René (novelo)

eta|René promenanta kun Amélie
"René, aŭ la Sekvoj de la Pasioj" () estas mallonga romano duon-membiografia (novelo) de la franca verkisto François René de Chateaubriand, verkita en 1802 kaj publikigita en la kolekto " Le Génie du christianisme, ou Beautés de la religion chrétienne " kune kun la novelo de Atala.

Ĝi temas pri juna aristokrato el Bretonio, sentema kaj pasia junulo, kiu trovas sin en konflikto kun la nuntempa socio, t.e. estas naŭzita de la moderna mondo kaj seniluziigita de siaj antaŭaj rifuĝoj en la antikva mondkoncepto. Tial li vojaĝas al la Nova Mondo kaj post longa vojaĝo finfine atingas Luiziano-n kie li ekloĝas por vivi kun la Natchez-popolo.  

Kaj Atala kaj René, kiuj ambaŭ temas pri la Natchez-indianoj, estis tre sukcesaj kaj havis grandan influon sur la romantika literaturo, kompareblan al tiu de La Malĝojoj de la Juna Werther de Goethe. René ĝuis tian tujan popularecon, ke ĝi estis reeldonita aparte en 1805 kune kun Atala. Laŭ la versio en Les Natchez, la agado de la rakonto okazas en la 1720-aj jaroj. 

 Fono de la verkado 
La rakonto estis verkita en 1802, kiam la tiel nomata mal du siècle et mélancolie — "la epoko de malbono kaj melankolio" — boliĝis en la eŭropa (precipe franca) pensado. Antaŭromantikismo malkovris la letargian kadukiĝon de la individuo en la natura disvolviĝo de civilizo : spirita malpleneco kaj profunda enuo kiel sekvo de intelekta disvolviĝo kaj klerismo, la amareco de tera vivo kiel sekvo de la fortiĝo de kristanaj dogmoj, kaj tiel plu. En sia traktaĵo "La Genio de Kristanismo", Chateaubriand enkondukas la koncepton de "vague des passions ", t.e., ondo de pasioj — stato antaŭanta kompletan malkreskon kaj dekadencon, akompanata de patologia apatio, kontraŭvola neniofarado kaj elegia egoismo; "...ni vivas kun plena animo en malplena mondo kaj, uzinte nenion, seniluziiĝas pri ĉio."  Tamen, kontraŭe al la dekadenca retoriko, la sin trudi al la krizostato ne alportas al la romantika heroo liberiĝon (ĉar la oportuneco de la vivo fariĝas plia iluzio): "... ni ne estas trompitaj, eĉ sen ricevi plezuron de ĝi; deziroj ankoraŭ estas tie, kaj ni jam ne havas iluziojn."  Chateaubriand, trovante en simila konfuzo de sentoj, serĉis konsolon en Werther kaj Hyperion, laŭ kies simileco "René" estis kreita. La trajtoj de la fratino de René estis influitaj de la romanoj de de Staël ; la krima rilato de la herooj estis eĥo de la tempoj, kiu ankaŭ plej klare speguliĝis en Lewis kaj Byron.

 Intriga resumo 
René, malfeliĉa juna franco, serĉas rifuĝon inter la Natchez-popolo de Luiziano. Daŭras longa tempo antaŭ ol li estas persvadita malkaŝi la kaŭzon de sia melankolio. Li rakontas pri sia soleca infanaĝo en la kastelo de sia patro en Bretonio. Lia patrino mortis naskante lin, kaj ĉar lia patro estas fora, timiga figuro, René rifuĝas en intensa amikeco kun sia fratino Amélie kaj en longaj, solecaj promenoj en la kamparo ĉirkaŭ la kastelo.

Kiam la patro de René mortas kaj lia frato heredas la familian hejmon, li decidas vojaĝi. Li vizitas la ruinojn de antikva Grekio kaj Romo, kiuj inspiras lin per melankoliaj pripensoj. Li vojaĝas al Skotlando por vidi la lokojn menciitajn de la bardo Ossian kaj la famajn vidindaĵojn de Italio. Nenio kontentigas lin: "La antikva mondo havis neniun certecon, la moderna mondo havis neniun belecon." Li revenas al Francio kaj trovas la socion korupta kaj senreligia. Lia fratino Amélie neklarigeble ŝajnas eviti lin ankaŭ. Kiel René klarigas:

 "Mi baldaŭ trovis min pli izolita en mia propra lando, ol mi estis en fremda lando. Dum kelka tempo mi volis ĵeti min en mondon, kiu diris nenion al mi kaj kiu ne komprenis min. Mia animo, ankoraŭ ne elĉerpita de iu ajn pasio, serĉis objekton, al kiu ĝi povus esti ligita; sed mi komprenis, ke mi donis pli ol mi ricevis. Ne estis nobla lingvo aŭ profundaj sentoj, kiujn oni petis de mi. Mia sola tasko estis ŝrumpi mian animon kaj malaltigi ĝin al la nivelo de la socio."

Naŭzita, René retiriĝas de la socio kaj vivas en obskura parto de la urbo. Sed ĉi tiu soleca vivo baldaŭ enuigas ankaŭ lin. Li decidas translokiĝi al la kamparo, sed li trovas tie neniun feliĉon: "Ve, mi estis sola, sola sur la tero. Sekreta senforteco kaptis mian korpon. La abomeno pri la vivo, kiun mi sentis ekde la infanaĝo, revenis kun renovigita forto. Baldaŭ mia koro jam ne provizis nutraĵon por mia menso, kaj la sola afero, kiun mi sentis en mia ekzisto, estis profunda enuo."

René decidas sinmortigi, sed kiam lia fratino ekscias pri lia plano, la du ĝoje reunuiĝas. Sed ne estas feliĉa fino. Amélie ŝajnas sopiri ion. Iun tagon, René malkovras, ke ŝi foriris, lasante leteron dirante, ke ŝi volas fariĝi monaĥino, sed ne donante klarigon kial. René iras ĉeesti ŝian inican ceremonion, kie ŝi malkaŝas, ke ŝi aliĝis al la monaĥejo ĉar ŝi volas superi sian incestan amon por li. Senesperigita de ĉi tiu konfeso, René decidas forlasi Eŭropon por ĉiam kaj vojaĝi al Ameriko. Post pasigado de iom da tempo kun la indianoj, li ricevas leteron anoncantan la morton de sia fratino. La novelo finas rivelante, baldaŭ post kiam René rakontis sian historion, ke li estis mortigita en batalo inter la Natchez kaj la Francoj.

 Influitoj 

 La novelo "René" influis la literaturon kaj filozofion de la tuta 19-a jarcento. Ĝi ludis gravan rolon en la evoluo de la Byrona heroo, difinante la direkton de la tuta romantika literaturo.

 En Francio, el la romantismo de Chateaubriand kaj Nodier aperis Alfred de Vigny, Honoré de Balzac, Alfred de Musset, George Sand; poste: Théophile Gautier, Victor Hugo, Coppée kaj Lautréamont, Charles Baudelaire kaj la " malbenitaj poetoj ".

 La ĉefrolulo de la rakonto "René", kune kun Adolphe Constant kaj Harold Byron, fariĝis la prototipo de Eŭgeno Onegin, la heroo de la samnoma romano de A.S. Puŝkin.

 Eksteraj ligiloj 
 René en la franca ĉe ATHENA
 (franclingva) René, sonversio20x20ra

Kategorio:Francaj noveloj
Kategorio:Usono en fikcio
Kategorio:Libroj aperintaj en 1802