Jules Dassin

Jules DASSIN, fakte Julius Dassin David Walsh: Jules Dassin, victim of the anti-communist witch-hunt, dies at 96, Artikolo en la Monda Socialista Retejo, 3-a de aprilo 2008, alirita la 18-an de februaro 2013. /ˈdæsɪn, dæˈsɪn/ DASS-in, dass-IN (naskiĝis la 18-an de decembro 1911 en Middletown, Konektikuto ; mortis la 31-an de marto 2008 en Ateno), estis usona kaj franca filmreĝisoro, scenaristo, produktanto kaj aktoro de rusa-juda deveno. 

Post signifa filmkariero inter 1941 kaj 1950, li fine translokiĝis al Francio post esti nigralistigita en Holivudo dum la McCarthy-epoko. Tie, li ŝanĝis sian nomon al Jules kaj daŭrigis sian karieron. Lia dua edzino estis la greka aktorino kaj poste politikisto Melina Mercouri, kaj post jaroj en ekzilo en Francio, li translokiĝis al Grekio.

Lia filmverkaro posedis realisman stilon, tre akran kaj kelkfoje perfortan. Liaj plej konataj verkoj inkluzivas la filmojn Rififi (1954), Sundays… never! kaj Topkapi (1960).

 Vivo 
Jules Dassin estis la filo de Samuel Dassin, ukrain - juda enmigrinto al Usono, kaj lia edzino, Berthe Vogel. John Wakeman: World Film Directors: Volume One 1890 * 1945. The H.W. Wilson Company, New York 1987, S. 190. La familia nomo, kiu ekestis kiam lia patro enmigris al Usono, memorigas pri lia devenloko, Odeso. Post translokiĝo al Novjorko, Jules Dassin kreskis kun sep gefratoj en la distrikto Harlemo.  Li aliĝis al la politike maldekstra jidlingva teatra grupo ARTEF (Arbeter Theatre Farband), en kiu li komence laboris kiel aktoro kaj poste kiel reĝisoro, same kiel al la Grupa Teatro. Geoff Mayer: Historical Dictionary of Crime Films. Scarecrow Press, 2012, S. 106–108.

En la 1930-aj jaroj li fariĝis membro de la Komunista Partio, kiun li forlasis en 1939, seniluziigita de la Hitler-Stalin-Pakto. 

En 1940, Dassin reĝisoris por la unua fojo sur Broadway kaj verkis skeĉojn por radioprogramoj. Richard Natale: Director Jules Dassin dies at 96. American expatriate helmed 'Rififi,' 'Naked City', Artikolo en Variety, 31-a de marto 2008, alirita la 18-an de februaro 2013. En 1941, li debutis kiel filmreĝisoro ĉe la filmprodukta kompanio Metro-Goldwyn-Mayer (MGM). Post kverelo kun la estro de MGM, Louis B. Mayer, li reĝisoris la filmnoirajn filmojn Cell R 17 kaj City Without a Mask por la produktanto Mark Hellinger kaj Universal Pictures. Post la neatendita morto de Hellinger, Dassin translokiĝis al 20th Century Fox kaj reĝisoris alian filmnoir-filmon, Danger in Frisco.

En 1944 li reĝisoris The Canterville Ghost, kun Charles Laughton en la ĉefrolo. Dassin komencis reĝisori malhelajn krimfilmojn en Holivudo kaj famiĝis en la periodo post la Dua Mondmilito, sed pro sia komunista pasinteco li estis nigralistigita kaj devigita ĉesi reĝisori. Lia lasta filmo dum ĉi tiu periodo estis Night and the City (1950). 

La McCarthy-epoko finis la karieron de Dassin en Usono: en 1949 li fariĝis celo de kontraŭkomunistaj enketoj, tial la produktadestro de Fox, Darryl F. Zanuck, igis lin filmi sian sekvan filmon en Londono anstataŭ Usono: The Rat of Soho. Andrew Spicer: Historical Dictionary of Film Noir. Scarecrow Press, Lanham (Maryland) 2010, S. 67.  Tamen, Dassin ne povis mem redakti la filmmaterialon, ĉar oni rifuzis aliron al la studio en Holivudo. Anstataŭe, li donis la redaktajn instrukciojn telefone. Zusatzmaterial auf der DVD-Veröffentlichung von Night and the City, Criterion Collection, USA 2005. Ĉe ĝia kineja publikigo, kritikistoj en Usono estis severaj en sia kritiko de la filmo; hodiaŭ, tamen, ĝi estas konsiderata unu el la plej bonaj verkoj de Dassin el lia usona periodo.

En 1951, Elia Kazan kaj Edward Dmytryk kondamnis Dassin antaŭ la Komitato pri Kontraŭusonaj Agadoj (HUAC) de la Ĉambro de Reprezentantoj.  Sen perspektivo de plua dungado en la usona filmindustrio, Dassin kaj lia familio elmigris al Eŭropo. Eĉ tie, li povis reveni al filmo nur post kvin jaroj, pro premo de la usona flanko sur eŭropaj filmproduktantoj, kiuj timis, ke la filmoj de Dassin ne estus distribuitaj en Usono. 

En 1955, Dassin komencis labori pri sia unua eŭropa filmo: la gangstera filmo Rififi, filmita en Francio, estis grandega sukceso ĉe kritikistoj kaj publiko. Dassin tradukigis la francan romanon en la anglan, verkis la scenaron en la angla, kaj poste tradukigis ĝin reen en la francan. Sub la pseŭdonimo Perlo Vita, li ankaŭ ludis unu el la kvar ĉefroloj. Dassin gajnis la premion por Plej Bona Reĝisoro pro Rififi ĉe la Festivalo de Cannes en 1955. La fama 32-minuta rompoŝtelo-sceno, en kiu neniu vorto estas parolata, ne ĉeestis en la originalo, sed estis citita, imitita kaj parodiita en pluraj pli postaj filmoj, inkluzive de Dassin mem en Topkapi.

En 1955, li renkontis la grekan aktorinon Melina Mercouri en Cannes. Film director Jules Dassin dies, Artikel auf bbc.co.uk vom 1. April 2008, abgerufen am 18. Februar 2013. La ​​sekvan jaron, ŝi ĉefrolis en sia filmo The Man Who Must Die, surbaze de la romano Greek Passion de Nikos Kazantzakis (Ο Χριστός ξανασταυρώνεται). Kun Mercouri, Dassin ankaŭ faris siajn ĉefajn internaciajn sukcesojn Sunday... Never! (1960) kaj Topkapi (1964). Dassin kaj Mercouri geedziĝis en 1966. Post la militista puĉo en Grekio, ili ekziliĝis en Parizo. 

La pli postaj filmoj de Dassin estis nek komerce nek artiste sukcesaj. En 1968, li revenis al Usono por Black Power. En la sama jaro, li ankaŭ laboris sur Broadway kaj estis nomumita por du Tony-premioj kiel reĝisoro kaj scenaristo de la muzika versio de Sunday... Never!

Ekde 1974, post la fino de la milita diktaturo, Dassin kaj Mercouri denove loĝis en Grekio. En 1992, li ricevis honoran grekan civitanecon. Post la morto de lia edzino en 1994, li fondis la Fondaĵon Melina Mercouri kaj kampanjis por la ankoraŭ nefinita redono de la Partenona friso (la Elginaj Marmoroj) de Londono al Ateno, kiu estis ĉefa prioritato por Mercouri, precipe dum ŝia tempo kiel greka Ministro pri Kulturo. La nova Akropola Muzeo, kuniniciatita de Dassin, estis malfermita en 2009. Angelike Contis: Greece loses adoptive son Jules Dassin, Artikel in Athens News vom 4. April 2008, abgerufen am 18. Februar 2013. Tamen, Dassin ne travivis la malfermon: li mortis en la aĝo de 96 jaroj en la Atena Hospitalo Hygeia Richard Severo: Jules Dassin, Filmmaker on Blacklist, Dies at 96, Artikel in der New York Times vom 1. April 2008, abgerufen am 18. Februar 2013. kaj, laŭ siaj deziroj, estis entombigita en la Unua Tombejo de Ateno apud Melina Mercouri. knerger.de: Das Grab von Jules Dassin

 Filmaro 

 1941: The Tell-Tale Heart, mallonga filmo
 1942: Nazi Agent 
 1942: The Affairs of Martha
 1942: Reunion in France 
 1943: Young Ideas
 1944: The Canterville Ghost
 1946: Two Smart People
 1946 A Letter for Evie
 1947 Brute Force
 1948 The Naked City
 1949: Thieves' Highway
 1950: Night and the City
 1955: Rififi
 1957: Celui qui doit mourir
 1959: La legge
 1960: Nunca en domingo
 1962: Fedra
 1964:Topkapi
 1966: 10:30 P.M. Summer
 1967: Survival
 1968: Uptight
 1970: Promise at Dawn
 1974: The Rehearsal
 1978: Kravgi gynaikon
 1980: Circle of Two

 Referencoj 

 Eksteraj ligiloj 


 Familiaj fotoj (france)
 Jules Dassin ĉe The New York Times Movies
 New York Times nekrologo
 Nekrologo ĉe la Monda Socialisma Retejo

Kategorio:Usonaj komunistoj
Kategorio:Usonaj aktoroj
Kategorio:Usonaj scenaristoj
Kategorio:Usonaj produktoroj
Kategorio:Usonaj reĝisoroj