Neokantismo

Neokantismoa XIX. mendearen erdialdean sortutako higikundea da, filosofia erromantikoaren aurrean kantismoa berriro indartzea helburu zuena.

Eskola neokantista bat baino gehiago izan zen: fisiologista (H. Helmholtz eta F. A. Lange), metafisikoa (O. Liebmann eta J. Volkelt), errealista (A. Riehl eta R. Hönigswald), erlatibista (G. Simmel), psikologikoa (H. Cornelius), eta batez ere aipagarriak diren Marburgoko eskola (H. Cohen, P. Natorp, E. Cassier, A. Liebert, K. Vorländer eta R. Stammler) eta Badengo eskola (W. Windelband, H. Rickert, E. Lask, H. Münsterberg eta B. Bauch).

Neokantismoa Italian, Frantzian eta Ingalaterran hedatu zen beste inon baino gehiago. Jarraitzaile ezagunenen artean aipatzekoak dira, besteak beste, Carlo Cantoni, Filippo Masci eta G. Barzellotti Italian, Lacheller eta Renouvier Frantzian, eta E. Caird Britainia Handian.

 Neokantismoaren jarraitzaile aipagarriak 

 Hermann LotzeHermann Lotze: Thought: logic and language, Stanford Encyclopedia of Philosophy (1817–1881)
 Friedrich Albert Lange (1828–1875)
 African Spir (1837–1890)
 Hermann Cohen (1842–1918)
 Alois Riehl (1844–1924)
 Wilhelm Windelband (1848–1915)
 Hans Vaihinger (1852–1933)
 Paul Natorp (1854–1924)
 Karl Vorländer (1860–1928)
 Heinrich Rickert (1863–1936)
 Ernst Troeltsch (1865–1923)
 Jonas Cohn (1869–1947)
 Ernst Cassirer (1874–1945)
 Emil Lask (1875–1915)
 Richard Honigswald (1875–1947)
 Bruno Bauch (1877–1942)
 Leonard Nelson (1882–1927)
 Nicolai Hartmann (1882–1950)

Hurbileko pentsalariak
 Max Weber (1864–1920)
 Georg Simmel (1858–1918)
 György LukácsGeorg Lukács: Neo-Kantian Aesthetics, Stanford Encyclopedia of Philosophy (1885–1971)

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Filosofia