Antoine de Rivarol

Antoine de RIVAROL (naskiĝis la 26-an de junio 1753 en Bagnols-sur-Cèze; mortis la 13-an de aprilo 1801 en Berlino) estis franca politika verkisto, tradukisto kaj ĵurnalisto, konata per la memstara titolo comte de Rivarol.Faÿ, Bernard (1978). Rivarol et la Révolution. Paris: Librairie Académique Perin.Baranger, Valérie (2007). Rivarol Face à la Révolution Française. Éditions de Paris.Beum, Robert (1997). "Ultra-Royalism Revisited," Modern Age 39 (3), p. 316.

Li devis fariĝi pastro, sed en 1770 li forlasis la seminarion en Avignon. Sep jarojn poste li aperis en Parizo kaj gajnis grandan publikan laŭdon per debatado kun Voltaire, d'Alembert, Diderot kaj Buffon.

En 1784, li ricevis la Premion de la Akademio de Berlino pro sia Disertaĵo pri la Universaleco de la Franca Lingvo, en kiu li celis klarigi kaj pravigi la gravecon de la franca lingvo kiel literatura, scienca, kortega kaj diplomatia lingvo, kiu tiam estis ĝenerale akceptita en Eŭropo, uzante diversajn raciajn argumentojn, sed ĉefe multajn pseŭdoraciajn : "Eŭropo atingis potencon senkomparan en la historio: la multaj ĉefurboj, la nombro kaj rapideco de ĝiaj ekspedicioj, publika kaj privata transporto igis ĝin granda respubliko, kiu devas elekti lingvon."Dum ĉi tiu tempo, li ankaŭ tradukis la Inferon de Danto en la francan.Kerslake, Lawrence (1981). "Rivarol's Evaluation and Translation of Dante," Studies on Voltaire and the Eighteenth Century 12, pp. 81–105.

Li estis la eldonisto de la Journal politique et national (entute 70 numeroj estis publikigitaj). La unua numero aperis du tagojn antaŭ la atako kontraŭ la Bastille. En ĝiaj paĝoj kaj en pamfletoj, li senkompate atakis la Francan Revolucion kaj la revoluciulojn.Osen, James L. (1995). Royalist Political Thought During the French Revolution. Greenwood Publishing Group, p. 31.

Dum la revoluciaj jaroj, Rivarol, kiel multaj literaturaj figuroj, laboris kiel ĵurnalisto, specife kiel monarkisto kaj defendanto de la Ancien Régime.Matyaszewski, Paweł (1997). La Pensée Politique d'Antoine de Rivarol. Lublin: Towarzystwo Naukowe Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. En 1792, li venkiĝis al la premo de la revoluciaj fortoj kaj fuĝis, unue al Bruselo (tiam aŭstra), poste en 1794 al Londono, kaj en 1795 al Hamburgo, fortikejo de la franca elmigrinta komunumo. En 1800, li vizitis Berlinon kaj denove estis celebrata tie.

En Francio, Napoleono Bonaparte dume ekregis kaj ofertis al elmigrintoj elirejon, ĉar li bezonis oficirojn kaj administrantojn por la teritorioj okupitaj de francaj trupoj. Rivarol mortis baldaŭ antaŭ sia planita reveno al Francio. Li estis entombigita en la tombejo Dorotheenstadt en Berlino, sed lia tombo baldaŭ estis forgesita.Ernst Jünger, Rivarol, 1956 (germana citaĵo ĉe books.google.de); germana artikolo ĉe Tödliche Pointen flirren durch die Pariser Salons , Wolf Lepenies, Die Welt, 04.08.12 

 Premio Rivarol 
La Premio Rivarol estas nomita laŭ Antoine de Rivarol kaj memore al lia Discours sur l'universalité de la langue française. De 1949 ĝis 1964, la franca registaro aljuĝis ĉi tiun premion al aŭtoroj de romanoj skribitaj en la franca lingvo, eĉ se iliaj aŭtoroj ne estis denaskaj francaparolantoj. 

 Referencoj 

 Eksteraj ligiloj 



Kategorio:Membroj de la Prusa Akademio de Sciencoj
Kategorio:Francaj monarkiistoj
Kategorio:Francaj verkistoj