Segilbeka ermitkolibro

La Segilbeka ermitkolibro (Ramphodon naevius) estas mezgranda kolibro kaj la nura specio en la genro Ramphodon. Ĝi estas endemio de Brazilo.

Taksonomio kaj sistematiko
La Segilbeka ermitkolibro estas lokita en la ermitkolibran subfamilion Phaethornithinae, sed inter ĉi tiuj birdoj, ĝi estas la specio plej simila al la tipaj kolibroj de la subfamilio Trochilinae.Hinkelmann, C. kaj G. M. Kirwan (2020). Saw-billed Hermit (Ramphodon naevius), version 1.0. En Birds of the World (J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D. A. Christie, kaj E. de Juana, Editors). Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA.  Alirita la 13an de Novembro, 2021 Ĝi estas la sola membro de sia genro kaj ne havas subspecion.


Aspekto
La Segilbeka ermitkolibro estas 14 ĝis 16 cm longa kaj pezas 5,3 ĝis 9 g. Ĝi estas unu el la tri plej pezaj ermitoj kaj la masklo estas pli peza ol la ino. Ambaŭ seksoj havas segilsimilajn segildentojn sur la mandiblo kaj la beko de la masklo ankaŭ havas kurban pinton. (La senrilata dentbeka kolibro (Androdon aequatorialis) estas la sola alia kolibro kiu havas segildentan bekon.) Ambaŭ seksoj havas skvamecajn brunajn suprajn partojn kaj malhelajn kaj palstriajn subajn partojn. Ili havas ruĝecokran gorĝon, malhelan makulon tra la okulo, kaj blankan superokulon. La supra flanko de la vosto estas violecnigra dum la malsupra flanko havas laŭgrade pli flavbrunan ĉe la finoj de la ekstera paro da plumoj.

Distribuado kaj habitato
La Segilbeka ermitkolibro troviĝas en mallarĝa bendo de sudorienta Brazilo ekde la ŝtatoj Minas Gerais kaj Espírito Santo sude ĝis orienta Santa Catarina kaj plej norda Rio Grande do Sul. Ĝi loĝas en la subvegetaĵaro de la humida marborda Atlantika Arbaro ĝis alteco de 500 m.

Kutimaro
Movoj
La Segilbeka ermitkolibro supozeble estas sidlokema (nemigranta), sed oni konjektas, ke ĝi faras kelkajn mallongdistancajn movojn.

Manĝado
La Segilbeka ermitkolibro nutriĝas per la nektaro de vasta gamo de indiĝenaj kaj enmetitaj florplantoj; plej multaj havas la karakterizaĵon de tubformaj floroj. Ĝi tipe manĝas ene de ĉirkaŭ 6 m de la grundo, sed estis rimarkita ĝis 15 m. Kiel aliaj ermitkolibroj, ĝi estas "kaptil-linia" manĝanto, vizitante cirkviton de florplantoj. Tamen, male al multaj aliaj kaptilliniaj kolibroj, ĝi defendas sian itineron per agresema konduto kontraŭ samspeciaj kaj aliaj kolibroj. Aldone al nektaro, ĝi manĝas malgrandajn artikulojn kolektitajn el vegetaĵaro.

Reproduktado
La reprodukta sezono de la Segilbeka ermitkolibro ne estas plene difinita, sed ŝajnas ampleksi julion ĝis septembron. Ĝi konstruas sian konusforman tasforman neston el plantmaterialo kaj araneaĵoj sub la pinto de longa pendanta folio. Ĝia ovodemetado konsistas el du ovoj.

Voĉo
La kanto de la Segilbeka ermitkolibro estas "tre alta, babilema pepado". Vokoj inkluzivas "daŭrantan, rapidan serion de tre altaj 'bik' notoj" kaj "malsupreniran serion... de 'sii' notoj." La vokoj ŝajne estas uzataj dum defendado de la kaptil-linio.

Statuso
La IUCN taksis la Segilbekan ermitkolibron kiel Malplej Zorgiga. "[Ĝi] estas suspektata malpliiĝi modere rapide pro habitatoperdo."

 Referencoj 

 del Hoyo, J.; Elliot, A. & Sargatal, J. (editors). (1999). Handbook of the Birds of the World. Volume 5: Barn-Owls to Hummingbirds. Lynx Edicions. ISBN 8487334253
 Restall, R., C. Rodner, & M. Lentino (2006). Birds of Northern South America. Christopher Helm, London.  (vol. 1),  (vol. 2).

Eksteraj ligiloj

Saw-billed Hermit photo gallery  VIREO

Kategorio:Apodoformaj
Kategorio:Birdoj de Sudameriko
Kategorio:Birdoj de Brazilo