Myotis punicus

Myotis punicus Myotis generoko animalia da. Chiropteraren barruko Myotinae subfamilia eta Vespertilionidae familian sailkatuta dago

 Informazio taxonomikoa 
Europako sagu-saguzar bi Ipar Afrikako populaziotan banatu zirenean, Myotis blythii espezieari esleitu zitzaizkion ezaugarri morfologikoetan oinarrituta. M.blythii europarrarekin zehatz ez datorrelako bat, M. b. punicus izenarekin azpiespezie berri gisa deskribatu ziren. Alozimak erabiliz egindako analisi postmorfoliko eta molekularrek Myoyis-ean sartzea gomendatu zuten, eta duela gutxi mitokondrial DNA sekuentziazioaren eta mikrosateliteen bidez frogatu da bi espezie europarretatik desberdina dela.

 Deskribapena 
Tamaina handia. Bizkarralde arre argia, oinarrian ile beltzaxka eta puntan arrea. Sabelalde zuri zikina, punta zurixkekin. Kopetan ez du orban zuririk. Gazteak grisaxkak dira. Belarriak eliptikoak eta luzeak dira (aurrera proiektatzean muturra gainditzen dute), eta tragoa lineala da, punta zorrotzarekin. Aurpegiko eremu biluziak haragi kolorekoak dira. Sepia mintzak, kanpoko behatzaren oinarrian hegalak txertatuta. Poscalcáneo osteko lobulurik gabeko ezproiak. Besaurrearen luzera: 55,0-63.0,0 mm; Pisua: 20,0-29,5 g. Hotz-formula: 2.1.3.3./3.1.3.3. Kromosoma kopurua (2n) = 44. Noktuluek eta baratze saguzarrak belarri laburragoak, trago zabalagoa eta azal beltzaxka eremu biluzietan. Beste sagu-saguzarrek ez dute beren eremua partekatzen.

 Ultrasoinua 
Ez da deskribatu.

 Banaketa 
Bere banaketa-eremua ez dago oraindik ondo definituta. Marokoko, Aljeriako, Tunisiako eta Libiako mendebaldeko aldean bizi da, Mediterraneoko eremuetan. Korsikako eta Sardiniako sagu-saguzarra ere bada. Ekialdeko Mediterraneoko uharte batzuetan bizi daiteke. Espainian, bere presentzia Ceutan jakinarazi da eta Doñanako Estazio Biologikoaren bilduman Alhucemasko Harkaitzeko bost ale daude. Melillan  ez da erregistratu.

 Aldaera geografikoa 
Ez da aldaera geografikorik deskribatu Ipar Afrikako populazioetan.

 Habitatak eta altuera tartea 
Haitzuloetan bizi den espeziea da, barrunbe naturalak (haitzuloak eta amildegiak) eta artifizialak (tunelak, ur-meategiak) erabiltzen ditu aterpe gisa, eraikin abandonatuen gune ilunak barne. Bere ehiza-habitatak ezezagunak dira. Itsas mailatik 1000 m-tik gora aurkitu da.

 Ugalketa 
Aljerian, erditze-aldia apirilaren erdialdetik maiatzaren erdialdera arte irauten du. Kume bat izaten dute erditze bakoitzeko, nahiz eta bikien kasu bat jakinarazi den Tunisian.

 Elikadura ohiturak 
Marokoko dieta batez ere kilkerrez, armiarmaz, karabieoez eta lurrean harrapatzen dituzten kakalardoz osatuta dago.

 Populazioa 
Nahiko ugaria Magrebeko klima mediterraneoko eremuetan. Ceutan, hainbat aterpe artifizialetan agertzen da. 1993an 33 aterpe artifizialetan agertzen da. 1993an, 33 banako (13 ar eta 20 eme) harrapatu ziren hiru aterpe ezberdinetan, gehienak ur-meategi abandonatu batean (30 banako). 1997ko maiatzean, 19 banako ikusi ziren aipatutako ur-meategian (13 ar eta 6  eme, horietatik bi haurdun). 2001eko maiatzean, meategiko sarrera pikondo batek blokeatu zuen, saguzarren igarotzea oztopatu edo eragotziz, eta banako bakarra aurkitu zen. Alhucemas-ko Harkaitzak, eraikinez estalitako hektarea erdiko azalera duena, ez da gai espezie honen populazio egonkor bat mantentzeko. Zalantzarik gabe, bertan agertzen diren banakoak kontinentetik datoz (300 m ingurura) harkaitzeko tunel eta galeria ugarietan babesa hartzera.

 Antolaketa eta portaera 
Ehunka edo milaka banakoko koloniak osatzen dituzte, arratoi-saguzar handi eta ertainen antzekoak. Emeek bizitzako lehen urtean ugaldu daitezke. Aljerian, arrak hazkuntza-koloniak dituzten aterpetxeetara joaten dira uztailaren amaieratik urriaren amaierara, kumeak independente bihurtzen hasten  direnean, haremak eratu eta estalketa hasteko.

 Interes ekonomikoa eta gizakiekin duten harremana 
Saguzarrak Marokoko medikuntza herrikoian erabiltzen dira. Hori dela eta, ohikoa da saguzar-gorpu momifikatuak saltsen dituzten postuak aurkitzea zokoetan, eta Marokoko sagu saguzarra da gehien erabiltzen den espeziea, bere tamaina eta talde-zaletasunagatik.

 Harraparitza 
Marokon Coliber hippocrepis sugearen harrapakaritza kasu bat jakinarazi da saguzarren hegaldia oztopatzen eta sugearen sarbidea errazten zuen parrilla batekin kobazulo baten ahoan. Gutxitan gertatzen den arren (% 1), basamortuko hontzaren (Buho ascalaphus) etengabeko harrapakina da Marokon.

 Patologiak eta parasitoak 
1988an harrapatutako aleek negatibo eman zuten garuneko amorruaren birusaren eta odol-serum-eko antigorputzen presentziari dagokionez. Saguzar honetan aurkitutako ektoparasitoen artean, Nycteribosca kollari (Streblidae) aipatzekoa da.

 Mehatxu faktoreak eta kudeaketa neurriak 
Marokon ezagutzen diren kolonia batzuk desagertu egin dira sendagai tradizionalaren merkataritzaren ondorioz. Ceutan, ezagunak diren aterpeak oso eskuragarri daude  eta zaurgarriak dira. Ceutako populazioa bideragarria  izan daiteke babes-neurriak hartzen badira. Saguzar espezie honek erabilitako edo erabil ditzakeen babes-guneen aldez aurretiko inbentarioa beharrezkoa litzateke.

 Erreferentziak 

 Ikus, gainera 
 Vespertilionidae

 Bibliografia 
Arlettaz (1995), Aulagnier eta Thevenot (1986), Castella et al. (2000), Felten et al. (1977)

 Kanpo estekak 
 'Myotis punicus'ri buruzko informazioa Mammals of The World datubasean

Kategoria:Vespertilionidae