Pernambuka strigeto

La Pernambuka strigeto (Glaucidium mooreorum) aŭ Nordbrazila strigeto estas malgranda strigo, tio estas birdospecio parto de pli granda grupo de noktaj rabobirdoj konataj kiel Strigedoj, kiuj enhavas plej parton de la specioj nomataj strigoj. La alia grupo estas la turstrigoj, nome Titonedoj. Ĝi troviĝas en Sudameriko precize en la ŝtato Pernambuko de nordokcidenta Brazilo. Ĝi estis priskribita nur en 2003.

Taksonomio kaj sistematiko
La Pernambuka strigeto estis unue priskribita en decembro 2002 kiam du studhaŭtoj estis ekzamenitaj. La haŭtoj estis origine kolektitaj en 1980 kaj supozeble estis subspecioj de la Eta strigeto (Glaucidium minutissimum) aŭ Amazona strigeto (G. hardyi). Post pli proksima ekzameno de la haŭtoj, kaj registroj de la voĉoj de la specio en 1990, oni konkludis, ke ĝi estas nova specio.Fjeldså, J. and C. J. Sharpe (2020). Pernambuco Pygmy-Owl (Glaucidium mooreorum), versio 1.0. En Birds of the World (J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D. A. Christie, kaj E. de Juana, Editors). Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA.  Alirita la 6an de Septembro, 2021

Oni sugestis, ke la tipa specimeno de la Pernambuka strigeto estas fakte de ĉi tiu specio, kio, se vera, postulus, ke la Pernambuka strigeto havu la binomon G. minutissimum kaj ke al la Eta strigeto estu asignita nova binomo, G. sicki. La sugesto estis malakceptita de la ĉefaj birdotaksonomiaj sistemoj.South American Classification Committee (2006). Change the name of Least Pygmy-Owl to Glaucidium sicki.  Alirita la 6an de Septembro, 2021.Clements, J. F., T. S. Schulenberg, M. J. Iliff, S. M. Billerman, T. A. Fredericks, J. A. Gerbracht, D. Lepage, B. L. Sullivan, kaj C. L. Wood. 2021. The eBird/Clements checklist of Birds of the World: v2021. Elŝutita el  Alirita la 25an de Aŭgusto, 2021HBW and BirdLife International (2020) Handbook of the Birds of the World and BirdLife International digital checklist of the birds of the world Versio 5. Disponebla ĉe:  [.xls zipped 1 MB] Alirita la 27an de Majo, 2021

Aspekto
La Pernambuka strigeto estas ĉirkaŭ 13 cm longa kaj pezas ĉirkaŭ 51 g. La vizaĝo de plenkreskulo estas miksaĵo de blankecaj kaj brunecaj strioj kaj la cetero de la kapo estas kruda umbro kun malgrandaj blankaj punktoj. La supraj partoj estas kaŝtankoloraj kaj la vosto estas nigrecbruna kun linioj de blankaj punktoj farantaj rompitajn stangojn trans ĝi. La subaj partoj estas blankaj, la flankoj de la brusto brunaj, kaj la flankoj striecaj per bruno. La plumaro de junulo estas nekonata.

Tipa neotropika nana strigo el la speciokomplekso Glaucidium minutissimum, ĝi havas helgrizkaŝtankoloran kronon kaj kapon makulecan per okulfrapaj blankaj makuloj sur la vizaĝo kaj kapo ĝis la malsupra nuko (Fjeldså kaj Sharpe 2015). Havas blankan kolumon kaj blankajn subajn partojn striecajn per ruĝecbruna koloro. La dorso estas kaŝtankolora. La vosto estas malhela kun blankaj makuloj. Pri similaj specioj, ĝi diferencas de siaj geografie plej proksimaj parencoj per sia ĝenerale pli hela koloro, grandeco kaj voĉo. Voĉo estas mallonga frazo de 5-7 notoj.

Distribuado kaj habitato
La Pernambuka strigeto troviĝas nur en malgranda areo de la subŝtato Pernambuko en nordorienta Brazilo. Ĝi estis observita en la kanopeo de humida arbaro proksime de ĝia rando je maksimuma alteco de 150 m super marnivelo.

Kutimaro
Manĝado
Unu pernambuka strigeto estis observita manĝanta grandan cikadon. Nenio alia estas konata pri ĝia dieto, kiu supozeble inkluzivas aliajn senvertebrulojn, malgrandajn mamulojn kaj malgrandajn reptiliojn.

Reproduktado
La Pernambuka strigeto estis trovita voĉe aktiva dum la pluvsezono, aprilo kaj majo, sed neniu alia informo pri ĝia reprodukta fenologio estas konata.

Voĉo

La kanto de la Pernambuka strigeto estas "mallonga frazo de 5–7 notoj" kun ĉiu noto altiĝanta laŭ tonalto.

Statuso
La IUCN taksis la Pernambukan strigeton kiel Draste Endanĝerigita kaj Eble Formortinta. Ĝi estis origine taksita sen la kvalifikilo Eble Formortinta, sed studo de 2018 citanta birdajn formortajn ŝablonojn kaj la preskaŭ kompletan detruon de ĝia vivejo rekomendis suprenlistigi la strigon al la statuso Draste Endanĝerigita kaj Eble Formortinta. Ĝi estis suprenlistigita la sekvan jaron.

La specio ne estis vidita ekde 2001 malgraŭ ampleksaj celserĉoj. Se ankoraŭ ekzistanta, oni supozas, ke ĝi havas malgrandan kaj malkreskantan populacion ene de ekstreme malgranda teritorio. Ĉiu restanta populacio estas taksita je malpli ol kvindek plenkreskaj birdoj.

 Referencoj 

 Field Guide to the Birds of North America. National Geographic. .
 Josep del Hoyo, ed. Handbook of the Birds of the World Vol 5. .
 David Allen Sibley. The Sibley Guide to Birds. National Audubon Society. .
 König, Claus kaj Friedhelm Weick: Owls of the World. Christopher Helm, London 2008, 

 Eksteraj ligiloj 





Kategorio:Strigedoj
Kategorio:Birdoj de Sudameriko
Kategorio:Birdoj de Brazilo