Sirkka Turkka

Sirkka Annikki TURKKA (naskiĝis la 2-an de februaro 1939 en Helsinko; mortis la 23-an de oktobro 2021 en Lohja) estis finna poeto kaj verkistino, kiu ricevis multajn premiojn, inter ili la Finlandia Premio en 1987 kaj la Eino Leino Premio en 2000.Kustantajat.fi 

Ekde la publikigo de ŝia debuta poemaro, Huone avaruudessa, ŝi okupis gravan lokon en la finna literaturo. Ŝiaj verkoj estis tradukitaj en dek du lingvojn.

 Stilo 
La verkoj de Sirkka Turkka skuis la finnan poezion, ĉar ili rompis konvenciojn rilate al enhavo, lingvaĵo kaj formo. Ŝi interplektis paganajn kaj kristanajn elementojn, preĝlingvaĵon kaj seriozajn bibliajn diraĵojn kun parollingvaj frazoj prenitaj el popularaj kantoj, finnajn proverbojn kun vortoj en fremdaj lingvoj, kaj pli, kaj kombinis ilin ĉiujn laŭ originala maniero. Iafoje tia kombinaĵo estas nomata postmodernisma verkado, sed Turkka ne vidis sin kiel tia, kaj ŝi esprimis sian propran unikan voĉon. Tamen, Turkka estis influita de multaj fontoj kaj poetoj, kiel ekzemple Federico García Lorca, Fernando Pessoa, Ono Kailas kaj Eva-Lisa Männer, kaj uzis esprimojn, kiuj ne ĉiam estis originalaj.

La temoj de ŝiaj poemoj ne estis fokusitaj, kaj la bildoj en ili moviĝis tre rapide. En siaj poemoj ŝi traktis amon, sopiron, malsanon, morton kaj perdon. Ŝia verkaro inkluzivis kaj mallongajn naturpoemojn kaj longajn poemojn. La miksado de stiloj kaj enhavoj kaj la miksado de kombinaĵoj kaj ritmoj servis al ŝi por emfazi la interspacon inter la absoluta kaj la relativa, inter la dia kaj la tera, inter morto kaj vivo. La ritmo en ŝiaj poemoj estis percepto rilate al lingvo kaj ĝiaj eblecoj. Alia rimedo, kiun Turka uzus, estis la paralelismo kaj kombinaĵo inter la escepta, la stranga kaj la unika kaj la ĉiutaga, la konata kaj la rutina, ekzemple la kombinaĵo inter Hamleto kaj banmantelo. Personigo ankaŭ ripetiĝis en ŝia poezio, kiu malklarigis la limon inter la abstrakta kaj la palpebla.

Ŝian poezion karakterizis persona, socia kaj ekologia protesto, kio kreis por ŝi bildon de strangeco kaj nenormaleco, ĉar male al gravaj nuntempaj finnaj poetoj kiel Pentti Saarikoski kaj Paavo Havikko, kiuj esprimis proteston laŭ akceptitaj ŝablonoj, Turkka neniam montris lojalecon al iu ajn ideo krom sia lojaleco al sia interna mondo. Ŝajnas, ke ĉi tiu nenormaleco servis al ŝi por esprimi la unikan lingvon en siaj poemoj.

 Verkaro 

 Huone avaruudessa (1973)
 Valaan vatsassa (1975)
 Minä se olen (1976)
 Yö aukeaa kuin vilja (1978)
 Mies joka rakasti vaimoaan liikaa (1979)
 Kaunis hallitsija (1981)
 Vaikka on kesä (1983)
 Teokset 1973–1983 (1985)
 Tule takaisin, pikku Sheba (1986)
 Voiman ääni (1989)
 Sielun veli (1993)
 Nousevan auringon talo (1997)
 Tulin tumman metsän läpi (1999)
 Niin kovaa se tuuli löi (2004)
 Runot 1973–2004 (2005)

 Referencoj 

Kategorio:Finnaj poetoj
Kategorio:Finnaj verkistoj
Kategorio:Verkistinoj