Perua strigeto

La Perua strigeto (Glaucidium peruanum) aŭ Pecifika strigeto estas malgranda strigo, tio estas birdospecio parto de pli granda grupo de noktaj rabobirdoj konataj kiel Strigedoj, kiuj enhavas plej parton de la specioj nomataj strigoj. La alia grupo estas la turstrigoj, nome Titonedoj. Ĝi troviĝas en Sudameriko nome en plej norda Ĉilio, Ekvadoro, kaj Peruo.HBW and BirdLife International (2020) Handbook of the Birds of the World and BirdLife International digital checklist of the birds of the world Versio 5. Disponebla ĉe:  [.xls zipped 1 MB] Alirita la 27an de Majo 2021 

Taksonomio kaj sistematiko
La Perua strigeto estis priskribita al scienco kiel specio fare de Claus König, germana ornitologo, en 1991. Ĝis tiam ĝi estis traktita kiel subspecio de la disvastigita Ruĝeca strigeto (G. brasilianum). König apartigis ambaŭ ĉefe pro voĉdiferencoj; iliaj teritorioj ne koincidas.Remsen, J. V., Jr., J. I. Areta, E. Bonaccorso, S. Claramunt, A. Jaramillo, D. F. Lane, J. F. Pacheco, M. B. Robbins, F. G. Stiles, kaj K. J. Zimmer. Versio de 31a de Januaro 2022. A classification of the bird species of South America. American Ornithological Society.  Alirita la 1an de Februaro, 2022Schulenberg, T. S. kaj H. Batcheller (2020). Peruvian Pygmy-Owl (Glaucidium peruanum), versio 1.0. En Birds of the World (T. S. Schulenberg, Editor). Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA.  Alirita la 8an de Marto, 2022 La Perua strigeto estas monotipa.

Aspekto
La Perua nana strigo estas 15 ĝis 17 cm longa. Maskloj pezas ĉirkaŭ 60 g kaj inoj ĉirkaŭ 65 g. Aldone al pezo, inoj ankaŭ havas iomete pli longajn flugilojn kaj vostojn ol maskloj, sed ambaŭ seksoj havas la saman plumaron. La specio havas grizajn, brunajn kaj ruĝecbrunajn kolormorfojn, el kiuj la unuaj du estas dominantaj. La supraj partoj de grizaj plenkreskuloj estas grizecbrunaj kun flavecbrunaj strioj sur la antaŭa krono kaj flavecbrunaj makuloj sur la krono kaj nuko. Nekompleta blanka "kolumo" kaj ovalaj nigraj makuloj sur la malantaŭa kolo donas la aspekton de okuloj. La ŝultroj kaj dorso havas blankecajn makulojn. Ankaŭ la vosto estas grizecbruna, kun ĝis sep blankecaj strioj trans ĝi. La gorĝo estas blanka, la flankoj de la brusto grizecbrunaj, kaj la cetero de la subaj partoj blankeca kun ruĝecbrunaj strioj. La aliaj morfoj anstataŭigas la grizecbrunan per malhelbruna aŭ ruĝbruna koloroj respektive. Krome, la strioj sur la vosto de la ruĝecbruna morfo estas rustobrunaj aŭ oranĝec-flavbrunaj kaj la strioj sur la subaj partoj estas pli difuzaj ol ĉe la aliaj du morfoj. Ĉe ĉiuj morfoj la irisoj estas citronflavaj kaj la beko kaj piedoj flavecverdaj. Junuloj havas esence la saman plumaron kiel plenkreskuloj, sed ilia krono ne havas striojn aŭ makulojn.

Distribuado kaj habitato
La Perua strigeto troviĝas sur la okcidenta deklivaro de Andoj ekde la provincoj Manabí, Pichincha, kaj Los Ríos en nord-centra Ekvadoro suden tra Peruo en Ĉilion ĝis la regiono Antofagasto. Ĝi troviĝas en pluraj duonaridaj valoj ene de la okcidentaj Andoj. En Ekvadoro ĝi kutime troviĝas de marnivelo ĝis 1 200 m da alteco, sed loke troviĝas eĉ je 2 400 m. En Peruo ĝi troviĝas ĝis 3 300 m kaj en Ĉilio ĝis 3 500 m. La specio loĝas en diversaj humidaj ĝis aridaj pejzaĝoj, inkluzive de foliaj kaj riverbordaj arbaroj, aridaj malaltebenaĵoj kaj montaj veprejoj, agrikulturaj areoj kun grandaj arboj, kaj ĝardenoj en konstruitaj areoj.

Kutimaro
Movoj
La Perua strigeto estas tutjara loĝanto tra sia tuta teritorio.

Manĝado
La Perua strigeto ĉasas kaj tage kaj nokte, ĝenerale de la meza nivelo de la arbaro ĝis la kanopeo. Ĝia dieto ne estas detale difinita, sed oni scias, ke ĝi inkluzivas birdojn, malgrandajn mamulojn kaj aliajn vertebrulojn, kaj grandajn artikulojn.

Reproduktado
Preskaŭ nenio estas konata pri la reprodukta fenologio de la Pacifika strigeto, kvankam oni supozas, ke ĝi similas al tiu de aliaj membroj de la genro Glaucidium. Ĝi nestas en arbaj kavaĵoj kaj estis registrita reproduktiĝanta en malnovaj nestoj de la Palkrura furnario (Furnarius leucopus) kaj en truoj en muroj kaj riverbordoj.

Voĉo
La kanto de la Pacifika strigeto estas priskribita kiel "serio de rapide liverataj pü-notoj" kaj ankaŭ kiel "rapidaj...kreskantaj huadoj: kako'kako'kako'kako..." Ĝi ankaŭ faras "ĉirpajn kaj maldikajn trilantajn notojn." Voĉaj diferencoj ebligas ĝin esti apartigita de la simila Bolivia strigeto (G. bolivianum) kie iliaj teritorioj koincidas.

Statuso
La IUCN taksis la Pacifikan strigeton kiel Malplej Zorgigan. Ĝi havas larĝan teritorion, kaj kvankam ĝia populacio ne estas konata, oni kredas, ke ĝi estas stabila. Neniu specifa minaco estis identigita. Ĝi estas konsiderata ofta en Ekvadoro kaj sufiĉe ofta ĝis ofta en Peruo. "Ĝi toleras homan ĉeeston, kondiĉe ke kavaĵoj estas haveblaj por nestado, kaj eĉ troviĝas en urbaj placoj kaj en ĝardenoj."

 Referencoj 

 Field Guide to the Birds of North America. National Geographic. .
 Josep del Hoyo, ed. Handbook of the Birds of the World Vol 5. .
 David Allen Sibley. The Sibley Guide to Birds. National Audubon Society. .
 König, Claus kaj Friedhelm Weick: Owls of the World. Christopher Helm, London 2008, 

 Eksteraj ligiloj 





Kategorio:Strigedoj
Kategorio:Birdoj de Sudameriko
Kategorio:Birdoj de Peruo