Jean Guéhenno

Jean GUÉHENNO, fakte Marcel-Jules-Marie Guéhenno (n. la 25-an de marto 1890 en Fougères; m. la 22-an de septembro 1978 en Parizo), estis franca edukisto, ĵurnalisto kaj verkisto, membro de la Franca Akademio, kiu reprezentis humanismajn kaj socialismajn poziciojn. Li altiris atenton ĉefe per eseoj, ampleksa biografio de Rousseau kaj aŭtobiografiaj skribaĵoj. Krom Jean-Jacques Rousseau, lin influis ĉefe Jules Michelet kaj Ernest Renan. Liaj plej gravaj verkoj estas ankoraŭ publikigitaj en Francio; pluraj ankaŭ estis tradukitaj. 

 Vivo 
Vokita por militservo en 1914, la juna bretono estis grave vundita en marto 1915. Post sia resaniĝo, li instruis por la militblindigitaj, kaj antaŭ la fino de la milito li estis oficiro - kvankam ankaŭ pacifisto. La Jeunesse morte : review of the book. Kun la Agrégation de Lettres li instruis en diversaj mezlernejoj, inkluzive de en Parizo de 1927 ĝis 1944. New York Times: Shedding Light on Nazi-Occupied Paris - David Ball’s Translation of ‘Diary of the Dark Years’ Li ankaŭ turnis sin al ĵurnalismo. De 1928 ĝis 1934 li estis redaktoro de la revuo Europe. Ĉi tiu revuo ankaŭ publikigis la peticion de 1927 kontraŭ la "Leĝo pri la Ĝenerala Organizado de la Nacio dum Milito", kiun Guéhenno subskribis kune kun Alain, Louis Guilloux, Jules Romains kaj multaj aliaj kritikaj kulturaj figuroj. Tamen , kreskantaj malkonsentoj kun la subtenantoj de soveta komunismo, kiuj dominis Eŭropon, instigis Guéhenno-n fondi la semajnan gazeton Vendredi (Vendredo) en 1934 kune kun André Chamson (kiu poste fariĝus ĝia redaktisto), kiu daŭris nur ĝis 1938. Li ankaŭ verkis por Les Lettres françaises , Le Figaro kaj Le Figaro Littéraire - kaj kompreneble por siaj libroj.

 Verkado 
Post jaroj da malfacila lukto kiel metiista metilernanto, Guéhenno daŭrigis pli altajn studojn en Parizo kaj debutis kiel disĉiplo de Jules Michelet en L'évangile éternel (1927). Lia seniluziiĝo pri ne povi senti plenan solidarecon kun la laborista klaso kiel intelektulo estis interpretita en Caliban parle (1928) kaj Conversion à l'humain (1931). 

La unua libro de Guéhenno estis publikigita en 1927. Ĝi temas pri la historiisto Jules Michelet, kiun li konsideris - laŭ Koenraad Geldorf - frato en spirito: abomeno por la privilegiitaj intelektuloj; ambivalenca sinteno al kulturo; respekto por la homoj kaj iliaj ĉiutagaj vivmanieroj; kaj fine, la rifuzo apartigi politikon kaj filozofion de la persona.  Sub la influo de la germana okupacio, Guéhenno malproksimiĝis de pacifismo. Tamen, li mem jam ne prenis armilojn; anstataŭe, li verkis por gravaj gazetoj de la Rezistado (pro kio li poste ricevus medalon en marto 1947). Estis ankaŭ dum ĉi tiu malhela tempo, ke li komencis verki sian Rousseau, kiu kreskis al tri volumoj.

Post la liberigo, li estis nomumita Ĝenerala Inspektoro de Publika Edukado, specialiĝante pri literaturo kaj gramatiko, laŭ registara ordono. Ĉi tiu posteno (1945–61) implikis vojaĝojn eksterlanden al Afriko kaj Ameriko, kiuj (kiel lia subtera laboro por la Rezisto) estis reflektitaj en pluraj libroj.

 Referencoj 

 Eksteraj ligiloj 



Kategorio:Francaj literaturkritikistoj
Kategorio:Francaj verkistoj
Kategorio:Francaj eseistoj