Karolina kaprimulgo

Karolina kaprimulgo (Antrostomus carolinensis) estas noktula specio de kaprimulgoj de la genro Antrostomus kun 11 aliaj specioj. Ĝi troviĝas ĉefe en Sudorienta Usono (kun disaj populacioj en Longinsulo, Novjorkio; Ontario, Kanado; kaj Cape Cod, Masaĉuseco) apud marĉoj, rokaj altaj teroj, kaj pinarbaroj. Ili migras al Karibio, Centra Ameriko, kaj nordokcidenta Suda Ameriko. 

Taksonomio
La Karolinan kaprimulgon formale priskribis en 1789 la germana natursciencisto Johann Friedrich Gmelin en sia reviziita kaj etendigita eldono de la verko de Carl Linnaeus nome Systema Naturae. Li metis ĝin kun ĉiuj aliaj kaprimulgoj en la genron Caprimulgus kaj stampis la duvortan nomon Caprimulgus carolinensis. Gmelin based his description on those of earlier authors including the "Goat-sucker of Carolina" that had been described and illustrated by the English naturalist Mark Catesby in his The Natural History of Carolina, Florida and the Bahama Islands  that was published between 1729 and 1732. 

La Karolina kaprimulgo estas nun metita kun 11 aliaj specioj en la genron Antrostomus, kiun starigis la franca natursciencisto Charles Bonaparte en 1838. La genra nomo kombinas la grekajn antron signige "groto" kaj stoma signife "buŝo". La specia epiteto carolinensis devenas el la toponimo Karolino. La tipa loko estas Suda Karolino. La specio estas monotipa: oni ne agnoskis subspecion.

Aspekto
La Karolina kaprimulgo havas mallongan bekon kaj longan voston tipajn por la kaprimulgoj. Ĝi havas makulecajn brunecajn subajn partojn, flavbrunan gorĝon, ruĝecbrunajn plumojn nigrebordajn, kaj brunajn kaj blankajn padronojn sur la kapo kaj brusto. Maskloj havas makulojn de blankaĵo sur siaj eksteraj vostoplumoj. Ĝi estas la plej granda kaprimulgo en Nordameriko. Laŭ longo, ĝi varias de 28 ĝis 33 cm. La enverguro povas varii de 58 ĝis 66 cm. La korpomaso de la specio estas de 66 ĝis 188 g.Chuck Wills Widow. All About Birds. The Cornell Lab of Ornithology. Inter normaj mezuroj, la enverguro estas 20,1 ĝis 22,5 cm, la vosto estas 13 ĝis 15,1 cm, la beko estas 1,1 ĝis 1,4 cm kaj la tarso estas 1,5 ĝis 1,9 cm.Holyoak, D.T. (2001): Nightjars and their Allies: the Caprimulgiformes. Oxford University Press, Oxford, New York. .

La ripetema kanto ofte aŭdeblas nokte. Ĝi konsistas el serio da krioj kun vibra meza noto inter du pli mallongaj notoj, ne multe ŝanĝiĝantaj laŭ tonalto. Ĝi estas pli malrapida, pli malalta kaj malpli penetranta ol la kanto de la Kriema kaprimulgo. La aliaj krioj de la Karolina kaprimulgo povas inkluzivi hundecan bojantan sonon, malaltan krion kun du alternaj silaboj, kaj fascinan "grum-kluk" aŭ "kur" sonon, kaj la Karolina kaprimulgo plurfoje faras grumblan sonon kun samtempa klakbruo. La klakado aŭdeblas de longaj distancoj, kaj la "grum-kluk" estas kantata ankaŭ de aliaj kaprimulgaj specioj.

Kutimaro kaj ekologio
Manĝado
Ĝi manĝas ĉefe insektojn, precipe tiujn aktivajn nokte kiel tineojn, skarabojn kaj flugilhavajn formikojn. Ĝi manĝas ankaŭ malgrandajn birdojn kaj vespertojn, englutante ilin tutajn.

Reproduktado
La ovoj estas demetitaj sur pecetoj da mortaj folioj sur la tero. Ili estas rozkoloraj kun makuloj brunaj kaj lavendaj kaj estas kovataj de la ino.

Bildaro

 Referencoj 

Eksteraj ligiloj

 audubon.org
 Karolina kaprimulgo – USGS Patuxent Bird Identification InfoCenter
 Karolina kaprimulgo, Species Account – Cornell Lab of Ornithology
 Karolina kaprimulgo, Sono

Kategorio:Kaprimulgoformaj
Kategorio:Birdoj de Ameriko