Gau-saguzar handi

Gau-saguzar handia (Nyctalus lasiopterus) Europan, mendebaldeko Asian eta iparraldeko Afrikan topa dezakegun saguzar espeziea da.

Bere 46 zentimetroko hegal-luzerari esker, Europako saguzarrik handiena da, intsektu eta hegazti paseriformeak jaten dituena.

Basa eta Itsas Fauna eta Landaredian Arriskuan dauden Espezieen Euskadiko Zerrendaren kalteberen kategorian sartu zuten.

 Deskribapena 
Europako saguzarrik handiena da. Hegal-tamaina 410 eta 460 mm artekoa da. Ilaje uniformea du, marroi edo gorrixka bizkarraldean, eta grisagoa sabelaldean. Belarri motz eta biribilak ditu.

Pisua: 35 - 60 gramo (handia)

Besaurrea: 60 mm baino luzeagoa.

 Habitata 
Baso hostozabalak.

Europako faunaren espezie ezezagunetako bat da. Funtsean baso hostoerorkorrekin lotuta dagoela dirudi (gehienetan Quercus sp. eta Fagus sylvatica), baina pinudietan ere aurkitu dira (Pinus sylvestris). Baso helduak behar ditu, zuhaitz zaharrak dituztenak, eta horietan babeslekuak aurkitzen ditu. Mugitzeko gaitasun handia du, eta urrutiko ehiza-eremuak esploratu ditzake.

Sevillan itsas mailatik hasi eta Iberiar Sisteman 1350 metrorik gora dago, nahiz eta Alpeetan 2000 metrotik gorako lepoetan detektatu den. Hala ere urteotan, Kramerko papagaiak lekualdatu du hiri askotan, espezie inbaditzaile honek noktuluak babesten diren enborreko zuloetatik kanporatzen baitu.  Azkenik, Espainian behintzat, abendutik otsailera hibernatzen du gau-saguzar handiak.

 Babeslekua 
Zuhaitz helduen zuloak edo harkaitzetako pitzadurak.

 Elikadura-ohiturak 
Aire-ehiztari tipikoa. Dieta zabala du: koleoptero handiak, hegazti txikiak… Saguzarren artean, oso arraroa da hegaztiak batez ere hegan ehizatzea pausatuta daudenean baino. Izan ere, ehiza modu horren berri gau-saguzar handiaren kasuan bakarrik eman da, Italian eta Espainian egindako ikerketetan. Espainiako ikerketek adierazi zutenez, martxotik apirilera eta abuztutik azarora Mediterraneoaren gainean hegaztiek gauez egiten zuten migrazioan, gau-saguzar handien gorozkien %70ek hegaztien hondakinak zituen. Espezie horretako isotopo egonkorren azterketek berretsi egiten dute migrazio-paseiformeen gaueko harraparitzaren hipotesia. Saguzar honek ekolokalizazioa erabiltzen du, eta hego eboluzionatuak ditu aire zabaleko ehizarako. Ekolokalizazio-frekuentziak hegaztien entzumen-tartearen gainetik daudenak dira, gauez airean paseiformeak ehizatzeko ondo egokituta edo exaptatuta dagoela adierazten du.

 Banaketa 
Banaketa paleartiko tipikoa duen saguzarra da, Portugaldik Uzbekistanera, eta Maroko eta Libiatik Poloniara. Espainian, beharbada, etena da.

 Ekokokapena 
13 - 16 kHz-ko tartean FME duten QCF pultsuak. Gainera , FM-QCF pultsuak 16 - 22 kHz tartean. Espazio irekietan bi pultsu-motak txandakatzen dituzte, eta hori hiru Nyctalus espezieen ezaugarria da.

 Erreferentziak 

Kategoria:Vespertilionidae
Kategoria:Euskal Herriko kontinentar ugaztunak
Kategoria:1780. urtean deskribatutako taxoiak