Fotomuntaĵo

Fotomuntaĵo aŭ fotokolektaĵo (el la antikva greka φῶς, genitivo φωτός  — lumo kaj la franca montage  — levo, instalado, kunmeto) estas la procezo kaj rezulto de kreado de bildoj kunmetitaj el partoj de malsamaj fotoj. Fotomuntaĵo estas vaste uzata en la produktado de afiŝoj, reklamoj, politikaj karikaturoj, ktp. Esence, fotomuntaĵo estas la eltranĉado de objektoj el foto kaj kombinado de ili kun alia foto.

Alivorte dirite temas pri fotografia tekniko, bazita sur kolaĝo, kiu kombinas malsamajn bildelementojn en unu solan bildon. Kombinante ĉi tiujn diversajn elementojn, nova komponaĵo kaj tiel nova mesaĝo kreiĝas. Fotomuntaĵo ofte servas por klarigi, kontekstualigi aŭ satirumi.

Fotomuntaĵo povas iasence esti konsiderata kiel "amaskomunikila preta materialo" - la evoluo en la amaskomunikila spaco de la tekniko transformi pretajn objektojn fare de la aŭtoro en sian propran artverkon, la pretan materialon.

 Teknikoj laŭlonge de la teknologia historio 
Fotomuntaĵo havas longan tradicion, estante uzata jam meze de la 19-a jarcento por kompleksaj scenoj, kiujn, kun la teknologio de la tempo, oni ne povus simple foti. La ekspontempo por tiaj fotoj estis kutime tute normala: pure teknikaj kialoj por fotomuntaĵo estis maloftaj, ĉefe implikante transponti grandajn kontrastajn diferencojn kaj atingi nekutime grandan kampa profundo. Ekzemple, muntaĵo estis necesa kiam oni devis preni foton de interno kun fenestro preteratentanta pejzaĝon; en ĉi tiu kazo, du fotoj estis kombinitaj per parte kovrado de la negativoj per maskiga fluido kaj poste precize vicigado de ili. Nur spertulo povus diri el la preta bildo, ke ĝi estis kreita tiamaniere.

En aliaj tiaj muntadoj, nuboj estis poste kopiitaj en pejzaĝan foton, aŭ siluetaj sekcioj estis pentritaj sur la fotojn, kiuj poste estis uzataj, ekzemple, kiel ŝablonoj por poŝtkartoj. Kontraste al ĉi tiuj bildoj, kiuj finfine celis reprezenti tute ordinarajn fotojn, ekzistis fotomuntadoj, kiuj ne kaŝis sian muntaĵ-similan produktadprocezon. Kiel Otto Croÿ trafe klarigis, ĉi tiu metodo solvis la rigidecon de la temo. Fotomuntado sugestis, ke la fotisto, per ĝia helpo, povis ne nur formale konstrui la bildon, sed ankaŭ doni liberan bridon al sia imagopovo por esprimi specifajn ideojn ene de la bildoj. Ĉi tiuj konceptoj de fotomuntado povus esti teknike atingitaj per tri malsamaj metodoj: La plej simpla metodo estis kolaĝa tekniko uzante tondilon kaj gluon, per kiu la rezulta muntado povus poste esti fotita kaj tiel reproduktita laŭvole.

La "muntado" per multoblaj eksponoj sur la sama bildareo estis ankaŭ sufiĉe simpla, postulante nur spertan kapablon taksi kiel la bildoj konvenus kune en la fotilo. La avantaĝoj de laborado kun nigra fono - kiu rezultigis travideblan, glatan surfacon sur la negativo - aŭ per variado de la kovro de certaj partoj de la bildareo baldaŭ estis rekonitaj.

La plej postulema metodo finfine implikis muntadon de du aŭ pli da negativoj dum la pligrandiga procezo (tiel nomata "sandviĉo"), kopiante ilin sinsekve sur la saman pozitivan paperon. En la fina stadio post la pozitiva revelado, la fotisto kutime devis reverki la transirojn inter la individuaj bildsekcioj per reduktilo aŭ peniko.

Kun la progreso de komputila teknologio, tuta arsenalo de fotomuntaĵaj programoj aperis. La plej oftaj fotomuntaĵaj programoj inkluzivas Adobe Photoshop, PaintShop Pro, Corel Photo-Paint, GIMP, kaj Ulead PhotoImpact.

Cifereca fotografio permesas al oni tuj uzi la filmaĵon por cifereca fotoredaktado sen antaŭa skanado.

 Bildaro 

 Referencoj 

 Vidu ankaŭ 

 Cifereca bildo
eta|Komponaĵo el 16 malsamaj fotoj, ciferece redaktitaj kaj tavoligitaj por krei la impreson de ununura pejzaĝo.|775x775ra

Kategorio:Cifereca arto
Kategorio:Fotado