bahá'í komunitatearen Maisua  (ing. the Master) izenez ere ezaguna, bahá'í irakaskuntzen eredu perfektutzat hartua eta bahá'í idazki sakratuen interprete baimendua izanik, eginkizun horiek bete zituen 1892an aita hil zenetik 1921ean bera hil zen arte.

Bere bizitzaren urte gehienak erbestean atxilo igaro zituen Otomandar Inperioaren agintarien menpe, 1908an askatu zuten arte, eta ondoren Mendebaldera egindako bidaietan Bahá’í mezua Ekialde Hurbiletik haratago zabaldu zuen. Bere idazlanen artean, Borondatea eta Testamentuan egungo Bahá’í administrazio-antolamenduaren oinarriak ezarri zituen; Jainkozko Planaren Lauzak izeneko gutun-sortan, berriz, Ipar Amerikako bahá'íak indartu zituen Bahá’í irakaspenak lurralde berrietara heda zitzaten. 

Teheranen jaio zen, familia aristokratiko batean. Zortzi urte zituela, aita espetxeratu egin zuten, gobernuak Bábí Fedearen aurkako errepresio-kanpaina baten ondorioz, eta familiaren ondasunak arpilatu zituzten, ia pobrezian utziz. Ondoren, aita Persiatik  erbesteratu zuten eta familia Bagdaden (Irak) kokatu zen, non hamar urtez bizi izan baitziren. Geroago, Otomandar agintariek Istanbulera deitu, eta, geroago,  Edirnera eraman zituzten, beste atxiloketa-aldi bati hasiera emanez. Azkenik, ʻAkkáko kartzela-hirira bidali zituzten. ʻAbdu'l-Bahák Palestinan preso jarraitu zuen 1908ra arte, Turkiar Gazteen  Iraultzaren ondorioz, 64 urte zituela, askatu zuten arte. Harez geroztik Haifan bizi izan zen. 

Lehen Mundu Gerra garaian, 1914tik 1918ra bitartean, Haifan eman zuen. Gerra amaitu ondoren, Palestinako Britainiar Mandatuak Otomandar inperioa ordezkatu zuen, eta garai horretan Britainiar Inperioaren Ordenako Knight Commander izendatu zuten, gerra ostean populazioa elikatzen lagundu izanagatik.

 Haurtzaroa (1844-1853) 
ʻAbdu'l-Bahá Teheranen jaio zen, Persian (gaur egungo Iran), 1844ko maiatzaren 23an (1260 AHko Jamadiyu'l-Avval hilabeteko 5ean), Baháʼu'lláh eta Navváb-en seme nagusia izan zen. Jaiotzean ʻAbbás izena jarri zioten,  aitaren aldeko aitonaren izena, hau da, Mírzá ʻAbbás Núrí, Persiako noble garrantzitsuarena, hartuta.Kazemzadeh, Firuz (2009), "ʻAbdu'l-Bahá 'Abbas (1844 - 1921)", The Bahá'í Encyclopedia Project, Evanston, IL: National Spiritual Assembly of the Bahá'ís of the United States. Haren jaiotza Báb-ek bere misioa aldarrikatu zuen gau berean gertatu zen.

Lehen urteak ingurune oparo batean igaro zituen,  familiaren aurretiazko estatus aristokratikoari esker. Garaikideek zein ondorengo testigantzek familiaren bizimodu erosoa deskribatzen dute, Teheranen zein Nur eskualdeko landa-eremuan zituzten etxebizitzetan.Blomfield 1975, 40. orrialdea  Bere anai-arrebekin hazi zen, arreba bat, Bahíyyih, eta anaia bat, Mihdí, lagun.  Geroko oroitzapenetan, ʻAbdu'l-Bahák Bábí mugimenduko pertsonaia nagusiekin izandako harremanak aipatu zituen, Táhirih barne, hark haurtzaroan erakutsitako arreta eta afektua gogoratuz.Blomfield, Lady (1975) [1940], The Chosen Highway (Aukeratutako bidea), London, UK: Bahá'í Publishing Trust, 21.orrialdea.  Halaber, gurasoek ekimen karitatiboetan zuten parte-hartzea gogoratu zuen, besteak beste, etxearen zati bat emakume eta haurren ospitale egokitu zutenekoa.Blomfield 1975, 39. orrialdea

Zazpi urte zituela, urtebete inguru, eskola tradizional batera joan zen.Taherzadeh, Adib (2000). The Child of the Covenant (Itunaren haurra). Oxford, UK: George Ronald. 105. orrialdea   Ondoren, haren heziketaren ardura batez ere amak eta osabak hartu zuten, aita izan bazen ere haren prestakuntza intelektualean eragin nagusia izan zuena. Blomfield 1975, 68. orrialdeaHogenson, Kathryn J. (2010), Lighting the Western Sky: The Hearst Pilgrimage & Establishment of the Bahá'í Faith in the West (Mendebaldeko Zerua Argitzen: Hearst-en erromesaldia eta Bahá'í fedearen hasiera mendebaldean), George Ronald, 40. orrialdea   1890ean, Edward Granville Browne orientalista britainiarrak ʻAbdu'l-Bahá hiztun bikain gisa deskribatu zuen, judaismoaren, kristautasunaren eta islamaren testu sakratuak sakon ezagutzen zituena.Browne, E.G. (1891) A Traveller's Narrative (Bidaiari baten kondaira), Cambridge University Press xxxvi. orrialdea

Garai hartako testigantzen arabera, ʻAbdu'l-Bahá haur hiztun eta erakargarria zen. Zazpi urte zituela, tuberkulosia hartu zuen, eta hilzorian egon zen. Sendatu bazen ere, gaixotasun horren ondorioz, osasun-arazoak izan zituen behin eta berriz bizitza osoan.Hogenson 2010, 81. orrialdea Hogenson 2010, 82. orrialdea

Zortzi urte zituela, 1852an, aita espetxeratu egin zuten. Gertaera horrek haurraren bizitza erabat aldatu zuen, espetxeratzearen ondorioz jabetza guztiak kendu baitzizkieten eta beste haurren erasoak jasan behar izan baitzituen.  Egun batean, ama lagundu zuen Baháʼu'lláh bisitatzera lurpeko ziega batean preso zutelarik.  Geroko oroitzapenetan, ʻAbdu'l-Bahák kartzelara sartzeko unea eta aitarengana iritsi aurretik itzularazi egin zutela idatzi zuen, esperientzia hori berarengan biziki markatuta geratu zela adieraziz.

 Erbestealdiak (1853-1908) 
Abdu'l Baháren aita atxilotu eta Teherango Síyáh-Chál izeneko lurpeko ziegan espetxeratu zuten 1852ko abuztuaren 15ean, eta lau hilabete inguru eman zituen han preso. 1852ko abenduan askatu egin zuten, Persiatik alde egiteko baldintzapean, eta horrek bere erbesteratzearen hasiera markatu zuen. Familia erbestean egongo zen Irandik kanpo, bizitza amaitu arte.

 Bagdad (1853-1863) 
Espetxetik atera eta gutxira antolatu zen erbesteratzea. 1853ko neguan —bahá'í kroniken arabera, urtarrilaren 12an— Baháʼu'lláh bere familiarekin eta beste 70 babirekin batera, Bagdadera abiatu zen.

1853ko negua bereziki gogorra izan zen. Erbesteratuek Zagros mendietan barrena pasa behar izan zuten, Irango mendebaldeko eskualde menditsu eta elurtuak zeharkatuz, sarritan arropa eta baliabide eskasekin.  Baldintza horiek bereziki gogorrak izan ziren Abdu'l Bahárentzat, garai hartan 8 urteko haurra baitzen. Bidean eskuak eta oinak izoztu zitzazizkion eta, zenbait iturriren arabera, horren ondorioz bizitza osoan oinazeak pairatu zituen, batez ere oinetan.Taherzadeh 2001, 44. orrialdea

Bagdadera iritsi ondoren, erbesteko babi komunitatea, Abdu'l Baháren familia parte zela, noraezean zebilen bere buruzagi guztiak exekutatuak izan baitziren. Mírzá Yahyá —Baháʼu'lláh-ren anaiaorde gazteagoa— komunitate bábíaren zaintzaile formala zen, baina ez zuen lidergo espirituala edo praktikoa bere gain hartu. Báb-ek zaintzaile-eginkizuna esleitu bazion ere, hein handi batean ezkutuan bizi zen. Aitzitik, Baháʼu'lláh gero eta eragin handiagoa zuen erbesteratuen artean, bere itzal pertsonalagatik eta komunitatea sostengatzeko eta antolatzeko egiten zuenagatik. Aginte formala eta lidergo praktikoa bat ez etortze horrek barne-tentsioak areagotzen lagundu zuen.

Zailtasunez eta barne-tentsioz markatutako urte baten ondoren, Baháʼu'lláh-k bizitza publikotik aldendu nahi izan zuen, Mírzá Yahyárekin piztutako gatazka saihesteko asmoz. Horrela, 1854ko apirilean, ʻAbdu'l-Bahá-ren hamargarren urtebetetzea baino pixka bat lehenago,  Sulaymaniyako mendietan bakartu zen.  Chronology of persecutions of Babis and Baha'is compiled by Jonah Winters Bahá'u'lláhren erretiratze garaian, Bagdaden geratu zen familia-nukleoaren barne-kohesioa sendotu zen, batez ere ʻAbdu'l-Bahá, bere ama Ásiyih Khánum, arreba Bahíyyih Khánum eta anaia gaztea Mírzá Mihdí artean.Blomfield 1975, 54. orrialdeaBlomfield 1975, 79. orrialdea

Adinez gaztea bazen ere, ʻAbdu'l-Bahák familiaren kontuen kudeaketarekin lotutako ardura batzuk bere gain hartu behar izan zituen,The Revelation of Bahá'u'lláh vol II (Bahá'u'lláh-ren agerkundea 2. liburukia), 391. orrialdeaEkialde Hurbilean, garai hartan, 14 urterekin iristen zen adin-nagusitasuna
Urte haietan, irakurketari eta Báb-en idazkien kopiak egiteari eskaini zitzaion, garai hartan eskuizkribuak baitziren zabalkunderako bitarteko nagusia. Zalditeriaren zaletasuna ere garatu zuen, eta adinarekin batera, zaldizko trebe gisa ezaguna egin zen.Phelps, Myron Henry (1912), Life and Teachings of Abbas Effendi (Abbas jaunaren bizitza eta ikasbideak), New York: Putman,  

1856an, familiak albisteak jaso zituen tokiko sufi maisuekin eztabaidetan aritzen zen dervixe bati buruz, eta horrek itxaropena piztu zuen pertsona hori Baháʼu'lláh izan zitekeelakoan. Senideak eta lagunak haren bila abiatu ziren, eta 1856ko martxoan Baháʼu'lláh Bagdadera itzularazi zuten.Smith 2000, 17. orrialdea Aita  ikustean, iturrien arabera, ʻAbdu'l-Bahá belaunikatu eta negarrez hasi zen, zergatik atzean utzi zituen galdetuz.Phelps 1912, 27-55 orrialdeakBalyuzi 1985, 15. orrialdea 

Aita itzuli ondoren, ʻAbdu'l-Bahá estuki lotu zitzaion, haren idazkari gisa jardunez eta laguntza pertsonala eskainiz. Bagdaden eman zituen ondorengo urteetan, haurtzarotik heldutasunera igaro zen . Bagdaden emandako azken urteetan, Abdu'l Bahá (Bahá-ren zerbitzaria) izena hartu zuen. Garaiko iturriek jarduera karitatiboetan zuen inplikazioa azpimarratzen dute. Heldutasun-adina gaindituta, maiz ikusten zuten Bagdadeko meskitetan eztabaida erlijiosoetan parte hartzen.Garai hartako iturrien arabera, ʻAbdu'l-Bahá "Itxura bikaineko gaztea" zen, eta izaeraz ongilea eta adeitsua. Aitak eskatuta, “Altxor Ezkutua nintzen” izenez ezagutzen den tradizio islamikoari buruzko iruzkin bat idatzi zuen, ʻAlí Shawkat Páshá súfi maisuarentzat.   Garai hartan hamabost edo hamasei urte inguru zituen, eta ʻAlí Shawkat Páshák halako idazlana —11.000 hitzetik gorakoa— idatzi izana adin horretako pertsona batentzat lorpen nabarmena zela iritzi zion. 

1863ko apirilean, geroago Ridváneko Lorebaratza izenez ezagutuko zen tokian, Baháʼu'lláh-k lagun talde txiki bati iragarri zion Báb-ek iragarritako figura bera zela. Baháʼí iturrien arabera, aldarrikapen hori ezagutu zuen lehen pertsona ʻAbdu'l-Bahá izan zen, Ridvan-en emandako hamabi egunetatik lehendabizikoan. Declaration of Baha'u'llah The history and significance of the Bahá'í festival of Ridván BBC

 Konstantinopla / Hadrianopolis (1863-1868) 
eskuinera|thumb|210x210px| ʻAbdu'l-Bahá (eskuinean), bere anaia Mírzá Mihdírekin 
Bagdadeko bábí komunitatea Persiako mugatik gertu sendotzen ari zela ikusita, eskualde hartako agintariek mugimendu hori mehatxu erlijioso eta politiko gisa interpretatu zuten. Testuinguru horretan, Bahá'u'lláh bezalako buruzagi nabarmenak estatuaren egonkortasunerako arriskutsutzat jo zituzten. 

Erbesteratuak Irango mugatik urruntzeko asmoz, Otomandar agintariek 1863an Baháʼu'lláh Konstantinoplara (egungo Istanbulera) deitu zuten. Orduan hemeretzi urte zituen ʻAbdu'l-Bahák, eta familia osoarekin nahiz jarraitzaile talde zabal batekin batera abiatu zen, 110 egun iraun zuen bidaian.Balyuzi 1985, 16. orrialdea  Konstantinoplarako ibilbidea luzea eta neketsua izan zen,Phelps 1912, 27-55. orrialdeak   eta bidean ʻAbdu'l-Bahák erbesteratuei laguntza ematen jardun zuen.  Iturrien arabera, jokabide horrek aintzat hartuagoa bihurtu zuen bidaideen artean.  

Egun haietan, Baháʼu'lláh-k Adarraren Lauza (Lawḥ-i-Ghusn) idatzi zuen; non bere seme nagusiari G͟husn-i-Aʻzam (“Adar Handiena” edo “Adar Nagusia”) titulua eman baitzion.

Otomandar Inperioko hiriburuan lau hilabete inguru eman ondoren, familia Hadrianopolisa (egungo Edirnera) erbesteratu zuten, inperioaren mendebaldeko muturrean zegoen hirira, non preso politikoak bidaltzen baitzituzten; ʻAbdu'l-Bahá ere haiekin joan zen. Bidean, berriro ere, hotz eta izozte gogorrak pairatu zituzten.  

Hadrianopolisen, ʻAbdu'l-Bahák familiare baitan laguntza- eta egonkortasun-iturri gisa jardun zuen, bereziki amaren aldean.[1] Bagdadetik irten zirenetik, jarraitzaile bábí askok ʻAbdu'l-Bahá izenez deitzen zioten, eta persieraz errespetuzko tratamendu  gisa Áqá ʻAbdu'l-Bahá ere erabiltzen zuten; babí ez zirenek, berriz, ʻAbbás Effendi esaten zioten (effendi hitzak «jauna» esan nahi du). Hiri horretan bertan, Baháʼu'lláh-k bere semeari “Jainkoaren Misterioa” titulua eman zion.Baháʼí teologiaren arabera, izendapen horrekin ulertzen da ʻAbdu'l-Bahá ez dela Jainkoaren Agerle bat; baizik eta harengan izaera gizatiarra eta hari egotzitako ezagutza eta perfekzio espiritual bereziak uztartzen direla.

Urte horietan, mugimendu bábíaren barne-zatiketa areagotu egin zen, Baháʼu'lláh-ren jarraitzaileen eta Mírzá Yaḥyá-ren (Subḥ-i-Azal) jarraitzaileen arteko liskarren ondorioz. Testuinguru horretan, otomandar agintariek bi taldeak banatzea erabaki zuten: azalíak Ziprera bidali zituzten, eta Baháʼu'lláh eta haren jarraitzaileak Palestinara (ʻAkkára); bi kasuetan, jarraitzaile gutxi batzuk kontrako taldean sartuta geratu ziren.

Erbesteratze hori prestatzeko garaian, hainbat aukera aztertu ziren, eta baháʼí iturrien arabera, Baháʼu'lláh familiatik bereizteko aukera ere aipatu zen. Iturri berberen arabera, ʻAbdu'l-Bahák agintarien aurrean esku hartu zuen familia elkarrekin mantendu ahal izateko. Azkenean, kide guztiak batera erbesteratu zituzten ʻAkkára.

 ʻAkká 
eskuinera|thumb|200x200px| Bahá'u'lláh eta bere familiaren bizilekua ʻAkka-ko presondegian. 
24 urte zituela, ʻAbdu'l-Bahák bere gain hartu zuen familia- eta komunitate-bizitzaren administrazio- eta antolaketa-ardura, eta Baháʼí komunitatearen kide nabarmen gisa jardun zuen. 

1868an, Otomandar agintariek Baháʼu'lláh eta haren familia Palestinako ʻAkká-ko zigor-koloniara erbesteratu zituzten (gaur egungo Israelen). Erbesteratzea baldintza gogorretan gauzatu zen, eta garaiko testigantzen arabera, askok zalantzan jartzen zuten presoek bizirik iraungo ote zuten.

Bidaia itsasontziz egin zuten. Lehorreratzean, emakumeak gizonen sorbaldetan esertzera behartu zituztela aipatzen dute zenbait iturrik, itsasertzera iritsi ahal izateko. ʻAbdu'l-Bahák aulkiak lortu zituen eta emakumeak modu seguruagoan lehorreratzen lagundu zuen.XIX. mendeko Otomandar testuinguru sozialean, genero-bereizketa zorrotza nagusi zen, eta emakumeek ez zuten ohikotasunez gizon arrotzekin harreman fisikorik izaten. Halako kontaktua, bereziki espazio publikoan, emakumearen ohoreari eta gizarte-errespetagarritasunari kalte egiten ziolakoan interpreta zitekeen. ʻAkkára iristea une bereziki zaila izan zen erbesteratuentzat. Hiriko biztanleen jarrera hasiera batean etsaitasunezkoa izan zen, eta erbesteratuek tratu txarrak jasan zituzten. 

Hasieran, espetxeratze-baldintzak oso gogorrak izan ziren; baháʼíak ziega zikinetan eta osasun-baldintza eskasetan atxiki zituzten. Gaixotasunak hedatu ziren, eta ʻAbdu'l-Bahák gaixoak artatzen lagundu zuen, anestesiko bat eskuratuz eta mediku baten laguntza lortuz. Disenteria kasuak ere izan ziren, eta horren ondorioz egoera larria sortu zen preso askorentzat.

Garai horretan, barne-tentsioak ere sortu ziren; zenbait iturrik Siyyid Muhammad-i-Isfahaniren (Azalí) jokabidea gatazken iturri gisa aipatzen dute. 

1870ean, ʻAbdu'l-Baháren anaia gazteagoa, Mírzá Mihdí, istripu baten ondorioz, hil egin zen 22 urte zituela. Haren heriotzak eragin handia izan zuen familian.

 Urte batzuk geroago 
Denborak aurrera egin ahala, ʻAbdu'l-Bahá-k pixkanaka bere gain hartu zuen baháʼí erbeste-erkidego txikiaren eta kanpoko munduaren arteko harremanen ardura. ʻAkkáko biztanleekin izan zuen elkarreraginaren ondorioz, baháʼí iturrien arabera, pixkanaka baháʼíen errugabetasuna aitortzen hasi ziren, eta espetxeratze-baldintzak arindu egin ziren. 

1870ean Mírzá Mihdí hil ondoren, familiak kartzelako eraikinetatik ʻAbbúd etxera lekualdatzea lortu zuen. Denborarekin, ʻAkkáko biztanle askok baháʼíekiko jarrera aldatu zuten, eta bereziki ʻAbdu'l-Bahá errespetatzen hasi ziren. Ondoren, familiak etxeak alokatzeko aukera izan zuen, eta 1879 inguruan Bahjí etxera joan ziren, epidemia batek hiriko biztanle asko alde egitera behartu zituenean. 

Garai horretan, ʻAbdu'l-Bahá gero eta ezagunagoa bihurtu zen ʻAkkáko zigor-kolonian. Myron Henry Phelps New Yorkeko abokatuak, urte batzuk geroago, honela deskribatu zuen hango giroa: hainbat siriar, arabiar, etiopiar eta beste herrialde batzuetako pertsona ʻAbdu'l-Bahárekin hitz egiteko zain egoten zirela adierazi zuen.[http://www.h-net.org/~bahai/diglib/books/A-E/B/browne/tn/tnfrnt.htm A Traveller's Narrative, (Makála-i-Shakhsí Sayyáh edo Bidaiari baten kontakizuna)

ʻAbdu'l-Bahák Bábí mugimenduaren historiari buruzko lan bat idatzi zuen, Makála-i-Shakhsí Sayyáh (Bidaiari baten kontakizuna), 1886an argitaratua.[42] Lan horren ingelesezko bertsioa Edward Granville Brownek itzuli zuen, eta 1891n Cambridgeko Unibertsitateak argitaratu zuen. Edward Granville Brown akademikoak ʻAbdu'l-Baháren presentzia eta nortasun sendoa azpimarratu zituen bere oroitzapenetan,haren  “presentzia hunkigarria” eta “begirada zorrotza” aipatuz.eskuinera|thumb|237x237px| ʻAbdu'l-Bahá 24 urte zituela 

 Ezkontza eta familia-bizitza 
ʻAbdu'l-Bahá gaztea zenean, baháʼí komunitatean haren ezkontzari buruzko espekulazioak zabaldu ziren.Hogenson, p.87  Hainbat neska gazte ezkontzarako hautagai gisa aipatu ziren arren, badirudi ʻAbdu'l-Bahák ez zuela ezkontzeko interes handirik azaltzen. 

1873ko martxoaren 8an, aitaren eskariz, hogeita zortzi urte zituela, Fátimih Nahrí Isfahánirekin (1847–1938) ezkondu zen. Emaztea hogeita bost urteko Isfahango goi-mailako familia baten alaba zen. Haren aita, Mírzá Muḥammad ʻAlí Nahrí, baháʼí nabarmena zen eta harreman garrantzitsuak zituen. 

Fátimih Persiatik ʻAkkára joan zen, Baháʼu'lláh eta haren emazte Navvábek ezkontza hori bultzatu zutelarik. Isfahandik ʻAkkárainoko bidaia luzea eta neketsua izan zen, eta 1872an iritsi zen, anaiarekin batera.[38][46] Ezkontza gauzatu aurretik, bost hilabete inguru eman zituzten elkar ezagutzen; denbora horretan, Fátimih ʻAbdu'l-Baháren osaba Mírzá Músáren etxean bizi izan zen. 

Ondoren, Baháʼu'lláh-ek Munírih izena eman zion (izen horrek “argitsua” esan nahi du).

 Seme-alabak 
Ezkontza horretatik bederatzi seme-alaba jaio ziren. Lehenengo semea, Mihdí Effendi, haurra zela hil zen. Beste zenbait seme-alaba ere adin txikitan hil ziren, tartean Fuʼádíyyih Khánum eta Husayn Effendi.

Bizirik heldu ziren lau alabak hauek izan ziren:

 Ḍiyáʼiyyih Khánum (Shoghi Effendiren ama),
 Túbá Khánum (1880–1959),
 Rúḥangiz Khánum,
 Munavvar Khánum.

Seme-alaben heriotzek eragin sakona izan zuten familian. 

 Monogamiaren auzia 
Baháʼu'lláh-k baháʼí komunitateari monogamiaren praktika sustatu zion. ʻAbdu'l-Bahá emazte bakarrarekin ezkondu eta monogamia praktikatu izana eredu gisa aurkeztu izan da baháʼí tradizioan. Testuinguru historikoan, non poligamia oraindik onartua baitzegoen zenbait gizarte-ingurutan, hautu horrek praktikan monogamiaren sendotzeari lagundu zion.

 Bere ministerioaren lehen urteak 
Baháʼu'lláh 1892ko maiatzaren 29an hil zen. Haren Itunaren Liburuan (Kitáb-i-‘Ahd) ʻAbdu'l-Bahá izendatu zuen Itunaren Zentro, ondorengo eta bere idatzien interpretatzaile baimendua.

«Nire presentziaren ozeanoak behera egiten duenean, Nire Errebelazioaren Liburua amaitzen denean, jar ezazue aurpegia Jainkoak                                    xedatu duen Hari, Antzinako Sustrai honetatik sortu den Hari begira.»

— Baháʼu'lláh, Kitáb-i-ʻAhd (1873–1892)

Dokumentu horretan, Baháʼu'lláh-k bere senide eta jarraitzaileei agintzen die Adar Handienari (al-G͟husn al-Aʿẓam) begiratzeko, eta titulu horrekin ʻAbdu'l-Bahá identifikatzen du. Testuak, halaber, Adar Handiagoa (al-G͟husn al-Akbar) ere aipatzen du, Muḥammad ʻAlí izendatzeko, eta haren maila “Adar Handienaren azpitik kokatzen du. Izendapen horiek interpretazio linguistikoaren eta arabierazko konparatibo eta superlatibo formen ñabarduren inguruko eztabaidak eragin dituzte. 

 Muḥammad ʻAlírekiko gatazka 
Baháʼu'lláh-ren testamentuan, Muḥammad ʻAlí —ʻAbdu'l-Bahá-ren anaiordea— izenez aipatzen da, anaia nagusiaren menpeko gisa aurkezten da. Hurrengo urteetan, ordea, Muḥammad ʻAlík ʻAbdu'l-Bahá-ren agintea zalantzan jarri zuen eta bere burua lider alternatibo gisa ezartzen saiatu zen, Badiʻu'lláh eta Ḍíyáʼu'lláh anaia-arreben laguntzarekin. 

Muḥammad ʻAlí Irango baháʼíekin gutunak trukatzen hasi zen, hasieran modu pribatuan, ʻAbdu'l-Baháren lidergoari buruzko zalantzak zabaltzeko xedez.  Baháʼí gehienek ʻAbdu'l-Bahári eutsi zioten arren, gutxiengo batek Muḥammad ʻAlí babestu zuen; haien artean zeuden Mirza Javad eta Ibrahim George Kheiralla, Ameriketako lehen baháʼí misiolarietako bat.

Muḥammad ʻAlík eta Mirza Javadek geroago publikoki salatu zuten ʻAbdu'l-Bahák gehiegizko boterea hartzen zuela eta bere burua Jainkoaren Agerle gisa aurkezten zuela, Baháʼu'lláh-ren pare.  Horri erantzunez, ʻAbdu'l-Bahák Mendebaldera bidalitako idazkietan azpimarratu zuen “ʻAbdu'l-Bahá” izenez ezagutua izan behar zuela —“Baháren zerbitzaria”, alegia—, argi gera zedin ez zela Jainkoaren Agerle bat eta bere eginkizuna zerbitzua zela.

Bere ministerioak iraun bitartean, ʻAbdu'l-Bahák ere Bere Borondate eta Testamentua prestatu zuen, non Baháʼí Fedearen administrazio-egitura zehazten baitzuen. Dokumentu horretan bi erakunde nagusi ezarri zituen: Justizia Etxe Unibertsala eta Zaindaritza. Eta azken horretarako bere biloba Shoghi Effendi izendatu zuen Zaindari.

Muḥammad ʻAlík ez zuen antolaketa hori onartu, eta gizonezko senide gehienen babesa izan zuen, tartean Mírzá Hádí Shírází, Shoghi Effendi beraren aita.  Hala ere, bahá'í komunitatean orokorki oposizio hori ez zen urrutira iritsi. ʻAkká inguruan, Muḥammad ʻAlí-ren jarraitzaileak gehienez sei familietakoak ziren; ez zuten jarduera erlijioso berezirik eta, denbora pasa ahala, ia erabat integratu ziren inguruko gizarte musulmanean. 

 Batasuna 
Historikoki, iraganeko erlijioetan sarritan zatiketak eta doktrina-desbideratzeak jasan izan dituzte beren profeta-sortzailea hil ondoren. ʻAbdu'l-Bahá-k, ordea, Baháʼí Fedearen batasuna eta doktrina-osotasunari eutsi zion, bere anaiaordearen oposizioak eragindako mehatxu larrien aurrean ere. Arrakasta aipagarria da, izan ere, zailtasunak izan arren, haren gidaritzapean baháʼí komunitatea hedatu zen jatorrizko erro kultural eta geografikoetatik haratago.

 Mendebaldeko lehen erromesak 

1898. urtearen amaierarako, Mendebaldeko erromesak ʻAkkára bidaiatzen hasi ziren ʻAbdu'l-Bahá ikusteko. Erromes talde horretan, Phoebe Hearst barne, Mendebaldean hazi eta hezitako baháʼíek lehen aldiz izan zuten ʻAbdu'l-Bahá ezagutzeko aukera.  Lehen taldea 1898an iritsi zen, eta 1898ko amaieratik 1899ko hasierara bitartean Mendebaldeko baháʼíek aldizkako bisitak egin zizkioten ʻAbdu'l-Bahári. Taldea nahiko gaztea zen, eta batez ere AEBetako goi-mailako gizarteko 20 urte inguruko emakumeek osatzen zuten.Hogenson, p.x 

Mendebaldarren presentziak agintarien susmoa piztu zuen, eta, ondorioz, ʻAbdu'l-Bahá-ren konfinamendua zorroztu egin zuten.Hogenson, p.308  Hala ere, bisita haiek mugarri bat izan ziren Baháʼí komunitatearen nazioartekotzean eta hedapen transkulturalean, Mendebaldeko sare sozial eta intelektualekin harreman zuzenak ezarri baitzituzten eta komunitatea bere jatorrizko erro kultural eta geografikoetatik haratago proiektatu zuten. Hurrengo hamarkadan, ʻAbdu'l-Bahá etengabe harremanetan egon zen mundu osoko baháʼíekin, Bahá'u'lláh-ren mezua irakastera eta zabaltzera animatuz. Talde horretan zeuden, besteak beste, Susan Moody, Lua Getsinger, Laura Clifford Barney, Herbert Hopper eta May Ellis Bolles Parisen (denak estatubatuarrak); Thomas Breakwell ingelesa; eta Hippolyte Dreyfus frantsesa. 

Bisita horien ondorioz, Laura Clifford Barneyk Some Answered Questions (Zenbait Galderen Erantzunak) liburua osatu eta 1908an argitaratu zuen, hamar urtetan Haifara egindako bisita ugaritan ʻAbdu'l-Bahári egindako galderen erantzunak bilduta.

 Ministeritza, 1901–1912 
XIX. mendearen azken urteetan, ofizialki preso eta ʻAkkán konfinatuta jarraitzen zuelarik, Abdu'l Baha-k Báb-en gorpuzkiak Iranetik Palestinara eramateko prestaketak egin zituen. Ondoren, Bahá'u'lláh-k aurresandako Karmel mendiko lurraren erosketa antolatu zuen, eta Báb-en Hilobiaren eraikuntza bideratu zuen. Proiektu horren garapen osoak hamar urte inguru iraun zuen.

Bisitarien kopurua handitu ahala, Muḥammad ʻAlí Otomandar agintariekin konspiratzen hasi zen, eta 1901eko abuztuan ʻAbdu'l-Baháren espetxe-baldintzak are eta gehiago gogortu zizkioten. Dena den, 1902an, ʻAkkáko gobernadoa haren alde agertu zen, eta bere babesari esker, egoera nabarmen arindu zen; erromesek berriro bisitatu ahal izan zuten ʻAbdu'l-Bahá, nahiz eta bisitak hiri barrura mugatu. 1903ko otsailean, Muḥammad ʻAlí-ren bi jarraitzailek —tartean Badíʻu'lláh eta Siyyid ʻAliy-i-Afnan— harekiko harremanak hautsi, eta Muḥammad ʻAlíren azpijokoei buruzko xehetasunak biltzen zituzten liburu eta gutunak idatzi zituzten, ʻAbdu'l-Bahá-ri buruz zabaltzen ari zen informazioa asmatua zela adierazita.

1902tik 1904ra bitartean, ʻAbdu'l-Bahák, Báb-en Hilobiaren eraikuntza zuzentzeaz gain, beste bi proiektu abiatu zituen: Xirazeko (Iran) Báb-en Etxearen zaharberritzea eta Ashgabaten (gaur egungo Turkmenistan) lehen Baháʼí Gurtza-Etxearen eraikuntza. ʻAbdu'l-Bahák Aqa Mirza Aqa izendatu zuen Báb-en etxea — non 1844an Báb-ek Mullá Ḥusayni egin baitzion adierazpena— garai hartako egoerara leheneratzeko lanak koordinatzeko; eta Gurtza-Etxearen proiektua Vakíl-u’d-Dawlih-i esleitu zion.

Baháʼí Fedearen buru izanik, ʻAbdu'l-Bahá-k tarteka garaiko pentsamendu- eta erreforma-mugimenduetako zenbait liderrekin harremanetan jarri zen, Baháʼí irakaspenetan oinarritutako iruzkinak eta orientabideak eskaini, eta komunitatea defendatze aldera. Garai hartan, Turkiar Gazteekin komunikatu zen —Abdülhamid II. sultanaren erregealdia erreformatu nahi zutenekin, alegia—, besteak beste Namık Kemal, Ziya Pasha eta Midhat Pasharekin. Baháʼíek “askatasuna bilatzen dutela, askatasuna maite dutela, berdintasuna espero dutela, gizateriaren ongizatearen alde daudela eta gizateria bateratzeko beren bizitza emateko prest daudela” azpimarratu zuen, baina ikuspegi zabalago batetik, Turkiar Gazteen planteamendu politiko zehatzekin identifikatu gabe. Abdullah Cevdet, Batasun eta Aurrerapen Batzordearen sortzaileetako batek ikusten zuen Baháʼí Fedea Islamaren eta erlijio-sinesmenaren behin betiko uztearen arteko urrats gisa, epaitu egin zuten berak sortutako aldizkari batean baháʼíak defendatzeagatik.

Otomandar Inperioaren azken urteetan, ʻAbdu'l-Bahák harremanak izan zituen zenbait buruzagi militarrekin, tartean Bursalı Mehmet Tahir Bey eta Hasan Bedreddin. Azken horrek, Bedri Paşa (Paxa) izenaz ezaguna, 1876an Abdulaziz sultana kargutik kentzeko mugimenduan parte hartu zuen. Litekeena da ʻAbdu'l-Bahá 1898 inguruan ezagutu izana, ʻAkkán Otomandar administrazioan zerbitzatzen ari zela. Baháʼí iturri persiarrek diotenez, Bahá'í fedearekiko hurbiltasuna erakutsi zuen eta ʻAbdu'l-Baháren zenbait idazlan frantsesera itzuli zituen. ʻAbdu'l-Bahák harekin harremanetan egon zen geroago ere Albaniako gobernadore izan zenean ere.ʻAbdu'l-Bahák harekin harremanetan jarraitu zuen hainbat urtez, baita Albania gobernatzen ari zen garaian ere. 

Halaber, ʻAbdu'l-Bahák Muhammad 'Abduh ezagutu zuen Beiruten, modernismo islamikoaren figura garrantzitsua eta mugimendu salafiarekin lotua. Bi gizonek erlijio-erreformaren inguruko planteamendu batzuk partekatzen zituzten. Rashid Ridaren arabera, Beiruten egindako bisitetan ʻAbdu'l-Bahá ʻAbduhren ikasketa-saio batzuetara joaten zen.  Shoghi Effendik geroago adierazi zuenez, bilera horiek lagungarri izan ziren Baháʼí komunitatearen ikusgarritasun publikoa handitzeko eta ʻAbdu'l-Baháren ospea indartzeko.

1905ean, Muḥammad ʻAlík egindako salaketen ondorioz, ikerketa-batzorde otomandar batek ʻAbdu'l-Bahá galdekatu eta Fezánera erbesteratzeko aukera aztertu zuen. Horri erantzunez, ʻAbdu'l-Bahák gutun bat bidali zion sultanari, eta bertan adierazi zion bere jarraitzaileek politika partidistan parte hartzeari uko egiten ziotela, eta bere mugimenduak mendebaldarrak islamera hurbiltzeko fenomeno gisa aurkeztu zuen. 

Ondorengo urteak ʻAkkán lasaiagoak izan ziren. Erromesen bisitak berriro izateko aukera izan zuten, eta 1909an Báb-en Santutegiaren mausoleoa amaitu zen.

 Mendebalderako bidaiak (1910-1913) 
1908ko Turkiar Gazteen Iraultzaren ondorioz, Otomandar Inperioko preso politiko eta erlijiosoek askatasuna berreskuratu zuten, tartean ʻAbdu'l-Bahá. Haarez geroztik ez zegoen kartzelaldi formal batean otomandar Inperioaren jurisdikziopean jarraitzen bazuen ere. Askatua izan ondoren, Bahjíko Baháʼu'lláh-ren Santutegia bisitatu zuen. Hasieran ʻAkkán bizitzen jarraitu bazuen ere, handik gutxira Haifara lekualdatu zen, Báb-en Santutegiaren ondora.

1910ean, Otomandar Inpe Lriotik irteteko aske zelarik, nazioarteko bidaiak egiteari ekin zion bahá'í komunitatea sendotzeko eta Bahá'u'lláh-ren mezua zabaltzeko asmoz. Hiru bidaia egin zituen ia hiru urtez: Egiptora, Europara eta Ipar Amerikara. Lehendabiziko bidaian, Haifatik irten eta Egiptora joan zen, non denbora batez egon baitzen Alexandrian eta Kairon. 

 Europara egindako bidaiak (1911) 
1911n Egiptotik atera eta, abuztutik abendura bitartean Europako hainbat hiri bisitatu zituen, besteak beste Londres, Bristol eta Paris. Ordurako, bahá'í komunitate txikiak baziren Parisen eta Londresen, ingurune espiritualista eta teosofikotik etorritako jendez osatua. Bisita horien bitartez, komunitate berriak sendotu eta Bahá'u'lláh-ren mezuak proposatutako printzipioak publikoki aurkeztu nahi izan zituen.

 Ipar Amerikara egindako bidaia (1912) 
1912an Ipar Amerikara abiatu etaa Estatu Batuetan eta Kanadan barrena bidaia luzea egin zuen. 1912ko apirilaren 11n New Yorkera iritsi zen. Geroago, hiri asko bisitatu zituen, hala nola, Chicago, Cleveland, Pittsburgh, Washington D.C., Boston, Filadelfia. Abuztuan, New Hampshire, Maineko Acre eskolan eta Montrealen egon ondoren, Minneapolis, San Francisco, Stanford eta Los Angelesera abiatu zen. Urte hartako abenduaren 5ean Europara itzuli zen eta zenbait hiri bisitatu ondoren Egiptora itzuli zen 1913an.

Bisita horietan hitzaldi asko eman zituen elizetan, misioetan eta elkarteetan, eta bilera pribatuak nahiz topaketa publikoak ere izan zituen. Bere hitzaldietan Baháʼí irakaspenen oinarrizko printzipioak azaldu zituen, hala nola, Jainkoaren batasuna, erlijioen batasuna, gizateriaren batasuna, emakumeen eta gizonen arteko berdintasuna, munduko bakea eta justizia ekonomikoa. Halaber, bere bilera guztiak arraza guztietako pertsonei irekita egon behar zirela azpimarratu zuen.

Bira horrek oihartzun handia izan zuen Ipar Amerikako prentsan, eta egunkari askok haren jarduerei eta hitzaldiei buruzko artikuluak argitaratu zituzten. Montrealeko bisitak arreta berezia jaso zuen, eta tokiko nahiz nazio mailako hainbat egunkarik haren hitzaldi eta adierazpenen berri eman zuten.Wagner, Ralph D. Yahi-Bahi Society of Mrs. Resselyer-Brown, The. Accessed on: 19 May 2008 

Europara itzuli zen Londres, Paris (bi hilabete igaro zituen), Stuttgart, Budapest eta Vienan . Azkenean, 1913ko ekainaren 12an Egiptora itzuli zen, eta bertan, sei hilabete igaro zituen Haifara itzuli aurretik. 

1914ko otsailaren 23an, Lehen Mundu Gerraren aurreko egunean, ʻAbdu'l-Bahák Edmond James de Rothschild baroiak antolatu zuen, Rothschild bankuko familiako kidea zen, eta hori izan zen mugimendu sionistaren defendatzaile eta finantzario nagusia izan zen, bere hasieran Palestinako bidaiak. 

 Azken urteak (1914-1921) 
Lehen Mundu Gerran (1914-1918) ʻAbdu'l-Bahá Palestinan geratu zen eta ezin izan zuen bidaiatu. Korrespondentzia mugatua egin zuen , Jainkozko Planaren lauzatxoak barne, Ipar Amerikako bahá'íei zuzendutako 14 gutun bildumaren bilduma bat, gero Bahá'í Fedearen hiru "gutunak" gisa deskribatu zituena. Eskutitzetan izendatzen dituzte Ipar Amerikako Bahá'í-ak rolak lidergoa planetaren inguruan erlijioa zabaltzeko.

 Gerra ondoren 
ezkerrera|thumb|218x218px| Adineko `Abdu'l-Bahá 
Mundu Gerra amaitu zenean, otomandar agintariek argi eta garbi ordezkatu zuten britainiar agindu atseginagoa ordezkatu zuten, korrespondentzia, erromesak eta Bahá'í Munduko Zentroaren garapenak berritzea ahalbidetuz.  Jarduera berpizte horretan, Bahá'í Fedeak Egipto, Kaukaso, Iran, Turkmenistan, Ipar Amerika eta Hego Asiara bezalako lekuak hedatu eta finkatu ziren ʻAbdu'l-Baháren zuzendaritzapean.

Gerraren amaieran ʻAbdu'l-Bahá-k komentatu zuen zenbait garapen politiko ekarri zituen. Nazioen Liga, 1920ko urtarrilean sortu zen, mundu mailako erakunde baten bidez segurtasun kolektiboaren lehen instantzia ordezkatuz. ʻAbdu'l-Bahá idatzi zuen 1875ean "munduko nazioen Batasuna" ezartzeagatik, eta Nazio Batuen bidezko saiakera goraipatu zuen helburua lortzeko bidean urrats garrantzitsu gisa. Era berean, "Bakearen Unibertsala ezartzeko gai ez zela" esan zuen, nazio guztiak ez baitzituen irudikatu eta bere estatu kideen gaineko izugarrizko boterea zuen bakarra.   Garai hartan, britainiar aginduak Palestinako juduen etengabeko inmigrazioa babestu zuen. ʻAbdu'l-Bahá-k inmigrazioa aipatu zuen profezia betetzea eta Sionistek lurra garatu eta "herrialdea biztanle guztientzat altxatu" animatu zuen. Ez dute lan egin behar juduen bereizteko beste palestinar from. " 
Gerra goseak ere utzi zuen. 1901ean, ʻAbdu'l-Bahá erosi zuen 1704 hektarea sasian Jordan ibaiaren ondoan eta 1907an Irango Bahá'í askok lurrak jaten hasi ziren. ʻAbdu'l-Bahá bere uzta (edo cash baliokidea), izan zen datorrena guztien% 20-33 bitartean jaso Haifa . Gerra 1917an oraindik indarrez hasi zenean, ʻAbdu'l-Bahá-k gari asko jaso zituen laboreetatik, eta beste gari batzuk ere erosi zituen eta Haifa-ra itzuli zizkion. Garia britainiarrek kontrolatu zutenaren ondoren iritsi zen, eta garia oso zabaldua zegoen gosea kentzeko.   Ipar Palestinan gosetea desegiteko zerbitzu honetarako, zaldun bat jaso zuen bere omenezko ekitaldian 1920ko apirilaren 27an gobernadore britainiarraren etxean.  Religious Contentions in Modern Iran, 1881-1941, by Mina Yazdani, PhD, Department of Near and Middle Eastern Civilizations, University of Toronto, 2011, pp. 190-191, 199–202. Allenby jenerala, Faisal erregea (gero Irakeko erregea), Herbert Samuel (Palestinako Goi Komisarioa) eta Ronald Storrs (Jerusalemko gobernadorea). 

 Heriotza eta hileta 
ʻAbdu'l-Bahá 1921eko azaroaren 28an, astelehenarekin hil zen, gaueko 1:15etik aurrera (1340ko Rabi 'al-awwal hilabetearen 27. egunean AH ). 

Winston Churchill berak Palestinarako Goi Komisarioari telegrafiatu zion "bahá'í komunitateari igor ziezaion, bere Maiestatearen Gobernuaren izenean, beren sinpatia eta dolumina". Antzeko mezuak bidali zituzten Allenby ministroak, Irakeko Ministroen Kontseiluak eta beste batzuek. 

Hurrengo egunean ospatu zen hiletari buruz hau idatzi zuen Esslemont-ek:
Ziurrenik, sekula ez zen halako hiletarik ikusi, ez Haifan, ez Palestinan... hainbat erlijiotako, arrazetako eta hizkuntzetako ordezkariak, hain sakonki penatuak, elkartu zituen sentimendua.Hiletan emandako hitzaldien artean, Shoghi Effendi-k Stewart Symes-en honako omenaldi hau transkribatu zuen: Hemen gauden gehienok ‘Abdu'l‑Bahá ‘Abbas jaunaren irudi argia dugu, Haren tankera duina kaleetan barrena ibiltzen zenean, Haren jokamolde adeitsu eta dotorea, Haren ontasuna, bere maitasuna loreekiko eta haurrekiko, Haren eskuzabaltasuna, baita pobre eta gaixoekiko zuen ardura ere. Hain zen atsegina, hain xalo, bere aurrean geundenean ia ahaztu egiten genuela maisu handi baten aurrean geundela, eta bere idazlanak eta elkarrizketak kontsolamendu eta inspirazioa izan direla ekialde zein mendebaldeko ehunka eta milaka pertsonarentzat.Karmel mendian hilobiratu zuten, Báb-en santutegiaren aurreko gelan. Behin behineko lurperaketa izan zen bere mausoleoa eraiki artean. 2019an Justizia Etxe Unibertsalak iragarri du mausoleo hori Riḍván lorebaratzearen ondoan eraikitzen hasiko direla laster. https://www.bahai.org/library/authoritative-texts/the-universal-house-of-justice/messages/20190420_001/1#744198387 Ridvan 2019

 Ondarea 
ʻAbdu'l-Bahá, 1901-1908 artean idatzia zen eta hauen artean Shoghi Effendi-k zuzendutako testamentu bat utzi zuen, garai hartan 4-11 urte zituen. Eguzkia Shoghi Effendi izendatzen du erlijioaren Guardianes lerro batean lehen bezala, Eskrituretako autoritatezko interpretazioak eman ditzakeen eginkizun hereditarioa. ʻAbdu'l-Bahák Bahá'í-k zuzentzen zizkion beregana jotzea eta hura obeditzea, eta jainkozko babesa eta gidaritza ziurtatu zizkion. Jatorriak bere irakaspenak ere berretsi zituen, hala nola irakasteko argibideak, esaterako, izpirituaren ezaugarriak, jendearekin elkartzea eta itunen haustea saihestu . Justizia Etxe Unibertsalaren eta Kausaren Eskuak betebehar ugari ere landu ziren.   Shoghi Effendi ondoren deskribatu zuen Bahá'í Fedearen hiru "gutun "etako bat.

Benedikotasunaren eta nahien xedapenak mundu osoko bahá'írek onartu zituzten ia unibertsalki, Ruth White eta Shoghi Effendi lidergoa babesten saiatu ziren beste estatubatuar batzuek izan ezik.

Bizitza osoan anbiguotasun batzuk bahitu ziren Bahá'u'lláh-era eta Shoghi Effendi-ri buruz . Amerikako egunkari batzuek Bahá'í profeta edo Kristoren itzulera jakinarazi zioten. Shoghi Effendi geroago bere ondarea formalizatu zuen Bahá'í Fedearen hiru "Zifra Zentralen" eta "irakaspenen eredu perfektua", bahia'u'lláh edo Jesusekin berdintasun egoerari eusten ziola esanez. . Shoghi Effendi-k ere idatzi zuen aurreikusitako 1000 urteko bahá'í ordainketan ez dela ʻAbdu'l-Bahá-ren parekoa izango. 

 Idazlanak 
ʻAbdu'l-Bahá-k idatzitako lauzatxoen kopurua, guztira, 27.000 baino gehiagokoa da. Horietatik batzuk baino ez dira ingelesera eraman, , nahiz eta ingelesa

Bere lanak bi ataletan sailkatzen dira: alde batetik, berak idatzitakoak; eta bestetik, besteen o barne, eta beste batzuen arabera, hitzaldiak eta hitzaldiak bigarren mailakoak dira.  lehen taldean berriz, Divine zibilizazioa sekretua 1875 aurretik idatziak, bidai narratiba 1886 inguruan idatzia, Resāla-ye sīāsīya edo sermoia Governance Artearen 1893an idatzia, fededunak memorialak, eta kopuru handian jende askorentzat idatzitako konprimituak ;  Mendebaldeko intelektualak barne, adibidez, August Forel, itzulpenaren eta Auguste-Henri Forelen " Tableta" bezala argitaratua. Jainkozko zibilizazioaren sekretua eta gobernuaren artearen predikua anonimoki zabaldu ziren.

Bigarren taldea Some Answered Questions- ekin jartzen du, Laura Barney-rekin eta Paris Talks-ekin, "ʻAbdu'l-Baha Londresen eta Bakearen Unibertsalaren promulgazioa, ʻAbdu'l- ek emandako helbideak dira. -Bahá Parisen, Londresen eta Estatu Batuetan. 

Jarraian, ʻAbdu'l-Baháren zenbait liburu, konposatu eta hitzaldi batzuen zerrenda da:

 Munduko Batasunerako oinarriak
 Fededunen oroitzapenak
 Parisko hitzaldiak
 Jainkozko zibilizazioaren sekretua
 Erantzundako zenbait galdera
 Jainkozko Planaren lauzatxoak
 Auguste-Henri Forel-eri idatzitako lauzatxoa
 Hagako lauzatxoa
 ʻAbdu'l-Baháren testamentua eta borondatea
 Bake Unibertsalaren aldarrikapena
 ʻAbdu'l-Bahá-ren idazki hautatuak
 Jainkozko Filosofia
 Politikari buruzko tratatua / Gobernatzeko arteari buruzko hitzaldia Translations of Shaykhi, Babi and Baha'i Texts Vol. 7, no. 1 (March 2003)

 Azalpen oharrak 

 Oharrak 

 Erreferentziak 

 Bibliografia 

























 Ikus, gainera 
 Babismoa
 Báb
 Bahá'í fedea
 Bahá'u'lláh

 Kanpo estekak 
 ʻAbdu'l-Bahá-ren idazlan hautatuak
 'Abdu'l-Bahá Abbas-en lauzak


Kategoria:Bahaiak
Kategoria:Erlijiosoak
Kategoria:Teherandarrak
Kategoria:Bahaismoa