Natalie Clifford Barney

Natalie Clifford Barney (Dayton, Ohio,1876ko urriaren 31 – Paris, 1972ko otsailaren 2a) erbesteratu gisa
Parisen bizi izan zen idazle, poeta eta nobelagile estatubatuarra izan zen. Barney-ren apaindegian literatur topaketak antolatu zituen, Parisko Rive Gaucheko hirian dagoen hirurogeita hamar urte baino gehiagotan ospatu ziren eta mundu osoko idazle eta artistek bildu ziren.

Literatura frantzesa sustatzeko lan egin zuen, "belaunaldia galdu" izeneko modernista amerikar eta britainiarrekin batera. Emakumeek idatzitako literatura sustatzeko lan egin zuen eta "Emakumeen Akademia" sortu zuen, Frantziar Akademiako gizonezkoen eskutik. Aldi berean, Remy de Gourmont eta Truman Capote bezalako gizonezko idazleei laguntza eta inspirazioa eman zizkien.

Emakume herrikoi lesbiana zen eta 1900. urteaz geroztik emakumeen arteko maitasun poemak argitaratzen hasi zen,bere izenarekin sinatuz. Berak sinisten zuen moduan
"ondoeza ezabatzeko modurik onena"iskanbila sortzea zen.

Bere lanean feminismoaren eta bakezalearen aldeko apustua egin zuen. Monogamiaren aurka egin zuen eta, aldi berean, epe motzeko eta epe luzeko harremanak mantentzen zituen.
Hau da, Renée Vivien poetarekin eta Armen Ohanian dantzariarekin batera.Baita Romaine Brooks margolariarekin berrogeita hamar urte arteko harremanak izan zituen. Bere bizitza eta bere maitasuna eleberri ugariren inspirazio iturria izan ziren, hala nola Idylle saphique (Idilio safico) edo bestearen argitaletxea, XX. Mendeko lesbiana gaiaren nobela ezagunenetakoa.

 Lehen urteak 

Natalie Barney Daytonen (Ohio) jaio zen, 1876ko urriaren 31n; Albert Clifford Barney eta Alice Pike Barney ziren bere gurasoak.
Albert ingeles jatorriko trenbide-ibilgailuen jabe aberats baten semea zen, Alice aldiz,jatorri alemaniarra, holandarra eta alemanak zituen.

Sei urte zituela, Natalia eta bere familia New Yorkeko Long Beach Hotelean egin zuten uda, non Oscar Wildek Ameriketako Estatu Batuetan egin zuen bira barnean hitzaldia eman zuen. Wilde beregana hurbildu zitzaion, bere aurrean zebilen bitartean, bere belaunetan eseri eta istorio bat kontatu zion.

Barneyk honi buruz, Adventures of the Mind-en kontatu zuen. Elkarrizketa horrek Aliciaren bizitzaren ibilbidea aldatu eta artea serio serioa bultzatzeko inspiratu zuen. bere senarraren gaitzespena izan arren. Geroago, Alice Pike Barneyk, Carolus-Duran eta James McNeill Whistler-ekin pintura ikasi zuen; bere lan asko Smithsonian American Art Museum-eko bilduman daude.

Bere garaiko neskato askok bezala, Natalie Barney hezkuntza ez-organikoa jaso zuen. Frantsesekiko interesa Jules Verneen ipuinak ozenki irakurtzen zituen irakasle batenak izan ziren, haien hizkuntza azkar ikasi behar baitzuen. Geroago, bere ahizpa Laura Clifford Barneyrekin batera Les Ruches, Marie Souvestre feministak sortutako Frantziako eskola, eta Eleanor Roosevelt bezalako pertsona ospetsu batzuek parte hartu zuen. Frantsesez hitz egiten zuen azentu amerikarrik gabe, eta Parisen finkatu nahi zuen. Bere argitalpen ia guztiak frantsesez idatzi zituen.

Hamar urte zituela, bere familia Washington Hirira joan zen bizitzera eta udak Bar Harbor-n (Maine) igaro zituen. Washingtongo egunkarietan sarritan aipatu zen hiriko familia aberatsenetako baten alaba errebelde eta ez ohiko gisa. Hogei urte bete zituenean, Bar Harbor barnean jartzen zuen titularrak, Amazoniaren estiloa ordez, bigarren zaldi bat gidatzen zuen bitartean.
ezkerrera|thumb|180px|Liane de Pougy-ren posta.

Barneyk geroago esan zuen 12 urte zituenetik bazekiela lesbiana zela eta prest zegoela bere bizitza ezer ezkutatu gabe bizitzera.1899an, Liane de Pougy korresailea Pariseko areto batean ikusi ondoren, bere burua aurkeztu zuen bere egoitzan orri batean itxita zegoen eta Sapphok bidalitako "maitasuna" orri bat zela iragarri zuen. De Pougy Frantzian emakume ospetsuenetariko bat izan zen arren, gizon aberatsen izenburuak etengabe setiatu zituen izenburuak, Barney-ren ausardia gustoko izan zuen.

Bere abentura laburra Pougy nobela, Idylle Saphique (Idyll Sapphic) eleberriaren gaia bihurtu zen, roman à clef adibide klasiko bat - frantsesa fikziozko fatxada baten atzean bizitza erreala deskribatzen duen eleberrian. 1901ean argitaratua, liburu hau Parisen ezaguna bihurtu zen eta gutxienez 69 aldiz erreproduzitu zuen lehen urtean.

Ordurako, beraien erlazioa bukatutzat jo zuren, zenbait alditan eztabaidatu ondoren, eztabaidaren arrazoia, Barneyren nahia Pougy bere maitale bizitzatik ateratzeko gogoaren ondorioz.

Barney Idyllek Saphique-ren kapitulu batean lagundu zuen, non Pougy-ren oinak antzerkiko kutxetan etzanda zegoela deskribatu zuen, Sarah Berbhardt-ek Hamlet-en jotzen ikusi zuen. Atsedenaldian Barney-k "Flossie" -ek bezala, Hamleten egoera emakumezkoekin alderatzen du: "Zer gertatzen da ekintza grinatsuarekin lotutako emakumeak kateatuta daudenean?”

Liburu honetan aipamenean frantsesez egindako ingelesaren itzulpena agertzen da.
Lettres à une Connue (Letra bat topatu ditudan emakumea) ere idatzi zuen, horri buruz bere nobela epistolarrik gabea. Liburuarentzako editorerik ez dagoen arren, geroago inozo eta baldarra deitu ziona, nabarmenagoa da homosexualitateari buruz eztabaidatu dela, eta hori jotzen zuen naturala eta albinismoa parekoa zen. "Nire bitxikeria", esan zuen, "ez da bizio bat, ez da nahita eta ez du inori kalterik egiten".

 Eva Palmer-Sikelianos 

Eva Palmer-Sikelianos izan zen Natalia Clifford-ren lehen maitalea, 1893an ezagutu zuten elkar. Bar Harbor-en (Maine) udako oporretan. Poesia, literatura eta zaldiz ibiltzeko interesa zuten. Barneyk Palmerrekin alderatu zuen Erdi Aroko birjina batekin, orkatiletara iritsi zitzaion bere ile gorrixka, bere begi berde eta itxura.
Urte batzuk iraun zuten; Parisko Chalgrin kalean apartamentu bat partekatu zuten eta, ondoren, bakoitzak bere espazio propioa zuen Neuilly-sur-Seine-n. Barney-k maiz eskatu zien Palmerren laguntzarekin beste emakume batzuekin, adibidez, Pauline Tarn.

Azkenean, Palmer utzi zuen Barneyk, hau Greziara joan eta gero ezkondu zen Angelos Sikelianosekin. Haien arteko harremana ez zen gertakarien txanda honetan bizirik iraun, Barneyk Angelosen iritzi txarra izan zuen eta letra gorenen trukea eragin zuen.

Urte batzuk geroago, adiskidetasuna konpondu zuten eta biak heldutasunarekin ebaluatu ahal izan zuten bakoitzak bestearen bizitzan jokatzen zuen papera.

 Reneé Vivien 

ezkerrera|thumb|180px|Renée Vivien 1909-an.

1899ko azaroan, Pauline Tarn poeta ezagutu zuen, Renée Vivien ezizenarekin ezaguna zena. Vivienentzat maitasuna lehen begiratuan izan zen. Barneyk liluratu zitzaion harekin bere poema bat errezitatu zuenean, "heriotzaren nahiaren jazarpena" deskribatu ondoren. 27 Abantaila arriskutsua. Sentimentala ere bai idazteko inspiratu zitzaien sormen trukea zen. Barney Vivienek bere poesian esploratu zuen esparru teoriko feminista bat eman zuen.

Poeta sinbolisten irudiak egokitu zituzten, maitasun gorabeherekin batera emakumeak maitasunaz deskribatzeko eta historian eta mitologian emakume heroikoak ere aurkitu zituzten. Ados. Barney-k bere familia Washington DC-an bisitatu zuenean 1901ean, Vivien-ek bere gutunak erantzuten utzi zuen, Barneyk berarekin itzuli nahi izan zuen urte askotan, Emma Calvé-ko mezzo-sopranoa, Vivienen leihoan abestu ahal izateko, lagun bat konbentzitzeko asmoz, lorategian dagoen poema bat bota ahal izateko, balkoian. Loreak eta olerkiak interbentziatu eta itzultzen dituzte irakasle batek.

1904an Je me souviens (I Remember) idatzi zuen, haien erlazioari buruzko poema prosa pertsonal eta bizia, Vivienek bere itzulera egiteko saiakera bat eskuz aurkeztu ziona. Ziren bateratu eta elkarrekin bidaiatu zuten Lesbosera, non zorionez bizi baitziren denbora laburrean, Safo-k bezalako emakumeentzako olerki eskola bat sortzeko asmoa zuelako, tradizioaren arabera, Lesbos-en inguruan 2500 urte inguru sortu zituen. Hala eta guztiz ere, Vivienek, bere maitalearen Hélène-ek (Zuylen de Nyevelt) gutun bat jaso zuen eta Konstantinopla-ra joan zen harekin hausteko. Parisen Barney elkartu nahi zuen, baina erabaki zuen baronesarekin egonaldia egitea eta oraingoan etenaldia iraunkorra izan zen.

Vivien osasuna berehala uko egin zen gutxira. Bere lagun eta bizilaguna Colette arabera, ia ez zuen jaten eta asko edan zuen, nahiz eta bere ahoa garbitu ur perfumatu alkoholaren usaina ezkutatzeko. Vivienek anorexia-urduritasuna jasan zuen, baina diagnostikoa ez zegoen garai hartan. Vivien ere kloratu hidratatuaren menpekoa da. 1908an, bere buruaz beste egin zuen laudanum gaindosi batekin, 32 urte ondorengoan hil zenean. Barney-k bere berrirako berrogeita hamar urte idatzi zituenean, esan zuen: "Ezin izan dut gorde. Bere bizitza bere buruaz beste egin zen. Guztia hautsa eta errauts bihurtu ziren bere eskuetan ».

 Poesia eta antzerkia 
Barney-k 1900. urtean argitaratu zuen bere lehen liburua, Quelques Portraits-Sonnets de Femmes izeneko olerki bilduma (emakume erretratu batzuk). Olerkiak frantsesezko bertsio tradizionalean eta estilo formal zaharrean idatzi zituzten, berak ez baitzuen bertso libreak interesa. Olerki hauek "ikasketarako lana" bezala deskribatu dira, baina Barneyk argitaratzean, emakumezkoen arteko maitasunaz idatzitako lehen poeta izan zen Sapphorenetik.
Amak bere poema gaiaren tematiko ilustrazioak ekarri zituen, hari posatzen zitzaielako lau emakumeetako hiru alabaren maitale izan ziren jakin gabe.

Kritikak, oro har, positiboak ziren eta olerkien gaiaren lesbiana kontuan hartu gabe, batzuek ere distortsionatu egin zuten. Washington Mirrorrek esan zuen: "Barneyk gizonezko idiak begietan eta begietan idazten ditu, ez berri den edozein bezala." Hala ere, gizartearen gosearen egunkari bateko titularrak oihu egin zuen:

Aitaren menderatzeagatik ihes egiteko, Cinq Petits Dialogues Grecs (1901), bere liburua argitaratu zuen, Tryphé izenekoaren pseudonimoarekin. Izenak Pierre Louÿs-ek egindako lana egin zuen, eskuizkribua editatu eta berrikustea lagundu zion. Barney liburua ere eskaini zion. Elkarrizketen lehenengoa Antzinako Grezian gertatu zen eta Sapphoren deskribapen zabala dauka, "leialtasun handiagoa duela beste batzuek baino".

Je me souviens 1910ean argitaratu zen, Vivien heriotzaren ondoren. 40 Urte horretan bertan Actes et Entr'actes (Egintza eta interludios) argitaratu zituen, obra laburrak eta olerkiak. Obra horietako bat, Equivoque (Anbiguotasuna), Sapphoren heriotzaren kondairaren bertsio rebisionista izan zen: Faonek maitemindutako amildegitik botatzeaz ordez, marinelarena, ezkontzak sortutako mina dela eta. Faonen maiteak zuen emakumearekin.

Barneyk ez zuen bere poesia Vivien bezala hartu eta esan zuen: "Anbizioa izan balitz, nire bizitza poema bihurtu zen". Perilous Advantage. Bere lanak ekoizpenen bidez soilik irudikatu ziren. zure lorategiko zaleak. Karla Jayk dioenez, gehienak argudio koherenterik ez zuten eta "seguruenik enpatiaren publikoa nahastuko luke". 1910tik aurrera, ezagunenetakoa duen epigrama eta memoria gehienak idatzi zituen. Poesiak eta Poèmes: Autres Alliances izeneko bere azken poema liburua 1920an argitaratu zen. Frantsesez eta ingelesez poesia erromantikoa biltzen du. Barneyk galdetu zion Ezra Pound olerkiak editatzea, baina, ondoren, egin zituen gomendio zehatzak alde batera utzi zituen.

 Topaketak 
ezkerrera|thumb|Bi solairuko pabilioia Rue Jacob 20. kalean. 60 urte baino gehiago daramatza Barneyk literatur gela bat, asteroko bilera batean, non jendeak literatura, artea, musika eta bestelako gaiak interesatzen zituen. Barney-k emakumezko lanak erakusteko saiatu zen batez ere, eta bere garaiko gizonezko idazle garrantzitsuenentzako tokia ere egin zuen. Frantziako Akademiako kideekin batera modernista atzerritarrak bildu zituen.
Joan Schenkarrek Barney-ren gelak deskribatu zuen "akademikoekin lankidetzan eta izendapen lesbianak elkarrekin bizi izan zitezkeen kutsu kognitibo animatu, emankor eta pluralean elkarrekin bizitzeko leku gisa".

1900. urtean, Neuilly-ko bere etxeko egongelan lehen bilerak egin zituen. Aisialdirako olerkiak eta antzokiak irakurri zituzten (batzuetan Colette-k jotzen zuen, bere maitaleetako bat izan zen). Mata Hari-k dantza egin zuen behin, lorategian zaldi zuriarekin muntatuta, cloisonne turkesa arnasten duen Lady Godiva-ren jolasean.

Lanak Equivoque-k Barneyk motibatuta zuela agian 1904an Neuilly-k utzi zuen. Egungo egunkari bateko artikulu baten arabera, bere jabeak Sapphoren lan baten kanpoaldera interpretazio bat egiteari uko egin zion, "natura gehiegi jarraitzen zuela" kontuan hartuta. . Errentamenduarekin kontratua bertan behera utzi zuen eta bi solairuko pabilioia alokatu zuen Rue Jacob 20 kalean Pariseko Latindar auzoan.

Hantxe bere egongela mantendu zuen 1960ko hamarkadaren amaieraraino. Bi solairuko etxe txiki bat zen, kalearen aurrean zegoen eraikin nagusiko hiru alboetan banatuta. Pabilioiaren ondoan, lorategi handi eta minaren zegoen txoko batean ezkutatuta zegoen "adiskidetasun tenplua" dorikoa. Leku berri horretan, kanpoko aurpegia zuzena zen gela, poema eta elkarrizketen irakurketa batekin; agian Barney-k gelako solairuak esan zizkion, ez zuten alderdi handiek jasango dantzak dituztenak. eta Schenkar, 2000, p. 1953. Garai hartako gonbidatu batzuek Pierre Lou, Paul Claudel, Philippe Berthelot eta J. C. Mardrus itzultzailea izan ziren.

Lehen Mundu Gerra garaian, aretoa gerra aurre egiteko dutenen babesleku bihurtu zen. Henri Barbusse-k Under Fire-aren. aurkako gerra eleberria irakurri zuen eta Barneyk Bakearen aldeko Emakumeen Kongresua antolatu zuen Rue Jacob-en. Gerra garaian beste gonbidatu batzuek Oscar Milosz, Auguste Rodin eta Alan Seeger poetak Frantziako Atzerritar Legioa-ren baimenik izan zuten artean.

1920ko hamarkadaren hasieran, Ezra Pound Barneyren lagun itxia zen eta maiz bisitatzen zion. Biek elkarrekin planifikatu zuten Paul Valéry eta T. S. Eliot-en diru-laguntzak emateko lanpostuak utzi eta idazteko ardatz zitezkeen bitartean, baina Valeryrek beste mezenas batzuk aurkitu zituen eta Eliot beka baztertu zuen. Poundek Barney aurkeztu zuen George Antheil abangoardiako konpositoreari eta, nahiz eta bere gustu musikala ohikoagoa zen.

1927an, Barneyk Académie des Femmes (Emakumearen Akademia) hasi zuen emakume idazleen omenez. XVII. Mendean Louis XIII.ak sortu zuen eragin handia izan zuen Frantziako Akademiari erantzuna eman zitzaion eta 40 "immortal" -ek ez zituzten emakume horien artean emakumerik sartu. Frantziar Akademiak ez bezala, Emakumeen Akademia ez zen antolaketa formal bat, baizik eta ostiralean ohiko ikasgeletan bezala egindako zenbait irakurketek. Ohorezkoak honako hauek izan ziren: Colette, Gertrude Stein, Anna Wickham, Rachilde, Lucie Delarue-Mardrus, Mina Loy, Djuna Barnes eta ostera, Renée Vivien.

1920ko hamarkadan, beste gonbidatu batzuek André Gide, Anatole France, Max Jacob, Louis Aragon eta Jean Cocteau idazle frantsesak ere bildu zituzten Ford Madox Ford idazleekin, William Somerset Maugham, F. Scott Fitzgerald, Sinclair Lewis, Sherwood Anderson, Thornton Wilder, T. S. Eliot eta William Carlos Williams eta are gehiago, Rainer Maria Rilke alemaniar poeta, Rabindranath Tagore bengalera poeta, (lehen Asiako Nobel sariduna), Matila Ghyka, errumaniera diplomatikoak, Janet Flanner (New Yorker estiloa markatu zuen) kazetaria.

Aventures de l'Esprit (1929) liburuarengatik Barneyk etxearen, lorategiaren eta "Adiskidetasunaren tenpluaren" mapa baten inguruko ehun pertsona baino gehiagoren izenak bildu zituen diagrama bat egin zuen.".
Liburuaren lehen atalak ezagutzen edo ezagutu zituen hamahiru idazle gizonezkoen oroitzapenak ditu, eta bigarrena Académie des Femmes-eko kide bakoitzeko kapitulu bat dauka. Generoaren arteko oreka oinarritutako egitura hori ez zen liburuaren ontzietara eraman, zortzi gizonezko idazle izendatu zituen eta gero "... eta emakume batzuk" gehitu zituen.

20ko hamarkada amaieran, Radclyffe Hall-ek jendea erakarri zuen, Erresuma Batuan Bakardadearen bakarkako nobela[https://web.archive.org/web/20190331154314/https://www.casadellibro.com/libro-the-well-of-loneliness/9780860682547/573358 THE WELL OF LONELINESS
RADCLYFFE HALL[ debekatu ondoren, Edna St. Vincent Millay poetaren irakurketa gela bete zuen 1932an. 30eko hamarkadan ostirala, Virgil Thomson lau santuetako hiru ekitalditan parte hartu zuen, Gertrude Steinen gidoian oinarritutako opera.

Parisen denbora pixka bat igaro zituzten idazle modernista ospetsuen artean, Ernest Hemingwayk ez zuen sekula topaketan parte hartu, James Joyce joan zen behin edo bitan, baina ez gehiago. Marcel Proust-ek ez zuen inoiz ostiral bat izan, nahiz eta Rue Jacob 20ra joan zen, baina Barneyrekin hitz egin zuen lesbiana kulturari buruz.
Bere bisita hainbat aldiz atzeratu egin zen, bere osasun txarra zela eta, azkenean, bilera egin zenean, oso urduri sentitu zen han hura ekarri zigun gaiari buruz hitz egiteko.

 Ondarea 

Barneyren bizitza amaitzean, bere lana ia ahaztuta zegoen. 1979an Nathalie Barney Judy Chicago feministaren The Dinner Party artistaren instalazio bat jaso zuen. 1980ko hamarkadan, Karla Jay-ek idazle feministek gero eta lehenagoko "aurrekontu bitxi" deitzen zitzaion bere burua ezagutzen hasi zen.
1992an bere memoria, saiakera eta epigrama batzuen ingelesaren itzulpenak hasi ziren, nahiz eta bere obra eta olerkietako gehienak itzuli gabeko itzulpenak izan.

Bere literaturari buruzko zeharkako eragina, bere apaindegia eta bere literatur lagun askoren bidez duten aipatu edo bere lanak erretratatu idazle kopuruaren ikusgai. Claudine S'en Va de Colette (1903) Barneyren itxura txikia dauka "Miss Flossie" izenekoa, Pougy Idylle Saphique-ren eleberrian aurrez eman zioten goitizena berrerabilita. Renée Vivien idatzi zuen poema asko bere buruz, gehi sinbolista eleberri bat, une femme M'Apparut (1904), hau da batekin "begiak deskribatu ... zorrotz eta urdin gisa pala gisa ... From a exuded da ukitu arriskutsuak eta arrastaka me ezinbestean ".Remy de Gourmont aipatu zuen bere Amazon, eta Truman Capote gutunak haren amaitu gabeko eleberri erantzun otoitzak. Era berean, bi eleberri idazleek agertzen diren are iritsi da jakitea: Un Soir chez l'Amazone (2004)[https://www.fayard.fr/litterature-francaise/un-soir-chez-lamazone-9782213609492 FRANCESCO RAPAZZINI
Un soir chez l'Amazone]Francesco Rapazzini-ri buruz Barney apaindegia eleberri historiko bat Minimax (1991)Minimax-Anna Livia Anna Livia erretratatzen bitartean Renee Vivien bezala oraindik vamps bizirik batera zuen.

Lillian Faderman-ek dioenez, "ziur aski ez zegoen beste lesbianarik 1928ko hamarkadetan eta 1960ko hamarkadaren artean ezagutzen ez duen "bakardadearen putxua" liburua. Radclyffe Hall nobelaren egileak, "sexu-inversoak" deitzen zitzaionaren aurrean tolerantzia handiagoa izateko aldia zela argudiatu zuen, sarritan kritikatu zitzaien lesbiana irakurleek protagonistaren autoaren gorrotagatik eta erabilera. "freak" edo "naturaren akatsa" bezalako terminoen arabera. Barney, Valérie Seymour aretoan bezalaxe, eleberria beste jarrera baten ikur gisa ageri da.
“Valérie, bere burua lasai eta ziur, ausardia giro bat sortu zuen; guztiok oso normala eta ausarta sentitzen zuten beren egongelan topatu zutenean “.

Lucie Delarue-Mardrusek Barneyren poema maitasunak idatzi zituen mende hasieran eta 1930ean, L'Ange et les Pervers eleberrianL. Delarue-Mardrus, L'Ange et les pervers (1930) deskribatu zuen eta bertan Natalie-k "bizitza osoan zehar sakonki aztertu eta deskribatu zuen" azaldu zuen. hasi nintzen ». Eleberriaren protagonistak Marion izeneko hermafrodita da, bizitza bikoitza eramaten duena, emakume gisa jantzitako literatur saloiak bisitatzen dituena, gona eta galtzak aldatuz doa alderdi gayetara. Barney Laurette Wells da, eleberriaren nobela nagusia Renée Vivien-en oinarrituriko maitalea izatera heltzeko saiatzen ari dena.

Liburuak emandako deskribapenak sarritan kritikoki gogorrak dira, nahiz eta Marion sentitzen duen pertsona bakarra da.
Wells-ek "beldurgarria da ... desegokia dela, bere burua zentrala, bidegabea, gogorra, batzuetan txiki ..." (nahiz eta benetako matxino bat, beste batzuek matxinada egiteko prest dagoela) kontatzen dio. Norbaitek bezain maitatzeko gai da, baita zure fideltasun bakarrako gezurrezkoa ere.
Horregatik duzu nire errespetua ".

1930eko hamarkadan Barney ezagutu ondoren, Marina Ivanovna Tsvetaeva olerkari errusiarra bere hizkuntzei buruz hitz egin zuen Amazonei gutunak (1934)CARTA A LA AMAZONA Y OTROS ESCRITOS FRANCESES (Emakumeen arteko maitasuna). Terry Castle-ren arabera, emaitza "amets bat da, kriptikoa, paranoikoa eta ezin hobea".

Barneyk eta bere ingurune sozialeko emakumeak Djuna Barnes-ek Ladies Almanack (1928)Djuna Barnes 'The Ladies Almanack' (1928) liburuaren gai nagusia da, estilo riko arkaiko batean idatzitakoa, François Rabelaisen antzekoa, Barnes-en ilustrazioak baititu. Xilografiak elizabetarrak. Lanaren eginkizun nagusia, Dame Evangeline Musset, "[a] mehatxu eta aitzindaria" bere gaztaroan, Dame Musset "berrogeita hamar irakasten eta sinpleagoak" iritsi da; Emakume sutsuak gordetzen ditu, jakinduria banatzen du eta heriotza santutasunera altxatzen da.

Elisabeth de Gramont, Romaine Brooks, Dolly Wilde, Radclyffe Hall eta bere bikotea Una, Lady Troubridge, Janet Flanner, Solita Solano eta Mina Loy ere izenburuarekin agertzen dira.

Hizkuntza iluna, Ladies Almanack-en barneko txantxak eta anbiguotasunak kritika argudiatuz mantentzen du satira maitekorra edo eraso mingotsa den ala ez adierazten duela.
baina Barney bera maite zuen liburua eta hainbat aldiz irakurri zuen bere bizitzan zehar.

2009ko urriaren 26an, Barneyk bere plaza historikoarekin saritua izan zen Dayton-en, Ohio-n. Ohioko ohorezko lehen plaka historikoa, emakumezko orientazioa saritzeko, azpimarratzekoa da.

 Lanak 
 Frantsesezko lanak 
 Quelques Portraits-Sonnets de Femmes (París: Ollendorf, 1900)
 Cinq Petits Dialogues Grecs (París: La Plume, 1901)
 Actes et entr'actes (París: Sansot, 1910)
 Je me souviens (París: Sansot, 1910)
 Eparpillements (París: Sansot, 1910)
 Pensées d'une Amazone (París: Emile Paul, 1920)
 Aventures de l'Esprit (París: Emile Paul, 1929)
 Nouvelles Pensées de l'Amazone (París: Mercure de France, 1939)
 Souvenirs Indiscrets (París: Flammarion, 1960)
 Traits et Portraits (París: Mercure de France, 1963)

 Ingelezko lanak 
 Poems & Poèmes: Autres Alliances (París: Emile Paul, Nueva York: Doran, 1920)
 The One Who Is Legion (Londres: Eric Partridge, Ltd., 1930; Orono, Maine: National Poetry Foundation, 1987)

 Ingelezko itzupelnak 
 A Perilous Advantage: The Best of Natalie Clifford Barney (New Victoria Publishers, 1992); Anna Livia-ren itzulia
 Adventures of the Mind (New York University Press, 1992); John Spalding Gatton-en itzulia

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 
 Natalie Barney-ri buruzko orrialdea
 The Temple of Friendship ruevisconti.com-en 

Kategoria:Ameriketako Estatu Batuetako eleberrigileak
Kategoria:Ameriketako Estatu Batuetako poetak
Kategoria:Ingelesezko idazleak
Kategoria:Frantsesezko idazleak
Kategoria:Lesbianak
Kategoria:Ameriketako Estatu Batuetako idazleak
Kategoria:Ameriketako Estatu Batuetako bakezaleak
Kategoria:XIX. mendeko emakumeak
Kategoria:XX. mendeko emakumeak