Espazio-hegaldi

Espazio-hegaldia kanpo-espazioan burutzen den bidaia da, alegia, lurraren atmosferatik kanpo eta espazio-ontziz, gizakiak garraiatu ala ez. Espazio-hegaldi bateko eskifaia espazio-ontziaren komandante, pilotu eta misioak jorratuko dituen gaiei buruzko adituekin osatuta dago; garraiatutako karga-erabilgarriari buruzko adituk ere osa dezakete eskifaia; dena den, azken horien gainerakoek astronautak izan behar dute.

Hegaldian, astronauta-pilotuek espazio-ontziko aginte eta gidaritza eginkizunak burutzen dituzte; aldiz, misioaren gaineko adituak espazio-ontzi barneko eragiketen koordinazioaren arduradunak dira, esperimentu eta hegaldi zehatz bakoitzeko karga erabilgarriei dagokionez.

Hegaldiaren hastapen data baino hamaika aste inguru lehenago, eskifaiak hegaldi horretarako bereziki prestatutako hainbat simulazio burutzen du. Hegaldi-simulatzailea misioaren kontrol-zentroarekin bat eginik dago, bai eta jarraipen estazio sare batekin ere.

Astronautek mikro-grabitate baldintzetan lan egiten ikasten dute, eta, horretarako, hegaldien trebaketarako bereziki egokituak diren hainbat hegazkin erabiltzen dituzte.

Espazio-hegaldi gehienak eskifaiarik gabe izaten dira, eta, batez ere, Lurraren inguruko orbitan jartzen diren sateliteekin egiten dira, baina baita Lurraren orbitaz haraindiko hegaldietarako espazio-zundak ere erabiltzen dira. Espazio-hegaldi horiek kontrol telerrobotiko edo autonomo baten bidez funtzionatzen dute. Espazio-hegaldi tripulatuak, konplexuagoak, lehen satelite orbitalen ondoren hasi ziren egiten, eta Ilargia zapaldu, eta, Lurraren inguruko espazioan, giza presentzia iraunkorra izatera iritsi da, batez ere espazio-estazioen erabilerarekin. Giza hegaldi espazialen programak dira: Soiuz, Shenzhou, Apollo ilargian lurreratzea eta espazio-transbordadoreen programak. Egungo beste hegaldi batzuk dira Nazioarteko Espazio Estaziora eta Txinaren Tiangong Espazio Estaziora egiten direnak.

Espazio hegaldiak Lurraren orbitan komunikazio sateliteak, espioitzarako sateliteak, Lurraren behaketarako sateliteak jartzeko erabiltzen dira, baina baita espazioaren esploraziorako ere, hala nola espazio-behatokiak eta espazio-zundak edota espazio-turismorako ere.

Espazio-hegaldiak jaurtiketa-sistema mota ezberdinekin lor daitezke; normalean, suzirien jaurtiketarekin, zeinak, grabitatearen indarra gainditzeko eta espazio-ontzia Lurraren gainazaletik bultzatzeko, hasierako bultzada ematen duten. Espaziora iritsitakoan, espazio-ontzi baten mugimendua –bai propultsatu gabe zein propultsatua– astrodinamika izeneko azterketa-eremuak betetzen du.

Espazio-ontzi batzuk espazioan ia betiko geratzen dira, eta horrek espazio-hegaldietarako arriskutsua den espazio-kutsaduraren arazoa sortu du (argi-kutsadura eta espazio-zaborra). Bestela, espazio-ontziak berriro atmosferan sartzearekin amaitzen dira, eta bertan desegiten dira, edo hala gerta ezean, beren sartze hori kontrolatzen da lurreratzez edo kolpea joz gainazal batera segurtasunez heltzeko, eta, sarritan, espazio-ontzi ozeanikoko hilerrira jaurtitzen dira. Espazio-ontziak, beraz, espazio-trafikoaren kudeaketaren gai izan dira nolabait.

Terminologia
Hainbat termino daude kanpo-espaziora edo haren zeharreko hegaldi bati erreferentzia egiten diotenak.

Espazio-misio batek helburu bat lortzeko xedea duen espazio-hegaldiari egiten dio erreferentzia. Espazio-misioen helburuak izan daitezke: espazio-esplorazioa, espazio-ikerketa edo espazio-hegaldietan lehen izatea.

Espazio-garraioa espazio-ontzien erabilera da pertsonak edo zamak kanpo espaziora edo espazioaren zehar garraiatzeko. Horien artean gizakien espazio-hegaldiak eta zama-ontzien hegaldiak egon daitezke.

Historia
Suzirien bidezko espazio-bidaiaren lehen proposamen teorikoa William Leitch astronomo eta matematikari eskoziarrak argitaratu zuen, 1861an, A Journey Through Space saiakeranLeitch, William (1867). God's Glory in the Heavens. A. Strahan.. Ezagunagoa da (nahiz eta Errusiatik kanpo ez hainbeste) Konstantin Tsiolkovskiren lana, Исследование мировых пространств реактивными приборам и (Espazio kosmikoaren esplorazioa erreakzio-gailuen bidez) 1903an argitaratua.

Espazio-hegaldiak ingeniaritza-aukera bihurtu ziren Robert H. Goddardek, 1919an, A Method of Reaching Extreme Altitudes artikuluaren argitalpenarekin. Erregai likidoko suziriei Laval tobera aplikatzeak nahikoa hobetu zuen eraginkortasuna planetarteko bidaien aukera zabaltzeko. Suziriak espazio hutsean funtzionatuko zuela ere frogatu zuen laborategian; hala ere, publikoak ez zuen bere lana serio hartu. Lehen Mundu Gerran suzirien bidez bultzatutako arma baterako Armadarekin kontratua ziurtatzeko egindako ahaleginak porrot egin zuen Alemaniarekin 1918ko azaroaren 11ko armistizioa zinatzerakoan. Finantza-laguntza pribatuarekin lanean, 1926an, erregai likidozko suziri bat jaurti zuen lehena izan zen. Bere arloan, Goddarden artikuluak eragin handia izan zuten nazioartean.

Bigarren Mundu Gerran, Alemania naziak garatu, eta arma gisa erabili zituen lehen suziri gidatuak, V-2ak. 1944ko ekainean egindako proba-hegaldi batean, halako suziri bat espaziora iritsi zen, 189 kilometroko altueran (102 itsas milia) eta hori lortzen zuen gizakiaren historiako lehenengo objektua bihurtu zen. Bigarren Mundu Gerraren amaieran, V-2 suziriko talde gehienak, Wernher von Braun haien buru barne, Estatu Batuen aurrean errenditu, eta AEBren misilez arduratuko zen Army Ballistic Missile Agentzian lan egitera atzerriratu ziren, besteak beste Juno I eta Atlas misilak ekoiztera.

Garai hartan, Joseph Stalinen Sobietar Batasuna kontinente arteko misil balistikoak garatzen ari zen arma nuklearrak garraiatzeko Estatu Batuetako hegazkin-bonbardatzaileen planen aurkako neurri gisa. Tsiolkovski-k bultzatuta, Sergei Koroliov suziri-diseinatzaile nagusia bihurtu zen, bere R-7 Semiorka misilen eratorpenak erabili ziren Sputnik 1 (munduko lehen satelite artifiziala, 1957ko urriaren 4an) eta, geroago, Vostok 1 (Lurra orbitatuko zuen lehen gizakiarekin, Juri Gagarinekin) jaurtitzeko, 1961eko apirilaren 12an.

AEBko lehen satelitea Explorer 1 izan zen, 1958ko otsailaren 1ean jaurtitakoa, eta orbitan jarri zen lehen amerikarra John Glenn izan zen Friendship 7-n 1962ko otsailaren 20an. Marshall Space Flight Centerreko zuzendari gisa, Von Braun-ek Saturn izeneko suziri-klase handiago baten garapena gainbegiratu zuen, eta, horri esker, AEBk lehen bi gizaki, Neil Armstrong eta Buzz Aldrin, Ilargira bidaltzeko eta Apollo 11ra itzultzeko aukera izan zuen, 1969ko uztailean. Garai berean, Sobietar Batasuna, ezkutuan eta gizakiak Ilargian ilargiratzeko gaitasunaren bila, N1 suziria garatzen saiatu zen, baina ez zuen lortu.

Harrezkero, espazio-hegaldiak oso erabiliak izan dira sateliteak Lurraren inguruan orbitan jartzeko hainbat helbururekin, adibidez, tripulaziorik gabeko espazio-ontziak bidaltzeko Ilargitik haratago espazioa esploratzeko eta espazioan etengabeko presentzia edukitzeko giza tripulaziodun espazio-estazio batzuetan, Saliut programatik Nazioarteko Espazio Estaziora.

Faseak
Abiaburua
Gaur egun, suziriak dira orbitara edo haratago iristeko gai diren bitarteko bakarrak. Oraindik ez dago hori lor dezakeen beste teknologiarik, edo ez dute abiadura orbitalik lortzen. Espazio-hegaldi baterako, suziria espazio-kai batetik (kosmodromoa) abiatzen da normalean, zeinean egon daitezkeen suziri bertikaleko jaurtigaien jaurtiketa-gune plataformaz hornituta eta hegazkin garraiatzaileen eta hegal-ontzien aireratze eta lurreratze pistaz. Espazio-kaiak gizakien bizilekutik oso urrun daude, zarata eta segurtasun arrazoiengatik. ICBMk hainbat abiarazte-instalazio berezi dituzte.

Abiarazte bat jaurtiketa-leiho batzuetara mugatzen da askotan. Leiho horiek zeruko gorputzen eta orbiten posizioaren araberakoak dira jaurtiketa gunea non den. Eragin handiena Lurraren beraren errotazioa izaten da. Abian jarri ondoren, normalean, orbitak plano lau nahiko konstanteetan kokatzen dira, Lurraren ardatzarekin angelu finko batean, eta Lurrak orbita horren barruan biratzen du.

Jaurtiketa gune plataforma aireko ibilgailuak bidaltzeko diseinatutako egitura finko bat da. Oro har, jaurtiketa-dorre batek eta su-lubaki batek osatzen dute. Abiarazte-ibilgailuak altxatzeko, erregaitzeko eta mantentzeko erabiltzen diren ekipoez inguratuta dago. Jaurti baino lehen, suziriak ehunka tona pisa ditzake. Columbia transbordadore espazialak, STS-1 misioan, pisua 2.030 tona zen aireratzean.

Espaziora iristea
Kanpo-espazioaren definiziorik erabiliena Kármánen lerrotik haratago dagoen guztia da, hau da, Lurraren gainazaletik 100 kilometrora (62 milia) dagoena. Estatu Batuek, batzuetan, kanpo-espazioa definitzen dute 80 kilometroko (50 milia) altitudetik gora dagon guztia. 

Gaur egun, espaziora iristeko bide praktiko bakarrak suziri-motorrak dira. Ohiko hegazkin-motorrak ezin dira espaziora iritsi oxigeno faltagatik. Suziri-motorrek propultsatzailea kanporatzen dute aurrerako bultzada emateko, eta horrek nahikoa delta-v (abiadura-aldaketa) sortzen du orbitara iristeko.

Tripulatutako jaurtiketa-sistemetarako, maiz, jaurtiketa- eta ihes-sistemak jartzen dira, larrialdi kasuetan astronautek ihes egiteko.

Alternatibak
Espaziora iristeko, suziri motorrak ez diren modu asko proposatu izan dira, hala nola espazio-igogailua eta bultzada-trukerako loturak, baita errotobatorrak edo orbita-kakoak ere, baina gaur egun ezagutzen diren materialak baino askoz indartsuagoak behar dituzte. Abiarazle elektromagnetikoak, hala nola abiarazte-begiztak, bideragarriak izan daitezke egungo teknologiarekin. Beste ideia batzuk, besteak beste, suziriez lagundutako hegazkinak/espazio-hegazkinak dira, hala nola Reaction Engines Skylon (gaur egun hasierako garapenean), scramjetez bultzatutako espazio-hegazkinak eta RBCCk bultzatutako espazio-hegazkinak. Kargarako pistola jaurtitzailea proposatu izan da.

Orbitatik irteten

Ilargirako eta planeta arteko bidaietarako, ez da ezinbestekoa orbita itxia lortzea. Espazioko lehen ibilgailu sobietarrek altuera oso handiak lortu zituzten orbitan sartu gabe. NASAk, zuzenean, Apollo misioak ilargi-ibilbideetara abiaraztea pentsatu zuen, baina estrategia hartu zuen geratze-orbita batean sartzeko lehen aldi baterako, eta, ilargi-ibilbide batean hainbat orbita egin ondoren, banandutako errekuntza egin.

Geratze-orbitaren ikuspegiak asko erraztu zuen Apollo misioaren plangintza hainbat modu garrantzitsutan. Denbora buffer gisa jardun zuen, eta baimendutako abiarazte-leihoak nabarmen zabaldu zituen. Geratze-orbitak hainbat ordu eman zizkien tripulatzaileei eta kontrolatzaileei espazio-ontzia ondo aztertzeko abiaraztearen tentsioen ondoren ilargirako bidaia luze bat egin aurretik.

Apollo misioek geratze-orbitaren errendimendu-zigorra gutxitu zuten bere altitudea ahalik eta baxuena mantenduz. Esaterako, Apollo 15ak 171,3 km × 169,5 km ezohiko geratze-orbita baxua erabili zuen, eta hori, Lurraren atmosferarekiko marruskadura dela eta, ez da oso luzaroan jasangarria, baina tripulazioak hiru ordu baino ez zituen pasako S-IVB hirugarren etapa berriro piztu baino lehen, ilargiari loturiko ibilbidean jartzeko.

Misio robotikoek ez dute abortatzeko gaitasunik edo erradiazioa minimizatzeko beharrik, eta abiarazle modernoek berehalako jaurtiketa-leihoak dituztenez, Ilargira eta beste planeta batzuetarako espazio-zundek, oro har, zuzeneko injekzioa erabiltzen dute errendimendua maximizatzeko. Nahiz eta batzuk abiarazte-sekuentzian zehar etortze laburra izan, ez dute geratze-orbita oso bat edo gehiago betetzen Lurraren ihes-ibilbide batean injektatzen dituen erreduraren aurretik.

Zeruko gorputz batetik ihes-abiadura gutxitzen da gorputz horren gaineko altuerarekin. Hala ere, eraginkorragoa da  espazio-ontzi batek bere erregaia lurretik ahalik eta hurbilen erretzea; ikus Oberth efektua eta erreferentziaEscape Velocity of Earth. Van.physics.uiuc.edu. Retrieved on 2011-10-05.. Hori geratze-orbita baten perigeo segurua ezartzearekin lotutako errendimendu-zigorra azaltzeko beste modu bat da.

Astrodinamika

Astrodinamika espazio-ontzien ibilbideak aztertzen ditu, batez ere grabitazio- eta propultsio-efektuekin erlazionatuta daudenak. Astrodinamikak espazio-ontzi bat bere helmugara une egokian iristea ahalbidetzen du, propultsatzaile gehiegi erabili gabe. Litekeena da Baliteke, orbitak mantentzeko edo aldatzeko, orbitaren maniobra sistema bat behar izatea.

Suziririk gabeko propultsio orbitaleko metodoen artean daude: eguzki-belak, bela magnetikoak, plasma-burbuilen sistema magnetikoak eta grabitate-tiratzaile efektuak.

Energia transferitzea
Energia transferitze terminoak suziri-etapa batek bere kargari ematen dion energia-kopuru osoa esan nahi du. Hori abiarazte-ibilgailu baten lehen etapa batek goiko etapa bati gehi karga erabilgarria izan daiteke, edo goiko etapa edo espazio-ontzi baten jaurtiketa-motor batek espazio-ontzi bati emandakoaLance K. Erickson (2010). Space Flight: History, Technology, and Operations. Government Institutes. p. 187.

Espazio estaziora iristea
Espazio-estazio batera iristeko, espazio-ontzi batek orbita berera iritsi, eta oso hurbilera gerturatu beharko luke (adibidez, kontaktu bisualera). Hori espazio-topaketa izeneko maniobra orbital multzo baten bidez egiten da.

Espazio estazioarekin topaketa egin ondoren, espazio-ibilgailua estazioarekin lotzen edo atrakatzen da. Akoplamendua esaten zaio hegada askeko bi espazio-ibilgailu bereizi elkartzeariCook, John; Aksamentov, Valery; Hoffman, Thomas; Bruner, Wes (1 January 2011), ISS Interface Mechanisms and their Heritage (PDF), Houston, Texas: Boeing, retrieved 31 March 2015 – via NASA, Elkarketa edo akoplamendua ematen da sartzen den espazio-ontzi batek beste espazio-ontzi batekin topatzen duenean eta talka-ibilbide kontrolatua egiten duenean, interfaze-mekanismoak lerrokatzeko eta saretzeko moduan. Espazio-ontzien atrakatze-mekanismoak, normalean, harrapaketa biguna deritzon horretan sartzen dira, ondoren karga murrizteko fasea eta, ondoren, atrakatutako posizio gogorrean, espazio-ontzien arteko egitura-konexio hermetiko bat ezartzen duena. Atrakatzeko, aitzitik, sartzen den espazio-ontzi bati beso robotiko batek harrapatzen duenean eta bere interfaze-mekanismoa geldirik dagoen interfaze-mekanismotik hurbil jartzen da. Orduan, normalean, harrapatzeko prozesu bat, lerrokatze lodia eta lerrokadura fina eta gero egiturazko eranskin bat izaten da."International Docking Standardization" (PDF). NASA. 2009-03-17. p. 15. Retrieved 2011-03-04. Docking: The joining or coming together of two separate free flying space vehiclesFehse, Wigbert (2003). Automated Rendezvous and Docking of Spacecraft. Cambridge, UK: Cambridge University Press. ISBN 978-0521824927"Advanced Docking/Berthing System – NASA Seal Workshop" (PDF). NASA. 2004-11-04. p. 15. Archived from the original (PDF) on September 22, 2011. Retrieved 2011-03-04... Atrakatzeak estekatze-eragiketei egiten die erreferentzia, non inaktibo dagoen modulu/ibilgailu bat estaltze-interfazean jartzen den Urruneko Manipulatzaile Sistema (RMS) bat erabiliz. Akoplamenduak estekatze-eragiketei egiten die erreferentzia, non ibilgailu aktibo bat estaltze-interfazera hegan egiten duen bere boterearekin., eta atrakatzea, berriz, ibilgailu inaktibo bat, beso robotiko bat erabiliz, beste espazio-ibilgailu baten elkartze- edo akoplamendu-interfazean jartzeari egiten die erreferentzia,

Sartzea

Orbitan dauden ibilgailuek energia zinetiko handia dute. Energia hori baztertu egin behar da ibilgailua, atmosferan lurrundu gabe, segurtasunez lurreratzea nahi bada. Normalean, prozesu horrek metodo bereziak behar ditu berotze aerodinamikotik babesteko. Atmosferan sartzearen atzean dagoen teoria Harry Julian Allenek garatu zuen. Teoria horretan oinarrituta, atmosferan sartzean ibilgailuek forma lausoak aurkezten dizkiote. Forma lausoak esan nahi du ibilgailura iristen den energia zinetikoaren % 1 baino gutxiago bero gisa amaitzen dela eta gainerakoak atmosfera berotzen duela.

Lurreratze eta berreskuratzea
Merkurio, Gemini eta Apolo kapsulak itsasora erori ziren. Kapsula horiek jausgailu baten laguntzaz abiadura nahiko baxuan lurreratzeko diseinatuak ziren. Soiuzerako sobietar/errusiako kapsulek jausgailu handi bat eta balaztatze-suziriak erabiltzen dituzte lurreratzeko. Space Shuttle espazio-hegazkinak, berriz, planeatzaile baten moduan lehorreratzen dira.

Lurreratze arrakastatsu baten ondoren, espazio-ontzia, bertako okupatzaileak eta zama berreskuratu daitezke. Zenbait kasutan, lurreratu aurretik gerta daiteke berreskurapena: espazio-ontzi bat jausgailuan jaisten ari dela, bereziki diseinatutako hegazkin batek harrapa dezake. Airean berreskuratzeko teknika hori Corona satelite espioiaren film-ontziak berreskuratzeko erabili zen.

Motak
Tripulaziorik gabekoak
Tripulaziorik gabeko espazio-ontziak edo espazio-ontzi robotikoak tripulaziorik gabeko espazio-ontziak dira. Tripulaziorik gabeko espazio-ontziek autonomia maila desberdinak izan ditzakete gizakien parte hartzeari dagokionez; urrutitik kontrolatuak, urrutitik gidatuak edo autonomoak izan daitezke; aldez aurretik programatutako eragiketa-zerrenda bat dute, zeina exekutatuko duten kontrakoa agindu ezean. Neurketa zientifikoetarako den espazio-ontzi robotiko bati, espazio-zunda edo behatoki espaziala deitzen zaio sarritan.

Espazio-misio asko egokituagoak dira operazio telerrobotikorako tripulatuetarako baino, kostu eta arrisku faktore txikiagoak direla eta. Gainera, helmuga planetario batzuk, esaterako, Artizarra edo Jupiterren inguruak, etsaiegiak dira gizakiak bizirauteko, egungo teknologia kontuan hartuta. Kanpoko planetak, hala nola Saturno, Urano eta Neptuno, urrunegi daude gaur egungo espazio-hegaldien teknologiarekin heltzeko; beraz, zunda telerrobotikoak dira haiek esploratzeko modu bakarra. Telerrobotikak Lurraren mikroorganismoek kutsadura jasan dezaketen eskualdeak esploratzea ere ahalbidetzen du, espazio-ontziak esterilizatu baitaitezke. Gizakiak ezin dira espazio-ontzi baten moduan esterilizatu, mikroorganismo ugarirekin batera bizi direlako, eta mikroorganismo horiek nekez oso zaila da espazio-ontzi edo espazio-jantzia baten barruan edukitzea.

Tripulaziorik gabeko lehen espazio-misioa Sputnik izan zen, 1957ko urriaren 4an Lurraren inguruan orbitatzeko abian jarri zena. Satelite, jaitsiera modulu eta rover ia guztiak espazio-ontzi robotikoak dira. Tripulaziorik gabeko espazio-ontzi guztiak ez dira espazio-ontzi robotikoak; Adibidez, bola islatzailea robotikarik eta tripulaziorik gabeko espazio-ontzi bat da. Beste animaliak baina gizakiak ez dauden ontzi espazialei, tripulaziorik gabeko misio deitzen zaie.

Bizigai diren beste espazio-ontzi askok ere ezaugarri robotikoen maila desberdinak dituzte. Esaterako, Saliut 7 eta Mir espazio-estazioek eta Nazioarteko Espazio Estazioko Zaria modulua gai ziren urruneko mantentze lanak eta atrakatzeko maniobrak egiteko hornikuntza-ontziekin eta modulu berriekin.

Gizakia
Tripulatutako lehen espazio hegaldia Vostok 1 espazio-ontziak egin zuen, 1961eko apirilaren 12an, eta SESBeko Juri Gagarin kosmonautak orbita bat egin zuen Lurraren inguruan. Sobietar dokumentu ofizialetan, ez da aipatzen Gagarinek bere burua paraxutaz bota zuela azken zazpi kilometroak egiteko. 2020tik aurrera, gizakien espazio-hegaldietarako aldizka erabiltzen diren espazio-ontzi bakarrak Soiuz, Shenzhou eta Crew Dragon dira. AEBko Space Shuttle flotak 1981eko apiriletik 2011ko uztailera arte funtzionatu zuen. SpaceShipOnek bi espazio-hegaldi tripulatu egin ditu.

Azpi-orbitala
Espazio-hegaldi azpi-orbital batean, espazio-ontzia espaziora iristen da, eta, gero, atmosferara itzultzen da ibilbide (batez ere) balistiko bat jarraitu ondoren. Hori energia orbital espezifiko nahikoa ez delako izan ohi da; kasu horretan, hegaldi azpi-orbitalak minutu gutxi batzuk baino ez ditu iraungo, baina orbita baterako nahikoa energia duen objektu batek baliteke Lurraren atmosfera gurutzatzeko ibilbidea izatea, batzuetan ordu asko igaro ondoren. Pioneer 1 izan zen  Ilargira iristeko asmoa zuen NASAren lehen zunda espaziala. Akats partzial batek eragin zuen 113.854 kilometro altituderainoko ibilbide azpi-orbital bat jarraitzea, jaurti eta 43 ordura Lurraren atmosferara berriro sartu baino lehen.

Gehien aitortutako espazioaren muga Kármánen lerroa da, itsas mailatik 100 kilometro gora. (NASAk, berriz, astronauta gisa definitzen du itsas mailatik 80 kilometro baino gorago hegan egin duen pertsona). Jendeak ez du aitortzen, oro har, Kármán lerroa pasatzeko behar den energia potentzialaren gehikuntza Lurraren orbita ahalik eta baxuenak (Kármán lerroaren gainean dagoen orbita zirkularra) behar duen energia orbitalaren (potentziala gehi energia zinetikoa) % 3 inguru baino ez dela). Alegia, askoz errazagoa da espaziora iristea bertan geratzea baino. 2004ko maiatzaren 17an, Civilian Space eXploration Team-ek GoFast suziria jaurti zuen hegaldi azpi-orbital batean, afizionatuen arteko lehenengo espazio-hegaldia. 2004ko ekainaren 21ean, SpaceShipOne erabili zen finantzatutako giza espazio-hegaldi pribatu baterako.

Lurretik Lurrera
Lurretik Lurrerako garraioa, espazio-hegaldi azpi-orbitalen kategoria bat da, non espazio-ontzi batek Lurreko bi kokapenen arteko garraio azkarra eskaintzen duen. Londres eta Sydney arteko ohiko hegazkin-ibilbidea, normalean hogei ordu baino gehiago irauten duena, ordubete baino gutxiagoan egin zitekeen"Becoming a Multiplanet Species" (PDF). 68th annual meeting of the International Astronautical Congress in Adelaide, Australia. SpaceX. 29 September 2017. Archived from the original (PDF) on 8 August 2018. Retrieved 15 April 2018.. Gaur egun garraio mota hori eskaintzen duen konpainiarik ez dagoen arren, 2020ko hamarkadan, SpaceX-ek egiteko asmoa agertu du, SpaceX Starship hegazkina erabiliz. Kontinente arteko distantzia batean, espazio-hegaldi azpi-orbitalak Lurraren orbita baxura heltzeko behar den abiadura baino apur bat txikiagoa behar du. Suziriak erabiltzen badira, suziriaren kargarekiko tamaina kontinenteen arteko misil balistiko baten antzekoa da (ICBM). Kontinenteen arteko edozein hegaldi orbitalak atmosferaren sartzean berotze bezain handiak diren arazoak gainditu behar ditu.

Orbitala
Espazio-hegaldi orbital minimo batek abiadura azpi-orbital minimo batek baino askoz ere abiadura handiagoa eskatzen du, eta, beraz, teknologikoki, askoz ere zailagoa da lortzea. Espazio-hegaldi orbitala lortzeko, Lurraren inguruko abiadura tangentziala altitudea bezain garrantzitsua da. Espazioan hegaldi egonkor eta iraunkor bat egiteko, espazio-ontziak orbita itxi baterako behar den gutxieneko orbita-abiadura lortu behar du.

Planetartekoa

Planeten arteko espazio-hegaldia planeta-sistema bereko planeten arteko hegaldia da. Praktikan, terminoaren erabilera gure Eguzki-sistemako planeten artean bidaiatzera mugatzen da. Etorkizuneko planeten arteko espazio-hegaldi tripulatuen misioetarako planek, askotan, barne hartzen dute ibilgailuaren mihiztadura Lurraren orbitan, hala nola NASAren Constellation programak eta Errusiako Kliper/Parom bikoteak.

Izarrartekoa

New Horizons da Eguzki-sistematik ihes-ibilbidean jarritako bosgarren espazio-ontzia. Voyager 1, Voyager 2, Pioneer 10 eta Pioneer 11 dira aurrekoak. Eguzkitik urrunen dagoena Voyager 1 da, 100 UA baino gehiagora dagoena eta urtero 3,6 UA-ra mugitzen dena. Alderaketa eginez, Proxima Centauri, Eguzkia kenduz izarrik hurbilena, 267.000 UA-ra dago. Voyager 1ek 74.000 urte baino gehiago beharko du distantzia horretara iristeko. Baliteke ibilgailuen diseinuak Beste teknika batzuk erabiliz, adibidez, pultsu nuklearraren propultsioa, hurbilen dagoen izarrera nabarmen azkarrago heltzea. Izarrarteko espazio-hegaldi tripulatuak ahalbidetu ditzakeen beste aukera bat da denboraren zabalkuntza erabiltzea, horrek ahalbidetuko bailuke bidaiariek, azkar mugitzen den ibilgailu batean, etorkizunera urrunago bidaiatzea oso gutxi zahartzen diren bitartean, haien abiadura handiak moteltzen baitu ontziko denboraren igarotze-tasa. Hala ere, abiadura handiak lortzeko, propultsio-metodo berri eta aurreraturen bat erabiltzea eskatuko luke. Hegaldi dinamikoa ere proposatu izan da  izarrarteko espazioan zehar bidaiatzeko modu gisa.

Galaxiartekoa

Galaxien arteko bidaiak galaxien arteko espazio-hegaldiak dira, eta teknologikoki, izarrarteko bidaiak baino askoz ere zorrotzagoak dira, eta, gaur egungo ingeniaritza terminoen arabera, zientzia fikziotzat hartzen da. Hala ere, teorikoki hitz eginez, ez dago ezer adierazten duenik galaxiarteko bidaiak, modu erabakigarrian, ezinezkoak direnik. Orain arte, modu serioan, hainbat akademikok aztertu dituzte galaxiarteko bidaiakBurruss, Robert Page; Colwell, J. (September–October 1987). "Intergalactic Travel: The Long Voyage From Home". The Futurist. 21 (5): 29–33.

Erreferentziak

 Bibliografia 

 Erik Gregerson (2010): An Explorer's Guide to the Universe – Unmanned Space Missions, Britannica Educational Publishing,  (eBook)
 Sarah Scoles, Why We'll Never Live in Space: The technological, biological, psychological and ethical challenges to leaving Earth, vol. 329, no. 3 (October 2023), pp. 22–29. «Agian kezkarik esanguratsuena [erradiazioa] da, gaur egungo astronautentzat onargarria dena Lurraren beheko orbitan hegan egiten dutenentzat, baina gauza handiagoa izango litzateke urrunago eta luzeago bidaiatzen dutenentzat». (25. or.) «Lehorreko mugetan, urrearen bila edo  lur landuagoen bila zebilen jendea. Espazioan, esploratzaileak ezin dira ziur egon helmugako balio-proposamenaz».(27. or.) «Mikrobio estralurtar kaltegarriak itzul daitezke astronautekin edo ekipamenduekin –planeamendua babesteko arrisku bat, atzerakada deritzona kutsadura» (28. or.)
 Rebecca Boyle, A Space Settler Walks into a Dome...: A very funny book about why living on Mars is a terrible idea (review of Kelly Weinersmith and Zach Weinersmith, A City on Mars: Can We Settle Space, Should We Settle Space, and Have We Really Thought This Through?, Penguin Press, 2023), Scientific American, vol. 329, no. 4 (November 2023), 93. or.

 Ikus, gainera 
 Eskifaiadun espazio-hegaldi
 Espazio-hegaldi pribatu

 Kanpo estekak 

Kategoria:Espazio-hegaldia