Flavfronta papago

Flavfronta papago (Polytelis anthopeplus) estas specio de longvostaj papagoj el familio Psitakuledoj. Ili estas indiĝenaj de suda Aŭstralio. Ĝi estas dimorfa specio kaj unu el tri specioj en la genro Polytelis. Ĝi havas ĉefe flavan plumaron kun verda vosto. La birdo troviĝas ĉefe en eŭkaliptaj arbaretoj kaj aliaj arbarkovritaj areoj de subtropika sudokcidenta Aŭstralio, same kiel en pli malgranda areo de subtropika kaj moderklimata sudorienta Aŭstralio. Semoj konsistigas la plejparton de ĝia dieto.

Taksonomio
Temas pri specio de Psittaculidae, parenca al la tribo Polytelini, frata taksono de Polytelis swainsonii, la Superba papago, kaj P. alexandrae, la Princina papago. La specia epiteto anthopeplus devenas de la antikva greka, kombinaĵo de anthos, floro, kaj peplos, robo. Molekula studo de 2017 lokigis la Flavfrontan papagon kiel fruan branĉon de la genro Aprosmictus kaj ne tiel proksime parencan al la aliaj du specioj.

Estas du populacioj, morfologie similaj kvankam izolaj, ene de la specia distribua teritorio de Suda Aŭstralio. Ili estas priskribitaj kiel subspecioj:
Polytelis anthopeplus anthopeplus, Sudokcidenta Aŭstralio
Polytelis anthopeplus monarchoides Schodde, 1993. Sudorienta Aŭstralio

200ra|thumb|maldekstre|"Palæornis anthopeplus Blossom-feathered Parrakeet", bildo kiun vidis Lear citita kiel aŭtora en la unua priskribo.
La Flavfronta papago unue estis prezentita de la angla aŭtoro kaj artisto Edward Lear en 1831. Lear inkluzivis du bildojn en Illustrations of the family of Psittacidae, or parrots ("Ilustraĵoj de la familio Psittacidae, aŭ papagoj"), frua folio de litografioj kun koncizaj apudskriboj. La unua plato reproduktis inan specimenon, nomitan "Palæornis anthopeplus" (1831), la dua estis masklo, "Palæornis melanura" (plato 12, 1832), desegnita de Lear en Anglio. La regiona origino de la papagoj, prezentitaj kiel du specioj, ne estas provizita en la verko, do la tipa specimeno aŭ loko por ĉiu ne estis formale nomumita kaj supozeble perdiĝis.

Recenzo de 1912 fare de G. M. Mathews deklaris, ke la fonto de la specimenoj estis Novsudkimrio, kaj troviĝis en teritorio kiu ekskludis la Sudokcidenton de la lando. Korektante ĉi tiun preterlason, Mathews proponis, ke la taksonoj nomitaj anthopeplus kaj melanura en la folio de Lear troviĝis nur en la oriento kaj ke la sudokcidenta populacio estis nova taksono, nomita westralis. La aranĝo kaj tipigo de la geografie apartaj grupoj estis plejparte ignoritaj de aŭtoroj, ĝis Richard Schodde publikigis konkludon, ke la origino de ambaŭ specimenoj de Lear devenis de okcident-aŭstralia populacio, bazita sur diferencoj en koloraro de la ina plumaro, kiujn li observis en la platoj. Plia pruvo estis provizita per ekzameno de ajna ebla kolektado kaj transporto de la specio al Anglio, vivanta aŭ enhaŭta, ebla holotipo konservita ĉe la Muzeo de Liverpool, kaj komparo de aliaj kolektitaj datumoj. Poste, la nomita subspecio de la Okcidento fariĝis P. a. anthopeplus kaj la orienta izolitaĵo ricevis novtipon kaj estis asignita al subspecio P. anthopeplus monarchoides.Collar, N. & Boesman, P. (2018). Regent Parrot (Polytelis anthopeplus). En: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eld.). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. (alirita el  la 30an de Julio 2018).


"Regent parrot" estis deklarita la oficiala noao fare de la Internacia Ornitologia Unuiĝo (IOC).

Aspekto
Temas pri flavverda papago, longa kaj svelta, kun simila padrono montrata de ambaŭ seksoj. Ili estas inter 37 kaj 42 cm longaj kaj pezas kvar uncojn. La ino estas ĝenerale pli verda, la masklo multe pli flava. La vostoplumoj supre estas malhelbluverdaj, tiuj malsupre estas nigraj. La masklo estas ĝenerale flava, kun pluraj nuancoj sur la kapo; ĝia dorso estas ĝenerale kolekto de buntaj nuancoj de verdo; ĝia beko ĝenerale ruĝa.

Nematuraj birdoj, same kiel la ino, estas pli senkoloraj ol plenkreskaj maskloj.

Kutimaro
Sociema birdo, trovebla en paroj aŭ kuniĝante kun ĝis dudek aliaj en aroj. La sudokcidenta subspecio, kiu estas ofta ĝis abunda, povas troviĝi en amasoj de ĝis cent birdoj. 
 Tio produktas allogan spektaklon dumfluge. La movado dumfluge estas rapida kaj nekonstanta, kvankam priskribita kiel gracia, kun malantaŭen svingitaj flugiloj.

Manĝado
Plejparto de la manĝado okazas surgrunde, fakte de herbosemoj. Ili ankaŭ serĉas semojn kaj florojn en la branĉoj de arboj, kutime akacioj kaj eŭkaliptoj. Ilia dieto inkluzivas ankaŭ fruktojn, foliburĝonojn kaj nuksojn de indiĝenaj specioj. La okcidenta subspecio adaptiĝis por nutri sin per fruktoj kaj tritiko, aŭ aliaj cerealoj, enkondukitaj tra la tuta teritorio post eŭropa setlado en la regiono.

Reproduktado
Nestado okazas ĉe la bazo de kavaĵo de granda profundo en arbo, ĝis dek kvin futojn ene de la ĉefa tigo de la planto. La loko estas kutime granda eŭkalipto, kun kavaĵo en la trunko kiu povas atingi preskaŭ la grundnivelon, kie la ino demetas ĉirkaŭ kvar ovojn.

La ino demetas 3-8 ovojn dum proksimume 21 tagoj. Dum ĉi tiu periodo ŝi malofte forlasas la neston, se entute, kaj estas nutrata de la masklo. Kiam la idoj eloviĝis, ili estas zorgataj de kaj la masklo kaj la ino. Dum ĉi tiu periodo, ili povas esti nutrataj plurfoje pli ol ilia normala porcio de furaĝo, kiun ili facile transdonas al siaj idoj. La idoj komencas flugi je proksimume 5 semajnoj. Seksa matureco estas atingita je proksimume 2 jaroj.

 Referencoj 

 Pizzey kaj Knight, Field Guide to the Birds of Australia, Angus & Robertson, 



Eksteraj ligiloj

Animal World's Regent Parrot page

Kategorio:Papagedoj
Kategorio:Birdoj de Oceanio
Kategorio:Birdoj de Aŭstralio