Franciskanoj retiriĝanaj

La Franciskanoj retiriĝanajkp. "Kristana Glosaro" (latine: Ordo Fratrum Minorum Recollectorum, mallongiĝo OFMRec) estis reformordeno de la franciskanoj inter la 16-a kaj la 19-a jarcento. Ili estiĝis post la divido de la ordeno je la minoritanoj kaj la observantoj en 1517 respektive de la splitiĝo de la kapucenoj en 1528 ene de la observantoj. La retiriĝantoj do intencis eĉ plian observadon de la ordena regulo de Francisko el Asizo: pro tio ili nomiĝas latine ankaŭ Ordo Fratrum Minorum Strictionis Observantiae Recollectorum, kvazaŭ la rigiduloj. 

La vivmaniero de la retiriĝantoj tamen ne estis samaj. Ĉar daŭris okupoj kiajn faris ankaŭ la konventoj de la neretiriĝantoj, kun predikado kaj kristanigo, karitata engaĝiĝi, instruado en latinaj lernejoj kaj eĉ sciencan esploradon. Klaras ke ĉe ili edifaj horoj kaj la recitado breviera, pentekzercado kaj silentumado pli gravis. Ankaŭ la akcepto de la malriĉeco estis pli natura ĉe ili.

Elirpunktoj de tiaj reformoj estis de la 1530-aj jaroj domoj de la retiriĝantoj kiuj estis malfermitaj je eniro por meditado. Tiaj ejoj estiĝis en multaj provincoj. Danĝero estis nur ke ilia sukecso helpis pluran memstaremon. La tuto venis de Hispanujo al Francujo, kie ili ĝuis apogo de 1592 fare de la reĝoj (récollets). Tra Belgujo la retiriĝantoj venis al Germanujo, Anglujo kaj Irlando. En 1772 anis ĉe ili 11 miloj da fratoj ene de 490 koventoj kaj 22 ordenprovincoj. Ene de la tri germanaj provincoj (Thuringia, Colonia kaj Saxonia) ĉiuj konventantoj membris ĉi ili pro kio tie ne iĝis plua dissplitiĝo de la regulobservemuloj. Post la Franca Revolucio malfondiĝis la provinco Colonia. 

Paralele al la retiriĝantoj estiĝis la branĉoj de la Alkantaranoj (Ordo Fratrum Minorum Reformatorum), de la Senŝuuloj (discalceati) en Hispanujo kaj de la Reformitaj franciskanoj en Italujo, Tirolo, Aŭstrujo kaj Polujo. La tri branĉoj dependis de ununua ĝenerala superulo konservante propran partan memstarecon kaj statutaron, sub la kontrolo de apostolaj komisiitoj aŭ ĝeneralaj vikarioj. En la 19-a jarcentoj la diferencoj tiom relativiĝis ke papo Leono la 13-a per la buleo Felicitate quadam (oktobro 1897) unuigis la tri grupon sub la nomon Ordo Fratrum Minorum. Ilia unua ĝenerala ministro estis la germano Aloys Lauer el la provinca Thuringia.Herbert Schneider: Die Franziskaner im deutschen Sprachgebiet. Leben und Ziele, Dietrich-Coelde-Verlag, Werl 1988, p. 61–87 

 Notoj 

Kategorio:Franziskanoj