Bihotzerre

Bihotzerrea abdomeneran eta bereziki urdailean sentitzen den berotasun-sentsazioa da, azido gastrikoak janariarekin batera edo gabe esofagora igotzean eragindakoa. Gehienetan hiatoko herniaren kasuan gertatzen da, baina ez da kasu bakarra. Azido horien errefluxuak narritadurak eragin ditzake hestegorrian, azidotasuna nahiz beste sintomak garatuz.

 Eragilea 

Bihotzerreak eragile ugari ditu, hala nola zenbait medikamentu (antikolinergikoak, bihotzeko gaixotasunetarako beta-blokeatzaileak, dopaminaren antzeko medikamentuak...), obesitatea, tabakismoa edota haurdunaldia.

 Sorrera 
Gehienetan, hiatoko herniak sorrarazten du bihotzerrea, hau da, urdailaren goiko aldea barrunbe torazikorantz desplazatua dagoenean. Honen ondorioz, esofagoan dagoen esfinterra ezin da modu egokian itxi, hestegorrian azidoen mugimendua baimenduz.

 Sintomak 

 Goragalea, jan eta gero.
 Bularrezurraren atzeko aldean janaria trabatuta sentitzea.
 Azidotasun gastrikoa edo bularreko min sumingarria nabaritzea.

Honako sintoma hauek ere izan daitezke, nahiz eta ohikoak ez izan:

 Oka egitea.
 Eztula nahiz txistu egitea.
 Elikagaiak irensteko zailtasunak izatea.
 Zotina izatea.
 Eztarriko mina.
 Sinusitis kronikoa.
 Pneumonia.
 Eztarri narritatua.
 Laringitis kronikoa.

 Antiazidoen zeregina 

Antiazidoak gatzak izan ohi dira, eta hauen zeregina azidoen neutralizazioa da.

 Antiazido motak 

 Antiazidoak 

Erabilienak aluminio, magnesio eta kaltzio gatzak dira, bikarbonato gatzak, hain zuzen ere. Tradizionalki sodio bikarbonatoa ere erabili izan da. Hala ere, hauen erabilera periodikoa ez da gomendagarria; izan ere, magnesio gatzak beherakoa eragin dezake, eta aluminio gatzak, aldiz, idorreria. Hori dela eta, bi gatz hauek konbinatu egiten dira, bi albo-ondorio hauek indargabetzeko.

 H2 blokeatzaileak 
Hidrogenoa blokeatzen dutenez, azido klorhidrikoaren eraketa murrizten dute. Honi esker, urdaila ez da gehiegi betetzen, eta horrek azidoen mugimendua zailtzen du hestegorrian zehar.

 Protoi-bonba inhibitzaileak 

 Prozinetikoak 

 Agente apar-eragileak 

 Diagnostikoa 
 Anamnesia.
 Miaketa fisikoa.
 RPR (proba) eta VDRL laborategi-probak.
 Bakterio eragilearen behaketa mikroskopikoa.

 Tratamendua 
 Gaur egun sifilia antibiotikoz sendatzen ahal da, baina bakarrik lehen eta bigarren faseetan. Penizilina erabili ahal da hirugarren fasean ere, baina penizilina g-sodikoa izan behar da, eta zain barneko injekzioarekin bakarrik, antibiotikoa hobeto hedatzeko. Penizilinaren dosiak aldatu ahal dira gaixotasunaren egoerarekin. Lehen mailako infekzioetan dosi bakar bat eman ahal da, baina txarrera joaten bada dosi bat baino gehiago eman behar zaio pazienteari.

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Sintomak
Kategoria:Digestio aparatuaren gaixotasunak