Malajzia podargo

Malajzia podargo (Batrachostomus affinis) aŭ Podargo de Blyth estas noktula specio de birdoj en la familio Podargedoj, Podargidae. Ĝi estas bruneca aŭ ruĝecbruna kun iomete ronda beko kaj vosto, kaj havas tufojn de harecplumetoj antaŭ la okuloj kaj ĉe la bazo de la beko. Batrachostomus-aj podargoj troveblas el Barato kaj Srilanko, tra kontinenta sudorienta Azio kaj ĝis Borneo, Javo kaj Sumatro. Pli specife, la Blyth-podargoj estas disigitaj inter sudorienta Birmo kaj Indonezio. Kiel aliaj podargoj, ili estas insektovoraj.

 Taksonomio kaj sistematiko 
La angla zoologo, kuratoro de la Muzeo de la Azia Societo de Bengalo (Kolkato), kaj kolektisto Edward Blyth (1810–1873) nomis ĝin al B. affinis. La esprimo “ranbuŝuloj” simple referencas al la ranecaj grandaj kaj tre larĝaj bekoj de la birdoj. En franca lingvo, la vorto “podarge” en Podarge de Blyth estis havigita de la natursciencisto Barono Cuvier, reference al la mallongaj kruroj kaj bizaraj aspektoj de la birdoj. La termino estis derivita el la greka vorto “podargos”, kun la signifo “podagrulo”.

La Malajzia podargo estas unu el 17 specioj de podargoj en la familio Podargedoj, kiu inkludas la tri speciojn de la genro Podargus, la Rigidipenna, kaj la speciojn de Batrachostomus. La Malajzia podargo estas en la genro Batrachostomus, kaj troviĝas precipe en Azio, dum la pli grandaj specioj de Podargus estas en Nov-Gvineo kaj Aŭstralio kaj la nura specio de Rigidipenna troviĝas en Papuo-Nov-Gvineo kaj la Salomonaj Insuloj.

Datumoj pri DNA-DNA hibridiĝo el 1988 sugestis, ke specioj de Batrachostomus estas malproksime parencaj al tiuj de Podargus kaj tial devus esti metitaj en novan apartan familion, la Batrachostomidae. Tamen, plia esplorado ankoraŭ necesas kaj la nova taksonomia klasifiko ŝajne ankoraŭ ne estis akceptita. Konfuzo kaj kontraŭdiraj informoj ekzistas ankaŭ pri la ordo de la podargoj de Blyth. Ĉiuj podargoj antaŭe estis en la ordo Kaprimulgoformaj, sed studo de 2019 determinis, ke Podargus kaj Batrachostomus diverĝis unu de la alia inter 30 kaj 50 milionoj da jaroj antaŭe, kaj sekve formis sian propran kladon apartan de kaprimulgoj. Ili ankaŭ estas frata taksono al la apusoj, kolibroj kaj Egoteledoj. Tial, la ordo Podargoformaj, unue proponita en 1918 de Gregory Mathews, estis reenpostenigita kaj inkluzivas la specion de Blyth.

Komence, oni pensis, ke la Malajzia podargo (B. affinis) kaj la Java podargo (B. javensis) estas la sama specio same kiel la Sunda podargo (B. cornutus), sed poste oni konkludis el miksaĵo de registradoj de voĉoj el kampaj studoj kaj muzeospecimenoj, ke B. cornutus estas aparta specio de B. javensis kaj ne subspecio. Ĉiuj tri estis foje konsiderataj ankaŭ kiel samspeciuloj de la Hodgsona podargo (B. hodgsoni), sed la diferencoj en grandeco kaj strukturo de la beko, vizaĝaj harecplumetoj, vosto, nudaj partoj kaj voĉoj estis tro grandaj por aprobi ĉi tiun supozon. Nur lastatempe la Java podargo (B. javensis) estis dividita en tri speciojn: java (B. javensis), Blyth-a (B. affinis) kaj palavana (B. chaseni). La Podargo de Blyth, la plej konata kaj la plej geografie disvastigita el ĉi tiuj tri, estas plue subdividita en du subspecioj konataj kiel B. affinis affinis kaj B. affinis continentalis. Ambaŭ subspecioj estas ligitaj per intera populacio en Khao I Phrom en centra duoninsula Tajlando.

 Aspekto 
La podargo de Blyth estas malgranda ĝis meza specio, kiu longas inter 20 kaj 23 centimetrojn. B. a. continentalis pezas ĉirkaŭ 46.0 gramojn. La birdoj estas brunecaj aŭ ruĝecbrunaj kaj ne havas blankajn markojn sur flugiloj kaj vosto, tamen la ino estas kutime pli bruna kaj pli senmarka ol maskloj. La subaj partoj estas ĝenerale oranĝecbrunaj aŭ flavecbrunaj kun kelkaj blankecaj makuloj. La plumoj de la ŝultroregiono havas malpli da blankaj ovalformaj makuloj. Ili havas tre maldikan blankan linion ĉirkaŭ sia kolo, kiu aspektas kiel malgranda kolumo. Maskloj tendencas havi pli fortajn nigrajn markojn sur siaj supraj kaj subaj partoj, kaj ĝenerale oni diras, ke ili havas kamuflan plumaron.

Kiel la aliaj podargaj specioj, la Blyth-a havas bonevoluintajn rigidajn vizaĝajn harecplumetojn kaj pli longajn nigrajn aŭ malhelkolorajn, kiuj kovras la orelojn, nomatajn "orelaj plumoj". Ilia funkcio ankoraŭ estas nekonata. Junuloj havas molteksturan plumaron kaj diferencas de plenkreskaj maskloj per sia koloraro, kiu havas pli ruĝbrunajn tonojn, kaj iliaj supraj partoj havas pli malhelan striecon kaj neniun makulon. Iliaj subaj partoj similas al plenkreskaj inoj, sed estas pli senkoloraj. Ili ankaŭ havas mallarĝajn nigrajn striojn sur multaj plumoj de la gorĝo kaj brusto. Malmultaj informoj ekzistas pri plumŝanĝoj, sed observoj de aktiva flugila plumŝanĝo en Duoninsula Malajzio estis faritaj en julio, septembro kaj oktobro. Aliaj observis individuojn, kiuj ne anstataŭigis siajn plumojn antaŭ januaro-marto kaj en novembro. La plumŝanĝa sekvenco estas ankoraŭ plejparte nekonata, kvankam la padrono ofte estas nesimetria.

La Malajzia podargo havas vostolongon de 95-111 milimetroj por maskloj kaj 90-107 milimetroj por inoj. Kiel aliaj Batrachostomus-specioj, la Malajzia podargo havas grandan voston kompare kun ĝia korpograndeco, kio helpas manovreblecon. La malantaŭaj randoj de la flugplumoj kaj vostoplumoj permesas al ĝi flugi silente dum ĉasado.

Podargoj de la genro Batrachostomus havas malgrandajn makzelojn kaj mallongajn, larĝajn kaj rondajn bekojn. La grandeco de la beko ŝajne estas adaptita por kapti predon dumfluge. Fendetaj naztruoj troviĝas ĉe ĝia bazo kaj estas protektitaj per operkulo, kiu estas kovril-simila strukturo, kiu povas malfermiĝi kaj fermiĝi por protekti la nazojn. Podargoj havas mallongajn kaj malfortajn piedojn kun neegalaj fingroj (t.e., unu fingro malantaŭen kaj la aliaj tri antaŭen). Flankaj fingroj havas la kapablon etendiĝi laŭ 90-grada angulo, kio provizas al la birdoj pli bonan tenon. La kruroj kaj piedoj estas aŭ brunaj, rozbrunaj, iomete rozkoloraj aŭ pli blankaj. La podargo de la Blyth havas palflavajn aŭ citronflavajn irisojn.

 Similaj specioj 
Malgrandaj podargoj estas ĉiuj fizike similaj, kio malfaciligas distingi la podargon de Blyth disde aliaj specioj. Ĝiaj voĉoj kaj la geografia distribuo povas helpi identigi ĝin.

 Stelpodargo (B. stellatus): En iuj partoj de Tajlando, la Blyth-a estas la sola podargo, sed eble ekzistas iu koincido inter B. a. continentalis kaj la Gould-a podargo en la suda parto de la lando. En Duoninsula Malajzio, ambaŭ specioj koincidas pli vaste, sed B. a. continentalis distingiĝas per sia pli malgranda beko. La flugilplumoj de B. a. affinis havas malpli da blankaj makuloj ol la podargo de Gould kaj ili ankaŭ havas tre malmulte da koincido.[
 Hodgsona podargo (B. hodgsoni): Ĝenerale pli granda, pli malhela, kaj pli makuleca ol B. a. continentalis.
 Bornea podargo (B. mixtus): Malpli makuleca ol B. a. affinis.
 Sumatra podargo (B. poliolophus): Malsupraj partoj estas pli makulecaj ol B. a. affinis.
 Sunda podargo (B. cornutus): Pli grandaj, pli malhelaj, kaj pli makulecaj malsupraj partoj ol B. a. affinis.

La podargo de Blyth, kiel aliaj genroj en la familio, tendencas aspekti kiel strigoj (Strigedoj), sed diferencas de ili per sia manko de fortaj ungegoj sur la piedfingroj.

Studo de 2015 konfirmis, ke la specio Masillapodargus longpipes estas simila podargo en la ordo Podargoformaj. Novaj fosiliaj pruvoj el la germana fosilia loko Messel de la frua Eoceno konfirmis ĝian klasifikon.

 Distribuado kaj habitato 
Batrachostomus, inkluzive de la Malajzia podargo, troviĝas de Barato kaj Srilanko ĝis Borneo, Javo kaj Sumatro. Tiu ĉi arbarema specio prosperas en maturaj ĉiamverdaj arbaroj de malaltaj teroj. En Tajlando, ĝi tendencas preferi arbarojn kaj pluvarbarojn de ekstremaj malaltaj teroj, sed ankaŭ povas vivi en miksita decidua arbaro je alteco de 800 metroj pli norde. Registroj pri la Malajziaj podargoj ekzistas ankaŭ en Duoninsula Malajzio proksime de marĉaj ĝangaloj kaj en pli malaltaj etaĝoj de arbaroj en malaltaj teroj kaj montetoj. En Javo, la birdospecio ofte videblas sur ebenaĵoj kaj en montoj, inter 0-1 600 metroj de alteco. Ili ĉiam ŝajnas esti kie estas densa arbara subkreskaĵaro. Ili ankaŭ estis registritaj en mangrovoj en suda Sumatro, same kiel en Vjetnamio kaj Kamboĝo. La Malajziaj podargoj kutime sidas 1,5-12,0 metrojn super la tero kaj esplorado sugestas, ke ili eble estas sidlokemaj (nemigrantaj).

Kvankam la podargoj de Blyth havas relative larĝan teritorion, la fosilia registro sugestas, ke podargoj antaŭe troviĝis ankaŭ en okcidenta kaj centra Eŭropo. Dum la Eoceno kaj Oligoceno (antaŭ 30-40 milionoj da jaroj), tiuj regionoj en Eŭropo havis subtropikajn arbarojn, kiuj taŭgus por podargoj. Ili verŝajne formortis en Eŭropo kiam klimataj ŝanĝoj en la frua Plejstoceno kaŭzis la malaperon de la lastaj subtropikaj arbaroj.

Kutimaro kaj ekologio

 Reproduktado 
Kvankam detalaj prireproduktaj informoj por la Malajzia podargo estas limigitaj, familiaj kaj genraj observoj tamen povas havigi valorajn komprenojn pri ilia konduto kaj ekologio.

Specioj de Batrachostomus kutime reproduktiĝas en arbaroj kaj konstruas siajn nestojn en la malferma areo sur malgrandaj branĉoj. Ilia teritorio, kutime okupita de ununura paro, povas kovri ĝis 80 hektarojn. Ili kutime konstruas malgrandajn nestojn faritajn el arboŝelo, araneaĵoj, haroj, musko, likeno kaj aliaj plantomaterialoj. La tasformaj nestoj estas ekstreme malgrandaj kaj malprofundaj, kun observoj de kvin specioj de Batrachostomus sugestantaj, ke ili povas teni nur unu ovon. Estis registroj pri du-ovaj ovodemetaĵoj por la java podargo (B. javensis), sed ili ankoraŭ bezonas esti konfirmitaj. Kelkaj sugestas, ke la ovo restas en la nesto nur pro la konstanta ĉeesto de kovanta birdo, kiu alprenas preskaŭ vertikalan pozon.

Podargoj de la genro Batrachostomus, inkluzive Malajzia podargo, montras seksan dimorfismon. Senkoloraj maskloj estas la kovantaj patroj dumtage, dum la pli helaj inoj zorgas pri sia teritorio dum la nokto. Malmultaj informoj ekzistas pri ilia kovado kaj gepatraj roloj, sed oni suspektas, ke ankaŭ inoj de kelkaj Batrachostomus-specioj kovas nokte.

 Voĉo 
Voĉoj ŝajnas okazi ĉefe post mallumo, antaŭ tagiĝo, kaj ĉe sunleviĝo, kio reflektas la noktan naturon de la Malajzia podargo. Teritoriaj kantoj okazas plejparte dum la frua vespero kaj tagiĝo, dum vokoj estas dum la nokto. Teritoriaj kantoj estas ŝajne similaj ĉe B. a. affinis kaj B. a. continentalis, kaj estas farataj de inoj. Tiuj kantoj estas descenda serio de 3-5 unuoj kaj sonas kiel gŭaa-gŭaa-gŭaa-gŭaa aŭ maniula rido. Ekzistas kelkaj varioj. Maskloj kaj inoj produktas mallongajn, variajn vokojn, kun transiraj sonoj kiam ili ŝanĝas de unu voko al alia. Maskloj de B. a. affinis (en Tajlando kaj Sumatro) kaj B. a. continentalis povas fari plendajn fajfojn kiuj estas malaltaj en la mezo. Maskloj de B. a. affinis povas fari ankaŭ longajn rapidajn seriojn de silenteca kaj unuopa gŭaa kiuj estas priskribitaj kiel "bojoj" aŭ "silentecaj ransimilaj kvakoj". Ĝenerale, la voĉoj de la Malajzia podargo estas siblaj kaj astmosimilaj. Ili komenciĝas eksplode kaj laŭte kaj iom post iom svagiĝas.

 Manĝado 
La Malajzia podargo estas insektovora. La stomakenhavo de 20 specimenoj el Javo inkluzivis skarabojn, akridojn, forfikulojn, raŭpojn, tineojn, blatojn, termitojn, formikojn, cikadojn, grilojn, flavan papilion kaj gastropodan moluskon kun plata konko. Pliaj informoj estas necesaj pri la temo.

Podargoj kutime manĝas per rapida atako (t.e., flugas aŭ saltas de branĉo) al la grundo aŭ kolektante insektojn rekte de arbotrunkoj kaj foliaj branĉoj. Ili ankaŭ povas kapti insektojn, kiel tineojn, rekte dumfluge.

 Statuso kaj konservado 
Nuntempe, la Malajzia podargo (B. affinis) estas listigita sub B. javensis en la IUCN Ruĝa Listo kaj estas taksita kiel malplej zorgiga specio. Ĝi antaŭe estis konsiderata preskaŭ minacata en 1994, sed tio estis plejparte pro la konfuzo ĉirkaŭ ĝia taksonomio. En Borneo, Kamboĝo, Tajlando kaj Vjetnamio, la Malajzia podargo estas plejparte malofta. En Duoninsula Malajzio, ĝi estas pli-malpli ofta, kaj en centra Malajzio ĝi estas almenaŭ tiel ofta kiel la Stelpodargo (B. stellatus) en similaj vivejoj. Tamen, la specio ankoraŭ estas datummanka, do ĝi eble estas subregistrita kaj ĝia distribuo eble estas nekompleta. La ĉefa minaco al la Malajzia podargo estas senarbarigo, ĉar ĝi vivas ekskluzive en pluvarbaraj vivejoj.

Referencoj

 Eksteraj ligiloj 

 Sonregistraĵoj de Malajzia podargo ĉe Xeno-canto.
 Distribua mapo de la Malajzia podargo ĉe Avibase.

Kategorio:Podargedoj
Kategorio:Orientalisa faŭno
Kategorio:Bestoj el la Aŭstralazia ekozono
Kategorio:Birdoj de Indonezio
Kategorio:Birdoj de la Filipinoj