Longvosta niktibio

Longvosta niktibio (Nyctibius aethereus) estas specio de niktibioj kaj ĝi estas vaste distribuata tra Suda Ameriko, nome en ĉiu lando, escepte en Ĉilio kaj Urugvajo.Remsen, J. V., Jr., J. I. Areta, E. Bonaccorso, S. Claramunt, A. Jaramillo, D. F. Lane, J. F. Pacheco, M. B. Robbins, F. G. Stiles, kaj K. J. Zimmer. Versio de 24a de Aŭgusto 2021. Species Lists of Birds for South American Countries and Territories.  Alirita la 24an de Aŭgusto, 2021 Tre simile al strigoj, ĉi tiu specio estas noktula. Ĝi predas grandajn insektojn kaj malgrandajn vertebrulojn, kiujn ĝi kaptas per flugosaltoj de altaj ripozejoj.

Taksonomio kaj sistematiko
La longvosta niktibio havas tri subspeciojn, la nomigan Nyctibius aethereus aethereus, N. a. chocoensis, kaj N. a. longicaudatus. Pluraj aŭtoroj asertas, ke longicaudatus devus esti traktata kiel aparta specio kun chocoensis kiel ĝia subspecio.Remsen, J. V., Jr., J. I. Areta, E. Bonaccorso, S. Claramunt, A. Jaramillo, D. F. Lane, J. F. Pacheco, M. B. Robbins, F. G. Stiles, kaj K. J. Zimmer. Versio de 24a de Aŭgusto 2021. A classification of the bird species of South America. American Ornithological Society.  Alirita la 24an de Aŭgusto, 2021

Aspekto
La longvosta niktibio estas 42 ĝis 58 cm longa kaj pezas 280 ĝis 447 g. La supraj partoj de la nomiga subspecio estas flavecbrunaj. La krono kaj nuko havas sablokorajn makuletojn kaj punktetojn kaj nigrecbrunajn striojn. La mantelo, dorso kaj pugo estas makulitaj brunaj kaj flavbrunaj kaj havas nigrecbrunajn striojn. La vosto estas laŭgrada kaj ĝenerale bruna, kun flavecbruna strieco kaj brunaj strioj aŭ vermikuleco. Granda parto de la vizaĝo estas flavecbruna kaj ĝi havas sablokoloran "lipharon". La flugiloj estas ĝenerale brunaj kun larĝaj palaj sablokoloraj strioj. La mentono kaj gorĝo estas grizec-sablokoloraj. La brusto kaj flankoj estas brunaj kun sablokoloraj makuletoj, nigrecbrunaj strioj kaj tre sablokoloraj kaj nigrecbrunaj makuloj. La malsupra ventro estas sablokolora kun brunaj strioj kaj vermikuleco.Gibson, S. (2020). Long-tailed Potoo (Nyctibius aethereus), version 1.0. En Birds of the World (T. S. Schulenberg, Editor). Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA.  Alirita la 18an de Oktobro, 2021

N. a. longicaudatus estas pli malgranda ol la nomiga subspecio; ofte ĝi estas pli sablokolora ĝenerale kaj precipe sur la brusto. N. a. chocoensis estas pli malgranda ol longicaudatus sed pli malhela. La nigraj strioj sur la supraj partoj estas pli grandaj kaj pli fortaj kaj la bruna baza koloro tendencas al kaŝtankoloro.

Distribuado kaj habitato
La nomiga subspecio de longvosta niktibio troviĝas en la fora nordorienta Argentino, sudorienta Paragvajo, kaj sudorienta Brazilo proksimume de Minas-Ĝerajso kaj suda Bahio suden ĝis Paranao. N. a. chocoensis troviĝas nur en la Departemento Ĉokoo de okcidenta Kolombio. N. a. longicaudatus estas sendube la plej vaste distribuita. Ĝi troviĝas en Amazonio de Ekvadoro kaj Peruo orienten tra suda Kolombio kaj Venezuelo ĝis la Gujanoj, en la fora norda Bolivio, kaj en granda parto de okcidenta Brazilo.

La longvosta niktibio loĝas en la internoj de tropikaj ĉiamverdaj arbaroj de malaltaj teroj. Ĝi kutime troviĝas de la subvegetaĵaro ĝis la subkanopeo. La arbaroj varias laŭ humideco de sufiĉe seka ĝis tre malseka. En la regiono de la Atlantika Arbaro, la nomiga subspecio troviĝas ĝis 1 200 m. La aliaj subspecioj troviĝas je pli malaltaj altitudoj, atingante nur 700 m en Ekvadoro kaj 750 m en Peruo.

Kutimaro
Manĝado
La longvosta niktibio estas noktula. Ĝi manĝoserĉas per rapida ĉasado de flugantaj insektoj en mallongaj flugoj de ripozejo, aspektante "mallerta kaj tro granda". Ĝia dieto ne estis detalita, sed oni scias, ke ĝi inkluzivas termitojn, tineojn kaj skarabojn.

Ripozado
La longvosta niktibio ripozas dumtage, kutime sur morta stumpo aŭ branĉo ĝis 20 m super la tero. Se oni alproksimiĝas al ĝi, ĝi etendas sian korpon vertikale kaj frostiĝas.

Reproduktado
La nestosezono de la longvosta niktibio ne estas plene difinita. En Paragvajo, unu nesto estis aktiva de malfrua aŭgusto ĝis novembro. En Franca Gviano nestado estis raportita inter julio kaj septembro. La specio ne faras konvencian neston, sed demetas sian solan ovon sur stumpo aŭ sur branĉo en kavaĵo aŭ kurbo.

Voĉo
La kanto de la longvosta niktibio estas "mola, ondiĝanta va-u-u aŭ ra-UH", kaj estas kantata plejparte nokte kaj precipe en lunlumaj lokoj. Ĝi ankaŭ faras "karakterizan serion de strigosimilaj huadoj aŭ bojado."

Statuso
La IUCN taksis la longvostan niktibion kiel Malplej Zorgigan, kvankam ĝia populacio estas nekonata kaj supozeble malpliiĝas. Kvankam N. a. longicaudatus havas tre larĝan teritorion, Amazonio spertas kreskantan senarbarigon. La aliaj du subspecioj havas tre limigitajn teritoriojn kaj la vivejo de la Atlantika Arbaro de la nomiga subspecio estis reduktita al restaĵoj.

Referencoj

 Borerro, J. 1974. "Notes on the structure of upper eyelid of potoos". The Condor, 76: 210–211.

 Holyoak, D.T. (2001): Nightjars and their Allies: the Caprimulgiformes. Oxford University Press, Oxford, New York. 

 Eksteraj ligiloj 

Long-tailed potoo photo gallery  VIREO
Photo-High Res; Artikolo ĉe tropicalbirding

Kategorio:Niktibioformaj
Kategorio:Birdoj de Sudameriko
Kategorio:Birdoj de Brazilo
Kategorio:Birdoj de Peruo