Rufa niktibio

Rufa niktibio (Phyllaemulor bracteatus) estas specio de niktibioj. Ĝi estas la nura membro de la genro Phyllaemulor. Ĝi troviĝas en Brazilo, Kolombio, Ekvadoro, Franca Gujano, Surinamo, Gujano, Peruo, kaj Venezuelo.Remsen, J. V., Jr., J. I. Areta, E. Bonaccorso, S. Claramunt, A. Jaramillo, D. F. Lane, J. F. Pacheco, M. B. Robbins, F. G. Stiles, kaj K. J. Zimmer. Versio de 24a de Aŭgusto 2021. Species Lists of Birds for South American Countries and Territories.  Alirita la 24an de Aŭgusto, 2021

Tre simila al strigoj, ĉi tiu specio estas noktula. Ĝi predas grandajn insektojn, kiujn ĝi kaptas per flugosaltoj de altaj ripozejoj.

Taksonomio kaj sistematiko
Publikaĵo el 2009 sugestis, ke la Rufa niktibio sufiĉe diferencis laŭ krania strukturo kaj genetika diverĝo de aliaj niktibioj (en la genro Nyctibius) por ke ĝi meritu esti en sia propra genro, Phyllaemulor. Ĉi tiu genro estis oficiale priskribita de Costa et al. en 2017. En 2022, la verko de BirdLife International nome Handbook of the Birds of the World, la Internacia Ornitologia Komitato (IOC), kaj la Sudamerika Klasifika Komitato de la Usona Ornitologia Societo (AOS-SACC) sekvis kaj reklasifikis ĝin kiel Phyllaemulor. La taksonomio de Clements retenis ĝin en la genro Nyctibius.Clements, J. F., T. S. Schulenberg, M. J. Iliff, S. M. Billerman, T. A. Fredericks, J. A. Gerbracht, D. Lepage, B. L. Sullivan, kaj C. L. Wood. 2021. The eBird/Clements checklist of Birds of the World: v2021. Elŝutita el  Alirita la 25an de Aŭgusto, 2021

La Rufa niktibio estas monotipa.

Aspekto
La Rufa niktibio estas 21 ĝis 25 cm longa kaj pezas 46 ĝis 58 g. La Rufa niktibio estas la plej malgranda membro de sia familio, kaj la plej nekutime kolora. Ĝi estas ĝenerale profunde oranĝecruĝa kun grandaj blankaj makuloj; la koloro estas pli pala sur la gorĝo. La makuloj sur la supra ventro havas maldikan nigran randon kaj la vosto havas pli malhelajn striojn. Ĝi havas longajn harecplumetojn en la brida regiono. Ĝi similas mortintan folion, impreson plifortigitan per ĝia vertikala pozo sur ripozejo, kie ĝi milde balanciĝas.Cohn-Haft, M. and G. M. Kirwan (2020). Rufous Potoo (Nyctibius bracteatus), version 1.0. In Birds of the World (J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D. A. Christie, kaj E. de Juana, Editors). Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA.  Alirita la 17an de Oktobro, 2021

Distribuado kaj habitato
La Rufa niktibio troviĝas en Amazonio ekde Venezuelo suden ĝis Peruo kaj orienten en Brazilon, Francan Gujanon kaj Gujanon. La AOS-SACC ankaŭ registras ĝin kiel "Hipotezan" en Bolivio. Ĝi estas konata nur el disaj lokoj, kvankam ĝi probable troviĝas pli vaste ol tie. Ĝi ĉefe loĝas en arbaroj sur nutraĵ-malriĉaj grundoj, kiel tiuj kun alta sabloenhavo kaj tiuj en nigrakvaj regionoj. Ĝi plejparte troviĝas en la sub- kaj mezaj etaĝoj de kaj primara kaj matura sekundara terra firme-arbaro. Ĝi ankaŭ troviĝas en marĉaj palmarbaroj de la Campinarana. Laŭ alteco ĝi atingas nur 550 m.

Kutimaro
Manĝado
La Rufa niktibio manĝoserĉas per saltado de ripozejo por kapti flugantajn insektojn, kaj kutime revenas al la sama ripozejo. Ĝi manĝas insektojn de almenaŭ kvin ordoj.


Reproduktado
La nestosezono de la Rufa niktibio ŝajne daŭras de septembro ĝis eble februaro. Tre malmultaj nestoj estas konataj. La "nesto" estas nekutima: la birdo demetas sian solan ovon sur rompitan stumpon.

Voĉo
La kanto de la Rufa niktibio estas "mola, rapide descenda serio de proksimume 10–15 notoj: “bu-bu-bu-bu-bu-bu...” aŭ "tu, tu, tu, tu, tu, tu, tu, tu, tu, tu, tu, tu, tu" kiu similas la kantojn de kelkaj malgrandaj strigoj. Ĝi plejparte, kaj eble ekskluzive, kantas dum kelkaj tagoj ĉirkaŭ la plenluno. Ĝi ankaŭ faras "vup" aŭ "urt" kriojn.

Statuso
La IUCN taksis la Rufan niktibion kiel Malplej Zorgigan, kvankam ĝia populacio ne estas konata kaj oni kredas, ke ĝi malpliiĝas. Ĝi estas "verŝajne ne grave minacata kondiĉe ke vastaj areoj de amazonia arbaro restu sendifektaj".

Referencoj

 Borerro, J. 1974. "Notes on the structure of upper eyelid of potoos". The Condor, 76: 210–211.
 Holyoak, D.T. (2001): Nightjars and their Allies: the Caprimulgiformes. Oxford University Press, Oxford, New York. 
Clements, James F. (2007) The Clements Checklist of Birds of the World, 6a eld., Cornell University Press, Ithaca, New York.
 Hilty, Steven L. (2003): Birds of Venezuela. Christopher Helm, London. 

 Eksteraj ligiloj 

 Fotoj, filmetoj kaj observado ĉe Cornell Lab of Ornithology, Birds of the World
 Foto; Artikolo mindobirds.com

Kategorio:Niktibioformaj
Kategorio:Birdoj de Peruo
Kategorio:Birdoj de Sudameriko
Kategorio:Birdoj de Brazilo
Kategorio:Birdoj de Kolombio
Kategorio:Birdoj de Venezuelo
Kategorio:Birdoj de Bolivio