Andres Eliseo Mañarikua

Andres Eliseo Mañarikua Nuere (Askao kalea, Bilbo, Bizkaia, 1911ko azaroaren 10a – ) historialari eta apaiz katolikoa izan zen.

 Bizitza 
Gasteizko eta Logroñoko apaizgaitegietan Teologiako ikasketak egin ondoren, Zuzenbide Kanonikoan lizentziatu zen, Erromako Gregoriar Unibertsitatean. Deustuko Unibertsitateko Zuzenbideko irakasle izan zen 1944. urtetik aurrera (Zuzenbidearen Historia, Erromatar Zuzenbidea, Bizkaiko Historia). Euskalerriaren Adiskideen Elkarteko eta Eusko Ikaskuntzako kide ere izan zen. Surge, Euskera, Scriptorium Victoriense eta Estudios Vizcaínos aldizkarietan eman zituen argitara lan aipagarrienak.

 Idazlanak 
Obra nagusiak: Santa María de Begoña en la Historia Espiritual de Vizcaya (1950), Historiografía de Vizcaya, De Lope de Salazar a Labayru (1971), Álava, Guipúzcoa y Vizcaya a la luz de su Historia (1977), La Cristianización del País Vasco (1978), La Historia de Vizcaya en las Crónicas medievales (1984) eta Vizcaya, ss. VIII al XI. Orígenes del Señorío (1984).

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 
  Ainhoa ː «Andrés Eliseo de Mañaricua Nuere», Auñamendi Eusko Entziklopedia.

Kategoria:Bilbotarrak
Kategoria:Bizkaiko apaizak
Kategoria:Euskal Herriko historialariak
Kategoria:Gaztelaniazko idazleak
Kategoria:Euskalerriaren Adiskideen Elkarteko kideak
Kategoria:Eusko Ikaskuntzako kideak
Kategoria:Deustuko Unibertsitateko irakasleak