Etxeko hegazti

Etxeko hegaztia (puralla, poalla eta polailla izenez ere ezaguna) gizakiak etxekotutako hegaztia da, zeina haragia, arrautzak nahiz lumak lortzeko hazten den .  Izendapenak nagusiki barnebiltzen ditu galliformeak (oilaskoak, oiloak eta indioilarrak) eta anseriformeak (ahateak eta antzarrak).

Halere, ez da izendapen guztiz zehatza, multzo honetan sartzen baitira sukaldatzen diren beste hainbat hegazti ere, hala nola usoak, faisaiak, galeperrak, eperrak eta birigarroak (ehiza-hegazti izenez ere ezagunak), bai eta ostrukak ere.

Duela 5.400 urte inguru etxekotu ziren lehenbizikoz etxeko hegaztiak Asiako hego-ekialdean . Hasiera batean, jendeak naturan bildutako arrautzak inkubatu eta hegazti gazteak hazten zituzten, baina geroago hegaztiak etengabe itxian mantentzea etorri zen. Baliteke etxekotutako oilaskoak hasieran oilar-borroketarako erabiltzea  eta galeperrak bere kantuagatik haztea, baina laster ulertu zen itxian hazitako elikagai-iturri bat izatearen onura. Mendeetan zehar, hazkuntza selektiboa egin zen hazkuntza azkarra lortzeko, arrautzak erruteko gaitasuna, konformazioa, lumajea eta otzantasuna lortzeko, eta arraza modernoek oso itxura desberdina izan ohi dute arbaso basatien aldean. Nahiz eta hegazti batzuk oraindik ere talde txikietan hazten diren sistema estentsiboetan, gaur egun merkatuan dauden hegazti gehienak merkataritza-enpresa intentsiboetan hazten dira.

Hegazti baten zati ia guztiak jangarriak badira ere, atal gozoenak hegaldiaren bularreko muskuluak dira, "petxuga" izenekoak, eta beheko gorputz-adarretako lehen eta bigarren segmentuetako muskuluak, izter eta hanka izenekoak, hurrenez hurren; hauek dira sukaldean gustukoenak. Goiko gorputz-adarrak edo hegalak, lepoa, hankak eta erraiak ere erabiltzen dira, neurri txikiagoan bada ere.

Oilaskoetan eta, oro har, hegaldi iraunkorrik ez duten edo hegalariak ez diren hegazti guztietan, bularreko muskuluak ez daude erabilera iraunkorrerako egokituta, eta oxigenoa garraiatzeko mioglobina gutxiago dute beheko gorputz-adarretako muskuluek baino. Horrela, kolore zuriagoa dute, eta, beraz, bularkiari "haragi zuria" esaten zaio. Gainerako zatiei "haragi iluna" esaten zaie. Hegazti hegalarietan, hala nola uretakoetan eta ehizakoetan, bularreko muskuluak hegaldi iraunkorrerako egokituta daude, eta, beraz, haragi iluna dute. Bestalde, aire zabaleko hazkuntzak tonu horixka ematen dio bere haragiari .

 Oilaskoak 
Oilaskoak tamaina ertaineko hegaztiak dira, indartsuak, tente jarriak eta buruan gandor gorri haragitsuak eta bizarrak dituztenak. Arrak, oilarrak bezala ezagutzen direnak, handiagoak izaten dira, kolore ausartagokoak eta emeek (oiloek) baino luma gehiago izaten dituzte. Oilaskoak hegazti gregarioak, orojaleak eta lurtarrak dira, eta beren ingurune naturalean orbelaren artean ornogabeak, haziak eta beste animalia txiki batzuk bilatzen dituzte. Oso gutxitan egiten dute hegan, hautemandako arrisku baten ondorioz izan ezik, eta nahiago izaten dute sastrakarantz jo hurbilduz gero.  Gaur egungo etxeko oilaskoa (Gallus gallus domesticus) Asiako oihaneko oilar basati gorritik dator batez ere. 

Azterketa genomikoen arabera, oilaskoa duela 8.000 urte etxekotu zuten Asiako hego-ekialdean 7 eta Txina eta Indiara zabaldu zen 2000 – 3.000 urte geroago. Ebidentzia arkeologikoak Asia hego-ekialdeko etxeko oilaskoak babesten ditu K.a. 6000 baino askoz lehenago, Txinan K. a. 6000 urtean eta Indian K. a. 2000. urtean . Naturek 2020an egindako ikerketa historiko batek, mundu osoko 863 oilasko sekuentziatzen dituenak, iradokitzen du etxeko oilasko guztiak oilar basati gorriaren etxekotze ekitaldi bakar batetik sortzen direla, eta gaur egun oilar horren banaketa nagusiki Txinako hego-mendebaldean, Thailandiako iparraldean eta Myanmarren dagoela. Etxekotutako oilasko horiek Asiako hego-ekialdean eta hegoaldean zabaldu ziren, eta oihaneko hegaztien tokiko basa-espezieekin gurutzatu ziren, genetikoki eta geografikoki desberdinak ziren taldeak osatuz. Merkataritza-arraza ezagunenaren analisiak erakusten du White Leghorn arrazak arbaso dibergenteen mosaiko bat duela, oilar basati gorriaren azpiespezieetatik.

Taiwanera, Melanesiako uharteetara, Madagaskarrera eta Ozeano Bareko uharteetara itsasoz eramandako migrazioekin etxekotutako animalietako bat izan ziren oilaskoak, K.a. 3500etik 2500era. 

Kristo aurretik 2000. urterako oiloak, dirudienez, Indo haranera iritsi ziren, eta, 250 urte geroago, Egiptora iritsi ziren. Oraindik borrokarako erabiltzen ziren eta emankortasunaren sinbolotzat hartzen ziren. Erromatarrek igarkizunean erabili zituzten, eta egiptoarrek aurrerapen handia egin zuten inkubazio artifizialaren teknika zaila ikasi zutenean . Ordutik, oilaskoen hazkuntza mundu osora zabaldu da elikagaiak ekoizteko, eta etxeko hegaztiak arrautza- eta haragi-iturri baliotsua dira.
Etxekotu zirenetik, oilasko arraza ugari ezarri dira, baina Leghorn zuria izan ezik, hegazti komertzial gehienak jatorri hibridokoak dira .  Gutxi gorabehera 1800. urtean, oilaskoak eskala handiagoan hazten hasi ziren, eta errendimendu handiko hegazti-haztegi modernoak Erresuma Batuan egon ziren 1920. urtearen inguruan, eta Estatu Batuetan ezarri ziren Bigarren Mundu Gerra hasi eta gutxira. XX. mendearen erdialdean, arrautzak erretzeko industriak baino garrantzi handiagoa zuen oilategiko hegaztien haragiaren ekoizpen-industriak. Etxeko hegaztien hazkuntzak hainbat premia asetzeko arrazak eta anduiak sortu ditu; egitura arineko hegazti erruleak, urtean 300 arrautza ekoitz ditzaketenak; azkar hazten diren hegazti haragitsuak, adin goiztiarrean kontsumitzeko direnak; eta hegazti erabilgarriak, arrautza-kopuru onargarria eta ondo haragitsua ekoizten dutenak. Arrak ez dira desiratzen arrautzak erruten dituzten industrian, eta, askotan, jaio bezain laster identifika daitezke, ondoren hiltzeko . Haragi-arrazetan, hegazti horiek zikiratu egiten dira batzuetan (askotan kimikoki), erasorik ez izateko. Sortzen den hegaztiak haragi samurragoa eta zaporetsuagoa ere badu.

Oilasko nanoa etxeko oilasko barietate txiki bat da, arraza estandar bateko kide baten miniaturazko bertsio bat, kontraparte handiagorik gabeko "benetako oilar" bat. Oilarrak hegazti estandarren tamainako laurden batetik heren batera bitartekoak izan daitezke, eta oiloek arrautza txikiak erruten dituzte. Jabe txikiek eta zaleek arrautzak ekoizteko erabiltzen dituzte, oilo loka gisa erabiltzen dira, baita apaintzeko eta exhibizioetarako ere. 

 Ahateak 
Ahateak tamaina ertaineko uretako hegaztiak dira, moko zabalekoak, begiak buruaren saihetsean, lepo nahiko luzea, hanka motzak gorputzaren oso atzean eta hanka zartatuak dituztenak. Arrak emeak baino handiagoak izaten dira askotan, eta kolore desberdinak izaten dituzte arraza batzuetan. Etxeko ahateak orojaleak dira, eta animalia- eta landare-material ugari jaten dute, hala nola uretako intsektuak, moluskuak, harrak, anfibio txikiak, uretako algak eta larreak. Sakonera gutxiko uretan elikatzen dira. Etxeko ahate gehienak astunegiak dira hegan egiteko, eta taldean bizitzea eta elkarrekin mugitzea nahiago duten hegazti sozialak dira. Beren lumaje iragazgaitza mantentzen dute azeleratzean, guruin akulatuaren jariakinak lumen gainean barreiatzen dituen prozesua. 

Txinan aurkitutako ahate-buztinaren ereduak K.a. 4000. urtekoak dira. K. a. Ahateak Yangshao kulturan bertan etxekotu zirela adieraz dezakete. Hori gertatzen ez bada ere, ahatearen etxekotzea Ekialde Urrunean gertatu zen, Mendebaldean baino 1.500 urte lehenago gutxienez. Lucius Columellak, K.a. I. mendean ahateak hazi nahi zituztenei idatzi zien hegazti basatien arrautzak biltzeko eta oilo loka baten azpian jartzeko aholkatzen zien, horrela hazten direnean, ahateek "beren izaera basatia alde batera uzten dutelako, eta zalantzarik gabe, txorien kortan itxita daudenean ugaltzen direlako". Hala eta guztiz ere, ahateak ez ziren agertu Europa mendebaldeko nekazaritza-testuetan 810 k.o. ingurura arte. Antzar, oilo eta indioilarrekin batera errentariek lurjabeei egindako alokairu-ordainketa gisa aipatzen hasi zirenean. 

Adostasun orokorra dago basahatea (Anas platyrhynchos) etxeko ahate arraza guztien arbasoa dela (Cairina moschata izan ezik). Ahateak, batez ere, haragiagatik, arrautzengatik eta lumengatik hazten dira . Oilaskoekin gertatzen den bezala, hainbat arraza garatu dira, arrautzak erruteko duten gaitasunagatik, azkar hazten direlako eta ondo estalitako karkasa bat dutelako. Erresuma Batuan eta Ameriketako Estatu Batuetan Pekin ahatea da merkataritza-arrazarik ohikoena, urtean 200 arrautza jar baititzake eta 3,5 kg-ko pisua lor baitezake 44 egunean.  Mendebaldeko munduan, ahateak ez dira oilaskoak bezain ezagunak, azken horiek haragi zuri gihartsu gehiago ekoizten dutelako eta modu intentsiboan hazteko errazagoak direlako; ondorioz, oilasko-haragiaren prezioa ahate-haragiarena baino baxuagoa da. Goi mailako sukaldaritzan ezaguna den arren, ahatea ez da hain maiz agertzen merkatu masiboko elikagaien industrian. Hala ere, Ekialdean gauzak desberdinak dira. Ahateak ugariagoak dira han oiloak baino, eta, gehienak, oraindik ere modu tradizionalean hazten dira, eta bildutako arroz-soroetan eta beste giro heze batzuetan elikagai nahikoa aurkitzeko duten gaitasunagatik hautatzen dira. 

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Etxeko hegaztiak