Sudorienta fodilostrigo

Sudorienta fodilostrigo, Phodilus badius, estas specio de fodilostrigo. Ĝi estas tute noktema, kaj troveblas tra Sudorienta Azio kaj partoj de Barato. Ĝi havas plurajn subspeciojn. Ĝi havas korforman vizaĝon kun orelsimilaj etendaĵoj. La Konga fodilostrigo (Phodilus prigoginei) antaŭe estis klasifikita kiel subspecio de Sudorienta fodilostrigo pro nesufiĉa scio, sed montriĝis, ke ĝi eble eĉ ne apartenas al la sama genro. Ankaŭ la Srilanka fodilostrigo estis konsiderata subspecio.

Populacio de ĉi tiu specio ŝajne formortis sur la insulo Samar en Filipinoj dum la 20-a jarcento. Ĝi estis priskribita kiel Phodilus badius riverae kaj estis konata nur el ununura specimeno, kiu perdiĝis dum bombatako en 1945. La valideco de ĉi tiu taksono estas necerta; ĝi kutime estas sinonimigita kun la nomiga subspecio (pro kialoj de biogeografio) aŭ la subspecio saturatus (laŭ ekstera aspekto); tamen, ĝi eble estis aparta specio.

Taksonomio
Oni agnoskis jenajn kvar subspeciojn:"Phodilus badius (Horsfield, 1821)". Katalogo de Vivo. Species 2000: Leiden, the Netherlands. Alirita la 18an de Majo 2024. 

 Phodilus badius arixuthus, Oberholser, 1932
 Phodilus badius badius, (Horsfield, 1821)
 Phodilus badius parvus, Chasen, 1937
 Phodilus badius saturatus Robinson, 1927

Aspekto
Individuoj estas malgrandaj, kun distingaj trajtoj kiel tre angulaj kapoj. La supra kaj malantaŭa duono de iliaj korpoj estas malhelbrunaj, dum la malsupra parto de iliaj korpoj kaj ankaŭ iliaj ventroj estas kremkoloraj kaj sunbrunaj. Orientaj fodilostrigoj havas grandajn, okulfrapajn nigrajn okulojn, kiuj estas elstarigitaj pro la kolorkontrasto de iliaj vizaĝoj. Ĉar ili estas malgrandaj kaj tipe staras vertikale, ili estas tre malfacile videblaj, ĉar ili trovas komforton en sia vasta gamo de vivejoj. Ilia kapablo resonanci estas rimarkinda, ĉar ili ne nur huadas, sed ankaŭ krias kaj kreas altatonajn fajfaĵojn. Iliaj kantoj tipe konsistas el kvar ĝis sep melankoliaj fajfaĵoj, daŭrantaj inter du kaj ok sekundoj, kaj la tonalto iomete pliiĝas direkte al la fino. Ili foje alternas kun pli mallonga fajfo, kiu estas kliit-kliit-kliit aŭ kliik-kliik-kliik, dum movado inter lokoj.

La tuta korpolongo estas 22,5–29 cm, flugillongo 172–237 mm, kaj vostlongo 168–239 mm. La pezo varias inter 255–308 g. Inoj ofte estas pli grandaj ol maskloj de ĉi tiu specio, simile al tio kio okazas ĉe aliaj titonedaj strigoj.

Distribuado
La Sudorienta fodilostrigo tipe troviĝas kaj distribuiĝas tra Nepalo, Sikimo, Asamo, Nagalando, Manipuro, Birmo kaj Tajlando, oriente al sudo de Ĉinio, kaj sude tra la Malaja Duoninsulo ĝis la Grandaj Sundoj. Ili plej komforte vivas en arbaroj, plantejoj kaj mangrovmarĉoj je altitudoj ĝis 2 200 metroj kio kondukas al ilia disiĝo tra Barato, Tajlando, Singapuro, Filipinoj kaj aliaj partoj de Sudorienta Azio.


Habitato kaj ekologio
La Sudorienta fodilostrigo estas tre malmulte konata, eĉ en sia origina regiono. Ĝi estas disvastigata en la tropikaj humidaj arbaroj same kiel en Sudorienta Azio. La specio videblas en la tropikaj malsekaj ĉiamverdaj arbaroj jam je altaj altitudoj, atingante altojn de 1 040-1 050 m super marnivelo. Ĉi tiuj ekvidoj de la strigo estas maloftaj kaj okazis inter februaro kaj junio 1998 en Sengaltheri, Tamilnado, Barato. Ankaŭ situanta en la ĉiamverda arbaro de Barato. Ne estas multaj en la populacio, do ili ne estas tre bone konataj. Ilia vivejo estas en du apartaj lokoj en Barato: norde en la himalajaj antaŭmontoj kaj tiu ĝenerala loko, kaj en la sudaj areoj, inkluzive de la sudaj Okcidentaj Ghatoj de Kerala/Tamilnado, same kiel kelkaj areoj de Srilanko (specife la malsekregionoj). Ĉi tiu strigo emas esti noktoviva kaj restas sola. Ĉi tiu strigo emas loĝi je altaj altitudoj, game de 200 m ĝis pinto de 2300 m laŭ la areo, en kiu ĝi vivas. Ĉe la antaŭmontoj ĝi emas resti en areoj inter 200–1,000 m da alteco, sed pro la detruo de multaj el la antaŭmontoj/arbaroj en la areo (kaŭzita de la homaro), kelkaj el la strigoj loĝas en pli altaj altitudoj atingante la pinton de 2 300 m en montaraj arbaroj.

Reproduktado
Ĉi tiu specio zorgas pri siaj idoj; kaj la masklo kaj la ino zorgas pri siaj idoj. La kovado daŭras proksimume 36–42 tagojn kaj kutime estas 100-procenta postvivoprocento por la zigoto. La idoj rapide disvolviĝas kaj estas protektataj de ambaŭ gepatroj. Ili estas pli protektaj pri la nestuloj (junaj idoj) ol pri la pli maljunaj idoj. Ili nutras siajn idojn per sortimento de lacertoj, ranoj, ronĝuloj kaj okaze, insektoj.Teng, Liwei, et al. “A Preliminary Observation of Breeding Habits of Oriental Bay Owl.” A Preliminary Observation of Breeding Habits of Oriental Bay Owl--《Journal of Northeast Forestry University》2004年01期, 2004, http://en.cnki.com.cn/Article_en/CJFDTotal-DBLY200401012.htm

La reprodukta tempo kutime okazas en la monatoj marto, aprilo kaj majo. La ovoj emas esti demetitaj inter marto kaj julio. Ili emas nesti en kavaj arbotrunkoj kaj ankaŭ en ajna alia truo, kiun ili povas trovi. Ili foje troveblas nestantaj en palmoj en Javo. Ili demetas ĉirkaŭ 3 ĝis 5 ovojn; la aspekto de la ovoj estas blanka kaj sufiĉe malgranda. La mezuroj de la ovoj sur la longforma parto estas ĉirkaŭ 38–40,6 mm kaj sur la pli malgranda parto de la ovo la cirkonferenco estas proksimume 30–31 mm. Kvankam ambaŭ gepatroj zorgas pri la idoj, nur la patrino kovas la ovon komencante je la 2-a tago. La patro estas tiu, kiu ĉasas kaj alportas nutraĵon por la idoj.

Manĝado
La orientaj golfstrigoj predas malgrandajn ronĝulojn, vespertojn, birdojn, serpentojn, ranojn, lacertojn, pigojn kaj grandajn artikulojn kiel skaraboj, akridoj kaj araneoj. Ĉi tiu specio ĉasas de ripozejo kaj flugas tra arboj por kapti sian predon. Pro iliaj mallongaj kaj rondaj flugiloj, tio faciligas ĉasadon, precipe apud akvo. Ĉar la strigoj trovas sin plej komfortaj en Sudorienta Azio kaj partoj de Barato, ili estas ĉirkaŭitaj de tre humida kaj tropika klimato. Tio havigas al la specio grandegan nutraĵfonton kaj arbojn por ĉasi. La strigo nutras siajn idojn per sortimento de ronĝuloj, lacertoj kaj ranoj kiam ŝi zorgas pri ili.Teng, Liwei, et al. “A Preliminary Observation of Breeding Habits of Oriental Bay Owl.” A Preliminary Observation of Breeding Habits of Oriental Bay Owl--《Journal of Northeast Forestry University》2004年01期, 2004, http://en.cnki.com.cn/Article_en/CJFDTotal-DBLY200401012.htm 

 Referencoj 

 Literaturo 
 BERNIS, F., DE JUANA, E., DEL HOYO, J., FERNÁNDEZ-CRUZ, M., FERRER, X., SÁEZ-ROYUELA, R. & SARGATAL, J., Nombres en castellano de las aves del mundo recomendados por la Sociedad Española de Ornitología (Quinta parte: Stringiformes, Caprimulgiformes y Apodiformes). Ardeola 47(1), 2000, 123-130.
 Bruce, M. D. (1999): Family Tytonidae (Barn-owls). En: del Hoyo, J.; Elliott, A. & Sargatal, J. (eld): Handbook of Birds of the World, Volume 5: Barn-owls to Hummingbirds: 34-75, plates 1-3. Lynx Edicions, Barcelona. ISBN 84-87334-25-3
 Steadman, David William (2006): Extinction and Biogeography of Tropical Pacific Islands Birds. University of Chicago Press. ISBN 0-226-77142-3.


 Eksteraj ligiloj 

ARKive - images and movies of the Oriental bay owl (Phodilus badius)
Handbook of the Birds of the World

Kategorio:Strigoformaj
Kategorio:Birdoj de Azio