Aulki kurul

Erromatar Errepublikan eta ondoren Erromatar Inperioan, aulki kurula (latinez sella curulis) magistratu beteranoek edo imperiuma zuten promagistratuek bertan esertzeko eskubidea zuten ohorezko aulkia zen. 

 Ezaugarriak 
Aulki mota hau erabiltzeko eskubidea zutenak ziren Antzinako Erroman: diktadorea, magister equituma, erromatar kontsula, pretorea eta edil kurula. Jupiter jainkoaren flamenari (flamen Dialis) ere uzten zitzaion bertan esertzen, imperiumik ez zuen arren. Errepublikaren amaierako garaian, Julio Zesar, urrezko aulki kurul batean esertzen zen, bere biziarteko diktadore karguaren ondorioz.thumb|300px|Makrino enperadorearen aureoa. Atzealdean, enperadorea eta bere semea, aulki kuruletan eseriak agertzen dira.Aulki kurula, ohi, boliz egina zegoen, X zabal bat eratzen zuten hanka bihurtuekin. Ez zuen bizkarralderik, eta bere besoak baxuak ziren. Aulkia, tolestu egin zitekeen, honela erraz eraman eta komandante eta magistratuak gudu zelaian erabili ahal izateko. Tito Livioren arabera, bere jatorria Etrurian izan lezake.

Bere formak, ondorengo garaietako apainduran inspirazio gisa balio izan du, bereziki, XIX. mende hasierako neoklasizismoan. Apezpikuen faldistorioek ere eserleku forma honetan dute jatorria.

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Antzinako Erromako politika
Kategoria:Eserlekuak