Anafora (erretorika)

Anafora hitza grezieratik dator, ἀναφορά, eta errepikapena esan nahi du. Izen horrekin literatura kritikan eta literatura teorian askotan aipatzen den hitzezko figura erretoriko bat definitu egiten da. Poesian, funtsean lerroen hasieran edo esaldien hasieran hitz bat edo gehiago errepikatzea da:Xabier Altzibarren artikulua, 43-44 or.

Baliabide literario honen helburua adierazpenari enfasia ematea da, modu batez esanahia indartzen. Prosan ere, aipatu dugunez, esaldiak edo sintagmak errepikatuz eman daiteke:

 Sintaxian, testu guztietan 
Sintaxi alorrean anafora baliabide sintaktikoa bezala onartua dago eta errepikapenak izenordeen bidez, sinonimoen bidez edo hiperonimoen bidez eman daitezke, aurretik azaldutako errepikatuz: 

Ondo idazteko teknika ikasterakoan ezinbestekoa da anaforaren erabilpen zuzena ikasi. Estilo aldetik itsusi geratzen dira alferrikako anaforak edo hitz edo esamolde berbera behin eta berriro erabiltzea. 

Baina testu batzuetan ezinbestekoa da anafora argia irakurleak esanahia erraz harrapatzeko:

 Erreferentziak 

 Bibliografia 
 Euskaltzaindia: Literatura Terminoen Hiztegia. Bilbo: 2008. Xabier Altzibarren artikulua, 43-44 or.
 Juan Garzia Kalko okerrak. 75. orrialdea eta hurrengokoak.
  Angelo Marchese eta Joaquín Forradellas: Diccionario de retórica, crítica y terminología literaria. Bartzelona: Ariel, 1982. 25.or.

 Kanpo estekak 
 Euskaltzaindiaren Literatura Terminoen Hiztegia.

Kategoria:Figura erretorikoak