Italiar diaspora

Italiarren diasporak italiarrak Italiatik alde egiteko egon diren eskala handiko migrazioak dira. Italiako historian bi diaspora handi izan dira. Lehena 1860ko hamarkadan hasi zen, Italiaren bateratzearekin batera, eta 1920koan amaitu zen, faxismoa gailentzean. Bigarrena Bigarren Mundu Gerra amaitzean hasi zen eta 1970eko hamarkadan bukatu zen.

Italiaren batasun prozesuarekin, XIX. mendearen bigarren erdialdean, nahiz eta independentzia eta batasun politikoa lortu, arlo ekonomikoan arazo larriak izan zituen Italiako estatu berriak. Batez ere hegoaldean garai horretako antzinako nekazaritza sistemaren ondorioz, nekazari asko oso egoera larrian geratu ziren. Behean, AEBtako ikerlari batek egina emigrazio honi buruzko gogoeta bat dago.

 Estatistikak 
Italiatik emigratutakoak, mila biztanleko:Hatton. Cited from I. Ferenczi and W.F. Wilcox (1929). International Migrations, vol. 1, Statistics. New York: National Bureau of Economic Research.
 1870-1879: 4.29
 1880-1889: 6.09
 1890-1899: 8.65
 1900-1913: 17.97
Emigrazioaren une gorena 1913. urtean gertatu zen, zeinean 872.598 utzi zuten Italia.

 Gaur egungo datuak 

 Jatorri italiarrekoak 
 Brasil: 30 milioi inguru.
 Argentina: 28 milioi inguru
 AEB: 18 milioi inguru
 Frantzia: 4 milioi inguru
 Venezuela: 1,5–2 milioi inguru
 Kanada: 1,3 milioi inguru
 Uruguai: milioi bat
 Australia: milioi bat
 Allemania: milioi bat ia
 Belgika: 600.000

 Herritartasuna dutenak 
Italiako 2016ko konstituzio erreferenduma egin zenean, Italiatik kanpo bizi ziren italiarren datuak bildu ziren erroldarako (hiritartasuna zutenak, alegia), eta hauek izan ziren datuak:
 Argentina: 673.238 lagun.
 Alemania, 581.433.
 Suitza 482.539.
 Frantzia 329.202,
 Brasil 325.555.
 Erresuma Batua 232.932
 Belgika 225.801.
 Amerikako Estatu Batuak 218.407
 Australia 120.791
 Espainia 118.879.

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Italiar diaspora