Rufpieda strigo

Rufpieda strigo aŭ ruĝkrura strigo (Strix rufipes) estas mezgranda strigo, tio estas birdospecio, fakte noktula rabobirdo, kiu apartenas al genro Strix, parto de pli granda grupo de noktulaj rabobirdoj konataj kiel Strigedoj, kiuj enhavas plej parton de la specioj nomataj strigoj. La alia grupo estas la turstrigoj, nome Titonedoj. Ĝi estas loĝanto en arbaroj de Sudameriko. Ĝi troviĝas en sudokcidenta Argentino kaj suda Ĉilio.

Taksonomio kaj sistematiko
La Rufpieda strigo havas du subspeciojn, la nomigan S. r. rufipes kaj S. r. sanborni. Ĉi-lasta estas konata de ununura nematura specimeno. Iam tio, kio nun estas traktata kiel la Ĉakostrigo (S. chacoensis) estis konsiderata kiel subspecio de Rufpieda strigo, sed la du diferencas laŭ plumaro, morfologio kaj voĉo.Holt, D. W., R. Berkley, C. Deppe, P. L. Enríquez, J. L. Petersen, J. L. Rangel Salazar, K. P. Segars, K. L. Wood, kaj J. S. Marks (2020). Rufous-legged Owl (Strix rufipes), versio 1.0. En Birds of the World (J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D. A. Christie, kaj E. de Juana, Editors). Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA.  Alirita la 8an de Septembro, 2021

Aspekto
La ruĝkrura strigo estas kompakta, kun ronda kapo kaj sen oreltufoj. Ĝi estas 33 ĝis 38 cm longa kaj pezas proksimume 350 g; inoj estas pli grandaj ol maskloj. Plenkreskuloj havas rustan vizaĝdiskon, blankajn "brovojn" super malhelbrunaj okuloj, kaj blankajn bridojn. Ĝiaj supraj partoj estas malhelruĝecbrunaj kun mallarĝaj oranĝsablokoloraj strioj kaj makuloj. La vosto estas ruĝecbruna, kun sablokoloraj strioj. La gorĝo estas blanka, la plej multaj el la subaj partoj estas sablokoloraj blankaj kun multaj nigraj strioj, kaj la pugareo estas oranĝsablokolora. La kruroj kaj piedoj estas kovritaj per sablokoloraj plumoj. La ido estas lanuga blankeca. La junulo estas tre sablokolora kun malforta malhelbruna strieco kaj bruna vizaĝo.

Distribuado
La Ruĝkrura strigo troviĝas en Ĉilio de proksimume Provinco Valparaíso kaj en malproksima okcidenta Argentino de proksimume Provinco Mendoza suden ĝis la pinto de Fajrolando. La specimeno de S. r. sanborni estis prenita sur Insulo Ĉiloe de la marbordo de sud-centra Ĉilio. La specio ĉefe enloĝas humidan malnovan arbaron kun fermita kanopeo kaj densa subarbaro. Ĝi ankaŭ estas trovita en pli malnova sekundara arbaro kaj duonmalferma arbaro. En alteco ĝi varias de marnivelo ĝis almenaŭ 2 000 m.

Kutimaro
Manĝado
La Ruĝeckrura strigo estas noktula kaj kutime ĉasas de ripozejo. Ĝia primara predo estas malgrandaj arbaraj mamuloj. Ankaŭ birdoj, amfibioj kaj insektoj estas prenitaj sed respondecas nur pri malgranda procento de ĝia dieto.

Reproduktado
La reprodukta fenologio de la ruĝkrura strigo estas malbone konata. Ĝi verŝajne demetas ovojn ekde oktobro; la ovodemetado estas de unu ĝis tri ovoj. Ĝi kutime nestumas en arbokavaĵo, aŭ natura aŭ elfosita de pego. Ĝi foje uzos malnovan neston de rabobirdo kaj supozeble nestumas ankaŭ surgrunde.

Voĉo

La voĉoj de la ruĝkrura strigo estas "vario de gruntado, hupado, kaj ĉakado."

Statuso
La IUCN taksis la ruĝkruran strigon kiel Malplej Zorgigan. Ĝi troveblas en pluraj protektitaj areoj sed ekster ili estas eble minacata pro arbohakado de sia matura-arbara vivejo.

 Notoj kaj referencoj 

 König, Claus; Weick, Friedhelm & Becking, Jan-Hendrik (1999): Owls: A guide to the owls of the world. Yale University Press, New Haven. 

 Eksteraj ligiloj 


Kategorio:Strigoformaj
Kategorio:Strigedoj
Kategorio:Birdoj de Sudameriko
Kategorio:Birdoj de Argentino
Kategorio:Birdoj de Ĉilio