Codex Calixtinus

Codex Calixtinus (euskaraz Kalistoren Kodexa) edota Liber Sancti Iacobi (Jakueren Liburu Santua) XII. mendearen erdialdean idatzi eskuizkribu argiztatu bat da. Latinez idatzia dago. Garai hartako erromesek Santiago de Compostela hirira iristeko asmoz jarraitzen zuten Done Jakue bidearen bidaia gida bat da, bertan aholkuak, ibilbidearen deskribapenak, bai eta artelanen eta Done Jakue bideak igarotzen dituen lurraldeetako herriena ere (euskaldunak barne). Done Jakue apostoluaren loturiko sermoiak, mirariak eta testu elizkoiak ere baditu.

Bertan ageri da, V. liburuan, euskarazko lehenengo hiztegitxoa. Ez da euskarazko idatzizko lehen agerpena (zaharragoak dira emilianotar glosak edo erromatar garaiko izen bereziak), baina bai lehen hitz zerrenda, ordainekin emandako hiztegitxo txiki bat; bidaietarako gaur egunean egiten direnen antzekoa. Izan ere, nolabait funtzio hori du testuak, ustez idazleek eginiko bidea, Donejakue bidearen deskribapen batean datorrena (Iter pro peregrinis ad Compostellam). Azken aldian, zenbait adituk Compostelako Katedralaren Eskolan talde lanean ondu zela azaldu dute, baztertuz halaber Aymeric Picaud batek bidaia hori egingo zuenik.

Santiago de Compostelako katedralean gordeta dago nahiz eta 2011ko uztailaren 5ean lapurtua izan.'Codex Calixtinus'a lapurtu dute Santiagoko katedraletik eitb.eus webguneanRobo del siglo: desaparece el Códice Calixtino de la Catedral de Santiago El Correo Gallego egunkariaren webgunean
2012ko uda hasieran poliziak eskuizkribua Milladoiro herrian errekuperatu zuen.http://cultura.elpais.com/cultura/2012/07/04/actualidad/1341408469_649818.html

 Egitura 
Codex Calixtinus idazlana bost liburuz osatua dago, eta denera bi aldeetatik idatziak dauden eta 295 x 214 mm-ko neurria duten 225 eskuizkribu orri ditu. Salbuespenak salbuespen, testua beti zutabe batean eta orrialdeko 34 lerrotan banaturik doa.

Kodearen egitura honako hau da:
+ 	  OrrialdeaAntzinako zenbaketaLiburuaLatinezko izenburuaDeskribapena 1 - 2. orr.    Kalixto II.a aita santuaren gutuna 2 - 139. orr.   I. LiburuaAnthologia liturgica  Liturgien Liburua 139 - 155. orr.   II. Liburua  De miraculi sancti Jacobi  Mirarien Liburua 156 - 162. orr.   III. Liburua Liber de translatione corporis sancti Jacobi ad Compostellam  Done Jakueren gorpuaren translazioa 163 - 191. orr.  1 - 29. orr.(bilduma banandua) IV. Liburua L'Historia Karoli Magni et Rotholandi  Karlomagno eta Errolanen Historia 192 - 213. orr.  163 - 184. orr.  V. Liburua  Iter pro peregrinis ad Compostellam  Erromesaren Gida 214 - 219. orr.  185 - 190. orr.  I. Eranskina  Polifonia idazlanak dauzka 220. orr.  191. orr.   (desagertua) 221 - 225. orr.  192 - 196. orr. II. Eranskina   Jatorrizko eskuizkribua baino beranduago idatzitakoa da

Lehenbiziko liburuak liturgia izaera du, bigarrenak hagiografia izaera, hirugarrena eta laugarrenak historia izaera, eta bosgarrena, Erromesaren Gida moduko bat da eta liburu guztietan ospe handia bereganatu zuen.

 Iruditegia 

 Euskararen eta euskaldunen berri 
Erromesak ez zuen euskaldunei ez euskarari buruz oso iritzi ona, inondik ere. Hona hemen euskal hitzak dakartzaten esaldiak:Ricardo GÓMEZ LÓPEZ: «Codex Calixtinus eta euskara: Aymeric Picaud-en hitz zerrenda», FiloBlogia, 2011-07-08.

Itzulpena

Aymeric Picaudek Basclus aipatzean (hemen euskotarrak izenarekin itzuli dena), gaurko Ipar Euskal Herriko euskal herritarrez ari da; Nauarrus aipatzean (hemen nafarrak itzulia), berriz, gaurko Hego Euskal Herriko euskal herritarrez.

Lexikografiaren ikuspegitik, eta baita euskararen historiarako ere, Picauden zerrendak nabarmentzeko moduko datu batzuk ematen dizkigu. Esaterako, biltzen dituen euskarazko 18 hitzetatik, 7 mugagabean daude («panem ogui, uinum ardum, carnem aragui, piscem araign [...] tricticum gari») eta gainerakoak mugatuak, izen bereziak eta partitibo bat («aquam uric») dira. Horrek aditzera ematen digu XII. mendean, ziurrenik, euskaraz hitz bat aipatzerakoan (oraindik) mugagabea erabil zitekeela, nahiz eta ordurako mugatua ere baliatzen hasia zen.

Picauden hiztegitxoa, hurrengo bidaiari gehienenak bezala, arlo semantiko jakin batzuetara mugatzen da, funtsean helburu praktikoa zutelako: ostatua, jan-edanak, jantziak eta, nola ez, erlijio kontuak. Izan ere, Europa guztian bezala, horrelako zerrenda asko, baita hurrengo mendeetan gaika antolatutako zenbait hiztegi ere, eskema teozentriko baten arabera antolatzen ziren, zerrendako lehenengo hitza Jaungoikoari dagokiona edo antzeko bat izanik: «Deum uocant Urcia».

Hiztegi horretako baliokidetzen artean, zalantzazkoa da aipatu berri dugun hori, hala ere. Urtzi deitzen zioten benetan antzinako euskaldunek Jaungoikoari? Halaxe pentsatu dute ikertzaile batzuek; baina, gaur egungo hainbat euskalariren ustez —esaterako, Ricardo Gómezen ustez—, oso litekeena da hitz horrekin Picauden berriemaileak «zerua» esan nahi izatea. Izan ere, nola adierazi ahal zieten bidaiari hauek beren berriemaile euskaldunei zein hitz esatea nahi zuten? Euskaraz ez jakin, berriemaileak latinez ere ez, eta, ezinbestean, keinuka edota objektuak seinalatuz moldatu behar. Beraz, imajina dezagun Aymeric bere berriemaileari «Jaungoikoa» euskaraz nola deitzen zion esanarazi nahian; beharbada, beste ahalegin batzuen ondoren, atzamarraz zerua erakutsiko zion, eta berriemaileak «urtzia» esan, ‘zerua’ noski.

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 
 V. liburuaren euskarazko itzulpena, Urretxu-Zumarragako Ostadar Mendi Taldearen webgunean
  Codex Calixtinux: Liber Sancti Jacobi, Liber argitaletxea.

Kategoria:Eskuizkribuak
Kategoria:Bidaldi liburuak
Kategoria:Donejakue bidea
Kategoria:Euskara Erdi Aroan
Kategoria:Karlomagno
Kategoria:Latinezko literatura lanak
Kategoria:XII. mendeko liburuak
Kategoria:Frantziako literatura XII. mendean
Kategoria:Hagiografiak