Eliza (eraikina)

Eliza gurtza kristaua egiteko tenpluaren izena da, tamaina, funtzio eta bestelako ezaugarrien arabera hainbat motatan sailkatzen dena. Lehenengo eliza kristaua 233 eta 256 artean eraikitako etxe eliza bat da. XI mendetik XIV. mendera Europa mendebaldean eliza bat eraiki zen. Batzuetan eliza hitza beste erlijio batzuen eraikinetarako analogiaz erabiltzen da. Eliza, gainera, kristau komunitate erlijiosoa edo kristau-fededunen gorputz edo batzar bat munduan zehar deskribatzeko erabiltzen da. Kristau arkitektura tradizionalean, eliza baten planoak, sarri, gurutze kristau bat osatzen du; erdiko pasabideak eta eserlekuak habearte bertikala irudikatzen dute, bema eta aldare horizontalarekin. Dorreek edo kupulek zerua behatzea eragin dezakete. Eliza modernoek hainbat estilo arkitektoniko dituzte. Eraikin batzuk, beste xede batzuetarako eginak, eliza bihurtu dira, eta beste erabilera batzuetarako ere erabili dira.

 Etimologia 
Eliza hitza antzinako ingelesezko cirice hitzetik dator, "Kristau gurtzarako bazterturik dagoen bilera-lekua",* kirika hizkuntza aitzingermaniko. Hau, ziur asko, grezierazko gotiko kyriake (oikia), kyriakon doma "Jaunarena" (etxea), kyrios "agintariarena, jauna", proto aitzinindoeuropera errotik* keu- "hanpatzeko". Grezierazko kyriakon ("Jaunaren etxea") kristau gurtzako etxeetan erabili zen c. 300, batez ere ekialdean, nahiz eta zentzu honetan eklesia edo basilika bezain arrunta ez izan.

 Historia 

 Antzinaroa 
Lehen eliza kristaua, domus ecclesiae, Dura-Europos eliza da, 233 eta 256 artean sortua.

K. a. III. mendearen bigarren erdian, kristau gurtzarako (aula ecclesiae) eraiki ziren lehen aretoak eraikitzen hasi ziren. Nahiz eta hauetako asko hurrengo mendean goiz suntsitu ziren Pertzepzio Dioketianikoan zehar, eliza are handiagoak eta landuagoak agertzen hasi ziren Konstantino Handia enperadorearen erregealdian.

 Erdi Aroko garaiak 
XIV. mendetik aurrera, katedralaren eraikuntza eta eliza parrokial txikiagoen eraikuntza uhin bat gertatu zen Europa mendebaldean zehar. Gurtzarako lekua izateaz gain, katedrala edo parrokia-eliza, sarritan, bilgune orokor gisa erabiltzen zuten bertan zeuden komunitateek, eta ospakizun, oturuntza, obra misteriotsu eta feriak antolatzen zituzten. Elizako lurrak eta eraikinak ere erabili ziren laboreak gordetzeko eta gordetzeko.

 Arkitektura erromantikoa 
1000 eta 1200 artean, estilo erromantikoa ezaguna egin zen Europan zehar. Estilo erromanikoa egitura geometriko sinple, trinko eta gutxi apainduez osatutako eraikin handi eta mardulek definitzen dute. Erromanikoko elizaren ezaugarri ugariek arku zirkularrak, dorre borobil edo oktogonalak eta kapitel kuxindunak dituzte zutabeetan. Garai erromantiko goiztiarrean, sabaian zerraldoa jartzea modan zegoen, eta, geroago, garai berean, ganga zizelkatuek ospea lortu zuten. Barrokoak zabaldu egin ziren, eta erliebeek ezaugarri eta gai epikoagoak hartu zituzten.

 Arkitektura gotikoa 
Estilo gotikoa 1140 inguruan sortu zen eta ondoren Europa osoan hedatu zen. Eliza gotikoek garai erromanikoaren ezaugarri trinkoak galdu zituzten, eta apaindurek ezaugarri sinboliko eta alegorikoak zituzten. Lehenengo arkiboltak, saihetseko gangak eta botoiak agertzen hasi ziren, propietate geometrikoak zituztenak, horma handi eta zurrun batzuen beharra murrizten zutenak egonkortasuna bermatzeko. Horrek, halaber, leihoen tamaina handitzea ahalbidetu zuen, barnealde argiagoak eta arinagoak sortuz. Nubeko sabaiak altuagoak egin ziren eta zutabeak eta kanpandorreak altuagoak egin ziren. Arkitekto askok egitura-posibilitatearen mugak mugatzeko erabili zituzten garapen horiek. Joera horrek, hain zuzen, dorre batzuen gainbehera ekarri zuen, zeinak, oharkabean, zarataren mugak gainditu baitzituen. Alemanian, Herbehereetan eta Espainian ezaguna egin zen areto ‑ elizak eraikitzea, non ganga guztiak garai berean eraikiko ziren. 
Katedral gotikoak delikatuak izan ziren, garai erromanikoan bezala, eta ezaugarri erromaniko ugari izan zituzten. Hala ere, hainbat xehetasun eta konplexutasun ere agertzen dira dekorazioan. Frantziako Notre-Dame de Paris eta Frantziako Notre-Dame de Reims, baita Palermoko San Francesco d 'Assisi, Ingalaterrako Salisburyko katedrala eta Wool eliza eta Chennaiko Santhome eliza ere, Indiako katedral gotikoen estilo landuak erakusten dituzte.

Eliza gotiko ezagunenetako batzuk, mendeetan zehar, amaitu gabe egon ziren, gotikoaren estiloa populazioz erori ondoren. Koloniako katedralaren eraikuntza, 1248an hasi zena, 1473an gelditu zen, eta 1842 arte ez zen berriz hasi.

 Errenazimentuan 
XV eta XVI mendeetan, Errenazimenduaren eta Erreformaren ondorioz, etikaren eta gizartearen aldaketak elizak eraikitzean ere eragin zuen. Estilo arrunta gotikoaren antzekoa zen, baina sinplifikatu samarra. Basilika ez zen jada eliza mota ezagunena, baina ezkaratz ordez elizak eraiki ziren. Ezaugarri tipikoak zutabeak eta kapitel klasikoak dira.Eliza protestanteetan, non Jainkoaren hitzaren aldarrikapenak garrantzi berezia baitu, bisitariaren ikuspegia pulpitura bideratzen da.

 Arkitektura barrokoa 
1575 inguruan Italian erabili zen lehen aldiz Baroque estiloa. Handik Europa eta Europako kolonietara zabaldu zen. Barrokoaren garaian, eraikuntzaren industria izugarri hazi zen. Eraikinak, baita elizak ere, aberastasuna, autoritatea eta eragina adierazteko erabiltzen ziren. Formen erabilera oso exageratua izan zen. Kupula eta kapitelak molduraz apainduak zeuden, eta antzinako stucco eskulturak sabaiko pintura freskoek ordezten zituzten. Lehen aldiz, elizak artelan elkarlotu bat bezala ikusi ziren, eta kontzeptu artistiko koherenteak garatu ziren. Eraikin luzeen ordez, plan zentralizatuko eraikin gehiago sortu ziren. Apaindura loreduna eta motibo mitologikoak, 1720 inguruan Rococo arora arte jasoak.
Parrokia protestanteek nahiago zituzten alboko elizak, zeinetan bisitari guztiak pulpitutik eta aldaretik ahalik eta hurbilen egon zitezkeen.

 Arkitektura 
Elizentzako arkitektura arrunta gurutze forma da. (Erdiko lauki luze bat, alboko laukizuzena, eta aurrealdean laukizuzen bat, aldareko espazio edo santutegirako). Eliza hauek ere, sarritan, kupula edo beste ganga handi batzuk izaten dituzte barrualdean, zerua irudikatzeko edo nabarmentzeko. Elizetarako beste forma komun batzuk zirkulu bat dira, betierekotasuna irudikatzeko, edo oktogono edo antzeko izar forma bat, elizak munduari argia ematen diola irudikatzeko. Beste ezaugarri komun bat armarria da, dorre garai bat "Mendebaldean" elizaren muturrean edo gurutzaduraren gainean.
Eliza kristau askoren beste ezaugarri komun bat aurrealdeko aldarearen ekialdeko orientazioa da.  Tradizio hau Bizantzion sortu zen XIV. mendean, eta VIII. mendetik IX. mendera leheneratu zen mendebaldean. Mendebaldeko muturrean aldarea eta ekialdean sarrera edukitzeko ohitura zaharra XI. Mende berantiarra zen batzuetan, baita Frankismo garaiko Europako iparraldeko eskualdeetan ere, Petershausenen (Constance), Bambergeko katedralean, Augsburgeko katedralean, Regensburgeko katedralean eta Hildesheimeko katedralean ikusi zen bezala.

Kristautasunari dagokionez, eliza bat (grezieraz: _ἐκκλησία, Ekklēsía asanblea) bertara joaten diren fededunen biltzarraren edo bileraren izen bera jasotzen du, bai eta eliza-erakundearen izen bera ere. Hainbat eliza mota daude, ikuspegi arkitektonikotik.

 Eliza kristauak 
Bere garrantziaren eta funtzio instituzionalaren arabera, eliza kristaua, eraikin isolatua izan edo multzo erlijiosoa bezala izendatu daiteke:

 Eliza katedrala, gotzaina edo artzapezpikua bere kabildoarekin bizi den eliza nagusia;

 Eliza primatua, primatu baten egoitza bada, besteen gainetik gailentzen den apezpikua;

 Basilika, aita santuarengandik titulu berezi hau jasotzen duenean, duen garrantziagatik, inguruabar historikoengatik edo nolabaiteko erliebea duten alderdiengatik. Basilika handiak eta basilika txikiak bereizten dira. (Antzinako oinplanoaren edo «oinplano basilikalaren» arabera eraikitako elizetan ere erabiltzen da, eta enperadore batek eraiki bazuen).

 Eliza kolegiala, artzapezpiku edo apezpikuaren berezko aulkia ez izanik, duintasun eta kalonje sekularren ikastetxe batek (Kapituluak) zerbitzatzen duena, eta bertan boato eta ponpa gehien duten erritoak ospatzen dira, katedralen antzekoa;

 Dekanoa eliza dekanoa bat egoitza bada, hainbat parrokia biltzen dekanoa edo artzapeza inguruan;

 Parrokia-eliza, parrokia baten egoitza;

 Motak 
 Baseliza edo ermita.
 Monasterioa
 Komentua
 Kolegiata
 Basilika
 Santutegia
 Katedrala
 Kapera

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Kristautasuna
Kategoria:Elizak
Kategoria:Kristau terminologia