Voltaire

Voltaire, benetako izenez François-Marie Arouet, (Paris, 1694ko azaroaren 21a - Paris, 1778ko maiatzaren 30a) frantziar historialari, idazle, abokatu eta filosofoa izan zen. ilustrazioaren pertsonaia nabarmenenetako bat izan zen. Voltairek tolerantzia defendatu zuen gauza guztien gainetik.Antoine Lilti, « L’héritage des Lumières », Lumières, 1.liburuki, 35.zk., 2020ko abenduaren 1.a, 149–158.or. (ISSN 1762-4630, DOI 10.3917/lumi.035.0149,

Arteen eta zientzien zale amorratua, entziklopedisten lagun eta laguntzailea, Voltairek bere garaian arrastoa utzi zuen ekoizpen literarioaren eta konpromiso politikoen bidez. 
Hezitako klaseetan izan zuen eragina nabarmena izan zen Frantziako Iraultzaren aurreko hamarkadetan eta XIX. mende osoan zehar, bereziki zirkulu burges antiklerikaletan.https://www.revistadelibros.com/el-fanatismo-segun-voltaire/
Erlijio errebelatuen aurkari gupidagabeak garai guztietako fanatismo erlijiosoa salatu zuen bere Hiztegi filosofikoan, bai Frantzian, bai beste herrialde batzuetan ere.René Pomeau, La religion de Voltaire, Nizet, 1995, 547 or. (ISBN 978-2-7078-0331-3), 428.or. eta hurrengoak. Bere ospea erlijio-intolerantziaren edo arbitrariotasunaren biktimei laguntzeko erabili zuen, ospetsu egin zituen kasuetan posizioa hartuz: Calas afera (1762), Sirven afera (1764), La Barre zaldunaren afera (1766) eta  Lally-Tollendaleko kondearen afera (1766). 

Filosofoek ilustratutako monarkia moderatu eta liberal baten aldekoa izan zen. Bere eredua 1688ko iraultzatik sortutako gobernu britainiarraren sistema izan zen; 1726tik 1728ra Ingalaterran egon zen bitartean ikusi ahal izan zuen sistema hori. Bestalde, Rousseau ez bezala, ez zen erregimen errepublikanoaz fidatzen.«Lettres philosophiques», Œuvres complètes de Voltaire (Voltaireren Lan Guztiak) 6B, Liverpool University Press, 2020ko abenduaren 14a, 1–314 or. (ISBN 978-1-83764-120-8, 

 Voltaire izengoitia 
Voltaire izengoitiari buruzko hainbat hipotesi daude. Oso onartua den bertsio batek dio Petit Volontaire (boluntario txikia) izenetik eratorria dela. Bere familiakoek, antza, filosofoa umea zenean erabiltzen zuten. Hala ere, badirudi bertsiorik sinesgarriena Voltaire Arouet L (e) J (eune) -ren (Arouet, gaztea) anagrama dela, alfabeto latinoaren letra larriak erabiliz.https://ethic.es/2023/12/voltaire-razon-y-pragmatismo/ Beste hipotesi batzuk ere badaude: bere amak zeukan feudo txiki baten izena izan zitekeen, esaterako. Esan izan da baita ere, antzinako frantsesez voulait faire taire ("isilarazi nahi zuen", hortik vol-taire) esan nahi zuen aditz-sintagma izan daitekeela; bere pentsamendu berritzailea dela eta, re-vol-tair ("iraulkaria") hitzaren silabak ere izan daitezke.

 Biografia 
François-Marie Arouet Parisen jaio zen legegile-familia burges batean. Gurasoak François Arouet (1650-1722) eta Marie Marguerite d'Aumard (1660-1701) ziren.https://www.buscabiografias.com/biografia/verDetalle/1313/Voltaire Bost anai-arreba izan zituen, eta guztietan gazteena izan zen Voltaire; anaietako bi oso gazte hil ziren. Zazpi urte zituela, ama hil zitzaion; harrezkero, dirudienez, isolaturik bizi izan zen familiaren barruan, besteak beste, aitarekin oso ondo konpontzen ez zelako. Anaietako batekin ere liskar ugari izan zituen, hura jansenista zen-eta. Arreba Margueriterekin eta haren bi alabekin izan zituen maitasunezko harreman sendoenak, eta, denboraldi batez, iloba haietako bat maitale izan zuen. Voltairek Louis-le-Grand jesuiten eskolan egin zituen oinarrizko ikasketak (1704-1711), eta, ondoren, nolabait beharturik, epaile-ikasketak hasi zituen. Baina, berehala utzi zituen goi-mailako ikasketak, eta idazteari ekin zion buru-belarri. Hasiera nahasia izan zuen Voltairek literaturan: Filipe II.a, Orléansko dukearen erreinaldian nagusi zen askatasunaz baliaturik, erregeak bere alabarekin sexu-harremanak zituela eman zuen aditzera Voltairek poema batean.https://ottocazares.wordpress.com/2018/11/21/sin-destino-tragico-no-hay-sonrisa-a-324-anos-de-distancia-de-voltaire/

Idatzi haren ondorioz, erbesteratu egin zuten. Parisa itzuli zenean, beste bi poema iraingarri idazteagatik kondenatu zuten berriz ere. 1718an Oedipe (Edipo) eta 1725ean Marianne (Mariana) tragediak idatzi zituen, eta bi tragedia horiek eman zioten, hain zuzen, ospea. Edipo lanean, Voltaireren pentsamenduaren bi gai nagusi azaltzen dira, optimismo morala batetik eta, bestetik, jainkoak hartzea gizakien akatsen erantzuletzat. Voltaireren bizitzako beste gertaera aipagarri bat Rohango zaldunarekin izan zuen auzia izan zen; izan ere, zaldunak, eztabaida baten ondoren, bere zerbitzariei, Voltaire zigortzeko agindua eman zien.

Voltaire, berriz, zaldunarekin duelu bat prestatzen saiatu zen, eta, ondorioz, Bastillara eraman zuten preso (1726).https://www.autopista.es/planeta2030/como-voltaire-paso-prisionero-bastilla-famoso-dramaturgo_250038_102.html Berehala askatu zuten, baina Paristik alde egiteko baldintzarekin. Voltaire, orduan, Ingalaterrara joan zen, eta han bizi izan zen 1729. urtera arte. Ingalaterran bizi izan zen urteetan, harremanak izan zituen Jurgi I.aren gortearekin, eta garai hartako pertsonaia eta idazle ospetsuenak ezagutu zituen. 1728an, Henriade idatzi zuen, Henrike IV.aren lana goraipatzen zuen poema. Frantziara itzuli zenean, Lettres philosophiques (1734, Filosofia-eskutitzak) argitaratu zuen; ingelesen tolerantzia-ereduaren oinarriak goraipatzen zituen lan horretan. Liburu horren ondorioz, preso hartzeko agindua eman zuten, eta ihes egin behar izan zuen. Suitzara alde egin zuen lehenbizi, eta, ondoren, Lorrenara; azkenik, maitale zuen Mme. du Chatelet-en gazteluan jarri zen babesean.

1733an, Madame du Châtelet-en maitale bihurtu zen. Émilie du Châteletek 27 urte zituen, Voltaire baino hamabi urte gazteagoa. Bere babesle izandako Breteuilgo baroiaren alabak hamasei urtez erabaki zuen idazlearen bizitzaren norabidea, ia ezkontza-egoeran egon izan balira bezala. Bere senarrak, errejimenduko buru zela Europan zehar bidaiatzera deitua zegoen militarrak, ez zion emazteari leialtasunik eskatzen baldin eta itxurak gordetzen bazituen, eta Voltairek, familiaren lagunak, arau hori errespetatzen jakin zuen. Ikasketarako grina amankomuna zuten, eta, bere lagunaren eraginpean, Voltairek zientziarekiko grina ezagutu zuen. «Harengandik pentsatzen, ikasten dut pentsatzen», esan zuen.https://archive.wikiwix.com/cache/index2.php?url=https%3A%2F%2Ffr.wikisource.org%2Fwiki%2FCorrespondance_de_Voltaire%2F1735%2FLettre_493#federation=archive.wikiwix.com&tab=url Émiliek funtsezko papera bete zuen filosofo  bihurtzeko letra-gizonaren metamorfosian. Diplomazia irakatsi zion, eta bere suhartasun desordenatua geldiarazi zuen. Hamar urteko zoriona bizi izan zuten elkarrekin. Gero, grina hoztu egin zen. Desleialtasunak elkarrekikoak izan ziren (Voltaireren iloba, Denis andrea, beraren maitale bihurtu zen 1745aren amaieran, eta Émilie du Châtelet sutsuki maitemindu zen Saint-Lambertekin 1748an), baina, hala ere, ez ziren banandu: bi izpirituen arteko ulermena izan zen indartsuena. Émilie, 1749an hil zenean, ez zen inoiz ordezkatua izan. Denis andreak, Voltairek maiteko zuenak, bere etxea gobernatuko zuen, baina ez zen inoiz haren aholkulari izango.

1735ean kendu zioten zigorra, eta lan eta lan hasi zen: lan historikoak, tragediak, eleberriak, gai filosofiko eta politikoei buruzko bertsoak, etab. idatzi zituen. Bestalde, Prusiako Frederiko II.arekin eskutitz bidezko harremana hasi zuen, eta, 1750ean, haren gortera joan zen. Berlinen argitaratu zen Le siecle de Louis XIV (Luis XIV.aren mendea) lanaren lehenengo argitalpena. Baina Voltaire oso pertsona independentea zen, eta berehala puskatu zuen errege filosofoarekin zuen harremana; azkenik, 1753an, Prusia utzi, eta, Seroneseko abadian denboraldi luzean egon ondoren (material ugari bildu zuen bertan bere lan historikorako), Genevatik hurbil zegoen herri batera joan zen, Les Delices, izena eman zion herrira hain zuzen. Garai horretan idatzi zituen, besteak beste: La Pucelle (1755, Neskatxa), Joana Arc-ekoaren parodia lotsagabea; La loi naturelle (1756, Lege naturala), moral deistaren azalpena bertsotan, eta Essais sur les moeurs (1956, Ohiturei buruzko saiakera) historiaren filosofiaren lan handia.

1758an, Ferneyko gaztelua erosi zuen –Frantziako lurraldean, baina Suitzako mugatik hurbil–, eta han hartu zuen bizilekua.https://www.cirkwi.com/es/point-interet/1933635-castillo-de-voltaire

Hurrengo urteetan, historiaren eta politikaren alorrean Voltairek idatzi zituen lan nagusietako batzuk argitaratu ziren; lan horien gai nagusia erlijio-fanatismoaren aurkako borroka zen. Iluminismoaren aitalehen izan zen, eta Europako kultura-gizon ospetsuenekin eta printzeekin izan zituen harremanak. 1778. urte arte ez zen Parisa itzuli; han ospe handiz hartu zuten Academien-n, eta arrakasta handiarekin estreinatu zen Irene tragedia Voltaire hil baino bi hilabete lehenago. Hil baino lehen, Elizaren kontra esandako guztiak zuzendu zituen kapilau baten aurrean, eta bakeak egin zituen Elizarekin. Hilerri kristau batean lurperatu zuten, bihotzik eta garunik gabe (bihotza Villetteko markesaren esku gelditu zen –gaur egun, Parisko Nazio Galerian dago–, eta garuna familiaren zerbitzari izan zen Mithouart jaunaren esku).https://entrepiedrasycipreses.com/el-ajetreado-entierro-de-voltaire/

 Filosofoa, historialaria eta idazlea 
Voltairek lan ugari idatzi zituen; 1828an, Bachautek prestatu zuen edizio kanonikoa (1877an Molandek osatua) 52 liburukik osatzen dute. Genero guztiak landu zituen: poesia, antzerkia, ipuinak, saiakera, historia-liburuak, liburuxkak, aforismoak, artikuluak, tratatuak... Bestalde, Voltairek etorkizunean izan zuen eragina haren obraren neurriaren araberakoa izan zen. Inork ez bezala irudikatu zuen Voltairek ilustrazioaren espiritua. Horretaz gainera, pentsalari gisa ere eragin handia izan zuen, bai ideietan, bai ohituretan, baita zibilizazioan ere, eta zenbait estiloren eta jarreraren erreferentzia izan zen.

Voltaireren ezaugarri nagusietako bat bere literatura-, filosofia-, historia- eta politika-lanen arteko lotura estua da. Antzerki klasikoaren ereduak sentimenduen adierazpenera egokitzeko eta malgutzeko saiakera izan ziren Voltaireren tragediak estetikari dagokionez; hala ere, Voltaireren beraren ideia filosofiko eta politikoen hedabide izatea izan zen lan horien balio nagusia. Voltaireren tragedia nagusiak, aipatuez gainera, hauek izan ziren: Brutus (1730), Mahomet (1742, Mahoma), Les scytes (1767, Eszitak). Tragedien ezaugarri horiek beroriek aurkitu daitezke Voltaireren bertso-lanetan: Henriade, Discours sur l'homme (1738, Gizakiari buruzko hitzaldia), La loi naturelle, Poeme sur le desastre de Lisbonne (1756, Lisboako hondamenari buruzko poema).

Ipuinetan eta kontakizun laburretan, bere gaitasun ironikoaz baliatzen da Voltaire garai hartako bizitza politikoa eta zibila satirizatzeko eta bere proposamen berriak azaltzeko. Candide (1759, Kandido) da eleberri labur ospetsuena, eta Leibniz-en optimismoari kontra egiteko eta pentsaera horren alderdi komikoa eta absurdua erakusteko idatzi zuen. Era horretako lanak dira Zadig (1748), Micromegas (1752) eta L'ingenu (1767, Inozoa). Voltairek idatzi zuen filosofia-lan nagusiak ere, Elements de la philosophie de Newton (1736, Newtonen filosofiaren elementuak), errebindikazio-helburua du, zeinetan behaketa zientifiko modernoaren eta lege naturalen alde egiten duen deismo hutsaren testuinguruan.

Voltaireren lanek historiografiako metodologia berri baterako bidea zabaldu zuten: Voltairek herrien garapenaren eta kulturaren interpretazio laiko eta globala egiten zuen gertaera militar eta dinastikoen deskribapena egin ordez. Luis XIV.aren mendea lanean, Voltairek balorazio positiboa egiten du Eguzki erregeak lortutako emaitzen inguruan (estatuaren bizitza modernizatzea; Europan nagusitasuna lortzea); horretaz gainera, erreinaldi hartan nagusi izan ziren autoritarismoa eta erlijio-tolerantziarik eza kritikatzen ditu. Ohiturei buruzko saiakera-lanean, berriz, bilakaera zibilaren arrazoiak historia unibertsalaren barnean bilatzen ditu, eta, batetik, gertaeren analisi zorrotza eta, bestetik, iritziaren indar erakargarria lotzen ditu. Lan horretan, bestalde, Serveti buruz idatzi zuen kapitulu baten ondorioz, arazoak izan zituen kalbinistekin. Iraultza aurreko Frantzian, indar handia izan zuen Voltaire politikariak: Traité sur la tolerance (1763, Tolerantziari buruzko tratatua), Dictionnaire philosophique (1764, Filosofia-hiztegia), Idées republicaines (1763, Errepublikaren aldeko ideiak), A.B.C (1768).

Erlijio-fanatismoaren kontrako borrokak Voltaireren eremu intelektual guztia hartzen zuen. Gogoeta historikoaren bidez, Voltaireren pentsamenduak heldutasun-maila gorena eta ikuspegi kritiko zabala iristen ditu, eta hori guztia etorkizunerako mezu batean laburtzen da: absolutismo ilustratua onartu ordez, askatasun zibila eskatu. Voltairek itxaropen osoa zuen poesia-lanekin lortuko zuela betiereko ospea. Gaur egun, ordea, Candide lana jende askok ezagutzen du, eta haren bertso-lanak, aldiz, ez dira ia irakurtzen. Voltaireren iritzirako, narratiba egokiagoa zen egintza intelektualerako jardun literariorako baino. Hala ere, Voltairek narratzaile gisa egin zituen hogeita hamar urteetan, oso bide luzea egin zuen; antzinako gero eta narrazio material eta egitura gehiago erabili zituen, eleberri pikareskoa eta exotismoa, besteak beste, eta, aldi berean, gero eta gehiago lotu zitzaion fikzioari, ilusioaren eta akatsaren idazketari, alegia. Idazketa horretatik abiatuta, tresna berezi eta eraginkorra osatu zuen metafisika gaitzesteko. Voltaireren estiloa oso ondo egokitzen zen berak iritsi nahi zituen helburuetara. Erretorikako konbentzioak baztertu zituen, eta hizkuntza zuzena erabili zuen: Zartada moduko esaldiak osatzen ditu, doinu lehor eta sendokoak. Elkarrizketa izan zen Voltairek gehien erabili zuen baliabideetako bat, haren iritziak beste pertsonaia baten ahotan jartzeko aukera ematen baitzion elkarrizketak.https://www.worldhistory.org/trans/es/1-19705/voltaire/

 Alderdiak 
 Judaismoari kritika 
Voltairek askotan kritikatu zuen herri juduak Jainkoak aukeratutako herria zelako nahia, eta, bere garaian, juduen aurka izan ohi ziren aurreiritziei oihartzuna eman zien. Jarrera kritiko hori, batzuk antisemita edo antijudotzat jotzera eraman dituena, autoreak erlijioaren aurka zuen etsaitasun orokorrean kokatzen da, kristauei eta musulmanei ere egin baitzien erasoLeon Poliakov historialariak «Voltairetik Wagnerrera»» titulatu zuen bere Antisemitismoaren historia liburuaren hirugarren liburukia. Haren arabera, sentimendu hori areagotu egingo zen Voltaireren bizitzako azken hamabost urteetan. Bazirudien filosofoak Eliza katolikoaren aurka egindako borrokari lotuta. Beste autore batzuek, aldiz, Voltaire antisemitismotik bereizi dute iritzita kolektibo horren (edo beste ezeinen) aurkako gorrotoa edo jazarpena ez zuela inola ere piztu: «Voltaireren zenbait esaldik min ematen digutelako, ez genuke jazarleen multzoan nahasi beharko», Roland Desné («¿Voltaire era antisemita?», El Pensamiento, n.º 203, enero-febrero de 1979, páginas 70-84)..​ Hori dela eta, historialari askok Voltaire, antisemita edo antikristautzat hartu beharrean, erlijio-kontrako jotzen dute, oro har, baina horrek ez du esan nahi erlijioekiko intolerantea zenik, bada, izan liteke dogma erlijiosoak ez onartzea eta, hala ere, jasateko gai izateaGorago hitz egin da honi buruz: lanaren 3. paragrafoan. ​Kontuan izan behar da, halaber, Voltaire masoia zela eta juduen kabalaren mireslea, eta, beraz, haren kritikak eztabaida pertsonalen ondorio izan zitezkeela juduenganako erlijio-arbuioaren ondorio baino gehiago.

 Laburpenak 
(Bere Dictionnaire philosophique (Hiztegi filosofikoa) liburutik hartutakoak, 1764)
 «Antropofagoei» buruzko artikulua:
 «Juduak zergatik ez ziren antropofagoak izango? Jainkoaren herriari, Lurreko gaitzesgarriena izateko faltako litzaiokeen gauza bakarra izango zen».
 «Estatuak eta gobernuei» buruzko artikulua:
«... lapur eta lukurari-talde bat...».
 Juduei buruzko artikulua:
«Juduen izpirituaren eta beren historiaren koadro fidela egiteko agintzen dit; eta Probidentziaren bide esanezinetan sartu gabe, herri honen ohituretan bilatu nuen Probidentzia horrek prestaturiko gertaeren katea».
«Musulmanen eta kristauen arteko herri guztien artean, azkenak dira, eta lehenak direla uste dute. Bere jaitsieraren harrotasun hori kontrapartidarik gabeko arrazoi batek justifikatzen du: haiek direla kristauen eta musulmanen benetako gurasoak. Erlijio kristauak eta musulmanak bere amatzat hartzen dute judua, eta, kontraesan bitxi batengatik, ama horrenganako errespetua eta izua sumatzen dute».
«Laburpen koadro honetatik ondorioztatzen da juduak ia beti izan direla alderrai edo tunante edo esklabo edo sediziogile; oraindik ere ibiltariak dira lurraren gainean, eta gizakien izurako, bermatuz zerua eta lurra eta gizaki guztiak haientzat bakarrik sortu zirela».

 Voltaire eta dirua 
Voltaire izugarri aberatsa zela hil zen; Frantziako errentari handienetakoa izan zen. Ezaguna da Voltairek finantza abenturetarako zuen zaletasuna, baita iruzurrerakoa ere. Haren baliabideetako batzuk hauek izan ziren:
 Bere luma: Henriadaren egilearen lanei buruzko iruzkin historikoan, gogora ekartzen du erregearen babesari esker Britainia Handian argitaratutako lan horren arrakasta.
 Printzeen mezenasgoa: Garaiaren arabera, Jurgi I.a Erresuma Batukoa, Luis XV.a Borboikoa, Frederiko II.a Handia, Katalina II.a Errusiakoa.
 Ferneyko biztanleen errentak.
 Hainbat inbertsio: loteria, aristokraziarentzako maileguak, itsas inbertsioak... 1758an, Cadizeko portuan, Amerikako urrez betetako ontziak sartu ziren, non jarrita zuen bere dirutzaren zati bat. Banka-negozioei buruz, behin esan zuen: «Inoiz Suitzako bankari bat leihotik saltatzen ikusten baduzu, salto egin ezazu zuk ere, seguru badela zerbait irabazteko».
 Esklaboen merkataritza triangeluarra.

Bere biografia ugarietako batean jasotako kasu bat:

 Voltaire eta uholde handia: oharpen-akats bat 
Mendien tontorrean itsas fosilak egotea, urpean egon izanaren frogatzat hartu zen bere garaian, eta, ondorioz, uholde handia. Voltairek ez zuen interpretazio hori onartzen, ezta egunen batean itsas hondoak egon zitezkeela mendiak dauden lekuaren ideia ere. Hiztegi filosofikoan oinarritzen zuen bere ideia, eta harritu egiten zen, bere ustez, azalpen sinpleagorik inork pentsatu ez zuelako: gurutzatuek edo erromesek beren bidaiarako horniduren artean zituzten moluskuak bota izana. Honi guztiari gehitu behar zaio uholde handia ere ez zela fosil horien altitude horretan egotearen eragilea izan, kontinenteen jitoa eta orogenia baizik.

 Voltaire eta esklabotza 
Voltairek esklabotza humaniza daitekeela uste du. Nagusien gizatasun faltak eragiten ditu esklabotzaren gaitzak. Ez du printzipioa kritikatzen«Beltzak dauden lekuan baino ez ditugu etxeko esklaboak erosten. Merkataritza hori aurpegiratzen zaigu: seme-alabak trafikatzen dituen herria eroslea baino are gaitzesgarriagoa da. Negozio honek gure nagusitasuna erakusten du, horiek edukitzeko maisutasuna ematen diguna», Essai sur les mœurs et l'esprit des nations (Ohiturei eta nazioen izpirituari buruzko saiakera) liburuan., forma bakarrik, Candido liburuaren pertsonaian islatuta ikusten dena.

Hala ere, 1769an grina piztu zitzaion Pennsylvaniako kuakeroek beren esklaboak askatu zituztenean. Are gehiago interesatzen da Pays de Gexeko «monjeen esklaboez», «beltzak baino dohakabeagoak» baitira. Horri buruz, Salvador Dalík margolan famatu bat margotu zuen: Esklaboen merkatua Voltaireren busto ikusezina agertzearekin batera (1940).

 Voltaire eta buruberokeria 
Voltaireren obra osoa buruberokeria eta intolerantziaren aurkako borroka bat da, eta hori Henriada liburuz geroztik, 1723an. «Gaur egun, buruberokeriatzat edo fanatismotzat erokeria erlijioso, ilun eta ankerra ulertzen dugu. Baztangaren antzera hartzen den gaitza da» (Filosofia hiztegia, 1764, «Fanatismo» artikulua).

 Voltaire eta emakumeak 
Filosofia hiztegian ere (1764), Voltairek gizonezkoen nagusitasuna indar fisiko handiagotik eratortzen du, eta emakumeak ahulagoak direla uste du. Horregatik, pentsalari horren aburuz, fisikoak zehazten ditu beti gizabanako bakoitzaren ezaugarri moralak. Emakumeak ez daude lan neketsuetarako eginak, hala nola igeltserotza edo metalurgiarako. Bere ustez, emakumeek bizimodu sedentarioa egin behar dute, eta seme-alabez arduratu; izaera gozoagoa dute, baina ez dute gizonen sormen-gaitasunik. Horrek azalduko luke, Voltaireren arabera, mendeetan zehar emakume jakintsuak edo gerlariak agertzea, baina inoiz ez asmatzaileak.

 Lan nagusiak 
Arrazoitzaile eta polemista nekaezina, bere garaiko filosofoa, bere garaiko errealitatea arretaz aztertu zuen historialaria, bere borondatez istorio zaharrak ahaztuz, poeta, antzerkigilea, panfleto-idazlea, artikulugilea eta narratzailea izan zenhttps://www.txalaparta.eus/eu/liburu-denda/egileak/voltaire. Voltairek lan izugarria utzi zigun, aldi berean bere mendeko paradigmarik leialena dena, arrazoiaren eta argien mendea. Voltaire idatzitako lanen bolumena handia da. Hona hemen ezagunenak:

 Histoire de Charles XII, 1730.
 Lettres philosophiques, 1734.
 Le mondain, 1736.
 Traité de métaphysique, 1736.
 Essai sur la nature du feu, et sur sa propagation, 1738.
 Éléments de la philosophie de Newton, 1736.
 Zadig, ou la destinée, 1747.
 Le monde comme il va, 1748.
 Le siècle de Louis XIV, 1751.
 Micromégas, (1752).
 Poème sur le désastre de Lisbonne, 1756
 Essai sur les mœurs et l'esprit des nations, 1756
 Histoire des voyages de Scarmentado, 1756
 Candide, ou l'Optimisme, 1759. 
 Histoire d’un bon bramin, 1761.
 Diccionari filosòfic portàtil, 1764. 
 Jeannot et Colin, 1764.
 De l'horrible danger de la lecture, 1765. 
 La philosophie de l’histoire, 1765. 
 Le philosophe ignorant, 1766.
 L'ingenu, 1767. 
 La princesa de Babilònia, 1768. 
 Le cri du sang innocent, 1775.

Tragediak
 Oedipe, 1718.
 Brutus, 1730.
 Zaïre, 1732.
 Adélaïde du Guesclin, 1734.
 Le Fanatisme, ou Mahomet le prophète, tragédie, 1739.
 Zulime, 1740.
 Mérope, 1743.
 Nanine, 1749.
 L'Orphelin de la Chine, 1755.
 Tancrède, 1760.
 Sophonisbe, 1774.

Komediak
 L' enfant prodigue, comédie, 1736.

Poemak
 La Henriade, 1723.
 Poème sur la loi naturelle, 1756.
 La Pucelle d'Orléans, 1762.

Filosofia
 Le temple du goût, 1733.
 Traité sur la tolérance, 1768.

 Euskaratutako lanak 
Ibon Sarasolak Candide ipuin filosofikoa euskarara ekarri zuen, 1972an, Lur argitaletxearen eskutik, «Kriseilu» bilduman. 1988an, Mikromega liburuxka Karlos Santistebanek euskaratu zituen; hiru ipuinen lehenengoa zen "Mikromega", eta liburuari izenburua eman zion (Kriselu, 1988).https://kritikak.armiarma.eus/?p=3191

Beste lan batzuk ere euskaratuak izan dira: Tolerantziari buruzko tratatua, Irati Bereau Baleztenak itzulita (EHU, 2010); Irakurzaletasunaren arrisku izugarriaz, Andres Urrutiak itzulia (Idatz & Mintz-30, 2000); Gutun Filosofikoak, Jon Sudupek itzulita (Klasikoak, 1995); Horra eta zaldia, Igos Xanek euskaratuta (Maiatz-8, 1985).https://ekarriak.armiarma.eus/?i=753

 Voltaireren morala 
Voltairek tolerantzia defendatu zuen gauza guztien gainetik. «Ez nator bat esaten duzunarekin, baina hil arte defendatuko dut hori esateko duzun eskubidea»Esaldi hau Voltaireren obran ez da agertzen. lehen aldiz 1906an agertu zen, Evelyn Beatrice Hallen The Friends of Voltaire liburuan. Horrela saiatu zen Voltaireren jarrera definitzen: «I disapprove of what you say, but I will defend to the death your right to say it».. Esaldi ospetsu hori oker egozten zaio Voltaireri, baina, hala ere, ondo laburbiltzen du bere pentsamendu morala.

John Locke filosofo ingelesaren pentsamenduan, Voltairek bere ideal positibo eta erabilgarrira ezin hobeto egokitzen zen doktrina aurkitu zuen. Locke liberalismoaren defendatzaile gisa agertu zen, esanez: itun sozialak ez dituela gizabanakoaren eskubide naturalak ezabatzen. Voltairek doktrina horretatik atera zuen bere moralaren ildo gidatzailea: gizakiaren lana, bere patua, bere esku hartzea da; bere egoera hobetzea; bere bizitza zientziarekin, industriarekin, arteekin eta gizarteen politika on batekin bermatzea, edertzea. Horrela, bizitza ez litzateke posible izango bakoitzak bere partea aurkitzen duen konbentziorik gabe. Herrialde bakoitzean lege partikularren bidez adierazten diren arren, justizia, konbentzio hori segurtatzen duena, unibertsala da. Gizaki guztiak gai dira ideia hori bururatzeko, lehenik guztiak, gutxi gorabehera, izaki zentzuzkoak direlako eta, gero, bakoitza zer den alferrekoa eta baliagarria ulertzeko gai direlako. Moralaren zeregina, Voltaireren ustez, «politika» horren printzipioak irakastea eta horiek errespetatzera ohitzea da.

 Erreferentziak 

 Bibliografia 

 Cuentos completos en prosa y verso (2006). Edición crítica y traducción de Mauro Armiño. Cartoné. Madrid, Ediciones Siruela. ISBN 978-84-7844-993-4.
 El filósofo ignorante (2010). Prólogo de Fernando Savater. Edición crítica y traducción de Mauro Armiño. Rústica. Madrid, Fórcola Ediciones. ISBN 978-84-936321-4-4.
 Aramayo, Roberto (Edit.), Dampierre, Carlos R. De (Trad.). (2015). Voltaire François (1763). Tratado sobre la tolerancia, con ocasión de la muerte de Jean Calas. Edit. Tecnos. Madrid.

Voltaireri buruz

 El calígrafo de Voltaire, novela de Pablo De Santis.
 El corazón de Voltaire, novela de Luis López Nieves.
 Catálogo de la biblioteca voltairiana, Adrien Jean Quentin Beuchot, colección única en manuscrito, que comprende las ediciones originales y las principales reimpresiones de cada una de las obras de Voltaire, con sátiras, críticas, parodias apologías, etcétera.
 Vie de Voltaire, Nicolas de Condorcet.
 Voltaire humanista, Charles Porset, Ed. EDIMAF.
 Voltaire, Jean Goldzink, Ed. Hachette Supérieur.
 El retorn de Voltaire, Martí Domínguez, Ed. Destino.

 Ikus, gainera 
 Voltaire (Parisko metroa)
 Émilie du Châtelet
 Cabaret Voltaire

 Kanpo estekak 
 :Voltaireri buruzko bideoa: "Secrets d'histoire - Voltaire ou la liberté de penser".
 :"Voltaire – El Pensador Sarcástico de la Ilustración".
 :Voltaireren biografia Youtuben.

 :Voltaire hipokondriakoa zen?

Kategoria:Voltaire
Kategoria:Paristarrak
Kategoria:Argien Garaiko filosofoak
Kategoria:Antiklerikalak
Kategoria:Zientzien Prusiar Akademiako kideak
Kategoria:Sexualitatearen filosofoak
Kategoria:Pertsona mononimoak
Kategoria:Frantsesezko idazleak
Kategoria:Frantziako saiakeragileak
Kategoria:Frantziako poetak
Kategoria:Frantziako antzerkigileak
Kategoria:Zientzia-fikziozko idazleak
Kategoria:Index Librorum Prohibitorum
Kategoria:XVIII. mendeko filosofoak
Kategoria:Frantziako filosofoak
Kategoria:Frantziako historialariak
Kategoria:Frantziako erbesteratuak
Kategoria:Satirikoak
Kategoria:Aforismoegileak
Kategoria:Librepentsamendua
Kategoria:Frantziako hargin beltzak
Kategoria:Frantses Akademiako kideak
Kategoria:Royal Societyko kideak
Kategoria:Parisen hildakoak
Kategoria:Parisko Panteoian lurperatutakoak
Kategoria:Deistak