Antena paraboliko

Antena parabolikoa parabola-formako gainazal islatzailea duen antena-mota da, fokuan mikrouhin-seinaleak hartu edo igortzeko gailua duena eta satelite bidezko komunikazioan erabiltzen dena.

 Historia 
Antena parabolikoak, "Plater" izenekoak, satelite bidezko telebista baino askoz lehenago erabiliak ziren. Satelite bidezko plater terminoa 1978an sortu zen satelite bidezko telebista industriaren hasieran, eta komunikazio sateliteen seinaleak bidaltzen eta/edo jasotzen dituzten erretiluen antenak aipatzera iritsi zen. Taylor Howard San Andreseko (Kalifornia) plater militar ohi bat egokitu zuen 1976an eta satelite bidezko telebista seinaleak jasotzen lehena izan zen. 

Satelite bidezko lehen telebista ontziak C-banda analogikoan seinaleak jasotzeko eraiki ziren, eta oso handiak ziren. 1979ko Neiman-Marcus Christmas katalogoaren aurreko azalak etxeko satelite bidezko lehen telebista estazioak zituen salgai. platerak ia 20 metroko diametroa zuten (6,1 m). 1980ko hamarkadaren hasierako satelite ontziak 10 eta 16 metro (3,0 eta 4,9 m) diametrokoak ziren eta zuntzez eginak alanbrezko mesh edo aluminio foil geruza batekin. 

Satelite bidez egindako ontziak 1980ko hamarkadaren hasieran irten ziren, eta 10 metroko diametroa zuten (3,0 m). Aurrealdeko teknologia hobetu eta LNBren zarata-irudia erori ahala, tamaina 8 oinetaraino (2,4 m) jaitsi zen urte batzuk geroago, eta 6 oin (1,8 m) txikitzen jarraitu zuen 1980ko hamarkadaren amaieran eta 4 oin (1,2 m) 1990eko hamarkadaren hasieran. Larger ontziak erabiltzen jarraitu zen, hala ere, 1988ko abenduan, Luxenburgoko Astra teleskopioa 6 oinetara murrizten hasi zen (1,8 m).

1990eko hamarkadaren hasieran, AEBetako lau kable konpainia handiek PrimeStar sortu zuten, potentzia ertaineko sateliteak erabiltzen zituen zuzeneko diadcasting enpresa bat. [8] Ku banda transmisio erlatiboek lehen aldiz 90 cm bezain txikiak ziren ontziak erabiltzea ahalbidetu zuten. 1996ko martxoaren 4an, EchoStarrek Digital Sky Highway (Dish Network) sortu zuen. Tamaina handi honek satelite ontziak ibilgailuetan jartzeko aukera ere eman zuen. Telebistek, hala ere, nahiago dute C-bandaren analogian beren seinaleak transmititu plater handiekin, C-banden seinaleak ez direlako hain ahulak euriak Ku bandaren seinaleak baino.

 Materiala 
Satelite bidezko oinarrizko erretilua fiberlinotik (arina, material sendoa, kristal konprimituzko zuntzez egina), PVC tik (polivinilo-kloridoa, plastikozko mota bat), altzairutik, aluminio solidotik, perforatotik (zulo txikiekin) edo alanbre-mihitik egin daiteke. Fiberglass eta PVCk mikrouhinak islatzerik ez dutenez, gainazal metaliko bat plateraren diseinuan txertatzen da (ikus beherago).

Altzairu batek adarra elikatzen du eta zarata baxuko anplifikadorea/blokea plateraren erditik (LNB) jaisten da. Ontziak satelitetik datozen mikrouhin seinaleak biltzen ditu eta erretiluaren puntu fokalera biltzen ditu. Elikatze adarrak, puntu fokalean kokatua, seinaleak biltzen ditu eta LNBra zuzentzen ditu. Mikrouhin-seinaleak platerera iristen direnerako, ahulak dira. LNBk, benetako antena dena, mikrouhin seinaleak anplifikatzen ditu (potentzia handitzen du) eta seinale elektrikoetara bihurtzen ditu, zuntz optikoaren bidez etxe barruan dagoen hartzaile batengana bidaiatzen dutenak.

Altzairuzko errementaria motorrak eta gear batzarrak osatzen dute, erretiluak satelite bat baino gehiagoren seinaleak jasotzeko aukera ematen duen mekanismoak. Bi gauzatzaile mota daude. Zerumugatik zerumugara dagoen gauzatzaileak sateliteak marrazten ditu ekialdeko eta mendebaldeko ostertzaren artean. Errealizadore linealak, mutur batean platerera eta bestean mendira iristen denak, irispide mugatuagoa du.

 Motak 

Hainbat antena paraboliko mota daude, diseinuan eta aplikazioan bereizten direnak. Hauek dira antena parabolikoen mota ohikoenetako batzuk:

 Satelite bidezko telebista-antena parabolikoak: Satelite bidezko telebista-seinaleak jasotzeko erabiltzen dira antena horiek. Neurri ertainekoak izan ohi dira, eta sabaietan edo zutoinetan jartzen dira. Seinaleak hartzailean antenaren fokuan kontzentratzen dituen forma parabolikoa dute. 
 Satelite bidezko komunikazio-antena parabolikoak: Antena horiek satelite bidezko komunikazio-aplikazioetan erabiltzen dira, hala nola datu-loturetan, satelite bidezko telefonian eta komunikazio militarretan. Satelite bidezko telebistako antenak baino askoz handiagoak izan daitezke, eta distantzia luzeko seinaleak transmititzeko eta jasotzeko diseinatuta daude.
 Irratizaleen antena parabolikoak: Irratizaleek askotan antena parabolikoak erabiltzen dituzte distantzia luzera komunikatzeko. Antena horiek aldatu egin daitezke tamainan eta diseinuan, irrati-zaleen operadorearen behar espezifikoen arabera.
 Miaketa automatikoko antena parabolikoak: Antena paraboliko batzuk mugitzen ari den satelite baten posizioa automatikoki jarraitzeko diseinatuta daude, eta, horri esker, satelite-seinaleak etengabe har daitezke. Antena horiek komunikazio mugikorreko aplikazioetan edo lurreko ibilgailuetan erabiltzen dira.
 Radar-antena parabolikoak: Radar-aplikazioetan, antena parabolikoak radar-seinaleak igortzeko eta islatutako seinaleak jasotzeko erabiltzen dira. Antena horiek oso handiak izan daitezke, eta aplikazio militarretan, meteorologikoetan eta aire-trafikoa kontrolatzeko aplikazioetan erabiltzen dira, besteak beste.
 Etxeko antena parabolikoak: Pertsona batzuek etxeko antena parabolikoak eraikitzen dituzte esperimentuetarako edo satelite-seinaleak modu ekonomikoan jasotzeko. Antena horiek diseinu pertsonalizatuak izan ditzakete, eta tamaina eta eraikuntza-kalitatea alda daitezke.

Laburbilduz, hainbat motatako antena parabolikoak erabiltzen dira hainbat aplikaziotan, hala nola satelite bidezko telebista-seinaleak hartzean, distantzia luzeko komunikazioan eta radarraren detekzioan. Antena paraboliko mota aukeratzea aplikazio espezifikoaren eta erabiltzailearen beharren araberakoa izango da.

 Ezaugarri nagusiak 

 Gainazal islatzaile parabolikoa: antena paraboliko baten ezaugarri bereizgarria biraketa-paraboloide itxurako azalera islatzailea da. Forma geometriko horri esker, uhin elektromagnetiko intzidenteak foku-puntu baterantz islatzen dira, non seinaleen hartzailea edo transmisorea dagoen.  
 Fokua: Foku-puntuan biltzen da islatutako uhinen energia guztia. Hargailu edo transmisore bat jartzen da puntu horretan, komunikazio eraginkorra lortzeko edo seinaleak jasotzeko. 
 Norabide-irabazia: antena parabolikoek norabide-irabazi esanguratsua eskaintzen dute, eta horrek esan nahi du norabide jakin batean fokatu daitezkeela eta seinaleen energia norabide horretan kontzentratu. Horrek irismen luzeko komunikazio-aplikazioetarako aproposak egiten ditu, hala nola satelite bidezko telebista-seinaleen transmisiorako.  
 Tamaina Aldakorra: Azalera parabolikoaren diametroa aldatu egin daiteke jaso edo transmititu nahi diren uhinen maiztasunaren arabera. Zenbat eta maizago, antena paraboliko txikiagoa erabil daiteke.

 Erreferentziak eta oharrak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Irrati-maiztasuneko antena motak
Kategoria:Satelite bidezko irrati-difusioa
Kategoria:Irrati antenak