Lakta gufo

Lakta gufo, laŭ Ketupa lactea, aŭ Veroksa gufo, estas specio de afrika gufo en la familio Strigedoj. Ĝi estas indiĝena de Subsahara Afriko. Kiel membro de la genro Ketupa, ĝi estas la plej granda Afrika gufo, 66 cm longa. Tiu gufo estas loĝanta ĉefe de seka, arbara savano. Ĝi estas ĉefe griza kaj estas distingebla el aliaj grandaj gufoj pro siaj brile rozkoloraj palpebroj, trajto havata de neniu alia strigo en la mondo.König, C., & Weick, F. (2008). Owls of the World. A&C Black. .

La Veroksa gufo estas tre oportunisma predanto ekipita per potencaj ungegoj. Iom pli ol duono de ĝia konata dieto konsistas el mamuloj, sed egalaj aŭ eĉ pli grandaj nombroj da birdoj kaj eĉ insektoj povas esti ĉasataj loke, kune kun iu ajn alia konvene granda predo, kiun oni renkontas.Brown, L. H. (1965). "Observations on Verreaux's Eagle Owl Bubo lacteus (Temminck) in Kenya." Journal of the East African Natural History Society, 25, 101-107.Avery, G., Robertson, A. S., Palmer, N. G., & Prins, A. J. (1985). "Prey of giant eagle owls in the de Hoop nature reserve, Cape province, and some observations on hunting strategy." Ostrich, 56(1-3), 117-122. Ĉi tiu specio estas konsiderata Malplej Zorgiga fare de IUCN, ĉar ĝi troviĝas en vasta teritorio kaj montris iom da adaptiĝo al hombazitaj ŝanĝoj kaj detruo de vivejo kaj adaptiĝo al diversa predo kiam primara predospecio malpliiĝas en regiono. Kiel granda, tre teritoria specio de strigo, ĝi tamen troviĝas je sufiĉe malaltaj densecoj kaj kelkaj regionaj malpliiĝoj estis raportitaj.

Alternativa ordinara nomo memorigas la francan naturscienciston Jules Verreaux. La tipa specimeno, kiun poste priskribis Temminck ĉe la Rijksmuseum van Natuurlijke Historie, estis kolektita de Verreaux dum li ankoraŭ estis adoleskanto.Hume, R. (1991). Owls of the world. Running Press, Philadelphia. 1991.

Taksonomio
Ne ekzistas konataj subspecioj de la Lakta gufo, kaj estas rimarkinde malmulte da vario en ilia aspekto tra ilia konsiderinda distribuo. Laŭdire, birdoj en la suda parto de ilia teritorio ŝajnas averaĝe iomete pli grandaj, sed ĉi tiuj grandecdiferencoj estas sufiĉe subtilaj kaj povas esti konsiderataj kiel milda kazo de la regulo de Bergmann.Andersson, C. J. (1872). Notes on the birds of Damara Land and the adjacent countries of South-West Africa. J. van Voorst. Kvankam genetika esplorado estis entreprenita por ĉi tiu specio, ĝia plej proksima vivanta parenco en la genro Ketupa ne estas tute klara. Iam, la Lakta gufo estis menciita kiel gufo kun aparte misteraj genetikaj aliancoj inter vivantaj strigoj.Olsen, Jery; Wink, Michael; Sauer-Gürth, Heidi & Trost, Susan (2002). A new Ninox owl from Sumba, Indonesia. Emu 102 (3): 223–231. Laŭ Konig & Weick (2008), la specioj kun studitaj genetikaj markiloj trovitaj plej proksime parencaj estas malhelokula specioparo de aziaj gufoj, nome la Punktoventra gufo (Ketupa nipalensis) kaj la Sumatra gufo (Ketupa sumatrana), sed ĉi tiuj ne estas aparte proksime parencaj al la Lakta gufo.

Inter specioj kun disponeblaj genaroj por studi pri DNA-karakterizaĵoj, oni malkovris, ke la fiŝostrigoj Ketupa, precipe la Bruna fiŝgufo (Ketupa zeylonensis), estas la tria plej proksime rilata specio al la Lakta gufo.Penhallurick, J. M. (2002). The taxonomy and conservation status of the owls of the world: a review. Ecology and conservation of Owls. CSIRO Publishing, Australia, 343-354. La Lakta gufo kune kun 7 aliaj specioj (inkluzive de la jam menciitaj Punktoventraj kaj Sumatra gufoj) antaŭe estis klasitaj en la genro Bubo, sed ili kune kun siaj fiŝgufaj kuzoj montriĝis sufiĉe diverĝaj por kvalifikiĝi kiel la aparta genro Ketupa.
Wink, M., and H. Sauer-Gürth (2021). Molecular taxonomy and systematics of owls (Strigiformes) - an update. Airo 29:487–500. Salter, J. F., C. H. Oliveros, P. A. Hosner, J. D. Manthey, M. B. Robbins, R. G. Moyle, R. T. Brumfield, kaj B. C. Faircloth (2020). Extensive paraphyly in the typical owl family (Strigidae). The Auk: Ornithological Advances 137:1–15. Rimarkinde, Konig & Weick ne testis la DNA-on de aliaj afrikaj gufoj, kiuj eble rilatas al la Lakta gufo, plejparte bazite sur iliaj solidaj malhelbrunaj okuloj, nome la Frasera (Ketupa poensis) kaj la Ŝelia gufo (Ketupa shelleyi), kontraste al aliaj gufoj, kiuj havas flavajn ĝis oranĝajn irisojn. Ankaŭ la gufoj de Fraser kaj la verŝajne samspecia Usambara havas malgrandan kvanton da nuda haŭto ĉirkaŭ siaj okuloj, sed tio tendencas al blueta koloro kaj ne estas tiel ampleksa kiel la rozkoloro vidata ĉe la gufoj de Verreaux. Evidente, posta genetika testado ŝajnis konfirmi la rilaton de la Laktaj gufoj kun la Frasera gufo kaj la Ŝelia gufo. Ankaŭ aliaj grandaj gufoj indiĝenaj de Afriko, la fiŝkaptaj Scotopelia, havas unuformajn malhelbrunajn okulojn kaj foje estas inkluditaj en la genro Bubo, sed nun ĝenerale estas traktataj kiel diverĝa genro bazita sur genetiko. Pliocenaj fosiliaj de Bubo-gufoj kun klaraj similecoj bazitaj sur ostologiaj karakterizaĵoj al la nuna Lakta gufo (plejparte nuntempe klasifikitaj kiel Ketupa cf. lactea) el Sudafriko kaj Tanzanio, indikas, ke la Lakta gufo devenis de iomete pli malgrandaj prapatroj, kiuj pligrandiĝis dum ili diverĝis de rilataj specioj.Brodkorb, P., & Mourer-Chauviré, C. (1984). Fossil owls from early man sites of Olduvai Gorge, Tanzania. Ostrich, 55(1), 17-27.Pavia, M., Manegold, A., & Haarhoff, P. (2014). "New early Pliocene owls from Langebaanweg, South Africa, with first evidence of Athene south of the Sahara and a new species of Tyto." Acta Palaeontologica Polonica, 60(4), 815-828.

 Aspekto 
Malgraŭ la foja alternativa ordinara nomo de giganta gufo, fakte la Lakta gufo ne estas la plej granda strigo aŭ gufo en la mondo. Tamen, ĝi estas tre granda kaj potenca gufospecio. Ĉi tiu specio estas kaj la plej granda strigo trovita en Afriko kaj la plej granda strigo en la tropikoj. Inter ĉiuj strigoj de la mondo, ĝi estas la kvara plej peza vivanta strigo, post la Granda fiŝgufo (Ketupa blakistoni), la eŭrazia gufo (Bubo bubo) kaj la Hindoĉina fiŝgufo (Ketupa flavipes). Krome, ĝi estas la kvara plej longa ekzistanta strigo (mezurita de la beko ĝis la vostpinto), post la Lapona strigo (Strix nebulosa), la Granda fiŝgufo kaj la eŭraziaj gufoj.CRC Handbook of Avian Body Masses, 2nd Edition de John B. Dunning Jr. (Editor). CRC Press (2008), .Tana, P. G., Vazquez, A., & Chavez, C. (1997). "Notes on a nest of the Tawny Fish Owl (Ketupa flavipes) at Sakatang Stream, Taiwan.". Wilson Bulletin, 66, 135-136.Bull, E. L., & Duncan, J. R. (1993). "Great Gray Owl: Strix nebulosa". American Ornithologists' Union. Surbaze de korpomaso kaj longo de flugilo, la Lakta gufo estas proksimume samgranda kiel "mezgrandaj" rasoj de eŭrazia gufo, kiel ekzemple tiuj el la stepo de Centra Azio (B. b. turcomanus) kaj Himalajo (B. b. hemachalana), iomete pli malgranda ol plej multaj nordaj eŭraziaj rasoj, konsiderinde pli malgranda ol siberiaj kaj rusaj gufoj, kaj iom pli granda ol la plej malgrandaj subspecioj de eŭrazia gufo, kiel ekzemple tiuj el la Iberia Duoninsulo (B. b. hispanus) kaj Proksima Oriento (B. b. omissus aŭ nikolskii).Vaurie, C. (1960). "Systematic notes on Palearctic birds. No. 41, Strigidae, the genus Bubo." American Museum Novitates; no. 2000.Rothschild, W. & Hartert, E. "Notes on eagle-owls". Novitates Zoologicae, A Journal of Zoology.Vaurie, C. (1963). "Systematic notes on Palearctic birds. No. 52, Supplementary notes on Bubo bubo". American Museum Novitates; no. 2132.Qinghu C., Jianping S. & Zhigang J. (2008). "Summer diet of two sympatric species of raptors upland buzzard (Buteo hemilasius) and Eurasian eagle owl (Bubo bubo) in Alpine meadow: Problem of coexistence." Pol. J. Ecol, 56(1), 173-179.

La Lakta gufo varias de 58 ĝis 66 cm en totala longo.Field Guide to the Birds of East Africa: Kenya, Tanzania, Uganda, Rwanda, Burundi de Stevenson & Fanshawe. Elsevier Science (2001),  Ĉi tiu specio estis raportita kiel havanta averaĝan flugildistancon de 140 cm, sed Mikkola referencis tion kiel la flugildistancon de pli malgranda masklo.Giant Eagle-Owl , ArkiveJ. del Hoyo, A. Elliott kaj J. Sargatal, eld. Handbook of the birds of the world. Volume 5. Barn-owls to Hummingbird. Barcelona: Lynx Edicions.Owls of the World: A Photographic Guide de Mikkola, H. Firefly Books (2012),  La plej granda konata flugildistanco de sovaĝa ino estis preskaŭ 164 cm.Mendelsohn, J. M., Kemp, A. C., Biggs, H. C., Biggs, R., & Brown, C. J. (1989). Wing areas, wing loadings and wing spans of 66 species of African raptors. Ostrich, 60(1), 35-42. Kvankam inaj strigoj preskaŭ ĉiam estas pli grandaj ol maskloj, la Lakta gufo elstaras kiel unu el la plej sekse dimorfaj vivantaj gufospecioj, kaj kelkaj studoj montras, ke la ino povas averaĝe esti 35% pli peza ol la masklo. Kompare, la inoj de la nomiga subspecio de eŭraziaj gufoj kaj Virginia gufo (Bubo virginianus) estas raportitaj averaĝe kiel ĉirkaŭ 20% kaj 25% pli pezaj ol la maskloj, respektive.Earhart, C. M. kaj N. K. Johnson. 1970. Size dimorphism and food habits of North American Owls. Condor 72:251-264. La plena gamo de raportita korpomaso en la specio varias de 1 615 ĝis 2 000 g ĉe maskloj kontraŭ korpomaso de 2 475–3 150 g ĉe inoj.Weick, F. (2007). Owls (Strigiformes): annotated and illustrated checklist. Springer Science & Business Media.Biggs, H.C., Kemp, A.C., Mendelsohn, H.P., & Mendelsohn, J.M. (1979) Weights of South African raptors and owls. Durban Museum Novitas, 12: 73-81. En unu studo, 4 maskloj averaĝis 1 704 g dum 6 inoj averaĝis 2 625 g. Alia studo trovis, ke 5 maskloj averaĝis proksimume 1 700 g dum kvin inoj averaĝis 2 300 g.Musindo, P. T. (2006). Morphological variation in bills and claws in relation to Prey type in Southern African Birds of Prey (Orders Falconiformes and Strigiformes) (Doctoral dissertation, University of Zimbabwe). 

Nekutime grandaj grandecoj estis postulitaj en kaptiteco, kun asertoj ke specimenoj estas ĝis 75 cm en longo kaj 200 cm en enverguro, sed ĉi tiuj estas nekonfirmitaj kaj eble misraportitaj, ĉar ĉi tiuj ciferoj kongruas kun la plej grandaj eŭraziaj gufoj. Maskloj pli pezaj ol iu ajn en naturo estis konfirmitaj en kaptiteco kiel pezantaj ĝis 2 200 g. Inter normaj mezuroj, la ino laŭdire estas 447 ĝis 490 mm, averaĝe 465 mm, laŭ flugillongo, 230 ĝis 273 mm ĉe la vosto, dum la samaj mezuroj ĉe la masklo estas de 420 ĝis 490 mm, averaĝe 448 mm, kaj de 220 ĝis 275 mm laŭ vostlongo. Ĉe ambaŭ seksoj, la tarso estis 73 ĝis 86 mm kaj la beko (en malgranda specimeno) 51 ĝis 54 mm. Surbaze de la grandeco de flugillongoj kompare kun korpomaso kaj aliaj liniaj dimensioj, la Lakta gufo averaĝe havas iom pli grandan grandecon de siaj flugiloj relative al sia korpograndeco ol la plej multaj aliaj gufoj, ekskludante la aziajn fiŝgufojn, kiuj ankaŭ estas relative longflugilaj.

Ĝenerale, la Lakta gufo estas sufiĉe unuforma kaj iom palgriza, kun helaj kaj fajna bruneta vermikuleco sube. La dorso estas pli solide helbruna kun blankaj makuloj sur la ŝultro. La ovala vizaĝdisko estas pli pala, foje varianta al blankeca koloro, ol la cetero de la antaŭa flanko de la birdo kun fortaj nigraj randoj ĉirkaŭantaj ambaŭ flankojn. Alia trajto, kiu tuj distingas plenkreskajn Laktajn gufojn en bona lumo, estas ĝiaj rozkoloraj palpebroj. La ekologia celo de iliaj koloraj palpebroj ne estas konata; tamen, Brown (1965) opiniis, ke ili anstataŭigas la kolorajn flavajn ĝis oranĝajn okulojn de aliaj gufoj dum reproduktado kaj dum teritoriaj montroj, ĉar ili estis tre okulfrapaj dum montrado de maskloj.Animal Photo Album . Animal Pictures Archive. Alirita en 2012-08-24. 

Iliaj okuloj estas malhelbrunaj kaj kiel ĉiuj gufoj, ili havas oreltufojn. La oreltufoj estas pli malakraj kaj pli malgrandaj kompare kun tiuj de aliaj afrikaj gufoj. La oreltufoj de ĉi tiu specio estas relative subtilaj kaj povas esti nerimarkitaj surkampe, precipe se ili estas tenataj malstrikte. Laŭ aspekto, ili estas sufiĉe facile distingeblaj se bone vidataj. Ili estas multe pli grandaj kaj pli dikaj ol la plej multaj aliaj kunekzistantaj gufoj. La nura gufospecio en sia teritorio, kiu proksimiĝas al ĝia grandeco, estas la Ŝelia gufo (Ketupa shelleyi), kiu eble (sed ne estas konfirmite) kunekzistas kun la Lakta gufo en norda Kameruno kaj la suda strio de la Centrafrika Respubliko, plej verŝajne en arbaraj randoj kaj mozaikoj, sed tiu specio estas multe pli malhele fulgokolora ĝenerale kun larĝaj nigraj bendoj sur la malsupra flanko. La Ŝelia gufo ankaŭ havas konsiderinde malsamajn vivejajn preferojn, preferante profundajn, primarajn arbarojn, kaj estas multe pli malofte observata en la naturo.

La dua plej granda gufo en subsahara Afriko estas la Kablanda gufo (Bubo capensis). La individuaj hejmteritorioj, se ne vivejoj, de la Lakta kaj Kablanda gufoj povas tuŝi preskaŭ ĉiun parton de la distribuado de ĉi-lastaj. Eĉ en sia plej granda raso (Makindera gufo, B. c. mackinderi), la Kablanda gufo estas averaĝe ĉirkaŭ 30% pli malpeza laŭ korpomaso ol la Lakta gufo, kaj kompreneble ĝi estas klare malsama en preskaŭ ĉiuj eksteraj trajtoj. La Pela fiŝgufo (Scotopelia peli), kiu troviĝas en okcidenta, centra kaj interna suda Afriko kaj povas kunekzisti kun la Lakta gufo en granda parto de sia teritorio (malgraŭ preferado de malsekaj regionoj kaj riverbordaj zonoj ĉirkaŭitaj de arbarkovritaj areoj), povas atingi similajn grandecojn kiel la Lakta gufo, sed estas draste malsama laŭ koloro (sufiĉe pli hela ruĝbrun-cinama nuanco) kaj malhavas oreltufojn. Kombinite, la trajtoj de iliaj rozkoloraj palpebroj, malhelaj okuloj, relative unuforma plumaro kaj ekstreme granda grandeco igas la Laktan gufon preskaŭ nedubebla.Barlow, C., Wacher, T., & Disley, T. (2005). A field guide to birds of The Gambia and Senegal. Yale University Press.

Voĉo
La krio de la Lakta gufo estas la plej profunda el ĉiuj ekzistantaj gufospecioj kaj unu el la plej profundaj birdokrioj en la mondo, averaĝe iomete pli profunda ol la krioj de la Granda fiŝgufo kaj de la Bruna fiŝgufo (Ketupu zeylonensis). La krioj de eŭraziaj gufoj estas malpli profundaj sed eble pli laŭtaj kaj pli foren iras.Duncan, J. R. (2003). Owls of the world: their lives, behavior and survival. Firefly Books. La kanto de la masklo estas escepte profunda gŭok, gŭok, gŭonk-gŭokŭokgŭok gŭonk. La profundo kaj kvalito de la kanto igas konfuzon per sono pli probabla kun leopardo (Panthera pardus) ol kun iu ajn alia birdo. La kanto estas foje konsiderata nedubebla.

Distribuado kaj habitato
La Lakta gufo troviĝas tra plejparto de subsahara Afriko, kvankam ĝi forestas de plejparto de la profundaj pluvarbaroj. La specio troviĝas je la plej altaj densecoj en orienta kaj suda Afriko. Ĉar ĉi tiu specio evitas primarajn arbarojn, ĝi troviĝas tre dise en Okcidenta Afriko. Ilia okcidenta distribuo estas en Gambio, Senegalo, Gvineo kaj Sieraleono. Orienten de tiuj landoj ĝis la Centrafrika Respubliko, la specio estas distribuita en mallarĝa transira zono inter Saharo kaj pluvarbaroj. Ŝajne izolaj populacioj troviĝas en centra Niĝerio kaj centra Malio.Buxton, P. A. (1935). Notes on birds from northern Nigeria. Ibis, 77(1), 101-110.Wilson, R. T., & Wilson, M. P. (1981). "Notes on the Giant Eagle Owl Bubo lacteus in central Mali." Ardea, 69, 205-208. En sudokcidenta Afriko, ili etendiĝas ĝis norde kiel la sudaj partoj de la Respubliko Kongo kaj la Demokratia Respubliko Kongo, tra plejparto de Namibio (ekskludante la marbordajn regionojn) kaj norda Sudafriko. En Orienta Afriko, ilia distribuo estas pli-malpli kontinua de Suda Sudano, Eritreo kaj interna Somalio ĝis Sudafriko ĝis la regiono de la urbo Durbano.Layard, E. L. (1884). The birds of South Africa. Bernard Quaritch.Lynesc, A. H. (1925). XV.— On the Birds of North arid Central Darfur, with Notes on the West‐Central Kordofan and North Nuba Provinces of British Sudan (Part IV.). Ibis, 67(2), 344-416.Wilhelmi, F. K., & Kaariye, H. Y. Bird observation in the Ogaden Region Somali Regional State,/Ethiopia A Contribution to the Identification of Important Bird Areas.

Tiu ĉi specio loĝas ĉefe en savano kun disaj arboj kaj dorna vegetaĵaro. La Laktaj gufoj ĉefe loĝas en sufiĉe sekaj regionoj, kelkaj limante duonaridajn areojn. Ekzemple, en centra Malio, proksime al la ekstrema nordokcidenta limo de la specio-arealo, la vivejo, kiu gastigas ĉi tiujn gufojn, averaĝe ricevas malpli ol 55 cm da pluvokvanto ĉiujare. Tamen, ili emas bezoni arbojn por kaj nestado kaj ĉasado, do ili ne troviĝas en tute malfermaj vivejoj aŭ vera dezerto.

Kutimaro
La Laktaj gufoj estas noktemaj birdoj kaj ripozas tage en arboj, kie oni preferas grandajn, ombrajn horizontalajn branĉojn de altaj, malnovaj arboj.ref name= Konig/> En Kenjo, la plej ofte uzataj ripozejoj estis Croton megalocarpus kaj invada eŭkalipto. Aliloke, akacioj povas esti uzataj kutime.Pitman, C., & Adamson, J. (1978). "Notes on the ecology and ethology of the giant eagle owl, Bubo lacteus." Honeyguide, 95: 26-43. Malgraŭ normala elekto de densa foliaro por ripozi, foje ili povas sidi kie ajn ilia ĉas-vojo finiĝas de la antaŭa nokto, inkluzive de relative eksponitaj ripozejoj. Ili laŭdire dormas sufiĉe malpeze kaj vekiĝas tre rapide por defendi sin kontraŭ atako dum taglumaj horoj. Familiaj grupoj konsistantaj el reproduktaj paroj kaj iliaj idoj ofte ripozas kune kaj povas okupiĝi pri plumaranĝado dum ĉi tiu tempo. Laŭ registroj, kelkaj familiaj grupoj inkluzivas gufojn, kiuj eloviĝis ĝis tri jarojn antaŭe, kio, se vere, estas escepta por iu ajn tipo de gufo.Griesser, M., & Suzuki, T. N. (2016). Occasional cooperative breeding in birds and the robustness of comparative analyses concerning the evolution of cooperative breeding. Zoological Letters, 2(1), 7. Dum tre varmaj tagoj, ĉi tiu specio povas fluigi sian gorĝon por malvarmigaj celoj kaj oni scias, ke ĝi baniĝas en pluvo kaj malprofunda akvo dum ekstrema varmo meze de la posttagmezo, sed kutime trinkas kiam eblas dum la nokto. Ĉiu reprodukta paro de Lakta gufo defendas teritorion, kaj ĉi tiuj povas esti ekstreme grandaj, variante en grandeco ĝis 7 000 ha.

Manĝado
La Lakta gufo estas konsiderata birda pintopredanto, kio signifas, ke ĝi estas ĉe aŭ proksime al la pinto de la nutroĉeno, kaj sanaj plenkreskuloj normale ne havas naturajn predantojn. En multaj konataj aspektoj de ĝia ĉaskonduto, ĝi estas tipa por la membroj de la genro Bubo. Ĉi tiu specio ĉasas ĉefe en frua vespero; tamen, oni observis ilin ĵeti sin sur predon ankaŭ dumtage. Ili kutime flugas al malsama ripozejo ol sia taga ripozejo por uzi ĝin kiel sian kutiman ĉasripozejon. La Lakta gufo ĉefe ĉasas glitante malsupren sur sian predon de ripozejo. Tamen, ĉasado dumfluge estis raportita, eĉ de flugantaj insektoj. Okaze, ili ĉasas flugante malalte super arbusto por kapti predon surprize aŭ kuregante en densan foliaron aŭ tra arbaroj por kapti galagon aŭ alian arbaran predon. Ili ankaŭ foje kuras post predo sur la tero, rapide flugilbatante dum ili marŝas, aŭ vadas en malprofundajn akvojn por alpingli fiŝojn. La flugilgrandeco de tiuj gufoj ĝenerale limigas ilian flugrapidecon kaj kapablojn en malferma spaco, do ili bezonas ripozejojn por plenumi plejparton de sia ĉaskonduto.Steyn, P. (1983). Birds of prey of southern Africa: Their identification and life histories. Croom Helm, Beckenham (UK). 1983.

Eĉ inter la Bubo-gufoj, kies plej multaj specioj estas konataj kiel tre oportunismaj predantoj kun sendistingaj dietoj, la Lakta gufo estas aparte oportunisma predanto. Dum pli fruaj studoj karakterizis la grandan kornostrigon, unu el la plej bone studitaj membroj de la genro Bubo, kiel ĉasantan kian ajn hazardan specion, kiun ili unue trafas,Errington, P.L. 1932. Studies on the Behavior of the Great Horned Owl. Wilson Bulletin, 12: 212-220. pli ĵusaj manĝostudoj kontraŭe montris, ke ilia predelektado ne estas tute hazarda kaj ke regione ili elektis kotonvostajn kuniklojn kaj leporojn kiel predon anstataŭ aliajn manĝaĵojn sendepende de la tendencoj de predpopulacio kaj fariĝis regionaj specialistoj pri tia predo, tiom ke ĝi antaŭvideble kaŭzas malpliiĝojn de gufopopulacio kiam la nombro de leporedoj malpliiĝas.Marti, C. D. (1974). Feeding ecology of four sympatric owls. Condor, 45-61.Adamcik, R. S., A. W. Todd, kaj L. B. Keith. 1978. Demographic and dietary responses of Great Horned Owls during a snowshoe hare cycle. Canadian Field-Naturalist, 92:156-166. Krome, grandaj kornostrigoj povas elekti mamulojn kiel predon preskaŭ 88% de la tempo. Voous, K.H. 1988. Owls of the Northern Hemisphere. The MIT Press, 0262220350.  Kontraste, studoj indikis, ke por la Lakta gufo nur ĉirkaŭ 56% de ĝia dieto estas mamuloj kaj neniu ununura predospeco antaŭvideble dominas ilian predelektadon per biomaso en pluraj regionoj. Ĝis nun, pli ol 100 predospecioj estis kalkulitaj por ĉi tiu gufo kaj, kun nur ĉirkaŭ ses ampleksaj dietaj studoj konataj esti faritaj, tio verŝajne reprezentas nur malgrandan parton de la totala predo elektita. Laŭtaksa predograndeco por la specio variis de insektoj pezantaj malpli ol 5 g ĝis hufuloj pezantaj almenaŭ 10 kg. Ĉi tio estas la dua plej larĝa grandecintervalo pozitive atribuita al ununura gufospecio por predaĵoj post la eŭrazia gufo kaj la plej granda escepta supra predograndeco ankaŭ post la eŭrazia specio.Andrews, Peter (1990) Owls, Caves, and Fossils: Predation, Preservation, and Accumulation of Small Mammal Bones in Caves, with an Analysis of the Pleistocene Cave Faunas from Westbury-sub-Mendip, Somerset, UK University of Chicago Press. 231 pg.Curry-Lindahl, K. Photographic Studies of Some Less Familiar Birds: LXXXIV. Eagle Owl. British Birds, L: 486-490.

Reproduktado
En la koro de ilia distribuo, t.e., orienta Afriko, la reprodukta agado ĉe ĉi tiu specio povas kulmini iam ajn de februaro ĝis septembro, sed povas okazi preskaŭ ĉiun monaton je la specionivelo.Verreaux's Eagle-Owl. Owls.org (2012-08-19). Alirita en 2012-08-24. La tempo de reproduktado laŭdire korespondas proksimume al la regiona seka sezono, do averaĝe pli frue en la norda parto de la teritorio (antaŭ februaro) kaj pli malfrue (julio ĝis septembro) en la suda parto de la teritorio, kiel ekzemple Kenjo kaj Sudafriko. En la norda parto de la teritorio, la reprodukta sezono komenciĝis en novembro en Malio, en novembro kaj decembro en Senegalo, decembro en Ekvatora Gvineo kaj januaro en Niĝerio.Mackworth-Praed, C. W., & Grant, C. H. B. (1970). Birds of West Central Africa Vol I. La monogama paro estas sufiĉe stabila, plej verŝajne pariĝante porvive. Kiel ĉe plej multaj gufoj, pariĝa montrado estas aŭ por establi partnerojn por ĵus matura paro de gufoj aŭ por fortigi parligojn antaŭ nestado. Steyn, P. (2010). A delight of owls: African owls observed. Jacana Media.  Voĉoj dum pariĝaj montradoj konsistas el relative rapida kaj ekscitita vokado, hupado kaj ĝemado. La paro dum pariĝado riverencas unu al la alia, malfermas siajn flugilojn kaj glatigas unu la alian per siaj plumoj, kaj la masklo prenas la pli aktivan parton en la pariĝa rito. Kiel ĉiuj rabobirdoj, la Laktaj gufoj estas forte teritoriemaj. La paro defendas sian teritorion per sia kanto kaj foje (kvankam malofte) per duetoj. La teritorioj de la Laktaj gufoj povas atingi ĝis 7 000 hektarojn, kvankam la averaĝaj teritorigrandecoj estas ŝajne nekonataj.

Simile al grandaj kornostrigoj, sed male al eŭraziaj gufoj, la Laktaj gufoj normale uzas malnovajn nestojn konstruitajn de aliaj birdoj kiel siajn proprajn nestojn. Uzado de nestejo krom tiuj konstruitaj de aliaj birdoj estas konsiderata eĉ pli malofta ol ĉe la kornostrigo kaj estas rigardata kiel preskaŭ escepta en iuj partoj de la areo de ĉi tiu specio. Ekzistantaj raportoj pri ĉi tiu specio konstruanta sian propran neston certe estas dubindaj, ĉar neniu konata vivanta gufo konstruas neston kaj nur malgranda manpleno da strigspecioj estis kontrolitaj aldonante malgrandan kvanton da nesta materialo al ekzistanta surfaco aŭ nesto. La diverseco de birdonestoj, kiujn ili uzas, estas ekstrema. Grandaj bastonnestoj en fortikaj arboj estas ĝenerale uzataj. En Suda Afriko, registritaj nestaltoj variis de 6 ĝis 25 m super la tero. Kiel ĉe aliaj Bubo-gufoj, la grandaj nestoj de grandkorpaj akcipitredoj ofte estas popularaj, pro la ofte grandega grandeco kaj fortikeco de konstruado tipaj en ĉi tiu familio, kun la nestkonstruantoj dediĉantaj ĝis kvar monatojn al ilia konstruado.Collias, N. E., & Collias, E. C. (2014). Nest building and bird behavior. Princeton University Press. Tamen, eble la konstruanto de nestoj, kiuj plej ofte gastigas Laktogufojn, estas martelbirdoj (Scopus umbretta). Ĉie de Malio ĝis Sud-Afriko tiu gufo estis registrita uzanta malnovajn nestojn konstruitajn de ĉi tiu specio. La nekutima, masiva nesto estas enfermita cirklo de bastonetoj kun flanka enirejo, kiuj ofte estas tre grandaj relative al la grandeco de la martelbirdo, malgranda, kompakta vadbirdo. Kutime la gufoj nestas sur la plata supro de la martelnesto anstataŭ la interno, kiu kutime estas tro malgranda por ke la gufoj eniru, kaj tio povas provizi sufiĉe sekuran strukturon por la gufa familio por nomi ĝin hejmo.

 Referencoj 

 Eksteraj ligiloj 

Kategorio:Strigoformaj
Kategorio:Birdoj de Afriko