Manuel Larramendi

Manuel Larramendi GaragorriLarramendi amaren abizena da eta Garagorri aitarena, ohikoa den abizenen ordena aldatu zuen. —Aita Manuel Larramendi deituraz ezaguna— (Andoain, Gipuzkoa, 1690eko abenduaren 25a - Loiola, Azpeitia, Gipuzkoa, 1766ko urtarrilaren 29a) idazle eta euskalari jesuita izan zen. Gurasoak Txomin Garagorri eta Manuela Larramendi zituen, baina amaren deitura hobetsi zuen, arrazoiak arrazoi. Haren idazlanetan ikus daitekeenez, euskararen babesle sutsua ez ezik, haren aldeko lan handiak egin zituen, artean lehen euskal gramatika eta hiztegia argitaratzea lorturik. Kultura handiko gizona, jarraitzaile anitz izan zituen. Idazlan gehienak gaztelania jasoan egin zituen. Euskaraz egin zituenak ez dira maila apalagokoak.

Bere garaiko idazle askoren gidari ageri zaigu, euskarazko lan askoren zuzenketak egin eta atarikoak idatzi baitzituen. Euskal testuen ekoizpenaren erdigunea XVIII. mendetik aurrera Lapurditik Gipuzkoara nola igaro ziren azaltzeko arrazoi ekonomikoak-eta aipatu badira ere, hein batean Larramendiren eraginari esker gertatu zela defendatu dute zenbait ikertzailek.

 Larramendismoa 
Larramendismoaren korronte ideologikoa XVIII. mendearen lehenengo zatian garatu zen, eta andoaindar idazleak eman zion izena korronte horri. Ezaugarri nagusiak honako hauek dira:
 Gipuzkoako foruen defentsa.
 Foruak Gipuzkoako lege berezitzat defendatzea.
 Foruen defentsa aldarrikatzailea bilatzea.

Larramendismoaren ideologia foruak galtzeko beldurraren ondorioz sortu zen. Planta berriko dekretuak delakoaren ondorioz piztu zen eta 1717an aduanak kostaldera eraman zituztenean areagotu egin zen. Gainera, Madrilgo intelektualen artean Euskal Herriko foru-pribilegioen kontrako kanpaina bultzatu zen. Etsai-giro horretan sortu zen filosofia larramendista, euskal nazionalismoaren aurrekarietako bat izan zena, hain zuzen ere.

Sobre los fueros de Guipúzcoa argitaragabean (1756-58, 1983), "Pirinioko Probintzia Batuak" (Provincias Unidas del Pirineo) izeneko egitasmo baten alde hitz egiten du: hor, zazpi euskal lurraldeak estatu aske batean batuko ziren. Haren batzar nagusian, diputatuek euskaraz jakiteak nahitaezkoa izan behar zuen.

 Gipuzkoarentzako aukera politikoak, Larramendiren arabera 

1. Ingalaterrarekin bat egitea.

2. Frantziarekin bat egitea.

3. Kantabriako erresuma sortzea.

4. Gaztelarekin bat egitea.

5. Pirinioko Probintzia Batuak sortzea (Euskal Herria).

 Larramendiren hitzaldi bat 

 Lanak 


Euskaraz: Larramendik euskararen bikaintasunaz konbentzitu nahi zituen hala erdaldunak nola batez ere euskaldunak, baina liburu guztiak gaztelaniaz idatzi zituen, bilatzen zituen irakurleek (euskara landu behar zutenek, elizgizonek batik bat) ez zutelako euskaraz irakurtzeko inolako ohiturarik. Hala ere, euskaraz idazten oso ondo zekien. Euskaraz idatzitako testuek berrehun orrialde inguru betetzen dituzte. Bere liburuetako idatzi laburrez gain, elizako sermoiak, lagunei idatzitako gutunak eta hitzaurreak ere badira.
 El Imposible Vencido. Arte de la Lengua Bascongada (euskarazko itzulpenean, Ezina egina, 1729): euskararen lehen "arte" edo gramatika argitaratua da. Garai hartako jakintsuen artean arras zabaldua zen ideia baten arabera, hebreerak, grekoak eta latinak bakarrik zuten gramatika. Euskara bezalako hizkuntzak, ordea, jende ezjakinaren hizkerak ziren, ia animalien orroen gisakoak eta, beraz, liburuetan irakatsi ezin zirenak. Horiei erantzunez idatzi zuen liburu hura Larramendik. Oso gramatika ona da lehendabizikoa izateko, Mitxelenaren aburuz, "Neure iritzia labur eman behar badut, azalpen argia dela uste dut; hor, euskararen egitura gramatikalaren garratzitsuena ondo agerian geratu da" (Si he de dar brevemente mi opinión, creo que se trata de una exposición clara en que lo más importante de la estructura gramatical del vascuence ha quedado bien de manifiesto).Mitxelena, Koldo (1959), "La obra del Padre Larramendi", Obras Completas, XI, 431
 Gutuna (1747). Mendibururen Jesusen Bihotzaren Debozioa liburuaren aurrean argitaratu zen Larramendik egileari bidali zion gutuna. Mendibururen obra onesteaz gainera, bere ustetan euskara nola landu behar zen poliki azaltzen du, besteak beste neologismoez, maileguez eta beste euskakietako hitzak erabiltzeaz aholkuak emanik.
 Hiztegi Hirukoitza (1745), gaztelania-euskara-latina. Espainiako Errege Akademiaren Autoritateen Hiztegia argitaratu berria zela, Larramendik oso-osorik euskaratu nahi izan zuen, erdaldunak euskal hizkuntzaren aberastasunaz konbentzitzeko. Herriz herri galdetuz eta liburuak arakatuz hitz andana bildu zuen. Lan erraldoia da, baina hiztegiko hitzen artean, Larramendiren ohiko xelebrekeriak ere daude. Erdal etorkiko hainbat hitz euskal hitz jatorrak balira bezala dakartza (alferez: alfer-ez, soldadua baino saiatuagoa delako). Jakintza adigaiak (unibertso, astronomia, matematika eta beste) eta euskararentzat ezezagunak ziren objektuen izenak (bolbora, txokolatea, tabakoa) izendatzeko, hitz berriak asmatu zituen. Askotan, zaila da jakiten zein hitz diren herriaren ahotik jasoak eta zein berak asmatuak. Larramendiren irudimenari esker sortutako hitz batzuk egungo euskaran erabiltzeni dira, hilezkor eta garrantzi, esaterako. Asmatu zituen neologismo horiek, hala ere, berak ez zituen inoiz erabili eta haren jarraitzaile gehienek ere ez. Dena den, garaiko euskal idazlanetan aldaketa nabari da hiztegia argitara eman zenetik: Idazleak hitz berrien sorkuntzarako baliabideak gehiago erabiltzen hasi ziren, gaztelaniara eta frantsesera hainbeste jo gabe.
 De la Antigüedad y universalidad del Bascuence en España (1728). Euskararen apologia bat da. Euskara Espainiako jatorrizko hizkuntza bakarra delako tradiziozko ideiatik abiaturik (tubalismoa defendatzen du, besteak beste), euskarak gainerako hizkuntza handien meritu berak edo are handiagoak dituela ezarri nahi du. Hurrengo urtean argitaratu zuen gramatikaren aitzinean atera nahi izan zuen, aurreikusten zituen kritikei aurrea hartzeko asmoz.Lakarra, Joseba A. (1985), "Larramendiren hiztegigintzaren inguruan", Anuario del Seminario de Filología Vasca "Julio de Urquijo" (ASJU), XIX(1), 9-50.
 Discurso histórico sobre la antigua famosa Cantabria (1736). Euskokantabrismoaren teoria defendatzen du. Bere garaiko jende askok bezala, erromatarren aurka borrokan aritutako kantabriarrak euskaldunekin identifikatzen ditu.
 Corografia de Guipuzcoa edo Corografía o descripción general de la muy noble y leal Provincia de Guipúzcoa (1754): Gipuzkoako geografia eta bertoko herritarren ohiturak, jantziak, dantzak, hizkuntza eta ogibideak azaltzen dituen lan etnografikoa da. Dantzen kontura, garai hartako apaizen artean eztabaida sutsua piztu zen: batzuen ustetan, dantza bekaturako bidea errazten zuen ohitura lizuna zen. Larramendiri, dirudienez, ez zitzaion hala iruditzen, eta liburu horretan Gipuzkoan XVIII. mendean egiten ziren dantzen berri ematen du.
 Sobre los fueros de Guipuzcoa (1756-1758, 1983): bere garaian ezin argitaratuzkoa izan zen saio politikoa. Euskal Herriko foruak Tubal aitasoaren garaietatik datozen lege zaharrak dira. Euskal Herriko foruek euskal herritar guztiei, bereizkeriarik gabe eta jaiotzatik, noblezia unibertsala onartzen diete, Gaztelako herritarrei ez bezala. Pirinioetako Probintzia Batuak izeneko Euskal Herriko estatu subirano baten alde mintzo da. Egitasmo hori euskal nazionalismoaren aurrekarietakotzat har liteke. Lana inprimatu ez bazen ere, garai hartako letradun jendeak eskuizkribua kopiatu eta zabaldu ahal izan zuela uste da.

 Argitaratze atzeratuak 
Larramendiren obra nagusi batzuk, politikoenak, ez ziren haren idatz-garaian argitara eman, ekarriko zizkioketen arazoengatik, eta isilarazita geratu ziren, ondoko mendeetan lagun argitaratzaileren bat arte. Hala, bada, haren idazlanetatik galdu ere egin ziren zenbait: Gipuzkoako historia bat, adibidez.

 Euskal testu bat, adibidetzat 

 Jarraitzaileak 
Manuel Larramendiren obrak haren garaikideengan itzal handia izan zuen, Mendiburu, Kardaberaz, Mikelestorena eta Ubillosengan, esaterako, baita hurrengo mendeetako idazleengan ere, Agirre Asteasukoa, Añibarro, Duhalde...

 Euskara erabiltzeko testuinguruak Lazarraga eta Larramendiren artean 
Larramendiz geroztik (XVIII. mendea), euskarak bazterreko erabilera izan du Hego Euskal Herriko eliteetan, eta lehenagoko garaietan ere Hegoaldean erabilera molde hori nagusi zela uste izan zen. Lazarragaren eskuizkribua aztertuta, Pruden Gartziaren ustez eskema hori hautsi egin zen:

 Oharrak 

 Erreferentziak 

 Bibliografia 
 Alberdi, Andres (1991): Manuel Larramendi: (1690-1766), Bidegileak 3, Gasteiz, Eusko Jaurlaritzaren Argitalpen Zerbitzu Nagusia.
 Lakarra, Joseba A. (eta beste) (1992): Manuel Larramendi hirugarren mendeurrena 1690-1990, Andoain, Andoaingo Udala / Euskaltzaindia. .
 Marín Paredes, José Antonio (2018): "El momento Foral de Manuel de Larramendi. ¿La construcción de una tradición?", Sancho el Sabio, Extra 2, 129-148.

 Ikus, gainera 
 Jesuita ezagunen zerrenda.
 Gipuzkoako idazleen zerrenda.
 Euskal apologistak
 Eusko abertzaletasuna.
 Euskararen historia.
 Euskal hiztegien zerrenda.
 Agustin Kardaberaz.
 Sebastian Mendiburu.

 Kanpo estekak 
Aita Larramendiri buruzko hitzaldia, YouTube
 Aita Larramendiren Euskal testuak. Klasikoen Gordailua.
 Alberdi, Andres (1991): Manuel Larramendi: (1690-1766).
 Manuel Larramendiri buruz, Manuel Larramendi Kultur Bazkunaren webgunean.
 Lakarra, Joseba A. (eta beste) (1992): Manuel Larramendi hirugarren mendeurrena 1690-1990.
 Marín Paredes, José Antonio (2018): "El momento Foral de Manuel de Larramendi. ¿La construcción de una tradición?"

Kategoria:Gipuzkoako apaizak
Kategoria:Euskal Herriko jesuitak
Kategoria:Amarapedia
Kategoria:Manuel Larramendi
Kategoria:Euskal apologistak
Kategoria:Euskararen sustatzaileak