Solilokio

Literaturan, solilokioa pertsonaiak bere buruarekin hitz egiten duen hizketa da, bere irudipen eta sentimenduak azalduz. Solilokioa pertsonaiak bere buruarekin ozenki hitz egiten duen diskurtso-mota da. Pertsonaiak bere pentsamenduak ozen adierazten dituen monologo bat da, normalean eszenatokian edo pantailan bakarrik dagoen bitartean.

Solilokioa pertsonaiaren barne sentimenduak, motibazioak edo planak zuzenean publikoari agerian uzteko erabiltzen da, beste pertsonaiekin elkarrizketaren bidez bestela eskuragarri ez litzatekeen informazioa emanez. Pertsonaien garapena sakontzeko, tramak aurrera eramateko eta publikoari hizlariaren egoera psikologiko edo emozionalaren ulermen argiagoa eskaintzeko narrazio-baliabide gisa erabiltzen da.

Solilokio erabiltzen zituzten obrak bereziki nabarmendu ziren Ingalaterrako Pizkundeko antzerkiaren garaian, antzerkigileek giza emozio konplexuak eta dilema etikoak aztertzeko bide gisa erabili zutenean. Adibidez, William Shakespearek solilokio ugari erabili zuen bere antzezlanetan, erabaki, zalantza edo errebelazio une garrantzitsuak adierazteko erabiliz. Adibide aipagarrien artean, Hamleten "To be, or not to be" (izan edo ez izan) hitzaldia dago, Hamlet printzeak bizitzari eta heriotzari buruz hausnartzen duenean, eta Macbethen errege-hilketaren ondorioei buruzko hausnarketa.

Errealismoaren gorakadarekin batera solilokioa tradizio teatraletan gutxitu bazen ere, hainbat formatan agertzen jarraitu du genero ezberdinetan, besteak beste, zineman eta telebistan.

 Solilokioa eta monologoa 
Bereizi egin behar dira monologoa eta solilokioa; hain zuzen ere, monologoan pertsonaiak publikoari zuzentzen zaio baina solilokioan pertsonaiak beretzat hitz egiten du, publikoak zer esaten duen entzuten duen arren. Solilokio antzerki- eta literatura-baliabide intimoa da.

Solilokioko solasaldiak beste monologoetatik bereizten dira beren izaera introspektiboagatik eta eszenatokiko beste pertsonaien faltagatik edo horiek axolagabekeriagatik.

 Etimologia 
Solilokio hitza latinezko soliloquium hitzetik dator, solus "bakarrik" eta loqui "hitz egin" esan nahi duen hitzen konposatua. Terminoa lehen aldiz ingelesez erregistratu zen XVI. mendearen amaieran, Pizkundeko antzerkiaren ezaugarri den banakako adierazpenari ematen zitzaion arreta handiagoa erakutsiz.

Jatorrizko latinezko erabileran, soliloquium hitzak norberak zuzendutako edozein hizketa edo barne-elkarrizketa mota aipatzen zuen, oro har. Kristau idazle goiztiarrak, batez ere Agustin Hiponakoak bere Soliloquia lanean (K.o. 386-387 ingurukoa), terminoa erabili zuen barnean egindako edo ozen esandako meditazio filosofiko eta espiritualak deskribatzeko. Agustinek kontzeptua erabiltzeak introspekzioa eta jainkozko egiaren bilaketa azpimarratzen zituen auto-azterketaren bidez.

 Adibideak 
 William Shakespeare 
Shakespearek solilokioa erabiltzen zuen pertsonaien barne-hausnarketak une kritikoetan agerian uzteko. Hitzaldi horiek normalean pertsonaia bat eszenatokian bakarrik dagoenean edo inork ez diola bere burua ikusten uste duenean gertatzen dira, eta motibazioak argitzeko, erabakiak garatzen aurkezteko eta tentsio dramatikoa areagotzeko balio dute. Shakespeareren bakarrizketa-esaldiek askotan gatazkak aurkezten edo konpontzen dituzte: dilema etikoak planteatu, ezkutuko anbizioak agerian utzi edo helburu-aldaketa bat adierazi dezakete. Solilokiook irudi zehatzak, esaldi orekatuak eta diskurtso zuzenak erabiltzen dituzte arreta mantentzeko eta identitatea, boterea eta hilkortasuna bezalako gai-kezka nagusiak azpimarratzeko. 

 Macbeth: Macbethen solilokioek anbizioaren eta kontzientziaren arteko borroka agerian uzten dute.  "If it were done when 'tis done" (Eginda balego eginda dagoenean) (1. ekitaldia, 7. eszena), Duncan erregea hiltzearen aldeko eta kontrako arrazoiak zerrendatzen ditu.
 Hamlet: Hamleten solilokioek bere pentsamendu eta erabaki aldakorrak azaltzen dituzte. "Izan ala ez izan" lan ospetsuan (3. ekitaldia, 1. eszena), bizitza heriotzarekin alderatzen du, esaterako.
 Rikardo II.a: Rikardo II.aren solilokioek boteretik erori izanaren berri ematen dute. Hasierako hitzaldian (1. ekitaldia, 1. eszena) bere autoritatea jainkozko zuzenbidearekin lotzen du.
 Otelo: Iagoren solilokioek (2. ekitaldia, 1. eszena; 3. ekitaldia, 3. eszena) Otelo engainatzeko duen plana adierazten dute, hizkuntza argi eta zuzena erabiliz urrats bakoitza azaltzeko.
 Zeuk nahi duzunez: Rosalinden bakarrizketa (3. ekitaldia, 2. eszena) maitasunaren izaera zalantzan jartzen du Ganimede bezala mozorrotuta dagoen bitartean, Orlandoren sentimenduak probatzeko irudi pastoralak erabiliz.
 Lear erregea: Edgarren "Tom gajoa" hitzaldiek Lear Erregea antzezlanean (3. ekitaldia, 4. eszena; 4. ekitaldia, 1. eszena) ero itxurazko ahotsa hartzen dute, horrela giza sufrimendua agerian uzteko.
 Julio Zesar: Brutoren hitzaldiak (2. ekitaldia, 1. eszena) Zesarren hilketa justifikatzen du honela: "Ez nuelako Zesar gutxiago maite, baizik eta Erroma gehiago maite nuelako".

 Beste egileak 
 Christopher Marloweren Doctor Faustus (1604): Faustok hainbat bakarrizketa egiten ditu, deabruarekin duen itunari buruzko bere barne-nahasmendua adierazten dutenak. Azken ekitaldian, Faustoren solilokioan bere etsipena eta erredentziorako itxaropen hutsala azaltzen dira.
 Johann Wolfgang von Goetheren Fausto (1808): (Lehen zatia 1808an argitaratu zen), solilokioa ere baliabide nagusi gisa erabiltzen du. Faustok eszenan bakarrik hitz egiten du sarritan, hasieran batez ere, giza ezagutzarekiko atsekabea adieraziz, eta horrek Mefistofelesekiko zorigaiztoko adostasunera eramaten du.
 Henrik Ibsenen A Doll's House (1879): Nora Helmerrek monologo itxurako hausnarketetan parte hartzen duen uneak ditu, batez ere azken eszenetan, bere identitatea eta ezkontzak ezarritako mugak hausnartzen dituen bitartean. Pasarte hauek solilokio tradizionalen antzera funtzionatzen dute, bere barne gatazka publikoari agerian utziz.
 Arthur Millerren Death of a Salesman (1949): Willy Lomanek maiz esandako solilokio-pasarteak biltzen ditu. Hitzaldi hauek bere desilusioa, nahiak eta zatiketa mentala agerian uzten dituzte, batez ere oroitzapenaren eta errealitatearen arteko muga lausotzen den eszenetan.
 Tennessee Williamsen The Glass Menagerie (1944): Tom Wingfield pertsonaia eta narratzaile gisa jarduten du aldi berean. Bere monologo hausnarkorrek kontakizuna markoztatzen dute eta erruduntasun, frustrazio eta askatasun nahiaren sentimenduak adierazten dituzte, solilokio baten funtzioaren oso antzekoak.
 Jean-Paul Sartreren Huis clos (1944): Elkarrizketaren bidez egituratuta dagoen arren, Garcin eta Estelle bezalako pertsonaiek barne-hitzaldiak egiten dituzten uneak ditu. Une hauek solilokio baten antza dute, pertsonaiek zigorraren izaera onartzen duten heinean barne-borroken agerpen zuzena egiten baitute.

 Solikolioa Asian 
Bakarriketako errezitazioa Mendebaldeko antzerki tradizioekin lotzen den arren, batez ere Ingalaterrako zein Europako Pizkunde garaiko dramarekin, antzeko teknikak hainbat formatan agertu dira Mendebaldekoak ez diren antzerki eta literatura kulturetan. Baliabide hauek, era berean, pertsonaia baten barne pentsamenduak, emozioak edo gatazka moralak publikoari agerian uzteko balio dute.

Horrela Indiako sanskritoz idatzitako drama klasikoan, batez ere Kālidāsa eta Bhāsaren lanetan, pertsonaiek noizean behin bakarrizketa baten funtzioaren antzeko hausnarketa mintzatuak egiten dituzte. Hitzaldi hauek askotan trantsizio-eszenetan gertatzen dira eta ikusleei pertsonaiaren barne-dilemak, sentimendu erromantikoak edo asmo estrategikoak jakinarazteko balio dute.

Japoniako antzerki formen artean, hala nola Nō eta Kabuki, solilokioen antzeko elementuak ere sartzen dira. Nō draman, shite-k (pertsonaia nagusia) oroitzapenak, damuak edo ezkutuko desioak adierazten dituzten pasarte liriko luzeak eskaintzen ditu askotan, normalean mugimendu eta musika estilizatuekin lagunduta. Bakarrizketa hauek ez dira beste pertsonaiei zuzenduta, baizik eta entzuleen hausnarketarako egiten dira.

Txinako opera tradizionalean, batez ere Kunqu eta Pekingo Operan, arien edo ahozko pasarteen bidezko norbere buruaren adierazpen uneak erabiltzen dira barne gatazka edo ebazpena adierazteko.https://www.oxfordreference.com/display/10.1093/acref/9780199574193.001.0001/acref-9780199574193-e-4188 Emanaldi hauek askotan musika, keinuak eta mugimendu sinbolikoa integratzen dituzte egoera psikologikoak kanporatzeko, beste pertsonaiekin izandako elkarrizketan soilik oinarritu gabe.

 Erreferentziak 

 Ikus, gainera 
 Monologo

 Kanpo estekak 

Kategoria:Antzerkia
Kategoria:Drama
Kategoria:Literatura teoria
Kategoria:Monologoak
Kategoria:Teknika narratiboak