Écija

Écija Andaluzian Sevillako probintzian dagoen Espainiako udalerri bat da. Izen bereko eskualdean, geografikoki probintziaren ekialdean dago, Genil haranean. Ipar-mendebaldean Kordobako probintziarekin mugatzen du, hegoaldean Sevillako Sierra Sur eta mendebaldean Carmonako Campiña. Hala ere, Sevillako udalerri hau Kordoba probintziatik hurbilago dago Sevilla probintziako hiriburutik baino.

2009ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera 40.400 biztanle zituen.

Écija hiriaz gain, zortzi biztanle-erakundek osatzen dute udalerria: La Aceñuela, Los Arenales, Cerro Perea, Isla de Vicario, Isla Redonda, San Antón, Villanueva del Rey eta Navalagrulla.

Udalerrian, bi jai nabarmentzen dira: Irailaren 8an ospatzen den Virgen del Valle, hiriko zaindaria; eta iraileko Azoka, zaindariaren ondoren astebetera ospatzen dena.

Udalerri hau Eguzkiaren Hiria, Dorreen Hiria eta Andaluziako Pan bezala ezagutzen da (bere tenperatura altuengatik, batez ere udan). Andaluziako Gune Historiko garrantzitsuenetakotzat hartzen da.

 Geografia fisikoa 

 Erliebea 
Lurraldearen erliebea oso malda gutxiko haran zabala da, izan ere, 978 km²-ko azalera osotik, 480 km² %3 baino gutxiagoko malda dute eta gainerako 498 km² %3-7 bitarteko malda dute.​ Écijako biztanle-gunea Genil ibaiaren ezkerraldearen ondoan dago, ibai bereko terraza baxuan, itsas mailatik 110 m-ra. Lurraldearen altitudea landa eremuan 309 m (Cerro Palomarejo) eta Genil ibaiaren ertzean 70 metro artekoa da. Aldapa txikia izan arren, 452 km²-k higadura moderatua dute eta 526 km²-k higadura handia dute, eta horrek erakusten du landaredi naturalak duen garrantzi txikia malda gutxiko lur sakon landu batean.

 Hidrografia 
Udalerriak hartzen duen unitate hidrografiko nagusia Genil ibaia da. Ibai honek ekialde/mendebalde norabidean zeharkatzen du udalerria, Écija-ra iritsi arte, non iparralderantz doan. Bere ibilgua nahiko erregularra da, eta Sierra Nevadan duen sorburua dela eta, udan elikatzen da euririk ia ez dagoenean, mendilerro honetan sortzen diren elur-gordeen urtzetik. Euri sasoian bere emaria asko handitzen da, batzuetan ubidetik irtenda. Erreka batzuk Genilera isurtzen dira Écija zeharkatzen duen ibilbidean, baita Blanco ibaian ere.

Limnologiari dagokionez, Ecijan terminoko materialen triasikoen izaera iragazgaitzak aintzira ugariren eraketa eragiten du, Ruiz Sánchez-ena 37°24'00″N 5°05'00″W (358,80 ha)rena nabarmenduz, jatorriz ur gazietako urtaroko hezegune gisa ulertua, zeinaren ur-erregimena urtez urte maila piezometrikoen jaitsieraren eta lurrunketaren arabera aldatuko baitzen, eta baldintza orokorretan udan erabat lehortzean amaituko zen. Gaur egun, hezegunearen jatorrizko ur-erregimena 1967 inguruan eraikitako hustubide-sare batek aldatzen du. Hala ere, drainatze-sistemak ezabatuz berreskuratze lanak hasi dira, beraz, hezegunea laster jatorrira itzuliko dela aurreikusten da. Bestalde, azpimarratzekoa da dauden akuiferoen aberastasuna, putzu ugariren hornikuntza bermatzen baitute, Ecijako udalerri ia osoan ureztatutako eremuak egotea ahalbidetuz.

 Klima 
Écijak klima mediterraneo tipikoa du. Prezipitazioak nahiko irregularrean banatzen dira urtean zehar, nahiz eta ekainean, uztailean eta abuztuan minimoa nabarmena izan eta udazkenean eta neguan maximoa. Urteko prezipitazioak 400 mm eta 500 mm bitartekoak dira, nahiz eta 2010ean guztira 1075,8 mm erori ziren abendu osoan zehar uholde larriak eraginez, abenduaren 6an gertatutakoa bereziki larria izanik. Hezetasuna Urteko batez besteko abiadura erlatiboa da. %61 eta airearen batez besteko abiadura 1,8 m/s-koa da.

Udak oso epelak dira eta neguak neurrizko epelak dira, batez beste 20 °C-ko gorabeherarekin, aldakuntza termiko handi hauek udalerriaren kokapen geografikoari mesede egiten diote. Neguak, oro har, leunak dira egunez eta freskoak gauez hezeak izaten dira, 5 °C-tik beherako tenperatura minimoak. Ingurune-baldintza hauek izozteak maiz sortzen dituzte, hiria haran batean dagoenez, aire hotza, aire beroak baino pisu handiagoa duena, hirian jaisten eta kontzentratzen da, haizeak airea sakabanatzen ez duen bitartean. Udak, oro har, oso beroak eta lehorrak dira, batez beste 37 °C inguruko tenperatura maximoak izaten dira uztailean eta abuztuan, non ohikoak diren 40 °C-tik gorako tenperatura maximoak dituzten egunak, Genil haranean kokatuta dagoelako.

Udan lortutako tenperaturarik altuenetako bat 1966ko uztailean gertatu zen, itzalean 48 °C erregistratu zirenean. ABC egunkarian 1959ko uztailaren 10ean argitaratutako artikulu baten arabera, aldi berean artikulua Frantziako Le Figaro 1959ko uztailaren 9an 49 °C-ra iritsi ziren itzalean.

Aitzitik, neguan erregistratutako tenperatura baxuenetako bat 2005eko urtarrilaren 28an gertatu zen -9,1 °C-ra iritsi zenean.

 Flora eta fauna 
Écija udalerriko flora gizakiaren eskuaren esku-hartzeak markatu du, zeinak paisaia behin betiko aldatu du, zereal eta oliba landaketa zabalak sortuz. Hala, badira landutako olibondoak, garia, artoa, oloa, olio-haziak, hala nola ekilorea edo labore industrialak, hala nola kotoia edo erremolatxa bezalako espezieak. Horrez gain, baratzeko landareak, besteak beste, tomateak, patatak edo lekaleak landatzen dira.

Hala ere, Ecijano terminoaren hedapen handia dela eta, baso mediterraneoko eremuak ere ikus ditzakegu, besteak beste, zistoa, lentila, inkaba, pitak, palmondoak, algarrondoak, erkametzak, erromeroa, ezkaia, basoolibondoak edo espezieak dituztenak. marrubiak. Genil ibaiaren ertzean eta termino hau zeharkatzen duten erreketan ibaiertzeko landaredia duten galeria-baso-espezieak daude, hala nola, makal zuriak, lizarrak, tamama-arbolak, sastrakak, olandro batzuk eta arrosa basatiak. Aintziretako eremuetan, lezkadiak, lezkadiak, buztanak, almajoak, salicoreak eta tamariskoak aurkitzen ditugu.

Hiriko florari dagokionez, laranjondo mingotsak, platanoak, bai Phoenix zein Washingtoniako palmondoak, masustondoak, eukaliptoak, tipuanak, jakarandak, jasminak, adelarrak eta arrosak nabarmentzen dira.

Astigitan fauna Guadalquivir bailarako zereal-muinoetako tipikoa da; Birdlifek garrantzi handia hartzen du, eta Ecijano terminoak Z.E.P.A.ren zati handi bat hartzen du bere baitan. (Hegaztientzako Babes Bereziko Eremua) Campiñas de Sevilla, Osuna, Marchena, La Lantejuela eta El Rubioko baldintzekin partekatzen duena. Esan zuen Z.E.P.A. Natura 2000. Europako sare ekologikoan sartuta dago

Hegazti biodibertsitateari dagokionez, azpimarra ditzakegu txori txikia, Montaguko mirotza, txirrintxirra, kizkurra, uso arrunta, arrabola, mairua txolarrea, eper gorria, birigarroa, berdea, urregorria, zozoa, txantxangorria, urretxindorra, erle-jalea, hontza, bizkortxoa, urre-arranoa, aztora, apupa, hontza, kukua edo mendiko txondorra. Laku-eremuetan ahate ahatea, flamenkoa, enara, garabia, zanpa eta zangoak aurkitzen ditugu.

Gainerako faunari dagokionez, ugaztunak aurkitzen ditugu, hala nola untxiak, erbiak, loria, triku europarra eta geneta. Eta anfibioak eta narrastiak, hala nola, salamandra arruntak, apo iberiarrak, San Antonio igelak, igel arruntak, sugandila lizarrak eta suge espezie desberdinak. Genil-eko arrain faunaren barruan, Écijatik igarotzean, barboa eta karpa nabarmentzen dira.

Azkenik, Écija hiriko hegazti-bizitzan estornidoak, txolarreak, saguzarrak (ez txoria), txintxoak, enarak, zikoina arruntak eta etxeko usoak aurkitzen ditugu.

 Historia 

 Historiaurrea eta Protohistoria 
Ez dago garai honi buruzko ikerketa asko Écijan, salbuespenak salbuespen, beraz, atal honetan aurkezten den informazioa hipotesietan oinarrituta dago eta ondoko lurraldeetan egindako ikerketetan oinarritzen da.

 Paleolitoa 
Astigitana eskualdean Paleolitoko ehiztari eta biltzaileen populazioa bizi zen. Elementu arkaikoenak hasierako legar-hobiaren kulturei dagozkie, harri zizelkatuen multzo litikoen presentzia dela eta. Kultura hauek Erdiko Pleistozenoan kokatuko lirateke, Genil-eko terraza garaietan kokatuta.

Goi Pleistozenoarekin, habitatak terraza baxuetan ibiliko lirateke, kuartzita eta suharrizko malutetan landutako ertz eta piezen industriak.

 Neolitoa 
Une honetan biztanleriaren bizimodu sedentariorako joera dago. Écija eskualdean aire zabaleko hiribildua sortzen da, rudimentarioa eta hirigintzako arrastorik gabea, geologia ez-karstikoa dela eta.

Beste alderdi bereizgarri bat almagra izeneko zeramika asmatzea da, kolore gorri bizi leunduaren tratamendu deigarriaz hornitua, burdin oxidoak eta ontziak erretzearen ondoriozko oxidazio-ekintzaz emandakoa.

 Kalkolitoa 
Lurpeko 'tholoi edo kobazulo artifizialak induskatzen dira ehorzketa kolektiborako. Haitzulo artifizial hauek erdiesfera gisa antolatuta daude, sarrerako korridore bat hego-ekialderantz begira, buztinean induskatua, non hildakoak dagozkien hileta-ondasunekin pilatzen diren, edo hobi piriforme edo silo baten forma hartzen dute.

Écija eskualdean, tipologia honetako hamaika silo kokatu dira, nahiz eta jakin behar den silo horiek ehorzketa kolektiboei edo Kalkolitoko aleen silo edo biltegiei dagozkien, edo geroagoko beste kultura batzuetakoak diren.

Kanpai formako beirari dagokionez, Espainiako lehen aleetako bat Écijatik dator. 1888an aurkitu zuten eta Sevillako Arkeologia Museoan gorde zuten. Palmela motako gezi-puntak, Campaniforme testuingurukoak, Écijan ere aurkitu dira. Badirudi denak Extremaduran eta Sierra Morenan zehar Tajoko bokaleko Portugalgo eskualdearekin duen lotura kulturala adierazten duela.

 Brontze Aroa 
Kalkolitizazioa orokorra eta sakona izan zen, hain pisu espezifikoa bereganatu zuenez, zaila zen errotik kentzea, brontzeaz ordezkatuta. Intrusio metalurgiko berri txikiak baino ez ziren izan, hala nola, zilarra, heldulekuan errematxedun daga edo ezpata mota berria, banakako ehorzketaz gain.

Biztanleria Kristo aurreko IX. C. gaur egun Arma Plazako aztarnategi arkeologikoa izenez ezagutzen den eremuan, baita Cerro del Alcázar edo San Gil (El Picadero) ere, gutxi-asko gotortua izanik, Genil ibaiaren ibilguaren ondoan. Nekazaritzarako oso egokia den eremua da, herrian zehar sakabanatuta dauden etxe obalatuak edo zirkularrak. Baliteke K.a. VIII. mendearen bigarren erditik aurrera eta K.a. VII. mende osoan zehar hazkunde demografiko handia dago.

Azken brontzean, errausketa-erritoa ezartzen da ehorzketan. Ecijan aurkitutako lauza edo estelak grabatuak erabili ziren ehorzketa horietarako.

 Antzinaroa eta Erdi Aroa 

 Erromatarren garaia 
Erromanizazioa K.a. II.mendean gertatzen da. Iberiar horizontearen aztarna guztiak ezabatuko dituena.

K.a. 14 inguruan K., Augustoren garaian, Turdetaniar herriaren ondoan Colonia Augusta Firma sortu zen desmobilizazio azken arazoak konpontzeko, bai gerra handietatik etorritako soldaduak, bai iparraldeko gerratik Espainian geratu zirenak. Erromako Papiria tribuari esleitu zitzaion, agustiar fundazio hispanikoak Galeria tribuari esleitzea normala zenean.

Astigitano lege komentuko buru izan zen, Baetica erromatar probintzian zeuden lauetako bat, Tucci (Martos), Iptuci (Prado del Rey), Ucubi (Espejo), Antikaria (Antequera), Urso (Osuna) eta hiriak biltzen zituena eta aurkitzeko zailagoak diren beste batzuk. Bere izendapena nahiko goiztiarra izan behar zuen, seguruenik Klaudioren menpe.

Azalera 66 hektareara iritsi zen gutxi gorabehera; Guztiak ez ziren fundazioari esleigarriak, baizik eta III. mendera arte hiriak hazten joan behar zuen eraldatzen ari zen bitartean. Bide nagusiak Via Augusta ziren, Astigi ekialdetik Cordubarekin eta mendebaldetik Hispalisekin lotzen zituena, Obúlcula eta Carmotik igaroz. Beste bat Genilarekiko paraleloko lurreko errepidea zen, iparraldean Augusta Emeritarekin Celti eta Regina bidez lotzen zuena eta hegoaldean Ursorekin batez ere. Gainera, garrantzi gutxiagoko beste bide batzuk ere sortu behar ziren.

Via Augustan eta Genil edo Singilis ibaiaren ibilguaren ondoan zuen garrantzi estrategikoaz gain, antzina hirirako nabigagarria zena, Astigi Astigiren nagusitasunari lotuta zegoen oliba olioaren distantzia luzeko ekoizpen eta esportazio sisteman. Erromatar Inperioa.

1960ko hamarkadan, eskualde osoan ospea lortu zuen Foro kolosala izan zuen Astigik, baita Papiria tribuko Longinus prefetaren ondoriozko luxuzko bainuak ere, eta bide nagusietako baten amaieran, decumanus, eraikitako anfiteatro itzela. Maximus, Hispalisetik zetorren bide militarraren edo Via Augustaren eskuinaldean. Singilisen gainean eraikiko zen lehen harrizko zubiaren lanak ere abian ziren, zaharraren ordez, oholez egindakoa.

Hiriak harresi bikoitzeko itxitura zuen, gorria kanpotik eta zuria barrutik. Bi hormen artean, betegarri bat almenetaraino iristen zen.

Historialari batzuek diote Mundako gudua K.a. 45eko martxoaren 17an gertatu zela. Astigi inguruan Julio Zesar eta Ponpeioren jarraitzaileen artean. Erromatar Errepublikako bigarren gerra zibileko azken gudu handia da, Zesarren guduetan arriskutsuena eta zailena, eta irabazten amaitu zuen arren, bere buruaz beste egitea ere pentsatu zuen bere une larrian. Proposatutako kokalekuetako bat Alhonoz edo Aljonoz gaztelua dagoen muinoa da, Herrera udalerrian, Herrera eta Écija hiribilduen artean dagoen antzinako gotorleku arabiarra, Genil ibaia oinetan duela.

Kondairak Pablo de Tarsori egozten dio Ecijanako Elizbarrutiaren sorrera, apezpiku egoitza izango zuen Baetikaren lehen hiriburua izango zena.

 Bisigodoen garaia 
Hispania bisigodoan Eliza Katolikoaren apezpiku egoitza zen, orduan Astigi izenez ezagutzen zena, Sevillako Artzapezpikuaren sufraganoa, Hispaniako elizbarrutian Betica erromatar probintzia barne hartzen zuena. Fulgencio de Cartagena Écijako apezpikua izan zen, eta, hala, 610. urtean ospatu zen Sevillako Bigarren Kontzilioan parte hartu zuen.

 Arabiar garaia 
Aldi hau 711. urtetik, Táriq ibn Ziyaden agindupean lehen tropa arabiarrak hirian sartu zirenetik, 1240. urtera arte, eremua Gaztelako Koroaren menpe geratu zen arte.

Guadaleteko guduaren ostean, Rodrigo errege bisigodoaren aldekoek beste erresistentzia bat izan zuten Écijan, eta horretarako liskar bat izan zuten gaur kristauen iturria den horretan. Hiria armen indarrez hartu zuten eta bere konkista urrats erabakigarria izan zen Iberiar penintsulako hegoaldeko arabiar menderakuntzan.

Astigi izena erromatarra emirerriko eta Omeiatar Kalifatoko lehen testuetan Istiǧǧa bezala agertzen da, batzuetan Isiǧǧa aldaera aurkezten duena, Asiǧǧa bihurtzeko.

Écija beti "hiri aberats"tzat hartu zen, besteak beste, Genil ibaiak ematen zuen ureztatzeko erraztasunagatik. Écija andaluziarraren arabiar ezizenetako bat Madínat al-qutn zen, kotoiaren hiria.

Écija Cora baten hiriburua zen. Chora de Écija Al-Andaluseko estatu antolakuntzatik iraun zuen, VIII.mendean XI.mendearen hasierara arte. Bertsio desberdinak daude Cora de Écijaren tamainari buruz, autore batzuek "nahiko txikia" zela adierazten baitute, eta hori ez dator bat arabiar iturrietatik lor daitezkeen datuekin. Écijako Chora bost aqalimtan banatu zen.

Inguruko historia arabiar osoan zehar, La Cora hiriburuak komunikazio gune gisa duen garrantzia nabarmentzen da, Via Augusta zaharraren ibilbidean Kordoba eta Sevilla lotzen zituena nabarmenduz. Bide horrek nolabait baldintzatu zuen Arabiar Écija-ren historia.

Bere hirigintzaren ildo orokorrak Astigi inperialaren oinordeko zuzenak izan ziren, nahiz eta badiren sektoreetan bat ez datozenak. Gaur egun arabiar hirigintzaren arrastoak antzeman daitezke. Bere islamiar harresiaren trazatua Ecija kalean mugatuta agertzen da gaur egun, gotorleku almohadeen moduko harresi-dorreekin. Itxituraren barruan lau ate zeuden kanpoaldera:

 Bab al-Qantara, ekialdekoa, Genil gaineko zubiari begira zegoena.
 Bab Usuna hegoaldeko hegalean.
 Bab Rizq, mendebaldeko hegalean.
 Bab al-Suwayqa, iparraldeko hegalean.

Oinarrizko elementuetako bat Genil gaineko zubian zegoen. 850eko urtarrileko uholdeetan, zubiko bi arku garbitu zituzten. Arestian aipatutako ibilbidean duen garrantzia ikusita, ia berehala berreskuratu behar izan zen.

913ko urtarrilaren 1ean, Badr, etorkizuneko Abd al-Rahman al-Násir kalifaren hayib, hirian sartu zen, harresien ondoko zubia suntsitu zuen. Ia laurogeita hamar urte geroago errepidea eta zubia berreraikiko ditu Almanzorrek. Arabiar garaia amaitu arte, zubiak harlanduzko lan sendo baten itxura mantendu behar zen.

Kordobako omeiatar leinua erori ostean, Sevillako Banu Abbad-en menpe geratu zen, eta haren menpe jarraituko zuten Andaluzian XI.mendearen amaiera arte. 1091n almoravideak herrialdean sartzearekin batera, Écijak Sevillako gobernuaren menpe jarraituko du, eta haren historia estuki lotuta egongo da arabiar garaiaren amaiera arte, 1240an Gaztelako Koroaren lurraldeen parte izatera iritsi arte.

Arabiar Écijako eraikin esanguratsuetako bat, Erdi Aroko espazio arabiar-islamikoaren edozein hiritan bezala, bere aljama meskita izan zen. Biztanleriaren tamaina izan arren, ez da gorde musulmanen beste gurtza lekuen aipamenik. Meskita Santa Kruz elizarekin identifikatzen da, merkatu baten inguruan egotearekin bat datorren gertakaria, aldi berean itxituraren iparraldeko hegaleko iparraldeko atearen izenaren lekuko: Bab al-Suwayqa. Arabiar okupazioaren hasieran aljama meskita gisa sagaratu behar zuen. Bost nabe dituen tenplua da, harrizko eraikuntza baten barruan zutabeek eusten diotena.

Administrazio-egituraren barruan honako kargu hauek zeuden. Choraren buruan ámil edo gobernadorea zegoen. Beste kargu garrantzitsu bat Qadi edo auzitegiko epailea da. Garai hartan nabarmentzen zen beste kargu bat sáhib al-salá edo aljama meskitako otoitz zuzendariarena zen, nahiz eta batzuetan abesbatzako Qadiari ematen zioten.

Al-Andaluseko gainerako lurraldeetan bezala, biztanleria gehiengoa nukleo preislamiar eta hispanobisigodo batetik zetorren, eta Afrikako Ekialdeko eta Iparraldeko gutxiengo arabiar bat elkartu zen. Kordobako Omeiatar Kalifatuaren garaian hainbat komunitatetaz hitz egin dezakegu: mozarabiarrak, arabiarrak, berbereak eta juduak. Écijak komunitate mozarabiar handia zuen, hain zuzen ere, eliza bat zegoen Aljama musulmanaren meskitaren ondoan.

Biztanleriaren zati handi batek, ordea, Islamera bihurtzea aukeratu zuen abantaila sozial eta ekonomikoengatik. Muladíes edo conversos deitzen zaie.

XII. mende inguruan, Écijak lorategiz, ureztatutako baserriz eta basoez osatutako hesi berdez inguratutako merkatu garrantzitsuak zituen.

 Kristau garaia 
Gaztelako konkista Fernando III.ak egin zuen 1240an. Aldi horretan, Écija kapitulazio onuragarri baten menpe egon zen, bertako biztanle musulmanei beren bizia eta ondasunak salbatzeaz gain, bere estatus juridikoa, erlijioa, zergak gordetzea bermatzen ziena. sistema eta agintari tradizionalak. Gertaera hori Calahorra dorrearen entregak sinbolizatzen zuen. Kapitulazio hauek 1262 edo 1263 urtera arte egon ziren indarrean.

Momentu horretatik erabateko integraziora arte, Écijak bakea eta lasaitasuna izan zituen, 1255ean bakarrik hautsita, Alfontso X.aren eta bere anaiaren, Don Enrique infantearen arteko liskarra gertatu zenean. Badirudi infante matxinoaren aldekoek Écija kontrolatzea lortu zutela, Lebrijako zelaietan garaitu aurretik.

Behin hiria okupatuta, Alfontso X.a bertan kristau kolonoak finkatzen hasi zen. Banaketa erregeak izendatutako banatzaileen batzorde batek egiten zuen. Banaketa horretarako, eragiketa hauek egin dira:

 Hiribildua lau parrokia-barrutitan banatzea, bakoitza Écijan hasieran ezarritako parrokiei dagokiena. Irudizko gurutze bat marraztu zen, zeinaren muturreko puntuak Santa Kruz (burua), San Juan (ezkerreko besoa), Santa Maria (eskuineko besoa) eta Santa Barbara (oina) elizak izango ziren. Orokorrean, hiri-barruti hauek Roman Écijako bi bide-ardatz nagusien gurutzatzearen ondoriozko koadranteei dagozkie.
 Mudejar biztanleak kolonoei utzitako etxe eta ondasunen banaketa, ohikoa zen bezala, kolono bakoitzaren egoera soziomilitarra kontuan hartuta.
 "Krutze forman" terminoa zatitzea eta horren barruan bi sektore oso ezberdin markatuz: hiribilduaren eraztuna, non baratzak, labore espezializatuenak eta laborantza eta larre batzuk bilduko liratekeen; eta kanpoko muga bat, non kolonoek 32 herri ospetsuak kokatu zituzten.
 Écija terminoaren mugaketa.
 Emakida ematea Écijako 32 herrietan.

Eskualdearen emankortasunak eta Granadako erreinuarekiko muga-posizio berriak garapen ekonomiko eta sozial nabarmena ahalbidetu zuen.

1275eko irailean, Écija udalerritik gertu gudu bat eman zen, eta horren ondorioz Benimerindarrek garaitu zituzten Gaztelako erreinuko tropen erabateko porrota izan zen. Kristau armadako buruzagiak, Nuño González de Lara "Ona", Larako Etxeko jauna eta Andaluziako mugako Adelantado Nagusiak, bizia galdu zuen guduan, eta burua Mahoma erregeari garaipen seinale gisa bidali zioten. Granadako II.a, Benimertarren aliatua. Kristau armadatik bizirik atera zirenek Écija udalerrian bilatu zuten aterpea.

Écija udalerria Maria de Molina erreginarena zen, Antso IV. Ausartaren emaztea eta Fernando IV.a Enplazatuaren ama, nahiz eta subiranoak Enrike de Castilla senatariari lagatzera behartu eta, azken hau hiltzean, Erreginarena bihurtu zen berriro.

XIV.mendearen amaieran, 1391n hasita, Écijako artxidiakono Ferrán Martínezek bere hitzaldiekin juduen aurkako jazarpen handi bat eraman zuen Gaztelako Erreinuan zehar, eta judu herriaren heriotza ugari eta konbertsio masiboa eragin zuen.

Henrike III.ak hiri titulua eman zion 1402an.

 Aro modernoa 
Écija Kordobako inkisizio auzitegikoa zen. 1558 eta 1730 artean, guztira ehun eta hamalau pertsona, Écijarekin erlazionatuta, zigortu zituen auzitegi honek.

XVII. mendean, Écija hiria izango zen Sevillako Erreinuko komentu kopuruan bigarrena, bakoitza bere ordena ezberdinekin: Nuestra Señora del Valle (Jeronimoak), San Pablo (dominikartarrak), San Antonio (frantziskotar behatzaileak), Andre Mariaren Deikundea (kaputxinoak), Santa Ana (San Frantziskoren herenak), Jainkoaren Ama (agustindarrak), Karmeldarra (karmeldarrak zapatatuak), Sortzezko Andre Maria (karmeldarrak oinutsik), Errukiaren Ama (Mercedarioak) ) oinetakoak), Andre Mariaren Kontzepzioa (mertzedario oinutsik), La Victoria (Paularen San Frantzisko gutxieneko), San Fulgencio (Jesuitak), Las Moroccans (Kontzepziogile frantziskotarrak), Santa Inés del Valle (Klarisak), Santa Florentina (Dominikoak) , Espiritu Santua (dominikartarrak), Los Remedios (karmeldarrak oinutsik), Las Teresas (karmeldarrak oinutsik), Santa Isabelen Bisitazioa (Ikusitaren oroitzapenak) eta La Encarnación (mertzedarioak oinutsik).

Bere garapen ekonomikoa XII eta XVIII. XVIII. mendea "Ecijan Urrezko Aroa"tzat hartzen da bere aberastasun ekonomiko eta artistikoagatik. 1755ean Lisboako lurrikararen eraginez hiriko dorreak kaltetu zituzten.

Écija "Andaluziako hiri barrokoena" kontsideratzen da, batez ere lehen "urrezko aro" nabarmenari esker. Izan ere, arte honek garai hartako eraikuntzan izan zuen eragina halakoa izan zen, non "Ecijan barrokoa" deritzona. eliz-eraikinetan eta goi-burgesiaren adibide nabariak daude.

XVIII. mendearen hasieran Écijan zortzi mediku eta hiru emagin baino ez zeuden elizarako.

 Aro garaikidea 
Independentzia Gerran, Écijako elizek Frantziako armadaren arpilaketak jasan zituzten.

1879ko irailean, aurreikusitako Marchena-Valchillón lineako Marchena-Écija zatia zirkulaziorako ireki zen22, eta horrek esan zuen trenbidearen etorrera Astigitano udalerrira, tren geltoki propioa zuena. Ibilbidearen gainerakoa 1885ean amaitu zen23, Écijak Espainiako gainerako trenbide-sarearekin konektatu ahal izateko. Horrek dezente erraztu zuen Kordoba, Cádiz edo Sevillara pertsonen eta salgaien joan-etorria. Trenbidea zerbitzuan egon zen 1971n itxi zen arte.

Hiria Gune Historiko izendatu zuten 1966an.

 Erreferentziak 

 Ikus, gainera 
 Sevillako udalerrien zerrenda

 Kanpo estekak 

  Udalaren webgunea.

Kategoria:Écija