Longtufa kriĉostrigo

La Longtufa kriĉostrigo (Megascops sanctaecatarinae, laŭ kio ankaŭ Sanktakatarina kriĉostrigo) estas mezgranda strigo, tio estas birdospecio parto de pli granda grupo de noktaj rabobirdoj konataj kiel Strigedoj, kiuj enhavas plej parton de la specioj nomataj strigoj. Ĝi estas mezgranda kriĉostrigo loĝanta en Brazilo, Argentino, Paragvajo.HBW and BirdLife International (2020) Handbook of the Birds of the World and BirdLife International digital checklist of the birds of the world Versio 5. Disponebla ĉe:  [.xls zipped 1 MB] Alirita la 27an de Majo, 2021

Taksonomio kaj sistematiko
La longtufa kriĉostrigo havis tordan taksonomian historion. Kio nuntempe (2022) estas akceptita kiel la origina priskribo de la specio estis de Osbert Salvin en 1897; li asignis al ĝi la dunomon Scops sanctae-catarinae. La genro Scops estis kunigita al Otus komence de la 20-a jarcento, sed komence de la 21-a jarcento la nuna Megascops estis adoptita por kio nun estas 23 specioj de kriĉostrigoj. 

La longtufa kriĉostrigo estis en diversaj tempoj traktita kiel subspecio aŭ sinonimo de tio, kio nun estas la Nigraĉapa kriĉostrigo (Megascops atricapilla). Aliaj aŭtoroj konsideris ĝin, la Jungaa kriĉostrigo (M. hoyi), kaj kio nun estas la Gvatemala kriĉostrigo (M. guatemalae) ĉiuj samspeciaj kun M. atricapilla. Ekde tiam, morfologiaj, voĉaj kaj genetikaj analizoj determinis, ke ili estas ne nur apartaj specioj, sed ankaŭ ne proksime parencaj unu al la alia.Remsen, J. V., Jr., J. I. Areta, E. Bonaccorso, S. Claramunt, A. Jaramillo, D. F. Lane, J. F. Pacheco, M. B. Robbins, F. G. Stiles, kaj K. J. Zimmer. Versio de 31a de Januaro 2022. A classification of the bird species of South America. American Ornithological Society.  Alirita la 1an de Februaro, 2022Holt, D. W., R. Berkley, C. Deppe, P. L. Enríquez, J. L. Petersen, J. L. Rangel Salazar, K. P. Segars, K. L. Wood, kaj J. S. Marks (2020). Long-tufted Screech-Owl (Megascops sanctaecatarinae), versio 1.0. En Birds of the World (J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D. A. Christie, kaj E. de Juana, Editors). Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA.  alirita la 10an de Marto, 2022

Aliaj komplikaĵoj ekestas ĉar la pluraj populacioj de la genro Megascops trovitaj en suda Brazilo kaj la provinco Misiones de Argentino ne estis sufiĉe studitaj por esti certaj, ke ili estas ĝuste asignitaj. Krome, la specia epiteto argentinus, kiu estis erare aplikita al la plej suda populacio de M. atricapilla, eble montriĝos la ĝusta epiteto por longtufa kriĉostrigo pro la principo de prioritato. Ĝi estis asignita al specimeno, kiu datas de antaŭ la priskribo de Salvin kaj kiu eble estas longtufa kriĉostrigo.

La longtufa kriĉostrigo estas monotipa.

Aspekto
La longtufa kriĉostrigo estas 25 ĝis 28 cm longa. Maskloj pezas 155 ĝis 194 g kaj inoj 174 ĝis 211 g. Ĝi estas sufiĉe granda kaj dika membro de Megascops, kun pli fortaj piedoj ol plej multaj aliaj. Ĝi troviĝas en tri koloraj morfoj, el kiuj la bruna superregas la grizan kaj ruĝecbrunan. Ĝi havas tre elstarajn "orel"-tufojn. La supraj partoj de la plenkreskulo de la ordinara morfo estas malhelbrunaj kun pala, kruda, malklara vermo-makuleco; ĝia krono estas iom pli hela. La bruna vizaĝdisko havas pli malhelan randon. La subaj partoj estas miksaĵo de neregulaj strekoj, strioj kaj vermo-makuleco en nuancoj de bruno. La okulo estas palflava ĝis oranĝflava, la beko verdetgriza, kaj la piedoj palgrizbrunaj. La plumaroj de la grizaj kaj ruĝecbrunaj morfoj kaj la junulo ne estas formale priskribitaj.Holt, D. W., R. Berkley, C. Deppe, P. L. Enríquez, J. L. Petersen, J. L. Rangel Salazar, K. P. Segars, K. L. Wood, kaj J. S. Marks (2020). Black-capped Screech-Owl (Megascops atricapilla), versio 1.0. En Birds of the World (J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D. A. Christie, kaj E. de Juana, Editors). Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA.  Alirita la 11an de Marto, 2022

Distribuado kaj habitato
La Longtufa kriĉostrigo troviĝas en la sudorientaj brazilaj ŝtatoj Paranao, Sankta Katarino kaj Rio Grande do Sul, en la provinco Misiones de nordorienta Argentino, kaj en apuda norda Urugvajo. Ĝi loĝas en diversaj malfermaj kaj duonmalfermaj pejzaĝoj. Ekzemploj inkluzivas maldensajn arbarojn, paŝtejojn kun arboj, la randojn (sed ne la internon) de densa arbaro, sekundaran arbaron, kaj arbarparkojn proksime de vilaĝoj. En alteco ĝi ĉefe troviĝas inter 300 kaj 1 000 m.

Kutimaro
Movoj
La longtufa kriĉostrigo supozeble loĝas tutjare tra sia tuta teritorio.

Manĝado
La longtufa kriĉostrigo estas ĉefe noktema. Ĝi laŭdire ĉasas per falado de alkroĉiĝejo sur predon. Ĝia dieto inkluzivas artikulojn kaj malgrandajn vertebrulojn; ronĝuloj, birdoj, amfibioj kaj fiŝoj estas konataj inter ĉi-lastaj.

Reproduktado
La reprodukta sezono de la longtufa kriĉostrigo ne estas bone difinita sed ŝajne inkluzivas aŭguston kaj septembron. Ĝi nestas en arbaj kavaĵoj, ĉu naturaj aŭ faritaj de pegoj. La malmultaj konataj nestoj elnestigis unu aŭ du idojn, kaj ŝajne la ino sole kovas la ovojn. Preskaŭ nenio alia estas konata pri la reprodukta fenologio de la specio.

Voĉo
La ĉefa kanto de la maskla longtufa kriĉostrigo estas "guturala, rapida trilo... daŭranta de ĉirkaŭ 5–10 sekundoj kaj finiĝanta subite". Tiu de la ino estas simila sed pli mallonga kaj pli altatona. La dua kanto de la masklo estas "mallongaj rapidaj notoj kiuj fariĝas pli longaj kaj pli spacigitaj, en inversa ritmo de resaltanta pilko". Tiu de la ino estas tre malsama, "laŭta, raŭka, eksterordinara, 'bababo...'" kiu estas unika inter kriĉostrigoj.

Statuso
La IUCN taksis la longtufan kriĉostrigon kiel Malplej Zorgigan. Ĝi havas sufiĉe grandan teritorion, sed ĝia populacio ne estas konata kaj oni kredas, ke ĝi malpliiĝas. "Perdo de vivejo pro tropaŝtado, bruligado kaj arbohakado reprezentas [la] plej grandan minacon al [la] specio."

 Referencoj 

 "National Geographic"  Field Guide to the Birds of North America 
Handbook of the Birds of the World Vol 5, Josep del Hoyo editor, 
"National Audubon Society" The Sibley Guide to Birds, de David Allen Sibley, 
 König, C., F. Weick & J.H. Becking (2008) Owls of the World. Christopher Helm, London, 
 "Owls: A Guide to the Owls of the World" de Claus Konig, Friedhelm Welck & Jan-Hendrik Becking. Yale University Press (1999), .

 Eksteraj ligiloj 

Kategorio:Strigedoj
Kategorio:Birdoj de Argentino
Kategorio:Birdoj de Urugvajo
Kategorio:Birdoj de Brazilo
Kategorio:Birdoj de Sudameriko