Blanknuka kolibro

La Blanknuka kolibro (Florisuga mellivora) estas mezgranda kolibro kun teritorio el Meksiko suden tra Centra Ameriko kaj norda Sudameriko ĝis Brazilo, Peruo, kaj Bolivio. Ĝi troviĝas ankaŭ en Trinidado kaj Tobago. Alia ordinara nomo estas Kolumkolibro.

Taksonomio
En 1743, angla natursciencisto George Edwards inkludis bildon kaj priskribon de la Blanknuka kolibro en sia A Natural History of Uncommon Birds. Li uzis la anglalingvan nomon "white-belly'd huming bird" (blankaventra kolibro). Edwards bazis sia skizon sur specimeno posedata de Charles Lennox, Duko de Richmond, kiu estis kolektita en Surinamo. Kiam en 1758, la sveda natursciencisto Carl Linnaeus ĝisdatigis sian Systema Naturae por la 10a eldono, li metis la Blanknukan kolibron kun la aliaj kolibroj en la genron Trochilus. Linnaeus inkludis mallongan priskribon, stampis la duvortan nomon Trochilus mellivorus, kaj citis la verkon de Edwards. La specia epiteto kombinas la Latinajn mel kaj -vorus, signife "mielmanĝanto". La tipa loko estas Surinamo. 

La Blanknuka kolibro estas nun metita en la genron Florisuga, kiun enkondukis en 1850 Charles Bonaparte.

 Subspecioj 
Oni agnoskis jenajn du subspeciojn: 
+SubspecioMaskloInoF. m. mellivora 
Linnaeus (1758)frameless|146x146pxframeless|130x130pxF. m. flabellifera 
Gould (1846)*frameless|148x148pxframeless|130x130px
*Foje referencata kiel F. m. tobagensisStiles, F.G., G. M. Kirwan, kaj P. F. D. Boesman (2020). White-necked Jacobin (Florisuga mellivora), versio 1.0. En Birds of the World (J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D. A. Christie, kaj E. de Juana, Editors). Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA.  Alirita la 12an de Novembro, 2021

Aspekto
La Blanknuka kolibro estas 11 ĝis 12 cm longa. Maskloj pezas 7,4 ĝis 9,0 g kaj inoj 6,0 ĝis 9,2 g. La masklo estas nedubebla pro sia malhelbluaj kapo kaj brusto kaj blanka ventro kaj vosto; la vostoplumoj havas nigrajn pintojn. Blanka bendo sur la nuko apartigas la bluan kapon de la helverda dorso kaj longaj supravostaj kovriloj. Inoj estas tre variaj, kaj povas simili al plenkreskaj aŭ nematuraj maskloj. Plej multaj inoj havas verdajn suprajn partojn, bluverdajn gorĝon kaj bruston kun blankaj "skvamaĵoj", blankan ventron, kaj plejparte verdan voston kun blua fino. Nematuraj maskloj varias de inosimilaj, sed kun pli da blanko en la vosto, ĝis virsimilaj kun pli da nigro tie. Nematuraj inoj same varias, sed kutime havas malpli da blanko en la vosto kaj estas iom bronzkoloraj sur la gorĝo kaj brusto.

Distribuado kaj habitato
La nomiga subspecio de Blanknuka kolibro, F. m. mellivora, troviĝas ekde suda Veracruz kaj norda Oaxaca, Meksiko, tra suda Belizo, norda Gvatemalo, orienta Honduro kaj Nikaragvo, orienta kaj okcidenta Kostariko, kaj Panamo ĝis Sudameriko. En tiu kontinento, ĝi troviĝas en granda parto de Kolombio kaj Ekvadoro, orienta Peruo, norda Bolivio, plejparto de Venezuelo, Gujanoj, la nordokcidenta duono de Brazilo, kaj la insulo Trinidado. F. m. flabellifera troviĝas nur sur la insulo Tobago. La nomiga estis registrita kiel vaganto en Argentino kaj sur la insuloj Arubo kaj Curaçao.Remsen, J. V., Jr., J. I. Areta, E. Bonaccorso, S. Claramunt, A. Jaramillo, D. F. Lane, J. F. Pacheco, M. B. Robbins, F. G. Stiles, kaj K. J. Zimmer. Versio de 24a de Aŭgusto 2021. Species Lists of Birds for South American Countries and Territories.  Alirita la 24an de Aŭgusto, 2021

La Blanknuka kolibro vivas en la kanopeo kaj randoj de humida arbaro kaj ankaŭ duonmalfermaj pejzaĝoj kiel alta sekundara arbaro, galeria arbaro, kaj kafo- kaj kakao-plantejoj. Ĝi kutime videblas alte en arboj, sed venas pli malalte ĉe randoj kaj en maldensejoj. Laŭ alteco, ĝi kutime varias de marnivelo ĝis ĉirkaŭ 900 m, sed malofte estis vidita ankaŭ tiel alte kiel 1 500 m.

Kutimaro
La movpadrono de la Blanknuka kolibro ne estas bone komprenata. Ŝajne ĝi moviĝas laŭsezone kiam la abundo de floroj ŝanĝiĝas, sed detaloj mankas.

Ĝi manĝas nektaron ĉe la floroj de altaj arboj, epifitoj, arbedoj kaj plantoj de Heliconia. Pluraj povas manĝi en unu arbo kaj estas agresemaj unu al la alia, sed ili alie malofte estas teritoriemaj. Ambaŭ seksoj falkatakas malgrandajn insektojn, plejparte per ŝvebado, impetado aŭ flugado de ripozejoj.

Ĉi tiu specio reproduktiĝas en la sekaj ĝis fruaj pluvsezonoj, kiuj varias tra ilia teritorio. La nesto estas malprofunda taso de planta lanugo kaj araneaĵoj metita sur la supran surfacon de folio, kie alia folio provizas "tegmenton". Ĝi estas tipe 1 ĝis 3 m supergrunde kaj foje proksime al rivereto. Maskloj montras sin kaj ĉasas en la kanopeo kaj laŭlonge de randoj dum la reprodukta sezono. Inoj uzas flugetantan flugon por malatentigi predantojn.

Statuso
La IUCN taksis la Blanknukan kolibron kiel malplej zorgigan. Ĝi havas tre grandan teritorion, sed ĝia populacio ne estis kvantigita, kaj ĝia tendenco estas nekonata. Ĝi estas konsiderata malofta ĝis ofta en plejparto de sia teritorio. Ĝi troviĝas en multaj protektitaj areoj kaj ŝajnas kapabla uzi hom-ŝanĝitajn pejzaĝojn kiel ekzemple arboplantejoj.

Bildaro

 Referencoj 

 del Hoyo, J.; Elliot, A. & Sargatal, J. (editors). (1999). Handbook of the Birds of the World. Volume 5: Barn-Owls to Hummingbirds. Lynx Edicions. ISBN 8487334253
 Restall, R., C. Rodner, & M. Lentino (2006). Birds of Northern South America. Christopher Helm, London.  (vol. 1),  (vol. 2).
 Birds of Venezuela by Hilty, 

 A Guide to the Birds of Costa Rica de Stiles kaj Skutch 

Eksteraj ligiloj
 Fotoj, filmetoj kaj observoj ĉe Birds of the World de Cornell Laboratorio de Ornitologio 

Kategorio:Apodoformaj
Kategorio:Birdoj de Ameriko