Jacques Ibert

Jacques Ibert (Paris, Frantzia, 1890eko abuztuaren 15a - ibidem, 1962ko otsailaren 5a) musikagilea izan zen. Parisko kontserbatorioan egin zituen ikasketak, Émile Pessard, André Gédalge eta Paul Vidalekin. 1919an Erromako Sari Nagusia irabazi zuen, Le Poète et la fée kantatarekin. Hainbat kargu izan zuen bizitzan zehar: 1936an Erromako Frantses Akademiako zuzendari izendatu zuten; 1955ean Parisko Operako eta Opera Komikoko zuzendari laguntzaile. 1956an Arte Ederretako Akademiako kide hautatu zuten, G. Ropartzen ordez. Nekez sailka daitekeen musikaria da; Iberten iritziz «sistema guztiak dira onak, baldin eta beren baitan musika badute». Estiloaren sen zorrotza zuen, eta neurriz erabiltzen zituen bitartekoak.

Lan nagusiak: Angélique (1927); Le Roi d'Yvetot (1930); Gonzague (1935); L'Aiglon (Arthur Honeggerrekin, 1937) operak; L'Eventail (beste bederatzi musikarirekin batera, 1929); Le Chevalier Errant (1935) balletak; Escales (1922); Divertissement (1930), Lebicheren Chapeau de paille d'Italie (Lastozko Italiar Txapela) berak egokitutako orkestra-lanak; Lousville Concerto (1953); 2. sinfonia, «Bostonekoa» (1955); Capriccio hamar musika-tresnarentzat (1938); Harizko musika tresnetarako Kuartetoa (1937-42) ganberako musika.

 Bibliografia 
 "Jacques Ibert" in Sax, Mule & Co, Jean-Pierre Thiollet, H & D, 2004, 135. 

 Erreferentziak 

Kategoria:Frantziako musikagileak
Kategoria:Opera egileak
Kategoria:Paristarrak
Kategoria:Ballet musikagileak
Kategoria:Parisen hildakoak
Kategoria:Lehen Mundu Gerrako Frantziako militarrak
Kategoria:1962ko heriotzak