Italo Calvino

Italo Giovanni Calvino Mameli (Santiago de las Vegas, Kuba,  - Siena, Italia, ) italiar idazlea izan zen.

Konpromezu politiko, zibil eta kultural handiko intelektuala XX. mendearen bigarren erdiko Italiako narratzaile handienetako bat izan da. Neorrealismotik Postmodernismora, bere garaiko joera nagusienak jarraitu zituen, beti ere bilaketa pertsonal eta koherente batetik garatuz.

Bere ibilbide literarioan erabilitako gai anitzak hainbat maisulanetan islatuak izan dira: I nostri antenati trilogia, Marcovaldo edo urtaroak hirian (Marcovaldo, ovvero le stagioni in città), Le cosmicomiche, Se una notte d'inverno un viaggiatore...

 Biografia 

 Jatorri familiarra eta haurtzaro kubatarra (1923-1925) 
Italo Calvino 1923ko urriaren 15ean, Santiago de las Vegas, Kuban jaio zen guraso italiar batzuen semea zen. Bere aita, Mario Sanremon jaiotako agronomoa zen eta ama, berriz, Sassarin sortua, Paviako Unibertsitatean botanikako irakaslea. Lehen gerra mundiala eta gero ezkondu eta Kubara joan ziren, Mariok azukre kañaren produkzioko estazio agronomiko bat zuzentzen zuelako. 1925ean Sanremora itzuli ziren.

 Haurtzaro eta Nerabezaroa (1925-1938) 
Sanremo-n Calvinok haurtzaro lasai bizi izan zuen. Bere familia ezohikoa zen: zientzilariak, naturazaleak, libre pentsalariak eta Sanremo garai haietan jende xelebre eta kosmopolitaz beteta zegoen. Calvino sendiaren harremana faxismoarekin korapilatsua izan zen. Aita Turingo unibertsitatean lan egin ahal izateko Partito Nazionale Fascista-n izena ematera eta erregimenari fideltasuna agintzera behartu zuten. Italo Calvinoren lehen harremana kultura faxistarekin 1929 eta 1933 artean izan zen, "balilla" (Opera nazionale balilla erakundeko faxismoaren gaztediko partaideen izena) izatetik libratu ezin izan zuenean, eskola ume guztiak bezala. Hala ere, haur-esperientzia hori ez da dramatikoa izango, berak dioenez.

1934, Sanremoko «Gian Domenico Cassini» lizeoan sartu zen, eta erlijio-ikasgaiaz salbuetsia izango da gurasoen eskaerez.

Calvino familiak ez zeukan erlijio federik eta garai haietan jarrera agnostikoa azaltzea "inkonformistatzat" hartua izatea esan nahi zuen. Calvinorentzat hau garrantzitsua izan zen tolerantzia eta desberdintasunaren sentimenduetara ireki eta bestearen arrazoiak konfrontatzeko aukera izateagatik.

Urte horietan lan literarioen irakurketara inguratuko da, ironia sistematikoaren izpirituarekiko bere interesa suspertzen zutenak. Komikiak marrazten ditu eta zinemarekin maitemintzen da.

 Gaztaroa (1938-1943) 
Calvinoren jarrera ideologikoak ez dauka gerra hasi arte norabide zehatzik.

Garai honetan idazkuntzaren interesa sortzen zaio eta poesiak, narrazio motzak, antzerki lanak idazten hasiko da eta marrazkiak ere egingo ditu.

Turingo unibertsitateko Nekazaritza fakultatean izena eman zuen eta jarraituko zuen gero eta nabarmenago bere benetako interes gisa azaltzen direnak lantzen: literatura, zinema, antzerkia...

1942ean "La commedia della gente", antzezlana idatzi zuen eta urte berean bere lehen gazte ipuinak jaso zituen "Pazzo io o pazzi gli altri" izenarekin.

Turingo giro kultural biziak eta erregimenaren aurkako bor-bor politikoek, literatura eta politika bat egiten dute beregan.

Irailaren 8a eta gero, Saloko Errepublikaren errekrutatzeari ihes egiteko hainbat hilabetez ezkutatuta egon zen eta bakardadeari iskin egiteko bere idazle bokazioan eragin handia izango zuen irakurketa asko egin zuen.

1943ko abuztuaren 9an itzuli zen Sanremora eta erresistentzian sartu zen eta esperientzi hau bere lehen nobelaren oinarria izan zen, Il sentiero dei nidi di ragno.

 Bigarren mundu gerra ondorengo konpromezua (1945-1958) 
Liberazioa eta gero, Italiako Alderdi Komunistako partaide bihurtuko da eta bere parte-hartzea batez ere egunkari eta aldizkari politikoetan idatziz egingo du.

Turingo Letra fakultatean emango du izena. Cesare Pavese ezagutuko du eta bere lanen lehen irakurle izateaz gainera bere gida bihurtuko da giza- eta kultur gaietan.

1947an Einaudi argitaletxearekin lanean hasten da eta harreman hau nagusi bihurtuko da Calvinoren jardueran, nahiz eta aldizkakoa izan. Jarduera kulturalak biziagotuko dira eta horrekin batera pertsona ugari ezagutuko du: Vittorini, Natalia Ginzburg, Delio Cantimori, Franco Venturi, Norberto Bobbio e Felice Balbo.

1953 eta 1954 bitartean, bereziki maite duen proiektu batean ariko da: Fiabe italiane

1957an, armada sobietikoak Hungaria inbaditu ondoren, Italiako Alderdi Komunistan dimisioa emango du, nahiz eta desilusio horrek ez dion axolagabekeriara eramango baizik eta kritikoa eta propositiboa izatera, berak propio adieraziko duen bezala.

 Heldutasun artistikoa (1958-1985) 
Idazten eta bidaiatzen jarraituko du eta Vittorinirekin batera Il Menabò aldizkaria sortu zuen. Bere fama finkatuta dago dagoeneko. Oso maiz deitzen dute hitzaldi eta mahai-inguruetarako Europako herri askotatik. Honelako bidaietako batean, 1962an Parisen ezagutuko du bere emaztea, jatorri juduko itzultzaile argentinarra Esther Judith Singer, Chichita ezizenez ezaguna.

1964an, Habanara itzuli zen Chichitarekin ezkontzeko. Orduan ezagutu zuen Ernesto Che Guevara, eta urte amaieran Italiara itzuli zenean l'Associazione Nazionale di Amicizia Italia-Cuba sortzen lagundu zuen.

1967ko udan Parisera bizitzera joan zen familia osoarekin. 5 urtez egotea pentsatuta bazuen ere 13 urtez geratuko da bertan 1980ean Romara itzuli arte. Parisen bertako bizitza kulturala jarraitzen bazuen ere, pixka bat aparte biziko da nahiz eta hainbat idazle eta intelektualekin harremanak izan: Georges Perec, François Le Lionnais, Jacques Roubaud, Paul Fournel, Raymond Queneau.

Calvino Parisen zegoen bitartean bere lagun Che Guevara hilko zuten 1967ko urriaren 9an Bolivian. Artikulu bat idatzi zuen handik astebetera, 1968an espainolez argitaratu zena baina, aldiz, jatorrizko testua Italian 30 urte beranduago argitaratu zen, 1998an.

1979an argitaratu zuen Se una notte d'inverno un viaggiatore eta La Repubblica aldizkariarekin hasiko da lanean eta ia erabat utziko dio bere parte-hartze politiko-sozialari.

 Heriotza (1985) 
1985eko irailaren 6an, Roccamareko bere etxean zegoela iktus bat izan ondoren, irailaren 19an hil zen.

 Calvinoren obra 
Lehenengo kontakizunetan nazien aurkako erresistentziako garaiak ekarri zituen gogora; gerra-giroa eta gaztaroko gertaerak adierazi zituen, batez ere. Neorrealismoaren barruan koka daitekeen garai hartako ispilu da Il sentiero dei nidi di ragno eleberria (1947, Armiarma-habien bidezidorra). Geroago, kontakizun filosofiko eta moralak eman zituen bere lanetan; ironiaren eta prosa poetikoaren bitartez, Italiako kristau-demokratekiko jarrera kritiko zorrotza bideratu zuen. Erdi Aroan kokaturiko kontakizunak, Il visconte dimezzato (1952, euskarara Iñaki Ugarteburuk itzulia, Bizkonde erdibitua), Il barone rampante (1957, Baroi igokaria) , Il cavaliere inesistente (1959), idazlearen garaiko munduari buruzko kritika bortitzak dira.

Ikuspegi kritiko hori alde batera utzi gabe betiere, umorea eta fantasia errealismoarekin nahasten ditu bere ipuin eta eleberrietan: La giornata d'uno scrutatore (1963, Boto-kontalari baten laneguna), Le cosmocomiche (1965, Kosmikomikoak), Le città invisibili (1972, Hiri ikustezinak), Se una notte d´inverno un viaggiatore (1979, Baldin negu gau batez bidaiari batek). Haurrentzat ere idatzi zuen: Marcovaldo, ovvero le stagioni in città izeneko kontakizuna (1963, euskarara Koldo Bigurik itzulia, Marcovaldo edo urtaroak hirian). 1980. urtean argitaratu zuen Una pietra sopra liburuan, 1945etik 1980ra bitartean idatzitako berrogei artikulu eta saiakera inguru bildu zituen. Italiako herri-ipuin zaharren biltzaile artazkoa izan zen. Garrantzi handikoa da, Ameriketan eman behar zituen zenbait hitzaldi bilduta, hil ondoren argitara eman zioten liburua, Six Memos for the next millennium (1989, Sei ohar gogoan hartzeko datorren milurtekoan), bertan dagoelako Calvinoren literatura-pentsamendua.

 Lanak 

 Nobela eta ipuinak 

 Il sentiero dei nidi di ragno, Torino, Einaudi, 1947.
 Ultimo viene il corvo, Torino, Einaudi, 1949.
 Bizkonde erdibitua (Il visconte dimezzato, Torino, Einaudi, 1952)
 La formica argentina, in Botteghe Oscure, 10 zkia., 1952.
 L'entrata in guerra, Torino, Einaudi, 1954.
 La panchina. Opera in un atto, Sergio Liberovici musikarekin, Torino, Toso, 1956.
 Fiabe italiane, Torino, Einaudi, 1956.
 Baroi gorakaria, Torino, Einaudi, 1957.
 I giovani del Po, in "Officina", 1957 urtarrila-1958 apirila.
 I racconti, Torino, Einaudi, 1958.
 La gran bonaccia delle Antille, in "Città aperta", 4-5 zkiak, 1957-07-25
 Zaldun hutsala, Torino, Einaudi, 1959.
 I nostri antenati (Il cavaliere inesistente; Il visconte dimezzato; Il barone rampante), Torino, Einaudi, 1960.
 La giornata d'uno scrutatore, Torino, Einaudi, 1963.
 La speculazione edilizia, Torino, Einaudi, 1963.
 Marcovaldo edo Urtaroak hirian (Marcovaldo ovvero Le stagioni in città, Torino, Einaudi, 1963)
 La nuvola di smog e La formica argentina, Torino, Einaudi, 1965.
 Le cosmicomiche, Torino, Einaudi, 1965.
 Ti con zero, Torino, Einaudi, 1967.
 La memoria del mondo e altre storie cosmicomiche, Milano, Club degli Editori, 1968.
 Gli amori difficili, Torino, Einaudi, 1970.
 Le città invisibili, Torino, Einaudi, 1972.
 Il castello dei destini incrociati, Torino, Einaudi, 1973 (La taverna dei destini incrociati barne).
 Se una notte d'inverno un viaggiatore, Torino, Einaudi, 1979.
 Palomar, Torino, Einaudi, 1983.
 Cosmicomiche vecchie e nuove, Milano, Garzanti, 1984.

 Saikaerak 

 Taccuino di un viaggio in URSS di Italo Calvino, 21 artikulu "l'Unità"-n argitaratuak, 1952 otailak 3 - martxoak 15

 Vittorini. Progettazione e letteratura, in "Il Menabò", 10 zkia., 1967
 Appunti sulla narrativa come processo combinatorio, in "Nuova Corrente", 4647 zkia., 1968.
 Tarocchi. Il mazzo visconteo di Bergamo e New York, Parma, Ricci, 1969.
 La tradizione popolare nelle fiabe, in Storia d'Italia, V.2, I documenti, Torino, Einaudi, 1973.
 Autobiografia di uno spettatore, in Federico Fellini, Quattro film. I vitelloni, La dolce vita, 8 1/2, Giulietta degli spiriti, Torino, Einaudi, 1974.
 Una pietra sopra. Discorsi di letteratura e società, Torino, Einaudi, 1980.
 Collezione di sabbia, Milano, Garzanti, 1984.
 Sotto il sole giaguaro, Milano, Garzanti, 1986.
 Lezioni americane. Sei proposte per il prossimo millennio, Milano, Garzanti, 1988.
 Sulla fiaba, a cura di Mario Lavagetto, Torino, Einaudi, 1988.
 La strada di san Giovanni, Milano, Mondadori, 1990.
 Perché leggere i classici, Milano, Mondadori, 1991.
 Prima che tu dica «Pronto», Milano, Mondadori, 1993.
 Eremita a Parigi. Pagine autobiografiche, Milano, Mondadori, 1994.
 Mondo scritto e mondo non scritto, Milano, Mondadori, 2002.
 Il libro dei risvolti, Torino, Einaudi, 2003.
 Sono nato in America... Interviste 1951-1985, Milano, Mondadori, 2012.
 Un ottimista in America, 1959-1960, Milano, Mondadori, 2014.

 Euskaratuak 

 Ernesto Che Guevara. (1968) armiarma.eus, 2015. Itzultzailea: Kodo Izagirre
 Kubako iraultzarentzat (1968) armiarma.eus, 2015. Itzultzailea: Kodo Izagirre
 Hiriak eta zerua. 3 (Le città invisibili, 1972) altza.info
 Senar-emazteak. (L'aventura di due sposi) (Gli amori difficili, 1970) Ipuin gogoangarriak antologian. Erein, 1997. Itzultzailea: Juan Garzia
 Marcovaldo edo Urtaroak hirian (Marcovaldo ovvero Le stagioni in città), Ibaizabal, 1992. Itzultzailea: Koldo Biguri
 Zozoaren ziztua. (Palomar, 1983). Egan, 1989-3/4 aldizkarian, 1989. Itzulpena: Donostiako Itzultzaile Eskolako bigarren ikasturteko ikasleek
 Bizkonde erdibitua (Il visconte dimezzato, 1952), Elkar, 1989. Itzultzailea: Iñaki Ugarteburu
 Udal usakumea, Korrok-8 aldizkaria, 1985. Itzultzailea: Talde Bulliziosoa
 Groucho Marx-en zigarro purua, Literatur Gazeta-3, 1986. Itzultzailea: Felipe Juaristi

 Erreferentziak 

 Ikus, gainera 
 Pier Paolo Pasolini

 Kanpo estekak 

Kategoria:Italo Calvino
Kategoria:Italiako komunistak
Kategoria:Italiako ateoak