Norda akrigostrigo

La Norda akrigostrigo, Aegolius acadicus, estas malgranda strigo, tio estas birdospecio, fakte nokta rabobirdo, kiu apartenas al genro Aegolius kun aliaj tri specioj, parto de pli granda grupo de noktaj rabobirdoj konataj kiel Strigedoj, kiuj enhavas plejparton de la specioj nomataj strigoj. La alia grupo estas la turstrigoj, nome Titonedoj. Tiu specio estas indiĝena de Nordameriko. Segilakrigaj strigoj de la genro Aegolius estas inter la plej malgrandaj strigoj en Nordameriko. Ili troveblas en densaj arbustaroj, ofte je okulnivelo, kvankam ili ankaŭ troveblas ĉirkaŭ 6.1 m alte. Segilakrigaj strigoj ofte riskas esti preditaj de pli grandaj rabobirdoj. La norda segilostrigo estas migranta birdo sen ia strikta kutimo.

Taksonomio
La Norda akrigostrigo estis formale priskribita en 1788 fare de la germana natursciencisto Johann Friedrich Gmelin en lia reviziita kaj etendigita eldono de la verko de Carl Linnaeus nome Systema Naturae. Li metis ĝin kun la aliaj strgoj en la genron Strix kaj stampis la duvortan nomon Strix acadicus. Gmelin bazis sian priskribon sur la "Acadian owl" el Nova Scotia, kiun estis priskribinta kaj bildiginta en 1781 la angla ornitologo John Latham in his multi-volume work A General Synopsis of Birds. 

La Norda akrigostrigo estas nun unu el kvin specioj (unu jam formortinta) metitaj en la genro Aegolius, kiun estis enkondukinta en 1829 la germana natursciencisto Johann Jakob Kaup. La genronomo estas Latina por strigo, vorto devena siavice el la greka aigōlios kun la signifo "birdo de omeno". La specia epiteto acadicus devenas el "Acadia", nomo de iama franca kolonio en Nova Scotia.

Oni agnoskis jenajn du subspeciojn:
 A. a. acadicus (Gmelin, JF, 1788) – suda Alasko, Kanado, norda, sudokcidenta Usono kaj norda Meksiko
 A. a. brooksi (Fleming, JH, 1916) – Haida Gwaii (iam insuloj Queen Charlottends) (ĉe Brita Kolumbio, Kanado)

Aspekto
La scienca priskribo de unu el la subspecioj de ĉi tiu strigo estas atribuita al Pastoro John Henry Keen, misiisto en Kanado en 1896. Plenkreskuloj estas 17–22 cm longaj kun enverguro de 42–56.3 cm. Ili povas pezi de 54 ĝis 151 g kun averaĝo de ĉirkaŭ 80 g, kio igas ilin unu el la plej malgrandaj strigoj en Nordameriko. Ili estas similaj laŭ grandeco al la nordamerika ruĝgorĝulo (78.5 g). Nordaj segilstrigoj ne montras seksan dimorfismon en sia plumaro, do ofte estas seksdividitaj laŭ grandeca dimorfismo — inoj estas pli grandaj ol maskloj. Inoj averaĝe pezas 100 g kaj maskloj averaĝe pezas 75 g. Nordaj segilstrigoj havas porfirinajn pigmentojn en siaj flugplumoj. Kiam eksponitaj al UV-lumo, plumoj sur la ventra flanko de la flugilo fluoreskas neonroze. Ĉi tio estas uzata por taksi plumŝanĝon kaj aĝon ĉe plenkreskuloj.

La norda segilstrigo havas rondan, helan, blankan vizaĝon kun brunaj kaj kremkoloraj strioj; ili ankaŭ havas malhelan bekon kaj flavajn okulojn. La subaj partoj estas palaj kun malhelaj ombrecaj areoj; la supraj partoj estas brunaj aŭ ruĝecaj kun blankaj makuloj. Junuloj havas malhelbrunajn kapon kaj flugilojn, kaj brunecajn rustkolorajn bruston kaj ventron. Estas ankaŭ klara blanka, Y-formo inter iliaj okuloj. Tiuj segilstrigoj povas esti konfuzitaj kun la Borealaj strigoj, sed ili estas distingeblaj pro sia plia grandeco, bekokoloro kaj manko de makuleca frunto. Ili estas sufiĉe oftaj, sed malfacile videblaj.

Ekzistas du subspecioj de la norda segilstrigo: la Aegolius acadicus acadicus trovebla tra Nordameriko kaj la nemigranta Aegolius acadicus brooksi endemia al la Haida Gwaii-arkipelago en Brita Kolumbio. A. a. brooksi estas identigita per pli malhela, pli flavecbruna plumaro kaj estis proponita kiel aparta specio, la Haida Gwaii-segilstrigo. Izolaj populacioj de nordaj segilstrigoj en la Allegheny-Altebenaĵo kaj Sudaj Apalaĉoj montriĝis morfologie malsamaj al mez-intervalaj strigoj kaj tiel genetike apartaj kiel la subspecio A.a.brooksi en Brita Kolumbio.

Voĉo
La norda segilstrigo faras ripetan fajfan sonon. Kelkaj diras, ke ili sonas kiel segilo akrigita per akrigilo. Ĉi tiujn vokojn kutime produktas maskloj serĉantaj partnerinojn, do ili povas esti aŭditaj pli ofte komencante en januaro kaj daŭrante ĝis la fino de la reprodukta sezono komence de julio. Malgraŭ esti pli oftaj printempe, ili vokas la tutan jaron. La averta tu-tu-tu-tu voko estas aŭdita ĝis 300 metrojn for tra arbaro. Almenaŭ 11 malsamaj voĉoj estis raportitaj por la norda segilstrigo. Ĉi tiuj inkluzivas la avertan vokon, la rapidan vokon, ĝemon, Ksju-vokon, Csst-vokon, pepojn, pepantan vokon (similan al tiu de amerika skolopo), guturalan ĉukon, kaj petegajn vokojn de birdidoj. Du pliaj vokoj registritaj nur en brooksioj inkluzivas la transiran vokon kaj la alternan ĝemon. Nevoĉaj sonoj kiel bekoklakado estas uzataj kiel averta voko fare de plenkreskuloj, junuloj kaj birdidoj kutime kiam ili alproksimiĝas aŭ kiam ili estas en la mano.

Distribuado kaj habitato
La vivejo de la birdo estas koniferarbaroj, foje miksitaj aŭ falfoliaj arbaroj, tra Nordameriko. Plej multaj birdoj nestas en densaj koniferarbaroj proksime de malsekejoj dum la reprodukta sezono, sed ankaŭ povas reproduktiĝi en miksitaj-falfoliaj arbaroj ĉe la suda rando de sia teritorio en Orienta Usono.Rasmussen, J.L., S.G. Sealy, kaj R.J. Cannings. 2020. Northern Saw-whet Owl (Aegolius acadicus), version 1.0. En Poole, A.F. (Ed.). Birds of the World. Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA. Travintrantaj birdoj preferas koniferajn arbarojn aŭ arbustajn densejojn proksime de akvo, sed foje povas esti trovitaj en miksitaj-falfoliaj arbaroj. Ili estas sekundaraj nestumantoj en kavaĵoj, kio signifas, ke ili ne faras siajn proprajn nestkavaĵojn, sed prefere dependas de nature okazantaj truoj aŭ kavaĵoj elfositaj de aliaj bestoj. Kelkaj estas konstantaj loĝantoj, dum aliaj povas migri suden vintre aŭ moviĝi malsupren de pli altaj altitudoj. Ilia teritorio kovras plejparton de Nordameriko sude de la norda arbaro, inkluzive de sudorienta kaj sudcentra Alasko, suda Kanado, plejparto de Usono kaj la centraj montoj en Meksiko.            

Kelkaj komencis moviĝi pli sudorienten en Indianao kaj najbaraj ŝtatoj. Buidin kaj aliaj faris studon pri kiom norde la nordaj segilstrigoj reproduktiĝas kaj ili trovis, ke ili povas reproduktiĝi norde de 50° N, pli fore ol iam ajn antaŭe registrita. Ilia teritorio estas sufiĉe vasta kaj ili eĉ povas reproduktiĝi en la fora nordo, de kie plej multaj birdoj migras por reproduktiĝi. Ili estas adaptiĝema specio, kiu povas bone travivi en la malvarmo.

Ekzistas du duonizolitaj konstantaj populacioj en la orienta parto de Usono. La unua estas populacio laŭlonge de la limo de Okcidenta Virginio en la Allegheny Plateau. La dua populacio estas en la pli altaj altitudoj (>4000 ft) de la sudaj Apalaĉaj Montoj de okcidenta Norda Karolino, orienta Tenesio, kaj sudokcidenta Virginio. Kvankam ekzistas abundaj populacioj en la Nordaj kaj Okcidentaj Regionoj de Nordameriko, en kelkaj distriktoj de Norda Karolino, ĝi estas nuntempe listigita kiel minacata specio pro malkresko de taŭga vivejo.Milling, Timothy & Rowe, Matthew & Cockerel, Bennie & Dellinger, Tim & Gailes, Johnny & Hill, Christopher. "Population Densities of Northern Saw-whet Owls (Aegolius acadicus) in Degraded Boreal Forests of the Southern Appalachians". Biology and conservation of owls of the Northern Hemisphere: 2nd International symposium. Gen. Tech. Rep. NC-190. St. Paul, MN: U.S. Dept. of Agriculture, Forest Service, North Central Forest Experiment Station. 272-285. Publication Series: General Technical Report (GTR) Ĉi tion okazigis perdo de borealaj arbaroj pro plago de cikutlana adelgo (Adelges tsugae), arbodehakado, kaj poluado.

Kutimaro kaj ekologio
Reproduktado
Nordaj segilstrigoj demetas ĉirkaŭ kvar aŭ ses blankkolorajn ovojn en naturaj arbaj kavaĵoj aŭ pegotruoj. Maskloj ofte kantas de nestejo kaj kaŝas manĝaĵon en nestejoj por allogi inon. La patro ĉasas dum la patrino rigardas kaj sidas sur siajn ovojn. Inoj povas havi pli ol unu ovodemetadon ĉiun reproduktan sezonon kun malsamaj maskloj. Post kiam la idoj en la unua nesto evoluigis siajn plumojn, la patrino lasos la patron zorgi pri ili kaj iros trovi alian masklon por reproduktiĝi kun tiu. Ĉi tiu tipo de pariĝo estas sinsekva poliandrio. Ili konkurencas kun borealaj strigoj, sturnoj kaj sciuroj pri nestokavaĵoj kaj iliaj nestoj povas esti detruitaj aŭ la birdidoj manĝitaj de tiuj estaĵoj same kiel nestopredantoj kiel musteloj kaj korvedoj. Segilstrigoj de ĉiuj aĝoj povas esti preditaj de ajna pli granda specio de akcipitroj aŭ strigoj, el kiuj estas almenaŭ dekduo kiuj koincidas en teritorio inkluzive de akcipitroj de la genro Accipiter, kiuj kunhavas kun la segilstrigoj preferon por arbarkovritaj vivejoj kun densaj arbustaroj aŭ arbustoj.

En 2014, nestumantaj nordaj segilstrigoj estis trovitaj en reproduktaj nestokestoj en la Sudaj Apalaĉoj. Ĉi tiu estas la plej sudorienta konata reproduktejo en Usono.

Manĝado
La Norda akrigostrigo havas vertikale nesimetriaj oreloj kaj diferencajn formojn de orelmalfermaĵoj. Ĉar la sono alvenas al la oreloj je diferenca tempo kaj kun diferenca intenseco, la Norda akrigostrigo povas tre precize lokalizi sian predon. Tia preciza sonlokigo permesas al ĝi ĉasi en kompleta mallumo nur per aŭdado. Studo de Beatini kaj aliaj montris, ke la norda segilostrigo havas eble frekvencan sentemon de 0,7 ĝis 8,6 kHz, kun la plej bona sentemo intervalanta de 1,6 ĝis 7,1 kHz. Ĉi tio permesas al ĝi ĉasi en mallumo nur per sono. La birdoj atendas sur alta ripozejo nokte kaj plonĝas sur predon. Ili ĉefe manĝas malgrandajn organismojn kun forta fokuso sur malgrandaj mamuloj en sia dieto. Swengel kaj Swengel (1992) reviziis dek studojn, kiuj trovis, ke nordaj segilostrigoj manĝas preskaŭ ekskluzive mamulojn (88% ĝis 100%), kaj la plej multaj mamuloj estas ronĝuloj (85% ĝis 99+%). Specife en sia studo en Viskonsino, la Swengel-familio nombris segilstrigojn kiel plej ofte manĝantajn cervomusojn (Peromyscus; ~68% de kaptita predo), kampmusojn (Microtis pennsylvunicus kaj M. ochrogaster; ~16%), kaj sorikojn (~9%; Blarina brevicauda kaj Sorex cinereus). Simila studo de Holt kaj Leroux (1996) en Montano trovis segilstrigojn manĝantajn pli da kampmusoj (60%) ol aliaj mamulaj specioj. Engel et al. (2015) ankaŭ trovis ĉe la segilstrigo fortan preferon por malgrandaj mamuloj (89%), kaj 55% de predo estis du specioj de kampomusoj.

Holt kaj Leroux komparis la manĝokutimojn de nordaj segilstrigoj kun nordaj nanaj strigoj kaj trovis, ke ili predas malsamajn bestojn kiel sian ĉefan nutraĵfonton, kaj la dieto de la segilstrigo konsistas el 98% malgrandaj mamuloj, dum por nanaj strigoj pli ol unu-triono de ilia predo estis birdoj. Ilia studo konkludis, ke ĉi tiuj strigoj povis adaptiĝi depende de la predo kaj ankaŭ kun la aliaj predantoj en la areoj kie ili vivas. Engel et al. (2015) en Ŝtata Parko Chain O'Lakes, Ilinojso, dum la vintro de 1987-88, komparis nordajn segilstrigojn kun orelstrigoj. Engel konfirmis la fortan preferon de la segilstrigo por malgrandaj mamuloj. Ilia dieto ŝajnis varia en la vintro, kaj estis malpli ligita al unu mamulo ol la orelstrigo; kelkfoje, nordaj segilstrigoj ĉasis pli grandajn predojn, kiel ekzemple la herbejkampo (M. pennsylvanicus).

Aliaj mamuloj, kiujn oni foje predas, inkluzivas sorikojn, sciurojn (plejparte striosciurojn (Tamiina) kaj ruĝajn sciurojn (Tamiasciurus hudsonicus)), diversajn aliajn muso-speciojn, flugosciurojn, talpojn kaj vespertojn. Ankaŭ kompletigas la dieton malgrandaj birdoj, kaj estas preferataj paserinoj kiel hirundoj, paseroj, regoloj kaj paruoj. Tamen, oni eĉ povas manĝi pli grandajn birdojn, ĝis la grandeco de rokkolombo (kiuj tipe estas ĉirkaŭ 4 fojojn pli pezaj ol segilstrigo). Ĉe la pacifika marbordo ili povas manĝi ankaŭ krustacojn, ranojn kaj akvajn insektojn. Kiel multaj strigoj, ĉi tiuj birdoj havas bonegan aŭdkapablon kaj esceptan vidkapablon en malmulta lumo.

Referencoj

 Eksteraj ligiloj 

 Northern Saw-whet Owl Species Account - Cornell Lab of Ornithology
 Northern Saw-whet Owl - Aegolius acadicus  - USGS Patuxent Bird Identification InfoCenter


Kategorio:Strigedoj
Kategorio:Nearktisa faŭno
Kategorio:Birdoj de Ameriko