Tristan Corbière

Tristan CORBIÈRE (naskita kiel Edouard-Joachim Corbière ; la 18-an de julio 1845 en la bieno Coat-Congar en Morlaix, Bretonio; mortis la 1-an de marto 1875 en Morlaix) estis franca lirikisto. Li estis unu el la pioniroj de literatura simbolismo kaj superrealismo en Francio, kaj konata inter la Fipoetoj.

Li estas la aŭtoro de ununura poemaro Les Amours Jaunes ("Flavaj Amoj, 1873) kaj de kelkaj prozaĵoj. Tiu li ĉefverko estas rimarkinda pro siaj kantotekstoj de malespero kaj ribelo, kaj sia obsedo pri la sento de homa mizero.Wallace Fowlie, Poem and Symbol (2010) p. 94

Li vivis plejparte marĝenan kaj mizeran vivon, nutratan de du gravaj fiaskoj pro sia osta malsano kaj sia "malbeleco", kiun li ŝatis akuzi: la unua estas lia sentimentala vivo (li amis nur unu virinon, nomatan "Marcelle" en sia verko), kaj la dua estas lia pasio por la maro (li revis fariĝi maristo, kiel sia patro, Édouard Corbière). Lia poezio portas ĉi tiujn du grandajn vundojn, kiuj igis lin adopti tre cinikan kaj trafan stilon, rilate al si mem same kiel al la vivo kaj mondo ĉirkaŭ li.

Li mortis en la aĝo de 29 jaroj, eble pro tuberkulozo, seninfana fraŭlo sen laboro, enradikiĝinta en sia malnova bretona bieno, miskomprenita de siaj samtempuloj, kaj lia noviga poezio ne estis agnoskita ĝis longe post lia morto.

La rekomendo de Verlaine sufiĉis por alporti lian verkon al publika atento kaj establi lin kiel unu el la agnoskitaj majstroj de Simbolismo.

La remalkovron de Corbière iniciatis Superrealismo ĉirkaŭ André Breton. Breton konsideris lin mentoro de siaj propraj literaturaj ideoj. T.S. Eliot kaj Ezra Pound sekvis la ekzemplon en ĉi tiu alta estimo. La poemoj de Corbière estis muzikigitaj plurajn fojojn, inkluzive de la usona kantistino Diamanda Galás.

Honore al li estas aljuĝata premion Edouard kaj Tristan Corbière.

La varmarko de Corbière kuŝas en la misharmonio inter elementoj, kiuj, antaŭ ol trapasi liajn manojn, estis en harmonio. Li generas ĉi tiujn distordojn per cirklaj movoj, kiuj nuligas aŭ kontraŭdiras iliajn partojn, kreante negativan spacon en la verso; per reverkado de citaĵoj; kaj per relegado de la realeco, kiuj malkaŝas la nedecidemojn de malstabiligita mondo. Estas kvazaŭ li detruus tion, kion li nomas, verson post verso. Ĉe Corbière, ironio permesas al li esprimi kaj vortan spritecon kaj ian kosman cinikismon.

 Verkaro 

 Les amours jaunes . Glady Frères, Parizo 1873; Livres de Poche, Parizo 2003, ISBN 2-253-16083-0 .
 Casino de trepasses. L'Américaine (prozverkoj de la biendomo). Edmond Charlot, Alĝero 1941.
 Œuvres complètes (kompletaj verkoj). Gallimard, Parizo 1970; Laffont, Parizo 1980, ISBN 2-221-50129-2 .

 Referencoj 

 Eksteraj ligiloj 


 Elisabeth Aragon kaj Claude Bonnin, Tre preciza komentita versio de Les Amours jaunes (1993)  por la Presses universitaires de l'université de Toulouse-Le Mirail: https://new-pum.univ-tlse2.fr/wp-content/uploads/2020/05/Les_amours_jaunes.pdf

Kategorio:Bretonaj verkistoj
Kategorio:Francaj poetoj