Strigorĝa ermitkolibro

La Strigorĝa ermitkolibro (Phaethornis striigularis) estas malgranda specio de kolibroj en la familio Trokiledoj. Ĝi vivas en Centrameriko kaj nordokcidenta Sudameriko. Ĝi estas ĝenerale ofta kaj konsiderata Malplej Zorgiga fare de BirdLife International.

Aspekto kaj sistematiko
Kun totala longo de 9–10 cm kaj pezo de 2–3 g, ĝi estas inter la plej malgrandaj specioj de ermitkolibroj. La flugilkovriloj, mantelo, nuko kaj krono estas obtuze irizverdaj, la pugo estas palruĝbruna, la ventro kaj flankoj estas flavecbrunaj, kaj la centraj subpartoj kaj gorĝo estas palgrizecbrunaj, ĉi-lastaj kun malgrandaj malhelaj strioj, kiuj ofte estas malfortaj kaj malfacile videblaj. La vizaĝo havas nigrecan "maskan" randon supre ĉe blankec-flavbruna superokulo kaj sube per blankec-flavbruna vango. La flugilplumoj kaj vosto estas nigrecaj; ĉi-lastaj pintoj estas blankecaj ĝis okrecaj depende de la koncerna subspecio. Kiel ĉe plej multaj aliaj ermitkolibroj, ĝi havas longan, kurban bekon. La baza duono de la malsupra mandiblo estas flava, sed alie la tuta beko estas nigra.

Ambaŭ seksoj estas preskaŭ identaj. Junuloj ŝajne havas la tutan dorson palruĝeca.

La masklo havas kanton, kiu estas altatona, pepanta, monotona kaj facile aŭdebla. Ĝia preciza strukturo varias tra la teritorio de la specio.

La Strigorĝa ermitkolibro, kune kun pluraj aliaj malgrandaj ermitkolibroj, ofte estis konsiderata subspecio de la Nana ermitkolibro (P. longuemareus), sed morfologiaj datumoj sugestas, ke ĝi eble estas pli proksima al la Grizmentona ermitkolibro (P. griseolaris). Nuntempe plej multaj, se ne ĉiuj, gravaj aŭtoritatoj akceptas la dividon (SACC, la Taksonomio Clements, la kontrollisto de Howard & Moore, ktp.). Oni sugestis, ke la ĉefe centramerika taksono saturatus, kiu tipe estas konsiderata subspecio de P. striigularis, eble meritas speciostatuson, en kiu kazo ĝi fariĝus la malhela ermitkolibro aŭ la ermitkolibro de Boucard (P. saturatus). La taksono adolphi estas konsiderata pli juna sinonimo de saturatus fare de plej multaj aŭtoritatoj.

Distribuo kaj ekologio 
Ĝi troviĝas en suda Meksiko (nordorienta Oaxaca kaj suda Veracruz oriente ĝis suda Quintana Roo), Belizo, nordorienta Gvatemalo, norda kaj orienta Honduro, Nikaragvo, Kostariko, Panamo, okcidenta, centra kaj norda Kolombio (ĉefe pacifikaj malaltaj teroj kaj la regiono de la valo Magdalena), okcidenta Ekvadoro (suden ĝis El Oro) kaj nordorienta Venezuelo (ambaŭ deklivaroj de Andoj kaj nordaj montoj). Laŭ nuna scio, ĝi estas esence loĝanta specio (nemigranta), sed kelkaj lokaj movoj povas okazi.

Tiu ĉi kolibro troviĝas en vasta gamo de arbaraj vivejoj, ekz. arbaroj, maldensejoj, arbustaroj kaj ĝardenoj; tipe en humidaj regionoj, sed loke ankaŭ en pli sekaj, falfoliaj vivejoj (ekz. en Ekvadoro). Ĉefe trovebla en malaltaj teroj kaj antaŭmontetoj, ĝi estis escepte registrita ĝis altitudo de 1 800 m super marnivelo.

La Strigorĝa ermitkolibro manĝas nektaron prenitan per kapto-linioj (florcirkvitoj). Oni observis ankaŭ, ke ĝi trapikas la bazon de floroj por akiri nektaron, kiu alie estus neatingebla; foje ĝi prenas malgrandajn insektojn. Tipe ĉi tiu specio manĝoserĉas sufiĉe malalte, nur foje ĉe la kanopeo-nivelo.

Ĝi estas esence solema, sed maskloj formas masklarejojn, kie ili kantas por allogi inojn. La nesto, malgranda taso kun pendanta "vosto" sube, konsistas el plantomaterialo tenata kune per araneaĵoj. La du ovoj estas tute kovataj de la ino kaj eloviĝas post 15-16 tagoj. La preciza tempo de reproduktado varias laŭ la regiono; en Ekvadoro ekzemple dependa birdido estis vidita komence de marto.

 Referencoj 

 del Hoyo, J.; Elliot, A. & Sargatal, J. (editors). (1999). Handbook of the Birds of the World. Volume 5: Barn-Owls to Hummingbirds. Lynx Edicions. ISBN 8487334253
 Restall, R., C. Rodner, & M. Lentino (2006). Birds of Northern South America. Christopher Helm, London.  (vol. 1),  (vol. 2).





Eksteraj ligiloj

Kategorio:Apodoformaj
Kategorio:Birdoj de Ameriko
Kategorio:Birdoj de Kolombio