Klodjo Albino

Klodjo Albino aŭ latine:Clodius Albinus estis romia imperia tronpostulanto inter 193 kaj 197. Li estis proklamita imperiestro fare de la legioj en Britanio kaj Hispanio post la murdo de Pertinakso en 193 (konata kiel la "Jaro de la Kvin Imperiestroj").

eta|maldekstre|220px|Portreto de Klodjo Albino.

eta|dekstre|300px|Klodjo Albino estis mortigita dum la Batalo de Lugdunum fare de la imperiestro Septimo Severo.

Komence Albino kunlaboris kun alia defianto por la trono, Septimo Severo, sed la du turnis sin unu kontraŭ la alia en 196 kaj komencis civilan militon. Albino mortis dum la Batalo de Lugdunum la sekvan jaron.

Biografio
Frua vivo
Albino naskiĝis en Hadrumetum, Afrika Provinco (Sousse, Tunizio) al aristokrata romia familio. La nefidinda "Historia Augusta" asertas, ke la nomoj de liaj gepatroj estis Aurelia Messallina kaj Ceionius Postumus, kune kun aliaj parencoj menciitaj en "Vita Albini". Neniu el ĉi tiuj nomoj estas konsiderata verŝajne preciza de modernaj historiistoj. La teksto ankaŭ asertas, ke Klodjo ricevis la kromnomon Albinon pro la eksterordinara blankeco de sia vizaĝkoloro.

Kariero sub Marko Aŭrelio kaj Komodo
Montrante inklinon al milita vivo, li eniris la armeon tre juna kaj servis kun distingo, precipe en 175 dum la ribelo de Avidio Kasio (130-175) kontraŭ la imperiestro Marko Aŭrelio.

Lia merito estis agnoskita de la imperiestro en du leteroj, en kiuj li nomas Albinon afrikana, kiu malmulte similis siajn samlandanojn, kaj kiu estis laŭdinda pro sia milita sperto kaj la seriozeco de sia karaktero. La imperiestro ankaŭ deklaris, ke sen Albino la legioj (en Bitinio) transirintus al Avidio Kasio, kaj ke Marko Aŭrelio intencis elekti lin konsulo.

La imperiestro Komodo donis al Albino komandon en la Gallia Belgica kaj poste en Britanio. Disvastigante falsa onidiro, ke Komodo mortis, Albino denuncis la viron antaŭ siaj soldatoj en Britanio, nomante Komodon tirano, kaj asertante, ke estus utile al la Romia Imperio redoni al la Senato ĝian antikvan dignon kaj potencon.

La Senato estis tre kontenta pri ĉi tiuj sentoj, sed ne la Imperiestro, kiu sendis Junion Severon por senigi Albinon de lia komando. Malgraŭ tio, Albino konservis sian komandon ĝis post la murdoj de Komodo kaj lia posteulo Pertinakso en 193.

Alianco kun Septimo Severo
Post kiam Pertinakso estis murdita, la pretora prefekto Emilio Leto kaj liaj viroj, kiuj aranĝis la murdon, "vendis" la imperian tronon al riĉa senatano Didio Juliano, efike kronante lin imperiestro. Serio da ribeloj de la trupoj en la provincoj, tamen, signifis, ke la sekva imperiestro ankoraŭ ne estis elektita. Peŝenjo Niĝero estis proklamita imperiestro de la legioj en Sirio, Septimo Severo de la trupoj en Ilirio kaj Panonio, kaj Albino de la armeoj en Britanio kaj Gaŭlio.

En la posta civila milito, Albino komence alianciĝis kun Septimo Severo, kiu konkeris Romon. Albino aldonis la nomon Septimo al sia propra, kaj akceptis la titolon Cezaro de li, la du kunhavis konsulejon en 194.

Albino restis daŭra reganto de granda parto de la okcidenta parto de la Imperio, kun subteno de tri britaj legioj kaj unu hispana. Kiam Didio Juliano estis mortigita laŭ ordono de la Senato, kiu timis la potencon de Septimo Severo, ĉi-lasta turnis siajn armilojn kontraŭ Peŝenjo Niĝero. Post la malvenko kaj morto de Niĝero en 194, kaj la kompleta malkomforto de liaj partianoj, precipe post la 3-a Sieĝo de Bizanco en 196The Great Sieges of History, Severo decidis fari sin la absoluta mastro de la Romia Imperio.

Albino, vidante la danĝeron de sia pozicio, prepariĝis por rezisto. Li apenaŭ evitis esti murdita de mesaĝisto de Severo, post kio li metis sin ĉe la kapo de sia armeo, kiu laŭdire konsistis el 150 mil viroj.

Deklarante sin imperiestro
Aŭtune de 196, Albino ricevis novaĵon, ke Severo nomumis sian pli aĝan filon Karakalon kiel sian posteulon kun la titolo Cezaro kaj konvinkis la Senaton deklari Albinon mem oficiala malamiko de Romo.

Ĉar li havis nenion perdotan, Albino mobilizis siajn legiojn en Britanio, proklamis sin imperiestro (Imperiestro Caesar Decimus Clodius Septimius Albino Augustus) kaj transiris el Britanio al Gaŭlio, kunportante grandan parton de la brita garnizono. Li venkis la legaton de Severo, Virjo Lupo, kaj povis postuli la militajn rimedojn de Gaŭlio, sed kvankam li faris Lugdunum la ĉefsidejon de siaj fortoj, li ne sukcesis gajni la fidelecon de la Rejnaj legioj.

La 19-an de februaro 197, Albino renkontis la armeon de Severo ĉe la Batalo de Lugdunum. Post malfacila interpuŝiĝo, kun 150 mil soldatoj ambaŭflanke laŭ Kasio Diono, Albino estis venkita kaj sinmortigis, aŭ estis kaptita kaj ekzekutita laŭ ordono de Severo. Severo metis sian nudan korpon sur la teron antaŭ si, por ke li povu rajdi sian ĉevalon super ĝi, kiel fina ago de humiligo.

La edzino kaj du filoj de Albino estis komence pardonitaj de Severo, sed li ŝanĝis sian opinion preskaŭ tuj poste, ĉar kiel la mortinta Albino estis senkapigita, ankaŭ ili estis. La senkapa korpo de Albino estis ĵetita en la Rodanon, kune kun la kadavroj de lia murdita familio.

Severo sendis sian kapon al Romo kiel averton al siaj subtenantoj, kun ĝi li sendis impertinentan leteron, en kiu li mokis la Senaton pro ilia lojaleco al Albino. La urbo Lugdunum estis prirabita, kaj la anoj de Albino estis kruele persekutitaj de Severo.

Persona vivo
Oni diras, ke Albino verkis traktaton pri agrikulturo kaj kolekton da Mileziaj rakontoj.

La nomo de la edzino de Albino estas nekonata, kaj nur la nefidinda "Historia Augusta" mencias nomon por liaj filoj, asertante, ke li havis beban filon nomitan Peŝenjo Prinko, sed kelkaj historiistoj kiel Anthony Birley (1937-2020) opinias, ke ĉi tiu nomo estas fikcia.

 Referencoj 

Kategorio:Naskiĝintoj en 147
Kategorio:Mortintoj en 197
Kategorio:Naskiĝintoj en la 2-a jarcento
Kategorio:Mortintoj en la 2-a jarcento
Kategorio:Naskiĝintoj en Romo
Kategorio:Mortintoj en Romo
Kategorio:Romiaj uzurpistoj
Kategorio:Romiaj militistoj
Kategorio:Romiaj imperiestroj
Kategorio:Historio de Romo