Pierre Loti

1881an, Bidasoan zegoen Javelot kanoiontzi kostazaineko komandante izendatu zutenean, Hendaian ezarri zuen bere bizilekua. Geroago haren obra, bereziki RamuntchoPastoral bat ere eskaini izan zaio obra honi, Idauze-Mendik 2003an taularatu zuena., izugarri inportantea izan da Euskal Herriaren irudi zehatz bat ezagutarazi, bultzatu eta modan ipintzeko; gogoan izan harrezkero eta zenbait hamarkadatan Lapurdiko kostaldea (Biarritz, Donibane Lohizune, Getaria...) noble, artista eta abar askoren bisitalekua bihurtu zela. Dena dela, J. Casenave-k hainbat konplimenduren artetik, funtsezko kritika egin zion 1897an Lotiren Ramuntcho eleberriari. Aitortzen du Euskal Herriko bazterrak eta jendeak guztiz ederki integratu dituela liburuan, baina euskal nortasunaren funtsa integratzen huts egin zuela ezin bestez, Loti ez baitzen euskalduna.

Frantziako Ontziteriaren ofiziala izanik, bidaiek bere nobelei iradoki zieten, hala nola, Pêcheur d'Islande, Au Maroc, Le Mariage de Loti, Un Pèlerin d'Angkor, Vers Ispahan... Turkiarako haren mirespena ere ezaguna zen.

Académie française erakundearen kidea zen, non 13. eserlekua zuen 1891tik 1923ra.

Hendaiako bere bizilekua zen Bakar Etxea eraikinean zendu zen (Bakar Etxea: ma petite maison solitaire). Hendaiako etxea Lotik 1894ko azaroaren 12an erosi zuen. 1923ko ekainaren 10ean hor hiltzen da : Hilabete luzeak bazeramatzan eri, dio Louis Barthouk, eta behar bada heriotza hurbil senti zuelako indar handiak egin zituen Euskal Herriko bazterren berriz ikusteko...". Saint Pierre d'Oléronen hobiratu zuten, "Irla"-n, "Pierre Loti" karrikan, 19 zenbakian. Haren hil-kutxa irekirik ehortzia zuten "gorputza lurrari hobekiago eta lasterrago nahastekatua izan dadin". Islamari dioen maitasunez.

 Azkaineko ohiko bisitaria 
Azkaineko hotelera joaten zen maiz, Jean-Pierre Borda "Otharre" pilotariaren etxera. Hoteleko leihotik ikusten zituen pilota partidak Azkaineko plazan, hurbildik segitu zituen hango joan-etorriak: jendeen sar-jalgitzeak, ahokoak, seroren urratsak... Bere begien aurrean zituen, Elizaldean, Lakarratarrak, orduko xistera egile bakarrak.

“Ramuntcho” bere obrarik ezagunenetakoa XIX. mendearen amaieran argitaratu zuen, hartarako bere lagun Otharreren bizitza erreferentzia hartuta. Liburu horren edizio ugari egin dituzte gaur artean, baita hiru film ere, 1919an (mutua), 1937an eta 1958an.

 Iritzi kritikoa Indotxinako gerraz 
Lotik frantsesek Indotxinan egin sarraskiak salatu zituelako arazoak ukan zituen. 1883an Le Figaro kazetan Indotxinaz jabetzean, frantses soldaduek egin aldrebeskeria batzuk aipatu zituen, eta burrunba muntatu zen bere kontra. Tzvetan Todorov hizkuntzalari eta literatura-teorialariak erraten zuen Lotiren Spahi baten nobela "liburu arrazista eta inperialista, sexista eta sadikoa" zela, halaber esan zuen liburu horretan ez zituela Lotik isiltzen franses soldadoek egin itsuskeriak. Eta Todorovek ere Lotik, Figaro-n, Indotxinako gerlaren kontra 1883an idatziak gogorarazten dituelarik, dio Loti ez dela "kolonialismoaren promotorea...", ez dela ez kolonien alde, ez kolonien kontra. Norbaiten kontra bada Loti, gehitzen du Todorovek, ez dela Indotxinan edo Senegalen diren frantses soldaduen kontra, baizik eta "besteak igorriz gerlara gerlak deklaratzen dituzten paristar politikarien eta funtzionarioen kontra." Eta ezagunak dira Aimé Césairek kolonialismoaz eman hitzaldia-n (1955) Lotiren kontra idatzi zituen lerroak. Geroago Koldo Eizagirre bera debatean sartu zen: "Pierre Loti jujatua izan da eta kondenatua, hain zuzen bere idazle kondizioagatik".

 Bibliografia 

 Aziyadé (1879)
 Le Mariage de Loti, jatorrizko izena Rarahu (1880)
 Le Roman d'un Spahi (1881)
 Fleurs d'Ennui (1882)
 Mon Frère Yves (1883)
 Les Trois Dames de la Kasbah (1884), Fleurs d'Ennui liburuaren zati bat dena.
 Pêcheur d'Islande (1886), Islandiara arrantzara doazen bretainiar arrantzaleei buruzkoa.
 Madame Chrysanthème (1887) 
 Propos d'Exil (1887)
 Japoneries d'Automne (1889)
 Au Maroc (1890)
 Le Roman d'un Enfant (1890)
 Le Livre de la Pitié et de la Mort (1891)
 Fantôme d'Orient (1892)
 L'Exilée (1893)
 Matelot (1893)
 Le Désert (1895)
 Jérusalem (1895)
 La Galilée (1895)
 Ramuntcho (1897), euskal gaia duena.


 Figures et Choses qui passaient (1898)
 Judith Renaudin (1898)
 Reflets de la Sombre Route (1899)
 Les Derniers Jours de Pékin (1902)
 L'Inde sans les Anglais (1903)
 Vers Ispahan (1904)
 La Troisième Jeunesse de Madame Prune (1905)
 Les Désenchantées (1906)
 La Mort de Philae (1909)
 Le Château de la Belle au Bois dormant (1910)
 Un Pèlerin d'Angkor (1912)
 La Turquie Agonisante (1913)
 La Hyène Enragée (1916)
 Quelques Aspects du Vertige Mondial (1917)
 L'Horreur Allemande (1918)
 Prime Jeunesse (1919)
 La Mort de Notre Chère France en Orient (1920)
 Suprêmes Visions d'Orient (1921), Samuel Viaud semearen laguntzaz idatzia.
 Un Jeune Officier Pauvre (1923, hilondokoa)
 Lettres à Juliette AdamJuliette Adam bere "ama espiritualtzat" jotzen zuen Lotik; aldi berean, Adam Ernest Fourneau goi mailako zientzialari biarriztarraren Claudie Segond emaztearen amona izan zen.(1924, hilondokoa)
 Journal Intime (1878-1885), 2 bolumen
 Correspondence Inédite (1865-1904)

 Oharrak 

 Erreferentziak 

 Ikus, gainera 

 Euskal Herriko erdal idazleak
 Lapurdiko idazleak

 Kanpo estekak 
 Lotiren oroimenez Hendaian.
 Piarres Larzabalen Pierre loti eta gu artikulua "klasikoen gordailuan".
 Ramuntxo pastoralaz Berrian.
 Toribio Altzagaren Ramuntxo.
 Joseba Aurkenerena: Otharre pilotaria herriaren gogoan.
  Maison Pierre Loti, Rocheforten, bere museoaren webgune ofiziala.
  Pierre Lotiren liburuak Google Booksen.

Kategoria:Pierre Loti
Kategoria:Kostunbrismoko idazleak
Kategoria:Ohorezko Legioko gurutze handiak
Kategoria:Hendaian hildakoak