Inprimagailu

Inprimagailu bat ordenagailuko irteerako gailu periferiko bat da, formatu elektronikoan biltegiratutako dokumentuetatik abiatuta testuak edo grafikoak modu iraunkorrean sortzeko aukera ematen duena, eta bitarteko fisikoetan inprimatzen ditu, normalean paperean, tinta-kartutxoen edo laser-teknologiaren (tonerra) bidez. 

Ordenagailura zuzenean konektatuta egon ohi dira, baina badira hainbat gailutatik inprimatzeko aukera ematen duten sareko inprimagailuak ere. Batzuek USB memoriak, txartelak edo kamera digitalak konektatzeko aukera ematen dute, eta beste batzuek eskanerra edo faxa bezalako funtzioak integratzen dituzte. Motelak badira ere eta orrialde bakoitzeko kostu handia badute ere, erabilgarriak dira bolumen txikiko inprimatze-lanetarako. Bolumen handietarako, inprimategi espezializatuak erabiltzen dira, azkarragoak eta eraginkorragoak baitira.
 Historia 
Ordenagailurako inprimagailu baten lehen diseinua Charles Babbagek asmatu zuen XIX. mendean, bere makina diferentzialaren zati gisa. Egilearen bizitzan inoiz eraiki ez zen gailu mekaniko bat zen; hala ere, inprimagailua 2000. urtean mihiztatu zen, jatorrizko planoetan oinarrituta. Babbagek bihurgune-trazatzaile bat ere proiektatu zuen, eta, gauzatu izan balitz, historiako lehen inprimagailu grafikoa izango zen.

Euskarri batean tinta modu kontrolatuan uzteko berariaz patentatutako lehen inprimatze-mekanismoa Teletype Corporationeko C. R. Winston-ek garatu zuen. 1962an, patente bat erregistratu zuen (US3060429), tinta jarraituaren injekzioan oinarritutako tindatze-sistema elektrostatiko baterako. Zigiluetarako tinta gorria erabiltzen zuen, Phillips Process Company enpresak Rochesterren (New York) enpresak Clear Print izenarekin fabrikatua. Asmakizun honek Teletype Inktronic Printer modeloa sortu zuen, 1966. urtearen amaieran komertzialki banatzen hasi zena.

1968an, Epson konpainia japoniarrak EP-101 merkaturatu zuen, lehen inprimagailu digital trinko eta arina. Garapen hori mugarri izan zen inprimagailuen miniaturizazioan.
Iraultza handia 1984an iritsi zen HP LaserJet-ekin, kostu txikiko lehen laser inprimagailuarekin. Hurrengo urtean, Applek LaserWriter sartu zuen, PostScript lengoaiarekin. Konbinazio hori funtsezkoa izan zen autoedizio (desktop publishing) gisa ezagutzen den fenomenoa sortzeko, zeinak ordenagailu pertsonaletatik kalitate tipografiko handiko dokumentuen ekoizpena demokratizatu baitzuen. 90eko hamarkadaren hasierarako, liburuxkak edo panfletoak sortzea eta antzeko lanak oso-osorik etxean egin zitezkeen, offset inprimaketa-sistema garestiak baztertuz.

1988an, HP-k Deskjet merkaturatu zuen, tinta-injekzioko inprimagailu merkeagoa, laserra baino kalitate txikiagokoa izan arren (paperaren arabera) askoz merkeago moldaerraztasun handia eskaintzen zuena. Inprimagailu mota horrek puntu-matrizekoak eta margarita-gurpilekoak ordezkatu zituen etxe eta bulego gehienetan. 

90eko hamarkadan eta 2000ko hamarkadaren hasieran, posta elektronikoaren eta biltegiratze digitalaren gorakadak nabarmen murriztu zuen informazioa partekatzeko edo babesteko dokumentuak inprimatzeko beharra.

2010etik aurrera, 3D inprimaketa etxean fabrikatzeko modu berri gisa agertu zen. Inprimagailu mota honek objektu fisikoak sortzeko aukera ematen du eredu digitaletatik abiatuta, laser inprimagailu batek dokumentu inprimatuak sortzen dituen antzera. 2020ko hamarkadan, 3D inprimaketa zaletasun gisa zabaldu da kit ekonomikoen erabilgarritasunari esker. Metodurik ohikoena galdatutako jalkitze bidezko modelatua da (Fused Deposition Modeling, FDM), eta hari urtua erabiliz geruzaz geruza objektuak eraikitzeko aukera ematen du.

 Inprimagailu motak 

 Inprimagailu pertsonala 
Inprimagailu pertsonalak erabiltzaile indibidualek erabiltzeko diseinatuta daude nagusiki, eta ordenagailu bakarrera konektatuta egon daitezke. Bolumen txikiko eta azkar gauzatzeko inprimaketa-lanetarako pentsatuta daude, dokumentu baten kopia fisiko bat sortzeko gutxieneko prestaketa-denborarekin. Oro har, gailu motelak dira, minutuko 6 eta 25 orrialde bitarteko abiadurarekin (ppm), eta orrialde bakoitzeko kostua nahiko altua izaten da. Hala ere, desabantaila hori konpentsatu egiten da eskaripeko inprimagailu bat eskuragarri edukitzearen erosotasunarekin. Inprimagailu pertsonal batzuek zuzenean inprima dezakete memoria-txarteletatik, kamera digitaletatik edo eskanerretatik.

 Sareko inprimagailua 
Sareko inprimagailuak, inprimagailu partekatuak ere deituak, bolumen handiak abiadura handian inprimatzeko diseinatuta daude. Hainbat erabiltzailek erabiltzen dituzte sare baten bidez, eta 45 eta 100 ppm arteko inprimatze-abiadura har dezakete. Identifikazio-txarteletarako inprimagailu espezializatuak (ID) ere badaude, plastikozko txartelen gainean inprimatzeko gai direnak. Gaur egun, estaldura holografikoak, ur-markak edo segurtasun-patroiak (HoloKotes) bezalako elementuekin pertsonaliza daitezke. Inprimagailu horiek txartelaren gainean zuzenean inprimatzekoak edo emankizunekoak izan daitezke.

 Inprimagailu birtuala 
Inprimagailu birtuala programa informatiko bat da, eta haren interfazeak eta funtzionamenduak inprimagailu tradizional baten kontrolagailu baten interfazea eta funtzionamendua simulatzen dituzte, baina gailu fisiko bati konektatuta egon gabe. Inprimatu beharreko edukiaren irudi bat duten fitxategiak sortzeko erabiltzen da, bai artxibatzeko, bai beste programa batzuetarako sarrera gisa. Adibide arrunt bat PDF fitxategiak sortzea da.

 3D inprimagailua 
3D inprimagailu batek hiru dimentsioko objektuak sortzen ditu eredu digital batetik edo beste datu elektroniko batzuetatik abiatuta, prozesu gehigarriak erabiliz. Metodo horren bidez, material-geruzak (plastikoak, metalak, elikagaiak, zementua, zura, besteak beste) uzten dira kontrol informatikoaren pean.  "Inprimagailu" deritzo tinta-injekzioko inprimagailuekiko analogiaz, biek eraikitzen baitute azken emaitza geruzatan materiala modu kontrolatuan aplikatuz.

 Identifikazio-txartelen inprimagailua 
Inprimagailu horiek plastikozko txartelak inprimatzeko eta pertsonalizatzeko diseinatuta daude, hala nola nortasun-agiriak, kreditu-txartelak, gidabaimenak edo akreditazioak. Banku-txartel motako formatu estandarra erabiltzen dute, eta PVCaren gainean zuzenean inprimatzeko aukera ematen dute, transferentzia termikoko edo igorpen-teknologien bidez. Horietako askok ijeztea edo zulatzea bezalako funtzioak dituzte. Software espezifikoaren bidez kontrolatzen dira, eta ohikoak dira bulegoetan, ikastetxeetan edo gobernu-erakundeetan.

 Inprimatzeko metodoak 
Konpresio-motorra hautatzeak funtsezko eragina du inprimagailuaren lanetan. Teknologia ezberdinek irudiaren kalitate-maila, inprimatze-abiadura, kostu eta zarata desberdinak dituzte eta, gainera, teknologia batzuk ez dira egokiak baliabide fisiko jakin batzuetarako (esaterako, ikatz-papera edo gardenkiak).

Inprimaketa-teknologiaren beste alderdi bat, askotan ahaztu egiten dena, aldaketarekiko erresistentzia da: tinta injektatzeko buru batean dagoen moduko tinta likidoa paperaren zuntzek xurgatzen dute, eta, horregatik, tinta likidoarekin inprimatutako dokumentuak tonerrez edo tinta solidoz inprimatutakoak baino zailagoak dira aldatzen, azken hauek ez baitira paperaren gainazaletik barrura sartzen.

 Toner 
Laser-inprimagailuek eta inprimagailu termikoek metodo hau erabiltzen dute inguruneari tonerra itsasteko. Fotokopiagailu gehienetan funtzionatzen ari den xerografiaren printzipioa erabiliz lan egiten dute: argiarekin sentikorra den inpresio-danbor bati tonerra atxikiz, eta elektrizitate estatikoa erabiliz tonerra inprimatze-ingurunera transferitzeko, beroari eta presioari esker elkartzen delarik ingurune horretara.

Laser-inprimagailuak kalitate handiko inprimaketagatik, inprimatze-abiadura onagatik eta kopia bakoitzeko kostu txikiagatik dira ezagunak. Helburu orokorreko bulegoko aplikazio askotan ohikoenak dira. Kontsumitzaileak gutxiago erabiltzen ditu, oro har, hasierako kostu handia dutelako. Laser-inprimagailuak koloretan zein monokromoan daude eskuragarri.

Zehaztasun handiko laserrak arrazoizko prezioa izatea iristeak, tonerrean oinarritutako laser-inprimagailu monokromatikoa bulegoko aplikazioetan nagusitzea eragin du. Tonerrean oinarritutako beste inprimagailu mota bat led-inprimagailua da, laserraren ordez LED-bilduma bat erabiltzen duena, tonerra inprimaketa-danborrari atxikitzeko. Tonerra (tinta lehorra ere esaten zaio, tintarekiko analogia funtzionalagatik) hauts fina da, normalean beltza, eta inprimatu nahi den paperean jartzen da erakarpen elektrostatikoaren bidez.

 Tintazko inprimaketa 

Tintazko inprimagailuek (Ink Jet) tinta kantitate oso txikiak (pikolitroak) botatzen dituzte inprimatze-ingurunera. Kolore-aplikazioetarako, argazkiak inprimatzeko barne, tinta-txorrotadazko metodoak dira nagusi, kalitate handiko inprimagailuak ez baitira oso garestiak. Ia tintazko inprimagailu guztiak koloretako gailuak dira; batzuek, inprimagailu fotografiko gisa ezagutzen direnek, pigmentu gehigarriak dituzte kalitate handiko argazkiak inprimatzeko behar den kolore-sorta hobeto erreproduzitzeko (eta, gainera, argazki-paperean inprimatzeko gai dira, bulegoko paper arruntaren aldean).

Bi metodo daude tinta injektatzeko:

 Metodo termikoa. Bulkada elektriko batek tenperatura igotzea eragiten du (gutxi gorabehera 480 ° C mikrosegundo batzuez). Tinta kantitate txiki bat irakiten du ganbera baten barruan eta lurrun-burbuila bat eratzen du, injektoreetatik irtetea behartzen duena. Kanpora irtetean, lurrun hori kondentsatu egiten da eta tinta-tanta txiki bat osatzen du paperean. Ondoren, geratzen den hutsak tinta berria arrastatzen du ganberara. Metodo honen eragozpena, neurri handi batean injektoreen bizitza mugatzen duela da, horregatik, injektore hauek tinta-kartutxoetan egoten dira.
 Metodo piezoelektrikoa. Injektore bakoitza elementu piezoelektriko batek osatzen du eta bulkada elektriko bat jasotzen duenean, aldatu egiten da, buruaren barruko presioa bat-batean handituz eta tinta-partikula bat injektatzea eraginez. Bere injekzio-zikloa termikoarena baino azkarragoa da.

 Tinta solidoa 
Tinta solidoko inprimagailuak, fase-aldaketakoak ere deituak, transferentzia termikoko inprimagailu mota bat dira, baina CMYK koloreko tinta-barra solidoak erabiltzen dituzte (kandeletako argizariaren antzeko trinkotasuna dutenak). Tinta urtu egiten da eta kristal piezoelektriko batek (kuartzoa, adibidez) eragindako inprimatze-buru bat elikatzen du. Buruak danbor koipeztatu batean banatzen du tinta. Papera, orduan, danborraren gainetik pasatzen da eta, aldi berean, irudia paperera transferitzen da. 

Bulegoetan koloretako inprimagailu gisa erabiltzen dira, normalean, gardenkiak eta porotsuak ez diren beste ingurune batzuk inprimatzen bikainak baitira, eta emaitza handiak lor ditzakete. Erosketa- eta erabilera-kostuak laser-inprimagailuen antzekoak dira.

Teknologia honen desabantailak energia-kontsumo handia eta makinaren itxaronaldi luzeak (berotzea) dira. Erabiltzaile batzuk baita ere kexatzen dira tinta solidoaren imprimatzeen gainean idaztea zaila dela (argizariak boligrafoen tinta aldaratzeko joera du), eta zaila da automatikoki paperez elikatzea, nahiz eta ezaugarri horiek nabarmen murriztu diren azken modeloetan. Gainera, inprimagailu mota hau fabrikatzaile bakar batek, Xeroxek, bakarrik ekoizten du, Xerox Phaser bulegoko inprimagailuen lerroaren zati gisa. Aurrez, tinta solidozko inprimagailuak Tektronixek egin zituen, baina inprimaketa-dibisioa Xeroxi saldu zion 2000. urtean.

 Talkazko inprimaketa 

Talkazko inprimagailuak talka-indarrean oinarritzen dira tinta ingurunera transferitzeko. Idazmakinen antzera, testua erreproduzitzera mugatzen dira normalean. Bere garaian, kalitatezko inpresioan nagusiak izan ziren. Bi mota nagusi daude:
alt=|thumb|100x100px|Inprimaketa margarita.
 Margaritazko inprimagailua. Horrela deitua, letra-tipoak erradialki gurpil batean edukitzeagatik, hortik dator margarita itxura.
 Gurpil-inprimagailua. Esfera batean letra-tipo guztiak edukitzeagatik hartzen du izen hau. IBM Selectric idazmakina elektrikoen kasua da. 
Talkazko inprimagailuek orratzak dituen buru batekin lan egiten dute. Orratz horiek zinta bat kolpatzen dute, idazmakinetakoenantzekoa, eta horrek letraren inprimatzea sortzen du.

 Inprimaketa matriziala 
Oro har, inprimagailu asko pixel edo puntu askoko matrize batean oinarritzen dira eta, elkarrekin, irudirik handiena osatzen dute. Hala ere, matrize edo puntuzko terminoa bereziki erabiltzen da orratz txikien matrize bat puntu zehatzak sortzeko erabiltzen duten talkazko inprimagailuetarako. Inprimagailu horiei matrizial esaten zaie. Puntu-matrizeak beste talkazko inprimagailu batzuekiko duen abantaila da testuaz gain irudi grafikoak ere sor ditzakeela. Haatik, testuak, oro har, kalitate eskasagoa du letra-tipoen talkan oinarritutako inprimagailuenak baino.

Puntu-matrizeko inprimagailuen azpi-sailkapen batzuk alanbre balistikozko inprimagailuak eta energia biltegiratuko inprimagailuak dira.

Puntu-matrizeko inprimagailuak karaktereetan edo lerroetan oinarrituta egon daitezke, inprimaketa-buruaren konfigurazioari dagokionez.

 Tinta-sublimazioa 
Tinta-sublimaziozko inprimagailuek beroa erabiltzen duten inprimatze-prozesua erabiltzen dute tinta plastikozko txarteletara, paperera edo mihiseetara eramateko. Prozesua normalean kolore bat aldi berean jartzean datza, kolore-panelak dituen zinta bat erabiliz. Inprimagailu hauek kalitate handiko kolore-aplikazioetarako pentsatuta daude nagusiki, koloretako argazkigintza barne, eta ez dira hain gomendagarriak testuetarako. Lehendabizi kopia-dendetan erabiltzen ziren, orain argazki-inprimagailuen kontsumitzaileei zuzenduta daude gero eta gehiago.

 Inprimaketa termikoa 
Inprimagailu termikoak orratz beroetan oinarritzen dira. Orratz horiek paper termosentikorra zeharkatzen dute, eta ukitzean beltz bihurtzen da. Kostu txikia dutenez, asko erabiltzen dira kutxazain automatikoetan eta supermerkatuetan.

 Memoria eta biltegiratzea 
Inprimagailuek barne-memoria dute. Normalean, memoria-tartea inprimagailu matrizialetako 6 KBetik laser-inprimagailuetako 2 MBera doa.

Gaur egun, laser-inprimagailuetarako memoria-modulu independenteak saltzen dituzte, hauen edukiera handitzeko.

Memoria bufer gisa eta biltegiratze iraunkor zein erdiiraunkor gisa erabiltzen da. Gainera, beharrezkoa da grafiko bektorialen tratamenduak eta bit-mapan letra-tipoak diseinatzeak memoria kontsumitzen dutelako.

Buferra inprimaketa-lan aktiboak mantentzeko erabiltzen da, eta memoria iraunkorra, berriz, letra-tipoen eta datuen diseinua gordetzeko.

 Konexioa 
Inprimagailuaren eta ordenagailuaren arteko konexioa eboluzionatzen joan da, inprimaketaren errendimendua eta erabiltzailearen erosotasuna hobetu direlarik. 

Konexio modurik zaharrena serieko ataka izan zen, bertan transferentzia bitez bit egiten zen. Distantzia luzean egiteko aukera ematen zuen, abiadura motelekin, 19 200 byte/segundo gainditzen ez zituztenak.

Beranduago, ataka paraleloa iritsi zen. Ataka honekin, transferentziak bytez byte egiten ziren eta 8 konexio paralelo ahalbidetzen ziren. Horrela, abiadura azkarragoak lortzen ziren,  ½ MB/segundo eta 4 MB/segundo artekoak. Ataka honen eragozpena inprimagailua eta ordenagailua lotzen dituen kablearen distantzia mugatua zen, 2 metro baino gehiagoko luzera ahalbidetzen ez duelako.

Beste konexio modu bat inprimagailua Ethernet sarean jarriz lortu zen, IEEE 802.3 estandarrean oinarritutako RJ-45 konexioen bidez. Lortutako abiadurek 10 Mb/segundoko abiadura gainditzen dute. Ez da inprimagailu partekatu batekin nahastu behar, sareko inprimagailuak IP helbide propioa duen sareko elementu gisa funtzionatzen baitute.

Konexio metodo berriago bat USB ataken bidezkoa da (Universal Serial Bus). Abiadura berriz ere hobetzen da 480Mb/segundo abiadurak lortuz, USB atakak dakartzan abantailekin: hainbat sistemarekiko bateragarritasuna eta gailu eramangarrietan erabiltzeko aukera.

Azkenik, Wi-Fi hari gabeko konexioa IEEE 802.11 protokoloaren bidez, berriena izaten ari da. 300 Mb/segundoko abiaduretaraino iristen da eta tintazko, funtzio anitzeko edo laser-inprimagailuetan funtzionatzen du. 

USB bidezko konexioarekin baino abiadura txikiagoa lortzen duten arren, wifi bidezko inprimagailuek hainbat abantaila ematen dituzte, hala nola erabiltzailearen autonomia, mugikortasuna eta askatasuna inolako kablerik erabili gabe. Behar bezala erabiltzeko eta nahi ez ditugun sarbideak saihesteko, sarea zifratu beharko dugu.

 Orria deskribatzeko lengoaiak eta inprimatzeko formatuak 
“Orrialdearen deskribapen-lengoaia” (ODL) dokumentu baten elementu bakoitza kodetzeko modu bat da, inprimagailura bidaltzeko inprimagailuak inprima dezan. Datu-fluxu baten barruan inprimatutako dokumentu batek izango lituzkeen ezaugarriak eta osaera definitzen dituen bitartekoa da. Hainbat PDL mota daude:

 PostScript
 Printer Command Language (PCL), inprimagailua kontrolatzeko lengoaia
 HPGL,marrazleetarako

 Karaktereak definitzeko formatuak: Truetype 
Applek sortu zuen, teknologikoki Adoberen PostScript moten menpe ez egoteko, baina bere kalitatea baxuagoa izan zen. Microsoftek erosi zuen, eta, horri esker, ez zen desagertu. TrueType enpresaren indargune nagusia da letra-tipoen diseinatzaileei kontrol-maila handia eskaintzen diela, letra-tipoak hainbat tamainatan erakusten diren moduaren gainean.

Programa gehienekin arazoa da ez dutela normalean truetype erabiltzen. Oro har, letra-tipoak Postscript estiloan kargatzen dituzte eta intsinuazio guztiak baztertzen dira; hori galera handia da kalitate handiko letra-tipoentzat. Iturriaren diseinuaz gain, iturriaren kalitaterako beste bi gako ere hartu behar dira kontuan: karakterearen profila eta intsinuazioa.Gaur egun, galdategi batzuek bakarrik sortzen dituzte truetype iradokitzeko ahalmena ahalik eta gehien ustiatzen duten iturriak. Orain aplikazio batzuek Postscript Type 1 bat truetype bihurtzen dute, baina eskuizkribu horiek automatikoki sortutakoak baino hobeak dira.

 Irudi-trazatzailea 
Marrazleek balio dute arkitektura-, ingeniaritza- eta industria-diseinuko planoen marrazkien inpresioak egiteko, xaflak, horma-irudiak, argazki-zabalkuntzak, erraldoiak, ibilbideetako kartelak, bide publikoak, seinaleak eta abar inprimatzeko. Tinten erabileraren arabera, bi marrazle-mota daude: ura edo disolbatzaileak. Kasu berezi bat ebakitzeko marrazlea da: ingurune itsasgarri bat mozten du, eta, gero, beste gainazal batean finkatzen da, kamisetetatik karrozerietara.

 Koloretako edo argazkietako inprimagailuak 
Zelularrak bezalako gailuak daude, argazkiak errebelatzeko etxeetan edo etxean erabiltzen direnak. Gailu horiei argazki-inprimagailu, argazki-kalitateko inprimagailu edo argazki-inprimaketako oinarri deritze. Gailu horiek koloretan inprimatzen dute, eta teknologia horren aurreko argazkiak errebelatzeko metodoen kolore- eta bereizmen-tarteak imitatzen dituzten irudiak sortzen dituzte.

 Inprimagailuen negozioa 
Askotan, bizar-aitzurren eredu komertziala erabiltzen da inprimagailuen negozioan. Enpresek inprimagailu bat merkeago sal dezakete, eta ordezkatzen dituzten tinta-, paper- edo bestelako tinta-kartutxoetatik irabaziak lor ditzakete.Horrek liskar legalak eragin ditu inprimagailuaren fabrikatzailea ez den beste konpainia batzuek tinta-kartutxo bateragarriak edo alternatiboak saltzeko duten eskubidearen inguruan. Modelo komertziala bizar-aitzurretatik eta bizar-xafletatik babesteko, fabrikatzaile askok dirutza handiak inbertitzen dituzte teknologia berriak eta haien patenteak garatzeko.

Beste fabrikatzaile batzuek, merkataritza-eredu horrek dakartzan erronkei erantzunez, inprimagailuetatik etekin handiagoak eta tinta-kartutxoetatik gutxiago lortuko dituztela adierazi dute, publizitate-kanpainen bidez kartutxoen preziorik txikienak sustatuz.Horrek bi proposamen oso ezberdin sortzen ditu: "inprimagailu merkea - tinta garestia" edo "inprimagailu garestia - tinta merkea". Azkenik, kontsumitzailearen erabakia bere erreferentziazko interes-tasaren edo denbora-arteko lehentasunaren araberakoa da.

 Renting enpresentzako eredu gisa 
Eremu korporatiboan, inprimagailuen renting-a sortu da, eredu tradizionalaren alternatiba gisa. Sistema horrek aukera ematen die enpresei, ETEei eta autonomoei inprimagailuen kudeaketa kanporatzeko aldizkako ordainketen bidez, jarduera estrategikoetarako baliabideak askatuz. Ereduak hauek hartzen ditu barne:

 Hasierako inbertsiorik gabeko ekipoak
 Kontsumigarrien mantentze-lanak, laguntza teknikoa eta berritzea (tonerra, tinta)
 Malgutasuna teknologia eguneratzeko eta gaitasunak beharren arabera egokitzeko

Kontratuek 24 eta 60 hilabete arteko iraupena izaten dute, eta kapital-gastuak (CAPEX) gastu operatibo (OPEX) bihurtzen dituzte, abantaila fiskal kengarriekin. Ricoh, Kyocera edo Xerox bezalako fabrikatzaileek eskaintzen dituzte zerbitzu horiek, eta etekina ez dator nagusiki kontsumigarrietatik, inprimatze-parkearen kudeaketa integraletik baizik. Eredu hori fotokopiagailuetara eta ekoizpen profesionaleko ekipoetara ere zabaltzen da.

 Kartutxoak, tinta eta papera 
Kartutxoak, tinta eta papera ezinbesteko hiru elementu dira inprimagailu batekin kopiak egin ahal izateko, eta egin nahi den inprimaketa-motaren arabera elementu egokiena aukeratzen jakiteak gure inprimagailuaren errendimendua susmaezinak diren mugetaraino igo dezake.

 Kartutxoak 
Laser inprimagailuen kasuan, kartutxoaren balio-bizitza haren toner-kantitatearen araberakoa da, eta, tonerra agortzen denean, kartutxoa ordeztu egin behar da. Kartutxoa eta OPCa (organo sentikor fotoeroalea) konpartimentu bereizietan badaude, tonerra agortzen denean kartutxoa bakarrik ordezkatzen da, baina OPCa kartutxoaren barruan badago, biak aldatu behar dira, eta gastua nabarmen handitu. Egoera kritikoagoa da koloretako laser inprimagailuen kasuan.

Tinta-zurrustazko inprimagailuetan, kartutxoaren balio-bizitza tintaren iraupenaren araberakoa da, baina kartutxo asko berriro bete daitezke, eta horrek beste kartutxo bat erosteko gastua murrizten laguntzen du, nahiz eta kartutxo bat gehiegi erabiltzeak inprimaketak kalitate txikiagoz egitea eragin dezakeen.

 Tinta 
Inprimagailuetarako bi tinta-mota daude:

 Lehortze geldoko tinta sarkorra: inprimagailu monokromatikoetarako erabiltzen da batez ere.
 Azkar lehortzeko tinta: koloretako inprimagailuetan erabiltzen da; izan ere, inprimagailu horietan hainbat koloretako tintak nahasten dira, eta azkar lehortu behar dira distortsioa saihesteko.

Inprimagailuetarako tinten fabrikatzaile ororen helburua da tintak edozein euskarritan inprimatu ahal izatea, eta, horretarako, ia egunero tinta-mota berriak garatzen dituzte, konposizio kimiko desberdinekin.

 Papera 
Gaur egun, inprimagailu batean kalitate handiko kopia bat egin nahi denean, kalitate handiko paper satinatua erabili behar da. Paper hau nahiko garestia da eta argazki kalitatean kopia asko egin nahi izanez gero bere kostua oso altua izango litzateke. Horregatik, fabrikatzaileek inprimagailu berriak garatzen dituzte, paper komunean kalitate handiko inpresioak lortzeko.

Fabrikatzaile batzuek, Epsonek adibidez, beren papera egiten dute.

 Inprimatze-arazoak 

 Arazoak paperarekin 
Inprimagailurako paper-mota egokia hautatzeko edo papera jartzeko orduan kontuz ibili ezean, arazo txiki batzuk ager daitezke. Baliteke papera gaizki jartzeagatik inprimagailuak papera ez detektatzea, eta, horretarako, nahikoa izango da berriro ondo jartzea.Papera gaizki jartzeak edo gaizki aukeratzeak ere eragin dezake inprimatzean trabatzea, inprimagailuak orri bat baino gehiago hartu dituelako aldi berean. Beraz, kontuz ibili behar da papera bandejan jartzean, eta ez da paper askorekin gainkargatu behar erretilu hori.

 Tinta-arazoak 
Batzuetan, dokumentuak edo argazkiak inprimatzean, zerrenda horizontalak ager daitezke, eta horrek inprimaketaren kalitatea kaskartzen du. Arazo hori, batzuetan, inprimatze-papera gaizki aukeratzearekin lotuta egon daiteke, baina, normalean, tinta-injekzioko inprimatzeetan izaten diren tinta-arazoengatik izaten da.Inprimaketaren kalitate-konfigurazioa izan daiteke arrazoietako bat, dokumentuak inprimagailuaren kalitate handiagoko konfigurazioa behar baitu. Beste arrazoi batzuk izan daitezke kartutxoaren tinta agortzen ari dela edo buruak zikin daudela.

 Beste inprimagailu batzuk 
Beste inprimagailu-mota batzuk garrantzitsuak dira arrazoi historikoengatik edo erabilera berezietarako; besteak beste, hauek:

 Tinta-sublimazioko inprimagailuak, batzuetan kalitate handiko koloretako inpresioetarako edo argazki-inpresioetarako erabiltzen direnak.
 Teletipoa
 Inprimagailu termikoa (beroarekiko sentikorra den papera)
 Argizarizko inprimagailu termikoa (Xerox/Tektronix)
 Paper metalizatuaren gaineko inprimagailu termikoa (Sinclair ZX Printer, Sinclair ZX80, Sinclair ZX81 eta Sinclair ZX Spectrum-entzat egina)
 Mikroesfera (papel berezia)
 Funtzio anitzeko inprimagailu

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

  Zientzia.net atariko artikulua: "Zer dira postscript inprimagailuak?" (1990/04/01)
  Zientzia.net atariko artikulua: "Metalentzako inprimagailua" (2001/05/16)

Kategoria:Hardwarea
Kategoria:Gailu elektronikoak
Kategoria:Bulegoko ekipamendua