Sofio de Brabanto

Sofio de Brabanto (france: Sophie de Thuringe; naskiĝinta la   en Eisenach aŭ Creuzburg, mortinta la ) estis dukino de Brabanto kaj reganto de Hesio. Ĝi konsideratas fondinto de la dinastio de Hesio. Ŝia tombo troviĝis en la cistercia abatejo de Villers-la-Ville. Edzigis ŝin ĉ. 1240 la brabantan dukon Henriko la 2-a (Brabanto).

eta|maldekstre|Statuo de Sofio, kun la filo Henriko, sur la foirejo de Marburg; skulptis en 1989 Ivan Theimer
Post la foriro de la patrino Elizabeto disde la nobelaj cirkloj pro personaj kaj religiaj kaŭzoj, ŝi pasigis la junulajn jarojn sur Wartburg ĉe la kortego landgrafa. Ŝia edzo Henriko estis potencega suvereno de Brabanto kaj Loreno. Post la formorto de la landgrafoj de Turingujo ilia filo Henriko (nask. en 1244) estu posteulo laŭleĝa, super teritorioj ĉirkaŭ Marburg kaj super la dinastiposedaĵoj situantaj ueste de Turingujo (de la Ludovikidoj).

Sofio mem plue engaĝiĝis por la heredrajtoj de la filo, eĉ post la forpaso edza en feburaro 1248. La ludovikidaj posedaĵoj okcidente de Turingujo komplete saviĝis. Sed la volohavo de Wartburg kaj de la urbo Eisenach ne sukcesis. Almenaŭ la urboj kaj kasteloj en la Werra-valo fariĝis hesiaj. Ankaŭ la majencaj feŭdaĵoj povis resti sub ŝia kontrolo (1263/64). Sofio gravis por la teritoria fundamentigo de la nova dinastio Brabanto-Hesio: tion jam historiografoj de la 15-a jarcento laŭdis. Dum ŝia hesien orientita regado ŝi profitis de efikaj administraj organizadsistemoj turingujaj. Landgrafo Hermano, ŝia frato, jam suverenis en Hesio; ŝia patrino, la sanktulino, estis entombigita en Marburg.

Neniam Sofio kaŝis la patrinan historion, eĉ sigele ne. Ŝia politika bazo estis la nobelaro malalta kiel ankaŭ la ordeno de germanaj kavaliroj. De 1272 ŝi regis en Marburg apogite de la filo.

Fonto
Hussong, Ulrich: "Sophie (Sophia) von Brabant" - ĉe: Neue Deutsche Biographie, 24 (2010), p. 586-588 

kategorio:Germanaj nobeloj

kategorio:Eisenach