Likaon

Likaona (Lycaon pictus) Lycaon generoko eta Canidae familiako ugaztun haragijale bat da eta, horrenbestez, etxeko txakurraren senide da. Likaon pikarta Afrikako txakur basati, otso pikart, txakur ehiztari edota txakur-hiena izenez ere ezagutzen da.

 Ezaugarriak 
Basatxakur kide bakoitzak pikartadura eta kolorazio patroi ezberdina du beste batekin konparatuz gero eta ilearen zein azaleraren koloreak ez du araudi zehatzik. Pintura edo margo anitzez betetako ontzi banatan sartu direla ematen du. Dena den, ikuspegi orokor batekin begiratuz gero, denek partekatzen dute isatsaren puntaren kolore zuria, aurpegi beltza eta bizkar inguruko kolore marroixka.

Aurreko eta atzeko hanketan, launa hatz dituen Canidae familiako txakur espezie bakarra da.

Baraila indartsuak ditu (proportzionalki, hienaren indarrekoak) eta haren hortzlerro formula honakoa da: 3/3, 1/1, 4/4, 2/3= 42.

Sorbaldetaraino altuera 75 zentimetrokoa dute eta 30 kg-ko pisuetara hel daitezke: arrak emeak baino handiagoak dira.

 Talde-egitura eta ernaldia 
Basatxakurrak taldeetan bizi diren harrapariak dira, taldekoiak dira. Taldekideen kopurua oso malgua da, bikote batek eta bere ondorengoek osatzen duten familia batetik 30 kide baino gehiagoko talde handi bateraino.

Sistema matriarkatu aurreratu batean antolaturik daude, eta ehizara joaten diren kideek taldearekin batzean janaria ahotik botatzen dute kumeak zaintzen geratu diren kideak elika daitezen (normalean zaharrak, ahulak eta gaztetxoak dira kumeen zaintzan geratzen direnak).

63-72 egun bitarteko ernaldia izaten dute eta aldi hori bukatutakoan, 5-8 kumez erditzen dira.

 Elikadura 
Taldetan ehizatzen duten harrapari apartak dira, munduko harraparirik eta ehiztaririk onenak hain zuzen ere. Haien eraginkortasun ratioa % 78-90 bitartekoa da, hots, hamar ehiza saiakeratatik, bederatzi arrakastatsuak dira. Normalean, ehiza hasten dutenean ehiza harrapakina ahotan izanda bukatzen dute.
Eraginkortasun altu hori taldean eginiko lan antolatu apartari esker gertatzen da, izan ere ehiza estrategia eta teknika aurreratuak eta adimentsuak erabiltzen dituzte. Lasterketa luzeetan kideak txandak egiten ikusi izan dira, harrapakina hil behar duten unean guztiok ahalik eta indartsuen eta energia handienarekin izateko.

Horrez gain, harrapakinen irtenbideak oztopatzen eta erabat inguratzen ikusi dira.

Distantzia handiko lasterketariak dira (hienak eta otsoak bezala) eta beren estrategia harrapakina nekez eta jazarpenaz hiltzean datza.

Harrapakinik gogokoenak inpalak eta antzeko tamainako ungulatuak dira.

Txakur talde handiak hiena talde txikiei eta lehoinabar bakartiei ehiza lapurtzeko gai ere badira.

 Arriskuak 
Animalia galtzeko arriskuan sailkatuta dago, arriskuan dauden animalien zerrendaren arabera. Arrazoi nagusiak gizakiaren esku-hartzea dira bi arloetan, bai ehizan eta baita habitataren suntsipenean ere, eta azkenik, etxeko txakurren gaixotasun kutsakorren transmisioarengatik (batez ere amorruaren gaixotasun hilkorra).

Horrek guztiak beren kopurua asko jaitsi du eta murrizketa harekin batera, etsai naturalak gehitzen zaizkio, txakur-taldeak jaisten diren heinean zaurgarriagoak dira hienen taldeen, lehoien, krokodiloen eta lehoinabarren aurrean (azken horiek soilik talde oso txikietan eragiten die arriskua).

 Azpiespezieak 
Honako azpiespezie hauek ezagutzen dira:
 Lycaon pictus pictus
 Lycaon pictus lupinus
 Lycaon pictus manguensis
 Lycaon pictus saharicus
 Lycaon pictus somalicus

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

 Lycaon pictus espeziearen deskribapena Mammal species of the world webgunean

Kategoria:Lycaon
Kategoria:Afrikako fauna