Belle Époque (filma)

Belle Époque Fernando Truebak zuzendutako espainiar komedia dramatiko film bat da. José Luis Garciren Volver a empezar filmaren ondoren ingelesa ez den hizkuntza batean egindako film onenaren Oscar Saria irabazi duen bigarren espainiar filma da, eta Espainiako Zinema Arte eta Zientzien Akademiako bederatzi Goya Sari ere irabazi zituen. Film koral bat da, irudimenez betea, eta, izenburuak kontrakoa badio ere, Belle Époquea ez den garai batean girotua, Espainiako Bigarren Errepublika aldarrikatu aurreko eta ondorengo egunetan baizik.

 Aktoreak 
 Penélope Cruz (Luz)
 Gabino Diego (Juanito)
 Fernando Fernán Gómez (Manolo)
 Miriam Díaz-Aroca (Clara)
 Ariadna Gil (Violeta)
 Agustín González (Don Luis)
 Jorge Sanz (Fernando)
 Maribel Verdú (Rocío)
 Michel Galabru (Danglard)
 Chus Lampreave (Doña Asun)
 Mary Carmen Ramírez (Amalia)
 Juan José Otegui (Soldado)
 Jesús Bonilla (Soldado)
 María Galiana (Polonia)
 Joan Potau	(Paco)
 Félix Cubero (Palomo)
 Marciano de la Fuente (Alcalde)
 José Antonio Sacristán (Rorro)
 Manuel Huete
 Luis Zagalo
 Adelina Andrade
 João Salaviza
 Bernardino Nascimento
 François Venturini
 Miguel Pyrrait
 Joaquín Raposo
 Luis Romero
 José Graniza
 Fernando Sequeira
 Eduardo Marqués

 Datu teknikoak 
 PANAVISIONen filmatua
 Negatiboa: EASTMANCOLOR
 Scope formatua: (1:2, 33)

 Istorioa 

Istorioa espainiar herri txiki batean gertatzen da 1931ko neguan, Espainiako Bigarren Errepublika aldarrikatua izateko bezperan.

Monarkiaren azken egunetan, Jakako kuarteleko zapuztutako matxinadaren ondoren, Fernando soldadu gazteak armadatik desertatzen du. Bere ihesean, Espainia astintzen duen errealitatetik isolatuta bizi den Manolo izeneko artista batek bere etxean hartzen du eta bere laguntza, etxea eta adiskidetasuna eskaintzen dizkio. Artistaren lau alaba ederren iritsierak desertore gazteak alaba bat bestearen atzean limurtzen hastea eragiten du.

 Ekoizpena 
Filmaren proiektua 1990ean sortu zen Fernando Trueba, Rafael Azcona eta José Luis García Sánchezek ohi zinema proiektuez hitz egiten zuten madrildar jatetxe batean. Istorioak Truebaren zati biografiko bat du, zuzendariaren aitaginarreba Manolo deitzen bait da, bere benetako aitaginarreba bezala, eta protagonista Fernando deitzen bait da.

Gidoia idatzi baino lehen, Truebak Azcona eta García Sánchezi Jean Renoirren Une partie de campagne erakutsi nahi izan zien, filmean berak nahi zuen kutsua zein zen adierazteko. Film horretatik, zuzendari beraren La regla del juego bezala ere, pertsonaia nagusiak hartzen ditu, nortzuk hiritik ihes egiten duten senak agerian geratzen diren toki bukolikoren baten bila.

Truebak filma Espainiako Bigarren Errepublikaren hasieran girotuta egotea nahi zuen, garai hura laster desagertu zen paradisuaren promesa eta ilusioaren une iheskor bat izan baitzen. Filma garai historiko horren parabola bat izaterik ez zuela nahi esan zuen, ezta istorioa gertatzen den tokiak espainiar eskualderen bat gogorarazterik ere.

Filmaketa Portugalen egin zen 1992ko uztailaren 5 eta abuztuaren 26 artean, Espainian baino merkeagoa zelako han (Truebak 160 milioi pezetako aurrekontua baino ez zuen), baita bertan garai hartatik ordu arte aldaketa gutxiago gertatu zirelako ere. Etxea eta herria Arruda dos Vinhosen zeuden, geltokia Ríosen, eliza Sobral de Monte Agraçon eta ibaia, Azambujan.

Soinu banda Antonio Duhamelek zuzendu zuen, eta Madrilgo Orkestra Filarmonikoak interpretatua Madrilgo Kirios estudioetan 1992ko azaroan; kantak Mary Carmen Ramírezek kantatu zituen.

 Harrera 
 Kritika 
Filma herrialde batean estreinatzen zen bakoitzean, kritikari txundigarri, dibertigarri eta gustagarri iruditzen zitzaion.

Gaur egungo kritikariek ere oso modu positiboan erreferentzia egiten diote. Cinemaníako Yago Garcíaren arabera, "erregimen berriaren aldarrikapenarekin batera iritsi zen askatasun giroa beste edozein filmek baino hobeto islatu zuen".

 Sariak 
 1993ko Oscar Sariak 
 Maila EmaitzaIngelesa ez den hizkuntza batean egindako film onenaren Oscar SariaGarailea

1993ko Goya Sariak
 Maila Pertsona Emaitza Filmerik hoberenaren Goya SariaGaraileaZuzendaririk hoberenaren Goya SariaFernando TruebaGaraileaEmakumezko aktore protagonistarik hoberenaren Goya SariaAriadna GilGaraileaGizonezko aktore protagonistarik hoberenaren Goya SariaJorge SanzHautagaiaEmakumezko aktore sekundariorik hoberenaren Goya SariaChus LampreaveMary Carmen RamírezGaraileaHautagaiaGizonezko aktore sekundariorik hoberenaren Goya SariaGabino DiegoFernando Fernán GómezHautagaiaGaraileaJatorrizko gidoi hoberenaren Goya SariaRafael AzconaJosé Luis García SánchezFernando TruebaGaraileakJatorrizko musika hoberenaren Goya SariaAntoine DuhamelHautagaiaArgazkigintza hoberenaren Goya SariaJosé Luis AlcaineGaraileaMuntaia hoberenaren Goya SariaCarmen FríasGaraileaZuzendaritza artistiko hoberenaren Goya SariaJuan BotellaGaraileaEkoizpen zuzendaritza hoberenaren Goya SariaCristina HueteHautagaiaJantzitegi diseinu hoberenaren Goya SariaLala HueteHautagaiaMakilaia eta Ileapainketa hoberenaren Goya SariaAna LorenaAna FerreiraHautagaiakSoinurik Hoberenaren Goya SariaGeorges PratAlfonso PinoHautagaiak

Aktoreen Elkartea
 Maila Pertsona Emaitza Zineko interpretazio sekundariorik hoberenaren Aktoreen Elkartearen SariaPenélope CruzGarailea

Beste batzuk
 "Sant Jordi Zinema Saria", RNEk emana, 1993an
 1993ko martxoan ospatutako Fotogramas aldizkariaren Zilarrezko Fotogramas Sarien 43. edizioko garaile handia:
 "Espainiar Filmerik Hoberena"
 "Zinemako emakumezko aktorerik hoberena": Ariadna Gil
 "Zinemako gizonezko aktorerik hoberena": Jorge Sanz
 Espainia ordezkatu zuen Berlingo Zinemaldian, baina ez zuen saririk jaso.
 "Calabuch Saria" urteko espainiar filmerik hoberenarentzat Peñíscolako Komediazko Zinema Zinemaldiko epaimahaiaren partetik
 Bastiako Mediterranoeko Zinemaldiko "Brontzezko Olivier" publikoaren saria.

 Kanpo estekak 

Kategoria:Espainiako filmak
Kategoria:Ingelesa ez den hizkuntza batean egindako film onenaren Oscar sariaren irabazleak
Kategoria:Gaztelaniazko filmak
Kategoria:Film onenaren Goya Sariaren irabazleak