Napoleon Bonaparte

Napoleon Bonaparte edo Napoleon (jaiotza izena: Napoleone Buonapart; 1769ko abuztuaren 15 – 1821eko maiatzaren 5), eta geroago Napoleon I haren errege-izenagatik ezaguna, lider militar eta politikari frantsesa izan zen, Frantziako Iraultzan nabarmendu zena eta Gerra Iraultzaileetan hainbat kanpaina arrakastatsuren buru izan zena. Frantziako Errepublikako de facto liderra izan zen 1799tik 1804ra bitarteko lehen kontsul gisa. Napoleon I.ak bezala, frantsesen enperadorea izan zen 1804tik 1814ra eta berriro 1815ean. Napoleonen ondare politiko eta kulturala munduko historiako buruzagi ospetsu eta eztabaidagarrienetako bat izan da.

Napoleon Korsikako uhartean jaio zen Frantziako Erresumak bereganatu eta gutxira.Roberts, A. (2016).  Frantziako Iraultzaren alde egin zuen 1789an, Frantziako armadan lanean ari zela, eta haren idealak Korsikako bere jaioterrira zabaltzen saiatu zen. Berehala altxatu zen armadan, Frantziako Direktorio gobernatzailea salbatu ondoren, matxinatu ziren erregezaleen aurka tiro egin eta gero. 1796an kanpaina militarra hasi zuen austriarren eta haien aliatu italiarren aurka: garaipen erabakigarriak lortu zituen eta heroi nazional bihurtu. Bi urte geroago, espedizio militar bat zuzendu zuen Egiptora, botere politikoaren amarru gisa. 1799ko azaroan estatu-kolpea eman eta Errepublikako lehen kontsul bihurtu zen. Erresuma Batuarekin zeuden desadostasunen eraginez, Hirugarren Koalizioaren Gerra borrokatu zuten 1805ean. Koalizio hori Ulmeko kanpainan eta Austerlizko batailan garaitu zuen, Germaniako Erromatar Inperio Sakratua desegitera eraman baitzuen. 1806an, Laugarren Koalizioak haren kontra armak hartu zituen, Prusia kontinentean gero eta eragin handiagoa izateaz arduratu zelako. Napoleonek Prusia garaitu zuen Jena eta Auerstedteko guduan, Armée Handia Ekialdeko Europarantz abiatu zen, eta errusiarrak garaitu zituen 1807ko ekainean Friedlanden: Laugarren Koalizioko herrialde garaituak Tilsiteko Itunak onartzera behartu zituen. Bi urte geroago, austriarrek frantsesei desafio egin zieten berriro Bosgarren Koalizioaren gerran, baina Napoleonek Europaren gaineko kontrola sendotu zuen, Wagrameko guduan arrakasta izan ondoren.

Sistema Kontinentala zabaltzeko asmoz, Britainia Handiaren aurkako enbargoa, Napoleonek Iberiar Penintsula inbaditu zuen eta 1808an, bere anaia Josef Espainiako Errege izendatu zuen. Espainiarrak eta portugaldarrak Penintsulako Gerran matxinatu egin ziren eta Napoleonen kargu militarren porrotarekin amaitu zen. Napoleon Errusia inbaditzen saiatu zen 1812ko udan, Napoleonen Grande Arméearen erretiroaren lekuko izan zen kanpaina. 1813an, Prusia eta Austria Errusiako indarrekin elkartu ziren Frantziaren aurkako Seigarren Koalizioan. Kanpaina militar kaotiko baten ondorioz, koalizio-armada handi batek Napoleon suntsitu zuen Leipzigeko guduan, 1813ko urrian. Koalizioak Frantzia inbaditu, Parisen sartu, eta Napoleon 1814ko apirilean abdikatzera behartu zuen. Elba uhartera erbesteratu zuten, Korsika eta Italia artean. Frantzian, Borboiak boterera eraman zituzten. Napoleonek, ordea, Elbatik ihes egin zuen 1815eko otsailean eta Frantziaren kontrola hartu zuen. Aliatuek Zazpigarren Koalizioa osatuz erantzun zuten, 1815eko ekainean Waterlooko Batailan Napoleon garaitu zuena. Britainiarrek Santa Helena uharte urrunera erbesteratu zuten: han 1821ean hil zen, 51 urte zituela. Napoleonek eragin handia izan zuen mundu modernoan, eta erreforma liberalak ekarri zizkien konkistatu zituen herrialde askori, batez ere Herbehereetako, Suitzako eta Italia modernoko eta Alemaniako lurraldeei. Politika liberal asko ezarri zituen Frantzian eta Mendebaldeko Europan.

 Gaztaroa 

 Haurtzaroa 
Napoleonen familia jatorri italiarrekoa zen. Bere aitaren aldeko arbasoak, Buonapartetarrak, XVI. mendean Korsikara emigratu zuten familia noble toskanar txiki batekoak ziren. Bere amaren aldeko arbasoak, Ramolinotarrak, Lombardiako familia noble batekoak ziren. Napoleon Bonaparte Ajaccion jaio zen, 1769ko abuztuaren 15ean,  Carlo Buonaparte abokatu eta diplomazialariaren, eta Maria Laetizia Ramolinoren zortzi seme-alabetan bigarrena izan zen; zaharrena Josef zen (1768), eta gazteenak, Lucien (1775), Élise (1777), Louis (1778), Pauline (1780), Caroline (1782) eta Jerôme (1784). Beste bost anai-arreba hilik jaio ziren edo ez ziren haurtzaroa gainditu. Napoleon katoliko gisa bataiatu zuten Napoleone di Buonaparte izenarekin. Gaztaroan, bere izena Nabulione, Nabulio, Napolionne eta Napulione bezala ere idazten zen.

Napoleon Genovako Errepublikak Versaillesko Itunaren bidez Korsika Frantziari eman eta urtebetera jaio zen. Bere aitak Pasquale Paoli babestu zuen Frantziaren aurkako Korsikako independentzia gerran. 1769an Ponte Novuko guduan Korsikar porrota jasan eta Paoli Britainia Handira erbesteratu ondoren, Carlo Charles Louis de Marbeuf gobernadore frantsesarekin adiskidetu zen, eta hau bere babesle eta Napoleonen aitabitxi bihurtu zen. Mabeufen babesarekin, Luis XVI erregearen gorteko Korsikako ordezkari izendatu zuten, eta Napoleonek Frantziako kontinenteko akademia militar baterako errege-beka bat lortu zuen.

Napoleonen haurtzaroko eragin nagusia bere ama izan zen, bere diziplina irmoak haur bihurriari eutsi baitzion. Bizitzan geroago, Napoleonek esan zuen: "Haurraren etorkizuneko patua beti da amaren lana". Napoleonen jatorri noble eta neurriz aberatsak ikasteko aukera gehiago eman zizkion garai hartako korsikar tipiko bati baino.

1778ko abenduaren 15ean familia osoa Frantziara iritsi ondoren, 1779ko urtarrilaren 1ean onartu zituen Karlos Bonaparteren bere bi semeak, Jose eta Napoleon, aldi baterako Autungo eskolan onartu zituzten. Napoleon hiru hilabetez egon zen bertan, aitak eskola militarrean onartua izateko behar izan zuen denbora. Erregearen beka bat lortzeko, nobleziaren froga eta lau antzinatasun gradu aurkeztu behar ziren. 

Autuneko eskolara iritsi zenean, Napoleonek ez zekien frantsesez hitz egiten; korsikar dialekto bat soilik zekien. Kondairak dio garai hartan Napoleonek hiru hilabetetan ikasi zuela frantsesa, eta hori oso litekeena da. Baina Napoleonek bere italiar azentua eta ortografia txarra mantenduko zituen bizitza osoan. Autunen hiru hilabete eta hogei egun eman ondoren, Brienneko eskola militarrera joan zen, eta han bost urtez egon zen. Pasarte mingarria izan zen Napoleonentzat, anaiarengandik banandu beharko baitzuen.

 Brienneko Errege Eskola Militarra (1779-1784) 
Karlos Bonapartek familiaren nobleziaren frogak eman ondoren, Gerra Ministerioak Napoleoni Thiron-Gardaisko errege-eskola militarrean sartzeko baimena eman zion, baina azkenean Brienne-le-Châteauko (gaur egun Auben) errege-eskola militarrean onartu zuten. Napoleon bertan sartu zen 1779ko maiatzaren 15ean, zazpigarren mailan, ia 10 urte zituela. Frantziako hamabi eskoletako bat da, noblezia txikiko haurrak hartzen dituena. Bost urtez egon zen han.
Bonaparte ez zen oso estimatua bere ikaskideen artean, eta iseka jasaten zuen bere azentu sendoagatik zein hizkera akatsak egiten zituelako. Ia erabateko isolamenduan bizi zen eta oroitzapen nahiko tristea gordetzen zuen horren inguruan. Gainera, Bonapartek ez zuen Pascal Paolirekiko zuen miresmena ezkutatzen. Jacques Godechot historialariaren arabera, Brienneko egonaldiari buruzko testigantzak kontraesankorrak dira eta zuhurtziaz beteak. Oro har, ikasle nahiko arrunta, baina matematikan ona. Hala ere, agintearen artearekiko joera erakusten zuen jada, joko militarrak antolatuz eta horien gidaritza hartuz. Negu batean elur-bola borroka bat berak zuzendu zuela esaten zen, baina agian bere kondairaren parte da. Bestalde, bere anaia Josephek, seminarioan sartzeko asmoa alde batera utzita, zuzenbidea ikasi zuen.

Azken urteko irailaren 22an, eskoletako azpiikuskatzaileak Brienneko ikasle kadeteei Parisko Eskola Militarrerako sarrera azterketa egin zien, non urtebeteko ikasketaren ondoren artilleria, ingeniaritza edo itsas erregimentu batera bidali zitezkeen. Napoleon sartzeko gai zela iritzi zioten, baita bere lau ikaskiderekin batera.

 Parisko Goi Mailako Eskola Militarra (1784-1785) 
Hamabost urte zituela utzi zuen Brienneko eskola, 1784ko urriaren 17an, eta bost egun geroago iritsi zen Parisera, Parisko eskola militarreko kadeteen konpainian sartzeko. Napoleon gaztea oso harrituta geratu zen eskolako eraikin bikainekin eta apartamentuekin.

Napoleon matematikan nabarmendu zen, hiru urtetan ikasten ohi zen "Bezout ospetsua" matematika tratatua hamar hilabetetan menperatuz. Matematikan talentua zuenez, ez zuen gaitasunik erakutsi hizkuntza modernoetarako, alemanezko ikasgaiak alde batera utzita. 1785eko otsailaren 24an, Karlos Bonaparte urdaileko minbiziaz hil zen, min izugarriak jasan ondoren. Familiaburuaren zeregina Josef seme zaharrenari egokitu zitzaion orduan, baina Napoleonek familia gidatzeko ahulegia zela iritzi zion. Irailean, eskola amaierako azterketa egin zuen, Pierre-Simon de Laplace matematikariak galdetuta, eta École militaire-tik graduatu zen lehen korsikarra izan zen. IItsas armadako erregimentu batera bidali ahal izateko egokia zela iritzi zioten, baina Napoleonen amak aurka egin zion eta azkenean artilleriako erregimentu batean integratu zuten.

 Fèreko artilleria erregimenturako esleipena (1785-1791) 
Artilleria azterketan bigarren teniente gisa onartu zuten (58tik 42. postuan). Valencen goarnizionatuta zegoen La Fère artilleria erregimentuan bigarren teniente gisa izendatu zuten, eta 1785eko azaroaren 3an sartu zen bertan. Valence eta Auxonnen aritu zen 1789an Frantziako Iraultza hasi zen arte, baina denbora luzez Korsikan ematen zituen permisoak, eta horrek bere korsikar nazionalismoa elikatu zuen. Auxonneko guarnizoian ere zerbitzatu zuen ondorengo urteetan. Irakurtzen ematen zituen bizitza militarreko aisialdi luzeak; Rousseau, Mably, Voltaire, Mirabeau edota Neckerren lanak zituen gogokoak, eta baita taktika militarrei buruzko liburuak ere.

1789an aita hil ondoren, Bonaparte familiak ekonomia arazo larriak izan zituen. Anai-arrebak neketan ibili ziren ikasketak burutu ahal izateko. Azkenik, Josefek amaitu ahal izan zituen abokatu ikasketak, Élise Parisko Saint-Cyr eskolan sartu zen, Lucien Brienneko Eskola Militarrean, eta Louis ikastetxe frantses batean. Bonaparte noizean behin Parisen egoten zenez, ofizial gazteak ikusi zuen Tuileriak jauregia herriak 1792ko ekainaren 20an nola inbaditu zuen, eta Luis XVI.aren inpotentziarekiko mespretxua adierazi zuela esaten da. Egun batzuk geroago, Bonapartek bere kapitain kargua sinatu zuen  1792ko uztailaren 13an, gerraren testuinguruan, soldaduak behar ziren garaian. Gainera, bere erregimentuko 80 ofizialetatik 14 baino ez ziren geratzen. Gerrak indarra hartu zuen 1792ko udazkenean, Europako monarkien koalizio bat eratu zenean Frantziako Errepublika berriaren aurka, Sardiniako Erresumak parte hartu zuen koalizio batean. Bonapartek Quenza batailoiaren bigarren agintari gisa egin zuen debuta 1793ko otsailean, La Maddalena espedizioan artilleriaren buru parte hartuz. Napoleonen eraginkortasuna eta determinazioa gorabehera, Colonna Cesarik, Paoliren lagun minak zuzendutako operazioa porrot handia izan zen. Gertaera honek eta erregearen exekuzioak 1793ko urtarrilean paolisten arteko zatiketak piztu zituzten, independentziaren aldekoen matxinada eraginez. 

 Lehenbiziko kanpainak (1788-1799) 

 Korsikara itzulera 
Bonaparte 1789ko irailean Korsikara itzuli zen eta Frantziako iraultzaren kausa sustatu zuen. Paoli uhartera itzuli zen 1790eko uztailean, baina ez zuen Bonaparterekiko sinpatiarik izan, bere aita traidoretzat jotzen baitzuten Korsikako independentziaren kausa utzi zuelako. Buruhauste handienak, ordea, jarduera politikoak eman zizkien. Izan ere, Iraultzaren ondoan, Josef eta Napoleon Korsikako lehia politikoan sartu ziren; lehenbizikoak eserleku bat lortu zuen Korsikako Kontseilu Nagusian, eta Napoleon Guardia Nazionalaren koronel hautatu zuten. Jakobino sutsuak, bonapartetarrak etsaitu egin ziren Pasquale Paoli korsikar abertzalearekin, eta 1793ko ekainean familia osoa atera zen ihesi uhartetik.

1793ko ekainaren 13an Frantzian lehorreratu ondoren, Bonaparte familia lehenik Toulon inguruan kokatu zen, eta gero Marseilla eskualdean, Gerra Federalistaren erdian. Korsikako jaioterria utzi berria zuen familiak zailtasun handiak izan zituen Frantzian bizitzeko, dirurik edo egoera egonkorrik gabe. Napoleon Bonaparte, Nizan kokatutako kapitain gazteak, 3.000 liberako soldata jasotzen zuen. Hegoaldeko matxinada federalista baretzeko ardura zuen armadan sartu zuten. 1793ko udan Nizako artilleria munizioz eta bolboraz hornitzen aritu zen, ekipamendu hori girondinoek Avignonen blokeatu baitzuten.

1793ko uztailaren 29an, Bonaparte Beaucaire-n zegoen, eta garai hartan idatzi zuen "Souper de Beaucaire" panfleto ospetsua, jakobinoen aldeko eta federalismoaren aurkako idatzi politiko bat. Bertan, soldadu batek burgesekin eztabaidatzen zuen, Konbentzio Nazionalera batu behar zirela esanez. Panfleto hau Konbentzioaren propaganda tresna gisa ere erabiliko zen. 1793ko abuztuaren 28an, Marseilla jakobinoek berreskuratu berri zuten, eta Bonaparte familia bertan finkatu zen bitartean, federalistek eta erregezaleek kontrolatutako Toulon britainiar eta espainiar tropei errenditu zitzaien. Arsenala eta frantziar flota ingelesak hartu zituzten.

 Toulongo setioa 
Irailean, bere herrikide korsikar Antoine Christophe Salicetiren laguntzarekin, Bonaparte Toulongo portua berreskuratzera bidalitako errepublikar indarren artilleria komandante izendatu zuten, aliatuen indarrek okupatuta baitzegoen. Berehala handitu zuen eskuragarri zegoen artilleria eta muino bateko gotorleku bat hartzeko plan bat proposatu zuen, horrela errepublikar kanoiek hiriko portua menderatu eta aliatuak ebakuatzera behartu ahal izango zituztelako. Abenduaren 16tik 17ra posizioari egindako eraso arrakastatsuak hiria konkistatzea ekarri zuen.

Toulonek Bonaparte boteretsuen arreta erakarri zuen, besteak beste Augustin Robespierre, Maximilien Robespierre jakobino nagusi baten anaia gaztea. Brigada jeneral izendatu zuten, eta Mediterraneoko kostaldeko defentsen arduradun jarri zuten. 1794ko otsailean, Italiako Armadako artilleria komandante izendatu zuten, eta Sardiniako Erresuma erasotzeko planak asmatu zituen.

Frantziako armadak Bonaparteren plana gauzatu zuen Saorgioko Bigarren Guduan, 1794ko apirilean, eta ondoren aurrera egin zuen mendietatik Ormea hartzeko. Ormeatik, mendebalderantz abiatu zen Saorge inguruko Austro-Sardiniako posizioak inguratzeko. Kanpaina honen ondoren, Augustin Robespierre-k Bonaparte Genovako Errepublikara bidali zuen misio batera, herrialdeak Frantziarekiko zituen asmoak zehazteko.

 Bonaparte, jeneral garaile gaztea 
Garaipen honen ondoren, Bonapartek miresmena piztu zuen Konbentzioan, baita emakumeen artean ere. Désirée Claryrekin hasi zen harremanetan, eta ofizialki bere emaztegai bihurtu zen.

1794ko uztailaren 15ean Genovara hornidura-misio bat bidali zioten, Genovako Errepublikako indar militarrei buruzko informazioa biltzeko. 1794ko uztailaren 27an, Parisera itzuli zen, Robespierre erori zen egunean. Jakobinoekin zuen adiskidetasunak atxiloketa laburra ekarri zion 1794ko abuztuaren 9an, Antibesen, Fort Carré-n. Egoera larria izaten jarraitu zuen Bonaparterentzat. Ondoren, Parisera itzuli zen eta Gerra Ministerioan aurkeztu ondoren,k Vendéen errepresioa egiteko aukera eskaini zioten, baina Bonapartek uko egin zion, Italia buruan zuelako. Hara joatera behartuta ez egoteko, sarnaz gaixo zegoen agiria aurkeztu zen, mediku-ziurtagiri batekin batera.

1795eko uztailean, Sultanaren eskariz, Turkiara joateko asmoa zuen irakasle izateko. Baina honek huts egin zuen; ez zuten onartu. 1795eko irailaren 15ean, bat-batean kaleratu zuten —edo dimisioa eman zuen, arrazoia ez dago argi—. Orain, lanposturik edo soldatarik gabe, hondamendia izan zen berarentzat. Baina Bonaparte laster agertuko zen berriro IV. urteko Vendémiairen.

 1795eko erregezaleen matxinada 
Urriaren 3an, Parisko erregezaleek Konbentzio Nazionalaren aurkako matxinada deklaratu zuten. Paul Barrasek, Thermidordar Erreakzioaren buruzagiak, Bonapartek Toulonen egindako balentria militarren berri izan zuen, eta Tuileriak Jauregian konbentzioa defendatzen ari ziren indarren bigarren agintari izendatu zuen. Bonapartek erregearen Suitzar Guardiaren sarraskia ikusi zuen 1792ko abuztuaren 10eko matxinadan hiru urte lehenago, eta konturatu zen artilleria izango zela haren defentsaren gakoa. Joachim Murat zalditeria ofizial gazte bati kanoiak bahitzeko agindu zion, eta Bonapartek posizio garrantzitsuetan jarri zituen. 1795eko urriaren 5ean —Frantziako Errepublikako egutegiko "Vendémiaire An IV" 13an—, matxinoen aurka tiro egin zuen, non kanoi-balak metrailadore eraginkorragoekin ordezkatuz (Thomas Carlyle-k "mihise usaina" bezala deskribatu zuena). 1.400 matxinotik 300 inguru hil ziren matxinadan. Bonapartek matxinada garaitzeko izan zuen paperak gobernu berriaren, Frantziako Direktorioaren, babesa eman zion berari eta bere familiari. Urriaren 26an Barne Armadako komandante izendatu zuten, eta 1796ko urtarrilean Italiako Armadako buru. Bonapartek izugarrizko gorakada izan zuen hemen, aste gutxiren buruan hiriburuko pertsonaia garrantzitsu bihurtuz.

 Bonaparte eta Josefina 
Vendémiaireko matxinadaren aste gutxiren buruan, Bonapartek harreman erromantikoa izan zuen Joséphine de Beauharnaisekin, Barrasko maitale ohiarekin. Josefina Antilla Txikietako frantziar kolonietan jaio zen, eta bere familiak esklaboak zituen azukre-landaketetan. Bikotea 1796ko martxoaren 9an ezkondu zen zeremonia zibil batean. Bonaparte "Napoleon Bonaparte" deitzen hasi zen, "Napoleone di Buonaparte" italiar forma erabili beharrean.
 Italiako lehen kanpaina (1796-1797) 
1796ko martxoaren 2an, Bonaparte Italiako armada txikiko jeneral nagusi izendatu zuten, printzipioz bazterreko fronte sinple bat irekitzeko. Prestakuntzaz artilleriako ofiziala izanik, garai hartan artilleria (Gribeauval kanoia) infanteriako erasoei laguntzeko indar mugikor gisa erabiltzean berrikuntzak egin zituen. Bere gizonak motibatzen jakin zuen eta, 1793-94an miatu zuen lurretan, gerra eskola guztietan aztertutako kanpaina bikaina egin zuen.

Martxoaren  9ko enkontzaren bi egunera, Bonaparte Paristik atera egin zen Italiako Armadaren agintea hartzeko. Bonaparteren lehen kanpaina handia izan zen hau, eta bizitza osoan zehar garrantzi handia eman zion. Stendhalek Bonaparteren bizitzako garairik distiratsuena izan zela esan zuen. Bonaparteri eman zitzaion armada ez zen oso handia izango; kanpaina distraitzaile bat izan zen, eta Rhin-eko bi armada austriar askoz indartsuagoak iparraldetik saihestu zituen. Garaipen bat bestearen atzetik lortu zuen, eta Italiako iparraldea berrantolatu zuen.

Erasoan hasi zen, Sardiniako Erresuma Piemonten garaitzeko asmoz, haien aliatu austriarrak esku hartu aurretik. Monteforte kanpainan lortutako garaipen-serie batean, piemontearrak gerratik kanpo utzi zituen bi astetan. Orduan, frantsesek austriarrengan jarri zuten arreta, Mantua setiatuz. Austriarrek frantziarren aurkako erasoak abiarazi zituzten setioa hausteko, baina Bonapartek laguntza-ahalegin guztiak garaitu zituen, Castiglioneko gudua, Bassanoko gudua, Arcoleko gudua eta Rivoliko gudua irabaziz. 1797ko urtarrilean Rivolin frantziarren garaipenak Austriako posizioa Italian kolapsatzea ekarri zuen. Rivolin, Austriak bere soldaduen % 43 galdu zuen hilda, zaurituta edo preso hartuta.thumb|Napoleon Rivoliko guduan

Frantsesek Habsburgoko etxearen bihotza inbaditu zuten ondoren. Alemania hegoaldeko frantziar indarrak Karlos artxidukea eta Teschengo dukea garaitu zituen 1796an, baina Karlosek bere indarrak erretiratu egin zituen Viena babesteko Bonaparteren erasoaren berri izan ondoren. Lehenengo topaketan, Bonapartek Karlos atzera bultzatu eta Austriako lurralde sakonera sartu zen 1797ko martxoan Tarvisko gudua irabazi ondoren. Vienatik 100 km-ra zegoen Leobenera iritsi zen frantziarren oldarraldiak izututa, eta austriarrek bakea eskatu zuten. Apirilaren 18an sinatutako Leobengo aurretiazko bakeak Frantziari Italiako iparraldeko zatirik handiena eta Veneziako Errepublika Austriarekin banatzea agindu zuen. Bonaparte Veneziara abiatu eta amore eman zion, Veneziako 1.100 urteko independentzia amaituz. Frantsesei San Markoren zaldiak bezalako altxorrak lapurtzeko baimena eman zien.

Italiako kanpaina honetan, Bonaparteren armadak 150.000 preso, 540 kanoi eta 170 estandarte hartu zituen. Frantziako armadak 67 ekintza egin zituen eta 18 gudu irabazi zituen artilleria teknologia hobea eta Bonaparteren taktikei esker. Bonapartek 45 milioi libera frantses inguru atera zituen Italiatik kanpainan zehar, beste 12 milioi libera metal preziatuetan eta bitxietan, eta 300 pintura zein eskultura baino gehiago.

Kanpainan zehar, Bonapartek gero eta eragin handiagoa izan zuen Frantziako politikan. Bi egunkari sortu zituen: bat bere armadako tropentzat eta bestea Frantzian zabaltzeko. Errealistek Italiako arpilaketa egiteagatik eraso zioten, eta diktadore bihur zitekeela ohartarazi zioten. Bonapartek Charles-Pierre Augereau jenerala bidali zuen Parisera irailaren 4an legegintza-kontseiluetatik erregezaleak kanporatu zituen estatu-kolpea babesteko: Fructidorren 18ko kolpea. Horrek Barras eta bere errepublikano aliatuak berriro kontrolpean utzi zituen, baina Bonaparteren menpekoago, eta honek Austriarekin bake-baldintzak amaitu zituen Campo Formioko Itunaren bidez. Bonaparte 1797ko abenduaren 5ean itzuli zen Parisera heroi gisa. Charles Maurice de Talleyrand Frantziako kanpo arazoetarako ministroarekin elkartu zen, eta Ingalaterrako Armadaren agintea hartu zuen Britainia Handiaren inbasioa planifikatzeko.

 Egiptoko kanpaina (1798-1801) 
1797ko abenduan Italiatik itzuli zenean, Bonaparte heroi gisa hartu zuen Iraultzako Direktorioak, eta Campo Formioko Bakea ospatzeko ekitaldi ofizial bat antolatu zuen. Frantziako herriaren artean ospea handitu zitzaion, eta 1797ko abenduaren 25ean, Institutuko kide hautatu zuten, zientzia fisiko eta matematikoen klaseko arte mekanikoen atalean. 1798ko otsailean, Direktorioak Ingalaterra inbaditzeko plana aurkeztu zion Bonaparteri. Ondorioz, Boulogne, Calais eta Dunkerqueko kostalde frantsesak ikuskatu zituen, plana gauzatzeko asmoz. 1798ko otsailaren 23an, gobernuak Ingalaterra inbaditzeko plana bertan behera utzi zuen Bonaparteren aholkuari jarraituz, eta Talleyrand-ek Direktorioa konbentzitu zuen gerra Egiptora eramateko, Britainia Handiaren Indiarako bidea moztu ahal izateko. 1798ko otsailaren 24an, txostena Barrasi aurkeztu zitzaion. Martxoaren 5ean, Bonaparteren ospeaz kezkatuta, Iraultzako Direktorioak Egiptorako espedizioa gidatzea agindu zion, hura kentzeko asmo ezkutuarekin. Era berean, Landetako hauteskunde-batzarrak 1798ko apirilean diputatu aukeratu zuenez, haren hauteskundea baliogabetu egin zen Floreal VI. urtean (1798ko maiatzaren 11n), beste ehun eta bost diputaturenarekin batera, gehienak jakobinoak.

1798ko apirilean, Ekialdeko Armada sortu zen, Bonaparteren agindupean jarrita. Bonaparte jeneralak bere estatu nagusia antolatu zuen eta, Italian bezala, zortzi ofizial aukeratu zituen laguntzaile gisa: Duroc, Beauharnais, Jullien, Sulkowski poloniarra, Croizier, Lavalette, Guibert eta Merlin. Halaber, Kléber, Desaix, Murat, Lannes, Davout, Menou, Caffarelli, Jullien, Andréossy eta Dumas jeneralek lagundu zioten. Bestalde, 1798ko maiatzean, Bonaparte Frantziako Zientzien Akademiako kide hautatu zuten, eta Egiptoko espedizioara 167 zientzialarieraman zituen, matematikariak, naturalistak, kimikariak eta geodestak barne. Haien aurkikuntzen artean, Rosetta Harria zegoen, eta haien lana "Egiptoren deskribapena" (Description de l'Égypte) liburuan argitaratu zen 1809an. Egiptorako bidean, Bonaparte Maltako Ospitaleen Lurraldera iritsi zen 1798ko ekainaren 9an, orduan Ospitaleen Zaldunen Ordenak kontrolatzen zuena. Ferdinand von Hompesch zu Bolheim maisu handia errenditu egin zen erresistentzia sinboliko baten ondoren, eta Bonapartek itsas base garrantzitsu bat hartu zuen hiru gizon bakarrik galduta.thumb|Piramideen gudua, 1798ko uztailaren 21ean, Louis-François Lejeune baroiak marraztua 1808an|ezkerrera
Bonapartek eta bere espedizioak Errege Itsas Armadaren jazarpena saihestu, eta uztailaren 1ean Alexandrian lehorreratu ziren. Shubra Khit-eko guduan borrokatu zen Egiptoko agintari kasta militarra zen mamelukoen aurka. Horrek frantsesei uztailaren 21ean Piramideen Gudurako defentsa taktika praktikatzen lagundu zien, piramideetatik 24 km ingurura zeudela. Bonaparteren 25.000 soldaduek osatutako indarrak gutxi gorabehera mamelukoen egiptoar zalditeriaren parekoak ziren. Hogeita bederatzi frantziar eta gutxi gorabehera 2.000 egiptoar hil ziren. Garaipenak frantziar armadaren morala igo zuen.
1798ko abuztuaren 1ean, Sir Horatio Nelsonen agindupean zegoen britainiar flotak frantziar flotako bi itsasontzi izan ezik guztiak harrapatu edo suntsitu zituen Nilo ibaiko guduan, Bonapartek Mediterraneoan frantziar posizioa indartzea eragotziz. Bere armadak frantziar boterea aldi baterako handitzea lortu zuen Egipton, nahiz eta behin eta berriz matxinadak izan zituen. 1799 hasieran, armada bat Damaskoko Otomandar probintziara (Siria eta Galilea) eraman zuen. Bonapartek 13.000 soldadu gidatu zituen Arish, Gaza, Jaffa eta Haifa kostaldeko herriak konkistatzeko. Jaffako erasoa bereziki basatia izan zen. Bonapartek aurkitu zuen defendatzaile asko gerrako preso ohiak ziren, itxuraz baldintzapeko askatasunean,eta goarnizioa gehi 1.500-5.000 preso inguru baionetaz edo itota exekutatzeko agindu zuen. Bestalde, gizonak, emakumeak eta haurrak lapurtu eta erail zituzten hiru egunez.

Bonapartek 13.000 gizoneko armada batekin hasi zuen bere borroka. Horietatik 1.500 desagertutzat eman ziren, 1.200 borrokan hil ziren, eta milaka gaixotasunez zendu ziren, gehienak izurri bubonikoak jota. Eta Akreko gotorlekua menderatzea lortu ez zuenez, bere armada Egiptora itzuli zuen maiatzean. Bonapartek izurriteak jotako gizonak opioarekin pozoitzeko agindu zuela esaten da, atzera egitea bizkortzeko. Uztailaren 25ean Egiptora itzuli zenean, Bonapartek otomandar anfibioen inbasio bat garaitu zuen Abukirren.

Bonapartek Europako gaien berri zuen, eta bazekien Frantziak Bigarren Koalizioko Gerran hainbat porrot jasan zituela. 1799ko abuztuaren 24an, Errepublikaren etorkizuna zalantzan zegoela beldurrez, britainiar itsasontziak Frantziako kostaldeko portuetatik aldi baterako irtetea aprobetxatu eta Frantziarantz abiatu zen, Paristik agindu zehatzik jaso ez bazuen ere. Armada Jean-Baptiste Kléberren ardurapean utzi zuen.

 Frantziako agintari 

 Estatu-kolpea 
Bonapartek jakiterik izan ez zuela, Iraultzako Direktorioak Egiptotik bere armadarekin itzultzeko agindua bidali zion, Frantziaren aurkako balizko inbasio bat saihesteko, baina mezu horiek ez ziren inoiz iritsi. Urrian Parisera iritsi zenerako, Frantziaren egoera hobetu egin zen hainbat garaipenen ondorioz. Errepublikak ordea, porrot egin zuen eta eraginkortasunik gabeko Iraultzako Direktorioa ez zen ezaguna. Egipton guda batzuk galdu arren, Bonapartek heroi baten ongietorria jaso zuen. Direktorioak Bonaparteren desertzioa eztabaidatu zuen bere kasaz itzuli zelako, baina ahulegi zegoen zigortzeko.

Bonapartek aliantza bat osatu zuen Talleyrandekin eta Bostehunen Kontseiluko eta Direktorioko kide nagusiekin — Lucien Bonaparte, Emmanuel Joseph Sieyès, Roger Ducos eta Joseph Fouché— gobernua iraultzeko.  Konspiratzaileek 1799ko azaroaren 9ko “Brumaire 18ko estatu-kolpea” (Coup d'état du 18 Brumaire) (Brumaireko 18an, VIII. urtean, Frantziako Iraultzako Direktoriaren egutegi-sistema laburrean), eman zuten eta hurrengo egunean, baioneta zorrotzak zituzten granadarien babespean, Bostehunen Kontseilua behartu zuten Direktorioa desegiteko eta Bonaparte, Sieyès eta Ducos kontsul probisional izendatzeko. Horrela, estatu-kolpeak Napoleon Bonaparte boterera eraman zuen Frantziako Lehen Errepublikako Lehen Kontsul gisa. Historialari gehienen ustez, Frantziako Iraultzari amaiera eman zion, eta laster Napoleon Frantziako Enperadore gisa koroatzea ekarriko zuen. Odolgabeko estatu-kolpe honek Iraultzako Direktorioa boteretik kendu zuen, Frantziako Kontsulatuarekin ordezkatuz.

 Kontsulatua 
Abenduaren 15ean, Bonapartek Konstituzio berria aurkeztu zuen, eta horren arabera hiru kontsul izendatzen ziren 10 urterako. Benetako boterea Bonaparterena zen lehen kontsul gisa, eta bere hautagai hobetsiak, Cambacérès eta Charles-François Lebrun, bigarren eta hirugarren kontsul izendatu zituzten, aholku-eginkizuna soilik zutenak. Konstituzioak Legegintzako Organo bat eta Tribunal Organo bat ere ezarri zituen, zeharkako hautagaien artean aukeratuak, eta baita Senatu bat eta Estatu Kontseilu bat, botere exekutiboak izendatzen zituenak. 

Frantziako talde gehienek harrera ona egin zioten gobernu berriari. Gobernuak, orduan, Iraultzarekin piztu ziren higikundeak alde batera utzi eta jabetzadunen eskakizunen arabera antolatu zituen estatuko erakundeak. Konstituzoak hautesleei eta legebiltzarrari zituzten eskubideak asko mugatzen zizkiena, eta ahalmen betearazlea kontsul nagusiaren, Napoleonen beraren, esku jartzen zuena; finantzako, justiziako (legedi zibila edo Napoleonen Kodea egin zuen) eta administrazioko egiturak goitik behera berritu, lizeoak eta Frantziako Bankua sortu zituen, eta Vatikanoarekin konkordatua sinatu zuen 1802an.

 Amiensko Bakea 
1800ean, Bonapartek Austriako Artxidukerria berriro eraso eta garaitu zuen. Napoleonek Marengo-n eta Moreauk Hohenlinden-en garaitu ondoren, austriarrak Lunévilleko Ituna sinatzera behartu zituzten 1801eko otsailaren 9an. Baina Itun hori gorabehera, Frantzia oraindik gerran zegoen Ingalaterraren aurka. Bonapartek flota bat osatu zuen Boulogne-sur-Mer portuan eta Latouche-Tréville almirantea izendatu zuen komandante. 1801eko abuztuan Horazio Nelson almirante ingelesak bi aldiz eraso zuen portua, baina frantziar itsasontziek, formazio mailakatuan antolatuta, eraginkortasunez defendatu eta ingelesak uxatu zituzten, hauek 200 gizon galduz. Nelsonen porrot honek britainiarrak negoziazioak hasteko bultzatu zituen, eta horrek Amienseko Bakea ekarri zuen 1802ko martxoaren 25ean.

Aldi berean, itun bat sinatu zen Errusiarekin eta Turkiarekin 1801eko urriaren 8an eta 9an. Hamar urteko gerraren ondoren, Europa berriro bakean zegoen. 

Estatu-kolpearen ondoren bere boterea hauskorra zen arren, Marengoko garaipenak eta itun hauek Bonaparteri bere boterea sendotzeko aukera eman zioten. Frantzian, eta batez ere itsas operazioek suntsitutako Frantziako itsas portuetan, bakea lasaitasunez hartu zen. Jean Tulard historialariaren arabera, Napoleonen ospea nabarmen handitu zen, batez ere langileen artean, eta Lehen Kontsularekiko gogotsu zeuden. Goi mailako gizarteak ez bezala, bakea axolagabetasunez eta zuhurtziaz, hartzen baitzuen. 

 Atentatua Saint-Nicaise kalean 
Bonaparteren Marengoko garaipenak bere ospea eta autoritate politikoa handitu zituen. Hala ere, erregezaleen konplotei aurre egin behar izan zien oraindik eta batez ere armadako jakobinoen eraginaren beldur izan zen. Hainbat hilketa-konspirazio jasan zituen, besteak beste 1800eko urrian egindako Dagger konplota eta bi hilabete geroagoko Rue Saint-Nicaise-eko konplota. Azken honetan, 1800eko abenduaren 24an, Lehen Kontsula eta bere familia operara zihoazela, Saint-Nicaise kalean jarrita zegoen bonba baten biktima izan ziren. Kontsularen karrozazaina lasterka igaro zen bertatik, eta bonba berandu lehertu zelako ibilgailuaren leihoak soilik lehertu ziren. Hala ere, kalean sarraskia gertatu zen, 22 hildako eta ehun bat zauriturekin.

Atentatua jakobinoen lana zela sinetsita, Bonapartek hainbat jakobino konspiratzaile atxilotu zituen, hala nola Metge asaldatzailea (Bonaparte labankadaz zauritzeko eskatu zuena) eta Chevalier kimikaria (estalki batean lehergailuekin esperimentuak egin zituena). Hala ere, orduko Fouché Polizia Ministroak frogatzea lortu zuen erasoa François-Joseph Carbon izeneko batek gidatutako erregezaleen lana zela, Bonaparte jakobinoekin ari zela sinetsita zegoen bitartean. Carbon eta bere konplize bat gillotinatu zituzten. Ondoren, Artoisko kondearen sare erregezaleak, oraindik Parisen aktibo zeudenak, desegin zituzten.

 Proiektu koloniala eta esklabotzaren berrezarpena 
Europa bakean eta ekonomia suspertzen ari zela, Bonaparte gero eta ezagunagoa bihurtu zen, bai etxean zein atzerrian. Bonapartek Amerikarentzako bere plan handia martxan jarri zuen. Frantziako flota Atlantikoan libreki mugitzen zela aprobetxatuz, Louisiana garatzea zuen helburu, Mississippi ibaiaren eskuinaldean hedatzen den lurralde erraldoia, eta 1800ean San Ildefonsoko Ituna sekretuan sinatu zenetik Frantziari zegokiona. Horretarako, operazio-oinarri seguru bat behar zuen, eta Saint-Domingueko kolonia aproposa zen. Mundu Berriko frantziar zubi-buru honetatik, New Orleansen oinarri bat berreskura zezakeen lasai, Ipar Ameriketako Estatu gaztea asaldatu gabe, Mendebalderako hedapena Mississippi ibaira mugatuko baitzuen behin betiko. Baina Saint-Dominguen, Toussaint Louverture oztopo bat zen plan honentzat. Jeneral beltza koloniako gobernadore nagusia zen Frantziaren izenean 1797tik, eta Estatu Batuekin konplizitatea egiten zuen, oparotasuna itzuli zenetik merkataritza irekian aritu baitzen Frantziaren esklusibotasun printzipioa urratuz.  
ezkerrera|thumb|Toussaint Louverture, «Saint-Domingueko matxinatu beltzen buruzagia».
Frantziak Amiensen agindupean berritu zituen bere itsasoz haraindiko koloniak, baina ez zituen guztiak kontrolatzen. Frantziako Konbentzio Nazionalak esklabotza abolitzearen alde bozkatu zuen 1794ko otsailean, baina 1802ko maiatzean Bonapartek berreskuratutako kolonia guztietan berrezarri zuen, Saint-Dominguen eta Guadalupen izan ezik, azken hauek jeneral matxinoen kontrolpean baitzeuden. Antoine Richepanseren agindupean zegoen frantziar espedizio militar batek Guadalupeko kontrola berreskuratu zuen, eta esklabotza uztailaren 16an berrezarri zen bertan.

Bestalde, Saint-Domingue koloniarik errentagarriena zen –azukre, kafe eta indigo iturri garrantzitsua–, baina Toussaint Louverture esklabo ohiaren kontrolpean zegoen. Bonapartek Saint-Dominguera espedizio bat bidali zuen, bere koinatu Charles Leclerc jeneralaren agindupean kolonia berreskuratzeko, eta bertan lehorreratu zen 1802ko otsailean 29.000 gizonekin. Toussaint harrapatu eta uztailean Frantziara bidali bazuten ere, espedizioak azkenean porrot egin zuen gaixotasun-tasa altuengatik eta Jean-Jacques Dessalines komandante matxinoaren aurkako porrot-segida baten ondorioz. 1803ko maiatzean Bonapartek porrota onartu zuen, eta azken 8.000 frantziar soldaduek uhartea utzi zuten. Esklabo ohiek Haitiko errepublika independentea aldarrikatu zuten 1804an.

Frantziarentzat Amerikako garaia igaro zen jada. 1803. urtearen hasieran, Ingalaterrarekin bakea zalantzan zegoen eta Ozeano Atlantikoa berriro ere itsaso etsai bihurtu zen. Apirilaren 30ean, Bonapartek Louisiana saldu zien Estatu Batuei laurogei milioi frankoren truke.

 Frantziako Inperioa 

1802ko martxoaren 27an sinatutako Amiensko Itunak Frantziaren eta Ingalaterraren arteko bakea bermatzea zuen helburu. Hala ere, ingelesek ez zuten errespetatu. Frantziako itsasontziak ingelesek aldizka abordatu edo hondoratu zituzten, eta horrek ituna hautsi zuen 1803ko martxoaren 18an. 

Bonapartek Suitzan (Helveziar Errepublikaren batasun saiakera labur baten ondoren (1798-1803)) eta Alemanian eragina zabaldu ondoren, Maltako gatazkak aitzakia izan zuen britainiarrentzat Frantziari berriro gerra deklaratzeko 1803an, eta Bonaparteren aurkako erregezaleen oposizioa babesteko. Errealista agenteak, Charles Pichegru barne, klandestinoki lehorreratu ziren Frantzian eta Georges Cadoudal eta Jean Victor Moreaurekin harremanetan jarri ziren. 

Konspirazioa azkar aurkitu ondoren, kideak atxilotu zituzten. Pichegru bere ziegan itota hil zuten; besteak epaitu eta zigortu egin zituzten. Cadoudal exekutatu ondoren, Moreau erbesteratu zuten. Baina konspirazioak biktima kolateral bat ere izan zuen: Enghiengo dukea. Lehen Kontsulak atzerriko lurralde batera bahitu, batzorde militar batek epaitu eta exekutatu egin zuen, atxilotu ondoren Cadoudalengandik jasotako adierazpenen ondorioz. Vincennesen egin zen exekuzioak ez zuen beste protestarik eragin, Erresuma Batuaren, Errusiaren eta Austriaren protestak izan ezik.

 Frantziako Enperadore (1804-1815) 

 Bonaparte Napoleon I.a bihurtzen da 
Errealisten konspirazioaren ondoren, Bonaparteren aldekoek konbentzitu zuten herentziazko inperio bat sortzeak erregimen hori ziurtatzen lagunduko zuela hilko balitz, monarkia konstituzionalentzat onargarriagoa izango zela, eta Europako beste monarkiekin parekatuko zuela. 1804ko maiatzaren 18an, senatuan eraginik handiena zutenek, eta gainerako kideen iritziak ere lortuz, Napoleon Frantziako Enperadore izendatu zuten aho batez, eta konstituzio berri bat onartu zen. Hurrengo egunean, Napoleonek bere 18 jeneral nagusiat Inperioko Mariskal izendatu zituen. Herentziazko inperioa ekainean egindako plebiszito batek berretsi zuen. Britainia Handiak, Errusiak, Suediak eta Otomandar Inperioak uko egin zioten Napoleonen titulua onartzeari. Austriak, ordea, Napoleon frantziarren enperadore gisa onartu zuen, Frantzisko I.a Austriako enperadore gisa onartzearen truke.

 Koroazioa 
Napoleonen koroazioa, Pio VII.a Aita Santuaren parte-hartzearekin, 1804ko abenduaren 2an egin zen Parisko Notre Dame katedralean. Aita Santuak gantzutu ondoren, Napoleonek Karlomagnoren koroaren erreplika batekin koroatu zuen bere burua. Ondoren, Josefina koroatu zuen, Frantziako historian, Maria Mediciren ondoren, koroatu eta gantzutu zuten bigarren emakumea izan zena. Gero, hainbat gaietaz zin egin zuen: errepublikaren lurraldea defendatzeko, Konkordatua, gurtza askatasuna, askatasun politiko eta zibilak eta nazionalizatutako lurren salmenta errespetatzeko, legez izan ezik zergarik ez biltzeko, Ohorezko Legioa mantentzeko, eta frantziar herriaren interesen, ongizatearen zein aintzaren alde gobernatzeko.

Bestalde, Italiako Errepublika monarkia bihurtu zuen eta bere burua hango errege egin zuen 1805eko maiatzaren 26an. Napoleonek Lombardiako Burdinazko Koroarekin Italiako errege koroatu zuen bere burua, Milango katedralean. Austriak probokazio gisa ikusi zuen hau, Italian zituen lurralde-interesengatik. Napoleonek Genova eta Liguria bere inperioan sartu zituenean, Austriak formalki protestatu zuen Lunévilleko Itunaren urraketa honen aurka.

 Inperioko sinboloak 
Frantziako historian gertaera paregabea zen koroazio inperiala, Jacques-Louis Daviden Napoleonen Koroazioa margolanean irudikatua, sinbolismoz beteta dago. Errepublikatik Inperiora igarotzeak armarri inperial bat sortzea ekarri zuen, baita lehenago existitzen ez zen tradizio bat finkatzeko ikurrak sortzea ere. Napoleonek, bateratzaile izan nahi zuena, bere erregealdiko sinboloak lehenago Frantzia eta Europako potentzia indartsuak ordezkatzen zituzten irudiekin lotzea erabaki zuen. Horrela, arranoa erromatar legioek eramaten zituzten arranoei erreferentzia eginez aukeratu zuen, baina baita Karlomagnoren ikurra zelako ere, zabaldutako arranoa. Mantu inperialaren kolore gorriak erreferentzia zuzena egiten dio erromatar inperioaren moreari. Horrela, Napoleon Erromatar Inperioaren eta Karlomagnoren oinordeko gisa aurkezten zen.

 Elizarekin harremanak 
1801ean Lehen Kontsul zela Konkordatua sinatzean, katolizismoa "frantses gehienen" erlijiotzat hartu zen, eta ez estatu-erlijiotzat, baina apaizek estatuaren soldata jasotzen zuten orain. Bere boterea erakusteko, Napoleon ez zen Erromara joan koroatzera, Karlomagno eta Alemaniako enperadoreek bezala (XV. mendera arte); Pio VII.a Aita Santua izan zen Parisera eraman zuena. Napoleonek Fontainebleauko oihanean hartu zuen, zaldiz eta ehiza-arropekin, jendeari bilera ustekabekoa zela sinetsarazi nahirik. Aita Santuaren presentzia, beraz, Napoleonen fede katolikoaren aitorpena baino gehiago, Europako herrialdeei bidalitako mezu bat izan zen. Halaber, Frantziaren boterea arlo espiritualean finkatzeko ideiarekin, Aita Santuaren egoitza Erromatik Parisera eramatea ere pentsatu zuen, ideia hori alde batera utzi aurretik. 

 Politika ekonomikoa 
Napoleonek hainbat erreforma ezarri zituen gizarte eta ekonomia arloetan. Parisko Burtsaren eraikuntzaren eta haren araudi nagusien arduraduna izan zen. Bereziki, Kode Zibila ezarri zuen, "Napoleon Kodea" bezala ere ezaguna, 1804ko martxoaren 21ean aldarrikatua, Parisko Ohituraren eta Frantziako hegoaldeko idatzizko legearen artikulu batzuk barne hartzen zituena, betebeharren eta kontratuen legea babestuz. Industria zen, gehien bultzatu nahi zuena. Kotoi-erroten garapena bultzatu zuen, ondasun nazionaletan ezarrita, gerrek armadak janzteko ehunen beharra sortu zuten garaian. Baina Napoleonek arte eta artisautza industriak ere babestu zituen. 1804an, Garde-Meuble birsortu zuen, jauregi inperialak hornitzeaz arduratzen zen erakundea, eta haren bidez, Parisko arotzak eta ebanistak kontratatu zituen. Arreta berezia erakutsi zien 1807ko eta 1810-1811ko krisietan. 

 Hirugarren Koalizioaren Gerra 
1804an, ez zen oraindik konkista handietarako garaia iritsi, diplomaziarako baizik. 1805eko urtarrilaren 2an, Napoleonek Britainia Handiko Jorge III.a erregeari idatzi zion bakea proposatzeko, baina honek erabat uko egin zion. Aspalditik sinetsita bake iraunkor bat lortzeko modu bakarra Erresuma Batua neutralizatzea zela, Napoleonek, Latouche-Tréville almirantearekin, Erresuma Batua inbaditzeko plan bat garatu zuen. Hala ere, anbizio hori behin betiko zapuztu zen Trafalgarreko guduan, non Villeneuve almiranteak zuzendutako frantziar-espainiar flota Horatio Nelson almirantearenak suntsitu zuen. Erresuma Batuak itsasoen nagusitasuna lortu zuen hurrengo mendean.

1805eko irailerako, Suedia, Errusia, Austria, Napoli eta Otomandar Inperioa Britainia Handiarekin batu ziren Frantziaren aurkako koalizio batean. 1803an eta 1804an Napoleonek armada bat bildu zuen Boulogne inguruan Britainia Handia inbaditzeko. Ez zuten inoiz inbaditu, baina indarrak Napoleonen "Frantziar Armada Inperiala" (Grande Armée)-ren muina osatu zuen, 1805eko abuztuan sortua. Hasieran, Armada Inperial honek 200.000 gizon inguru zituen zazpi armada-gorputzetan, artilleria eta zalditeria erreserbatan, eta Guardia Inperialaren elitean antolatuta. 1805eko abuzturako, Grande Armée-k 350.000 gizon zituen, ondo hornituta, ondo entrenatuta eta ofizial gaituek zuzenduta.thumb|Napoleonek Mack jeneral austriarraren errendizioa jasotzen du Ulmeko guduaren ondoren, 1805eko urrian.|ezkerreraInbasioa errazteko, Napoleonek Errege Itsas Armada Mantxako kanaletik erakartzea planifikatu zuen, Britainiar Mendebaldeko Indietan egindako eraso distraktibo baten bidez. Hala ere, plana bertan behera geratu zen 1805eko uztailean Finisterre lurmuturreko guduan britainiarrek lortutako garaipenaren ondoren. Pierre-Charles Villeneuve almirante frantsesa Cádizera erretiratu zen Bresten frantziar itsas indarrekin bat egin beharrean, Mantxako kanala erasotzeko. Kontinenteko etsaien balizko inbasio baten aurrean, Napoleonek Ingalaterrako inbasioa bertan behera utzi zuen, eta Alemania hegoaldean zeuden Austriako armada isolatuak suntsitzen saiatu zen, haien Errusiako aliatua indarrez iritsi aurretik. Irailaren 25ean, 200.000 soldadu frantziarrek Rhin ibaia zeharkatzen hasi ziren 260 km-ko fronte batean.
Karl Mack von Leiberich komandante austriarrak Austriako armada gehiena bildu zuen Ulmgo gotorlekuan, Alemaniako Suabian. Napoleonen armada, ordea, azkar mugitu zen eta Austriako posizioak inguratu zituen. Ulmgo guduan amaitu ziren zenbait gudu txikiren ondoren, Mackek amore eman zuen. 2.000 frantziar bajarekin. Napoleonek 60.000 soldadu austriar harrapatu zituen bere armadaren martxa bizkorrean. Frantziarrentzat, lehorreko garaipen ikusgarri honek xarma galdu zuen Britainiar Errege Itsas Armadak urriaren 21ean Trafalgarko guduan Frantsez flotaren aurka lortutako garaipen erabakigarriagatik. Trafalgaren ondoren, Errege Itsas Armadak ez zuen inoiz gehiago Napoleonen flotaren erronka larririk jasan.
Frantziako indarrek Viena okupatu zuten azaroan, 100.000 mosketoi, 500 kanoi eta Danubio ibaiaren gaineko zubi guztiak hartuz. Ondoren, Napoleonek bere armada iparraldera bidali zuen aliatuen atzetik. Errusiako Alexandro I.a tsarrak eta Frantzisko I.ak Napoleonen guduan sartzea erabaki zuten, haien menpeko batzuen erreserbak gorabehera. 1805eko abenduaren 2ko Austerlitzeko guduan ("Hiru enperadoreen bataila" izenez ere ezaguna), Napoleonek bere armada Pratzen gailurren azpian zabaldu zuen. Eskuineko hegalari atzera erretiratzeko itxurak egiteko agindu zion, aliatuak gailurretatik atzetik jaisteko animatuz. Frantziako erdiguneak eta ezkerreko hegalak gailurrak hartu eta aliatuak pintza mugimendu batean harrapatu zituzten. Milaka soldadu errusiarrek laku izoztu bat zeharkatu zuten tranpatik ihes egiteko, eta horietatik 100 eta 2.000 artean itota hil ziren. Aliatuen indarren heren bat hil, harrapatu edo zauritu egin ziren.

Austerlitzeko hondamendiak Austria armistizio bat eskatzera eraman zuen. Ondoren, abenduaren 26an sinatu zuten  Napoleonek eta Austriako enperadore Frantzisko II.ak Presburgoko Ituna horrekin Ingalaterraren, Errusiaren eta Austriaren artean zuten aliantza hautsia geratu zela. Austriak koalizioa utzi zuenean, lurralde handia galdu zuen Italiako Erresumaren eta Bavariakoen alde, eta 40 milioi frankoko kalte-ordaina ematera behartu zuten. Garaipen horien ondorioz, Bavaria, Baden, Württemberg, Hesse-Darmstadt eta beste zenbait estatu bere babesean hartu eta Rhingo Konfederazioa sortu zuen 1806ko uztailean. Abuztuaren 6an, Frantzisko II.ak uko egin zion Germaniako enperadore izateari. Bestalde, Alexandroren armadari Errusiara itzultzeko bidea eman zitzaion, eta Napoleonek honakoa esan zuen: "Austerlitzeko gudua borrokatu ditudan guztien artean onena da". ​​Frank McLyn historialariak dio Napoleon hain arrakastatsua izan zelako Austerlitzen, errealitatearekin harremana galdu baitzuen, eta lehen Frantziako kanpo-politika izatetik "Napoleonen politika pertsonal" bihurtu zela. Baina Vincent Cronin historialaria ez dago batere ados, eta Napoleon ez zela bere buruarentzat oso anbiziotsua esan zuen, "hogeita hamar milioi frantziarren anbizioak gorpuzten zituela".

 Ekialde Hurbileko aliantzak 
Napoleonek Ekialde Hurbilean presentzia frantsesa ezartzeko plan handi bat pentsatzen jarraitu zuen, Britainia Handia eta Errusia presiopean jartzeko, agian Otomandar Inperioarekin aliantza bat osatuz. 1806ko otsailean, Selim III.a Otomandar enperadoreak Napoleon enperadore gisa onartu zuen. Frantziarekin aliantza bat ere aukeratu zuen, Frantzia "gure aliatu zintzo eta naturala" deituz. Erabaki horrek Otomandar Inperioa galdu egingo zuen Errusiaren eta Britainiaren aurkako gerra batean sartu zuen. Frantzia-Persia aliantza bat ere sortu zen Napoleonen eta Fat'h-Ali Shah Qajarren Persiako Inperioaren artean, baina 1807an bertan behera geratu zen, Frantziak eta Errusiak ustekabeko beste aliantza bat osatu zutenean. Azkenean, Napoleonek ez zuen aliantza eraginkorrik egin Ekialde Hurbilean.

 Laugarren Koalizioaren Gerra eta Tilsit 
Austerlitzen ondoren, Napoleonek bere botere politikoa areagotu zuen Europan. 1806ko otsailean, Napoliko Borboi erregea kendu eta Josef Bonaparte bere anaia zaharrena, tronuan jarri zuen. Eta ekainea, Luis Bonaparte bere anaia gaztea, Holandako errege izendatu zuen. Rhin ibaiko Konfederazioa ere ezarri zuen, Frantzia eta Erdialdeko Europaren arteko babes-eremu gisa balioko zuen estatu alemaniarren multzoa. Konfederazioaren sorrerak Erromatar Inperio Santuaren amaiera ekarri zuen.thumb|280px|Napoleon tropak ikuskatzen Jenako guduan, Horace Verneten margolanaNapoleonen eragin gero eta handiagoak Prusiaren estatusa, potentzia handi gisa, mehatxatzen zuen Alemanian, eta, erantzunez, Frederik William III.ak Frantziarekin gerra egitea erabaki zuen. Prusiak eta Errusiak aliantza militar bat sinatu zuten, Frantziaren aurkako laugarren koalizioa sortuz. Hala ere, Prusiak akats estrategiko bat egin zuen gerra deklaratzean, tropa frantsesak oraindik Alemania hegoaldean zeudenean eta nahiko errusiar tropa fronteara iritsi baino lehen. Napoleonek Prusia inbaditu zuen 180.000 soldadurekin, Saale ibaiaren eskuin ertzetik azkar abiatuz. Prusiako armadaren nondik norakoak jakin ondoren, frantsesek mendebalderantz jo zuten, prusiarrak Berlinengandik eta poliki-poliki hurbiltzen ari ziren errusiarrengandik isolatuz. Urriaren 14an izandako Jena eta Auerstedteko bi guduetan, frantsesek modu sinesgarrian garaitu zituzten prusiarrak, baja asko eraginez. Hainbat komandante nagusi hilda edo ezgaituta zeudenez, Prusiako erregea ez zen gai izan armada eraginkortasunez zuzentzeko, eta azkar desegin zen.

Hurrengo hilabetean, frantsesek 140.000 soldadu eta 2.000 kanoi baino gehiago atzeman zituzten. Porrot izugarria jasan arren, prusiarrek uko egin zioten frantsesekin negoziatzeari errusiarrek borrokan sartzeko aukera izan arte. Garaipenaren ondoren, Ingalaterra eta Errusia bakarrik geratu zitzaizkion Napoleoni Europako lurralde nagusiak bere mende hartzeko. Ingalaterrari blokeoa egiteko agindu zien bere esku zeuden lurraldeei, eta Sistema Kontinentalaren lehen elementuak ezarri zituen 1806ko azaroan emandako Berlingo Dekretuaren bidez. Sistema Kontinentala, Europako nazioei Britainia Handiarekin merkataritza egitea debekatzen ziena, asko urratu zen bere erregealdian zehar. Hurrengo hilabeteetan, Napoleon Polonia zeharkatzen ari ziren Errusiako armaden aurka abiatu zen eta odoltsu egoera batean murgildu zen Eylauko guduan 1807ko otsailean. Bi aldeek atseden hartu eta sendotu ondoren, gerra ekainean berrabiarazi zen Heilsbergen hasierako borroka batekin, baina ez zen erabakigarria izan.
Ekainaren 14an, Napoleonek garaipen izugarria lortu zuen errusiarren aurka Friedlandeko guduan, Errusiako armadaren % 30era arteko bajak eraginez. Porrotaren neurriak errusiarrak konbentzitu zituen frantsesekin bakea egitera. Bi enperadoreek bake negoziazioak hasi zituzten ekainaren 25ean Tilsit herrian, Niemen ibaiaren erdian flotatzen zegoen almadia batean egindako bileran, eta horrek frantziar eta errusiar tropak eta haien eragin eremuak bereiztu zituen.[200] Napoleonek baldintza nahiko leunak eskaini zizkion Alexandrori: Errusia Sistema Kontinentalean sartzeko, Valakia eta Moldaviatik indarrak erretiratzeko eta Joniar uharteak Frantziari emateko eskatu zion. Aldiz, Prusiari tratu gogorra eman zioten. Lurraldearen eta biztanleriaren erdia galdu zuen eta bi urteko okupazioa jasan zuen, 1.400 milioi franko inguru kostatuz. Napoleonek, Prusiako lurralde ohitik, Westfaliako Erresuma eta Varsoviako Dukerria sortu zituen, bere anaia Jérômek zuzentzeko. Prusiak Tilsit-en jasotako tratu umiliagarriak Frantziaren aurkako haserre iraunkorra eragin zuen herrialde horretan. Ituna ez zen oso ezaguna izan Errusian ere, eta Alexandrori presioa egin zion Frantziarekin zuen aliantza amaitzeko. Hala ere, Tilsit-eko Itunek Napoleoni gerratik atseden bat eman zioten, eta 300 egun baino gehiagotan ikusi ez zuen Frantziara itzultzeko aukera eman zioten.

 Penintsulako Gerra eta Erfurt 
Tilsit-en ondoren, Napoleonek Portugalengan jarri zuen arreta, Britainia bere aliatu tradizionalaren aurkako blokeoa zorrotz betearazteko gogorik erakutsi ez zuelako. 1807ko urriaren 17an, Jean-Andoche Junot jeneralaren agindupean zeuden 24.000 soldadu frantziar Pirinioak zeharkatu zituzten Espainiaren baimenarekin, eta Portugalerantz abiatu ziren blokeoa betearazteko. Junotek Lisboa okupatu zuen azaroan; Portugalgo errege-familia Brasilera ihes egina zen jada Portugalgo flotarekin.
1808ko martxoan, jauregiko estatu-kolpe batek Espainiako Karlos IV. erregearen abdikazioa ekarri zuen, Fernando VII.aren alde. Hurrengo hilabetean, Napoleonek Karlos eta Fernando Baionara deitu zituen, eta han biak behartu zituen Espainiako tronurako eskubideak uztera. Ondoren, Napoleonek bere anaia Josef Bonaparte izendatu zuen Espainiako errege. Ordurako, 120.000 frantziar soldadu zeuden penintsulan goarnizionatuta, eta odorioz Espainiako okupazioaren eta Borboien boteretik kentzearen aurkako oposizio zabala zegoen.  Maiatzaren 2an, frantziarren aurkako matxinada bat piztu zen Madrilen, hurrengo asteetan Espainia osora zabalduz. Frantziar errepresio basatiaren aurrean, matxinada gatazka iraunkor bihurtu zen. Josef Madrilera joan zen, eta uztailaren 24an Espainiako errege izendatu zuten. Hala ere, Bailéngo guduan espainiar indar erregularrek frantziarrei irabazi zietela jakinarazi ondoren, Josefek Madrildik ihes egin zuen egun batzuk geroago. Hurrengo hilabetean, britainiar indar bat Portugalen lehorreratu zen, eta abuztuaren 21ean frantsesak garaitu zituzten Vimieroko guduan. Cintrako Hitzarmenaren arabera, frantsesek Portugal ebakuatu zuten.

Bailénen, Zaragozako setioan eta Vimieron jasotako porrotek Napoleon konbentzitu zuten Iberiar kanpainaren agintea hartu behar zuela. Espainiara joan aurretik, Errusiarekin aliantza sendotzen eta Alexandrorengandik konpromisoa lortzen saiatu zen, Errusiak Austriari gerra deklaratuko ziola Frantziari erasotzen bazion. 1808ko urrian Erfurteko Kongresuan, Napoleon eta Alexandro akordio batera iritsi ziren, Errusiak Finlandia konkistatu zuela aitortuz eta Britainiari Frantziaren aurkako gerra eteteko eskatuz. Hala ere, Alexandrok ez zuen Austriarekin gerra egiteko konpromiso sendorik eman.
Azaroaren 6an, Napoleon Gasteizen zegoen eta 240.000 frantziar soldaduren agintea hartu zuen. Anglo-espainiar indarren aurkako hainbat garaipen lortu ondoren, abenduaren 4an Madril berreskuratu zuten. Ondoren, Napoleonek atzera egiten ari zen britainiar armada baten atzetik joan zen, baina azkenean Coruñan ebakuatu zuten 1809ko urtarrilean. Urtarrilaren 17an abiatu zen Frantziara, Josef utziz agintean. Napoleon ez zen inoiz Espainiara itzuli 1808ko kanpainaren ondoren. Apirilean, britainiarrek beste armada bat bidali zuten penintsulara Arthur Wellesleyren, etorkizunean Wellingtongo dukea izango zenaren agindupean. Britainiar, portugaldar eta espainiar tropek frantsesekin gatazka luzeetan parte hartu zuten, gerrilla gerra basati batek Espainiako landa eremuaren zati handi bat irentsi zuen bitartean, bi aldeek ankerkeriak egin zituzten gatazka batean. Napoleonek geroago Penintsulako kanpainari "zorte txarreko gerra [ni] hondatu ninduena" deitu zion. Napoleonek geroago onartu zuen akats larria egin zuela Espainiako kanpaina abiaraztean: "Gerra zorigaiztoko honek hondatu nau; nire hondamendien inguruabar guztiak lotuta daude korapilo hilgarri honekin. Nire lotsa konplikatu du, nire indarrak zatitu ditu, nire moralitatea suntsitu du Europan". Era berean, estatuburu izateko eta ordena mantentzeko gai ez zen Josefi buruz: "Gizonik ezgaiena zen eta, hain zuzen ere, behar zenaren kontrakoa". 1808tik 1812ra 300.000 soldadu inguru aritu ziren frantziarren armadan. 1814rako, frantsesak penintsulatik kanporatu zituzten, kanpainan 150.000 hildako baino gehiago utzita.

 Bosgarren Koalizioaren Gerra 
Espainiako Borboiak boteretik kentzeak kezka sortu zuen Austrian Napoleonen anbizioengatik, eta Frantziak penintsulan zituen zailtasun militarrek Austria gerrara joatera bultzatu zuten. 1809ko apirilaren 10eko goizaldean, Austriako armadak Inn ibaia zeharkatu eta Bavaria inbaditu zuen. Austriar aurrerapena desantolatua zegoen, eta ez zuten Bavariako armada garaitu ahal izan frantsesek beren indarrak kontzentratu aurretik. Napoleon apirilaren 17an iritsi zen Paristik Frantziako kanpaina gidatzeko. Eckmühl-eko guduan orpoan arin zauritu zuten, baina austriarrak Danubio ibaia zeharkatzera behartuta egon ziren. Frantsesek Viena okupatu zuten maiatzaren 13an, baina biztanleria gehiena ihes egin zuen eta atzera egiten ari zen armadak ibaiaren gaineko lau zubiak suntsitu zituen.
Maiatzaren 21ean, frantsesek Danubio ibaia zeharkatzen saiatu ziren, eta horrek Aspern-Esslingeko gudua eragin zuen. Bi aldeek 23.000 baja inguru eragin zizkioten elkarri, eta frantsesak atzera egin behar izan zuten. Europako hiriburuetan gudua Napoleonen porrot gisa salatu zen, eta bere garaiezintasun aura kaltetu zuen. Sei asteko prestaketen ondoren, Napoleonek beste saiakera bat egin zuen Danubio ibaia zeharkatzeko. Ondorengo Wagram-eko guduan (uztailak 5-6) austriarrak atzera egitera behartuta egon ziren, baina frantsesek eta austriarrek 37.000 eta 39.000 hildako, zauritu edo harrapatutako galerak izan zituzten bakoitzak. Frantsesek atzera egiten ari ziren austriarrak harrapatu zituzten Znaimgo guduan uztailaren 10ean, eta azken hauek armistizioa sinatu zuten uztailaren 12an. Abuztuan, britainiar indar bat lehorreratu zen Holandan, baina 4.000 gizon galdu zituen, gehienak gaixotasunengatik, abenduan erretiratu aurretik.

1809ko urrian Schönbrunn-eko Ituna gogorra izan zen Austriarentzat, lurralde handia eta hiru milioi menpeko baino gehiago galdu baitzituen. Frantziak Karintia, Karniola eta Trieste, Rijeka zein Adriatikoko portuak jaso zituen; 1795ean Austriak hirugarren banaketan anexionatutako Poloniaren zatia, garai hartan Mendebaldeko Galizia bezala ezagutzen zena, Poloniako menpeko Varsoviako Dukerriari eman zitzaion; eta Salzburgoko artxidiozeisa ohiaren lurraldea Bavariara pasa zen. Halaber, Austriak 200 milioi frankoko kalte-ordaina eman behar izan zuen, eta bere armada 150.000 gizonetara murriztu zen.

 Napoleon, "Inperio Handiaren" erregea 
1796an Josefina de Beauharnaisekin ezkondua bazen ere, ez zuen seme-alabarik izan, eta dinastia ziurtatzea eta Europan zuen posizioa indartzea erabaki zuen, Europako errege-etxe nagusietako batekin ezkontza estrategiko baten bidez. 1809ko azaroan, Josefinarekin dibortziatzeko erabakia iragarri zuen, eta ezkontza baliogabetu egin zen 1810eko urtarrilean. Napoleonek Alexandro tsarraren arreba Annaren ezkontzarako negoziazioak hasi zituen jada, baina tsarrak erantzun zion gazteegia zela. Orduan, Napoleonek Austriara jo zuen, eta Austriako enperadorearen alabarekin, Maria Luisarekin, ezkontza azkar adostu zen.Ezkontza apirilaren 1ean zeremonia zibil batean formalizatu zen eta hurrengo egunean Louvre museoan erlijio-zerbitzu batean. Marie Louiserekin izandako ezkontza Frantziako politikaren aldaketa gisa ikusi zen, Austriarekin loturak sendotzeko eta Errusiarekin zegoen harreman tentsiotsutik aldentzeko. 1811ko martxoaren 20an, Marie Louisek oinordekoa erditu zuen, François Charles Joseph Napoleon, Erromako erregea izango zena.

Ondorengo bi urteak nahiko bakean igaro ziren, eta bitarte horretan Aita Santuaren Estatuak (1809ko maiatza, 1810eko otsaila), Holanda (1810eko uztaila) eta Westfaliako iparraldeko kostaldeko eskualdeak (1810eko abuztua) anexionatu zirenean, Frantzia kontinentalak bere lurraldea handitu zuen. Napoleonek Europako biztanleriaren % 40 inguru gobernatzen zuen orduan, zuzenean edo zeharka, bere erreinu sateliteen bidez.

 Errusiaren inbasioa 
Alexandre tsarrak Varsoviako Dukerri Handiaren sorrera, Napoleonen eta Austriaren arteko ezkontza aliantza, eta Jean-Baptiste Jules Bernadotte mariskal frantziarra Suediako Printze Koroadun izendatzea Errusia kontrolatzeko saiakera gisa ikusi zituen. 1810eko abenduan, Napoleonek Oldenburgoko Dukerria anexionatu zuen, eta Alexandrok irain bat bezala hartu zuen, bere osaba dukea baitzen. Alexandrok Errusiako portuetan itsasontzi neutralak sartzea baimenduz, eta Frantziako inportazio gehienak debekatuz erantzun zuen. Errusia beldur zen Napoleonek Poloniako Erresuma berreskuratu nahi izango zuela, eta Napoleonek susmatzen zuen Errusiak Britainia Handiarekin aliantza bat bilatzen zuela Frantziaren aurka.

1811 amaieran, Napoleonek Errusiaren inbasioa planifikatzen hasi zen. 1812ko otsailean sinatutako frantziar-prusiar aliantza batek Prusia behartu zuen 20.000 soldadu ematera inbasiorako, eta martxoan Austriak 30.000 gizon ematera adostu zuen. Napoleonen nazioarteko Grande Arméek 450.000 soldadu inguru zituen lehen lerroan, eta horietatik heren bat frantses hiztunak ziren. Napoleonek inbasioari "Bigarren Poloniako Gerra" deitu zion, baina uko egin zion Polonia independente bat bermatzeari, bere austriar eta prusiar aliatuak alienatzeko beldurrez.

Ekainaren 24an, Napoleonen tropek Nieman ibaia zeharkatzen hasi ziren Errusiako Lituaniara hurbiltzeko, errusiarrak gudu erabakigarri batera edo bitara erakartzeko asmoz. Errusiarrak 320 kilometro ekialdera atzera egin zuten Dvina ibaira, eta lur errearen politika ezarri zuten, gero eta zailagoa bihurtuz frantsesentzat janaria lortzea eurentzat eta zaldientzat. Abuztuaren 18an, Napoleonek Smolensk hiria hartu zuen, 9.000 gizon galduz, baina errusiarrak ordena onean erretiratu ahal izan ziren.
ezkerrera|thumb|Napoleon Moskuko sutea ikusten 1812ko irailean
Mikhail Kutuzov landa-mariskalak zuzendutako errusiarrek irailaren 7an Borodinon (Moskutik kanpo) aurre egin zioten. Guduan 44.000 errusiar eta 35.000 frantziar hildako, zauritu edo harrapatu izan ziren, ordura arte Europako gudu-egun odoltsuenetako batean. Errusiarrak gau batean erretiratu ziren, eta Napoleonek geroago esan zuen: "Nire gudu guztien artean ikaragarriena Mosku aurrekoa izan zen. Frantsesek garaipenaren duintasuna erakutsi zuten, eta errusiarrak garaiezinak izatearen duintasuna".
Errusiarrak Tarutinora erretiratu ziren, eta Napoleon Moskun sartu zen irailaren 14an. Hurrengo arratsaldean, hiria sutan erre zuten Feodor Rostopchin gobernadorearen aginduz. Alexandrok, San Petersburgon, bakea negoziatzeari uko egin zion, eta sei aste igaro ondoren, Napoleonen armadak Mosku ebakuatu zuen. Maloyaroslavets konkistatu eta 4.000 eta 10.000 gizon artean galdu ondoren, Napoleon Smolensk aldera erretiratu zen. Frantziarrak kosakoek eta nekazariek erasotu zituzten eta hotz handia, gaixotasunak eta janari eta ur falta jasan zituzten. 40.000 eta 50.000 soldadu inguru iritsi ziren Smolenskera azaroaren 9an, hiru astetan 60.000 inguru galduz. Bitartean, Parisen Claude François de Malet jeneralak egindako estatu-kolpe saiakerak huts egin zuela.

Smolensk-etik, Napoleonen armada Vilniusera abiatu zen, non 20.000 soldaduko frantziar goarnizio bat zegoen. Azaroaren amaieran, errusiar indarrek alde guztietatik erasotuta, Grande Armee-k Berezina ibaia zeharkatzea lortu zuen pontoi-zubietan, -40 °C-ko tenperaturarekin. Abenduaren 5ean, Vilniusera iritsi baino lehen, Napoleonek desegiten ari zen armada utzi zuen, Parisera itzultzeko. Hurrengo asteetan, Grande Armee-ren hondarrak, 75.000 soldadu inguru, Nieman ibaia zeharkatu zuten aliatuen lurraldean sartzeko. Errusiako kanpainako galera militarrak 300.000raino iritsi ziren, bi aldeetako heriotza militarrak milioi bateraino iritsiz.

 Seigarren Koalizioaren Gerra 
Errusiarrek jazarrita, frantsesak Polonia eta Prusia gehienetatik erretiratu ziren 1812-13ko neguan, bi aldeek beren indarrak berreraiki zituzten bitartean. Suediak eta Prusiak gerra deklaratu zioten Frantziari 1813ko martxoan. Apirilean, Napoleonek 200.000 soldaduko armada baten agintea hartu zuen, eta koalizioa garaitu zuen Lützen eta Bautzeneko guduetan. Britainia Handia formalki batu zen koalizioan ekainean, eta ondoren Austria abuztuan, baina aliatuak berriro garaitu zituzten Dresdengo guduan abuztuan. Koalizioak, ordea, gero eta abantaila handiagoa zuen infanteria, zalditeria, erreserba eta armamentuan. Napoleondar gerren gudurik handienean, koalizioa garaile atera zen urrian Leipzigeko guduan, eta hori izan zen Napoleonen bigarren porrot handia. Koalizioaren bajak 54.000 gizon izan baziren ere, frantsesek 38.000 hildako edo zauritu, eta 15.000 preso hartuak izan ziren. Beste 50.000 soldadu inguru hil ziren Rhin ibaira erretiratu ziren frantziarren heriotza, gaixotasun eta desertzioengatik.

"Frankfurteko proposamena" koalizioak 1813ko azaroan eskainitako bake baldintzak ziren, eta horien arabera Napoleon enperadore izaten jarraituko zuen, baina Frantzia bere "muga naturaletara" mugatuko zen. Horrek esan nahi zuen Frantziak Belgikan, Savoian eta Rhin ibaiaren mendebaldeko ertzean kontrola mantenduko zuela, Espainiatik, Holandatik, Italiatik eta Alemaniatik erretiratu bitartean. Napoleonek ez zituen baldintzak onartu, eta aliatuek Rhin ibaia zeharkatu zuten Frantziako lurraldera, 1814ko urtarrilaren 1ean. Wellingtonen britainiar indarrek Pirinioak zeharkatu zituzten jada, Frantziako hego-mendebaldera ailegatuz. Frantzia ipar-ekialdean, Napoleonek 70.000 soldadu inguru gidatu zituen 200.000 soldaduko koalizio armada baten aurka. La Rothièreko guduan porrot egin ondoren, frantsesek hainbat garaipen lortu zituzten otsailean, eta horrek koalizioa bultzatu zuen Frantziako 1791ko mugetan oinarritutako bakea eskaintzera. Napoleonek, ordea, borrokan jarraitzea erabaki zuen.
ezkerrera|thumb|Napoleon Fontainebleau-n abdikatu ondoren
Martxoan hainbat gudu izan ondoren, aliatuek Napoleon atzera egitera behartu zuten Arcis-sur-Aubeko guduan (martxoak 20-21). Ondoren, koalizioa Pariserantz abiatu zen, haren defentsa Joseph Bonaparteren agindupean zegoela. Martxoaren 29an, 200.000 soldaduko koalizio-armada batek Belleville eta Montmartre muinoen aurkako erasoa hasi zuen. Maria Luisa enperatrizak Parisetik ihes egin zuen arratsalde hartan bere semearekin, Erromako erregearekin. Hiriburua defendatzeko 38.000 soldaduko armada batekin, Josefek Auguste de Marmont mariskal frantsesari baimena eman zion martxoaren 31n kapitulatzeko. Hurrengo egunean, aliatuek Charles Maurice de Talleyrand-Périgord onartu zuten behin-behineko gobernuaren buru gisa. Apirilaren 2an, Frantziako Senatuak Acte de déchéance de l'Empereur onartu zuen, Napoleon kargutik kenduta aldarrikatu zuena. Bitartean, Napoleon Fontainebleau-n zegoen 40.000 eta 60.000 soldadu arteko armadarekin. Parisera abiatzea pentsatu zuen, baina apirilaren 4an bere komandante nagusiek semearen alde abdikatzera konbentzitu zuten, Maria Luisa erregeorde gisa jarriz. Alexandro tsarrak, ordea, baldintzarik gabeko abdikazioa eskatu zuen, eta Napoleonek nahi gabe onartu zuen apirilaren 6an.

Apirilaren 20an Guardia Zaharreko soldaduei egindako agur-hitzaldian, Napoleonek honako hau esan zuen:

"Nire Guardia Zaharreko soldaduak, agur esatera etorri naiz. Hogei urtez leialki lagundu didazue ohore eta aintzaren bideetan ... Zuek bezalako gizonekin, gure kausa ez zen galduko, baina gerra amaigabe luzatuko zen, eta gerra zibila izango zen... Beraz, gure interesak sakrifikatzen ari naiz gure herrialdearen interesengatik... Ez deitoratu nire patua; bizitzen jarraitzea onartu badut, gure aintzaren zerbitzura izan da. Elkarrekin egin ditugun ekintza handien historia idatzi nahi dut. Agur, seme-alabak!"

 Elba uhartera erbesteratua 
1814ko apirilaren 11ko Fontainebleauko Itunarekin, aliatuek Napoleon Elba uhartera erbesteratu zuten, Mediterraneoko 12.000 biztanleko uharte batera, Toskanako kostaldetik 10 km-ra, eta han subirano izendatu zuten. Hurrengo gauean, Napoleon bere buruaz beste egiten saiatu zen, Moskutik erretiratzean errusiarrek ia harrapatu ondoren zeraman pozoiarekin. Hala ere, pozoiaren potentzia ahuldu egin zen denborarekin, eta bizirik iraun zuen erbesteratu zuten arte. Bere emaztea eta semea Austrian babestu ziren bitartean. HMS Undaunted itsasontzian eraman zuten uhartera eta maiatzaren 4an Portoferraion lehorreratu zen. Elban eman zituen lehen hilabeteetan, administrazio erreformak, errepide eta eraikuntza lanak eta uharteko meategiak eta nekazaritza hobetzeko planak egin zituen, baina emaitzak mugatuak izan ziren diru faltagatik. Napoleonek maiatzaren 29an Josefina Frantzian hil zela jakin zuenean, atsekabetuta geratu zen eta bi egunez bere gelan giltzapetu zen.

Napoleonek jakin zuen Luis XVIII.a Frantziako erregea ez zela oso herrikoia. Kontutan hartuta bere emazte eta semeari ez zizkietela utziko berarekin Elban elkartzen, Fontainebleauko Itunak bermatutako diru-laguntza moztu egin ziotela, eta beldurrez Ozeano Atlantikoko uharte urrun batera ez ote zuten erbesteratuko, Napoleonek Elbatik ihes egin zuen Inconstant bergantinean 1815eko otsailaren 26an, 1.000 gizon ingururekin eta zazpi itsasontziz osatutako flotilla batekin.

 Ehun Eguneko Aldia (1815) 
1815eko martxoaren 1ean, Napoleon eta bere jarraitzaileak Frantziako penintsulan lehorreratu ziren Golfe-Juanen eta Grenoblerantz abiatu ziren Alpeen magaletik zehar, gaur egun Route Napoléon bezala ezagutzen den bidea hartuta. 5. Erregimentuak Grenoble hegoaldean atzeman zuen martxoaren 7an, eta Napoleon bersa bakarrik hurbildu ondoren batailoira, oihu egin zien: "Hemen nago. Hil ezazue zuen enperadorea, nahi baduzue!". Soldaduek erantzun zuten: "Gora enperadorea!", eta Napoleonen gizonekin batu ziren. Martxoaren 14an, Michel Ney mariskala ere, aurretik Napoleon burdinazko kaiola baten Parisera eramango zuela esandakoa zena, Napoleonekin batu zen 6.000 soldaduko armada batekin batera.

Martxoaren 13an, Vienako Kongresuko botereek legez kanpokotzat jo zuten Napoleon. Lau egun geroago, Britainia Handiakk, Errusiak, Austriak eta Prusiak bakoitzak 150.000 gizon bidaliko zituztela hitzeman zuten bere agintaldiari amaiera emateko. Luis XVIII.ak, ordea, Paristik ihes egin zuen Belgikara martxoaren 20ko goizaldean, Napoleonen aurka egiteko tropa fidagarri nahikorik ez zuela konturatu ondoren. Luis XVIII.aren ihesak eta arratsalde hartan Napoleon Tuileriak jauregira itzultzeak, Ehun Egunak bezala ezagutzen den aldiaren hasiera markatu zuten. Napoleonek Inperioko Konstituzioen Akta Gehigarria ezarri zuen, eta gobernu bat izendatu ondoren konstituzio-aldaketak sartu zituen, maiatzean plebiszitu bidez onartuak. Hilabete horretan zeharka Ordezkarien Ganbera bat ere hautatu zen, jabetza-frankizia oso murriztaile baten bidez. Napoleonen lehentasuna koalizioari aurre egiteko armada bat biltzea zen, baina legeak ez zuen derrigorrezko soldadutza onartzen eta 300.000 gizon inguru baino ez zituen bildu, gehienak soldadu berriak eta guardia nazionalak.
Ekainaren 12an, Napoleonek 124.000 gizon inguru eraman zituen Belgikara, zatiketa bat sortzeko asmoz Wellingtongo Dukearen 112.000 britainiar, alemaniar eta herbeheretar armadaren eta Gebhard Leberecht von Blücherren 130.000 prusiar eta saxoi armadaren artean. Lignyko eta Quatre Brasko guduetan izandako borrokaldien ondoren, Napoleonek Wellingtoni aurre egin zion Waterlooko guduan ekainaren 18an. Wellingtonen armadak frantziarren eraso errepikatuei eutsi zien, arratsalde amaieran Blücherren prusiarrak Napoleonen eskuineko hegalera iritsi ziren arte. Koalizioko indarrek Napoleonen lerroak hautsi zituzten, porrot suntsitzailea eraginez.

Napoleon Parisera itzuli zen eta legegintzaldia bere aurka jarri zela ikusi zuen. Bere jarrera eutsiezina zela konturatzean, ekainaren 22an abdikatu zuen bere semearen alde. Hiru egun geroago Paris utzi eta Josefinaren jauregi ohian kokatu zen, Malmaison gazteluan. Ekainaren 28rako, Prusiako armada Senlisen zegoen, Paris iparraldean. Napoleonek jakin zuenean Prusiako tropek bizirik edo hilda harrapatzeko agindua zutela, Rochefortera (Charente-Maritime) ihes egin zuen, Estatu Batuetara ihes egitea pentsatuz. Hala ere, britainiar itsasontziek portua blokeatzen ari zirela ikusi zuenean, Frederick Lewis Maitlanden aurrean errenditu zen HMS Bellerophon itsasontzian, 1815eko uztailaren 15ean.

 Azken urteak (1815-1821) 

 Bizitza Santa Helenan 
Napoleon britainiarrek deportatu eta espetxeratu zuten Santa Helena uhartean, Atlantikoaren hegoaldean, lehenik Cockburn almiranteak eta gero Sir Hudson Lowek gidatuta. Napoleon eta 27 jarraitzaile Jamestownera iritsi ziren 1815eko urrian HMS Northumberland ontzian. Presoa 2.100 soldaduko goarnizio batek zaintzen zuen, eta 10 itsasontziko eskuadroi batek etengabe patruilatzen zituen urak ihes egitea eragozteko. Hurrengo urteetan, ihes egiteko konspirazioen zurrumurruak egon ziren, baina ez zen saiakera seriorik egin. Enperadorearekin batera jarraitzaile leial talde txiki bat zegoen, besteak beste, Bertrand jauregiko mariskal nagusia, Las Casesko kondea, Montholon jenerala eta Gourgaud jenerala. Hainbat bisitari jaso zituen Santa Helenatik igarotzen zirenean, garai hartan Afrikan zehar nabigatzen zuen edozein itsasontzirentzako portu garrantzitsua baitzen.

Napoleon bi hilabetez egon zen Briars-eko pabiloi batean, Longwood House-ra, 40 logelako egurrezko bungalow batera. Irtetea saihesten zuen, Lowek agindua eman baitzuen Enperadorea nonahi zaindu behar zela. Etxearen kokapena eta barrualdea hezeak, haizetsuak, arratoiek jota eta osasungaitzak ziren. The Times egunkariak Britainia Handiko gobernuak bere heriotza bizkortzen saiatzen ari zela iradokitzen zuten artikuluak argitaratu zituen. Napoleon askotan kexatzen zen bere bizi-baldintzez Hudson Lowe uharteko gobernadoreari bidalitako gutunetan, eta bere morroiek, berriz, "katarroak, zoru hezeak eta hornidura eskasak" zituela kexatzen ziren.
Napoleonek formalitate inperiala azpimarratzen zuen. Afari bat antolatzen zuenean, gizonek jantzi militarrak janztea espero zen eta "emakumeak gaueko soinekoekin eta harribitxiekin agertzen ziren". Bere gatibualdiaren inguruabarrak esplizituki ukatzen zituen. Bisitariak formalki hartzen zituen, bere memoriak eta kanpaina militarrei buruzko iruzkinak irakurri eta diktatu zituen buru-belarri, eta Las Casesi diktatu zizkion, Ingelesa ikasi zuen Emmanuel Las Casesko kondearekin hilabete batzuetan, baina utzi egin zuen hizkuntzetan eskasa zelako.

Uharte honetan, Napoleon hamabost urte inguruko emakume ingeles gazte batekin adiskidetu zen, Betsy Balcombe. Enperadorearen azken lagunetako bat izan zen, 1818an Ingalaterrara itzuli aurretik, eta bere Ile-sorta bat eraman zuen berarekin. Bestalde, une horretatik aurrera, iruzurgile batzuk Enperadorearen nortasuna hartu eta boterea berreskuratzeko itzuli zirela aldarrikatu zuten.

Napoleonek tratu txarraren berri eman zuen, iritzi publikoak aliatuak Santa Helenako erbesteratzea bertan behera uztera behartuko zituelakoan. Gobernuaren agindupean, Lowek Napoleonen gastuak murriztu zituen, uko egin zion enperadore ohi gisa aitortzeari, eta bere jarraitzaileei berarekin mugagabe geratuko zirela bermatzeko sinadura eman zien. Napoleonen tratuaren berriek 1817ko martxoan eztabaida batera eraman zuten Britainiar Parlamentuan, non Henry Vassall-Foxek, Hollandeko 3. baroiak, ikerketa publiko bat eskatu zuen.

 Bere osasunaren okerrera 
1817ko erdialdean, Napoleonen osasuna okerrera egin zuen. Bere medikuak, Barry O'Mearak, hepatitis kronikoa diagnostikatu zion eta Loweri ohartarazi zion klima txarraren eta ariketa faltaren ondorioz hil zitekeela. Lowek uste zuen O'Mearak esajeratzen ari zela eta 1818ko uztailean kaleratu egin zuen. 1818ko azaroan, aliatuek iragarri zuten Napoleon bizitza osorako preso egongo zela Santa Helenan. Berria jakin zuenean, deprimituago eta isolatuago jarri zen, denbora gehiagoz bere geletan emanez, eta horrek are gehiago kaltetu zuen bere osasuna. Bere inguruko gehienek Santa Helena utzi zuten, Las Cases barne, 1816ko abenduan, Gaspard Gourgaud jenerala 1818ko martxoan eta Albine de Montholon —agian Napoleonen maitalea zena— 1819ko uztailean. 1819ko irailean, bi apaiz eta François Carlo Antommarchi medikua batu ziren Napoleonen segiziora.

1821eko apirilaren bigarren hamabostaldian, bere azken testamentua eta hainbat kodizilo idatzi zituen, guztira berrogei orrialde inguru.

 Heriotza 
Napoleonen osasuna okerrera egiten jarraitu zuen, eta 1821eko martxoan ohean egon behar izan zuen. Apirilean bi testamentu idatzi zituen, "ingeles oligarkia"-k erail zuela, Borboiak eroriko zirela eta bere semeak Frantzia gobernatuko zuela adieraziz. Bere fortuna 97 legaturi utzi zien eta Sena ibaiaren ertzean lurperatzeko eskatu zuen. Maiatzaren 3an azken errituak eman zizkioten, baina ezin izan zuen jaunartzea hartu gaixotasunagatik. 1821eko maiatzaren 5ean hil zen, 51 urte zituela. Bere azken hitzak, bertaratutakoek hainbat modutan jasota, "Frantzia, armada, armadaren burua, Josefina"  (France, l'armée, tête d'armée, Joséphine)izan ziren, edo "armadaren buruan atzera egiten duena..." (qui recule...à la tête d'armée) edo "Frantzia, semea, Armada".

Hudson Lowe, Santa Helenako gobernadore ingelesa eta Napoleonen kartzelazaina, heriotza-ohean adierazi zuen: "Jaunok, Ingalaterraren etsairik handiena izan zen, nirea ere bai. Baina dena barkatzen diot. Gizon handi baten heriotzan, tristura eta damu sakona baino ez da sentitu behar".

Antommarchik eta britainiarrek autopsia txosten bereiziak idatzi zituzten, bakoitzak ondorioztatuz Napoleon urdaileko minbiziak eragindako barne-odoljario baten ondorioz hil zela, bere aita ere hil zuen gaixotasuna. Geroagoko teoria batek, Napoleonen ilearen laginetan aurkitutako artseniko kontzentrazio altuetan oinarrituta, Napoleon artseniko pozoitzearen ondorioz hil zela zioen. Hala ere, ondorengo ikerketek artseniko kontzentrazio handiak aurkitu zituzten Napoleonen haurtzaroko ile-laginetan eta bere semearen eta Josefinarenetan ere. Artsenikoa asko erabili zen sendagaietan eta ile-kremetan bezalako produktuetan XIX. mendean. Nazioarteko digestio-aparatuko patologo talde batek 2021ean egindako ikerketa batek berriro ondorioztatu zuen Napoleon urdaileko minbiziaren ondorioz hil zela.

 Bere errautsak Frantziara itzultzea 
Napoleon ohore militarrekin lurperatu zuten Santa Helenako Geranioen Haranean, nahiz eta Napoleonek Sena ibaiaren ertzean lurperatua izateko eskatu zuen, 1840an, Britainia Handiko gobernuak Luis Filipe I.ari baimena eman zion Napoleonen gorpuzkiak Frantziara itzultzeko. Gorpua 1840ko urriaren 15ean lurpetik atera zen, eta Napoleonek azkenean Santa Helena uhartea utzi zuen 1840ko urriaren 18an.  Napoleonen bihotza eta hesteak atera eta hilkutxan zigilatu zituzten. Napoleonen zakila autopsian atera eta saldu eta erakutsi omen zuten.  Napoleonen gorpua lurpetik atera zuten eta ondo kontserbatuta zegoela ikusi zuten, lau hilkutxatan zigilatu baitzuten (bi metalezkoak eta bi kaobazkoak) eta harlanduzko hilobi batean jarriz. thumb|250x250px|Napoleonen hilobia, Hôtel des Invalides, Paris
1840ko abenduaren 15ean, estatu-hileta bat egin zen Parisen  Luis Felipe Orleansekoaren ekimenez, 700.000 eta 1.000.000 artean pertsona Les Invalides kaperarako hileta-segizioaren ibilbidean bertaratu zirela. Geroago, hilkutxa San Jeronimoren kaperan jarri zuten, eta han egon zen Louis Viscontik diseinatutako Napoleonen hilobia amaitu arte. 1861ean, Napoleon III.aren erregealdian, haren gorpuzkiak Les Invalideseko kupularen azpiko kriptan zegoen sarkofago batean lurperatu zituzten.

1854 ondoren, Napoleon III.a enperadoreak Longwood House eta Santa Helenako Hilobiaren Harana erosteko negoziatu zuen Britainia Handiko gobernuarekin. Hauek frantziar jabetza bihurtu ziren 1858an, eta ordutik Kanpo Arazoetarako Ministerioak kudeatu ditu.

 Ezkontzak eta seme-alabak 
 1796ko martxoaren 9an, Josefina de Beauharnaisekin ezkondu zen. Ez zuten seme-alabarik izan. 1809ko abenduaren 16an dibortziatu ziren.
 1810eko apirilaren 2an, Maria Luisa Habsburgo-Lorenakoarekin ezkondu zen. Seme bat izan zuten, Napoléon François Charles Joseph Bonaparte (1811-1832).

Bestalde, ezkontzaz kanpoko bi seme bederen izan zituen Napoleonek:
 Charles Léon (1806-1881), Éléonore Denuelle de La Plaigneren (1787-1868) semea.
 Alexandre Colonna Walewski (1810-1868), Walewska kondesaren (1789-1817) semea.

 Napoleonen ondarea 
Gutxik utzi dute Napoleon Bonapartek bezainbesteko arrastorik Frantziako historiografian eta pentsamendu politikoan. Badirudi arrasto hori neurri handi batean Mémorial de Sainte-Hélène-ri zor zaiola, Las Casesek 1823an argitaratutako saiakera bat, Enperadorea hil eta bi urtera, eta arrakasta editorial handia izan zuena. Jean Tulardentzat, Mémorial-a Bonapartismoaren laburpen bihurtu zen. 2014an, 80.000 titulu inguru eskaini zitzaizkion Enperadoreari, salbuespen batzuk izan ezik, laudoriozko lanak, nahiz eta gaur egun distantzia kritikoagoarekin hurbiltzen den.

 Ondare Politikoa 
1799ko erdialdean, Frantziako egoera katastrofikoa zen. Frantziako gobernua barne arazoek astinduta zegoen, zergak ez ziren estatuaren kutxetara iristen, lapurreta hedatu zen, errepideak suntsitu ziren, Frantziako Errepublikaren konkistatutako eskualdeak eta estatu sateliteak Bigarren Koalizioko armaden eraso orokorraren mehatxupean zeuden Suitzan, Italian, Alemania hegoaldean eta Holandan. Merkataritza egoera larrian zegoen, industria (batez ere Lyongo zeta) hondatuta zegoen, langabezia gora zihoan, ogiaren prezioa altuegia zen langileentzat eta ospitaleak huts egiten ari ziren. Une horretan, Bonapartek, garai hartan oraindik jeneral iraultzailea zenak, Egiptoko armada utzi eta Parisera abiatu zen 1799ko azaroaren 10ean estatu-kolpe bat bultzatzeko.

 Esklabotzaren Berrezarpena 
1794ko otsailaren 4an kolonietan esklabotza lehen aldiz abolitu izanak, eta haren ondorio ekonomiko eta politikoek, Lehen Kontsula gaia jorratzera eraman zuten. Kargua hartu zutenean, hiru kontsulek esklabo ohiei ziurtatu zieten Konbentzioak emandako askatasuna errespetatuko zela. Hala jarraitu zuen 1802ra arte, 1802ko martxoaren 25ean Amienseko Bakea sinatu zen arte, hain zuzen Erresuma Batua Frantziari okupatutako koloniak itzultzera behartuta egon zen arte. Horien artean zeuden Santa Luzia eta Martinika, esklabotza abolitzeko legearen aplikaziotik onurarik atera ez zutenak.

 Esklaboen Salerosketaren Abolizioa 
1815eko Ehun Egunetan, Napoleonek "esklaboen salerosketa" abolitzea dekretatu zuen (gatibuen salerosketa bakarrik, baina ez esklabutza bera), 1815eko otsailean Vienako Bartzarrean Europako nazioen konpromisoaren ondoren, eta Ingalaterraren presiopean, itsasoak menperatzen baitzituen eta 1807tik debekatu egin zuelako. 

Napoleonen konbikzioen auzia sortzen da. Jean-Joël Brégeon historialariak adierazi bezala, Napoleon hasieran ez zegoen esklabotza berrezartzearen aldeko. Kolonia bakoitzari egokitutako trantsizio-egoera berri bat imajinatu zuen. Hala ere, Saint-Dominguen matxinada egoerak ordena berrezartzea eskatzen zuen. Gainera, "kreole alderdi" oso batek esklaboak plantazioetara itzultzea eskatu zuen. Jean-François Niort historialariak azaldu du: «Esklabotzaren aldeko lobbyak manipulatuta, Bonapartek uste zuen Guadalupe sutan zegoela –eta hori faltsua zen– eta ordena berrezartzeko esklabotza berrezarri behar zela»

Napoleonek, beraz, ofizialki indargabetu egin zuen "esklaboen salerosketa" 1815eko martxoaren 29ko dekretuaren bidez, Elba uhartetik itzultzean Europako estatu guztiak bere aurka mobilizatu ziren testuinguru batean. Napoleon koalizioa hausten saiatu zen Vienako Kongresuan Europako potentziek hartutako ebazpenak onartuz. Dekretuak, ordea, ez zuen denborarik izan aplikatzeko, Bigarren Berrezarkuntzak bertan behera utzi baitzuen. Azkenean, Luis XVIII.aren 1817ko urtarrilaren 8ko errege-ordenantzak berriro debekatu zuen esklaboak Frantziako kolonietan sartzea, eta 1818ko apirilaren 15eko legeak esklaboen salerosketa bera indargabetu zuen. Baina testu hauek gutxi bete ziren eta legez kanpoko salerosketa XIX. mendearen erdialdera arte jarraitu zuen.

 Napoleoni buruzko Ikerketak 
Hil zenetik, Napoleoni eta Lehen Inperioari eskainitako ikerketa historikoaren arloa, Frantziako Iraultzatik Napoleonen Gerretarainoko aldia hartzen duena, nabarmen hazi da. Napoleonen ikerketak batez ere Estatu Batuetan, Frantzian, Erresuma Batuan eta Alemanian oinarritzen dira. Lehen Inperioaren historia asko aztertu den arren, Napoleonen ikerketen arloa XXI. mendean sortu zen arlo akademiko gisa. Jean Tulard historialari frantziarrari "Napoleonen ikerketen maisua" deitzen diote bere kideek. Institut Napoleon-eko buru izan zen 1974tik 1999ra, eta Napoleonen ikasketen katedra izan zuen Paris-Sorbona Unibertsitateko École Pratique des Hautes Études-en. Napoleonen ikasketen arloa ikerketa akademiko serio gisa ezartzeagatik aitortzen zaio, Frantziako Iraultzari buruzko institutuekin loturarik gabea, eta Inperioan ia arreta jarri gabe, Jean Tularden aurretik bezala.

 Napoleon Bonaparteren ekintzak 

 Kontsulatuaren agintepean 
Kontsulatua, funtsean, Frantzian baketze eta egonkortze aldi bat izan zen, hamarkada iraultzailearen ondoren. Hainbat erakunde sortu ziren, sortzailea baino askoz gehiago biziko zirenak; Iraultzaren lorpen batzuk jaso zituzten eta XXI. mendearen hasieran oraindik ere Frantzian existitzen dira. Bonapartek Frantziako gizartea hainbat arlotan berrantolatu nahi izan zuen:

 Hezkuntza: Erreforma garrantzitsu bat abiarazi zuen, 1802ko maiatzaren 1ean (11 Floréal, X. urtea) amaitu zena, lizeoak eta Saint-Cyr Eskola Militarra sortuz.
 Ekonomia: 1802ko abenduaren 24an, hogeita bi merkataritza ganbera sortu zituen eta moneta berri bat, Germinal frankoa, ezarri zuen, 1803ko apirilaren 7an (17 Germinal, XI. urtea).
 Justizia eta Zuzenbidea: Bonapartek Frantziako sistema judiziala eraldatu zuen, apelazio auzitegiak sortuz, eta Kasazio Auzitegia Kasazio Auzitegi bihurtu zen. Zuzenbide ikasketak berrantolatu zituen zuzenbide eskolak sortuz eta guztiontzat eskuragarri zegoen diploma bat, legeen titulua, 1804ko martxoaren 13an (22 Ventôse, XIII. urtea). Azkenik, 1804ko martxoaren 21ean (30 Ventôse XII. urtea), Napoleon Bonapartek Frantziako Kode Zibila aldarrikatu zuen, frantziarren eskubide eta betebehar berriak definitzen zituena. 1802ko maiatzaren 19ko legearen bidez, Napoleon Bonapartek Ohorezko Legioa ere sortu zuen, Estatuak egindako zerbitzuengatik bereizgarri horrekin saritu nahi zituen militar eta zibilei ematen zitzaiena.


 Inperioaren agintepean 

 1806an, Napoleon I.a enperadoreak Étoileko Garaipen Arkua eraikitzeko agindua eman zuen.

-  Martxoaren 18an (IX. urtea), lehen industria auzitegi bat ezarri zen Lyonen.

- Maiatzaren 10ean, Unibertsitatea berriro sortu zen, Iraultzak indargabetu ondoren, gaur egungo unibertsitateak sortuko zituen moduan.

 1807an, Napoleonek Alexandre-Théodore Brongniarti eman zion etorkizuneko Parisko Burtsa eraikitzeko ardura.

- Otsailaren 9an, Sanedrin Handiaren funtzioa berpiztu zuen (juduak Inperioan asimilatzea erraztu zuena). Napoleonek Iraultzak hasitako juduenganako tolerantzia lana jarraitu zuen.

-  Irailaren 16an, Napoleonek Kontuen Auzitegia sortu zuen.

 1808: Martxoaren 17an, Napoleonek batxilergoa sortu zuen dekretuz.
 1810: Otsailaren 12an, Zigor Kodea aldarrikatu zuen. 

 Legegintzako Lana 
Kontsulatuaren hasieratik bertatik, Bonapartek erreforma ugari ezarri zituen hezkuntzan, justizian, finantzetan eta administrazio sisteman. Portalis, Maleville, Bigot de Préameneu eta Tronchet-ek idatzitako eta 1804ko Napoleondar Kode gisa ezagutzen den lege zibilen bildumak eragin handia du gaur egun ere herrialde askotan. Cambacérès-ek Iraultzan aurkeztutako Kode Zibilaren zirriborroak eragin handia izan zuen, oraindik Bigarren Kontsula ez zenean. Bonapartek Kode Zibila idazteko saio askotan buru izan zen. Harro kontsideratzen zuen bere lanik handiena: "Nire ospea ez da berrogei bataila irabazi izanagatik [...] Ezerk ez du ezabatuko, betiko biziko dena nire Kode Zibila da, Estatu Kontseiluaren aktak dira". 

Frantziako Kode Zibila, ordea, neurri handi batean Antzinako Erregimenaren pean zeuden lege eta ohitura anitzetan inspiratu zen, eta horiek bateratu zituen. Bere administrazio-lana 1814ra arte jarraitu zuen. Beste erreforma batzuen artean, Frantziako lurraldearen mapa katastral bat ezartzeko lana hasi zuen. 

Kode Zibil hau asko esportatu zen, eta fenomeno garrantzitsua izan zen historia juridiko unibertsalean. 

 Arkitekturan eta hirigintzan 

 Parisen 
Napoleonek monumentu ugari eraikiarazi zituen Parisen, eta asko “Armada Handia” (Grande Armée)-ren garaipenen aintzarako. Austerlitzeko Guduan lortutako garaipenaren ondoren, bi garaipen arku eraikiarazi zituen, bere soldaduei esanez: "Garaipen arkuen azpian bakarrik itzuliko zarete etxera". 1806an eraiki zen lehenengoa Étoileko Garaipen Arkua izan zen, Louvre eta Bastillako plaza zeharkatzen zituen garaipen etorbide baten abiapuntua izateko; 1836ra arte ez zen amaitu. Bigarrena Carrouselgo Garaipen Arkua da, 1806tik 1808ra eraikia eta Carrousel Plazan kokatua, Louvre museoaren mendebaldean. Austerlitzeko gudua Vendôme zutabeak ere oroitzen du, lehen Austerlitz zutabea eta gero Armada Handia zutabea deitua, 1805 eta 1810 artean eraikia. Napoleonen estatua batek errematatzen du.

Madeleine eliza Armada Handiaren aintzarako tenplua izango zen, 1805ean aurreikusita zegoen bezala. 1812an, Errusiako kanpainaren ondoren, Napoleonek iritziz aldatu eta elizaren proiektura itzuli zen. 1842an amaitu zen. Napoleonek korintiar estiloko Brongniart jauregia ere eraikiarazi zuen 1807tik 1825era, Parisko Burtsa bertan kokatzeko. Orsay jauregia ere eraikiarazi zuen 1808tik 1840ra, Estatu Kontseiluaren egoitza izateko.

Napoleonek Paris hiriburua ere garatu zuen. Rivoli, Castiglione eta Pyramides kaleak ireki zituen, baita eraikinak zenbakitu ere. Louvre museoaren eta Tuileries jauregiaren arteko lotura eta Louvreko patio karratua amaitzea agindu zuen (mendebaldeko eta hegoaldeko hegalak eraikiz), museo bihurtuz. Palais Bourbon-i fatxada berria eman zion, 1806 eta 1810 artean eraikia. Hiru zubi eraiki zituen: Zunt des Arts (1801-1803), Austerlitz Zubia (1802-1806) eta Iéna Zubia (1808-1814). Eta baita dozenaka iturri, hala nola Bastillako Elefantea. Luxenburgoko lorategiak eta Jardin des Plantes apaindu zituen. Bestalde, Ourcq kanala, Saint-Martin kanala eta Saint-Denis kanala sortu zituen. Azkenik, Père-Lachaise hilerria garatu zuen.

 Paristik kanpo 

 Napoleonen sorrera (gaur egungo La Roche-sur-Yon herria).
 Lyongo Bellecour plazaren eraldaketa.
 Armada Handiaren zutabea, Boulogne-sur-Mer ondoan.
 Bordeleko harrizko zubia.
 Landesko prefekturaren eta udaletxeko zubiaren eraikuntza (gaur egungo Gisèle-Halimi zubia) Mont-de-Marsanen.
 Milango Place de la Paix plazaren eraikuntza.
 La Seyne-sur-Merren Napoleon gotorlekuaren eraikuntza.
 Nantes-Brest eta Mons-Condé kanalak.
 Anberesko portuan Bonaparte arroa eta Guillaume arroa.
 Damme kanala.
 Sèvres zubia, Tours, Roanne, Lyon, Turingo (Pont Mosca), Isère, Durance eta Rouengo zubiak.
 Arlesko Nabigazio kanala, eta Naviglio Paveseko zein Cavo Napoleonico kanalak.

 Tituluak eta Ohoreak 

 Tituluak 

 1769ko abuztuaren 15a - 1795eko urriaren 16a: Napoleon Bonaparte jauna
 1795eko urriaren 16a - 1799ko azaroaren 10a: Napoleon Bonaparte jenerala jauna
 1799ko azaroaren 10a - 1804ko maiatzaren 18a: Napoleon Bonaparte jenerala jauna, Frantziako Errepublikako lehen kontsula
 1804ko maiatzaren 18a - 1814ko apirilaren 6a: Frantziako Enperadorea, Bere Maiestate Inperiala
 1805eko martxoaren 17a - 1814ko apirilaren 11a: Italiako Erregea, Bere Maiestatea
 1806ko uztailaren 12a - 1813ko urriaren 19a: Frantziako Enperadorea, Bere Maiestate Inperiala, Rhin ibaiko Konfederazioaren Babeslea
 1814ko apirilaren 14a - 1815eko otsailaren 26a: Elba uharteko Printze Subiranoa, Bere Gorentasun Serenoa (erbestea)
 1815eko martxoaren 20a - 1815eko ekainaren 22a: Frantziako Enperadorearen Maiestatea (Ehun Egunak)

 Atzerriko Dominak 
1805 eta 1811 artean, Napoleon I.ak hamalau atzerriko domina baino gehiago jaso zituen. Ondorengo zerrenda osoak Enperadoreari emandako ordena guztiak aurkezten ditu, eman ziren dataren arabera:

 1805: San Hubertoren Ordenako Zalduna, Bavariako Bandera, Bavaria
 1805: Arrano Beltzaren Ordenako Zalduna, Prusiako Bandera, Prusiako Erresuma
 1805: Kristoren Ordenako Zinta, Portugalgo Bandera, Portugal
 1805: Avizko Ordenako Zinta, Portugalgo Bandera, Portugal
 1805: Santiagoko Ordenako Zinta, Portugalgo Bandera, Portugal
 1805: Urrezko Artilearen Ordenako Zalduna, Espainiako Bandera, Espainiako Erresuma

 1805: Urrezko Arranoaren  Ordenako Zaldun, Wurtemberg-Hohenzollern

 1806:  Fideltasun Ordenako Gurutze Handia, Wurtemberg-Baden
 1806: Italiako Erresumako Burdinezko Koroaren Ordenako Maisu Handiaren Bandera Italiako Erresuma
 1807: San Jose Ordenako Gurutze Handia Wurtzbourgeko Dukerri Handia
 1807: San Andres Ordenako Zaldun Errusiar Inperioko Bandera Errusiar Inperioa
 1806: San Alexandre Nevsky Ordenako Zaldun Errusiar Inperioko Bandera Errusiar Inperioa
 1806: Santa Ana Ordenako Zaldun Errusiar Inperioko Bandera Errusiar Inperioa
 1807: Diamantezko Koroaren Ordenako Zaldun Saxoniako Erresumako Bandera Saxoniako Erresuma
 1807: Meritu Ordenako Gurutze Handia Hesseko Bandera Hesse
 1808: Elefante Ordenako Zaldun Danimarkako Bandera Danimarka
 1809: Bi Sizilietako Ordenako Duintasuna Bi Sizilietako Erresuma
 1809: Koroaren Ordenako Komandante Handia Westfalia
 1810: Serafinen Ordenako Zalduna Suediako Bandera Suedia
 1810: San Esteban Ordenako Gurutze Handia, Norvegiako Bandera, Norvegiako Erresuma
 1810: Leopoldo Ordenako Gurutze Handia, Austriako Bandera, Austria
 1810: Batasunaren Ordenako Gurutze Handia, Holandako Erresumako Bandera, Holanda
 1811: La Reunioneko Ordenako Maisu Handia, La Reunioneko Bandera, La Reunion

 Bizitza pribatua 

 Eragin historikoak 
Gaztaroan, Bonapartek zenbait estatu-politikariekiko miresmena erakutsi zuen, batez ere Pasquale Paoli korsikar independentziaren aldeko ekintzailearekiko, eta Honoré Mirabeau iraultzaile moderatuarekiko. Jean-Jacques Rousseau ere asko miresten zuen, honakoa esanez: "Ai! Rousseau! Zergatik bizi izan zara hirurogei urtez bakarrik! Egiaren izenean, hilezkorra izan beharko zenuke". Geroago, ideia horiek ukatu zituen, Rousseauren ideiak ez baitziren egokiak sistema kontsularrarentzat eta gero inperialarentzat. Iraultzan zehar, ezarritako erregimen berriari esker bere bizi-baldintza xumeak gainditu ahal izatea espero zuen eta, beraz, garapen horren alde agertu zen. Bere jaioterrian zintzilik zegoen pankarta batean honela idatzi zuen: "Gora Nazioa! Gora Paoli! Gora Mirabeau!".

Eskertuta zegoen baita Robespierre anaiei, Augustin eta Maximilien-i, neurri batean haiei zor baitzien bere maila igoera azkarra. Geroago, pentsio bat bidali zion haien arrebari, honela idatziz: "Robespierreren hondamendiak eragin handia izan zuen nirgan, maite nuen eta purua zela uste nuen, baina nire anaia balitz ere, neuk labankadaz zaurituko nuke tirania nahi izango bazuen".

Bestalde, Napoleonek miresmen handia zuen Turenneren jenio militarrarekiko. 1800ean, bere hilobia Les Invalides-eko kupularen azpira eraman zuen.
Bonapartek konkistatzaile eta enperadore handiekiko miresmena ere erakutsi zuen. Adibidez, erramu koroa eta toga jantzita irudikatu zuen bere burua Julio Zesar edo Augusto bezala azaltzeko. Frederiko II.ak ere liluratua zuen.

 Napoleon eta emakumeak 
Bi aldiz ezkondu bazen ere, Napoleonek hainbat maitale izan zituen bere bizitzan zehar (berrogeita bat historialari batzuen arabera), eta hauekin seme-alaba ez-legitimoak izan zituen. Ondorengo hauek garrantzitsuak ziren berarentzat, antzua ez zelako sinesmena indartuz. Bi maitalek paper garrantzitsua jokatuko zuten bere bizitzan. Lehen maitale handia Éléonore Denuelle izan zen, Josefina Erreginaren dama eta irakurlea: hark izan zuen bere lehen semea 1806ko abenduaren 13an, eta Léon izena eman zioten.

Bigarrena, Poloniako kanpainan ezagutu zuen. 1807ko urtarrilaren 1ean, Enperadorea Varsovian sartu zen, eta emakume gazte bat hurbildu zitzaion, Marie Laczynska zen, Waleswka kondesa, hogeita sei urtekoa, Anastase Walewski agure baten emaztea. Enperadorearen omenez emandako dantzaldi batean, poloniarrek Marie Walewska bere ohean aurkitzea nahi zuten: horrela, Errusia, Prusia eta Austriaren artean banatutako Poloniaren patua Napoleonen laguntzarekin alda zitekeen nahia adierazi zuten. Hasieran oso mesfidati agertu arren, azkenean Enperadoreaz maitemindu zen eta seme bat eman zion, Alexandro, 1810eko maiatzaren 4an jaioa

Emazteei dagokienez, bi izan zituen: bata oso maiteminduta zegoen, Josefina Beauharnaiskoa, baina ez zuten ondorengorik izan. Besteak, Maria Luisa Austriakoa, emazte politikoa baino ez zena, inperioko tronurako oinordeko bat emateko ardura zuen. Napoleonen eta Maria Luisaren arteko ezkontzak seme bat izan zuen, Napoleon Frantzisko Jose Karlos (Napoleon II), jaiotzetik Erromako erregea bezala ezagutzen zena. Napoleonek 1815ean abdikatu zuenean, bere semea "Napoleon II" izendatu zuen oinordeko, baina aliatuek uko egin zioten aitortzeari. Reichstadteko duke titulua eman zioten 1818an, eta tuberkulosiak jota hil zen 21 urte zituela, seme-alabarik gabe.

Josefinaren arabera, Napoleonek bi emakume baino ez zituen maite izan: bera eta Walewska kondesa.

 Napoleon eta emakumeen eskubideak 
1800ean, Lehen Kontsulak Kode Zibila idazteko agindua eman zuen; emakumeen gizarteko lekua, baita ezkontzan genero berdintasuna ere, eztabaidagai izan ziren. Napoleonek, ordea, argi utzi zuen, "bere familiaren zaintzapea utzitakoan, emakumea senarraren zaintzapera pasatzen zen". Emakumeek gizonek baino eskubide gutxiago zituzten Inperioaren garaian; emakumeen desleialtasuna, adibidez, gehiago zigortzen zen, "senarrarenak baino ondorio arriskutsuagoak" zituelako. Hemen Napoleonen misoginia mota bat ikus dezakegu, baina behaketa hau kalifikatu egin behar da. Kode Zibilak gizartea eraikitzen zuen familia tradizionala zaintzea zuen helburu; Napoleonek ez zuen morala asaldatu nahi. Hala ere, 21 urterekin adin nagusitasunera iristen zen emakume ezkongabeak independentzia osoa zuen eta oinordeko bakoitzak, gizonezko edo emakumezko, oinordetza eskubide berdinak zituen. Napoleonek Amaren Karitate Elkartea berrezarri zuen, Iraultzan zehar indargabetua, lan egin ezin zuten amei laguntza ekonomikoa emateko helburuarekin. Izan ere, Napoleonen garaian, emakumeek hainbat lanbide praktikatzeko askatasuna zuten, hala nola manufaktura, eskulanak, nekazaritza eta artea. Emakumeen aldeko neurri batzuk hartu ziren; emagin lanbidea arautu zen, eta prestakuntza formala zutenek bakarrik praktikatu zezaketen lanbidea.

Jean Tulardentzat, beraz, Napoleon misoginoa zen, baina bere garaiaren isla.

 Napoleon eta espiritualitatea 

 Napoleon eta Katolizismoa 
Napoleon familia katoliko batean jaio zen, eta 1771ko uztailaren 21ean bataiatu zuten. Batzuetan katolizismoarekiko zuen jarrera kalkulu politiko kontua zela dirudi, aukera pertsonala baino gehiago. Baina bere jaioterriaren erlijioarekiko benetako atxikimendua adierazi zuen. 

André Palluel-Guillarden arabera, "Santa Helena arte, ateismoa ez bazen ere, materialismo sendoa eta munduko eta fedearen misterio handiekiko axolagabekeria handia aldarrikatu zituen".

Hala ere, bere bizitzaren amaieran, Napoleonek muturreko oliadura jaso zuen Vignali abadearen eskuetatik. Gainera, bere testamentuaren 1. artikuluak, 1821eko apirilaren 15ean Santa Helenan idatziak, argi eta garbi dio: "Duela berrogeita hamar urte baino gehiago jaio nintzen erlijio apostoliko eta erromatarrean hiltzen naiz".

 Napoleon eta masoneria 
Napoleonen inguruko militar eta intelektual asko masoiak ziren (Kléber jenerala, Kairoko "Isis" logia sortu zuena; Dominique Vivant Denon, Sofisien Ordena Sakratuaren eta "La Parfaite Réunion" logiaren kidea; Gaspard Monge, "L'Union Parfaite" logia militarreko kidea). Cub Scout bat zen, eta ez zuen ukatu Lehen Inperioan zehar garatu ziren 1.200 masoneria logietako hainbat kidek "anaia" deitzen ziotela. Hala ere, Santa Helenan erbesteratuta masoien aurka egin zituen kritikek kontrakoa frogatzen dutela dirudi.

 Erreferentziak 

 Bibliografia 
 Charritton, Piarres Napoleon-en kontrako Salvat Monho-ren zenbait bertso, Anuario del Seminario de Filología Vasca "Julio de Urquijo", ehu.eus


 Ikus, gainera 
 Napoleondar Gerrak
 Luis Luziano Bonaparte
 Napoleon III.a
 Nikolas Makiavelo

 Kanpo estekak 

 Irazustaberrena Uranga, Nagore Napoleon eta untxien pasadizoa, Argia astekaria, 2011ko ekainaren 5a, argia.eus
 Aurkenerena, Joseba Napoleon, Wellington eta euskaldunak, Kazeta.info, 2013ko uztailaren 14a, gara.naiz.eus

Kategoria:Napoleon Bonaparte
Kategoria:Urdaileko minbiziaren ondorioz hildakoak
Kategoria:Erromatar Eliza Katolikoak eskumikatuak
Kategoria:Pertsona mononimoak
Kategoria:Ajacciotarrak
Kategoria:Ezkerrak
Kategoria:Eskumikatuak
Kategoria:Estatu-kolpe bidez boterea eskuratu zuten liderrak