Kaxalote

Kaxalotea edo zeroia (Physeter macrocephalus), Cetacea infraordeneko Odontoceti pabordeneko ugaztun itsastarra da. Physeter generoko espezie bakarra da, eta Physeteridae familiako 3 espezie bizidunetako bat, zeroi pigmeoarekin eta Kogia sima espezieekin batera. Ozeano guztietan zehar banatzen da, eremu epelak eta itsaspeko maldadun eremuak hobetsiz.

Existitzen den animalia horzdun handiena da, arrak 20,5 metro luze neurtzera eta 50 tona baino gehiago pisatzera irits daitezke. Haien buruak gorputzaren luzera osoaren herena neurtzen du, eta gaur egun existitzen diren animalien artean garun handiena dute.  

Elikadurari dagokionez, txipiroiak eta arrainak dira beren dietaren oinarri, horretarako, hiru kilometroko sakonerara murgildu daitezke. Horrek sakonenen murgiltzen den ugaztuna bilakatzen du kaxalotea. Txipiroietan oinarritzen den aipatutako dietak, txibia erraldoiak eta txipiroi antartikoak hartzen ditu barne. Bestalde, bizirik dagoen eta historian zehar existitu den predatzaile handiena da seguruenik. 

Gainera, edozein animaliak egin dezakeen soinuen artean kaxaloteak egiten duen karraska da sendoena, baina oraindik ezezaguna da haren funtzioa (pentsatzen da sonar gisa joka dezakeela, edota harrapakinak zorabiatzeko izan daitekeela). 

Kaxalote emeak eta kumeak taldetan bizi dira, noraezean bakarrik dabiltzan bestelako ar helduetatik banaturik. Kaxaloteek ia ez dute harrapakari naturalik,  beste animaliarik ez baita kaxalote osasuntsu bat arrakastaz erasotzeko gai izan. Hala ere, taldeetan antolatzen diren orkak gai dira kumeak eta banako ahul edo gaixoak hiltzeko. Horregatik, aurretik aipatutako emeek elkar laguntzen dute kumeak babestu eta elikatzeko.  

Kumatzeari dagokionez, hiru edo sei urtean behin kume bakarra erditzen dute, eta haien zaintzak hamarkada bat baino gehiago irauten du. Oro har, urte askoan zehar bizi diren animaliak dira, erraz irits daitezkeenak 70 urte bizitzera.

XVII. mendearen hasieratik XX. mendearen amaieraraino, kaxalotea intentsiboki ehizatu zen bere bale-muina, olioa, anbar grisa eta beste zenbait produktu lortzeko, hauek adibidez, bale-muina kandelak,  xaboia, olioa eta kosmetikoak sortzeko erabiltzen ziren. XIX. eta XX. mendeetako ehizaren ondorioz espezie honetako indibiduo kopurua asko jaitsi zen, eta gaur egun, Naturaren Kontserbaziorako Nazioarteko Erakundeak (IUCN) espezie kalteberatzat sailkatua du. 
 Deskribapena 

 Tamaina 
Kaxalotea bizirik dagoen zetazeo horzdun handiena da, izatez, ar helduak 20,5 metro luze neurtzera, eta 57 tona pisatzera irits daitezke. Hori gutxi balitz,  luzeagoak diren indibiduoak ere jaso izan dira. Nantucket museoan (Massachusetts, Estatu Batuak), esaterako, 5,5 metroko baraila duen kaxalote eskeleto bat dago, eta 24 metroko luzera izan zezakeela diote. Essex baleontzia hondoratu zuen kaxaloteak 26 metroko luzera zuela estimatu zen (beranduago Moby-Dick eleberria animalia horretan oinarrituko zen).Ehiza intentsiboak kaxalotea tamainaz txikitzera bultzatu duela uste da; izan ere, indibiduo handienak ziren ehizatuenak, batez ere Bigarren Mundu Gerraren ostean. Gaur egun, ar gehienek ez dute 18,3 metroko luzera eta 51 tonako pisua gainditzen.

Zetazeoen artean nabarienetarikoa da kaxalotearen dimorfismo sexuala. Jaiotzen direnean eme eta arrek tamaina oso antzekoa izaten dute; heldutasun sexualera heltzean, ordea, arrak % 30-50 artean luzeagoak izatera hel daitezke. Horretaz gain, helduaroan arrek emeen pisua hirukoiztu ohi dute, eta 50 urte inguru betetzean lortzen dute tamaina handiena.

 Itxura 
Kaxalotearen alderdirik bereizgarriena bere buru handia da, maiz animaliaren luzeraren heren bat neurtzera iristen dena. Espirakulua buruaren aurreko muturretik oso gertu dago, ardatz sagitalaren  ezkerretara mugituta.

Kaxalote baten hegats kaudalak triangeluarrak eta oso lodiak dira, eta uretatik kanpo irteten dira urperatzen direnean. Ez dute hegats dortsalik, baina gandor lerro bat dute heren kaudalean; gandor luzeenari konkor deritzo, eta hegats dortsal batekin nahas daiteke forma dela-eta.

Zetazeo handi gehienen larruazalaren itxura leuna den arren, kaxaloteen alde dortsaleko larruazala zimurra da. Aipatutako larruazalak kolore grisa izan ohi du; hala ere, eguzkiaren argipean kolore marroia hartzen du. Beste zetazeo handi batzuetan bezala, ohikoa da indibiduo albinoak ikustea.  thumb|Beheko baraila luzea eta mehea da. Hortzek goiko barailean zeharreko zuloekin egiten dute bat.
 Baraila eta hortzak 
Kaxaloteak bi hortz ilara ditu beheko barailan, eta horietako ilara bakoitzak 20-26 hortz artean ditu. Hortz horiek forma konikoa dute, eta bakoitza kilogramo bat pisatzera hel daiteke. Hortzen helburua ezezaguna da, ez baitira beharrezkoak txipiroiak harrapatu edo jateko. Izatez, badago hortzik gabe ondo elikatutako animalien erregistroa. Litekeena da hortzak arren artean borrokatzeko erabiltzea, askotan hortzekin eragindako orbain ugari izaten baitituzte. Goiko barailezurrak ere hortzak ditu, baina errudimentarioak dira, eta oso gutxitan zabaltzen dira aho-barrunberantz.

 Arnasketa eta murgilaldiak 
Kaxalotea, Hyperoodon generoko animaliekin eta itsas elefanteekin batera, sakonera handienetara irits daitekeen itsas ugaztuna da. 3 kilometroko sakoneraraino hondoratu eta urpean 90 minutu pasa ditzaketela uste da. Hala ere, 400 metroko sakoneran mantendu ohi dira, eta ez dira 35 minutu baino  gehiago egoten ur azpian. Hondoratze ikaragarri horiek, ordea, itsaso azpiko kableetan harrapatuak gelditzeko arriskua dakartzate.

Kaxalotea ondo moldatua dago hondoratzean jasaten dituen presio aldaketetara. Bere kutxa torazikoa oso malgua da. Horri esker, biriken kolapsoa ahalbidetzen da, eta ehunetara nitrogeno sarrera gutxitu. Horrez gain, kaxaloteak metabolismoa murriztu dezake oxigenoa kontserbatzeko.   Mioglobina, oxigenoa muskuluetan gordetzen duen proteina, ugariagoa da kaxaloteetan beste animalietan baino; gainera, odolean globulu gorrien dentsitate altua dute, eta oxigeno maila baxua denean odola soilik garunera, eta beste organo esentzialetara bideratu dezakete.   Bestalde, bale-muinak flotagarritasuna emendatu dezake.thumb|Physeter macrocephalusen eskeletoa

Nahiz eta kaxaloteak presio aldaketetara ongi moldatuak egon, hondoratze horiek kalteak eragin ditzakete epe luzera. Adibidez, hezurrek kalteak izan ohi dituzte deskonpresio azkarra dela eta (batez ere indibiduo helduetan ikus ditzakegu ondorio hauek).

Murgiltze batetik bestera, kaxaloteak 8 minutuz uretatik irteten dira arnasa hartzeko. Gainerako odontozentoek bezala, “S” formako espirakulu bakar baten bidez arnasten dute. Atsedenaldian, arnasa hartzen dute 3 edo 5 aldiz minutuko, eta arnas kopuru hori 6 edo 7 aldira hel daiteke murgiltze baten ondorioz.

 Eskeletoa 
Zetazeo honen kranioa triangeluarra eta asimetrikoa da bere zulo eta hezur-elementuetan. Maxilarrak oso handiak dira, forma triangeluarra dute, eta kranioaren eskeletoaren zatirik handiena osatzen dute.thumb|Kaxalotearen eskeletoaren gorputz barruko irudikapena.Bizkarrezurra 49 ornoz dago osatuta, eta lau atal bereiz daitezke: zerbikala, torazikoa, lunbarra eta kaudala.
Saihets-hezurrak bizkarrezurrari lotuta ditu kartilagoaren bidez, eta horrek behar adineko elastikotasuna ematen dio sakonera handiko presioengatik kutxa torazikoa ez kolapsatzeko.

 Garuna eta zentzumenak 
Kaxalotearen garuna ezagutzen den edozein animalia moderno edo desagertuetatik handiena da, eta batez beste zortzi kilogramoko pisua du.  Hala ere, ez da oso handia gorputzaren tamainarekin alderatuz. Adibidez, kaxaloteek izurde eta bale askok baino entzefalizazio-koziente txikiagoa dute, tximino handiek baino txikiagoa, eta gizakiek baino txikiagoa. 

Beste odontozeto batzuen antzera, kaxaloteek ekolokalizazioa erabiltzen dute elikagaiak aurkitzeko metodo gisa: batetik haien habitatak baldintza akustiko onak baititu; eta, bestetik, urak argia xurgatzeak, eta uhertasunak mugatu egiten baitute ikusmena. Animaliak maiztasun handiko soinuak igortzen ditu area zabal batean. Hotsak sortzeko, buruan duten egitura akustikotik pasarazten dute airea, hots, hezurrezko sudur-zuloetatik ezpain fonikoetan zehar. Animaliaren buruan burezurrak, meloi-organoak, eta hainbat aire-zakuk zeregin garrantzitsua dute soinuen transmisioan, eta beheko barailak oihartzunak jasotzeko bide gisa jokatzen du. Gantzez beteriko kanal jarrai batek barneko belarrira transmititzen ditu soinuak.

 Bale-muinaren funtzioa 
Bale-muinak animaliaren flotagarritasunerako mekanismo gisa funtziona dezake. Urperatu baino lehen, ur hotza egiturarekin kontaktuan jarri eta bale-muina solidotu egiten da;  honek dentsitatea igotzea eragiten du, 40 kg inguruko beheranzko indarra sortuz eta animalia esfortzu gutxiagorekin urperatzea ahalbidetuz. Ehizaldian, oxigenoa kontsumitzeak beroa sortzen du, bale-muina urtzeko erabiliko duena, flotagarritasuna handituz eta azalerara itzultzea erraztuz.  

Herman Melvillek, Moby-Dick eleberrian iradokitzen du bale-muinak ahari-buru gisa eboluzionatu zuela, arren arteko borroketan erasotzeko. Hipotesi hau bat dator ondo dokumentatuta dauden Essex eta Ann Alexander baleontzien hondoratzeekin.

Beste aukera bat da organoak ekolokalizazioan laguntzea. Organoaren forma aldatzeak soinua murriztu edo anplifikatu dezakeelako.

Kaxaloteak bi sudur-zulo ditu. Kanpoko hobi batek espirakulua osatzen du, eta barruko hobi batek bale-muinak duen konpartimentuaren kontra presioa egiten du. Arraren bale-muina emeena baino askoz handiagoa da. Hori hautespen sexualaren kasu bat izan daiteke, arrak emeengatik lehiatzera bultzatuz, soinu-hedapenak erabiliz.

 Erreferentziak 

Kategoria:Physeteridae
Kategoria:Euskal Herriko itsas ugaztunak
Kategoria:Lineok deskribatutako taxonak