Rufa kaprimulgo

Rufa kaprimulgo (Antrostomus rufus) estas noktula specio de kaprimulgoj de la genro Antrostomus kun 11 aliaj specioj. Ĝi troviĝas ĉefe en Sudameriko kaj suda Centrameriko, nome en Argentino, Bolivio, Brazilo, Kolombio, Kostariko, Ekvadoro, Gujano, Panamo, Paragvajo, Peruo, Sankta-Lucio, Surinamo, Trinidado kaj Tobago, kaj Venezuelo.Remsen, J. V., Jr., J. I. Areta, E. Bonaccorso, S. Claramunt, A. Jaramillo, D. F. Lane, J. F. Pacheco, M. B. Robbins, F. G. Stiles, kaj K. J. Zimmer. Versio de 24a de Aŭgusto 2021. Species Lists of Birds for South American Countries and Territories.  Alirita la 24an de Aŭgusto, 2021

Taksonomio kaj sistematiko
La Rufan kaprimulgon priskribis la franca polimato Georges-Louis Leclerc en sua veko de 1780 nome Histoire Naturelle des Oiseaux. Tiu birdo estis ankaŭ ilustrita per mankolorigita plato gravurita de François-Nicolas Martinet en Planches Enluminées D'Histoire Naturelle produktita sub superrigardo de Edme-Louis Daubenton por akompani la tekston de Buffon. Nek la plato nek la priskribo de Buffon inkludis sciencan nomon, sed en 1783 la nederlanda natursciencisto Pieter Boddaert stampis la duvortan nomon Caprimulgas rufus en sia katalogo Planches Enluminées. 

La Rufa kaprimulgo estas nun metita en la genron Antrostomus, kiun starigis la franca natursciencisto Charles Bonaparte en 1838. La genronomo kombinas la grekajn antron signife "groto" kaj stoma signife "buŝo". La specia epiteto estas Latina por "ruĝa".

Ĝenerale oni agnoskas kvar aŭ kvin subspeciojn. A. r. saltarius estis agnoskita de la Clements taksonomio kaj de la verko de BirdLife International nome Handbook of the Birds of the World (HBW). La International Ornithological Committee (IOC) ne faras tion, sed inkludas ĝin ene de A. r. rutilus. Sesa subspecio, A. r. maximus, estis agnoskita de kelkaj fakuloj sed ne de Clements, HBW, aŭ la IOC; ili inkludas ĝin ene A. r. minimus. Ĝi estas konata nur el la holotipoClements, J. F., T. S. Schulenberg, M. J. Iliff, S. M. Billerman, T. A. Fredericks, J. A. Gerbracht, D. Lepage, B. L. Sullivan, kaj C. L. Wood. 2021. The eBird/Clements checklist of Birds of the World: v2021. Elŝutita el  Alirita la 25an de Aŭgusto, 2021HBW and BirdLife International (2020) Handbook of the Birds of the World and BirdLife International digital checklist of the birds of the world Version 5. Disponebla ĉe:  [.xls zipped 1 MB] Alirita la 27an de Majo, 2021Rumelt, R. (2020). Rufous Nightjar (Antrostomus rufus), version 1.0. En Birds of the World (T. S. Schulenberg, Editor). Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA.  Alirita la 13an de Oktobro, 2021

The subspecies are:

 A. r. minimus (Griscom & Greenway, 1937)
 A. r. rufus (Boddaert, 1783)
 A. r. otiosus Bangs, 1911
 A. r. rutilus Burmeister, 1856
 A. r. saltarius Olrog, 1979

Aspekto
La rufa kaprimulgo estas 25 ĝis 30 cm longa. Maskloj pezas 88 ĝis 98 g kaj inoj 89 ĝis 98 g. Ĝi estas preskaŭ tute ruĝbruna, kun flavbruna kolumo ĉe la flankoj kaj malantaŭo de la kolo kaj blanka bendo sub la gorĝo. La supraj partoj havas malhelbrunajn striojn, la flugiloj estas makulecaj kaj striecaj per malhelbruna koloro, kaj la subaj partoj estas makulecaj per malhelbruna kaj blanka koloro. La flugiloj ne havas blankon, male al tiuj de multaj aliaj membroj de ĝia familio. La eksteraj tri paroj de vostoplumoj de la masklo havas grandan blankan makulon ĉe la fino; tiuj de la ino havas palflavan pinton. La subspecioj iom diferencas laŭ la intenseco de la diversaj koloroj kaj la grandeco kaj amplekso de markoj kaj makuloj. A. r. saltarius, tamen, estas signife pli griza ol la aliaj subspecioj.

Distribuado kaj habitato
La Rufa kaprimulgo havas tre disan distribuadon. La subspecioj troviĝas jene:

 A. r. minimus, suda Kostariko, Panamo, kaj orienten laŭlonge de la karibaj marbordoj de Kolombio kaj Venezuelo ĝis Trinidado
 A. r. rufus, dise en orientan Venezuelon, Gujanon kaj Surinamon, kaj centra Brazilo
 A. r. otiosus, Sankta Lucio  (Malgrandaj Antiloj)
 A. r. rutilus, sudorienta Bolivio kaj centra Brazilo suden ĝis Paragvajo kaj nordorienta Argentino
 A. r. saltarius, suda Bolivio kaj nordokcidenta Argentino

La Sudamerika Klasigkomitato de la American Ornithological Society (AOS) metas la specion ankaŭ en Ekvadoro kaj Peruo, sed ne notas la subspecion kiu estus tie.

La endemia subspecio de Sankta Lucio de la Rufa kaprimulgo (A. r. otiosus) vivas en seka arbustaro. La aliaj subspecioj vivas en vasta vario de pejzaĝoj el arbustaroj ĝis praarbaroj kaj duarangaj arbaroj. La pejzaĝoj varias laŭ malsekeco el la seka Granda Ĉako ĝis la malseka Amazona baseno.

Kutimaro
La Rufa kaprimulgo estas plej aktiva ĉe tagiĝo kaj krepusko. Ĝi ripozas dumtage, ĉu sur malalta ripozejo aŭ sur la tero sub densa vegetaĵaro.

Manĝado
La Rufa kaprimulgo manĝas per saltoj de malalta ripozejo kiel branĉo aŭ barilfosto. Ĝia dieto estas insektoj, kvankam detaloj mankas.

Reproduktado
La Rufa kaprimulgo demetas sian ovaron de unu aŭ du ovoj sur nuda tero sen konvencia nesto. Ĝi kutime estas kaŝita en malalta vegetaĵaro. La ino kovas dumtage.

Voĉo
La kanto de la Rufa kaprimulgo estis interpretita de pluraj aŭtoroj; du ekzemploj estas "laŭta, stakata ĉup, vi-vi-RIo aŭ ĉuk vip-li-VIO, ripetata sufiĉe rapide" kaj "energia, ritma ĉuk, ŭik-ŭik-ŬIo." La kanto kutime estas farata de ripozejo je iu ajn nivelo ĝis 20 m super la grundo.

Statuso
La IUCN taksis la rufan kaprimulgon kiel Malplej Zorgigan. Ĝi havas tre vastan teritorion kaj populacion, kvankam oni kredas, ke ĉi-lasta malpliiĝas. Neniu tuja minaco estis identigita.

 Referencoj 

Eksteraj ligiloj

Kategorio:Kaprimulgoformaj
Kategorio:Birdoj de Ameriko