Harri Aroa

Harri Aroa historiaurreko garai bat da, gizakiek harrizko tresnak sortzen zituzten garaia, lehendik zegoen teknologiatik abiatuta. Zura, hezurrak eta bestelako materialak ere erabili ziren (adarrak, saskiak, sokak, larrua eta abar) baina harria eta, batez ere, zenbait arroka konkoide (silexa, kuartzoa, kuartzita eta obsidiana, besteak beste) tresnak eta armak egiteko erabili ziren, bai ebakitzeko, bai jotzeko.

Nolanahi den ere, harrizko tresnen ezaugarria beharrezko baldintza izanik ere, ez da aski garai hura osoki definitu ahal izateko, gaur egungo mundua izango zenaren oinarrizko fenomenoak ere gertatu baitziren: giza bilakaera; aurrerapen teknologiko handiak, hala nola lehen gizakiek sua menderatzea, tresnak, etxebizitza eta jantziak erabiltzea, besteak beste; bilakaera sozial nabaria; glaziazioak; giza espezie batzuk Afrikatik kanpo sakabanatzea, gainerako giza espezieen suntsipena (duela 30.000 urtetik hona, giza espezie bakarra Homo sapiens da); eta iraultza ekonomikoa, bilketan eta ehizan (edo hasieran sarraskijale izatetik) oinarritutako biziraupen ekonomiaren sistema batetik, nekazaritzan eta abeltzaintzan zedarritutako ekonomia produktiboaren sistemara, animalia eta landare espezieak etxekotzea ekarri zuena.

Harri Aroak hartzen duen aldia anbiguoa, eztabaidagarria eta aldakorra da, zein eskualderen ikuspegiz begiratzen den. Gizateria osoarentzat garai zehatz horri buruz hitz egin daitekeen arren, ez da ahaztu behar giza talde batzuek ez zutela inoiz metal urtuaren teknologiarik garatu eta, beraz, harri aroan bizi izan zirela kultura teknologikoki garatuagoekin topo egin zuten arte. Hala ere, oro har, historialariek uste dute garai hura duela 2,5 milioi urte hasi zela Afrikan, Homo generoko lehen hominidoek harria ebaki zutenean,  nahiz eta ikertzaile batzuentzat  harri lanketaren abiarazlea Homo habilis izan zen. Harri Aroa bi garai handitan banatzen da: Paleolitoa (hitzez hitz, «harri zaharra») eta Neolitoa («harri berria»). Geroago, bi garai horien arteko trantsizio aldi bat gehitu zen: Mesolitoa (edo «tarteko harria»).

Harri Aroa historiaurreko eta gizateriaren historiako garai teknologikorik zabalena da, eta metalen aro batzuk datoz ondoren, gizateriak metalen galdaketa asmatu zuenekoak. zaharrenetik berrienera: Kalkolitoa edo kobrearen aroa; eta Brontze Aroa, aleazio horrekin ohiko tresnak egin ziren garaia, K.a. 6000 eta 2500 bitartean gertatu zena.
Paleolitoa ehiztarien eta fruitu, zurtoin eta kanabera biltzaileen garaia da, gizaki nomadena eta harriz nahiz hezurrez egindako tresnen aroa. Paleolitoko gizakiak ere azalpen magikoak ematen hasi ziren gertakari batzuei, bereziki bizitzarekin eta heriotzarekin lotutako gorabeherei.

 Afrika 
Afrika, gizateriaren sorlekua izan zelarik, gaur egun herri primitibo gehien bizi diren kontinentea da. Horregatik, esan daiteke Afrikako historiaurrea munduko luzeena eta konplexuena dela.

Eurasian eta Amerikan ez bezala, kontinente horretan historiaurrean zehar gertatu ziren aldaketa klimatikoak ez ziren glaziazioak izan, euri aldiak (prezipitazio gehiagorekin) eta euri arteko lehorte aldiak tartekatu ziren. Horien zehaztapena eta kronologia egitea aski zaila baldin bada ere, azterketa batzuen arabera, euri gertaerak glaziazio aldiekin batera gertatu ziren; beste ikertzaile batzuen arabera, berriz, glaziazio arteko aldiekin batera.

 Saharaz hegoaldeko Afrika 
Afrika erdialdeko eta hegoaldeko geografia nahiko homogeneoa da beste kontinenteekin konparatuta, geologikoki planetako eremurik zaharrenetakoa baita eta higadurak oztopo natural handiak ezabatu baititu. Goi ordokiak eta sakonuneak bakarrik dira nabarmentzekoak: Kongo ibaiaren arroa eta Kalahariko basamortua, inguruan dituztela goi ordokiak Angolan, Namibian eta Zambian, besteak beste. Mendikateak ekialderantz elkartzen dira, Rift haran handiari lotuta. Eskualde hori sumendiz, horst garaiez, laku izugarriz eta sakanez betetako eremu izugarri zabala da. Y letraren forma du eta 5.000 km inguruko luzera. Mozambikeko hegoaldean sortu eta Itsaso Gorrira iristen da; handik, Asian jada, Jordan ibaiaren ibarreraino jarraitzen du. Ikertzaileen arabera, Rift haranean izan daiteke gizakiaren jatorria.

Aro garaikidean klima, hidrografia eta ekologia aldetik begiratuta desberdintasun nabarmenak dauden arren, parametro horiek ezin dira aplikatu Harri Aroan, ingurumen aldaketa nabarmenak gertatu baitziren aro hartan zehar, lehen esan den bezala. Hain zuzen ere, aldaketa haietako bat izan zen, ziurrenik, eraldaketa geologikoekin batera, hominidoak agertzeko eta eboluzionatzeko  prozesua abiarazi zuen txinparta. Duela 20 milioi urte baino gehiago, antzinako primateak bizi ziren Afrika ekialdeko baso trinkoetan. Primate haiek ―agian Propliopithecus edo Aegyptopithecus― lau hankan ibiltzen ziren zuhaitzetan. Ustezko mugimendu tektoniko ―nolabait Rift haranarekin lotua― baten eraginez, oihanak mendebaldean gelditu ziren, eta ekialdean, berriz, lehortze prozesu bat gertatu zen, sabana eta belardien lurralde bat agertu zen, primate berriek egokitzera behartu zuena. Hala, uste da agertu zirela lehen antropoide bipedoak, Ardipithecus generokoak, eta horrek, duela sei-lau bat milioi urteko une zehaztugabe batean, Australopithecus hominidoak sortu ziren.
Ez dago guztiz baztertzerik australopithecus aurreratu batzuek oinarrizko tresnak egiten hastea, baina eztabaida handia dago horretaz. Oro har, Homo generoko kideak izan ziren tresnak berariaz fabrikatu zituzten lehenak, hau da, behar izan baino lehenago, inprobisatu gabe, haiek erabiltzeko aukera aldez aurretik ikusita. Puntu horretan hasten da historiaurrea eta Harri Aroa, Saharaz hegoaldeko Afrikan hiru fasetan banatzen dena

 Paleolitoa 
Lehenengo Homo agertu zenetik, duela bi milioi eta erdi urte baino gehiago, duela 200.000 urte ingurura arteko aldia da (). Giza eboluzioaren urrats handi guztiak hartzen ditu bere garai zabal honek ―gizaki primitibo modernoak deiturikoak garai honen amaieran sortu baitziren―, baita aurrerapen kultural garrantzitsuak ere, zeinetatik ia ez baitira ezagutzen aztarnak, harrizko eta hezurrezko gauzaki urri batzuk alde batera utzita.

Bi etapa handitan banatzen da:

 Olduvai aldia: horrela deitzen da Olduwaiko arroila eta beste aztarnategi batzuei lotua dagoelako,gehienak Rift haranarekin lerrokatuak. Olduvaitar tresna zaharrenak 2,6 ma baino gehiagokoak izan daitezke ―Etiopiako Afar eskualdeko aztarnategian aurkituak―, eta aurkikuntzen segida bat dago Afrika ekialde eta austral osoan ordutik duela 1,5 ma ingurura arte, etenik gabe. Horri esker, denboraldi horrek milioi bat urte baino gehiago iraun zuela argudia daiteke.

Hastapenean, zakarki ebakitako harrizko tresnak izan ziren, inolako estandarizaziorik gabe teknikan. Poliki-poliki, baina, prozedura eta mota jakin batzuk finkatzen hasi ziren; horien artean, nabarmentzekoak dira ebakitako errekarriak, poliedroak, arraspak eta dentikulatuak. Pentsa daiteke zuraren edo hezurraren industria bat ere egongo zela, baina, bistan denez, haien hondakinak ez dira baldintza beretan kontserbatu. Aldi luze hartako protagonistak Homo generoko zenbait espezie izan ziren: Homo habilis, Homo rudolfensis eta lehen Homo erectus, batzuetan Homo ergaster ere hartzen dutenak. Espezie horiek guztiak, dirudienez, nagusiki bilketatik eta sarraskietatik bizi izan ziren, eta oso gutxitan ehizatzen zuten; sua ezagutzen zuten, baina ez zuten menderatzen, eta babesteko eraikuntza egitura sinple batzuk egin omen zituzten.

 Acheul aldia: Afrikan munduko beste edozein lekutan baino askoz lehenago sortu zen, aldi berean, itxura guztiaren arabera, Eurasiarako giza migrazio handiarekin eta lehen Homo erectus gizakien agerpenarekin. Hala ere, aurpegibiko tresna zaharrenak Etiopiako Konso-Gardula aztarnategian aurkitu ziren arren, duela 1,9 ma ingurukoak, badirudi acheuldar teknologia ez ela Afrikako eremutik atera milioi bat urte geroago arte. Beraz, Afrika acheul kulturan guztiz murgilduta zegoen bitartean, Mundu Zaharraren gainerakoan olduvaitar tradizioak iraun zuen. Seguruenik, kultura berri horren asmatzailea Homo ergaster izan zen, eta oso adierazgarria da haur baten hezurdura ia osoa aurkitzea Nariokotomen, Turkana aintziraren ertzean (Kenya). Acheul tresna ezagunena aurpegibikoa da, baina aldaera tipologikoa oso handia da: arrailgailuak, triedroak, bola poliedrikoak eta era guztietako tresnak agertzen dira. Afrikar acheul aldiak iraun zuen duela 200.000 urte arte. Oso litekeena da acheul kultura Afrikatik kanpo hedatzea bigarren migrazio bolada baten ondorioz, nahiz eta migrazio hori ez zen Asiako mugetara iritsi.

Saharaz hegoaldeko Afrikako behe paleolitoaren denbora lerroa

Acheul kultura desagertu egin zen gizaki primitibo modernoak agertu ahala, azken horiek, alde batetik, adimentsuagoak zirelako; eta, bestetik, askoz ere teknologia sofistikatuagoa eta aldagarriagoa sortzeko gai izan zirelako. Eskualde berekoa ez izan arren, Marrakexetik (Maroko) gertu dagoen Jebel Irhoud eskualdean 160.000 urte baino gehiagoko gizaki primitibo modernoaren masailezur bat aurkitu zuten. Hondakin horiek Homo sapiens idaltu (Etiopia) gizakiaren hondakinen antzinatasun berekoak direnez, ondorioztatu daiteke kontinente osoan amaitu zela Harri Aro goiztiarra.

 Mesolitoa 

Hastapenean, badirudi harri izpiak eta aizkora edo aitzur motako tresna handia egiteko jarduerak nagusitu zirela, eta estilo horren kultura adierazgarrienetakoak dira sangoandar kultura eta Afrika ekialdeko eta australeko stillbaytarra, zenbait aztarnategitan argi eta garbi ikusten baita acheuldar kulturaren ostekoak direla (adibidez, Cave of Hearts), hosto litikoen proportzioa gero eta handiagoa baita. Aurpegibikoak txikiak eta lodiak baziren hasieran, hosto antzeko pieza foliazeo estilizatu eta landuak bihurtu ziren pixkanaka. Hain ziren finak, ezen Europako ereinotz hostoak gogorarazten baitituzte. Punta triangeluarrak ere ugariak dira, eta dirudienez levallois metodoa kultura horren garai osoan mantentzen da. Kultura hori hedatu zen bai hegoaldean bai Afrikako Aintzira Handien eremuan, Zambian eta Zimbabwen, esaterako. Nolanahi den ere, leku ezagunenak dira Polokwane eta Bambata, tresna multzo handi bat gordetzen zituztenak, nagusiki karrakagailuak, puntak eta pieza hostokarak, luzeenetan levallois metodoa nabarmena delarik.

Bestalde, aldi honetako lerrorik eboluzionatuenak ―harri ezpal hostokaren erauzketa eta mikrolito laminarrak orokortuak― Howiesons Poort aztarnategian (Gauteng, Hegoafrika) aurkitu ziren, 70.000 urte arteko antzinatasuneko mikrolitoak aurkitu baitira.

Afrikako mesolitoaren denbora lerroa

Zaila da giza talde zehatzak lotzea tresna mota horietako bakoitzarekin. Ziurrenik, arkaikoenak sapiens aurreko gizakiarekin lotu daitezke, eta eboluzionatuenak antzinako lehen Homo sapiens gizakiekin. Gizaki primitibo modernoak Afrikan jaio ziren, aldi honetan, aurreko epigrafean adierazi den bezala, Jebel Ihroud eskualdean (Maroko) eta Homo sapiens idaltu (Afarreko triangelua); baita ere, aztarnak aurkitu izan dira Border Cave eta Klaisies River Mouth aztarnategietan.

 Neolitoa 
start=0|thumbtime=20|thumb|Neolitoa azaltzen duen bideoa.
Harri Aro berantiarra Saharaz hegoaldeko Afrikaren paleolitoaren azken aldia da. Neolitotik aurrera, Hegoaldeko Afrikan kultura mikrolitiko eta laminarrak (leptolitikoak) agertu ziren, non obsidianaren trukea (agian, merkataritza) dokumentatu ahal izan den, Rift Haranetik Hegoafrikaraino hedatzen ziren bideen bitartez, duela 32.000 urte inguru. Bi tradizio batera egon ziren, dirudienez: bat mikrolitikoa, Howiesons Poort tradiziotik eratorria, Robberg edo Wilton bezalako kulturekin; eta bestea harri xaflazko tresnetan oinarritua (tshitoliarra, nachikufiarra, hargeisiarra eta abar) Afrika erdialdean eta ekialdean, edo baita pieza makrolitikoak ere, albany kultura edo magosiarrean bezala.

Wilton kultura industria nabarmendu behar da mikrolitikoaren ordezkari gisa. Kultura hori Afrikako hego mutur osoan zehar hedatu zen, duela 8.000 urte ingurutik bantuen hedapena gertatu arte. Bere azken faseetan, zeramika, harria leuntzea eta abeltzaintza ezagutzen zituzten, eta ziurrenik nekazaritza ibiltaria ere bai, partzialki neolitizatutako kultura gisa kontsidera daitekeelarik. Ehiztari-biltzaile kultura honen kokalekurik ondoen kontserbatuenetako bat Gwisho da (Zambia).

Afrikako Harri Aro berantiarraren denbora lerroa

Tradizio makrolitikoa, hastapenetan, lupembiar kulturan (Kongoko harana) gauzatzen da. Tresna arkaikoak dira, aurpegibiko pieza astunak, aizkora eta zeio antzekoak, nahiz eta pieza landuagoak ere badauden. Badirudi tradizio hori magosiar kulturak jarraitu zuela, geroago, elementu erregresiboak eta ezaugarri eboluzionatuak nahasten zituen arren (pieza hostokara finak, mikrolitoak eta abar. Magosiar kultura duela 12.000 urte inguru hasi zen, luzaz iraun zuen.ere tresnen mikrolititzaziorantz eboluzionatu zuen. Saharaz hegoaldeko Afrikaren iparraldean, tresna aurreratuak daude, Harri Aro ertainekoen gisakoak.

Neolitoaren amaieraren mugarritzat jotzen da Nok kulturaren agerpena, burdinaren teknologiaren hastapenarekin lotzen dena, egungo aroaren lehen milurtekoaren erdian. Hala ere, eskualde isolatuago askotan, tresnak oso gutxi garatu ziren, Europaren kolonizazioa iritsi arte.
ezkerrera|thumb|Awash ibaiaren erro modernoa, Etiopia. Palaeo-Awashen ondorengoa, Harri Aroko tresna zaharrenak aurkitu diren sedimentuen iturria.

 Afrika iparraldea 

 Paleolitoa 

Kultura zaharrenak olduvai aldikoak dira; aztarnategi batzuetan, hala nola Sidi Abderramanen, Casablancan (Maroko) duela milioi bat urte inguruko aztarnak aurkitu dira. Horiei esker pixkanakako trantsizioa ezarri ahal izan da, ebakitako uharriak nagusi ziren kulturatik aurpegibikoa tresna nagusia zen kulturara. Sidi Abderramango aztarnak lotu litezke Oranen (Aljeria) aurkitutako Atlanthropus mauritanicus giza motarekin, (Homo heidelbergensis espeziearen aldaera bat).

Acheul aldia oso ugaria da inguru horretan: besteak beste, Sidi Zin (Tunisia), Ain Fritissa (Maroko), Arka, Erg Tihodaine, Tachengit eta Tabelbala (Aljeria); Abbassieh, Kharga eta Gurnah (Egipto) aztarnategiak nabarmentzen dira. Aljeriako aztarnategietan, Ipar Afrikako acheul aldiaren sekuentzia oso bat ezarri ahal izan da (800.000-100.000 urte).

Iparraldeko Afrikaren paleolito beheko eta erdikoaren denbora lerroaIparraldeko Afrikako erdi paleolitoa neandertalen eraginez sortu zen, ziurrenik Europatik etorritakoak eta mousteriar kultura inportatu zutenak. Eztabaidatua da neandertalek Europatik Afrikara egin zuten bideaz. Orobat onartzen den arren migrazioak Ekialde Hurbiletik etorri zirela, badirudi Gibraltarko itsasartean zehar komunikazioa egon zela, ziurrenik bi noranzkoetan.

Iparraldeko Afrikako erdi paleolitoak, duela 50.000 urteko europarraren oso antzekoa, ateriar (Aljeriako Bir el-Ater aztarnategiari zor dio izena) kulturaren hastapena ekarri zuen, industria propio bat sortu zuena. Mousteriarraren oso antzekoa zen ateriarra, baina alderik garrantzitsuena da azken horren tresna gehienak pedunkulatuak zirela (karrakagailuak, puntak, eta abar), eta pieza hostokara landuak zituztela. Jebel Irhoudeko (Maroko) gizaki primitibo modernoarekin lotzen da. Kultura hori oso ugaria izan zen 20.000 urtez (Bir el-Ater, Taforalt, Temara, Dar-se-Soltan eta abar), baina duela 30.000 urte hasi zen gainbehera, eta duela 12.000 urte desagertu zen erabat, holozenoaren egunsentian.

Afrikako goi paleolitoa ere desberdina da Europakoaren aldean; Afrikako iparraldeko kulturen multzoa desberdina da.

Iberomauritaniar kultura da ezagunena, Magreben sortua, K.a. 30000. urte inguruan, iraupen luzekoa, oraindik ere bizirik baitzen zen mesolitoaren hasieran, eta duela 8.000 urte desagertua. Jatorria eta ezaugarriak oraindik eztabaidagai dira, ateriar erroari buruzko mota guztietako espekulazioen jomuga izan baita. Ikertzaile batzuek ―esparru akademikoan izendatu zutenek― Iberiar penintsulatik iritsitako etorkinen kulturatzat hartzen dute; aditu gehienek, baina, ekialdetik etorritako gizaki primitibo modernoarekin lotzen dute. Kultura leptolitikoa da, pieza hostokarak egiten zituen, hau da, hosto gisako harri piezak ezinbesteko oinarri ziren mota guztietako tresnen euskarri gisa, denborak aurrera egin ahala mikrolito bihurtzeko joera argiaz.
Paleolitotik neolitorako denbora lerroa, Magreben

 Epipaleolitoa 

Kapsiar kultura Gafsa ondoko Mekta aztarnategian (Tunisia). Kultura horren eraginak Magreb eskualdea gainditu zuen, eta zirenaikaren eremura eta Nilo haranera iritsi zen. Kultura horren aztarnategietan aurkitu izan dira jatorri bromatologikoko maskor ugari eta industria litiko laminar eta mikrolitiko bat, forma trapezoidalak eta triangeluarrak dituena. Gainera, ostrukaren arrautza oskolak erabili zituzten ontzi gisa, askoan apainduraz josiak. Kapsiar kultura lotu liteke Libiako Ain Dakkarako gorpuzkiekin eta Tassiliko nahiz Saharako beste eremu arrokatsu batzuetako labar artearekin.
erdian|thumb|500x500px|Iberomauritaniar eta kapsiar aztarnategi nagusiak Magreben.

 Neolitoa 

 Mendebaldea 
Ipar Afrikako itsasertzeko lehen neolitoa zeramika kardiala da, K.a. zazpigarren milurtekoaren hasierakoa. Garai hartan, bizileku nagusia harpeak zirenez, egiaztatu ahal izan da leize zuloetan aurkitutako aztarnen bitartez, zeramika inprimatuaren hondarrekin eta ehiza frogekin batera, nekazaritza eta abeltzaintza jada egiten zirela. Mendebaldean, tokiko kulturari gehitu zitzaizkion magrebiar eremuan nagusitu ziren berrikuntzak, «kapsiar tradizioko neolitoa» sortzeko, K.a. 5000-2000 bitarte, gutxi gorabehera.

Garai hartan, suharria zizelkatzeko teknika asko aurreratu zen; hastapenean, mikrolito geometrikoak, gero  punta hostokarak. Abeltzaintza eta ehiza ziren jarduera nagusiak, eta nekazaritza bigarren maila batean gelditzen zen. Zeramika landugabea eta apaingarririk gabea zen bitartean, ostruken arrautza oskolez egindako tresnak maiz oso apainduta egoten ziren.

 Erdialdea 
Saharar-sudaniar neolitoa antzeko prozesu batean agertu zen, eta kronologia berarekin: kapsiar kulturaren oso antzekoa bazen ere, garapen maila handiago lortu zuen: zeramika landua nabarmentzen da, ebakidurekin eta inpresioekin ongi apaindua; lurperatzeak fetu jarreran, okrearekin eta kornalina, amazonita, kaltzedonia edo bolizko apaingarriekin. Labar artea ere egin zuten, basamortuan sakabanatutako babesleku eta harpe txikietan.

 Nilo aldea 
Itxuraz autoktono izan ziren bi neolitizazio eremu bereizi ziren: hegoaldean, Egipto garaiko eremua, non badari kultura nagusitu baitzen; eta iparraldean, Egipto beherean, non ibaiaren delta eta Qarun aintzira aldean merimde kultura nabarmendu baitzen.

Kasu guztietan, neolitoa K.a. 5000 inguruan sortu zen, eta K.a. 4000ko milurtekoan zehar iraun zuen. Bi eremuen arteko komunikazioa ibaiaren bidez izan behar zen; izan ere, K.a. 3000ko milurtekoaren hasieran, ezaugarri antzeko asko zituzten, eta kultura bakar batez hitz egin zitekeen, ez neolitoa, baizik eta kalkolitoa, hegoaldean (naqada kultura) aberatsagoa zena iparraldean (maadi kultura) baino.

Neolitoaren denbora lerroa Nilon

Merimde kulturaren neolitoa sakonki ezagutzen da, deltaren erdian dagoen aztarnategi handi bati esker (Merimde Beni-Salame), ingurune zingiratsuak kontserbazio arazo larriak ezartzen dituen arren. Induskatutako herrixketan oinplano obaleko etxeak aurkitu izan dira, kanaberaz eraikiak, tximinia eta siloekin; zeramika, forma askotakoa izan arren, landugabea da eta apaingarririk gabea, azken faseetan izan ezik, non ukitu gorrizta bat jaso baitzuen. Oinarrizko estatuak ere modelatu zituzten, horien artean giza aurpegi zakar bat nabarmentzen baita. Industria litikoan maila tekniko handia lortu zuen, oinarri ahurreko gezi muturrak eta aurpegibiko piezak bereziki. Batzuetan, presio bidezko ukituak nahiz piezen leunketa ere egiten zuten, hala nola lantza mutur bikainak. Labanak, igitai hortzak eta eguneroko beste tresna batzuk ere egiten zituzten, hala nola aizkora leunduak. Merimde kulturan lehen aldiz agertu ziren paleta landugabeak, kosmetikarako edo ehunetarako pigmentuak nahasteko, zenbait materialetan eginak eta forma zehatzik gabekoak. Hilobi obaletan ehunka lurperatze aurkitu izan dira.

Badari kulturari dagokionez ere, aztarnen artean agertu izan dira hilobi lurperatzeak, gehienetan ibai ertzean, horregatik kontserbatu izan dira: hilobi asko oholez zurkaiztuta daude; eskeletoak eta momia naturalak fetu jarreran agertu ohi dira, apaingarri ugarirekin, hala nola gerrikoak, zeramika, gezi muturrak eta beste batzuk; gainera, hilotza larru batez estali ohi zuten. Lehen indusketetan aztertu ahal izan ziren badari kulturako eskeletoen arraza ezaugarriak: herri mestizo, erdi afrikar, erdi asiar bat zen. Kanpotik etorritako herri neolitiko baten hipotesia indartu lezake horrek. Hala ere, hipotesi hori guztiz iraulia izan zen geroztik egindako ikerketa batzuen bitartez: badari jendeak beltzak omen ziren, Afrikaren bihotzetik etorriak. Nolanahi den ere, Egiptoko neolitoaren jatorria oraindik gai eztabaidagarria da.

Kultura materiala Egipton beherean baino hobeki ezagutzen da, aberatsagoa dirudi edo, besterik gabe, ingurugiroaren baldintzek kontserbazioaren alde egin dute: suharrizko pieza bikainak, forma ezberdinetako eskisto paletak (laukiak, arrain itxura), pigmentuak nahasteko; hezurrezko eta bolizko piezak, ehunak eta, aroaren amaieran, kobrezko objektu batzuk ere. Gizonezkoen eta emakumezkoen estatuak eta animalien irudiak ere aurkitu izan dira. Zeramika leuna landu zuen, askotarikoa, eta, hasieran, erliebean apainduta egon ohi zen, uhin erako apaingarriz; geroago, irudi geometriko, landare eta animalia irudiz margotutako zeramika sortu zuten, giza irudia agertu arte. Nekazaritza eta abeltzaintza dokumentatuta daude eta induskatutako herrixketan lau angeluko oinplanoko etxebizitzak agertu izan dira, zuhaitz adarrez eta adobez eraikiak. Esan daiteke badari kultura Egiptoko aro aurredinastikoarekin lotzen dela ―jada aro historikoan―.

Lehen metalak antzinako Egipton agertu ziren, eta, berehala, idazkera asmatu eta antzinateko kultura nagusietako bat eratu zuten. Magreb aldea gelditu egin zen, herri libiko aski ezezagunen mende. Han ezin daiteke, beraz; benetako Brontze Aroaz hitz egin, Mediterraneoaren gainerako eskualdeen antzera; izan ere, feniziarrek eragin zituzten, K.a. 1000. urte inguruan, eskualde hori Harri Arotik behin betiko atera zuten aldaketak.

 Ekialde Hurbila 
Ekialde Hurbila izena erabiliko dugu Europatik hurbilen dagoen ekialdeko eskualdea izendatzeko. Izen horren mugak aldagarriak izan badaitezke ere, eremu mugatuagoan, izendapen hori hego-mendebaldeko Asia izendatzeko erabiltzen da: Turkia, Siria, Libano, Palestina, Israel, Jordania, Irak, Iran. Baita ere, Saudi Arabia, Kuwait, Bahrain, Qatar, Arabiar Emirerri Batuak, Oman eta Yemen ere eskualde horretan daude, baina ez dira testu honetan aipatuko. Egipto ere sartu ohi da, lehen aipatu duguna, Afrikari buruzko atalean; Zipre ere kanpo geldituko da, Europako kapitulurako utziz. Bestalde, Kaukasoko aldeak ere aipatuko dira tarteka.

Historiaurrearen ikuspegitik begiratuta, Ekialde Hurbilean etengabeko berrikuntzak eta aldaketak sortu ziren, eta horrek eragin erabakigarria izan zuen Eurasia osoko garapenean, ez bakarrik hurbileko eremuetan.

 Paleolitoa 

 Behe Paleolitoa 
Ekialde Hurbilean gizakiaren presentzia oso goiztiarra izan zela egiaztatu ahal izan da, Dmanisiko (Georgia) aztarnategian egindako aurkikuntzetan. Aztarnategi horretan, Homo ergaster espeziearen aztarnak aurkitu dira, zehazki 1.850.000 eta 1.600.000 urte bitarteko zenbait garezur, kultura material oso zakar baten aztarnekin batera (harri printzak, uharri landuak eta erauzketa nukleo desantolatuak). Beraz, behe paleolitiko arkaiko baten aurrean gaude, acheul aldiaren aurrekoa. Datu horiek olduvai aldiko gertaera paleomagnetikoa markatzen dute, fosilik zaharrenen azpian, 1.850.000 urte dituen basalto gainazal bat (Mashaveraren gainazal izendatua, polaritate normalekoa) aurkitu baitzen, eta haren gainean geratzen ziren giza aztarnak, litikoak eta paleontologikoak zituen estratua. Hor polaritatea jada negatiboa zen, eta horrek gertaeraren amaiera adierazten du.

Lehen aurpegibiko lazki landuak Galileako itsasoaren hegoaldean agertu ziren, Al-Ubeidiyan (Zisjordania), beste tresna batzuekin batera. Aztarnategi horretan, milioi bat urte baino gehiagoko giza aztarnak aurkitu ziren, urriak izan arren.

Acheul aldi ohikoago bat aurkitu izan da Al Gesher Benot Yaaqov (Israel) ―800.000 urte baino gehiagoko aztarnak eman ditu―, Latamne (Siria) ―500.000 urte― edo Gharmachi (Siria) ―acheul aldiaren amaiera― aztarnategietan. Acheul aldiaren amaierako aztarnak ugariagoak dira, bai itsasertzeko aztarnategietan (Ras Beyruth, Libano) nahiz barnealdean, Jordan haranean, Um Qatafa eta Tabun bailaretan, Erdi Paleolitorako trantsizioa markatzen duena. Trantsizio hori, dirudienez, «yabrud» izeneko industria litikoetan dago (aurpegibiko gutxiago, ezpal tresna gehiago, Levallois metodoaren garrantzi handiagoa...); kultura hori Zuttiyeh leizean aurkitu izan da, 150.000 urteko antzinatasunarekin.

Behe Paleolitoaren denbora lerroa Ekialde Hurbilean:

 Erdi Paleolitoa 
Europakoaren nahiko antzekoa da. Kultura materiala, funtsean, mousteriar tresnez osatzen da: zaharrena Nahal Me'arot leizeko wadi-mughara tradizioa da, eta ondoren, gaur egungo Tajikistaneraino iristen den mousteriarra. Izan ere, ikertzaile batzuek «erdi paleolito perimediterraniar» batez mintzatzen dira. Izan ere, Ekialde Hurbilean leize enblematikoak daude, besteak beste: Shanidar (Irak), non «loreen gizakiaren» hilobia aurkitzen den; Kebara, Amud eta Tabun (Israel), Erdi Paleolitoko sekuentzia ia osoa eskaintzen duena eta neandertalen ehorzketekin erlazionatzen dena; Teshik-Tash (Uzbekistan), haur neandertal baten garezurra aurkitu den lekua; eta abar.

Tabun leizean, industria litiko zaharrenak Behe Paleolitokoak dira (acheul aldiaren amaiera eta yabrud), non wadi-mughara tradizioko piezak aurkitzen diren. Haren gaineko indusketa mailan, oso industria modernoak aurkitu izan dira; goialdean, berriz, mousteriar alkdiko aztarnak agertu dira, birtualki Europan aurkitutakoen berdinak eta neandertalen hondarrei lotuak.

Horrek ezaugarri guztiz bereziak ematen dizkio Mediterraneo ekialdeko Erdi Paleolitoari, beste aztarnategi antzinagoko batzuk ere baitaude bertan. Dirudienez, Jordan ibaiaren haranak gizaki modernoen migrazioa jaso zuen neandertalak desagertu aurretik. Nolanahi ere, aztarnek erakusten dute harrizko tresna modernoak agertu zirela (Europako Goi Paleolitokoen antzekoak), K.a. 56000. urtetik aurrera, Europan baino askoz lehenago, Levallois tradizioarekin ahaidetuta, baina argi eta garbi aurignactarra. Era horretako industria litikoak Boker Tachtit (Negev) aztarnategian datatuak izan dira 47.000 eta 38.000 urteko antzinatasunez.

Giza fosilei dagokienez, Jordan haranean aztarna multzo handi bat aurkitu izan da, neandertal klasikoen eta cro-magnon edo gizaki modernoen arteko ezaugarri bateratuak dituena. Aztarna horiei «neandertal progresibo» esan izan zaie batzuetan, eta «gizaki primitibo moderno» beste batzuetan.Azken izen hori erabiltzen dugu gehienbat testu honetan. Aztarnei dagokienez, Skhül, Amud, Qafzeh eta Mugharet-el-Zuttiyeh haitzuloetakoak nabarmendu behar dira, 100.000 eta 90.000 urtekoak, nahiz eta ikertzaile batzuek zaharragotzat jotzen dituzten, kontuan izanik Kebarako neanderthal hilobiak gutxienez 60.000 urte dituela. Neandertal klasikoak ez bezala, gizaki primitibo moderno hauek ez ziren desagertu eta, inolako etenik gabe, gizaki modernoekin lotzen dira, bai alderdi fisikoan, bai kulturalean. Gaingiroki, gizaki primitibo modernoak neandertal klasikoetatik bereizten dira, aurpegia askoz txikiagoa eta irtenagoa dutelako, masailezurraren atzeko espaziorik gabe, eta bekoki garaia; garezurraren edukiera antzekoa den arren, buruaren egitura arras desberdina da.

Zalantzak daude Ekialde Hurbileko gizaki primitibo moderno hauek ote diren Europarako bidean lehen abangoardia, lehen adierazi dugun bezala, ikertzaile batzuen iritziz gizaki moderno hauek neandertalak baino lehenago iritsi baitziren Ekialde Hurbilera. Bi espezieak hedatzen ari ziren, bata mendebaldeko Europatik zetorren eta bestea, berriz, Afrikatik, eta hemen aurkitu ziren. Aurkitutako aztarnek hibrido baten antza dute, espezie horien arteko harreman fisiko edota kulturalen emaitza. Seguruenik, milaka urtez bizi izan ziren elkarrekin.

Erdi Paleolitoaren aldia Ekialde Hurbilean

 Goi Paleolitoa 
XX. mendearen amaiera arte, ekialdeko Mediterraneoaren Goi Paleolitoaren azterketa René Neuvillek eta  Dorothy Garrodek, bakoitzak bere bidetik egindako lanetan oinarritzen zen batez ere, Galileako, Karmel mendiko eta Judeako leize eta babesleku arrokatsuetan eginak. Neuvilleren ikerketen arabera, eboluzio leinu bakarra zegoen, zenbait fasetan banatuta.

Geroagoko azterlan batzuek bi kultura korronte bereizi eta paralelo aipatzen dituzte; besteak beste, aurkitutako teknologia litikoagatik, eta, aldi berean, kronologia berrikusi da:

 Emirandar kultura, Erdi Paleolitoaren eta Goi Paleolitoaren arteko trantsizioa. K.a. 44000 eta K.a. 36000 urteen artean garatu zen.

 Ahmariar kultura, K.a. 36000 eta K.a. 22000 urteen artean datatutako kultura. Itxuraz, emirandar kulturatik eratorri zen, eta baliteke kebarandar goiztiar baten aitzindaria izatea. Fosil nagusia da Mugharat el-Wad leizean aurkitutako punta orraztua. 

 Sortaldetar aurignac aldia, K.a. 32000 eta K.a. 18000 urteen artean garatua, hiru fasetan banatu ohi da (behe anteliarra, goi anteliarra eta atlitiarra). Ziur aski, Europako ekialdeko aurignac alditik eratorria da (Bacho Kiro leizea, Bulgaria).

Goi Paleolitoaren denbora lerroa Ekialde Hurbilean

Goi Paleolitoaren eta Epipaleolitoaren arteko trantsizioan, aldaketa kontzeptual garrantzitsu bat gertatu zen. Tresna litiko zaharrenak prozesu operatibo espezializatuetan lortzen ziren, mikrolito laminarrak lortzeko helburuaz egindakoak. Epipaleolitoaren hasieran, ordea, helburua ez zen harri hostokarak lortzea, baizik eta mikrolito geometrikoak lortzeko xaflak egitea: mikrogubilaren teknika garatu zen eta horrela agertu ziren lehenengo gezi puntak orrazketa lauez landuak. Horrek adieraz lezake Mesolitoan arkua asmatu zela.

 Mesolitoa 
K.a. 15000 urte inguruan hasi zen Mesopotamian eta Egipton, azken glaziazioa amaitu zenean. Klima aldaketak ingurunea desertifikatu zuen pixkanaka, biztanleen bizibidean eta ohituretan eragin handi batez. Dena den, litekeena da klima aldaketa ez izatea gizakiaren aurrerapena bultzatu zuen faktore bakarra. Hastapenetan, ehizak eta bilketak berebiziko garrantzia izaten jarraitu zuten; ekoizpen eremuak ibai eta aintziren inguruetara mugatzen joan ziren, eta horrek gizakien bizibidea sakon aldatzera behartu zuen. Ekialde Hurbilean, garia eta oloa berez hazten ziren, eta ugari ziren ardi, ahuntz eta zezen basatien taldeak. Nomadismoa, halabeharrez, erdi-sedentarismo bihurtu zen, ehiza sinbiotikoa bihurtu zen (gizakiek beren piezak ehizatzen zituzten beste lehiakide batzuetatik babesten zituzten aldi berean), eta bilketa hobeto antolatu zen. Fase honi, Ekialde Hurbilean, kebarandar aldia deitzen zaio. Garai hartan agertu ziren arkua eta geziak.

Geroago, uzta biltzeak garrantzi handiagoa hartu zuen, eta ekialdeko mesolitoko kultura esanguratsuena sortu zen, natufiar kultura: Wadi Natuf ―uadi bat Palestinako lurraldean― ibai ibilguaren inguruetan, sedentarismoa izan zuen ezaugarri nagusia: etxe zirkularreko herrixkak agertu baitira aztarnetan; zerealen bilketa sistematikoa egiten zuten; igitai hortzen mikrolitoekin batera, motrailuak, errotarri primitiboak eta beste harri landuzko piezak egiten zituzten. Natufiar kulturan, piezak lantzeko prozedurak soildu egin ziren, ekonomia irizpide baten arabera, baina, itxuraz, teknika litikoa beheratu egin zen, ia edozein harri mota erabiltzen baitzuten tresnak sortzeko. Hala ere, egoera hori ekonomiaren malgutze gisa interpreta liteke, lortutako produktuak ez baitziren hain espezializatuak, eta zenbait helburutarako erabil zitezkeen, edo in situ egin zirelako, unean uneko behar jakinetarako.

Epipaleolitoaren eta mesolitoaren denbora lerroa Ekialde Hurbilean

 Neolitoa 
Duela 10.000 urte inguru, Ekialde Hurbilean berrikuntza katea luze bat garatu zen, eta hain izan ziren nabarmen, ezen iraultza neolitikoa ekarri baitzuten. Zehatzago esanda, iraultza hori Ilgora Emankor izeneko lurraldean sortu zen: Mesopotamia (gaur egungo Irak) eta Kanaan (gaur egungo Palestina eta Israel), Nilo bailara (Egipto), Libano, Siriako iparraldea eta Anatoliako hego-ekialdea (Turkia).

Ekialde Hurbileko biztanleak izan ziren lehenak animaliak etxekotzen (abeltzaintza) eta landareak hazten (nekazaritza). Nekazaritza lanen ebidentzia antzinakoenak Tell Abu Hureyra (Siria) aztarnategian aurkitu ziren, duela 11.000 urtekoak; Zawi Chemi Shanidar (Irak) aztarnategian, berriz, lehen etxeko animalien aztarnak aurkitu ziren, duela 10.500 urtekoak.

Ilgora Emankorretik, neolitoa Asiara (India eta Txina aldera), Afrikara (bereziki Egiptora) eta Europara hedatu zen Mediterraneoan zehar; eta populatutako eskualde guztietan izan zuen eragin zuzena:

 Tresna berriak asmatu ziren, askotarikoak, baina funtsean, zeramika eta ehuna sortu ziren. Zeramika nahiko aurreratuta agertu zen neolitoan. Ezagutzen diren lehen zeramika aztarnak K.a. 6750ekoak dira, Jarmo (, Kurdistan) aztarnategian aurkitu ziren, baita Tepe Gawra (Irak) aztarnategian ere, K.a. 6500 urtekoak.
 Nekazari bihurtzean, giza taldeek kokaleku finkoak ezarri zituzten, eta, horrela, lehen herri egonkorrak, hau da, sedentarismoa. Jerikoko herrixka protoneolitiko  karbono 14 metodoa erabiliz K.a. 9551. urtean datatu zen. Beste adibideak aurkitu ziren Ain Mallahan (Israel), Zawi Chemi Shanidarren (Irak) eta Ganj Darehen (Iran).
 Nekazaritzak eta abeltzaintzak ekoizpena areagotu zuten, alde batetik, eta zeramikak ekoizpen haiek biltegiratzeko aukera ematen zuen. Lehen aldiz, elikagaiak eta bestelako produktuak soberan zeuden, eta, horrela, soberakinak sortu ziren lehenengoz.
 Soberakinek hazkunde demografiko handi bat bideratu zuten; biztanleria hamar aldiz handituko zela kalkulatzen da, 10 milioitik 100 milioi gizakitara.
 Bizimodu sedentarioak eta biztanleriaren hazkundeak benetako hirien sorrera ekarri zuen: Jeriko (Zisjordania) munduko lehen hiritzat hartzen da, K.a. 8000. urtean sortua 2.000 bat biztanlerekin. Aipa daitezke, halaber, Çatal Höyük (Anatolia), Jarmo (Kurdistan), Hassuna eta Samarra (Irak), Ugarit eta Tall Halaf (Siria).
 Lanaren zatiketa hasi zen: nekazariak, abeltzainak eta artisauak. Soberakinak zituztenak beste batzuekin trukatzen hasi ziren haien beharrak asetzeko; horrela, merkataritza (trukea) sortu zen.
 Trukeak tokian tokikoak izateaz gain, eskualdekoak izatera hedatu ziren, eta horrela ernatu ziren lehen merkataritza bideak. Adibiderik argiena  Al Beidha eta Ba'ja (Jordania) aztarnategietan dago, non K.a. 7000 urte inguruko bazar bat induskatu baitzen.
 Aldaketa horiek guztiek desberdintasun sozialak sortu zituzten, hau da, aberatsak eta pobreak; era berean, lehen agintea ere agertu zen, bai esparru politikoan, bai erlijiosoan.

Neolitoaren denbora lerroa Ekialde Hurbilean

Ekialde Hurbilean, ez da zentzuzkoa Metal Aroa historiaurreko garai batean kokatzea; izan ere, kobrea urtu gabe erabili zen lehen fase batzuk albora utzita, metalurgiaren garapen handia batera gertatu zen dokumentu idatzien agerpenarekin eta zibilizazio handien sorrerarekin. Beraz, garai historikoan sartzen da, zorrozki hitz eginez.

 Amerika 
Amerikan, munduko beste eskualdeetan baino geroago agertu zen Harri Aroa, bere ezaugarri bereziekin, gainera. Ikertzaileen artean orobat onartzen den teoriaren arabera, Amerikaren giza populatzea Siberiatik iritsi zen, Bering itsasartearen bitartez. Ibilbidea ia aho batez onartzen bada ere, ez da horrela gertatzen migrazioren uneari dagokionez. Würm glaziazioak itsas mailaren beherakada eragin zuelarik, izotz plakekin batera, bi kontinenteen arteko pasabide ibilgarri bat sortu zen Bering itsasartearen gainean: Beringia, hain zuzen ere. Jakina, ez zen beti zeharkagarri izango; kalkulatu da gizakiek, behintzat, izotzaren gainean ibilbide libre batez zeharkatu ahal izan zutela: lehena 40.000 urte BP sortu zen, eta 4.000 urte inguru izango zuen; bigarrena 25.000 urte BP inguru. Geroztik, itsasoaren maila goratu zelarik, iraganbidea desagertu egin zen eta migratzaileek ezin izan zuten atzera itzuli. Datu horiek kontuan hartuta, bi teoria sortu ziren gizakiaren populazioa Amerikara iritsi zeneko garaiari buruz:

 Populatze goiztiarraren teoria: gizakia Amerikara 30.000 urte BP inguru iritsi zen.
 Populatze berantiarraren teoria: gizakia Amerikara duela 15.000 urte BP inguru iritsi zen.

Populatze berantiarraren teoria klasikoaren aldeko froga gehiago dagoen arren, ez dago kontraesanik bi teorien artean, eta litekeena da Asiatik etorritako bi migrazio aldi egotea.

Amerikako giza populazioa, funtsean, gainerako gizateriatik isolatuta bizi izan zen 40.000 urte inguru. Giza talde horiek zortzi klimatologia mota desberdinetara egokitu behar izan zuten; horrek dibertsifikazioa eragin zuen, 300 tribu baino gehiagotan, 2.000 hizkuntza baino gehiagotan, eta, gutxienez, dozena bat zibilizazio bikain garatu ziren.

Hori guztia kontuan hartuta, ezinezkoa da «mundu zaharrean» erabiltzen den aldizkatze bera aplikatzea amerikar kontinenteari.

Historiaurrearen denbora lerroa Amerikan

 Ipar Amerika eta Mesoamerika 

 Aro litikoa eta arkaikoa 
1958an, Gordon Willey eta Philip Phillips arkeologoek etapa hauek proposatu zituzten Ipar Amerikarako eta Mesoamerikarako:

 Aro litikoa (mundu zaharreko Goi Paleolitoaren baliokidea): lehen amerikarrak iritsi zirenetik, gutxi gorabehera, 10.000 edo 12.000 urte arte (defendatutako paradigma teorikoaren arabera). Aldi horretan bi fase daude:
 Bereizi gabeko ehiztari-biltzaileen hasierako fase bat, oso aztarna gutxi utzitakoa, beste kontinenteen antzeko industria litikoa zuena (uharri ebakiak, aurpegibikoak...) eta lantza puntarik gabea; adibide antzinakoenak Estatu Batuetako (Topper, Lewisville eta American Falls) eta Mexikoko (El Cedral eta Tlapacoya) aztarnategietan agertu izan dira.
 Bigarren fasea, ehiztari aurreratuena, 13.000 urte BP; kultura haietan arruntak izan ziren karrakagailuak, suharri xaflak, gubilak eta lantza punta landuak. Ipar Amerikan, Clovis, Folsom eta El Plano (Mexiko Berria) kulturak nabarmentzen dira. Kultura horiek herri ehiztariei dagozkie; ehiza tresnetarako punten neurriak, denborarekin txikituz doazenak, adierazten du hasieran harrapakin handiak ehizatzen zituztela, baina paleofauna hori desagertu zen heinean, ehiztari taldeak egokitzen joan ziren, fauna txikiagoa ehizatzera.
 Aldi arkaikoa (mundu zaharreko mesolitoaren parekoa, baina ez berdin-berdina). Garai konplexua izan zen, orduan gertatu baitzen artoaren nekazaritzarako trantsizioa. Fase hori ia Ipar Amerika osora eta Mesoamerikara hedatu zen, ondorengo eboluzioaren funtsezko eragile gisa. Iparraldean, eremu zirkunpolarretan, Kultura artikoko herri ehiztari-biltzaileak bizi ziren; erdialdeko belardi handietan, berriz, Cochise kultura izendapenean sartu ohi dira (bere hiru faseekin: antzinakoa, Chiricahua eta San Pedro; K.a. 5000tik K.a. 200era). Ehizak funtsezkoa izaten jarraitu zuen eta arkuaren asmakuntza K.a. 1000. urte inguruan dokumentatu zen.

 Eraketa aldia 
Oro har, mundu zaharreko Neolitoaren baliokidea da. Nekazaritza, abeltzaintza, zeramika eta beste berrikuntzak nabarmendu ziren. K.a. 5000 eta K.a. 1000 artean, lehen herrixka egonkorrak agertu ziren, apaiz kasta boteretsu batek gobernatuta. Kontinenteko zeramikarik zaharrena K.a. 3500. urtekoa da, gutxi gorabehera. Olmekak izan ziren garai hartako kulturarik garatuena. Beraz, Amerikako eremu honetako historiaurreko azken aldia izan zen, ordutik aurrera dokumentu idatziak agertzen hasi baitziren. Geroko faseak kolonaurreko kulturen «garai klasiko» deritzonaren barruan sartzen direnez, garai honi sarritan Aro Aurreklasiko deitu izan zaio.

 Oasisamerikako kulturak: K.a. 3000. urtea baino lehen, mesoamerikar herriek ―artoa, babarrunak eta kuia oinarri zituen ekonomia batez― mendebaldeko hego-erdialdera migratu zuten, eta han «saskigileen kultura» sortuko zuen nukleo aberats bat eratu zuten, Anasazi, Hohokam eta Paquimé kulturen inguruan, hori da, gaur egun Pueblo deitzen diren indiarrak.

 Ipar Amerikako tumulu eraikitzaileak: Ipar Amerikako ekialdeko basoetan (Ohio), garai hartan agertu ziren lehen tumulu eraikitzaileak: Adena kultura (K.a. 1000-K.a. 200), horren monumenturik ezagunena da Serpent Mound (Cincinnati). Adena kulturaren ondoren, tumulu kultura desberdinak agertu ziren Estatu Batuetako erdi-ekialdeko eremu zabal batean (Mississippi - Missouri - Ohio), non nabarmendu baitziren Hopewell kultura (K.a. 200-500) eta Mississippiko tumulu eraikitzaileak (900-1500 AD), hiri estatu ugari sortu zituztenak, hala nola Cahokia.



 Maia garai aurreklasikoa: erlazio estua dago olmeken eta maien zibilizazioaren sorreraren artean. Kultura horren hastapeneko garaiak ―gure aroaren aurreko azken bi milurteak― historiaurrekotzat har daitezke oraindik. Hirigune handiak sortu ziren, hala nola piramide eta harrizko plataforma gainean altxatutako monumentuak, eta desberdintasun sozial nabarmenak eta kanpo merkataritza oso bizia sortu zuten. Obsidiana eta jadea lantzeko berrikuntza zorrotzak egin zituzten, baita zeramikan ere, zeramika margotua bereziki.

 Hego Amerika 
Hego Amerikako lehen zibilizazioei dagokienez, bi ikuspegi daude Andeetako kultura handien jatorriaz:

Alde batetik, ikertzaile batzuen iritziz Amazonasen arroa nukleo isolatu eta independentea izan zela Ozeano Bareko itsasertzarekiko, eta Andeetako kultura horiek modu autonomoan garatu zirela.

Bestetik, aurkara, Amazonia eta Andeen artean merkataritza harreman biziak eta migrazio mugimendu zabalak aurkitu izan dira. Datu horiek oinarri hartuta, historialari batzuen ustez Andeetako zibilizazio handien sortzaileak Amazoniako herriak izan ziren, mandioka eta batata landatzen zituztenak, baita Puna eta haranak okupatu zituzten ibaietako arrantzaleak ere. Hego Amerikan, berriro ere, aldizkatzea konplexuagoa da; oso maiz hitz egiten da zeramika aurreko aldi luze batez (K.a. 20000 - K.a. 2000), aldi litiko edo paleoindiarraz eta aldi arkaikoa biltzen dituena. Baina aroak izendatzeko terminologia hain ugaria da, ezen sinplifikatu beharra baitago.

 Paleoindiarra 
Paleoindiar terminoa hobetsi ohi da ikertzaileen artean, «garai litikoaren» ordez, baina badirudi dinamika berari erantzuten diola: lehen fasean, gutxi ezagutzen diren industriak eta aski garatu gabeak; eta bigarren fasean, fosil zuzendaria, hau da, jaurtigaien puntak, maisutasunez landutako lantza punta hostokarak.
 Lehen fasea, aldi protolitikoa: nahiko eztabaidatua da aztarnategien antzinatasuna —adibidez Pedra Furada (Brasil), 50.000 urte inguruan eta Monte Verde II (Txile), 33.000 urte inguruan—. Hala ere, nahiko dokumentatuta dago leize induskatu berriagoetan, hala nola, Venezuelako Taima-Taima, Kolonbiako Garzon, Peruko Pikimachay… Azken honetan, 17.000 urte baino gehiagoko giza aztarnak dokumentatu dira, 14.000 urte ingururaino iritsi arte.  El Guitarrero leizearen (Peru) estratigrafiak fase honetako okupazio etapa guztiak osatzen ditu.
 Bigarren fasea, ehiztari aurreratuena: itxura guztiaren arabera, hegoalderako giza hedapenarekin bat gertatu zen. Hego Amerikan harrapakin handiak ehizatzeko lantza muturrak arrain buztan motakoak izaten ziren, eta Ipar Amerikako Clovis motakoen oso antzekoak dira. Halako puntarik ez zen agertu Ghatchi haitzuloan, San Pedro de Atacamatik (Txile) gertu, K.a. 13000. urtean, baina Lauricocha (Peru) periodoaren fase desberdinetan agertzen dira, 12.000 urteko antzinatasunarekin. Hegoalderago, 12.500 urte inguruko etxebizitzen eta artefaktuen aztarnak aurkitu izan dira (Monte Verde I, Puerto Monttetik gertu). Venezuelako El Jobo eta Ekuadorreko El Inga ere aipatu behar dira. Dirudienez, Txiletik Santa Cruz probintziaren okupazioa sortu zen (Argentina), K.a. 11000. urteko aztarnekin, eta, azkenean, K.a. 7000. urteko Suaren Lurraldera iritsi ziren gizakiak (Cueva Fell, Txile).thumb|Caral mendiaren (Peru) ikuspegia, zeramika aurrekoa.

 Zeramika aurreko aroa 
Duela 7.000 urte inguru nekazaritza, abeltzaintza eta lehen herrixkak hasi ziren, eta horietako batzuk erromesaldi gune erlijioso bihurtu ziren. Aipatzekoa da Caral hiria (Peru), K.a. 2600. urte ingurukoa. Garai hartan osatu zen Hego Amerikako giza kolonizazioa. Azpimarratzekoa da Amerikako nekazaritzak askotariko espezieak lantzen zituela, mundu zaharrean landatutakoak baino askoz ere gehiago. Espezie haietako batzuk nahiko zailak ziren landatzen, eta biztanle haiek ingurugirora egokitzeko landutako trebetasun maila handiaren erakusgarri dira. Artoaz gain, kotoia, mandioka, batata, babarruna, tomatea, koka, kinkina, kinoa, papa, tabakoa, kakaoa eta beste zenbait espezie ere landatzen zituzten. Bi gabezia garrantzitsu izan ziren, baina, Amerikako nekazaritzan: goldea eta gurpila ez izatea. Abeltzaintzan, bestalde, oso espezie gutxirekin landu zuten: txakurra, pauma, untxia eta, zamabere gisa, kamelidoak (llama, alpaka, bikuina eta guanakoa), Hego Amerikako animalia esklusiboak, haien indarra ez baita nahikoa goldeekin lan egiteko.

 Nekazaritza eta metalurgia aroa 
ezkerrera|thumb|Txibtxa tradizioko irudia.
Hego Amerikako kulturek zeramika garaiko aztarna aberatsak utzi dituzte.

 Txibtxa edo muiskak, gaur egungo Panama eta Kolonbiako biztanle zaharrenak, 5.000 urte baino gehiagoko aztarnak utzi zituzten, kultur iraupen nabarmena batez, espainiar kolonizatzaileak iritsi ziren arte. Eraikitzaile eta nekazari handiak izan ziren, baina bereziki urrearen artisau handiak. Hegoaldean, Caral  kultura zegoen (Peru, K.a. 3000-2000), Chavín kulturaren aurrekari zuzena, olmeken garai berekoa. Chavin kultura Hego Amerikako antzinako erreferente nagusia da, eta K.a. 900 eta 300. urte bitartean garatu zen. Kultura honen erdigunea Chavín de Huántar hiria zen, eta Peruko lurralde osoa menderatzera iritsi zen. Eraikitzaile handiak izan ziren, gizarte konplexua, merkataritza aktiboaren administrazio eraginkorra eta nekazaritza nahiz zeramika teknologia garatua zuten. Chavín kultura ordeztu zuen, 300. urte inguruan, Moche kulturak, nabarmendu zena ureztatze sistema garatuak izan zituelako eta huaca adobez egindako mailakatutako piramideak eraiki zituztelako. Gure aroko 700. urte inguruan, Andeetako lehen «estatua» agertu zen: Wari inperioa. Chimú kulturak ordezkatu zuen, Chan Chan hiriburua erdigunean zuelarik, gotorleku ikaragarri bat, adobez eta harresiz egina. Chimú kultura IInka inperioak menderatu zuen, 1470 inguruan.

Halaber, Cerritos de Indioseko (Uruguai) eraikitzaileak nabarmendu behar dira: duela 4.800 urte inguru, kultura ez hain ikusgarria, baina guztiz jakingarria sortu zuten. Hiri zirkularrak zituen, erdian plaza bat  muinoen ―horregatik gaztelaniaz «cerritos» (muinotxoak) esaten diete― gainean jasotako etxolaz inguratuta. Etxolen zirkuluaren atzean hondakin piloak egiten zituzten, Amazoniako herrixka zirkularren antzera. Dirudienez, herrixka horiek bizigune multzo handiak osatzen zituzten, benetako hiriak izatera irits zitezkeenak.

 Europa 
Europako Harri Aroa hiru etapatan banatu ohi da, John Lubbock ingeles historialariak 1865ean egindako proposamenei jarraiki: Paleolitoa, Mesolitoa eta Neolitoa.

 Paleolitoa 
Paleolitoa, edo harriaren antzinako aroa da, Europako historiaurreko garai zaharrena eta luzeena. Duela milioi bat urte inguru hasi zen, lehen hominidoak iritsi zirenean (Homo ergaster edo Homo antecesor). Europako paleolitoan zehar, beste hominido mota batzuk ere agertu ziren: Homo heidelbergensis, Homo neanderthalensis eta Homo sapiens sapiens. Azken horrek, migrazio baten bidez, neandertalak desagertzea eragin zuen, duela 50.000 urte inguru.

Giza populazioaren bilakaerarekin batera, garapen kultural bat gertatu zen: Behe Paleolitoan, acheul aldiko kultura zen nagusi Europan; Erdi Paleolitoan, berriz, Mousteriar kultura ―Neandertal gizakiaren berezkoa― eta, geroago, Châtelperroniar kultura izan ziren nagusi.

Gizaki modernoa iritsi zenean, zenbait kultura izan ziren elkarren segidan, hala nola Aurignac aldia, Gravette aldia, Solutra aldia eta Madelein aldia.

Paleolitoa ulertzeko beste elementu garrantzitsu batzuk dira gorabehera klimatikoak, glaziazioak, ehizatari- biltzaileen nagusitasun ekonomikoa eta labar artea.

 Epipaleolito edo Mesolitoa 
Epipaleolitoa edo Mesolitoa, edo harri aro erdia da. Luzatu zen Würm glaziazioa amaitu zenetik, duela 12.000 urte inguru, Neolitoa hasi arte, duela 5.000 urte inguru. Ikertzaile askok bereizi egiten dute Epipaleolitoa, Paleolitoko bizimoduak iraun zuen garaia, funtsezko aldaketarik gabe, adibidez Azil aldia; eta Mesolitoa, gizakiak sedentarismora inguratzeko joerarekin batera Neolitoaren berezko ezaugarri batzuk ezagutu zituen garaia, hala nola Tardenoisiar kultura.

 Neolitoa 
Neolitikoa edo Harria Aro modernoa Ekialde Hurbiletik heldu zen Europara, Mediterraneoko itsasertzetik, Kristo aurreko lehen milurtekoan. Susmoak daude uste izateko zeramika aurreko neolitiko bat egon zela, batez ere abeltzaintzan oinarritua. Mediterraneoko lehen zibilizazio guztiz neolitiko handia zeramika kardial deritzona da. Horren aztarnak zeramika multzo zabal batean ageri dira, berberetxo maskorren inpresioez apaindutakoa, Afrikako nahiz Europako itsasertzean agertzen dena, Dalmazian hasi eta Iberiar penintsularaino.

K.a. bosgarren milurtekoan, zibilizazio berri bat hedatu zen Danubio ibaiaren arrotik, lerrodun zeramikaren kultura, Rhin ibaian barrena Atlantikoko kostalderaino iritsi zena.

K.a. 4000 hasieran, funtsezko aldaketa bat gertatu zen: megalito eraikitzaileen zibilizazioa agertu zen Portugal hegoaldean. Zibilizazio horrek Harri Aroaren mugak gainditu zituen, Kalkolitoan zehar iraun baitzuen «neoeneolito» deitu izan den fase batean. Portugaldik eta Atlantikoko itsasertzeko beste leku batzuetatik, fenomeno megalitikoa mendebaldeko Europa osora iritsi zen, eta K.a. 2.500 ingururaino eboluzionatu zuen. Megalito eraikitzaileak herrixka gotortuetan bizi ziren.

 Oharrak 

 Erreferentziak 



 Bibliografia 

 Ikus, gainera 

 Kanpo estekak 
 Historiaurrea, Argia astekaria

Kategoria:Harri Aroa