Orreagako kolegiata

Orreagako kolegiata (izen osoa: Orreagako Andre Mariaren Errege Kolegio-eliza) Orreagako multzo monumentala da. Arkitektura gotikoaren Nafarroako adibiderik onena da, Frantziako Uharteko eskualdeko estilorik garbienean. Teknikoki Donibane Garazi Donejakue bidearen hasiera den arren, erromes asko hasten dira Orreagatik, Garazi-Orreaga tartearen orografia zaila dela eta. Gainera, konplexuko elizan eskaintzen da erromesaren aldeko meza, Konpostelarako bideari ekiteko ezinbesteko baldintza.

Haren eraikuntza Antso VII.a Azkarra nafar erregeak bultzatu zuen, aldi berean, ehorzketa leku izan nahi zuenak, azkenean izan zen bezala. XIII. mendearen hasieran eraiki zen eta bere hormen artean XIV. mendeko Orreagako Ama Birjinaren irudi eder bat hartzen du. Hainbat berrikuntza eta berreraikuntza jasan ditu hainbat ezbeharren ondoren, eta XVII. mendeko berreraikuntzak eragin zion multzo osoari, bereziki elizari eta klaustroari.

Erdi Aroan eta Aro Modernoan jabetza ugari izan zituen Nafarroako Erresuman eta handik kanpo, horien artean Katalaingo baseliza, Zangozako eliznagusia, Zumaiako eliza edo Samatango eliza, besterik beste.

 Historia 
Ibañeta mendatea Iberiar Penintsula eta Europaren arteko ibilbide natural bat da. Bertatik igaro ziren zelta, erromatar, bisigodo eta karolingiarrak, adibidez. Donejakue bidearen sorrera eta garapenarekin, puntu garrantzitsua izan zen Orreaga, behin Pirinioak jaitsita.

 Sortzea 
Orreagako kolegiata, erromes jakobearren ospitale zaharra, Ibañeta mendatea ondoren ostatu hartzeko sortua, 1127an Iruñeko apezpikua Antso Larrosa jaunak sortu zuen. Honek Ibañetan ostatua eraiki zuen eta ekainaren 16an gotzainen, abadeen, elizgizonen eta laikoen kofradia bat eraiki zuen, kapareen ostatua eta kapareen zaintza finantzatzeko. 1132. urtearen inguruan, ospitalea gaur egun dagoen lekura eraman zuten.

Kofradiak ezin izan zuenez fundazioaren biziraupena ziurtatu, errenta finkoez hornitu zuen: apezpikuak Aezkoako eliza guztiak eman zizkion, eta Iruñeko kabildoak Esteribar eta Erroibar ibarretan zituenak eman zizkion. Iruñeko kalonje batek ostatua prior gisa gobernatzea erabaki zen. Bera eta bi kapilauak Orreagako etorkizuneko kalonjeen kabildoaren hasierako gunea izango ziren, eta, Iruñeko eredua bezala, San Agustinen arauak arautu zuen. 1137an, Inozentzio II.a Aitasaintuak Orreagako eliza eta ospitalea hartu zituen babespean, eta bere jabetzak berretsi zituen; ondorioz, fundazio-prozesua amaitu zen. Handik gutxira Izpiritu Zainduaren hil kapera eraiki behar izan zuten, Erdi Aroan "Errolanen kapera" bezala ezagutzen zena.

Ostatua oso ondo hornitua zegoen orduan, eta bi etxe bereiz ere bazituen, bata gizonentzat eta bestea emakumeentzat, Orreagako laudorioz egindako poema garaikide baten arabera, erromesek jasotzen zituzten arretak eta funtzionamendua ere deskribatzen dituena. Antso VII.a Azkarra nafar erregeak gaur egungo eliza bikain eraiki eta hornitu zuen, 1219an sagaratu zena eta erregeak berak ehortzi zuena. Erregeak Nafarroako armarria osatzen duten esmeralda eta kateak eraman zituen Orreagara, 1212an Navas de Tolosako guduan Muhammad al-Nasir edo Miramolin lapurtu zizkionean.Nafarroako armarriaren historia eta eboluzioa

 Lurren hedapena 
XIII. mendean zehar, kolegiataren jabaria edo ondasun eta eskubideen multzoa Nafarroan, lehentasunez, bere hasierako nukleoaren hegoalderantz hedatu zen. Donejakue bidean zehar Iruñerrira iritsi zen, eta handik zabaldu: Longida, Untzitibar, Elortzibar, Orbaibar, Izarbeibar, Deierri eta Erdialdeko eta Erriberako zenbait hiribildu. Hegoaldeko hedapen horren osagarri gisa, jaso edo erosi zituen ondasunak idatzi behar dira inguruko Baxenabarren, edo are urrunago, Xiberoan. Jabetza multzo hori kokatzeko, hamabi enkargu sortu ziren Nafarroako Erresuman: Antxoritz, Artaxo, Atarrabia, Azkoien, Ekai, Katalain, Larrasoaña, Lorka, Tutera, Zangoza, Zabaltzeta eta Zilbeti. XIV. mendean eta XV. mendearen lehen erdian, ondasun batzuk jasotzen jarraitu zuen, eta ondasun horien lehentasunezko kokapena, nahiz eta ez esklusiboa, lehen aipatutako eremuaren antzekoa zen, baina haren perimetroa handituz. XV. mendearen lehen erdian hamabost bat eliza patronatu uztea izan zen, beharbada, Behe Erdi Aroko domeinuaren zabalkunderik nabarmenena. Handitze horien artean Zumaiako eliza nabarmentzen da.

Baina Orreaga bereizten duena, Nafarroako Erresumako beste eliz erakunde batzuen aldean, zera da, bere domeinuaren eremua Iberiar Penintsula ez ezik, mendebaldeko Europako hainbat nazio ere hartzen zituela. 1193an jaso zuen bere lehen eliza Nafarroatik kanpo, Galizian, eta XIII. mendearen hasieran El Villar eta Zamoraren gomendioak jasotzen zituen Leongo Erresuman. Gaztelan Vellizako ospitalea eta Segovia eta Soria probintzietako jabetzak eman zizkioten. Aragoiko Erresuman (San Julian de Andria, gaur egungo A Sotonera udalerrian) eta baita duela gutxi konkistatutako lurretan ere, Valentziako Erresuman (Puçolgo gomendioa) eta Sevillan bertan, besteak beste. Leomilen zuzenketa izan zen portugaldarren ondasunen muina, eta XIX. mendera arte iraun zuen. Iberiar Penintsulatik kanpo, Santa Maria Mascarellaren (Bolonia), Londresen, eta Frantzian Samatango (Tolosatik gertu) eta Montpelhièrko gomendioak eta Xanpainako jabetzak nabarmendu behar dira. Kolegiatak Pirinioz gaindiko ondasun hauek XVI. mendera arte mantendu zituen, neurri batean erreforma protestanteak ekarri zituen konbultsioen ondorioz galdu zituen. Samatan bakarrik mantendu zen ozta-ozta, harik eta 1631n Artaxoako priorerria jasotzearen truke Tolosako Done Saturdiri eman zioten arte.

 Eliza-liskarrak 
Orreagako gorakadak azaltzen du 1204an fraideen beraien artean priorrak hautatzean izan ziren liskarrak. Ondoren, Iruñeko kabildoak priorrak aukeratzeko eskubidea aldarrikatu zuen 1217an, fraideek, lehentxeago, beren priorea komunitatearen barruan aukeratzeko pribilegioa aita santuarengandik lortu zutenean (hau da, Iruñeko kalonje izan beharrik gabe). 1218an Honorio III.ak kontzesioa berretsi zuen, baina Iruñeko gotzainari hauteskundeetan parte hartzeko agindu zion. Bi auzi berri sustatuko zituen Iruñeko kabildoak, priorra bere kideen artean hauta zezaten (1270-1273 eta 1302-1303), baina bietan porrot egin zuen. Orreagako priorrak lortu zuen ospea apezpiku-atributuen erabileran eta Nafarroako Gorteetara joatean nabarmendu zen XIII. mendearen bigarren erdian.

1287an Orreagako aginduak estatutu batzuk onartu zituen, aurreko beste batzuk zabalduz, erromesen ostatuaren inguruan sortutako erakunde konplexuaren bizitza arautzeko balio izan zutenak. Estatutu horiek komunitateari buruzkoak ziren, San Agustinen kalonjeen kabildo-izaera ilundu eta ospitale-ordena autonomoaren, bereziaren, funtzioa azpimarratu nahi zuen definizio lauso gisa. XIV. mendearen lehen erdian, bigarren aukera hori defendatzen zuten praktoek eta fraideek aurre egin zieten, nahiago baitzuten kalonje deitu eta Iruñekoen pare bizi ziren. Aldarrikapen batzuen hondoan, etxeko ospitaleko lanak murriztu nahi zituzten, eta banakako prebendak zituen kabildo soil bihurtu. Iruñeko apezpikuaren epaiak 1371an kalonje izena berretsi zien eta dotazioak handitu zituen, baina errenta gehienen administrazioa priorraren esku utzi zuen.

Beste faktore batek Orreagako barne-egoera okertu zuen XIV. mendearen erdialdean. Egoitza Santuak Orreagako Udalaren onuren artean sartu zuen, eta printzeen izendapena beretzat gorde nahi izan zuen, kabildoari berari aukeratzeko eskubidea kenduz, XV. mendearen hasieran lortu zuena. Gainera, aurrekoek mende batez (1424-1527) beren oinordetza zehaztea lortu zuten, oinordetza-eskubidea zuten pradjutorren bidez. Preferatoa agramondar enklabe bihurtu zen eta bere titularrek kalonjeei beren dotazioak eskastu zizkieten. Konbultsio horiek ez zituzten Orreagaren ospea eta errentak kaltetu. Hainbesteraino non, bi alditan (1405 eta 1500) Iruñea artzapezpikutza egiten saiatu zirenean, bietan, elizbarruti sufragario bat ezartzea pentsatu zen. Done Jakueko erromesen aldeko abegi ona ere egin zen, hori baitzen Orreagako Andere Mariaren ospitalearen funtsezko sustraia eta lehen justifikazioa.

 Aro Modernoa 
Fernando Katolikoak (1512-1521) Nafarroa konkistatu zuenean, kolegiata eta bere ingurua eremu « bero » bihurtu ziren. Haitz-gotorlekua eraiki zuten espainiarrek (Château Pignon, Arnegin) hainbat aldiz hartu zuten, eta, agaramondar priorato gisa, espainiarrentzat fidagarritasun gutxiko oposizio-zentroa izan zen, Florentzio Idoate Iragik 1981an emandako Gontzagako dokumentu baten arabera:

Garai hartan (1518-1542), Frantzisko Nafarroakoa, agaramondar familia nabarmenekoa, priore izendatu zuten, eta 1534an haren zuzendaritzapean konkordia bat egin zen, eta horri esker monasterioaren errentak zuzen banatu ziren priorraren, kabildoaren, elizaren eta ospitalearen artean. Monasterio honetatik etorritako beste agramontar nabarmen bat Martin Azpilkueta jauna izan zen, psikologia modernoaren aitzindari filosofoa. Erresumaren zatiketaren eta protestanteen arazoaren ondorioz, erromesen pasabidea gutxitzeaz gain, hamarrenekin ere arazoak izan zituzten. Filipe II.ak 1566an lortutako Bula bati esker, Gipuzkoa eta Nafarroa Garaiaren zati bat Baionako apezpikutzatik bereizi ahal izan zen, eta horrek zalantzan jarri zituen Orreagak Nafarroa Beherean hautematen zituen hamarrenak. Eta polemika piztu zuen, XVIII. mendera arte iraun zuena.
Nafarroaren nazionalizazioarekin eta erresumaren foraltasun espezifikoaren artikulazioarekin bat etorriz, Orreagako prioreak gero eta garrantzi politiko handiagoa hartzen joan ziren, eta ez ziren soilik Nafarroako Gorteetara joan erlijio-besoko kide gisa, baizik eta Nafarroako Erresumako Aldundiko kide izatera ere iritsi ziren (hala nola Torres Grijalba 1644an edo Enekoitz Abarka 1688an). Gorteetarako sarbideak XIX. mendera arte iraun zuen.

XVIII. mendean, erromesaldien gainbehera gorabehera, monasterioa bisitatzen jarraitu zuten, adibidez, Elisabet Farnesio eta Mariaana Neoburgekoa. 1712an akordio batera iritsi ziren Baionako apezpikua eta Orreagako kabildoa, zeinaren bidez Nafarroa Garaiko hamarrenak Orreagako kabildora pasatzen ziren eta abadia honen jabetzak Ipar Euskal Herrian Baionari esleitzen zitzaizkion.

 Aro Garaikidea 
1724ko sute handiaren ondoren, berreraikitze urteak gertatu ziren, XIX. mendeko gerren hondamenek eten zituztenak. Konbentzioaren Gerrarekin, tropa konbentzionalek kolegiata arpilatu zuten eta hainbat eraikin suntsitu ziren. Abadian zortzi kalonje bizi ziren, sei errazionero, bi kapilau (horietako bat kapera baten antolaketaz arduratzen zen, tenore bat, baxu bat, bi bajete eta bost haurrekin) eta bere buruari « Koloniako priore handia » izenburua jartzen zion abadea. Iberiar Penintsulako Gerran altxorraren zati handi bat bitxietan saldu behar izan zuen. 1813an, kolegiata, Bying jeneralak gotortua, Soult mariskalak erasotu zuen, horren ondoriozko galera material eta moralekin.

XIX. mendearen erdialdean erregulartasuna galdua zen, erregeren aginduz priorra izendatua izan zelarik. 1833-1839ko gerra karlistak eta desamortizazioek gainbehera- eta desegite-prozesua eragin zuten. Besteak beste, honako leku hauetako jabetzak kendu zituzten orreagatarren eskuetatik: Irunberri, Zirauki, Luzaide, Auritz, Arraitza, Zabaltzeta, Lizarraga, Bera, Etxarri-Aranatz, Atarrabia, Beriain, Altzuza, Egulbati, Zangoza, Artaxo, Larrasoaña, Artikutza, Oronoz-Mugairi, Mendiorotz, Uritz, Olaberri, Domeñu, Eslaba, Ekai, Labio, Urrotz, Untzue, Zenborain, Antxoritz eta Orreaga. Orreagako herritik kanpo desamortizatutako etxeak 35era iritsi ziren. Gainera, 8 borda eta 8 korta ere gobernuaren eskuetara igaro ziren. 1851ko konkordatuaren ondoren, 1887an berriro sartu zen behaketa. Garai hartan, Orreagara egiten zen egungo erromeria, eta gero gorakada handia izan zuen. Ospitalea 1983ko azaroaren 17an sekularizatu zuten, eta Iberiar Penintsula osoan ezaugarri horietatik geratzen zen azkena izan zen.

 Prioreak 
Kolegiata priore batek zuzentzen du, eta, gainera, udal-funtzioak bere gain hartzen ditu, Orreagako berariazko egoera dela-eta, udalerri gisa.
UrteakPriore1137Antso ?1152 - 1155Pedro Oibar1164Guillermo ?1194 - 1199Fortun Badoztain1203 - 1216Martin Gerra1217Gartzea ?1218 - 1220Fernando ?1226Antso ?1232 - 1267Lope ?1270 - 1300Garcia Lopez1302 - 1327Andrés Ruiz de Medrano1335Juan Sánchez de Airaga1346García Ibáñez de Viguria1347 - 1376Sancho García de Echagüe1383 - 1389Miguel de Tabar1390 - 1410Jimeno de Aibar1410 - 1418Sancho de Meoz1419 - 1454Juan Galiondo de Tafalla1454 - 1500Juan de Egüés1500 - 1518/22Fernando de Egüés1518/24 - 1542Frantzisko Nafarroakoa1542 - 1545Antonio de Fonseca1545 - 1546Juan de Silveira1546 - 1555Francisco de Toledo1555 - 1575Antonio Manrique de Valencia1575 - 1588Diego González1588 - 1599Diego Balbás1600 - 1611Lope Valdivieso de Velasco1613 - 1616Martín Manso de Zúñiga1618Pedro MiguelUrteakPriore1619 - 1628Juan Manrique de Lamariano1629 - 1632Pedro de Hoces1632 - 1637Juan de Velasco y Acevedo1637 - 1639Andrés Santos de San Pedro1640 - 1648Francisco de Torres Grijalba1648 - 1652Marcelo Lópe de Azcona y Dicastillo1652 - 1655Miguel Cruzat1655Martín Martínez1656 - 1667Gil de Echauri y Zárate1668 - 1672Gabriel Agudo Sendín1672 - 1680Francisco Marín y Rodezno1681 - 1712Jose Enekoitz Abarka1713 - 1730Francisco de la Torre y Herrera1730 - 1759Jaime de Solís y Gante1760 - 1784Juan de Aristia1784 - 1801Féliz Rubín de Celis1803 - 1815José Joaquín de Úriz y Lasaga1816 - 1833Juan Bautista de Reta Santesteban1852 - 1855Lino Barricarte1866 - 1887Francisco Polit González1887 - 1906Nicolás Polit González1906 - 1915José Urrutia Beraiz1915 - 1943Fermín Goicoechea Jaunsaras1948 - 1956José Iturria Miranda1957 - 1976Agapito Martínez Alegría1977 - 1984Máximo Echeverría Sanz1984 - 2007Jesús Labiano Villanueva2008 - 2013Jesús Idoate Gil2013 - 2016Juan Carlos Elizalde Espinal2016 - orainPatxi Izko Barberia

 Instalazioak 

 Eliza 

Agirietan azal­tzen denez, An­tso Azkarrari esker egina izan zen eliza eta hiru habeartetakoa da. Erdikoa albokoen gainetik igo­tzen da eta burual­de pentagonala­ du eta leihate galantak horma nagusietan. Ez da oso handia; 25 m ditu luzean eta 18 m zabalean eta 15 m garaieran. Bost tartetako habearteak, txandaka diametro desberdineko zutabeez bereiziak daude (0,94 m eta 0,72 m); berauek, kapitelak bitarteko, sei zatiko gangetako nerbioak zutitzen dituzte, hormetan ezarritako zutabe­txoen bidez. Harriz­koak diruditen gangak, itxuraz atal­ak diruditen arren, adreiluz­koak dira.

Torres Balbásen iri­tzian, jabego frantsesen eraikin gotikoetan –Paris al­dekoetan, batez ere– jakituna zen ar­kitek­toa fran­tses bat izango zen egilea dirudienez, zeren eta Orreagako elizak jarrai­tzen ditu XIII. mendearen hasierako katedralen ereduak, hala nola, Sens, Noyon, Senlis, Bourges eta Pariskoak. Horien antzera, tarte bakoi­tzak lau ar­kuko triforio lerden bat du, eta bere gainean arrosa-leiho zabalak ireki­tzen dira; Jouy‑le‑Moutierren eta Mareil‑Marlyen gerta­tzen den bezala. Parisko katedralean bezala, honen euskarriak zutabe zilindrikoak dira. Nafarroan, lehenengo al­diz ikusiko dugu gangen zama kanpora bota­tzen duten arbotanteak dituen eliza.

 Orreagako eredua 
Gogoan hartzekoa da Orreagak duela Iberiar Penin­tsulan ikusi zen lehen fran­tses gotikoa, eta Leon, Burgos eta Toledoko katedralik bikainenak ondorengo estiloari dagoz­kionak direla, “gotiko dirdira­tsu” deritzonari, alegia.

Orreagako eliza “eskola egina”A. M. N. IV. libk. 107. or. izango zen, Zangozako Santiagon imitazio bat aur­ki­tzen baita. Eliza horren barrual­de erromanikoa al­datu egin zen, al­de ba­tzuetan zir­kulu-formako ebakidura duten oinarriak ezarriz, haien gainean gangen nerbioak, angeluzuzenez­ko tarteak –sei zatitakoak, Orreagan bezala– jaso­tzeko biz­karra finkaturiko zutabeak zutitzen direla. Horien baoetan, idi-begiak aur­ki­tzen ditugu, baita mainel eta trazeria xumez­ko beste ba­tzuk ere.

 Klaustroa 

Klaustroa oinplano karratukoa zen, Epistolaren aldetik elizari atxikia, eta aurrekoa ordezkatu zuen, 1600. urtean elurte batek suntsitu baitzuen. Oinplanoa irregularra da, eta altxaeretara ere transmititzen da irregulartasun hori. Altxaerek solairu bakarra dute, zabalera desberdineko hormarteekin, tamaina eta kopuru desberdineko horma-bularrekin eta argi desberdineko arkuekin. Hiru hegaleko estalkia teilatu laua da, zurezko habeak eta ebakidura angeluzuzeneko arku fajoi zorrotzak dituena.

 Kripta 

Elizak kripta pentagonala du, burualdea eta gurutzaduraren zatia hartzen dituena. Lehen atala kanoi-erdi zorrotzeko gangaz estalita dago, eta burualdea horma-atalez. Burualdearen erdiko horma-ataletan erdi-puntuko leihateak irekitzen dira. Dekorazio piktorikoak eta harlandu gotikoaren atalak oraindik diraute, nahiz eta oso hondatuta egon.

 Kapera 

Oinplano karratua du, tertzeletedun gangaz estalia, eta elizakoak eta giltzarri apainduak baino nerbiodun lotura landuagoak ditu. Ganga, aingeru batzuk irudikatzen dituzten tamaina handiko lau mentsuletan bermatuta dago. Kaperaren erdian, Antso VII.a Azkarraren hilobia dago. Hemen daude Nafarroako armarriaren kateak.

 Museoa 

Eraikinaren beheko solairuan dago, eta kolegiatako arte-objektu ugari biltzen ditu, eskultura, pintura eta urregintza barne, baita interes bibliografiko handiko altzariak, tapizak, txanponak eta liburuak ere. Hemen da Nafarroako armarriaren esmeralda.

 Liburutegia 

Era guztietako gaien 15 000 liburukitik gora biltzen ditu, baina gai teologiko, filosofiko eta elizaren historiari buruzko lanak nabarmentzen dira. Hainbat hizkuntzatako liburukiak daude: hebreera, grekoa, latina, euskara eta baita txinera ere. Pieza interesgarrienetako batzuk, La Pretiosa kodizea kasu (XIV. mendekoa), kolegiataren museoan daude ikusgai.

 Irudiak 

 Erreferentziak 



 Ikus, gainera 

 Orreaga
 Donejakue bidea

 Kanpo estekak 

Kategoria:Orreagako kolegiata
Kategoria:Donejakue bideko ondarea Euskal Herrian
Kategoria:Antso VII.a Nafarroakoa