Phaethornis

Phaethornis estas genro de amerikaj kolibroj en la familio Trokiledoj kaj subfamilio Phaethornithinae. Ili vivas el suda Meksiko, tra Centrameriko, ĝis Sudameriko tiom suden kiom ĝis norda Argentino.

Taksonomio
La genron Phaethornis enkondukis en 1827 William Swainson kun la Longvosta ermitkolibro kiel la tipa specio. La nomo kombinas la grekajn vortojn phaethōn signife "suno" kaj ornis signife "birdo". La genro nun enhavas 27 speciojn.

La taksonomio de kelkaj grupoj ege ŝanĝiĝis lastajn jarojn, speciale pro la disigo de kelkaj malgrandaj ermitkolibroj (P. idaliae, P. atrimentalis kaj P. striigularis) antaŭe konsideritaj subspecioj de la Phaethornis longuemareus, same kiel pro la disigo de la P. longirostris el la P. superciliosus.

Plua konfuzo estas inter P. superciliosus kaj P. malaris: plimulto de taksonoj antaŭe konsideritaj subspecioj de la unua (bolivianus, insolitus, margarettae, moorei kaj ochraceiventris) estas nun metitaj kun la dua. Mankas ankoraŭ tute kontentiga taksonomia traktado de la tuta grupo longirostris/malaris/superciliosus laŭ kelkaj ornitologoj pri sudamerikaj birdoj.South American Classification Committee (2003): Proposal (# 77) to South American Check-list Committee : Split Threnetes leucurus from Threnetes niger. Alirita 2008-OKT-31.
South American Classification Committee (2005): Proposal (# 178) to South American Check-list Committee : Abandon the Hinkelmann-Schuchmann classification of the hermit hummingbirds (Phaethorninae), and specifically their classification of the Phaethornis superciliosus-malaris-longirostris species group. Alirita 2008-OKT-31.
South American Classification Committee (2008): A classification of the bird species of South America – Part 4. Apodiformes . Version of 2008-OCT-27. Alirita 2008-OKT-31.

Alia tia kazo estas la P. maranhaoensis: kelkajSchuchmann, Karl-Ludwig (1999): Family Trochilidae (Hummingbirds). In: del Hoyo, Josep; Elliott, Andrew & Sargatal, Jordi (eds.): Handbook of Birds of the World (Vol. 5: Barn-owls to Hummingbirds): 468–680, plates 45–76. Lynx Edicions, Barcelona.  konsideras ĝin nevalida, kredante, ke ĝi estas fakte maskla plumaro de la P. nattereri. Tamen, P. maranhaoensis vivas nur en la norda parto de la teritorio de P. nattereri, kaj ambaŭ havas diferencajn voĉojn. Ankaŭ molekula esploro konfirmas la validecon de P. maranhaoensis, kvankam nuntempe mankas detaloj. Kompareble, P. aethopyga ĝenerale estis konsiderita nevalida kiel supozebla hibrido inter P. ruber kaj P. rupurumii, sed tiu supozo ĵus montriĝis malprava, kio kondukis al revalidigo kiel aparta specio. Por tiuj samaj fakuloj, la taksonoj proponitaj kiel hibridoj fare de Hinkelmann, povus esti validaj taksonoj, speciale P. longuemareus imatacae.

Aspekto kaj ekologio
Ilia plumaro tipe inkluzivas verdajn, brunajn, ruĝbrunajn aŭ grizajn nuancojn. Plej multaj specioj montras iom da verda aŭ bronza irizeco en la supraj partoj, sed tio estas multe malpli okulfrapa ol tiu de multaj aliaj kolibroj. La masklaj kaj inaj plumaroj de ermitkolibroj estas tre similaj, kun diferencoj limigitaj al detaloj pri bekoformo, vostoformo kaj/aŭ forteco de koloroj/padronoj. Neniu specio de ermitkolibro montras la fortan seksan dimorfismon kutime asociitan kun kolibroj.

Ermitkolibroj de la genro Phaethornis tipe havas longajn kurbajn bekojn, kvankam tri specioj, nome P. koepkeae, P. philippii kaj P. bourcieri havas preskaŭ rektajn bekojn. Ili havas ruĝan aŭ flavan bazon ĉe la malsupra mandiblo, kaj iliaj du centraj vostoplumoj estas longformaj kaj pinte per blanka, flavbruna aŭ okreca koloroj. La krono de la kapo estas plata, kaj du palaj vizaĝostrioj enfermas malhelan maskon.

Plej multaj Phaethornis-ermitkolibroj estas limigitaj al la rando kaj subkreskaĵaro de arbaro, maldensarbaro kaj duarangaj arbaroj, sed kelkaj specioj (ekz. P. pretrei) troveblas ankaŭ en pli malfermaj vivejoj.

Multaj specioj de ermitkolibroj formas masklarojn kaj kunvenas sur tradiciaj ekspoziciejoj, kien inoj venas por elekti partneron. Tamen, masklaj ermitkolibroj estas ĝenerale malpli agresemaj ol aliaj masklaj kolibroj, kvankam ambaŭ seksoj defendos manĝoteritorion.

Plej multaj ermitoj estas asociitaj kun helikonioj, sed uzas ankaŭ aliajn nektarfontojn kiel florojn de Centropogon, Passiflora, Costus, ktp. Je pli malgranda grado, ili kaptas ankaŭ malgrandajn artikulojn. La longaj, kurbaj bekoj tipaj por plej multaj membroj de ĉi tiu grupo de kolibroj estas adaptiĝo al certaj floroj.

Specioj en taksonomia ordo
 Bildo  Ordinara nomo  Scienca nomo Distribuo120px  Malhelgorĝa ermitkolibro Phaethornis squalidusAtlantika Arbaro en sudorienta Brazilo120px  Strekogorĝa ermitkolibro Phaethornis rupurumiisudorienta Venezuelo, okcident-centra Gujano, kaj plej norda Brazila Amazona Baseno120px  Tapajoza ermitkolibro  Phaethornis aethopygus sudorienta Amazonio en Brazilo120px  Nana ermitkolibro Phaethornis longuemareusnodorienta Venezuelo, norda Gujano, Surinamo, Franca Gujano kaj Trinidado.120px  Pigmea ermitkolibro Phaethornis idaliaemalseka Atlantika Arbaro en sudorienta Brazilo, el Rio de Janeiro norde ĝis sudoienta Bahio120px  Cinamgorĝa ermitkolibro Phaethornis nattereri Amazona Pluvarbaro el tre nordorienta Bolivio nordorienten ĝis Maranhão en Brazilo120px  Nigragorĝa ermitkolibro Phaethornis atrimentalisOkcidenta Amazonio en Kolombio, Ekvadoro kaj Peruo120px  Strigorĝa ermitkolibro Phaethornis striigularis suda Meksiko, Mezameriko, Tumbes–Chocó–Magdalena ĝis Cordillera de Mérida kaj Venezuela Marborda Montaro; Sierra Nevada de Santa Marta120px  Grizmentona ermitkolibro Phaethornis griseogularis Kolombio, Ekvadoro, Peruo, Venezuelo, kaj - iom - ĉe tre norda Brazilo120px  Ruĝeta ermitkolibro Phaethornis ruberBolivio, Brazilo, Kolombio, Ekvadoro, Peruo, Venezuelo, kaj Gujanoj120px  Blankbrova ermitkolibro Phaethornis stuartiBolivio kaj Peruo120px  Okraventra ermitkolibro Phaethornis subochraceus Bolivio kaj Brazilo120px  Fulgoĉapa ermitkolibro Phaethornis augusti Venezuelo, Kolombio, Gujano kaj Brazilo120px  Altebenaĵa ermitkolibro Phaethornis pretreiorienta kaj sud-centra Brazilo, orienta Bolivio, Paragvajo, kaj iom en nordokcidenta Argentino120px  Skvamgorĝa ermitkolibro Phaethornis eurynome nordorienta Argentino, sudorienta Brazilo, kaj orienta Paragvajo120px  Palventra ermitkolibro Phaethornis anthophilusKolombio, Panamo, kaj Venezuelo120px  Blankbarba ermitkolibro Phaethornis hispidus Bolivio, Brazilo, Kolombio, Ekvadoro, Peruo, kaj Venezuelo120px  Blankliphara ermitkolibro Phaethornis yaruqui Kolombio kaj Ekvadoro 120px  Verda ermitkolibro Phaethornis guy suda Centrameriko (Kostariko kaj Panamo) suden ĝis norda Sudameriko (nordorienta Venezuelo kaj Trinidado, kaj la nordaj Andoj de orienta Peruo) 120px  Rufaventra ermitkolibro Phaethornis syrmatophorus Kolombio, Ekvadoro, kaj Peruo120px  Perua ermitkolibro Phaethornis koepckeaePeruo120px  Nadlobeka ermitkolibro Phaethornis philippii okcidenta Brazilo, Peruo kaj nordokcidenta Bolivio120px  Rektabeka ermitkolibro Phaethornis bourcieri Gujanoj de Gujano, Surinamo, kaj Franca Gvajano; ankaŭ la norda Amazona baseno de Brazilo, kaj Amazonia Kolombio, Ekvadoro, kaj Peruo120px  Longbeka ermitkolibro aŭ Okcidenta longbeka ermitkolibro Phaethornis longirostriscentra Meksiko suden ĝis nordokcidenta Kolombio, plej okcidenta Venezuelo kaj okcidenta Ekvadoro120px  Meksika ermitkolibro Phaethornis mexicanus Meksiko  120px  Longvosta ermitkolibro Phaethornis superciliosusVenezuelo, Gujanoj, kaj nordorienta Brazilo120px  Grandbeka ermitkolibro Phaethornis malaris Bolivio, Brazilo, Kolombio, Ecuadoro, Franca Gujano, Peruo, Surinamo, kaj Venezuelo

 Referencoj 

 del Hoyo, J.; Elliot, A. & Sargatal, J. (editors). (1999). Handbook of the Birds of the World. Volume 5: Barn-Owls to Hummingbirds. Lynx Edicions. ISBN 8487334253
 Restall, R., C. Rodner, & M. Lentino (2006). Birds of Northern South America. Christopher Helm, London.  (vol. 1),  (vol. 2).

Kategorio:Apodoformaj
Kategorio:Birdoj de Ameriko