Grizmentona ermitkolibro

La Grizmentona ermitkolibro (Phaethornis griseogularis, laŭ kio ankaŭ Grizgorĝa ermitkolibro) estas malgranda specio de kolibroj en la familio Trokiledoj. Ĝi vivas en nordokcidenta Sudameriko, nome en Brazilo, Kolombio, Ekvadoro, Peruo, kaj Venezuelo.

Taksonomio kaj sistematiko
La Sudamerika Klasigkomitato (SACC) de la American Ornithological Society, la International Ornithological Committee (IOC), kaj la Taksonomio Clements atribuas tri subspeciojn al la Grizmentona ermitkolibro, nome la nomiga P. g. griseogularis, P. g. zonura, kaj P. g. porcullae. La verko de BirdLife International nome Handbook of the Birds of the World altigas tiun laste menciitan al specistatuso, nome "porkula ermitkolibro" (P. porcullae).Remsen, J. V., Jr., J. I. Areta, E. Bonaccorso, S. Claramunt, A. Jaramillo, D. F. Lane, J. F. Pacheco, M. B. Robbins, F. G. Stiles, kaj K. J. Zimmer. Versio de 24a de Aŭgusto 2021. A classification of the bird species of South America. American Ornithological Society.  Alirita la 24an de Aŭgusto, 2021Clements, J. F., T. S. Schulenberg, M. J. Iliff, S. M. Billerman, T. A. Fredericks, J. A. Gerbracht, D. Lepage, B. L. Sullivan, kaj C. L. Wood. 2021. The eBird/Clements checklist of Birds of the World: v2021. Elŝutita el  Alirita la 25an de Aŭgusto, 2021HBW and BirdLife International (2020) Handbook of the Birds of the World and BirdLife International digital checklist of the birds of the world Version 5. Disponebla ĉe:  [.xls zipped 1 MB] Alirita la 27an de Majo, 2021

Aspekto
La nomiga subspecio P. g. griseogularis kaj P. g. zonura estas 8 ĝis 10 cm longaj; maskloj pezas 1,8 ĝis 2,5 g kaj inoj 1,9 ĝis 3 g. P. g. porcullae estas ĉirkaŭ 10,5 cm longa kaj pezas ĉirkaŭ 2,5 g. Ĝi ankaŭ havas pli longajn flugilojn ol la aliaj du subspecioj. Ĉiuj tri subspecioj ĝenerale havas verdetajn suprajn partojn, cinamoruĝan pugon, kaj malhelajn vostoplumojn kun blankaj pintoj. Maskloj havas grizecan gorĝon kaj cinamoruĝajn subajn partojn, ofte kun nigra bendo trans la brusto. Masklo de P. g. zonura estas pli pala ol la nomiga, kun pli grizecaj subaj partoj kaj pli kurba beko. P. g. porcullae estas eĉ pli pala ol la aliaj du subspecioj kaj havas pli da blanko en la vosto. Inoj de ĉiuj tri subspecioj estas pli palaj versioj de la maskloj.del Hoyo, J., C. Hinkelmann, N. Collar, P. F. D. Boesman, kaj G. M. Kirwan (2020). Gray-chinned Hermit (Phaethornis griseogularis), version 1.0. En Birds of the World (S. M. Billerman, B. K. Keeney, P. G. Rodewald, kaj T. S. Schulenberg, Editors). Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA.  Alirita la 27an de Novembro, 2021

Distribuo kaj habitato
P. g. griseogularis troviĝas en la orientaj Andoj ekde Kolombio suden tra orienta Ekvadoro ĝis norda Peruo ĝis la departemento San Martín, kaj ankaŭ en suda kaj sudorienta Venezuelo kaj sur pluraj izolaj montoj en apuda norda Brazilo. Ekzistas kelkaj registroj en la okcidentaj Andoj de Kolombio. P. g. zonura troviĝas en la valo de la rivero Marañón de norda Peruo, en orienta Kaŝamako kaj apuda Amazonio. P. g. porcullae troviĝas ekde la okcidentaj Andoj de la provinco Loja de sudokcidenta Ekvadoro ĝis la departementoj Tumbes, Piura kaj Lambayeque de norda Peruo.

La subspecioj de Grizmentona ermitkolibro havas iom malsamajn vivejajn preferojn, sed la komuna trajto estas densa kreskaĵaro, ĉu de nubarbara subvegetaĵaro, sekundara arbaro, aŭ arbarrandoj. P. g. griseogularis aldonas ĉeriveran arbaron. Ĝi kutime troviĝas inter 600 kaj 1 800 m de alteco, sed troviĝas sub 400 m en orienta Kolombio, ĝis 2 200 m en Peruo, kaj ĝis 300 m en Venezuelo. P. g. zonura preferas pli sekajn arbarojn. Ankaŭ ĝi kutime troviĝas inter 600 kaj 1 800 m. P. g. porcullae loĝas en humidaj arbaroj kaj malsekaj areoj ene de alie laŭsezone sekaj arbaroj. Laŭ alteco ĝi varias de 400 ĝis 1 600 m en Peruo kaj de 900 ĝis 2 000 m en Ekvadoro.

Kutimaro
Movoj
Oni supozas, ke ĉiu subspecio de Grizmentona ermitkolibro estas sidlokema (nemigranta).

Manĝado
Oni scias, ke la subspecioj de Grizmentona ermitkolibro nome P. g. griseogularis kjaj P. g. zonura estas "kapto-liniaj" manĝantoj kiel aliaj ermitkolibroj, vizitante cirkviton de florplantoj por akiri nektaron. Ili ankaŭ konsumas malgrandajn artropodojn. Oni supozas, ke P. g. porcullae havas similan manĝostrategion kaj dieton.

Reproduktado
La Grizmentona ermitkolibro kunvenas ĉe masklarejoj, almenaŭ dum parto de la jaro. La reproduktaj sezonoj de la subspecio ne estas bone difinitaj, sed tiu de P. g. griseogularis inkluzivas oktobron, tiu de P. g. zonura inkluzivas marton, kaj tiu de P. g. porcullae ŝajnas daŭri almenaŭ de januaro ĝis junio. La sola priskribita nesto estas de P. g. porcullae; ĝi estis taso farita el musko, lanugo kaj alia plantomaterialo pendanta de la malsupra flanko de longa pendanta folio. Ĝi enhavis du ovojn, kiuj ambaŭ eloviĝis. La nestoj de la aliaj du subspecioj estas supozeble similaj.

Voĉo
La kantoj de P. g. griseogularis kaj P. g. zonura estas "altatonaj serioj de notoj ripetataj senĉese sen paŭzoj inter frazoj... pluraj, egale interspacigitaj, iomete altiĝantaj, unuopaj notoj sekvataj de pli kompleksa trilado, ekz. 'ci ... tsee ... ciI ... ceoceci'." Ilia voko estas "eksploda 'tseek!' kiu estas plejparte elsendata dumfluge. La kanto de P. g. porcullae havas similan strukturon ol tiu de la aliaj subspecioj, sed ĝiaj "notoj [estas] pli puraj kaj pli altatonaj". Aldone al voĉoj, la specio ankaŭ havas aŭdeblan flugilbrueton aŭ zumon.

Statuso
La IUCN sekvas la taksonomion de HBW kaj tial traktas la "grizmentonajn" kaj "porkulajn" ermitkolibrojn aparte. La organizo taksas ambaŭ kiel Malplej Zorgigajn, kvankam neniu populacigrandeco estas konata kaj ambaŭ supozeble malpliiĝas. La nomiga subspecio supozeble estas sufiĉe ofta, sed la relative malgranda arealo de P. g. zonura "povus esti kaŭzo por estonta zorgo". Ankaŭ P. g. porcullae estas priskribita kiel "sufiĉe ofta", sed ankaŭ ĝi havas sufiĉe limigitan arealon. Ĝi troviĝas en pluraj protektitaj areoj.

 Referencoj 

 del Hoyo, J.; Elliot, A. & Sargatal, J. (editors). (1999). Handbook of the Birds of the World. Volume 5: Barn-Owls to Hummingbirds. Lynx Edicions. ISBN 8487334253
 Restall, R., C. Rodner, & M. Lentino (2006). Birds of Northern South America. Christopher Helm, London.  (vol. 1),  (vol. 2).




Eksteraj ligiloj

 Bildo de Phaethornis grisegularis

Kategorio:Apodoformaj
Kategorio:Birdoj de Ameriko
Kategorio:Birdoj de Kolombio