Polinezia apuseto

La Polinezia apuseto, Polinezia salangano, Tahitia apuseto aŭ Tahitia salangano (Aerodramus leucophaeus) estas malgranda apuso de la genro Aerodramus kaj unu el 25 specioj de la genro. Kvankam ofte ĝi estas komparita kun la Markiza apuseto, tiu ĉi birdospecio estas ofte pli palvizaĝa. La specio estas monotipa, tio estas ke ĝi ne havas subspecion.

Ĝi estas endemia de Societa Insularo en Franca Polinezio, kie ĝi vivas en Tahiti kaj Moorea.

Aspekto
Aerodramus leucophaeus estas tre rilata al la A. sawtelli. Graaj trajtoj estas iomete mallongaj flugiloj, forkoforma vosto, malhelbrunaj supraj partoj kaj grizbrunaj subaj partoj. La flugiloj tipe mallongiĝas ju pli proksime ili vivas al la ekvatoro, klarigante kial ĉi tiuj apusetoj situas pli proksime al la regiono de la Suda Insulo. Ĉi tio ŝuldiĝas al la fakto, ke la mallongaj flugiloj de la birdo ne estas ekipitaj por vojaĝi longajn distancojn, kaŭzante ke la birdo restas en relative limigitaj areoj dum la plej granda parto de sia vivo. Ĉi tiu birdo estas ĉirkaŭ 11 cm alta kun forkoforma vosto.

Ili havas sekan krion kun ripetaj intervaloj. La krio aŭdeblas ankaŭ kiel insektosimila kaj trilanta. La trila sono kutime asociiĝas kun altaj sonoj. Birdoj aŭdas je multe pli rapida frekvenco ol homoj, kio permesas al ili kompreni ĉi tiun krion.

Oni raportis, ke ĉi tiu specio havas ian formon de eĥolokigo. Birda eĥolokigo estas limigita al pli malalta frekvenco, havante pli malbonan distingivon ol tiu de eĥolokigo ĉe vespertoj kaj aliaj bestoj. Ĉi tiu malalta frekvenco igas la eĥolokigon aŭdebla al homoj. Birdoj kiel la apuseto uzas eĥolokigon por lokalizi sian vojon ĉirkaŭ malhelaj kavernoj kaj nestaj lokoj por ekloĝi sekure.

Manĝado
Tiu ĉi apuseto manĝas insektojn, kiujn ĝi kaptas dumfluge, manĝante je altaj altitudoj. Ĝi preferas malsekajn, rokajn kaj arbarkovritajn valojn je altaj altitudoj, kaj nestas aŭ en malprofundaj depresioj kun superpendantaj rokoj, marbordaj klifoj aŭ kavernoj. Populacioj estis trovitaj en la polinezia insulo Moorea. Ili havas vastan gamon da nestejoj: kavernoj, depresioj sub marbordaj klifoj aŭ rokoj, kaj estas subtenataj per salivo. Nestoj estis trovitaj en Markizoj. Tiuj estas vulkanaj insuloj en Franca Polinezio.

La klimato de la Societaj Insuloj estas varma kaj humida inter la monatoj novembro kaj aprilo, sed malvarmeta kaj seka dum la ceteraj monatoj de la jaro.  

La insulo Moorea konsistas el akraj pintoj kaj inkluzivas grandan montaran ĉenon konsistantan el antikvaj vulkanoj.

Konservado
Nuntempe ĉi tiu specio ne estas tutmonde minacata. Ĝi estas klasita kiel vundebla, sed stabila. Ĉi tio ŝuldiĝas al predado de ovoj. Estas tipe por ĉi tiu specio demeti du ovojn samtempe. Nestoj de ĉi tiu specio estas faritaj el vegetaĵa materio kaj tenataj kune per salivo. Ĉi tiu specio restas malofta, postvivante nur en kelkaj valoj kaj daŭre estas prioritato por konservado. Ili plejparte troviĝas en aroj (de ĝis 100).

La totala populacio estis taksita je 200–500 birdoj en 1984 kaj nuntempe oni ankoraŭ supozas, ke ĝi nombras malpli ol 1000 individuojn, el kiuj la plej grava subpopulacio (100 birdoj) estas en la valo Papehue.

 Referencoj 

 Chantler kaj Driessens, Swifts 
 Chantler, Phil & Driessens, Gerald (2000) Swifts: a Guide to the Swifts and Treeswifts of the World, 2a eld., Pica Press, East Sussex.

Eksteraj ligiloj

BirdLife Species Factsheet.

Kategorio:Apusedoj
Kategorio:Birdoj de Oceanio