Amerika turstrigo

La Amerika turstrigo (Tyto furcata) estas strigo de la familio titonedoj. Ĉi tiu estas unu el la du grupoj de strigoj, dum la alia estas strigedoj. Ĝi estis kutime konsiderata subspecia grupo kaj kun la grupoj de la okcidenta turstrigo, kaj de la orienta turstrigo, kaj foje kun la Andamana turstrigo, formas la turstrigon, de kosmopolita teritorio. La turstrigo estas agnoskita de plimulto de taksonomiaj fakuloj. Kelkaj (kiel la Internacia Ornitologia Unio) apartiĝas ilin en diferencaj specioj, kaj tion oni sekvas ĉi tie. La Amerika turstrigo estas indiĝena kaj de Norda kaj de Suda Ameriko, kaj estis enkondukita en Havajo.

La cindrovizaĝa turstrigo (T. glaucops) estis dum iom da tempo inkludita en T. alba, kaj laŭ kelkaj aŭtoroj ĝiaj populacioj el la Malgrandaj Antiloj ankoraŭ estas. Bazite sur DNA-pruvoj, König, Weick & Becking (2009) rekonis la amerikan turstrigon (T. furcata) kaj la Kuracao-turstrigon (T. bargei) kiel apartajn speciojn, kvankam ĉi-lasta nun estas konsiderata subspecio de la amerika turstrigo (T. furcata bargei; vidu ĉe #Subspecioj, malsupre).

Aspekto
La amerika turstrigo estas mezgranda, palkolora strigo kun longaj flugiloj kaj mallonga, kvadrata vosto. Tamen, la plej grandkorpa raso de turstrigo, nome T. f. furcata el Kubo kaj Jamajko, estas ankaŭ insula raso, kvankam ĝi troviĝas sur pli grandaj insuloj kun pli granda predo kaj malmultaj pli grandaj strigoj konkurantaj pri manĝresursoj.Owls of the World: A Photographic Guide de Mikkola, H. Firefly Books (2012),  La formo de la vosto estas rimedo por distingi tiun turstrigon disde tipaj strigoj kiam vidate en la aero. Aliaj distingaj trajtoj estas la ondiĝanta flugpadrono kaj la pendantaj, plumkovritaj kruroj. La pala vizaĝo kun sia korforma kaj nigraj okuloj donas al la fluganta birdo distingan aspekton, kiel plata masko kun supergrandaj, oblikvaj nigraj okulfendoj, la kresto de plumoj super la beko iom similas nazon.Bruce (1999) pp 34–75, Svensson et al. (1999) pp. 212–213

La kapo kaj supra korpoparto de la birdo tipe varias inter palbruna kaj ia nuanco de grizo (precipe sur la frunto kaj dorso) ĉe plej multaj subspecioj. Kelkaj estas pli puraj, pli riĉaj brunaj anstataŭe, kaj ĉiuj havas fajnajn nigrablankajn makulojn krom sur la unuarangaj kaj duarangaj (ĉefaj flugilplumoj), kiuj estas helbrunaj kun pli malhelaj bendoj. La korforma vizaĝo estas kutime brilblanka, sed ĉe kelkaj subspecioj ĝi estas bruna. La malsupraj partoj, inkluzive de la tarsometatarsaj (malsupraj kruraj) plumoj, varias de blanka ĝis ruĝece flavbruna inter la subspecioj kaj estas aŭ plejparte senbildaj aŭ portas varian nombron da malgrandaj nigrecbrunaj makuloj. Oni trovis, ke almenaŭ en la kontinentaj eŭropaj populacioj, inoj kun pli da makuloj estas pli sanaj ol pli simplaj birdoj. Tio ne validas por eŭropaj maskloj kompare, kie la makuloj varias laŭ subspecioj. La beko varias de pala kornokoloro ĝis malhele flavecbruna, korespondante al la ĝenerala plumarnuanco, kaj la irisoj estas nigrecbrunaj. La ungegoj, kiel la beko, varias en koloro, game de rozkolora ĝis malhelrozgriza, kaj la ungegoj estas nigraj.

Averaĝe ene de iu ajn populacio, maskloj tendencas havi malpli da makuloj sur la malsupra flanko kaj estas pli palaj ol inoj. Ĉi-lastaj estas ankaŭ pli grandaj, kun forta ino T. alba de granda subspecio pezanta pli ol 550 g, dum maskloj estas tipe ĉirkaŭ 10% pli malpezaj. Strigidoj estas kovritaj per blanka lanugo, sed la korforma vizaĝdisko fariĝas videbla baldaŭ post eloviĝo.Taylor, 2003: p. 169

En Usono, disvastiĝo tipe okazas trans distancoj de 80 kaj 320 km, kaj la plej vojaĝintaj individuoj finiĝas ĉirkaŭ 1 760 km de la devenpunkto. La turstrigo estis sukcese enkondukita en la havajan insulon Kauai por provi kontroli ronĝulojn; tamen, oni trovis, ke ĝi ankaŭ manĝas indiĝenajn birdojn.

Kutimaro kaj ekologio
Kiel plej multaj strigoj, ĝi estas noktuma, fidante je sia akra aŭdsenso dum ĉasado en kompleta mallumo. Ĝi ofte fariĝas aktiva baldaŭ antaŭ krepusko kaj foje videblas dumtage kiam ili translokiĝas de unu ripozejo al alia. Turstrigoj ne estas aparte teritoriemaj sed havas hejmteritorion ene de kiu ili manĝoserĉas. La hejmteritorioj de inoj plejparte koincidas kun tiuj de iliaj partneroj. Ekster la reprodukta sezono, maskloj kaj inoj kutime ripozas aparte, ĉiu havante ĉirkaŭ tri preferatajn lokojn kie kaŝi sin tage, kaj kiuj ankaŭ estas vizitataj dum mallongaj periodoj dum la nokto. Ripozejoj inkluzivas truojn en arboj, fendetojn en klifoj, neuzatajn konstruaĵojn, kamentubojn kaj fojnejojn kaj ofte estas malgrandaj kompare kun nestejoj. Kiam la reprodukta sezono alproksimiĝas, la birdoj moviĝas reen al la proksimeco de la elektita nesto por ripozi.Taylor, 2003; pp. 96-107

Ĝi estas birdo de malferma kamparo kiel ekzemple plugebla tero aŭ herbejo kun iom da intermetita arbaro, kutime je altitudoj sub 2 000 metroj, sed foje ĝis 3.000 metroj en la tropikoj. Ĉi tiu strigo preferas ĉasi laŭlonge de la randoj de arbaroj aŭ en malglataj herbostrioj apud paŝtejoj. Ĝi havas senpenan ŝanceliĝantan flugon dum ĝi kliniĝas laŭ la tero, atenta al la sonoj faritaj de ebla predo. Kiel plej multaj strigoj, la turstrigo flugas silentege; etaj segileroj sur la antaŭaj randoj de ĝiaj flugoplumoj kaj harsimila franĝo ĉe la malantaŭaj randoj helpas rompi la fluon de aero super la flugiloj, tiel reduktante turbulenton kaj la bruon, kiu akompanas ĝin. Krome harsimilaj etendaĵoj al la barbuletoj de ĝiaj plumoj, kiuj donas al la plumaro molan senton, minimumigas bruon produktitan dum flugilbatoj.Taylor, 2003; pp. 47-61

Manĝado
La dieto de la turstrigo estas multe studita; la konsumataj eroj povas esti konstatitaj per identigo de la predofragmentoj en la vombuletoj de nedigestebla materio, kiujn la birdo elvomas. Studoj pri la dieto estis faritaj en la plej multaj partoj de la birda teritorio, kaj en humidaj moderklimataj regionoj pli ol 90% de la predo tendencas esti malgrandaj mamuloj, dum en varmaj, sekaj, neproduktivaj regionoj, la proporcio estas pli malalta, kaj granda vario de aliaj estaĵoj estas manĝataj depende de la loka abundo. Plej multaj predoj estas surteraj, sed ankaŭ vespertoj kaj birdoj estas prenataj, same kiel lacertoj, amfibioj kaj insektoj. Eĉ kiam ili estas abundaj kaj aliaj predoj malabundaj, lumbrikoj ŝajne ne estas konsumataj.Taylor, 2003; pp. 29–46

En Nordameriko, kampomusoj superregas en la dieto kaj sorikoj estas la dua plej ofta manĝelekto. Sur roka insuleto apud la marbordo de Kalifornio, grupo de kvar idoj estis nutrata per dieto de Forkvosta petrelo (Oceanodroma leucorhoa). Loke abundaj ronĝulaj specioj en la pezoklaso de po pluraj gramoj por individuo kutime konsistigas la plej grandan proporcion de predo. En Usono, ronĝuloj kaj aliaj malgrandaj mamuloj kutime konsistigas naŭdek kvin procentojn de la dieto  kaj tutmonde, pli ol naŭdek procentoj de la kaptita predo.Taylor, 2003; p. 29

La turstrigo ĉasas per malrapida flugado, distranĉante la teron kaj ŝvebante super lokoj, kiuj povus kaŝi predon. Ĝi ankaŭ povas uzi branĉojn, barilfostojn aŭ aliajn observejojn por patroli sian ĉirkaŭaĵon. La birdo havas longajn, larĝajn flugilojn, kio ebligas al ĝi manovri kaj turniĝi abrupte. Ĝiaj kruroj kaj piedfingroj estas longaj kaj sveltaj, kio plibonigas ĝian kapablon manĝoserĉi inter densa foliaro aŭ sub la neĝo kaj donas al ĝi larĝan disvastiĝon de ungegoj dum atakado al predo.Taylor, 2003; p. 61 Studoj montris, ke individua turstrigo povas manĝi unu aŭ plurajn kampomusojn (aŭ ilian ekvivalenton) ĉiunokte, ekvivalente al ĉirkaŭ dudek tri procentoj de la korpopezo de la birdo. Troa manĝaĵo ofte estas konservita ĉe ripozejoj kaj povas esti uzata kiam manĝaĵo estas malabunda.Taylor, 2003; pp. 91-95 

Malgranda predo estas kutime disŝirita en pecojn kaj manĝita tute inkluzive de ostoj kaj felo, dum predo pli granda ol ĉirkaŭ 100 g, kiel ekzemple kunikletoj, ronĝuloj de genroj Cryptomys aŭ Otomys, estas kutime diserigitaj kaj la nemanĝeblaj partoj forĵetitaj. Kontraŭe al tio, kion oni foje supozas, la turstrigo ne manĝas bredbestojn regule. Regione, ne-ronĝulaj manĝaĵoj estas uzataj laŭ havebleco. Sur birdo-riĉaj insuloj, turstrigo povus inkluzivi ĉirkaŭ dek kvin ĝis dudek procentojn de birdoj en sia dieto, dum en herbejoj ĝi manĝegas svarmantajn termitojn, aŭ ortopterojn kiel ekzemple falsajn grilojn Copiphorinae aŭ verajn grilojn (Gryllidae). Vespertoj kaj eĉ ranoj, lacertoj kaj serpentoj povas fari negravan sed signifan kontribuon al la dieto.

Ĝi havas akran aŭdkapablon, per oreloj lokigitaj nesimetrie. Tio plibonigas la detekton de sonpozicio kaj distanco, kaj la birdo ne bezonas vidkapablon por ĉasi. La vizaĝdisko ludas rolon en ĉi tiu procezo, kiel montras la fakto, ke kun forigitaj kolumplumoj, la birdo ankoraŭ povas lokalizi la fonton en azimuto, sed ne sukcesas fari tion en alteco. Ĉasante nokte aŭ krepuske, ĉi tiu birdo povas celi sian predon kaj plonĝi al la tero, penetrante siajn ungegojn tra neĝo, herbo aŭ arbustaro por kapti malgrandajn bestojn per mortiga precizeco. Kompare kun aliaj strigoj de simila grandeco, ĝi havas multe pli altan metabolan rapidecon, postulante relative pli da manĝaĵo. Pezo por pezo, ili konsumas pli da ronĝuloj - ofte konsiderataj kiel damaĝbestoj de homoj - ol eble iu ajn alia estaĵo. Tio faras la turstrigon unu el la plej ekonomie valoraj naturaj bestoj por agrikulturo. Farmistoj ofte trovas ĉi tiujn strigojn pli efikaj ol veneno por ataki ronĝulajn damaĝbestojn.

Reproduktado
Turstrigoj vivantaj en tropikaj regionoj povas reproduktiĝi en ajna tempo de la jaro, sed iom da sezoneco en nestado ankoraŭ estas evidenta. Kie estas apartaj malsekaj kaj sekaj sezonoj, ovdemetado kutime okazas dum la seka sezono, kaj pliigitaj ronĝulaj predoj fariĝas haveblaj al la birdoj dum la vegetaĵaro formortas. En aridaj regionoj, reproduktado povas esti neregula kaj povas okazi en malsekaj periodoj, ekigita de provizoraj pliiĝoj en la populacioj de malgrandaj mamuloj. En moderaj klimatoj, nestaj sezonoj fariĝas pli apartaj kaj estas kelkaj sezonoj de la jaro kiam neniu ovdemetado okazas. En Nordameriko, plej multe da nestado okazas inter marto kaj junio kiam temperaturoj pliiĝas. La faktaj datoj de ovodemetado varias laŭ jaro kaj laŭ loko, estante korelaciitaj kun la kvanto de predoriĉa manĝovivejo ĉirkaŭ la nestejo kaj ofte kun la fazo de la ronĝula abundociklo. Taylor, 2003; pp. 121-135

Inoj pretas reproduktiĝi je la aĝo de 10 ĝis 11 monatoj, kvankam maskloj kelkfoje atendas ĝis la sekva jaro. Turstrigoj kutime estas monogamaj, alkroĉiĝante al unu partnero dumvive, krom se unu el la paro mortas. Dum la ne-reprodukta sezono ili povas ripozi aparte, sed kiam la reprodukta sezono alproksimiĝas, ili revenas al sia establita nestoloko, montrante konsiderindan fidelecon al la loko. En pli malvarmaj klimatoj, en severa vetero kaj kie vintraj nutraĵoj povas esti malabundaj, ili povas ripozi en farmaj konstruaĵoj kaj en garbejoj inter fojnobakuloj, sed ili tiam riskas, ke ilia elektita nestotruo povas esti transprenita de iu alia, pli frue nestumanta specio. Unuopaj maskloj povas establi manĝoteritoriojn, patrolante la ĉasareojn, foje haltante por ŝvebi, kaj sidante sur altaj montetoj, kie ili kriegas por allogi partneron. Kie ino perdis sian partneron sed konservis sian reproduktejon, ŝi kutime ŝajnas sukcesi allogi novan edzon.Shawyer (1994) pp. 67–87

Post kiam parligo formiĝas, la masklo faras mallongajn flugojn ĉe krepusko ĉirkaŭ la nesto kaj ripozejoj kaj poste pli longajn rondirojn por establi hejman teritorion. Kiam la ino poste aliĝas al li, estas multe da ĉasado, turniĝo kaj tordiĝo dumfluge, kaj oftaj kriegoj, tiuj de la masklo estas altaj kaj tremantaj kaj tiuj de la ino pli malaltaj kaj raŭkaj. En pli postaj stadioj de amindumado, la masklo aperas ĉe krepusko, grimpas alten en la ĉielon kaj poste rapide reflugas al la proksimeco de la ino. Li tiam ekiras por manĝoserĉi. La ino dume ripozas en elstara pozicio kaj plumaranĝas sin, revenonte al la nesto minuton aŭ du antaŭ ol la masklo alvenas kun manĝaĵo por ŝi. Tia manĝigkonduto de la ino fare de la masklo estas ofta, helpas konstrui la parligon kaj pliigas la taŭgecon de la ino antaŭ ol la ovodemetado komenciĝas.

Turstrigoj estas kavnestumantoj. Ili elektas truojn en arboj, fendetojn en klifofacoj, la grandajn nestojn de aliaj birdoj kaj aliajn strukturojn. Arboj tendencas esti en malfermaj vivejoj prefere ol meze de arbaro kaj nestotruoj tendencas esti pli altaj en Nordameriko pro ebla predado fare de lavursoj (Procyon lotor). Neniu nesta materialo estas uzata kiel tia, sed, dum la ino sidas kovante la ovojn, ŝi ensorbas la sekan materialon, el kiu konsistas ŝiaj vomitaj buletoj, tiel ke kiam la idoj eloviĝas, ili estas ĉirkaŭitaj de tapiŝo de dispecetigitaj buletoj.

Antaŭ ol komenci la ovodemetadon, la ino pasigas multan tempon proksime al la nesto kaj estas tute provizata de la masklo. Dume, la masklo ripozas proksime kaj povas kaŝi ajnan predon, kiu estas superflua por iliaj bezonoj. Kiam la ino atingas sian pintan pezon, la masklo provizas ritan prezenton de manĝaĵo kaj kopulado okazas ĉe la nesto. La ino demetas ovojn alterne kaj la ovodemetado averaĝe estas de ĉirkaŭ kvin ovoj (gamo de du ĝis naŭ). La ovoj estas krete blankaj, iom elipsaj kaj proksimume de la grandeco de la ovoj de malgrandaj kokinoj bantam, kaj la kovado komenciĝas tuj kiam la unua ovo estas demetita. Dum ŝi sidas sur la nesto, la masklo konstante alportas pli da provizoj kaj ili povas amasiĝi apud la ino. La kovoperiodo estas de ĉirkaŭ 30 tagoj, eloviĝo okazas dum plilongigita periodo kaj la plej juna strigido povas esti plurajn semajnojn pli juna ol sia plej aĝa frato. En jaroj kun abundaj provizoj de manĝaĵo, povas esti eloviĝa sukcesprocento de ĉirkaŭ 75%. La masklo daŭre kopuladas kun la ino kiam li alportas manĝaĵon, kio igas la ĵus eloviĝintajn kokidojn vundeblaj.

La strigidoj estas dekomence kovritaj per grizecblanka lanugo kaj rapide disvolviĝas. Post unu semajno ili povas levi siajn kapojn kaj vagadi en la nesto. La ino disŝiras la manĝaĵon alportitan de la masklo kaj distribuas ĝin al la idoj. Komence ĉi tiuj faras "pepadan" sonon, sed tio baldaŭ ŝanĝiĝas al manĝaĵ-postulanta "ronkado". Je du semajnoj ili jam pezas duonon de sia plenkreska pezo kaj aspektas nudaj, ĉar la kvanto da lanugo ne sufiĉas por kovri iliajn kreskantajn korpojn. Je tri semajnoj, pikiloj komencas trapuŝi la haŭton kaj la idoj stariĝas, farante ronkadon kun levitaj flugiloj kaj skuiĝantaj vostostumpoj, petegante manĝaĵojn, kiujn ili nun ricevas tutaj. La masklo estas la ĉefa provizanto de manĝaĵo ĝis ĉiuj birdidoj estas almenaŭ kvar semajnojn aĝaj, kiam la ino komencas forlasi la neston kaj ripozi aliloke. Je la sesa semajno la idoj estas same grandaj kiel la plenkreskuloj, sed iom sveltiĝis je la naŭa semajno, kiam ili estas plene elnestiĝintaj kaj mem komencas forlasi la neston nelonge. Ili ankoraŭ dependas de la gepatraj birdoj ĝis ĉirkaŭ 13 semajnoj kaj ricevas trejnadon de la femalo por trovi, kaj fine kapti, predon.

Mudo
Plumoj abraziiĝas laŭlonge de la tempo kaj ĉiuj birdoj bezonas anstataŭigi ilin je intervaloj. Turstrigoj estas aparte dependaj de sia kapablo flugi kviete kaj manovri efike, kaj en moderklimataj regionoj ilia longedaŭra plumŝanĝo daŭras tri fazojn dum periodo de du jaroj. La ino komencas plumŝanĝi dum kovado de la ovoj kaj kovado de la idoj, tempo kiam la masklo nutras ŝin por ke ŝi ne bezonu multe flugi. La unua primara plumo, kiu faliĝas, estas la centra, numero 6, kaj ĝi tute rekreskis kiam la ino rekomencas ĉasadon. Plumoj 4, 5, 7 kaj 8 faliĝas en simila tempo la sekvan jaron kaj plumoj 1, 2, 3, 9 kaj 10 en la tria jaro de plenaĝeco de la birdo. La duarangaj kaj vostoplumoj perdiĝas kaj anstataŭiĝas dum simila temposkalo, denove komencante dum la kovado okazas. Ĉe la vosto, la du plej eksteraj vostoplumoj unue faliĝas sekvataj de la du centraj, la aliaj vostoplumoj faliĝas la sekvan jaron.Shawyer (1994) pp. 88–90

En moderklimataj regionoj, la maskla strigo plumŝanĝas sufiĉe pli malfrue en la jaro ol la ino, kiam estas abundo da manĝaĵo, la ino rekomencis ĉasadon kaj la bezonoj de la idoj malpliiĝas. Neparigitaj maskloj sen familiaj respondecoj ofte komencas perdi plumojn pli frue en la jaro. La plumŝanĝo sekvas similan longedaŭran padronon al tiu de la ino kaj la unua signo, ke la masklo plumŝanĝas, ofte estas kiam vostoplumo falis ĉe la ripozejo. Sekvo de plumŝanĝo estas la perdo de termika izolado. Ĉi tio estas malmulte grava en la tropikoj kaj turstrigoj ĉi tie kutime plumŝanĝas kompletan aron da flugoplumoj ĉiujare. La plumŝanĝo en varma klimato ankoraŭ povas okazi dum longa periodo sed kutime koncentriĝas je specifa tempo de la jaro ekster la reprodukta sezono.Taylor, 2003; pp. 108-120

Predantoj kaj parazitoj
Predantoj de la turstrigo estas grandaj amerikaj didelfoj (Didelphis), la ordinara lavurso, kaj similaj karnovoraj mamuloj, same kiel agloj, pli grandaj akcipitroj kaj aliaj strigoj. Inter ĉi-lastaj, la granda kornostrigo (Bubo virginianus) estas konata predanto de turstrigoj. Malgraŭ kelkaj fontoj, kiuj asertas, ke ekzistas malmultaj pruvoj pri predado fare de grandaj kornostrigoj, unu studo el Vaŝingtonio trovis, ke 10.9% de la dieto de la loka granda kornostrigo konsistis el turstrigoj.Marti, Carl D.; Poole, Alan F.; Bevier, L. R. (2005): Barn Owl (Tyto alba) The Birds of North America Online (A. Poole, Eld.). Ithaca: Cornell Lab of Ornithology; Barn owlMillsap, B. A. kaj P. A. Millsap. 1987. Burow nesting by common Barn Owls in north central Colorado. Condor no. 89:668-670. 
Kiam ĝenata ĉe sia ripozejo, kolera turstrigo mallevas sian kapon kaj skuas ĝin de flanko al flanko, aŭ la kapo povas esti mallevita kaj etendita antaŭen kaj la flugiloj pendantaj dum la birdo eligas siblojn kaj faras klakantajn bruojn per sia beko. Defenda sinteno implikas kuŝi plate sur la tero aŭ kaŭri havante dismetitajn flugilojn.Witherby (1943) pp. 343–347

Vivodaŭro
Nekutime por tia mezgranda karnovora besto, la turstrigo montras r-selektadon, produktante grandan nombron da idoj kun alta kreskorapideco, multaj el kiuj havas relative malaltan probablecon pluvivi ĝis plenaĝeco. Dum naturaj turstrigoj estas tiel sendube mallongvivaj, la fakta longviveco de la specio estas multe pli alta - kaptitaj individuoj povas atingi dudek jarojn aŭ pli. Foje, natura birdo atingas progresintan aĝon. La usona rekorda aĝo por sovaĝa turstrigo estas dek unu kaj duono da jaroj. Konsiderante tiajn ekstreme longvivajn individuojn, la averaĝa vivodaŭro estas ĉirkaŭ kvar jaroj, kaj statistike du trionoj ĝis tri kvaronoj de ĉiuj plenkreskuloj pluvivas de unu jaro al la sekva.

La plej grava mortokaŭzo en moderklimataj regionoj verŝajne estas malsatego, precipe dum la aŭtuna kaj vintra periodoj, kiam unuajaraj birdoj ankoraŭ perfektigas siajn ĉaskapablojn. En nordaj kaj altaĵaj regionoj, ekzistas ia korelacio inter morteco ĉe pli maljunaj birdoj kaj malfavora vetero, profunda neĝo kaj longedaŭraj malaltaj temperaturoj. Kolizio kun vojveturiloj estas alia mortokaŭzo, kaj povas rezulti kiam birdoj manĝoserĉas sur falĉataj herbejoj. Kelkaj el ĉi tiuj birdoj estas en malbona stato kaj eble malpli kapablis eviti alirantajn veturilojn ol estus sanaj individuoj. Historie, multaj mortoj estis kaŭzitaj de la uzo de pesticidoj, kaj tio eble ankoraŭ validas en kelkaj partoj de la mondo. Kolizioj kun altatensiaj kabloj mortigas kelkajn birdojn.

Subspecioj
En la Birds of the World: Recommended English Names kaj en Handbook of Birds of the World Volume 5: Barn-owls to Hummingbirds, oni listigis la jenajn subspeciojn:Bruce (1999) pp. 34–75

 Subspecioj  Aspekto  Teritorio  Sinonimoj T. f. furcata (Temminck, 1827) thumb|upright|En Kubo  Granda. Supraj partoj pale oranĝ-flavecbrunaj kaj brungrizaj, subaj partoj blankecaj kun kelkaj makuloj. Vizaĝo blanka.  Kubo, Jamajko, Kajmana Insularo (rara aŭ formortinta en Granda Kajmano).   Kariba turstrigo – povus inkludi niveicauda.   T. f. tuidara (J.E. Gray, 1829)thumb|upright|En Brazilo  Supraj partoj grizaj kaj oranĝ-flavecbrunaj. Subaj partoj blankecaj ĝis hele flavecbrunaj kun malmulta makuleco. Vizaĝo blanka. Similas al pala malnovmonda Tyto alba guttata.  Sudamerikaj malaltaj teroj oriente de Andoj kaj sude de Amazona rivero kaj suden ĝis Tierra del Fuego; ankaŭ en Malvinoj. Inkludas hauchecornei kaj eble hellmayri. T. f. pratincola (Bonaparte, 1838) thumb|upright|Plenkreskulo dumfluge  Granda. Supraj partoj grizaj kaj oranĝ-flavecbrunaj. Subaj partoj blankecaj ĝis hele flavecbrunaj kun multe da makuleco. Vizaĝo blanka. Similas al pala malnovmonda T. a. guttata, sed kutime pli da makuleco sube.  Nordameriko el suda Kanado suden ĝis centra Meksiko; Bermudo, Bahamoj, Hispaniolo; enkondukita en Insulo Lord Howe (kie ĝi estis formortigita) kaj en 1958 en Havajo (kie ĝi ankoraŭ vivas).  Nordamerika turstrigo – inkludas lucayana kaj ebke ankaŭ bondi, guatemalae kaj subandeana. T. f. punctatissima (G. R. Grey, 1838) thumb|upright|En insulo Santa Cruz (Galapagoj)  Malgranda. Malhele grizecbruna supre, kun elstaraj blankaj partoj de la makuloj. Subaj partoj blankaj ĝis orflavaj, kun klara padrono de brunaj vermoformaj aŭ fajnaj densaj makuloj. Endemio de Galapagoj.  Galapaga turstrigo - foje konsiderata aparta specio. T. f. guatemalae (Ridgway, 1874)  Simila al malhela pratincola; malpli griza supre, pli krudaj makuloj sube.  Gvatemalo aŭ suda Meksiko tra Centrameriko ĝis Panamo aŭ norda Kolombio; Perlinsuloj.  Inkludas subandeana; dubinde distinga el pratincola. T. f. bargei (Hartert, 1892)  Simila al alba; pli malgranda kaj rimarkinde pli mallongflugila. Endemio de Curaçao kaj eble Bonaire en Karibio.  
Kuracao turstrigo - foje konsiderata aparta specio.  T. f. contempta (Hartert, 1898)  Preskaŭ nigra kun iom da malhelgriza supre, la blanka parto de la makulado rimarkinde videblas. Ruĝecbruna sube.  Nordorientaj Andoj el okcidenta Venezuelo tra orienta Kolombio (rara en  Centra kaj en Okcidenta Kordileroj) suden ĝis Peruo.  Inkludas stictica.     T. f. hellmayri (Griscom & Greenway, 1937)  Simila al tuidara, sed pli granda.  Nordorientaj sudamerikaj malaltaj teroj el orienta Venezuelo suden ĝis Amazona rivero.  Dubinde distinga el tuidara. T. f. bondi (Parks & Phillips, 1978)  Simila al pratincola; pli malgranda kaj pli pala averaĝe.  Endemio de insuloj Roatán kaj Guanaja en la Departemento Islas de la Bahía.  Dubinde distinga el pratincola.  T. f. niveicauda (Parks & Phillips, 1978)  Granda. Simila al furcata; pli pala ĝenerale. Similas al malnovmonda T. a. alba.  Endemio de Isla de la Juventud. Dubinde distinga el furcata. 

Statuso kaj konservado
Turstrigoj estas relative oftaj tra plejparto de sia teritorio kaj ne estas konsiderataj tutmonde minacataj. Tamen, loke severaj malkreskoj pro veneniĝo per organokloro (ekz., DDT) meze de la 20-a jarcento kaj rodenticidoj fine de la 20-a jarcento influis iujn populaciojn, precipe en Nordameriko. Intensigo de agrikulturaj praktikoj ofte signifas, ke la malglata herbejo, kiu provizas la plej bonan manĝovivejon, perdiĝas.Taylor, 2003; pp. 242-261 Kvankam turstrigoj estas produktivaj reproduktuloj kaj kapablaj resaniĝi post mallongdaŭraj populaciaj malkreskoj, ili ne estas tiel oftaj en iuj areoj kiel antaŭe. En Usono, turstrigoj estas listigitaj kiel endanĝerigitaj specioj en sep mezokcidentaj ŝtatoj.

En iuj areoj, povas esti manko de taŭgaj nestolokoj, kiu limigas la nombron de turstrigoj. La provizo de nestokestoj sub la tegmentaj randoj de konstruaĵoj kaj en aliaj lokoj povas esti tre sukcesa en pligrandigo de la loka populacio.

Ordinaraj nomoj kiel "demona strigo", "mortostrigo" aŭ "fantoma strigo" montras, ke tradicie, kamparaj loĝantaroj en multaj lokoj konsideris turstrigojn kiel birdojn de malbona antaŭsigno.

 Referencoj 

 Bibliografio 
 Bruce, M. D. (1999). "Family Tytonidae (Barn-owls)". En del Hoyo, J.; Elliott, A.; Sargatal, J. (eld.). Handbook of Birds of the World, Volume 5: Barn-owls to Hummingbirds. Lynx Edicions. ISBN 84-87334-25-3.
 de Hoyo, J., Elliott, A., & Sargatal, J. eld (1999) Handbook of Birds of the World. Vol. 5. Barn-owls to Hummingbirds, Barcelona
 Shawyer, Colin (1994). The Barn Owl. Hamlyn. ISBN 0-600-57949-2.
 Svensson, Lars; Zetterström, Dan; Mullarney, Killian; Grant, Peter, J. (1999). Collins Bird Guide. Harper & Collins. ISBN 0-00-219728-6.

Eksteraj ligiloj

 Barn owl —USGS Patuxent Bird Identification InfoCenter
 Turstrigaj specioj — Cornell Lab of Ornithology

Kategorio:Strigoformaj
Kategorio:Birdoj de Ameriko