Homela palaco

Homela palaco estas arkitektura monumento de la 18-a — 19-a jarcentoj, la ĉefa allogaĵo de la urbo Homel kaj la kompona centro de la Homela palac-parka ensemblo kiu krom la palaco same inkluzivas la urban parkon, la Katedralon Sanktaj Petro kaj Paŭlo, ktp.

 Historio 
La palaco estis konstruita en la jaroj 1777-1796 laŭ ordono de la rusa komandanto Petro Rumjancev sur la loko de ligna kastelo konstruita de la lasta Homela starosto Miĥail Frederiko Ĉartarijski. La arkitekto de la palaco estis ŝajne Ivan Starov, kiu famiĝis pro konstruado de Taŭrida palaco, Kazana Katedralo kaj Monaĥejo Aleksandro Nevskij en Sankt-Peterburgo. Unu el la fontoj de inspiro por la arkitekto estis Villa Almerico Capra "La Rotonda" de la fama itala arkitekto Andrea Palladio.

 La palaco kiel posedajho de Rumjancev-oj 
La palaco estis unu el la fruaj ekzemploj de rusa paladianismo. Ĝi estis kompakta duetaĝa konstruaĵo sur alta soklo, kronita en centro per kubforma belvedero. La kompona centro de la palaco estis kvadrata halo kun kupolo. La ekstera  dekoro de la palaco estis farita laŭ stilo de frua klasikismo. La ĉefa ornamado de la fasadoj estis la portikoj de la korinta ordo — kvarkolumna fronta kj seskolumna parka. Laulonge de la tuta perimetro de la tuta konstruaĵo situas rektangulaj fenestroj, aranĝitaj en du vicoj kaj kiuj alternis kun pilastroj, kiuj donis al palaco majestan monumentecon. En la alta unua etaĝo situis  ekskluzive ceremoniajn ĉambroj, en la dua etaĝo situis loĝoĉambroj, kaj la kelo estis uzata por mastrumaj bezonoj kaj loĝado de servistoj.

Post la morto de Rumjancev, la palacon heredis lia filo, la fama diplomato, ŝtatisto kaj filantropo Nikolao Rumjancev. Li invitis el Anglio la arkitekton John Clarke, kiu loĝis kaj laboris en Homel de 1800 ĝis 1826. Clarke ne nur reconstruis la palacon, sed ankaŭ influis al la preskau tutan arkitekturon de homel de la unua duono de 19-ajarcento, inkluzive  li projektis la lokan Katedralon Petro kaj Paŭlo. Dum la Renovigo kaj reconstruo de la palaco, kiu okazis de 1800 ĝis 1805, Clarke ligis la servajn aloj per galerioj, ornamitaj per portikoj de la ionika ordo.

Nikolao Rumjancev konservis en la palaco riĉan kolekton de libroj, kiu post lia morto fariĝis la bazo por la kreado de Rusia Ŝtata Biblioteko en Moskvo.

En 1826, Nikolao Rumjancev mortis, kaj la palaco transiris al lia frato Sergeo, kiu jam en 1828 hipotekis la palacon, kaj en 1834 vendis ĝin al trezorejo.

 La palaco kiel posedajho de Paskeviĉ-oj 
350px|maldekstre|Palaco, 1883
En 1934, la palaco estis aĉetita por 800 000 rubloj de la fama rusa komandanto Ivan Paskeviĉ. Nova posedando komencis rekonstruado de la palaco kaj aranĝado de grandioza parko. kio estis farita en 1837—1851 sub la gvidado de la pola arkitekto Adam Idzkowski.

Idzkowski komencis la rekonstruon de la palaco de la aloj. Tria etaĝo estis aldonita al la norda alo, la interna aranĝo estis ŝanĝita, portiko en la ionika ordo estis forigita de la fasado. La suda alo de la palaco estis malmuntita ĝis la fundamento — anstataŭe Idzkowski starigis kvaretaĝan turon (en la jaroj 1850—1851). La 32-metra turo havis horloĝmekanismon sur la supra etaĝo, krom tio al la turo estis aldonitaj verandon kun balkono. Ĝia konstruado ŝanĝis la simetrian konsiston de la komplekso, sed kreis gravan altecan akcenton. La etaĝoj de la turo distiniĝas per malgrandaj fenestraj ambrazuroj grupigitaj triope, evoluintaj rubandoj de kornicoj kaj vertikalaj pilastroj. La supro de la konstruaĵo estas kronita per gotikaspekta krenela parapeto,kiu bone aspektas de malproksime. Interne, la etaĝoj de la turo estas unuiĝitaj per trisekciaj ŝtuparoj. Ĉi tiu strukturo, kiu iomete  elstaras de la ĝenerala arkitekturo de la konsrtruaĵo, estis kreita kiel persona loĝejo de Paskeviĉ. En la turo situis bibliotekon se la posedanto kaj kolekton de artaĵoj. Paskeviĉ estis konata kiel posedanto de riĉa kolekto de antikvaĵoj kaj pentraĵoj, kies signifa parto estis konservita en Homela palaco.

Idzkowski ankaŭ faris ŝangjijn al la arkitekturo de la ĉefa konsrtuaĵo. la duonrondaj fenestroj de la belvedero estis restrukturitaj, la frontono de la seskolmna portiko preteratentanta la rieron Soĵ estis ŝangita. krome li aldonis verandon al ĉi tiu fasado de la konstruaĵo. Dun la rekonstruo, statuoj estis instalitaj sur la kornicoj de la ĉefa konstruaĵo de la palaco kaj galerioj. La laboron pri la interna dezajno de la palaco kontrolis la itala arkitekto Vincenzo Vincenti.

La lastaj posedantoj de la bieno estis la filo de feldmarŝalo Fjodor Paskeviĉ kaj lia edzino Irina. Fjodor Paskeviĉ daŭriĝis la tradicion de aranĵado de palaco kaj kolektado de artaĵoj. Lau lia deziro, en la dua duono de la 19-a jarcento, en la norda parto de la palaco estis konstruita doma preĝejo honore al Johano la Teologo kaj Sankta Elizabetoю En centra parto, laperono de la urba flannko estis ŝanĝita, kaj nuna rampo estis konstruita. Estonte, ĝis la komenco de la 20-a jarcento, la palaco konservis sian aspekton sen signifaj ŝanĝoj.

Post la revolucio, la palaco estis konfiskita kaj ĝiaj kolektoj fariĝis la bazo de Regiona muzeo, establita en 1919, kaj lasta posedantino Irina Paskeviĉ estis translokiĝita en malranda loĝejo.

 La palaco kiel muzeo 
En marto 1919, incendio kaŭzis signifajn damaĝoj al la palaca konstruaĵo kaj kolectoj. Dum la Dua Mondmilito, la kolektoj de la muzeo estis evakuitaj, kaj en junio 1946 estis resenditaj en Homel, sed montriĝis, ke el evakuitaj objektoj restis nur ĉirkaŭ 200 ekspoziciaĵoj, kvankam la kolektoj de la Homela muzeo en la antaumilita periodo nombris 7 540 ekspoziciaĵojn. Signifa parto de la kolektoj de la muzeo perdiĝis.

La palaco, kiu ankaŭ estis difektita dum la Dua Mondmilito, kaj gastigia muzeon kaj junpioniran klubon. Komence de 1945, al la muzeo estis transdonitaj 5 ĉambroj en la maldekstra alo de la palaco, kaj la 15-an de februaro 1946 la unua postmilita ekspozicio de la muzeo estis malfermita. En 1952, la muzeo etis renomita kiel la «Gomela Regiona muzeo de Lokala Historio». La turo de la palaco (dekstra aŭ suda alo) estis redonita al la muzeo post restaurado en decembro 1970. En la jaro 1978, al la muzeo estis transdonita situita apude la kapelo kajtomboĉabro (subtera kripto) de familio de princoj Paskeviĉ-oj.

En 1995, on decidis  fari restaŭraj laboroj, rezulte de kiuj la internoj de la palacaj ĉambroj de la 18-a kaj 19-a jarcentoj estis restauritaj. En la septembro 2004, post la restaŭrado, la centra parto de la palaco estis malfermita al vizitantoj. Rilate al la reorganizado en 2006, la regiona muzeo de loka historios iom post iom transormiĝis en la ŝtatan historian kaj kaj kulturan institucion «Homela Palaca kaj Parka Ensemblo».

Nuntempe, la muzeo konservas nur ĉirkaŭ 300 objektoj el la kolekto de Paskeviĉ. Inter ili estas pentraĵoj de Januarij Suĥodolskij. Ivan Kramskoj, skilptaĵoj de Bertel Thorvaldsen, Antonio Canova, diversaj antikvaĵoj. Samtempe, la kolektoj de la muzeo konstante kreskas: en 2009 ĝi estas replenigita per ĉirkaj 2000 objektojФонды дворца Румянцевых и Паскевичей в Гомеле обогатились тысячами предметов, Naviny.By. En 2010, restaŭraj atelieroj  malfermiĝis en la palaco.

 Arkitekturo 
La palaco estas kompakta duetaĝa konstruaĵo sur alta soklo, centre kronita de kubforma belvedero kun granda kupolo. La ekstera ornamado de la palaco estis tute farita laŭ la stilo de frua klasikismo. La ĉefa ornamado de la fasadoj estis la portikoj de la korinta ordo - kvarkolumna fronta kaj seskolumna parka. Laŭlonge de la tuta perimetro de la konstruaĵo, rektangulaj fenestraj embrazuroj, aranĝitaj en du vicoj, alternis kun pilastroj, kiuj donis al la palaco majestan monumentecon.

 Internaĵo 
250px|thumb|left|Blanka salono
La alta unua etaĝo enhavis nur ceremoniajn ĉambrojn, la dua etaĝo enhavis loĝoĉambrojn, kaj la kelo estis uzata por mastrumaj bezonoj kaj loĝado de servistoj.

 Parko 
 Historio 
La moderna parko ĉirkaŭ la palaco estis aranĝita dum la restaŭrado de 1837-1851. Diversaj specioj de arboj kaj arbustoj, inkluzive de ekzotaj, estis importitaj el diversaj regionoj de la Rusia Imperio kaj eksterlando, kaj oni kreis stratetojn. Dum la sama periodo, formiĝis romantikaj anguloj de la parko. La fluejo de la antikva rivereto Hamjajuk estis transformita en la Cignan Lageton, oni aranĝis gazonojn kun florbedoj, grotojn, belvederojn, fontanojn, kaj en la parkaj stratetoj estis instalitaj kopioj de antikvaj skulptaĵoj.

En 1842–1922, sur la teraso de la palaca parko, staris monumento al princo Józef Poniatowski far Bertel Thorvaldsen, kiu estis destinita por Varsovio kaj estis prenita de la Modlin-fortikaĵo fare de Paskeviĉ. En 1921, post la Riga packontrakto, kiu antaŭvidis la redonon al Pollando de kulturaj valoroj prenitaj de ĝi post 1772, la monumento estis redonita al Varsovio.

En 1996, monumento al Nikolaj Rumjancev, kreita de skulptisto M. A. Riĵankov, estis starigita en la parko kontraŭ la palaco. La monumento prezentas Rumyantsev kun urboplano, sur kiu la estonta Katedralo de Sanktaj Petro kaj Paŭlo estas markita per kruco. La monumento estas ornamita per la blazono de la familio Rumyantsev kun la moto «Ne nur per armiloj».

 Moderna parko 
La parka areo estas ĉirkaŭ 25 hektaroj. Ĝi situas sur la kruta bordo de la plenflua Soĵ kaj ravino kun la rivereto Hamjajuk. Plejparto de la parko estas pejzaĝigita kaj nur antaŭ la ĉefa fasado de la palaco ĝi havas vidon de franca ĵardeno. La plantadoj de la parko konsistas el lokaj kaj importitaj plantospecioj. Estas kverko, karpeno, acero, frakseno, lariko, kaŝtano, akacio, same kiel maloftaj specioj de piramida kverko, vejmuta pino, ploranta frakseno, manĉura juglando, ktp. Diversaj arbospecioj estas aranĝitaj en pitoreskaj grupoj, kiuj plifortigas la efikon de pejzaĝa percepto.

 Referencoj 

Kategorio:Palacoj en Belorusio
Kategorio:Homel