Keiichiro Hirano

estas japana romanisto.

Hirano debutis kiel studento en 1998 per la romano Nisshoku, pro kiu li ricevis la Premion Akutagawa la sekvan jaron. Tuj post diplomiĝo, lia dua romano, Ichigetsu monogatari, estis publikigita en 1999. En sia romano Sōsō (2002), Hirano verkis pri Frédéric Chopin, George Sand kaj Eugène Delacroix. Unua kolekto de noveloj, Shimizu, estis publikigita en 2003, sekvita de alia, Shitariochiru tokeitachi no hamon, en 2004. Li ricevis la Bunkamura Prix des Deux Magots en 2009 pro Dōn.

Hirano postulas la influojn de Yukio Mishima, Mori Ōgai, Charles Baudelaire, Mircea Eliade sed ankaŭ, por siaj longaj romanoj, de Honoré de Balzac, Gustave Flaubert, Leo Tolstoj kaj Fjodor Dostojevskij.

Tre aktiva ĉe Twitter, li ofte alprenas sintenon pri temoj kiel nuklea energio kaj la politikoj de la registaro de sia lando, precipe kontraŭstarante la proponitan amendon al Artikolo 9 de la Japana Konstitucio.

 Verkaro 
  ()
  ()
 La Nur Formo de Amo () 2008
 Tagiĝo () 2009
 Viro (ある<i id="mwKg">男</i>) 2018
 Aliaj verkoj, eseoj, dialogoj, ktp.

 Referencoj 

 Eksteraj ligiloj 

 Oficiala retejo

Kategorio:Japanaj verkistoj