Bendoflugila kaprimulgo

Bendoflugila kaprimulgo (Systellura longirostris, laŭ kio ankaŭ Longbeka kaprimulgo) estas specio de kaprimulgoj en la kaprimulga familio Kaprimulgedoj kaj ununura specio de la genro Systellura. Ĝi estas disvastigita en Sudameriko, kie ĝi troviĝas en Andoj, Venezuela Marborda Montaro, Sankta-Marta Montaro, Tepui, plimulmto de Ĉilio, Argentino, Paragvajo, Urugvajo, kaj orienta Brazilo. Ĝi troviĝas en vasta gamo de vivejoj, de la rando de humidaj montaj arbaroj ĝis arbustaj duondezertoj kaj urbaj tegmentoj.

Taksonomio
La Bendoflugila kaprimulgo estis formale priskribita en 1825 kiel Caprimulgus longirostris fare de la franca natursciencisto Charles Lucien Bonaparte. La specia epiteto kombinas la latinan longus signifantan "longa" kun -rostris signifanta "beka". La Bendoflugila kaprimulgo nun estas la sola specio lokita en la genro Systellura, kiu estis enkondukita en 1912 de la usona ornitologo Robert Ridgway kun Stenopis ruficervix, Sclater, PL, 1866, kiel la tipa specio. Ĉi tio nun estas konsiderata kiel subspecio de la Bendoflugila kaprimulgo. La genronomo Systellura kombinas la grekajn συστελλω/sustellō signifantan "mallongigi" kun ουρα'oura signifanta "vosto".

Subspecioj
Oni agnoskis ok subspeciojn, inklude du subspeciojn malkovritajn en la 21a jarcento, unu el Ĉilio kaj alian el Brazilo kiuj estis priskribitaj en la lastaj jaroj. La Kaprimulgo de Tschudi estis iam konsiderita subspecio, sed ĝi nuntempe estis plialtigita al rango de specio. Ĵuse, oni sugestis, ke kaj S. l. roraimae kaj S. l. ruficervix estu traktitaj kiel apartaj specioj.
 S. l. ruficervix (Sclater, 1866) - Kolombio, Venezuelo kaj Ekvadoro
 S. l. roraimae Chapman, 1929 - tepui de suda Venezuelo
 S. l. atripunctata Chapman, 1923 - Peruo ĝis nordokcidenta Argentino
 S. l. bifasciata (Gould, 1837) - Ĉilio, okcidenta Argentino
 S. l. pedrolimai (Grantsau, 2008) - nordorienta Brazilo
 S. l. longirostris (Bonaparte, 1825) - sudorienta Brazilo, Paragvajo, Urugvajo kaj nordorienta Argentino
 S. l. mochaensis (Cleere, 2006) - centra Ĉilio
 S. l. patagonica (Olrog, 1962) - centra kaj suda Argentino

Aspekto
Tra ĝia larĝa teritorio, ekzistas signifaj varioj en ĝia morfologio, sed, kiel sugestas ĝia ordinara nomo, ĝi ĉiam havas distingan bendon en la flugilo (plej bone videbla dumfluge), kiu estas blanka ĉe la masklo kaj flavbruna ĉe la ino.

Tiu ĉi kaprimulgo havas longon, kiu varias de 20 ĝis 27 cm (por Ekvadoro, 21,5 ĝis 23 cm). La irisoj, beko, kruroj kaj piedoj varias de brunaj ĝis nigrecbrunaj. Sur la supra flanko, oni povas distingi grizecbrunan, nigrecbrunan, brunoranĝan, palflavecbrunan kaj grizecblankan kolorojn. La malantaŭo de la kolo estas de brunoranĝa ĝis flavecbruna. Flugilkovriloj akiras grizecbrunan koloron akompanatan de densaj makuloj flavecaj ĝis grizecbrunaj. La skapularoj estas nigrecbrunaj. Ĉe maskloj foje estas blankaj kaj ĉe inoj foje flavecbrunaj markoj ĉirkaŭ la malsupra gorĝo.

La ventro kaj flankoj fariĝas brunaj aŭ flavecbrunaj. Dumfluge, la masklo havas blankajn markojn ĉe la rando de la unuaj kvar unuarangaj flugilplumoj, kaj ankaŭ blankan bendon sur la unua kaj kvara vostoplumoj. La ino ne posedas la blankan markon sur la vosto.

La vizaĝo de la masklo povas esti grizecbruna kun brunaj markoj; la krono kaj randoj de la frunto estas grizecblankaj. Flavecbruna ĝis brunecoranĝa kolumo formiĝas ĉe la randoj de la kolo. La dorsa flanko havas malhelgrizecbrunan koloron kun kelkaj nigrecbrunaj makuloj. Alulo kaj la randoj de la flugilkovriloj estas blankaj. La fono de la flugilkovriloj estas ĉefe bruna, makulece flavecbruna kun brunaj makuloj. La skapulaj estas nigrecbrunaj, kun flavecbrunaj punktoj kaj brunaj makuloj. La unuarangaj 7a-10a kaj la duarangaj plumoj estas brunaj kun meza blanka strio; la konturo de P6-P1 estas flavecbrunaj ĉe la randoj kaj brunecoranĝaj kun malgrandaj brunaj markoj. La plumoj de la triarangaj estas grizecbrunaj kun brunaj punktoj. La vosto estas ĉefe bruna; kun blankaj markoj ĉe la tria kaj kvina vostoplumon kun brunoranĝaj kaj flavecbrunaj kiel konturoj, kutime 10mm blanka bendo estas markata trans la mezo de la meza-supra interna reto, kun blankaj punktoj kun flavecbruna ĉe la ekstera rando super la bendo en la tria kaj dua vostoplumoj. Mentono kaj supra gorĝo estas flavecbrunaj, elstara blanka bendo ĉe la fundo de la gorĝo. Brusto, ventro, flankoj kaj ventraj kovriloj varias de grizecbruna aŭ bruna ĝis flavecbruna.

Malkiel maskloj, inoj havas flavecbrunan gorĝon; trans la 7a-10a unuarangaj flugilplumoj, brunoranĝa ĝis flavecbruna koloroj estas videblaj kaj la vosto ne havas blankajn markojn. Junuloj kaj nematuruloj similas al plenkreskuloj sed malpli makulecaj, kun malgranda brunoranĝa bendo mallarĝa ĉe la unuarangaj flugilplumoj.

Idoj naskiĝas kun kriptaj plumuloj, kiuj helpas ilin miksiĝi kun la ĉirkaŭa grundmaterialo por eviti predadon. Necesas ĉirkaŭ ok tagoj por ke la koloriĝo de ĉi tiu plumaro komencu simili al tiu de plenkreskuloj. Ili eloviĝas kun parte malfermitaj okuloj kaj restas senmovaj dum la unua tago. La unuaj flugoj aŭ mallongaj glisoj komenciĝas post la 12-a tago sub la viglado de plenkreskulo (ne estas precizigite ĉu la zorgo estas kunfarata de gepatroj aŭ ĉu ĝi estas nur unu), kaj la delokiĝo de idoj pliiĝas kun la tempo. La pezo de la ovo estas ĉirkaŭ 3,03 g kaj tiu de la idoj 4,63 ± 0,25 g.

Voĉo
La specio havas diversajn kriojn. La teritoria tono estas alt-akra fajfo, sŭiirt sŭiirt sŭiirt, konstante ripetata ĉiun 1an ĝis 3an sekundojn. Fajfoj aŭdeblas ĉe krepusko aŭ tagiĝo. La flugfajfo kutime aŭdeblas dum la reprodukta sezono kiel alta ĉiit. Inoj, kiam ili estas flugforigitaj, produktas nazan sonon kiel ĉri-i.

Distribuado kaj habitato
La Bendoflugila kaprimulgo estas sudamerika specio trovebla je altitudoj ĝis 4200 m. Ĝia vivejo varias de la arbara rando ĝis duonaridaj arbustaroj, malfermaj areoj, kaj eĉ sur la tegmentoj de konstruaĵoj. Ili estas ĉefe noktaj birdoj. Ili ripozas en diversaj medioj, de la arbara grundo ĝis konstruaĵoj. En Rio-de-Ĵanejro, Bendoflugilaj kaprimulgoj montris kondutan plastikecon, ĉar ili ripozas proksime al lumfontoj por manĝi la insektojn, kiuj estas altiritaj tien.

Kutimaro kaj ekologio

Manĝado
Bendoflugilaj kaprimulgoj manĝas insektojn, ĉefe tineojn, skarabojn kaj termitojn.

Reproduktado
La reprodukta sezono varias laŭ regiono. En okcidenta Venezuelo, ĝi estas de februaro ĝis septembro; por Ekvadoro, Kolombio kaj Ĉilio, oni kredas, ke ĝi estas ĉirkaŭ malfrua julio, februaro ĝis novembro kaj novembro, respektive; kaj por Argentino kaj sudorienta Brazilo (Rio-de-Ĵanejro) de septembro ĝis oktobro. Bendoflugilaj kaprimulgoj ne konstruas neston, anstataŭe la ovoj estas demetitaj sur grunda kavaĵo en densa vegetaĵaro, nuda grundo aŭ apud vojoj. Kutime, ili demetas 1-2 elipsajn ovojn ĉiun reproduktan sezonon, kiuj varias en koloro de kremrozkolora, blankeca, makulita bruna, lila kaj griza.

La ovoj estas proksimume 25 mm longaj kaj 20 mm larĝaj kaj pezas ĉirkaŭ 5 g. La nesinkroneco de la demetitaj ovoj povas kaŭzi diferencojn en la dimensioj inter la ovoj de la sama ovodemetado. Dum amindumado, la masklo kliniĝas al la tero, rivelante la blankajn makulojn sur la vostoplumoj. La ovoj eloviĝas post periodo de 17 tagoj. Inoj investas intensajn tempoperiodojn dum la tago (ĉirkaŭ 14 horoj), dum maskloj normale pasigas nur 20% de sia tempo kun la ovodemetado. Gepatroj normale forlasas la neston dum krepusko aŭ tagiĝo; ne estas indikoj, ke gepatroj movas ovojn el la nesto.

 Referencoj 

Eksteraj ligiloj

Kategorio:Kaprimulgoformaj
Kategorio:Birdoj de Sudameriko