Eloy de la Iglesia

Eloy de la Iglesia Diéguez (Zarautz, 1944ko urtarrilaren 1 – Madril, 2006ko martxoaren 23) gipuzkoar zinema zuzendaria izan zen.

 Biografia 
Eloy de la Iglesia, 1980ko hamarkadan Europako hainbat hiritan bizi zen; drogen inguruko giroa eta bazterkeria islatzeagatik nabarmendu zen batik bat. Zehazki, Espainian "kinki zinema" bezala ezagutu zenarekin estuki lotuta dago bere zinemagintza.

Oso gaztetatik izan zuen Eloy de la Iglesiak zinemarekiko zaletasuna. Filosofia eta Letrak ikasten hasi zen, baina berehala saiatu zen Espainiako Zinema Eskola Ofizialean sartzen. Ez zuten onartu, ordea, bertako ikasle izateko gutxieneko adina betetzen ez zuelako oraindik. Horrela, Parisera jo zuen, eta bertan egin zituen zinema ikasketak. Telebistan egin zuen lan gidoilari bezala, eta 8 milimetroko zenbait lan egin ondoren, 1966an aurkeztu zuen lehen film luzea: Fantasia 3.

Geroago iritsi zen Algo amargo en la boca (1969) filma, baina arazoak izan zituen zentsore frankistekin, ordurako Espainiako Alderdi Komunistako kidea zelako zuzendaria. Aurrerago ere hainbat arazo izan zuen zentsurarekin, etenik gabe gordinkeria eta probokazioa erabiltzen zituelako bere filmetan, beti ere baztertuenen isla izango ziren lanak egiteko ahaleginean.

Techo de cristal (1971) filmak ekarri zion arrakasta, eta geroago beldurrezko filmekin ere ausartu zen: La semana del asesino (1972), Nadie oyó gritar (1973), Una gota de sangre para morir amando (1973) eta Juego de amor prohibido (1975) filmekin.

Geroago, sexualitatea, homosexualitatea eta ohiko familia ereduek sortutako frustrazioa ere landu zituen La otra alcoba (1976), La criatura (1977) eta Los placeres ocultos (1977) filmetan.

1980ko hamarkadan, gai hauei beste batzuk gehitu zizkien, droga eta bazterkeriaren mundua bereziki islatuz. Garai hartakoak dira Navajeros (1980), Colegas (1982), El pico (1983) eta El pico 2 (1984) filmak, garai hartan arrakasta handia izan zutenak.

1985ean aldendu zen gai horietatik, Henry James-en eleberrian oinarritutako Otra vuelta de tuerca filma zuzentzeko. Handik bi urtera, ordea, berriro ere bazterkeria islatu zuen La estanquera de Vallecas (1987) filmean.

Hurrengo urteotan ez zuen filmerik zuzendu, droga mendekotasunak sortu zizkion arazoak tarteko. 1983an erori zen heroinaren atzaparretan, eta nekeza izan zitzaion mendekotasun haren zama eramatea. Hala ere, lortu zuen drogak bazterrera uztea, eta 1992an eman zuen horren berri. Halaber, komunismoarekiko eta dogmatismo ideologikoekiko desengainua adierazi zuen hamarkada hartan.

Donostiako Zinemaldian egin zioten omenaldian, berriro lanari ekiteko gogoa agertu zuen, eta hamasei urte filmerik zuzendu gabe egon ondoren, 2003an Los novios búlgaros filma aurkeztu zuen, Eduardo Mendicuttiren eleberrian oinarrituta, eta etorkinen artean girotutako maitasun homosexual baten gaiari helduz.

 Filmografia 

 Zuzendaria 
 2003 - Los novios búlgaros
 2001 - Estudio 1 telesaioaren Calígula atala
 1987 - La estanquera de Vallecas
 1985 - Otra vuelta de tuerca
 1984 - El pico 2
 1983 - El pico
 1982 - Colegas
 1980 - Navajeros
 1981 - La mujer del ministro
 1980 - Miedo a salir de noche
 1979 - El sacerdote
 1978 - El diputado
 1977 - La criatura
 1977 - Los placeres ocultos
 1976 - La otra alcoba
 1975 - Juego de amor prohibido
 1973 - Una gota de sangre para morir amando
 1973 - Nadie oyó gritar
 1972 - La semana del asesino
 1971 - El techo de cristal
 1970 - Cuadrilátero
 1969 - Algo amargo en la boca
 1966 - Fantasía... 3

 Gidoilaria 

 La semana del asesino (1971)
 Juego de amor prohibido (1975)
 La otra alcoba (1976)
 Los placeres ocultos (1977)
 El diputado, (1978)
 Navajeros (1980)
 Colegas (1980)
 El pico (1983)
 El pico 2 (1984)
 Otra vuelta de tuerca (1985)
 La estanquera de Vallecas (1986)

 Ikus, gainera 
 Zarauztar ospetsuen zerrenda

 Kanpo estekak 
  Artikulu zabala Jabi Zabalaren blog pertsonalean

Kategoria:Eloy de la Iglesia
Kategoria:Madrilen hildakoak
Kategoria:Minbiziak hildakoak