Alfred Adler

Alfred Adler (Viena, 1870eko otsailaren 7a - Aberdeen, 1937ko maiatzaren 28a) austriar sendagile eta psikologoa izan zen, baita psikologia indibidual izenez ezagutzen den eskolaren sortzailea ere. S. Freuden ikasle eta lankidea. 1911n maisuarengandik apartatu zen teoria psikoanalitikoari buruzko puntu batzuei buruz ados ez egoteagatik, C. G. Jungek bezala, eta psikoanalisiaren teoria aldatu zuen hein handi batean. Neurosien sexu-iturburua alde batera utzirik, sorburu biologiko, psikologiko edo soziala duen gutxiagotasun-konplexua seinalatu zuen haien jatorritzat. Bere psikologia indibidualak subjektuaren nortasun osoaren analisia izan nahi du. Gizakiaren ezagutza (1927) eta Bizitzaren zentzua (1930) dira bere lan nagusietakoak.

Biografia
Jatorri judutarrekoa, sei anaia-arrebetatik bigarrena izan zen. Medikuntzan graduatu zen 1895ean, eta 1897an, oftalmologo lanetan hasi zen. Geroago, praktikak egin zituen internista gisa. Freudekin, 1899an izan zuen lehen topaketa. Adlerrek Freuden ideiak defendatu zituen Vienako Medikuntza Eskolan, tokiko mediku zirkuluetan eta prentsan. 1902az geroztik, Freuden etxean antolatutako tertulia txiki batean parte hartu zuen: «Asteazkenetako Elkarte Psikologikoa». Doktorea hezitzaile gisa (1904) idatzi zuen. Garai hartan bertan, Adlerrek zirkuluarekin hausteko lehen erabakiari uko egin zion, Freudek hala eskatuta. 1907an, organoen gutxiagotasunari eta haien konpentsazio psikikoari buruzko monografia idatzi zuen: Organoen gutxiagotasunari eta haien konpentsazio psikologikoari buruzko azterketa. 1908an, hitzaldi bat eman zuen Vienan «eraso senaren» inguruan. 1910ean, elkarte psikoanalitikoaren Vienako adarreko presidente izendatu zuten. Freud eta Stekel-ekin batera, 1910ean, Psikoanalisiaren aldizkaria editatu zuen, eta Adler izan zen zuzendaria. 1911ko urtarriletik otsailera bitartean, lau hitzaldi eman zituen, «Freudek bizitza mentalean zuen sexu teoriari buruzko kritika bat» osatzen dutenak. Laugarren hitzaldia amaitu zenean, bertan zeuden freudiar gehienek, Steckelek kontrako iritzia izan arren, gizarte psikoanalitikoko kide izaten jarraitzea erabaki zuten, baina ez zuela Freuden teoria sexuala baztertu behar ohartarazi zioten.

1911ko abuztuan, Psikoanalisiaren aldizkaria argitaletxeko editorialean, argitaratze-kontseiluko kide izateari uko egiten ziola iragarri zuen, eta horrek mugimendu psikoanalitikotik erretiratzea ekarri zuen. 1912an, Izaera neurotikoa argitaratu zen. Lan horretan, Adlerrek «norbanakoaren psikologia» ezarri zuen azken xede inkontzienteetara jotzen duen gizabanakoaren batasunaren teoria gisa. Lan horretan, gutxiagotasun-sentimenduaren haur-konpentsazioaren gaia garatu zuen, hainbat estrategiaren bidez, azken helbururantz (nagusitasuna). Ondorengo lanetan, Adlerrek bere eredu psikologikoa garatu zuen, ingurune sozial eta familiarrak subjektuaren izaeran dituen eraginetan zentratua, bere esperientzien eraikuntza subjektiboekin batera; eta lotura hori inkontzientea den «bizimodu» bihurtzen da giza psikismoaren erretore. Lehen Mundu Gerraren ondoren, haurren orientazio klinikak antolatu zituen Vienan, eta bera izan zen haurren lehen psikologo/psikiatra. 1927-1928 bitartean, Adlerrek hitzaldi batzuk eman zituen Estatu Batuetan. Bere ospea teorien eskuragarritasunean eta baikortasunean zetzan, Freud eta Jung bere garaikideen teoriekin alderatuta. Adlerren psikologiaren ereduak subjektuaren egozentrismoaren muturreko adierazpen gisa ulertzen du psikopatologia gizarte-lankidetzaren interesen edo «komunitate-sentimenduaren» aurka.

Adlerren psikoterapiaren eta pedagogiaren helburua giza lankidetza garatzea da, hautemandako gutxiagotasuna konpentsatzeko bizimoduak ezartzen dituen oztopoak gaindituz. Gizabanakoaren psikologiaren abiapuntuaren ideia da gizakia helburu jakin baterantz mugitzen den gizabanakoa dela, eta pertsona inkontziente baten xedea ikertzen duen ikuspegi teleologikoaren (helburuetarantz) azterketa defendatzen du. Helburuak, subjektiboki, jada haurtzaroan eraikitzen dira familia-giroak edo konstelazioak eta haurrak bere gutxiagotasun-sentimendua konpentsatzeko duen nahiak eraginda. Xedearen eta hura lortzeko moduen arteko harremanak eratzen du subjektuaren nortasuna.

Bihotzekoak jota hil zen. Bere beste lan batzuk dira: Praxis und Theorie der Individualpsychologie (Psikologia indibidualaren praktika eta teoria) (1920); Menschenkenntnis (Giza izaeraren ezagutza) (1928-1930); Kindererziehung (Haurren heziketa) (1929), eta Nagusitasuna eta interes soziala (hil osteko obra, 1965).

Gutxiagotasun eta nagusitasun konplexua
Bere teorietan, gutxiagotasun eta nagusitasun konplexuak definitzen eta aztertzen dira bere korrontearen ardatz gisa.

Gutxiagotasun-konplexuak aintzakotzat hartzen du gizabanakoaren deserrotzearen pertzepzioa haurtzaro txarra, trufa, sufrimendu, arbuio eta abarrez betea izan duelako.

Psikologiaren eta psikoanalisiaren zientzian, gutxiagotasun-konplexua honela deskriba daiteke zehatzago: pertsona bat, modu batera edo bestera, besteek baino balio gutxiago duela sentitzen duen sentimendua. Sentimendu hori, normalean, oharkabean gertatzen da, eta atsekabetuta dauden pertsonak hori gainkonpentsatzera daramatza. Baina azken horrek, era berean, alternatiba bat planteatzen du, zeren gainkonpentsaketaren beharra lorpen arrakastatsuetan edo portaera eskizotipiko larrian gerta baitaiteke. Horrela, gutxiagotasun-sentimendu arrunt batek joka dezake helburuak lortzeko motibazio gisa; konplexu bat, berriz, gogo-gabetasuneko eta zailtasunetatik ihes egiteko egoera aurreratu bat da.

Gehiagotasun-konplexuari dagokionez, Adlerrek uste du mekanismo inkontzientea dela, neurologikoa, non norbanakoa bere gutxiagotasun-sentimenduak konpentsatzen saiatzen den gailentzen den gaitasunak nabarmenduz.

Termino teknikoagoetan, Adlerrentzat, gehiagotasun-konplexua transferentzia-prozesuaren ondorioa da, zeinak hautemandako gutxiagotasuna ezkutatu nahi duen, bizitzaren alderdiren batean besteak baino gehiago izan nahian. Gehiagotasun-pertzepzioa da kanpora adierazi gabeko gutxiagotasun-sentimenduarekiko ondoriozko erreakzioa, kanpora maximizatuz (objektuen transferentziaz edo behaketa bereizgarriaz) itxurazko portaera kolektibotik nabarmendu nahi dugun alderdiak. Gertaera sinkronikoaren maximizazio subjektiboa da, besteek ezohikotzat jotzen dutena eta guregan bilatzera garamatzana.

Baina, funtsean, gehiegikotasun-konplexua nortasunaren afekzio gisa agertzen da, eta horrek, besteekiko tratuan, jarrera aurrepotenteak edo harroak hartzera darama.

Gehiegikotasun-sindromea aurretik gaizki konpondutako gutxiagotasun-konplexu baten ondorioa da. «Gutxiagotasuna» sumatzen ez duenak ez du bere «gehiegizkotasuna» erakutsi beharrik; bestalde, nabarmen goragokoa dena, horrela hautematen dute besteek, adierazpen handiagorik behar izan gabe.

Nolanahi ere, ohartarazi beharra dago pertsona bat, nahiz eta jarrera autoritario eta harroputzak izan edo nagusikeria-jarrerak izan, ez dela nahitaez benetako «gehiegikotasun-konplexu» batean izango, aldez aurretik zerbaitetan txikiagoa den pertzepzioaren ondorio ez bada. Eta hori, gainera, gizarte-bizikidetzan izan ditzaketen jarreretatik aparte. Gizabanakoaren motibazioa diagnostikoaren bidez argitu behar da terapia-akatsak saihesteko.

Gehiegikotasun- eta gutxiagotasun-konplexuak pertsona berberek aurkezten dituzte askotan, eta modu desberdinetan agertzen dira. Hala ere, bi konplexuak bata bestea gabe existi daitezke.

Eragina
Adlerrek ikasle asko izan zituen, nahiz eta garrantzitsuenetariko asko bere eskolatik alde egin zuten, hala nola Oswald Schwarz, Rudolf Allers eta Viktor Frankl (Logoterapiaren sortzailea). Adleren irakaspenen barruan (adlerismo), talde bat osatzen zuten, zeinak Adlerren teoria antropologiko-filosofikoan oinarritzearen alde egiten baitzuen. Fritz Künkel psikiatra eta karakterologo ezaguna ere, «Gu» psikologiaren sortzailea, harengandik banandu zen. Alexandra Adler (alaba), Hans eta Rowena Ansbacher, Erwin Wexberg eta Rudolf Dreikurs ere Adlerren ikasleak izan ziren, beste batzuen artean.

Zuzenean bere ikasleak izan gabe, Adlerren eraginaren arrastoa aurki daiteke Karen Horney eta Erich Fromm neopsikoanalistengan, Gordon Allport nortasunaren psikologiaren sortzailearengan eta Albert Ellis jokabide arrazional emotiboaren terapiaren (JAET) sortzailearengan ere.

Bizitza pertsonala
Unibertsitatean zebilela, ikasle sozialista talde batean sartu zen; haien artean, Raissa Timofeyewna Epstein zegoen (geroago bere emaztea izango zena), Vienan ikasten ari zen intelektual eta aktibista errusiarra. Raissa sozialista eta militantea zenez, eragin handia izan zuen Adlerren lehen argitalpenetan eta, azkenik, bere nortasunaren teorian.​ 1897an ezkondu ziren, eta lau seme-alaba izan zituzten. Haietako bi, Alexandra alaba eta Kurt semea, psikiatra bihurtu ziren. Sema-alabak ziren: Alexandra Adler idazle, psikiatra eta aktibista sozialista; Kurt Adler psikiatra; Valentine Adler idazle eta aktibista, eta Cornelia "Nelly" Adler.​ Raissa, Adlerren emaztea, 89 urte zituela hil zen New Yorken, 1962ko apirilaren 21ean .

Margot Adler idazle eta kazetaria (1946-2014) Adlerren biloba zen.

Omenaldi artistikoak
Plant Teacher eleberriko bi pertsonaia nagusiek, izan ere, bizimodu adleriarraren interpretazio saio batean parte hartzen dute, memoriaren interpretazio goiztiarra barneAlethia, Caroline. Plant Teacher. Viator. United States. (2011) ISBN 1468138391. ASIN B006QAECNO..

Frasier telesaileko «Something About Dr. Mary» (Mary doktoreari buruzko zerbait) atalean, Frasierrek gogoratzen du Alfred Adlerren erretratu desorekatu arriskutsu baten azpitik pasatu behar izan zuela Harvarden ikasten ari zela.

Pertsonaia gisa The Young Indiana Jones Chronicles (Indiana Jones Gaztearen Kronikak) seriean ageri da.

 Erreferentziak 

Bibliografia
 Adler, A. (1908). Der Aggressionstrieb im Leben und der Neurose. Fortsch. Med.  26: 577–584.
Adler, A. (1938). Social Interest: A Challenge to Mankind. J. Linton and R. Vaughan (Trans.). London: Faber and Faber Ltd.
 Adler, A. (1956). The Individual Psychology of Alfred Adler. H. L. Ansbacher and R. R. Ansbacher (Eds.). New York: Harper Torchbooks.
 Connell, R. W. (1995). Masculinities. Cambridge, UK: Polity Press.
 Dreikurs, R. & Soltz, V. (1964). Children the Challenge. New York: Hawthorn Books.
 Ehrenwald, J. (1991, 1976). The History of Psychotherapy: From healing magic to encounter. Northvale, NJ: Jason Aronson Inc. 
Eissler, K.R. (1971). Death Drive, Ambivalence, and Narcissism. Psychoanal. St. Child, 26: 25–78.
 Ellenberger, H. (1970). The Discovery of the Unconscious. New York: Basic Books.
 Fiebert, M. S. (1997). In and out of Freud's shadow: A chronology of Adler's relationship with Freud. Individual Psychology, 53(3), 241–269.
Freud, S. (1909). Analysis of a Phobia in a Five-Year-Old Boy. Standard Edition of the Works of Sigmund Freud, London: Hogarth Press, Vol. 10, pp. 3–149.
 Gantschacher, H. (ARBOS 2007). Witness and Victim of the Apocalypse, chapter 13 page 12 and chapter 14 page 6.
 King, R. & Shelley, C. (2008). Community Feeling and Social Interest: Adlerian Parallels, Synergy, and Differences with the Field of Community Psychology. Journal of Community and Applied Social Psychology, 18, 96–107.
 Manaster, G. J., Painter, G., Deutsch, D., & Overholt, B. J. (Eds.). (1977). Alfred Adler: As We Remember Him. Chicago: North American Society of Adlerian Psychology.
 Orgler, H. (1996). Alfred Adler, 22 (1), pg. 67–68.
 Shelley, C. (Ed.). (1998). Contemporary Perspectives on Psychotherapy and Homosexualities. London: Free Association Books.
 Slavik, S. & King, R. (2007). Adlerian therapeutic strategy. The Canadian Journal of Adlerian Psychology, 37(1), 3–16.

Irakurketa gehiago
 Phyllis Bottome (1939). Alfred Adler: A Biography. G. P. Putnam's Sons. New York.
 Phyllis Bottome (1939). Alfred Adler: Apostle of Freedom. London: Faber and Faber. 3rd Ed. 1957.
 Carlson, J., Watts, R. E., & Maniacci, M. (2005). Adlerian Therapy: Theory and Practice. Washington, DC: American Psychological Association. .
 Dinkmeyer, D. Sr., & Dreikurs, R. (2000). Encouraging Children to Learn. Philadelphia: Brunner-Routledge. .
 Rudolf Dreikurs (1935): An Introduction to Individual Psychology. London: Kegan Paul, Trench Trubner & Co. Ltd. (new edition 1983: London & New York: Routledge), .
 Grey, L. (1998). Alfred Adler: The Forgotten Prophet: A Vision for the 21st Century. Westport, CT: Praeger. .
 Handlbauer, B. (1998). The Freud-Adler Controversy. Oxford, UK: Oneworld. .
 Hoffman, E. (1994). The Drive for Self: Alfred Adler and the Founding of Individual Psychology. New York: Addison-Wesley Co. .
 Kishimi, I. & Koga, F. (2018) The Courage to be Disliked. Allen & Unwin, UK. ISBN 978 1 76063 826 9
 Lehrer, R. (1999). "Adler and Nietzsche". In: J. Golomb, W. Santaniello, and R. Lehrer. (Eds.). Nietzsche and Depth Psychology. (pp. 229–246). Albany, NY: State University of New York Press. .
 Mosak, H. H. & Di Pietro, R. (2005). Early Recollections: Interpretive Method and Application. New York: Routledge. .
 Oberst, U. E. and Stewart, A. E. (2003). Adlerian Psychotherapy: An Advanced Approach to Individual Psychology. New York: Brunner-Routledge. .
 Orgler, H. (1963). Alfred Adler: The Man and His Work: Triumph Over the Inferiority Complex. New York: Liveright.
 Orgler, H. (1996). Alfred Adler, 22 (1), pg. 67–68.
 Josef Rattner (1983): Alfred Adler: Life and Literature. Ungar Pub. Co. .
 Slavik, S. & Carlson, J. (Eds.). (2005). Readings in the Theory of Individual Psychology. New York: Routledge. .
 Manès Sperber (1974). Masks of Loneliness: Alfred Adler in Perspective. New York: Macmillan. .
 Stepansky, P. E. (1983). In Freud's Shadow: Adler in Context. Hillsdale, NJ: Analytic Press. .
 Watts, R. E. (2003). Adlerian, cognitive, and constructivist therapies: An integrative dialogue. New York: Springer. .
 Watts, R. E., & Carlson, J. (1999). Interventions and strategies in counseling and psychotherapy. New York: Accelerated Development/Routledge. .
 Way, Lewis (1950): Adler's Place in Psychology. London: Allen & Unwin.
 Way, Lewis (1956): Alfred Adler: An Introduction to his Psychology. London: Pelican.
 West, G. K. (1975). Kierkegaard and Adler. Tallahassee: Florida State University.

 Kanpo estekak 

Kategoria:Vienarrak
Kategoria:Austriako psikologoak
Kategoria:Oftalmologoak
Kategoria:Austriako juduak