Mikaelo la 7-a (Bizancio)

Mikaelo la 7-a Dukas aŭ Μιχαὴλ Ζʹ Δούκας Παραπινάκης moknomita Parapinakes (greke: Παραπινάκης, romanigita: Parapinákes, lit. "malpli ol kvarono", referenco al la malplivalorigo de la bizanca valuto sub lia regado), estis la ĉefa bizanca imperiestro de 1-a de oktobro 1071 ĝis la 24-an de marto 1078.

Li estis konata kiel nekompetenta imperiestro kaj dependa de kortegaj oficistoj, precipe de sia financministro Nikeforico, kiu pliigis impostojn kaj luksajn elspezojn dum li ne konvene financis sian armeon (kiu poste ribelis). Sub lia regado, Bari estis perdita kaj lia imperio alfrontis malferman ribelon en Balkanio.

Kune kun la antaŭenirantaj Selĝukaj Turkoj en la orienta fronto, Mikaelo ankaŭ devis trakti siajn dungosoldatojn, kiuj malkaŝe turnis sin kontraŭ la imperio. Mikaelo demisiiĝis kiel imperiestro en 1078 kaj poste retiriĝis al monaĥejo.

Vivo
Mikaelo la 7-a naskiĝis ĉirkaŭ 1050 en Konstantinopolo, la plej aĝa filo de Konstanteno la 10-a Dukas kaj Eŭdokja Makrembolica. Li probable estis ligita al la trono antaŭ la fino de 1060, kune kun aŭ baldaŭ antaŭ sia ĵus naskita frato Konstancio Dukas.

Kiam Konstanteno la 10-a mortis la 23-an de majo 1067, Mikaelo la 7-a jam estis 17-jaraĝa kaj devus esti povinta regi memstare. Li tamen montris malmultan intereson pri politiko, kaj lia patrino Eŭdokja kaj onklo Johano Dukas (1012-1088) regis la imperion kiel efikaj regentoj.

eta|maldekstre|300px|Bizanca Imperio ĉirkaŭ la jaro 1076.

eta|maldekstre|300px|Verde, la teritorioj kontrolitaj de la Selĝukoj ĉe la jarŝanĝo 1080. Nur kelkaj disaj areoj, inkluzive de la regiono de Antioĥio, estis ankoraŭ kontrolitaj de reprezentantoj de la Bizanca Imperio.

eta|maldekstre|300px|Sub la regado de Mikaelo la 7-a, Bari estis perdita kaj lia imperio alfrontis malferman ribelon en Balkanio.

eta|dekstre|300px|Romano la 4-a estis venkita kaj kaptita de Alp Arslan dum la Batalo de Manzikerto.

eta|maldekstre|300px|Lokigo de Likaonio en Anatolio.

eta|maldekstre|300px|Lokigo de Galatio en Malgrandazio.

La 1-an de januaro 1068, Eŭdokja edziniĝis al la generalo Romano la 4-a Diogeno, kiu tiam fariĝis pli altranga kunimperiestro kune kun Mikaelo la 7-a, Konstancio, kaj alia frato, Androniko Dukas (1058-1077).

Kiam Romano la 4-a estis venkita kaj kaptita de Alp Arslan de la Selĝukaj Turkoj ĉe la Batalo de Manzikerto en aŭgusto 1071, Mikaelo la 7-a restis en atendo, dum la iniciaton preni la potencon estis konfidita al sia onklo Johano Dukas kaj lia tutoro Mikaelo Pselo. Mikaelo la 7-a estis proklamita imperiestro ĉirkaŭ la 1-a de oktobro 1071, kvankam Eŭdokja kunregis kun Mikaelo la 7-a dum unu monato antaŭ ol esti sendita al monaĥinejo.

Kvankam ankoraŭ konsilita de Mikaelo Pselo kaj Johano Dukas, Mikaelo la 7-a fariĝis pli kaj pli dependa de sia financministro Nikeforico. La ĉefaj interesoj de la imperiestro, formitaj de Pselo, estis akademiaj okupoj, kaj li permesis al Nikeforico pliigi kaj impostojn kaj luksajn elspezojn sen konvene financi la armeon. Kiel imperiestro li estis nekompetenta, ofte ĉirkaŭita de flataĉaj kortegaj oficistoj.

En seriozaj malfacilaĵoj, imperiaj oficistoj fari uzon de la posedaĵkonfiskoj kaj eĉ ekspropriigis iujn el la propraĵoj de la eklezio. La subpagita armeo emis ribeli, kaj la bizancanoj perdis Barion, sian lastan posedaĵon en Italio, al la normandoj de Roberto Gviskardo en 1071.

Samtempe, ili alfrontis gravan ribelon sub Georgo Vojtek en Balkanio, kie ili alfrontis provon restarigi la bulgaran ŝtaton. Kvankam ĉi tiu ribelo estis subpremita de la generalo :en:Nikephoros Bryennios the ElderNikeforo Brienjo, la Bizanca Imperio ne povis reakiri siajn perdojn en Malgranda Azio.

Post Manzikerto, la bizanca registaro sendis novan armeon por deteni la Selĝukajn Turkojn sub Izaako Komneno, frato de la estonta imperiestro Aleksio la 1-a Komneno, sed ĉi tiu armeo estis venkita kaj ĝia komandanto kaptita en 1073. La problemo plimalboniĝis pro la dizerto de la okcidentaj dungosoldatoj de la bizancanoj sub Ruselo de Bajelo, kiuj starigis sendependan princlandon en la regiono Galatio kaj Likaonio.

Ili fariĝis la celo de la sekva milita ekspedicio en la regiono, gvidata de la onklo de Mikaelo, cezaro Johano Dukas. Ĉi tiu kampanjo ankaŭ finiĝis per fiasko, kaj Johano same estis kaptita de la malamiko. La venka Ruselo nun devigis Johanon Dukas-on stari kiel pretendanto al la trono kaj prirabis Krisopolison, ĝuste kontraŭ Konstantinopolo. Nova armeo sub Aleksio Komneno (la estonta imperiestro), plifortigita de selĝukaj trupoj senditaj de Malik Ŝaho la 1-a, fine venkis la dungosoldatojn kaj kaptis Johanon Dukas en 1074.

Ĉi tiuj malbonŝancoj kaŭzis vastan malkontenton, pligravigitan de la malplivalorigo de la valuto, kiu donis al la imperiestro lian kromnomon Parapinakes. En 1078 du generaloj, Nikeforo Brienjo kaj Nikeforo Botaniato, samtempe ribelis en Balkanio kaj Anatolio, respektive.

Botaniato akiris la subtenon de la selĝukaj turkoj, kaj li unue atingis Konstantinopolon. Mikaelo la 7-a demisiis de la trono sen granda rezisto la 24-an aŭ 31-an de marto 1078 kaj retiriĝis en la Monaĥejon de Studios. Li poste fariĝis metropolito de Efezo kaj mortis en Konstantinopolo ĉ. 1090.

Antaŭ sia demisio de la trono, Mikaelo la 7-a eble sendis ambasadon al Ĉinio de la dinastio Song, sekvante serion da bizancaj ambasadoj al la antikva Tang-imperio de Ĉinio. El la Wenxian Tongkao, verkita de la ĉina historiisto Ma Duanlin (1245–1322), kaj la 14-jarcenta verko pri la Historio de Song, oni scias, ke la reganto "Mie-li-yi-ling-kai-sa" (滅力伊靈改撒) de Fu-lin (t.e., Bizanco) sendis ambasadon al la dinastio Song, kiu alvenis en novembro 1081, dum la regado de la imperiestro Shenzong de Song (reg. 1067–1085).

La Historio de Song mencias kiel la bizanca diplomato kaj oficisto nomita "Ni-si-tu-ling-si-meng-p'an" ofertis selitajn ĉevalojn, glavoklingojn kaj verajn perlojn kiel tributajn donacojn al la kortego de Song.

Uzurpantoj
Diversaj uzurpantoj provis renversi Mikaelon la 7-an aŭ regi partojn de la imperio. Inter ili estis:

 Nestoro - Iama sklavo de Konstanteno la 10-a, Nestoro estis promociita por iĝi la dukso de Paradunavo, regiono limanta la Danubon. Konfiskinte multon el lia posedaĵo kaj riĉeco fare de la ministro Nikeforico, li ribelis ĉirkaŭ 1076, metante sin ĉe la kapo de la garnizonoj sub sia komando, kiuj jam estis en ribelstato pro ŝuldo en ilia salajro.

La trupoj volis prirabi la bulgarojn, kaj Nestoro gajnis la helpon de unu el la ĉefoj de la Peĉenegoj antaŭ ol marŝi al Konstantinopolo. La ribelantoj postulis la maldungon de Nikeforico, sed malkovrante, ke li ne havis sufiĉe da nombroj por ataki la ĉefurbon, la trupoj de Nestoro disiĝis en pli malgrandajn grupojn kaj daŭrigis prirabante Trakion.

Venkita de Aleksio la 1-a Komneno en 1078, Nestoro restis kun la Peĉenegoj kaj retiriĝis kun ili reen al Paradunavo.

 Filaretos BraĥamiossMilitary History (1043-1092)
 Johano Dukas (la Cezaro) (997-1088), onklo de Mikaelo
 Nikeforo Brienjo (1062-1137)
 Nikeforo la 3-a Botaniato (1002-1081)

Familio
Mikaelo la 7-a Dukas edziĝis al Maria de Alanio (1053-1118), filino de reĝo Bagrato la 4-a de Kartvelio. Kun ŝi li havis almenaŭ unu filon, Konstanteno Dukas (1074-1095), kunimperiestro de ĉ. 1075 ĝis 1078 kaj de 1081 ĝis 1087/8. Li mortis ĉ. 1095.Angla Vikipedio

 Referencoj 

Kategorio:Naskiĝintoj en 1050
Kategorio:Mortintoj en 1090
Kategorio:Naskiĝintoj en la 11-a jarcento
Kategorio:Mortintoj en la 11-a jarcento
Kategorio:Naskiĝintoj en Konstantinopolo
Kategorio:Mortintoj en Konstantinopolo
Kategorio:Bizancaj regantoj
Kategorio:Bizancaj militistoj
Kategorio:Imperiestroj de la Bizanca Imperio
Kategorio:Historio de Romo