Bapaume

Bapaume () estas franca komunumo en la departemento Pas-de-Calais kaj en la regiono Hauts-de-France. Ĝi havis  laŭ censo plenumita en .

 Geografio 
Bapaume etendiĝas sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². 

La teritorio havas komunan limon kun . 

Bapaume situas en kampara areo : ĝi apartenas al la kategorio de « kamparaj urbetoj » laŭ la difino de la denseca komunuma tabelo de la nacia instituto de statistiko kaj ekonomiaj studoj (Insee). Ĝi havas minimuman altecon de 108 metroj kaj maksimuman altecon de 137 metroj : malaltaj reliefoj kaj ebenaĵoj plejparte karakterizas la departementon Pas-de-Calais. 

eta|none|250ra|

 Administrado 
Administre la komunumo apartenas al la arondismento Arras kaj al la kantono Bapaume. Ĝi cetere estas membro de la komunuma komunumaro Sud-Artois.

La municipa konsilio de Bapaume konsistas el 27 membroj. Ĝi administras lokajn aferojn kaj elektas la urbestron de la komunumo post ĉiu municipa baloto.

 Historio 
Bapaume estis en 1916 unu el la urboj konsiderataj kiel strategia celo de la aliancanoj dum la Unua Mondmilito, dum la batalo ĉe la Somme.

Bapaume estis okupita de la Germanoj ekde la 26-a de septembro 1914, poste rekaptita de la Britoj je la 17-a de marto 1917. La 24-an de marto 1918, la Germanoj rekaptis la urbon. La nov-zelanda divizio rekonkeris la urbon je la 29-a de aŭgusto 1918. La urbodomo estis kaptiligita de germanaj soldatoj per prokrastita mino, kiu eksplodis ĝuste antaŭ la alveno de la liberigantojPage officielle à la mémoire des soldats australiens qui ont libéré Bapaume  -  (konsultita la 2-an de januaro 2009). La germana veterano kaj verkisto Ernst Jünger klarigis ĝian funkciadon en sia verko Orages d'acier : la mino konsistis el grandkalibra obuso, dividita en du partojn per metala muro ; unu el la kupeoj estis plenigita per acido, kiu korodis la barilon ; post kiam ĉi tiu solviĝis, la kontakto inter la du partoj de la bombo ĝin ekfunkciigis. 

 Demografio 
 Loĝantaro de Bapaume Jaro Loĝ. Jaro Loĝ. 1793  3 492  1800  3 214 1806  3 084  1821  3 060 1831  3 189  1836  3 122 1841  3 210  1846  3 158 1851  3 265  1856  3 189 1861  3 149  1866  3 174 1872  3 059  1876  3 274 1881  3 335  1886  3 291 1891  3 001  1896  3 144 1901  3 113  1906  2 946 1911  2 917  1921  2 112 1926  2 947  1931  2 782 1936  2 833  1946  2 748 1954  3 221  1962  3 275 1968  3 575  1975  3 689 1982  3 524  1990  3 509 1999  4 331  2004  4 179 2006  4 148  2009  4 106 2014  3 946  2019  3 748 2022  3 718     Eblas koni la historian evoluon de la loka loĝantaro de Bapaume pro oftaj oficialaj censoj plenumitaj ekde la jaro 1793. Koncerne malgrandajn francajn komunumojn kun malpli ol 10 000 loĝantoj, censaj enketoj pri la tuta loĝantaro daŭre okazas je ĉiu kvinjara periodo. La loĝantaron de la intercensaj jaroj oni sekve kalkulas per interpolo aŭ eksterpolo. Tiu nova popolnombrada sistemo estis uzita en Bapaume por la unua fojo en la jaro 2004. En , la komunumo havis .

 Vidindaĵoj 
La urbodomo kun sia nuna sonorilturo estis konstruita en 1931 kaj 1932. Ĝia arkitekturo similas al la antaŭa konstruaĵo, detruita en 1917. Tiu ĉi lasta datiĝis de la jaro 1610. La unua sonorilturo estis tamen starigita jam dum la 12-a jarcento, laŭ la ĉartoj kiuj estis liveritaj al la urbo Bapaume. Ĉar tiu konstruaĵo fariĝis tro malgranda, la konsilistoj ricevis la permeson konstrui pli grandan en 1374. Pro la sekvaj militoj, tiu ĉi sonorilturo, fariĝinte danĝera, estis malkonstruita en 1537.
Nova sonorilturo estis ekkonstruita en 1583, sed post multaj malfacilaĵoj la konstruaĵo estis rifuzita kaj detruita, kaj estis Filipo la 2-a de Hispanio kiu permesis en 1590 la konstruadon de nova konstruaĵo, finita en 1610. Ĝi posedis kolumnojn kaj arkadojn laŭlonge de la fasado, kiel la urbodomo de Arras.

La statuo de la ĝeneralo Faidherbe estis inaŭgurita la 27-an de septembro 1891. Ĉi tiu unua statuo estis skulptita de Louis Noël. Dum la Unua Mondmilito, la 29-an de septembro 1916, ĝi estis tamen renversitaRetejo Mémoire de pierre (). Ĝi kuŝis ĉe la piedo de la soklo. Pensante verŝajne, ke ĝi estis el bronzo, la Germanoj volis reakiri la metalon. Poste ĝi malaperis. La soklo, vundita de obuseroj, restis malplena dum 13 jaroj. Nur en 1926 la urbo decidis sin turni al la skulptisto Jules Déchin el Parizo por realigi la nunan statuon. La nova monumento estis inaŭgurita la 18-an de aŭgusto 1929 sur la Placo Faidherbe fare de Paul Painlevé, la tiama ministro pri milito. Dum la rearanĝo de la placo, la statuo estis instalita kelkajn metrojn pli malsupre la 26-an de septembro 1997.

La origino de la preĝejo Saint-Nicolas kongruas kun la origino de la urbo. La unua konstruaĵo aperis kiam la urbeto akiris ioman gravecon dum la 11-a jarcento, antaŭ ol malaperi fine de la 14-a. La antaŭa preĝejo estis konstruita ĉirkaŭ la jaro 1600. Detruita dum la Unua Mondmilito, ĝi estis rekonstruita sur la samaj fundamentoj. La nuna preĝejo estis ekkonstruita en 1924. La laboro estis longa kaj malfacila : en 1928 la volboj restis dum unu jaro sen tegmento. La laboro finiĝis fine de la somero 1929. Ĝi konservas hodiaŭ en kapelo, kiu portas ĝian nomon, la solan lokan monumenton, kiu eltenis ĉiujn militajn detruojn : statuon de Dipatrino de Kompato, de la  15-a jarcento.

 Referencoj 

 Vidu ankaŭ 
 Kantono Bapaume
 Komunumoj de Pas-de-Calais

 Eksteraj ligiloj 

 ()  
 () [https://www.insee.fr/fr/statistiques/2011101?geo=COM- Publikaj statistikoj pri Bapaume (Insee)

Kategorio:Komunumoj de Pas-de-Calais