Mimetismo

eskuinera|thumb|Ctenomorphodes chronus intsektuaren eta eukaliptoaren adar baten arteko mimetismoa.

Mimetismoa inguruan dituzten beste izaki batzuen kolorea edo itxura hartu, jokabidea, hotsa edo usaina imitatu eta kokapen berean egoteko animalia eta landare batzuen ahalmena da, harraparien erasoetatik babestea edo erasoa arrakastatsua lortzeko helburuak dituena. Adibidez, liztor arriskutsuen itxura hartzen dute lepidoptero, diptero eta koleoptero zenbaitek. Batzuetan espezie imitatzailearen mimetismoak espezie modelo edo imitatuari ere ekartzen dizkio abantailak.

Sarritan, mimetismoak babes funtzioa du, mimetismoa garatzen duen animalia erabat ohartezin bilakatzen baita harraparientzat. Mimetismoaren helburua habitat berean bizi diren animalien zentzumenak engainatzea da, batez ere harraparien zentzumenak.

Mimetismoaren kasu ezagunenek ikusmen-pertzepzioari eragiten diote, baina badira entzumen- usaimen- edo ukimen-mimetismo kasuak ere.

 Mimetismo motak 

 Sailkapena 
Mimetismo mota asko deskribatu dira. Forma ezberdinen arteko antzekotasunak eta ezberdintasunak azaltzen dira ondoren. Sailkapena, askotan, funtzio mimikoetan oinarritzen da (adibidez, kaltea saihestea). Kasu batzuk mota bat baino gehiagotan sar daitezke, adibidez, automimetismoa eta mimetismo erasokorra ez dira elkarrekiko baztertzaileak, batek modeloaren eta imitatzailearen arteko espezie-erlazioa deskribatzen duelako, eta besteak, berriz, imitatzailearen funtzioa deskribatzen duelako (janaria lortzea). Terminologia ere eztabaidatu da, eta hau argitzeko ahaleginek termino berriak sartzea ekarri dute. “Maskarada” hitza, batzuetan, modeloa bizigabea denean erabiltzen da, baina, zentzu hertsian, "kripsi"-tik ezberdina da, seinale-hartzailearen erantzun potentzialagatik. Kripsi-an, hartzaileak ez duela erantzuten suposatzen da, baina maskarada motan hartzailearen ezagutza-sistema nahasten du, bestela adierazlea bilatuko lukeena. Beste mimetismo motetan, seinalea ez du hartzailearen sentsore-sistemak iragazten. Hauek ez dira elkarrekiko baztertzaileak, eta liztor moduko itxuraren eboluzioan argudiatu da intsektuek liztor maskaradunak izatera eboluzionatu dutela liztor harrapariek elkarri erasotzen ez diotelako, eta antzekotasun mimetiko horrek harrapari ornodunei eraso egiteko asmoa kentzen dielako.

 Mimetismo defentsiboa 
Mimetismo defentsiboa edo babeseko mimetismoa ematen da organismoak topaketa kaltegarriak saihesteko gai direnean, etsaiak engainatuz beste zerbait direla sinetsaraziz.

Hemen aztertutako hiru kasu hauek kolorazio ohartarazleari esker babestutako animaliek dakartzate:

 Mimetismo batesarra, non imitatzaile kaltegabe batek animalia arriskutsu bat imitatzen duen.
 Mimetismo müllertarra, non bi espezie kaltegarrik (edo gehiagok) kaltegarritzat agertzeko seinaleak partekatzen dituzten.
 Mimetismo mertensarra, non imitatzaile hilgarri batek arrisku gutxiago duen baina oraindik kaltegarria den organismo baten antza duen.
Mimetismo vavilovarra, non belar txarrak uztaren antza duten, gizakiak, tartean sartuta, hautespen lana egin dutelako.

 Mimetismo batesarra 
ezkerrera|thumb|Hierococcyx varius kukulidoak haren harrapakari bat imitatzen du, Shrikra gabiraia.
Batesar mimetismoan imitatzaileak modeloaren ezaugarriak partekatzen ditu, baina ez du harraparien aurrean probetxugabea bihurtzen duen ezaugarririk (adibidez, zapore txarra). Bestela esanda, imitatzaile batesar bat otso-larruan dagoen ardi bat da. Bere izena Henry Walter Bates naturalista ingelesarengandik jasoa du, zeinen Amazoniako ohian-tropikalen tximeletei buruzko lana (The Naturalist on the River Amazons izeneko liburuan deskribatuta) ikerketa arlo honetan aitzindari izan zen. Harrapakariek ez dituzte imitatzaileak hain erraz aurkitzen beren ereduarekiko proportzio baxuan daudenean. Fenomeno honi frekuentzia negatiboaren menpeko selekzioa esaten zaio, eta mimetismo forma gehienetan aplikatzen da. Mimetismo batesarra bakarrik manten daiteke eredua jatearen kalteak imitatzailea jatearen onura gainditzen badu. Ikastearen izaerak imitatzaileen aldera egiten du; izan ere, eredu batekin lehen esperientzia txarra duen harrapariak bere itxura duen edozer saihesteko joera du, eta ez du esperientzia hori berehala berraztertzen gezurrezkoa ote zen ikusteko. Hala ere, imitatzaileak ereduak baino ugariago bihurtzen badira, harrapari gazte batek imitatzailearekin lehen esperientzia izateko probabilitatea areagotu egiten da. Beraz, sistema hauek egonkorragoak dira biak eredua eta imitatzailea dauden tokian, eta eredua mimoa baino ugariagoa den tokian.
Lepidoptera ordenako imitatzaile batesar asko daude. Consul fabius eta Eresia eunice espezieek zapore nazkagarriko Heliconius tximeletak imitatzen dituzte, hala nola H. ismenius. Limenitis arthemis-ek pozoitsua den Battus philenor imitatzen dute. Hainbat sits jangarrik klik ultrasonikoak eragiten dituzte sits tigre jangaitza imitatzeko. Thaumoctopus generoko olagarroak (olagarro imitatzailea) haien gorputz forma eta kolorazioa nahita aldatzeko gai dira itsas suge edo lehoi-arrain arriskutsuen antza hartzeko. Amazonian, Dryocopus galeatus okilak, Brasil, Paraguai eta Argentinako oihan Atlantikoetan bizi denak, beste bi okil handiagoen antzeko gandor gorri, bizkarralde beltza, eta azpiko alde marraduna imitatzen du (Dryocopus lineatus eta Campephilus robustus), eta ondorioz D. galeatus okilak eraso gutxiago pairatzen ditu. Mimetismo batesarra landare-erreinuan ematen da ere, hala nola Boquila generoko igokariak hostoen forma eta kolorea igotzen ari den landarearena berdintzeko moldatzen du, halako moldez non haren hosto goxoek hain desiragarriak ez diren hostoak diruditen.

 Mimetismo müllertarra 
ezkerrera|thumb|232x232px|Mendebaldeko Hemisferioaren tropikoetan bizi diren Heliconius tximeletak mimetismo müllertarraren eredu klasikoak dira.
Mimetismo müllertarrak, Fritz Müller naturalista alemaniarraren omenez izendatua, bi espezie edo gehiagok antzeko abisu edo seinale aposematikoak dituzten egoera bat deskribatzen du, biek benetako antipredazio ezaugarriak partekatzen dituztenean (adibidez, jangaitza izatea). Hasieran, Batesek ezin zuen azaldu zergatia — biak berez kaltegarriak badira, zergatik imitatu behar luke batak bestea? Müllerrek fenomeno honen lehen azalpena eta eredu matematikoa aurkeztu zuen: harrapari komun batek bi espezie nahasten baditu, espezie horietako banakoek bizirauteko aukera handiagoa dute. Mimetismo mota hau berezia da hainbat aldetan. Lehenik, imitatzaileak eta ereduak elkarrekintzatik onura ateratzen dute, eta beraz mutualismotzat har daiteke. Sistema hau seinalearen hartzailearentzat ere onuragarria da, nahiz eta espezieen identitateari buruz engainatua izan, patroia orokortuz topaketa kaltegarriak saihets baititzake. Bestalde, mimetismo batesarrean argia den imitatzailearen eta ereduaren arteko bereizketa lausotzen da. Espezie bat urria eta beste bat ugaria denean, espezie urria imitatzailea dela esan daiteke. Hala ere, biak kopuru berdintsuetan ematen direnean, elkarrekiko mimetismoaz hitz egiteak zentzu handiagoa du espezie "imitatzaile" eta "eredu"-en seinaleek konbergentziara jotzen dutelako. Bestalde, espezie imitatzaileak kaltegabe izatetik biziki kaltegarri izatera pasatzeko prozesu etengabe bat jarrai dezake, mimetismo batesarra müllertarra bihurtzen duena azkenean.
Monarka tximeletak (Danaus plexippus) tximeleta erregeordearekin (Limenitis archippus) konplexu müllertar bat eratzen du kolorazio patroiak partekatzean. Erregeordeak kolorazio desberdineko azpiespezieak ditu, bakoitza bertako Danaus generoko espeziearekin bat datorrena. Adibidez, Floridan tximeleta erregeordeak tximeleta erregina imitatzen du; Mexikon, aldiz, erregeordea tximeleta soldaduaren antzekoa da. Erregeordea, beraz, hiru bikote müllertar ezberdinetan nahasia dago. Adibide hau aspaldi uste izan zen batesarra dela, erregeordeak monarka imitatzen duela, baina erregeordea monarka baino jangaitzagoa da. Apheloria eta Brachoria (Xystodesmidae) generoetako gutxienez zazpi milazango espeziek mimetismo müllertarraren eraztun bat osatzen dute Ameriketako Estatu Batuen ekialdean, non harremanik gabeko espezie polimorfoek antzeko kolore-ereduetan bat datozen.

 Mimetismo emsleyarra/mertensarra 
Mimetismo emsleyarra edo mertensarra, harrapakin hilgarri batek hain arriskutsua ez den espezie bat imitatzen duen ezohiko kasua deskribatzen du. M. G. Emsley-ek proposatu zuen harrapari batek animalia aposematiko oso arriskutsu bat, hala nola suge korala, saihesten ikas zezakeen azalpen posible gisa, animalia horrek harrapakaria erraz hilko lukeelako. Teoria Wolfgang Wickler alemaniar biologoak garatu zuen, Robert Mertens herpetologo alemaniarraren omenez izendatu zuena.
Egoera ezohikoa da, normalean espezierik kaltegarriena izaten baita modeloa. Baina harrapari bat suge hilgarri batekin topo egitean hiltzen bada, ez du sugearen abisu seinaleak ezagutzen ikasteko aukerarik. Beraz, suge hilgarri bat aposematikoa izateak ez lioke abantailarik sortuko ez sugeari ezta harrapariari ere: eraso egiten dion edozein harrapari hil egingo litzateke harrapakin hilgarria saihesten ikasi baino lehen, eta horrela hobe litzateke sugea kamuflatua izatea, erasoak saihestekotan. Baina harrapariak ohartarazpen koloreak zituen suge ez hilgarri bat saihesten lehenago ikasiko balu, orduan espezie hilgarriak probetxu atera liezaioke (hots, eraso gutxiago jasango lituzke) arrisku txikiagoko sugea imitatuz.

Esne-sugearen azpiespezie kaltegabe batzuk (Lampropeltis triangulum), neurrian toxikoak diren suge koral aizunak (Erythrolam generoa), eta hilgarriak diren suge koralak (Micrurus generoa) partekatzen dute gorputz gorri bat lerro beltz eta hori edo zuriekin. Sistema honetan, esne-sugeak eta suge koralak imitatzaileak dira, suge koral aizunak, berriz, ereduak.

 Mimetismo wasmannarra
Mimetismo wasmannarrean, imitatzaileak habia edo kolonia batean bizi den banakoa hartzen du eredutzat, koloniaren barruan bizi ahal izateko. Hemengo modelo gehienak inurriak, termitak, erleak eta liztorrak bezalako gizarte-intsektuak dira.

 Mimetismo vavilovarra
Mimetismo vavilovarra landare kultibatu baten ezaugarriak hautespen artifizialaren bidez partekatzen dituzten belar gaiztoetan aurkitzen da. Izena Nikolai Vavilov botanikari eta genetikari errusiarragandik jaso du. Belar txarraren aurkako hautaketa gerta daiteke, edo belarra eskuz hilez, edo haizatuz.

Mimetismo vavilovarra gizakien nahigabeko hautespenaren adibidea da. Jorratzaileek ez dituzte belar txarren haziak aukeratu nahi, baina zaila da hori saihestea, ezinbestean gero eta antzekoagoak bihurtzen baitira. Izan ere, jorratzaileek interesatzen zaizkien landareen ezberdinak baztertu eta haien ondorengotza oztopatuz, zeharka antzekoen biziraupena bultzatzen dute. Adibidez, Echinochloa oryzoides arroz-soroetako belar bat da, eta arrozaren itxura du; haren haziak, sarritan, arrozenekin nahasten dira, eta mimetismo vavilovarraren ondorioz hauek bereiztea zaildu da belaunaldiz belaunaldi.

Mimetismo vavilovarra defentsibo gisa sailka daiteke, belar imitatzaileak espezie babestu baten antza hartzen baitu. Horrek mimetismo batesarrarekiko antzekotasun handia du, belarrak ez baititu partekatzen ereduari bere babesa ematen dioten propietateak (gizakiarentzat jangarri izatea, adibidez), eta bere presentziak eredua eta ustiatzaileak (kasu honetan uzta eta nekazariak) kaltetzen baititu. Baina badira desberdintasun gako batzuk; mimetismo batesarrean, modeloa eta seinale-hartzailea etsaiak dira (harrapariak espezie imitatzailea jango luke, ahal balu), eta hemen, aldiz, uzta eta bere giza hazleak harreman mutualistan daude: gizakiak uzta jan arren, hura babesten eta hedatzen dute. Izan ere, uztaren "babes" bakarra gizakiek ematen dioten garrantzia da. Bestalde, belarra ez da jaten, suntsitu baizik. Belarra hiltzeko motibazio bakarra uztari onura ematea da. Azkenik, mimetismo mota hau ez da gertatzen gizakirik gabeko ekosistemetan.

 Mimetismo gilbertarra
Mimetismo gilbertarrak bi espezie baino ez ditu barne hartzen. Anfitrioi potentzialak (edo harrapakinak) bere bizkarroia (edo harrapakaria) uxatzen du hura imitatuz, anfitrioi-bizkarroi mimetismo erasokorraren alderantzizkoa. Izena Lawrence E. Gilbert ekologista estatubatuarragandik jasoa du.

Passiflora generoko landareetan ematen da mimetismo gilbertarra. Landare honen hostoek toxinak dituzte, animalia belarjaleak uxatzen dituztenak. Hala ere, Heliconius tximeleta-larba batzuek toxina hauek apurtzen dituzten entzimak garatu dituzte, genero honetan espezializatzea ahalbidetuz. Honek hautespen presio gehiago eragin die anfitrioietako landareei, hauek Heliconius-en arrautza helduak imitatzen dituzten estipulak garatzeraino. Tximeleta hauek jadanik arrautzak dauden lekuetan ez erruteko joera dute, beldarren arteko lehia intraespezifikoa saihesteko; hosto hutsetan daudenek bizirauteko aukera gehiago baitituzte. Heliconius larba gehienak kanibalak dira, hau da, arrautza helduagoetatik ateratako beldarrek beste beldar gazteagoak jaten dituzte. Horrela, badirudi horrelako landareek arrautza-formako estipulak garatu dituztela tximeleta mota horiek bertan arrautzak ez jartzeko. Gainera, bertan nektarra metatzen da, eta beldarren harrapariak erakartzen dituzte (inurriak eta liztorrak, esate baterako), defentsa gehigarri gisa.

 Mimetismo browertarra
Mimetismo browertarra, Lincoln P. Brower eta Jane Van Zandt Browerren omenez izendatua, automimetismo mota bat da, non eredua imitatzailearen espezie berekoa den. Hau mimetismo batesarraren analogoa da, baina espezie bakar baten barruan, eta populazio baten barnean palatabilitate espektro bat dagoenean gertatzen da. Adibidez, tximeleta monarka eta erregina (Danainae subfamiliakoak), toxikotasun aldakorreko kotoi-landerez elikatzen direnak. Espezie hauek beren landare ostalaritik toxinak gordetzen dituzte, helduaroan ere mantentzen direnak (imagoak direnean). Toxina mailak larba-faseko dietaren arabera aldatzen direnez, banako batzuk beste batzuk baino toxikoagoak dira. Organismo jangarriagoek, beraz, banako arriskutsuagoak imitatzen dituzte, antzekotasuna jada definiturik.

Hala ere, hori ez da beti horrela. Sexu dimorfismoa duten espezietan, sexu bat bestea baino arriskutsuagoa izan daiteke, eta sexu babesgabeagoak bestea imita dezake. Aukera honen froga Gabongo tximu baten jokabideak ematen du, Anaphe generoko sits arrak erregulartasunez jan arren berehala utzi ziolako hori egiteari, espezie hartako eme kaltegarri bat dastatu zuelarik.

 Mimetismo erasokorra 
 Harrapariak
Mimetismo erasokorra espezie kaltegabe baten ezaugarrietako batzuk partekatzen dituzten harrapari edo bizkarroietan aurkitzen da, beren harrapakin edo anfitrioiek antzematea ekiditen dutelarik; hori ardi-larruan dagoen otsoaren istorioarekin konpara daiteke, engainu kontzienterik ez dagoela ulertzen den bitartean. Imitatzaileak harrapakinaren edo anfitrioiaren beraren antza izan dezake, edo seinale-hartzailearekiko neutrala edo onuragarria den beste organismo batena. Mota honetan, mimetismoaren ereduari negatiboki edo positiboki eragin diezaioke, baita inolako eraginik ez sortu ere. Bizkarroiak harrapari gisa har daitezkeen moduan, anfitrioi-parasitoen mimetismoa erasokorraren azpimotatzat har daiteke.
Imitatzaileak esanahi berezia izan dezake harrapakinarentzat. Horrelako kasu bat armiarmak dira, horien artean mimetismo erasokorra harrapakina erakartzeko eta aldi berean armiarmaren harrapariak ezkutuan hurbiltzean oharkabean geratzeko oso ohikoa baita. Honen kasu bat Nephila clavipes da, zeinek urre-koloreko sareak ehuntzen baitituzte leku argitsuetan. Esperimentu batzuek erakusten dute erleak armiarma-sareak arriskuarekin lotzeko gai direla pigmentu horia bertan ez dagoenean, hain ondo ez argiztaturiko eremuetan gertatzen den bezala, non sarea ikustea askoz zailagoa den. Beste kolore batzuk ere ikasiak eta saihestuak izan ziren, baina erleek ez ziruditen gai kolore horia arriskuarekin eraginkortasunez lotzeko. Horia, izan ere, nektar lore askoren kolorea da, eta beraz, kolore hori saihestea estrategia kaltegarria litzateke erleentzat. Beste mimetismo modu bat ez da kolorean oinarritzen, patroietan baizik. Argiope argentata bezalako espezieek patroi nabarmenak erabiltzen dituzte haien sareen erdialdean, sigi-sagak adibidez. Hauek argi ultramorea isla dezakete, eta nektar gida izenez ezagutzen diren lore askotan ikusten den eredua imitatzen dute. Armiarmek sarea egunero aldatzen dute, eta hau erleek sareen patroiak gogoratzeko duten gaitasunagatik azal daiteke. Erleak patroi jakin bat kokapen espazial batekin erlazionatzeko gai dira, hau da, armiarmak patroi berri bat aldiro ehundu behar du harrapaketak murritz ez dakizkion.

Beste kasu bat da arrak eme sexualki harkor batengana erakarrita daudenean. Egoera honetan, eredua imitatzailearen espezie berekoa da. 1960ko hamarkadan hasita, James E. Lloydek Photuris generoko ipurtargi emeei buruz egindako ikerketak agerian utzi zuen Photuris-ekoak Photinus generoko emeek estalketa-seinale gisa erabiltzen dituzten argi-seinale berberak emititzen dituztela. Ikerketa gehiagok aurkitu zuten hainbat generotako arrak erakartzen dituztela "femme fatale" hauek, eta ondoren hauek harrapatu eta jaten dituztela. Emeen seinaleak arrak hartutakoetan oinarritzen dira, beraz, eme bakoitzak seinale errepertorio bat du, dagokion espezieko emearen maiztasun eta iraupenarekin bat datorrena. Mimetismo honek agian eboluzionatu egin du, aurrez estalketarako ez ziren seinaleak harraparitzarako moldatuz.
ezkerrera|thumb|Chlorobalius leucoviridis matxinsaltoa, txitxarren imitatzaile erasokor akustikoa.
Australiaren barrualdeko Chlorobalus leucoviridis matxinsaltoak Cicadettini tribuko txitxar arrak erakartzeko gai dira, emeen estalketa seinaleak imitatuz. Mimetismo erasokor akustikoaren adibide hau Photuris ipurtargi kasuaren antzekoa da, harrapariaren seinale-tartea nabarmenki aldakorra delako. Esperimentuak frogatu dute C. leucoviridis kapaz dela hainbat txitxar espezieren arrak erakartzeko, baita beste kontinenteetakoak ere, estalketa-seinaleak espeziearekiko espezifikoak izan arren.

Landare haragijale batzuk ere mimetismoaren bidez haien harrapaketa erradioa handitzeko gai izan daitezke.

Baina ezkutatzea ez da ezinbesteko baldintza, harrapari batek harraparitzat ez hartzeagatik soilik abantaila esanguratsua eskura baitezake. Espezie sinbionte mutualista baten antza izan dezakete, edo harrapakinarentzat garrantzi gutxiago duen espezie batena.
Azken kasu hau arrain garbitzaileena eta haien espezie imitatzaile batena da, nahiz eta eredu honetan imitatzaileak desabantailak dakarzkion ereduari. Arrain garbitzaileak beste espezie askoren aliatuak dira, bizkarroiak eta azal hila jaten uzten dietenak. Batzuek garbitzaileari beren gorputzaren barrutik bizkarroi horiek ehizatzen uzten diote. Hala ere, garbitzaile mota bat, Labroides dimidiatus, espezie mimetiko baten eredua da, Aspidontus taeniatus-ena. Arrain hauek Ozeano Indiko eta Bareko koralezko uharrietan bizi dira, eta beste arrainek garbitzailea ezagutzean garbitzeko "baimena" ematen diote. Haren imitatzailea, blenido espezie bat, tamaina eta kolorea imitatzeaz gain garbitzailearen "dantza" ere imitatzeko gai da. Garbiketa bila dabilen arraina hurbildu eta gelditzen denean, imitatzaileak hozka egiten dio, haragi zati bat erauziz eta berehala ihes eginez. Arrainek, modu honetan, laster ikasten dute mimoa eta eredua bereizten, baina bien arteko antzekotasuna handia denez, askoz zuhurrago jokatzen dute ereduarekin ere, eta beraz imitatzaileari abantaila ekartzeaz gain eredua kaltetzen duela esan daiteke. Biktimek etsaia eta laguntzailea bereizteko duten gaitasuna dela eta, blenidoek antzekotasun handia garatu dute, eskualde mailako xehetasunak islatzeraino.

 Bizkarroiak
ezkerrera|thumb|238x238px|Errunaldi bizkarroien mimetismoa: Kuku heldu batek gabirai arrunt bat imitatzen du, txori txikiak uxatzeko eta haien habietan arrautzak erruteko denbora izateko.
Bizkarroiak ere mimiko erasokorrak izan daitezke, nahiz eta, aurrekoen aldean, egoera pixka bat ezberdina izan. Harrapakari batzuek badute harrapakina erakartzeko ezaugarriren bat; bizkarroiek, gainera, harraparien harrapakin naturalak imitatzen dituzte, eta harrapariek jaten dituztenean, ostalarian sartzeko bide bat dute. Leucochloridium espezieko kideak, platelminto generokoak, kantu-txorien digestio-aparatuan hazten dira, eta haien arrautzak txorien gorozkietan agertzen dira. Orduan, Succinea-k jaten ditu, lehorreko barraskilo batek. Arrautzak bitarteko ostalari horretan garatzen dira, eta ondoren txori egoki bat aurkitu behar dute heltzeko. Txoriek normalki barraskilorik jaten ez dutenez, platelmintoak beste estrategia bat du bere anfitrioiaren esteetara iristeko. Kolore bizikoak dira eta taupadaka mugitzen dira. Beraz, barraskiloaren begian taupadaka hasten dira, beldar itxura gogoraraziz eta hegazti baten janari ukaezin bihurtuz. Horrela, ostalarien arteko tartea gainditu ahal izango du, bere bizi-zikloa jarraituz. Nematodo batek (Myrmeconema neotropicum) Cephalotes atratus inurri langileen abdomenaren kolorea aldatzen du, Hyeronima alchorneoidesen fruitu helduen itxura har dezaten. Inurriaren portaera ere aldatzen du, gasterra (atzealdea) altxaraziz. Honek txoriek inurria jateko aukerak areagotzen ditu. Txorien gorozkiak beste inurri batzuek biltzen dituzte eta beren kolonia elikatzeko, horrela nematodoa zabaltzen lagunduz.
Ezohiko kasu batean, Meloe generoko kakalardo batzuen larba planidioek talde bat osatzen dute eta bere erle espezie anfitrioiaren sexu erakarlea imitatzen duen feromona sortzen dute. Erle ar bat iristen denean eta larba masarekin elkartzen denean, bere abdomenera igotzen dira. Handik erle eme batera pasatzen dira, eta handik erle habiara haien larbak parasitatzeko.

Ostalari-bizkarroi mimetismoa bizkarroi batek bere anfitrioi propioa imitatzen duen sistema bat da. Kukuak dira errunaldi-parasitismoaren adibide kanonikoa, non parasitatzaileak arrautzak beste espezie baten habian uzten dituen. Beste espezieko gurasoak zaindu eta elikatzen ditu parasitatzailearen arrautzak, prozesuan ama biologikoaren inbertsio parentala murriztuz. Parasitatzailearen arrautzek ostalariarenak imitatzeko gaitasuna da gakoa. Ostalari desberdinei moldatzeko gaitasuna emeen aldetik heredatzen da. Errunaldi-parasitismo intraespezifikoko kasuak ere badira, non eme batek espezie kideko habia batean erruten duen, murgilari urrebegian (Bucephala clangula) ageri den bezala, baina ez da mimetismotzat hartzen. Beste mekanismo bat mimetismo kimikoa da, Phengaris rebeli tximeleta bizkarroian ikus daitekeena. Tximeleta horrek Myrmica schencki inurria parasitatzen du, koloniak tximeletaren larbak babestera eta elikatzera bultzatuz. Horretarako engainu kimikoa erabiltzen du tximeletak, eta inurriei tximeletaren larbak haienak direla sinestarazten die, habian zuzenean sartzea ahalbidetzeko. Erlastar bizkarroiak (Bombus) haien ostalaria imitatzen dute, kasualitateak azal dezakeena baino baino askoz hobeto imitatu ere. Hala ere, hori mimetismo müllertar gisa har daiteke.

 Ugal-mimetismoa
Ugal-mimetismoa gertatzen da ereduaren ekintzak imitatzailearen ugalketan lagungarri gertatzen direnean. Hau ohikoa da saria eskaintzen dutela diruditen baina benetan ematen ez duten lore engainagarriak dituzten landareetan, eta Papua Ginea Berriko ipurtargietan gerta daiteke, hauetan Pteroptyx effulgens-en seinalea P. tarsalisek erabiltzen duelarik emeak erakartzeko. Beste mimetismo formek ugalketa-osagai bat ere badute, adibidez haziekin gertatzen den mimetismo vavilovarrak, txorien ahots-mimetismoak, eta abar.

 Loreak
Mimetismo bakertarra, Herbert G. Bakerren omenez izendatua, automimetismo mota bat da, non lore emeek espezie bereko lore arrak imitatzen dituzten, eta nektarra dagoela sinestaraziz polinizatzaileei iruzur eginez. Ugal-mimetismo hau ez da erraz agertzen sexu dimorfismo nabaria den espezieetan. Caricaceae espezie askotan ohikoa da.

Mimetismo bakertarra bezala, mimetismo dodsonarra lore ugalkorren mimetismo mota bat da, baina kasu honetan eredua eta imitatzailea ez dira espezie berekoak. Izenak Calaway H. Dodsoni egiten dio erreferentzia. Lore ereduaren seinaleak imitatuz haren polinizatzaileak erakartzen ditu, baina imitatzaile bakertarrak bezala, ez du nektarrik ematen. Epidendrum ibaguense (Orchidaceae) espezieak Lantana camara eta Asclepias curassavica loreen antza du, eta tximeleta monarkek eta, beharbada, kolibriek polinizatzen dute. Antzeko kasuak ikus daitezke familia bereko beste espezie batzuetan. Espezie imitatzaileek, hala ere, beren polinizatzaile zehatzak ere izan ditzakete. Adibidez, kakalardo espezie batek, normalean Cistus lore koloredunak polinizatzen dituenak, erleek normalean polinizatzen dituzten Ophrys espezieak polinizatzen laguntzen du.

 Sasiestalketa
Sasiestalketa gertatzen da lore batek intsektu espezie jakin bateko emea imitatzen duenean, eta arrak lorearekin kopulatzera bultzatzen dituenean. Lehen deskribatutako ipurtargien mimetismo erasokorraren antzekoa da hau, baina emaitza atseginagoa da polinizatzailearentzat. Mimetismo mota honi mimetismo pouyannear deitu izan zaio, Maurice-Alexandre Pouyanneren omenez, fenomenoa lehen aldiz deskribatu baitzuen. Ohikoagoa da orkideetan, zeinek himenopteroen emeak imitatzen baitituzte (normalean erleak eta liztorrak, polinizazioen % 60 burutu ahal dutenak). Lorearen morfologiaren arabera, arraren buruan edo abdomenean polen zaku bat lotzen da, eta hurrengo lorearen estigmara pasatzen da, polinizazioa gertatuz. Ikusmen-mimetismoa da gizakientzako engainu honen ezaugarririk nabariena, baina itxurazko antza txikia da edo ez da existitzen. Ukimenaren eta usaimenaren zentzuak dira erabakigarrienak.

 Mimetismo sexuala
Espezie batean, mimetismo inter-sexuala gertatzen da sexu bateko banakoek beste sexuko kide mimikoak direnean, ezkutuan kopulatzea errazteko. Adibide bat Paracerceis itsasoko isopodoaren hiru ar formak dira. Ar alfak dira handienak eta eme-talde bat zaintzen dute. Beta arrek emeak imitatzen dituzte, eta emeen taldeetan sartzea lortzen dute, alfa arrak konturatu gabe kopulatzeko. Gamma arrak ar txikienak dira eta espezieko gazteenak imitatzen dituzte. Horrek ere emeekin kopulatzeko aukera ematen die, ar alfek nabaritu gabe. Hiena eme batzuek sasizakilak dituzte, ar itxura ematen dietenak.

 Automimetismoa 
ezkerrera|thumb|Chaetodon capistratus-en ozeloak, haren begiak imitatuz erasoak burutik urrunduz.
Automimetismoa edo mimetismo intraespezifikoa espezie bakar batean gertatzen da. Halako imitazioaren mota bat ematen da organismo baten gorputzaren atal batek beste baten antza duenean. Adibidez, suge batzuen isatsek beren buruen antza dute; atzerantz mugitzen dira harrapakariren batek mehatxatzean eta isatsa luzatzen diete, erasoa jasatekotan kalte larririk gabe ihes egiteko aukerak handituz. Arrain batzuek begi moduko orbanak dituzte isatsaren ondoan, eta beldurtzean, atzera egiten dute astiro, buztana buru gisa aurkeztuz. Zenbait intsektuk, hala nola tximeleta batzuek xehetasun maila ezberdinetako patroiak dituzte, harraparien erasoak buruan baino atzealdean jasotzea errazteko. Hontz espezie batzuek "begi faltsuak" daramatzate buruaren atzealdean, harrapariei ezusteko erasorik egin ezin dutela sinestaraziz, eta begirada zorrotz batek zaintzen dituela pentsaraziz.
Idazle batzuek "automimetismo" hitza erabiltzen dute imitatzaileak espezie bereko beste kide batzuk imitatzen dituenean. Adibidez, arrak emeak imitatzean edo alderantziz, jokoen eboluzio teorian mimetismo sexualaren adibideetako bat izan daiteke. Adibide batzuk txori, arrain eta musker espezie batzuetan aurki daitezke. Honen moduko estrategia landuak ezagunak dira, hala nola "harri, orri, artazi" moduko mimetismoa Uta stansburiana-n, baina beste espezie askotan adibide kualitatiboki ezberdinak daude, hala nola Platysaurus batzuetan.
ezkerrera|thumb|Deilephila elpenorren beldarra ozeloak erakusten izutzean.
Intsektu espezie asko toxikoak edo nazkagarriak dira produktu kimiko jakinak dituzten landare batzuez elikatzen direnean, baina ez produktu kimiko horiek falta dituzten landareez elikatzen direnean. Adibidez, Danainae subfamiliako espezie batzuk Apocynaceae familiako Asclepiadoideae espezie ugariz elikatzen dira, harrapari gehienentzat pozoitsu eta emetiko bihurtzen dituztenak. Intsektu hauek sarri aposematikoki koloreztatuak eta patroidunak izaten dira. Landare ez toxikoez elikatzen direnean, ordea, kaltegabeak eta jangarriak izaten dira, baina behin organismo toxiko bat jan duen txoriak ez du kolore aposematiko bera duten ale kaltegabe bat jango.

Beldar espezie batzuek, hala nola, Sphingidae askok, ozeloak dituzte aurreko segmentu abdominaletan. Larritzen direnean, burua eta beste segmentuak babesten dituzte, begi handi mehatxatzaileak gorputzaren atal ikusgarriaren aurrealdean utziz.
Intsektu askok "buztan" ikaragarriak dituzte hegalen muturretan eta marka-ereduak hegaletan bertan. Hauek bat egiten dute "buru faltsu" bat sortzeko. Honek hegazti harrapariak eta armiarma jauzkariak (Salticidae) ditu helburu. Adibide ikusgarriak agertzen dira Theclinae tximeletatan; adaxka edo lore baten gainean pausatzean, hankaz gora jartzen dira, atzeko hegoak behin eta berriz mugituz, hegaletan "isats" antzeko mugimenduak eraginez. Ikerketek estrategia hau intsektuaren burutik erasoak kentzeko eraginkorra dela dioen hipotesia mantentzen dute.

 Beste mimetismo formak
Beste mimetismo forma batzuk ez dira erraz sartzen goian emandako sailkapenaren barruan. Lore mimetismoa Monilinia vaccinii-corymbosi onddoak eragiten du. Ezohiko kasu honetan, landare onddo patogeno batek hostoak edo baiak kutsatzen ditu, azukreak isuraraziz eta loreen nektarra imitatuz. Gure begietara hostoek ez dute lore itxurarik; hala ere, intsektu polinizatzaileak erakartzen dituzte, espektro ultramorean antzekotasuna baitute. Kasu hau ezohikoa da iruzurrak onddoaren onura dakarrelako, baina hostoak dira mimetismoa jokatzen dutenak, prozesuan kalte egiten dietenak. Ostalari-bizkarroi mimetismoaren antzekoa da baina anfitrioiak ez du seinalea hartzen. Automimetismoaren antzekoa da era batean, baina landareak ez du mimetismoaren onurarik, eta patogenoaren eragina behar da horretarako.

 Erreferentziak 

 Ikus, gainera 
 Kripsi
 Aposematismo
Biomimesi
Mimetismo kimiko
Lokomozio-mimetismo
Mimetismo antigeniko
Semiotika

 Kanpo estekak 

Kategoria:Elkarrekintza biologikoak
Kategoria:Kamuflajea