Blankavosta kaprimulgo

Blankavosta kaprimulgo (Hydropsalis cayennensis, laŭ kio ankaŭ Kajena kaprimulgo) estas specio de kaprimulgoj en la kaprimulga familio Kaprimulgedoj. Ĝi estas unu el kvar specioj en la genron Hydropsalis. Ĝi troviĝas en tropikaj regionoj de Centra kaj Suda Ameriko.

Taksonomio
La Blankavostan kaprimulgon formale priskribis en 1789 la germana natursciencisto Johann Friedrich Gmelin en sia reviziita kaj etendigita eldono de la verko de Carl Linnaeus nome Systema Naturae. Li metis ĝin kun ĉiuj aliaj kaprimulgoj en la genron Caprimulgus kaj stampis la dunoman nomon Caprimulgus cayennensis. Gmelin bazis sian priskribon sur "L'engoulevent varié de Cayenne", kiun estis priskribinta en 1779 la franca polimato Georges-Louis Leclerc en sia Histoire Naturelle des Oiseaux. Oni publikigis ankaŭ mankolorigitan ilustraĵon.

Baze sur studo pri molekula filogenetiko fare de Kin-Lan Han kaj kunlaborantoj publikigita en 2010, la Blankavosta kaprimulgo estas nun metita kun tri aliaj specioj en la genron Hydropsalis. Tiun genron enkondukis en 1832 la germana natursciencisto Johann Georg Wagler. La genronomo kombinas la grekan hudro- signife "akvo-" kun psalis signife "tondilo". La specia epiteto cayennensis aludas al Kajeno, Franca Gujano, nome la tipa loko.

Oni agnoskis jenajn ses subspeciojn:
 H. c. albicauda (Lawrence, 1875) – Kostariko ĝis norda Kolombio
 H. c. aperta (Peters, JL, 1940) – okcidenta Kolombio kaj norda Ekvadoro
 H. c. cayennensis (Gmelin, JF, 1789) – orienta Kolombio tra Venezuelo kaj Gujanoj ĝis norda Brazilo
 H. c. insularis (Richmond, 1902) – nordorienta Kolombio kaj norda Venezuelo kaj apudaj insuloj
 H. c. leopetes (Jardine & Selby, 1830) – Trinidado kaj Tobago
 H. c. manati (Pinchon, 1963) – Martiniko (Malgrandaj Antiloj)

Aspekto
La blankvosta kaprimulgo estas 20 ĝis 22.5 cm longa. Maskloj pezas 33 ĝis 40 g kaj inoj 32 ĝis 38 g. Maskloj de la nomiga subspecio havas grizecbrunajn suprajn flankojn kun brunaj ĝis nigrecbrunaj makuloj kaj strioj. Ilia vizaĝo havas blankan aŭ flavbrunan superokulon kaj "lipharojn". La malantaŭa kolo havas larĝan flavbrunan kolumon. La flugiloj estas ĝenerale grizecbrunaj ĝis nigrecbrunaj kun flavbrunaj kaj flavbrunaj markoj. Blanka bendo videblas sur kaj la etendita kaj la faldita flugilo. La vosto aspektas iomete forkoforma; ĉiuj krom la plej interna paro da plumoj estas parte ĝis tute blankaj. La mentono kaj gorĝo estas blankaj. La brusto estas flavbruna kun cinamnuanco, brunaj strioj kaj tre blankaj makuloj. La ventro kaj flankoj estas blankaj kun palflava nuanco. La nomigaj inoj estas pli malhelaj ĝenerale. Ili ne havas blankon sur la flugiloj aŭ vosto. La gorĝo estas flavbruna, la brusto bruneca, kaj la ventro flavbruna kun brunaj strioj.Ferraro, M. M. (2020). White-tailed Nightjar (Hydropsalis cayennensis), version 1.0. In Birds of the World (T. S. Schulenberg, Editor). Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA.  Alirita la 8an de Oktobro, 2021

H. c. albicauda similas al la nomiga subspecio, sed la ventro de la masklo havas fortan flavbrunan nuancon kaj la subaj partoj de la ino estas malhelbrunaj flavbrunaj. H. c. aperta havas pli longajn flugilojn kaj voston ol la nomiga subsepcio. Ĝi similas al albicauda kvankam la supraj kaj subaj partoj de la ino estas pli malhelaj. H. c. insularis estas pli pala ol la nomiga subspecio kaj eble pli malgranda. Ĝiaj supraj partoj, precipe la krono, estas pli flavbrunaj. H. c. leopetes similas al la nomiga subspecio, sed la flavbruna koloro de ĝia kolumo kaj aliaj markoj estas pli riĉa. La subaj partoj de la masklo estas pli malhelaj kaj la supraj partoj de la ino pli palaj. H. c. manati estas pli malhela ol la nomiga subspecio kaj havas malpli da blanko en la vosto.

La krio estas "alta, fajna pt-ĉiiiiiiiii, kies dua noto estas longdaŭra, altiĝanta fajfo kiu iomete malaltiĝas ĉe la fino." La masklo kantas de krepusko ĝis malfrue en la nokto dum la reprodukta sezono. La krioj inkluzivas "gratantan ŭi dumfluge" kaj "fajnan tik-tik" kiam estas forigita de la ripozejo.

Distribuado kaj habitato
Ĝi troviĝas en la "ABC-insuloj", Brazilo, Kolombio, Kostariko, Ekvadoro, Franca Gujano, Gujano, Martiniko, Panamo, Surinamo, Trinidado kaj Tobago kaj Venezuelo.

La blankvosta kaprimulgo estas birdo de malfermaj pejzaĝoj kiel savano, paŝtejoj, arbustaj herbejoj kaj montetoflankoj kun disaj arbustoj kaj densejoj.

Kutimaro kaj ekologio
Manĝado
La blankvosta kaprimulgo estas noktula. Ĝi plejparte manĝoserĉas per antaŭenirado de la grundo aŭ ripozejoj, sed ankaŭ ĉasas dumfluge malalte super malfermaj herbejoj. Ĝia dieto estas insektoj, sed ĝi ne estas detale konata. Ĝi ripozas sur la grundo dumtage.

Reproduktado
La reproduktosezonoj de la blankavosta kaprimulgo ne estas bone difinitaj, sed oni scias, ke ili varias tra ĝia teritorio. Maskloj faras flugilfrapan memmontradon. La ovodemetado estas de du ovoj; la ovoj estas demetitaj rekte sur la teron kaj nur la ino kovas ilin.

Statuso
La IUCN taksis la blankvostan kaprimulgon kiel Malplej Zorgigan. Ĝi havas grandan teritorion kaj grandan populacion, kvankam ĉi-lasta supozeble malpliiĝas. Neniu specifa minaco estis identigita krom en Martiniko, kie vivejodetruo kaj enmetitaj predantoj estas kaŭzo de zorgo.

 Referencoj 

Eksteraj ligiloj

Kategorio:Kaprimulgoformaj
Kategorio:Birdoj de Sudameriko
Kategorio:Birdoj de Centra Ameriko