Klotaro la 2-a

Klotaro la 2-a estis franka reĝo de la regnoj el Aŭstrazio kaj Burgonjo. Li estis filo de Ĉilperiko la 1-a (539-584) reĝo de la Frankoj (561-584) el Neŭstrio kaj Akvitanio. Li naskiĝis printempe de la jaro 584 kaj havis tri monatojn kiam sia patro estis murdita. Tio igis lin franka reĝo dum la plej granda parto de lia vivo, kun lia patrino Fredegunda (543-597) kiel regentino dum lia minoritato.
Lia venko en 613 super la reĝino Brunehilda metis finon al la longa periodo de militoj inter la frankaj reĝoj, kiuj komenciĝis en 570, kaj en kiuj du protagonistoj estis la gepatroj de Klotario la 2-a, Ĉilperiko la 1-a kaj Fredegunda.

Historia kunteksto
eta|maldekstre|300px|Divido de la frankaj regnoj en la jaro 587, la teritorio de Klotario aperas flave.

Frankaj Teritorioj en la 6-a Jarcento
La regado de Klotaro la 2-a okazis ene de la teritoria kaj politika kampo rezultinta el la divido de la franka regno efektivigita en 561 post la morto de Klotaro la 1-a, filo de Kloviso kaj avo de Klotaro la 2-a.

Post la morto de Kloviso en 511, Gaŭlio estis dividita en kvar regnojn kun egala grandeco, kun Reims, Soissons, Parizo kaj Orléans kiel iliaj ĉefurboj; la kvar filoj de Kloviso heredis ĉiun regnon. En la 550-aj jaroj, Klotaro, la lasta pluvivanto el la kvar fratoj, rekonstruis la unuecon de la franka regno, kompletigita per la burgonja teritorio, kiun li konkeris intertempe.

En 561, la kvar filoj de Klotaro efektivigis dividon similan al tiu de 511: Sigeberto la 1-a en Reims, Ĉilperiko en Soissons, Kariberto la 1-a en Parizo, kaj Gontrano en Orléans, ĉi-lasta regno nun inkluzivante la burgonjan teritorion. Tre rapide, Sigeberto movis sian ĉefurbon de Reims al Metz; Gontrano movis la sian de Orléans al Chalon.

Post la morto de Kariberto en 567, lia parto estis dividita inter la tri postvivantoj: aparte, Sigeberto (Meco) ricevis Parizon, Ĉilperiko (Soissons-on), kaj Ruenon.

Estis tiuepoke, apud la fino de la 6-a jarcento, ke aperis la du novaj nomoj: Aŭstrazio por la Regno de Metz kaj Neŭstrio por la Regno de Soissons kaj ĝiaj dependaj regionoj.
eta|maldekstre|400px|Ikonografia bildo de Klotaro la 2-a (584-629).
Reĝa disputo kaj la ambicioj de Fredegunda
eta|dekstre|300px|Klotaro la 2-a, surtrone, plenumas intertraktadojn kun la lombardoj.
En la 560-aj jardekoj, Sigeberto kaj Ĉilperiko edziĝis kun du fratinoj, filinoj de [[:en:Athanagild
|Atanaĝildo]], la visigota reĝo de Hispanio: la princinoj Brunehilda kaj Galswintha. Sed Ĉilperiko estis ligita al la konkubino: Fredegunda, kaj Galswintha rapide postulis esti resendita al Toledo. Ĉirkaŭ 570, ŝi estis murdita, kaj suspekto falis sur Ĉilperiko, kiu volonte repudiis Galswintha, sed ne volis, ke ŝi prenu sian doton. Li tiam oficiale igis Fredegundan Reĝino de la Frankoj.

Dum la foresto de sia patro, kiu estis mortinta antaŭ pluraj jaroj, Brunehilda, fariĝis respondeca pri la reprezalioj kontraŭ Ĉilperiko. Li unue konsentis pagi interkonsenton (wergeld), kaj poste lanĉis serion da militaj operacioj kontraŭ Sigeberto. Tio estis la komenco de tio, kio nomiĝis la "reĝa revaleco", kiu finiĝus nur en 613.

La ĉefaj epizodoj, ĝis la atenco kontraŭ Ĉilperiko en 584, estis: la murdo de Sigeberto (575); la malliberigo de Brunehilda, poste ŝia reedziniĝo al filo de Ĉilperiko; kaj la reveno de Brunehilda al sia filo Ĉildeberto la 2-a, la posteulo de Sigeberto.

Fredegunda ankaŭ klopodis por certigi sian pozicion, kiu estis sufiĉe malforta pro ŝia servila deveno, eliminante la filojn, kiujn Ĉilperiko havis kun sia unua edzino Audovera: Meroveo kaj Kloviso. Ŝiaj propraj infanoj, tamen, mortis tre junaj en cirkonstancoj, kiujn ŝi konsideris suspektindaj.

Kiam Fredegunda havis filon printempe de 584, li estis la estonta posteulo de Ĉilperiko, sed nur se li vivus sufiĉe longe.

Fontoj
La ĉefaj fontoj de la periodo estas la kronikoj de Fredegar kaj Gregorio de Tours. Tamen, oni notu, ke iliaj aŭtoroj estis partiaj, kaj Gregorio eĉ partoprenis en la konfliktoj de tiu epoko.

La Historio de la Frankoj de Gregorio de Tours, el la fino de la 6-a jarcento, finiĝas ĉirkaŭ 592. Li estis favora al la reĝino Brunehilda kaj Sigeberto, kaj ekstreme malamika de Ĉilperiko kaj Fredegunda.

La Kroniko de Fredegaro, el la 7-a jarcento, komenciĝanta en 584, estis tamen malamika al Brunehilda.

Biografio
Naskiĝo (majo 584)
La novnaskito ne ricevis nomon ĉe naskiĝo; tio estis por eviti disvastigon de zorgoj rilate al la simbolismo de la merovida nomo. Dezirante elekti baptopatron bazitan sur la kreskanta maltrankvileco en la franka regno, lia patro ne tuj baptis lin.

Ĉilperiko kaj Fredegunda ankaŭ estis maltrankvilaj pri protektado de sia infano, ĉar iliaj antaŭuloj, kiuj mortis junaj, eble estis viktimoj de atenco.

Li estis kreskigita sekrete en la reĝa urbo de Vitry-en-Artois.

Morto de Ĉilperiko (septembro 584) kaj ĝiaj sekvoj
En septembro 584, Ĉilperiko la 1-a estis murdita proksime de sia urbo ĉe Chelles, eble laŭ ordono de sia edzino Fredegunda aŭ la Reĝino de Aŭstrazio, Brunehilda, post ĉasekskurso. Ĉi tiu evento kaŭzis ĝeneralan malordon.

Malordo en la Regno
La nobeloj de Neŭstrio prirabis la trezorojn de Ĉilperiko, inkluzive de lia ora misorio, kaj konfiskis ĉiujn gravajn dokumentojn. Ili rifuĝis en Aŭstrazio.

Princino Rigonda, survoje al Hispanio por edziniĝi al Princo Rekaredo, estis atakita en Tuluzo de Duko Didier, ligita al la konspiro de Gondovaldo, kiu ŝtelis ĉion, kio restis de ŝia doto, devigante ŝin rezigni sian edziniĝon.

Militoj eksplodas inter rivalaj urboj, kun Orléans kaj Blois ribelantaj kontraŭ Chartres kaj Châteaudun.

Repaciĝo de Fredegunda kun Gontrano
Reĝino Fredegunda sukcesas konservi siajn personajn trezorojn kaj kelkajn oficirojn, kiel ekzemple la generaloj Ansoaldo kaj Aŭdono, dum la aliaj forlasis ŝin, kiel ekzemple la ĉambelanon Eberulfo. Ŝi igas sian filon esti prenita de Vitry al Parizo kaj sendas mesaĝon al Gontrano, reĝo de Burgonjo, petante lin konsenti adopti la infanon kaj ekzerci la regentecon ĝis li plenkreskiĝos.

Ĉildeberto la 2-a, kiu estis proksime de Meaux dum la murdo de Ĉilpériko, translokiĝas al Melun, konsiderante konkeri Parizon, sed Gontrano antaŭas lin. Intertraktadoj komenciĝas inter Ĉildeberto la 2-a kaj Brunehilda unuflanke, kaj Gontrano aliflanke, sed Gontrano rifuzas permesi al ili eniri la urbon. Li ankaŭ rifuzis transdoni Fredegundan, kiun Brunehilda postulis, citante la reĝmortigon de Sigeberto la 1-a, la princoj Meroveo kaj Kloviso, kaj eĉ de Ĉilperiko la 1-a.

Asembleo de Neŭstrio kaj Rekono de Klotario
Gontrano tiam kunvokis asembleon de la nobeloj de Neŭstrio, dum kiu la infano de Fredegunda estis agnoskita kiel filo de Ĉilperiko la 1-a, kvankam duboj pri lia patreco estis levitaj. Ili decidis nomi lin Klotario, la nomo de la avo de la novnaskito. Gontrano tiam adoptis lin.

La Registaro de Gontrano (584–587)
Reprenado de la Regno de Neŭstrio
Ansoaldo estis taskigita reakiri kontrolon de la neŭstriaj urboj forlasitaj ekde la morto de la reĝo. Ili tiam ĵuris fidelecon al Gontrano kaj Klotario. Gontrano provis restarigi ordon en la neŭstriaj demandoj: kontraŭ la konsilo de Fredegunda, kaj eble por montri sian aŭtoritatecon, li restarigis sian episkopan sidejon de Rouen al Pretekstato kaj maldungis Melancio, kiu anstataŭigis lin.

Episkopo Promoto de Châteaudun, kies diocezo estis malaltigita al paroĥo post la Koncilio de Parizo, en 573, pro tio ke li estis nomumita al tiu posteno malobee al kanonika juro, postulis ĝian restituon post ekziliĝo post la morto de Sigeberto la 1-a. Li reakiris nur sian personajn posedaĵojn.

Iom da tempo poste, la aŭstrazia minaco reaperis.

Du senditoj de Brunehilda, duko Garariko kaj la ĉambelano Eberono, sukcesis submeti Limoges, Tours kaj Poitiers sub aŭstrazian influon, kun la helpo de la episkopoj Gregorio de Tours kaj Venantio Fortunato. Gontrano sendis trupojn por reakiri la perditajn urbojn, kiuj ĉiuj estis rekaptitaj kaj redonitaj al siaj respektivaj regnoj.

Fredegonda estis sendita al la urbo Vaudreuil, en la diocezo de Rueno, kie ŝi restis sub la superrigardo de Episkopo Pretekstato.

Bapto de Klotaro
Dum la somero de 585, Gontrano revenis al Parizo por agi kiel baptopatro de Klotaro; li devigis Gontranon, tri episkopojn kaj tri cent neŭstriajn aristokratojn ĵuri, ke Klotaro la 2-a efektive estis la filo de Ĉilperiko la 1-a. Sed la bapto estis nuligita. Koncilio estis planita por okazi en Troyes, sed la Aŭstrazianoj rifuzis partopreni krom se Gontrano senheredigus Klotaron. La koncilio tial estis translokigita al Mâcon (en Burgonjo) kaj okazis la 23-an de oktobro 585.

Restarigo de Fredegonda kaj konflikto kun Gontrano (587–592)
Dum Gontrano provas konkeri la visigotan Septimanon, Fredegunda provas eskapi la gvatadon de episkopo Pretekstato kaj fuĝi el Rueno. Dum dimanĉa meso, Pretekstato estis ponardita. Ĉar li ne mortas tuj, Fredegunda iras preĝi kun li kaj demandas ĉu li bezonas siajn kuracistojn. La episkopo malkaŝe akuzas ŝin pri estado malantaŭ ĉi tiu murdo kaj tiuj de la aliaj reĝoj kaj metas malbenon sur ŝin. Li mortas baldaŭ poste.

La reĝino tiam uzas sian liberecon por kolekti kiel eble plej multajn nobelojn kaj episkopojn favore al sia filo kaj ŝi. Ŝi reenpostenigas Melancio en Rueno malgraŭ la malpermeso de Gontrano.

Gontrano tiam provis malfortigi Fredegundan per sekvestrado de iuj el la aristokrataro, por almenaŭ konservi la neŭstriajn teritoriojn, kiujn li konkeris inter la Luaro kaj la Sejno danke al la subteno de la :fr:duko Bepoleno. En 587, li sukcesis rekonkeri la urbojn Angers, Saintes kaj Nantes.

Fredegunda tiam proponas negoci pacon kaj sendis ambasadorojn al Gontrano, kiuj fakte estis komisiitaj mortigi lin. Sed ili estis arestitaj, kaj Gontrano rompis rilatojn kun Neŭstrio, pli proksimiĝante al Brunehilda kaj Ĉildeberto la 2-a, kun kiu li elfinis la Traktaton de Andelot: post la morto de unu el la du reĝoj, la alia heredus lian regnon. Jen efektive kio okazis en 592: Gontrano mortis kaj Ĉildeberto fariĝis Reĝo de Aŭstrazio kaj Burgonjo.

Rilatoj kun Aŭstrazio kaj Burgonjo (592–613)
La Aŭstrazio-Burgonja unio daŭris nur ĝis 595; post la morto de Ĉildeberto la 2-a, Aŭstrazio estis donita al lia filo Teodeberto kaj Burgonjo al lia filo Teodoriko; Brunehilda ankoraŭ ĉeestis, sed ŝia potenco kaj rolo kiel regentino ne ĉiam estis akceptita, kaj la du fratoj estis malproksimaj de ĉiam konsentaj.

Kun Fredegunda (592–597)
En 593, kvankam li estis nur simbola ĉeesto ĉar li estis nur naŭjara, Klotaro la 2-a aperis ĉe la kapo de siaj armeoj, kiuj venkis la aŭstrazian dukon Vintrion, kiu celis invadi Neŭstrion. En 596, li detruis la regionon ĉirkaŭ Parizo.

Reĝino Fredegunda mortis en 597, lasante Klotaron regi sole.

Malvenko ĉe Dormelles (600) kaj ĝiaj sekvoj
Ĉirkaŭ 600, Teodoriko la 2-a (587-613) kaj Teodeberto la 2-a alianciĝis kontraŭ Klotaro kaj venkis lin ĉe la Batalo de Dormelles, proksime de Montereau; li tiam estis devigita subskribi traktaton, kiu reduktis lian regnon al la regionoj Beauvais, Amiens kaj Rueno, kun la resto dividita inter la du fratoj.

En 604, unua provo rekonkeri lian regnon finiĝis per fiasko. Lia filo Meroveo (599-604), kiun li havis kun sia unua edzino Haldetruda, estis kaptita de Teodoriko la 2-a ĉe la Batalo de Étampes kaj murdita laŭ ordono de Brunehilda. Klotaro tiam ŝanĝis sian strategion kaj alproksimiĝis al Teodoriko; en 607, li fariĝis baptopatro de unu el la filoj de ĉi-lasta, kiu ricevis la nomon Meroveo.

Ĉirkaŭ la sama epoko, Teodoriko, post deziri ŝin al si mem, malakceptis la visigotan princinon Ermenberga, filinon de la reĝo Viteriko, kaj kverelis kun ĉi-lasta. Viteriko tiam starigis rilatojn kun Klotaro la 2-a kun la celo de alianco, same kiel kun Teodeberto la 2-a kaj Agilulfo, reĝo de la Lombardoj. Ĉi tiu koalicio kontraŭ Teodoriko la 2-a ŝajne ne havis signifajn rezultojn.

Milito inter Aŭstrazio kaj Burgonjo (610–612)
En 610, vera milito komenciĝis inter Teodeberto la 2-a kaj Teodoriko la 2-a. Teodeberto komence venkis en 610; tiam estis Teodoriko kiu kontaktis Klotaron, promesante redoni al li la nordan parton de Neŭstrio, kiun Teodeberto ricevis en 600. La nova visigota reĝo, Gundomar, aliĝis al la koalicio kontraŭ Teodoriko. Teodeberto estis venkita en 612 dum la bataloj de Toul kaj Tolbiac apud Kolonjo. Teodoriko ekzekutis lin kaj liajn infanojn, reunuigante Aŭstrazion kun Burgonjo.

Milito inter Klotaro kaj la Aŭstrazio-Burgonja Unio (613)

Kiel interkonsentita, Teodoriko redonis la nordan Neŭstrion al Klotaro, poste organizis la invadon de Neŭstrio. Sed li mortis pro disenterio, en Metz, en 613. Liaj trupoj tuj disiĝis, kaj Brunehilda metis sian pranepon Sigeberton la 2-an sur la tronon de Aŭstrazio.

Ne volante akcepti la tutorecon de Brunehilda, la aŭstraziaj nobeloj apelaciis al Klotaro la 2-a, kiu invadis Aŭstrazion; la filoj de Brunehilda kaj Teodoriko estis transdonitaj al li. La infanoj estis ekzekutitaj, escepte de Meroveo, lia baptofilo, kaj eble Ĉildeberto, kiu fuĝis.

Brunehilda, akuzita pri murdado de dek reĝoj, estis juĝita kaj konsiderita kulpa. Ŝi suferis ekstreme severan punon: torturita dum tri tagoj kaj poste ekzekutita per ligado al la dorso de sovaĝa ĉevalo.

Klotaro, sola reĝo de la Frankoj (613–629)
Klotaro establis sian loĝejon en Parizo kaj la ĉirkaŭaj kvartaloj.

Palacaj urbestroj
Grava aspekto de la nova aranĝo estis la konservado de specifa administrado en ĉiu el la tri regnoj, estrita de urbestro de la palaco. La urbestro de la palaco origine estis la ĉefĉambristo ("majordomus"), la servisto de la reĝo respondeca pri la materia vivo de la palaco. Dum la periodo de reĝa fido, la posteno akiris gravecon, kaj ĝiaj tenantoj, membroj de la alta aristokrataro, ludis gravan politikan rolon. Tio estis precipe la kazo por Warnachaire, urbestro de la palaco de Burgonjo en 613, unu el la respondeculoj pri la liberigo de Brunehilda, kiu tenis la postenon ĝis sia morto en 626. La edzino de Warnachaire, Berthe, eble estis filino de Klotaro.

Edikto de 614
En 614, Klotaro la 2-a kunvokis asembleon de episkopoj kaj nobeloj, kies rezultoj aperas en edikto datita la 18-an de oktobro 614. Artikolo 11 deklaras, ke la celo estis restarigi "pacon kaj disciplinon en nia regno" kaj "subpremi la ribelojn kaj impertinentecon de la malbonuloj". La edikto koncernis ĉiujn tri regnojn, ne nur Neŭstrion. Ĝi celis la potencomisuzojn faritajn de certaj oficistoj, precipe la malrespekton al certaj imunecoj donitaj de Ĉilperiko. Artikolo 12 estas konsiderata rimarkinda: ĝi establis, ke oficistoj ne povus esti nomumitaj ekster sia devenregiono.

Dagoberto, Reĝo de Aŭstrazio (623)
En 623, Dagoberto la 1-a, filo de Klotaro la 2-a, estis "asociita kun la regno" kaj establita kiel "reĝo de la Aŭstrazianoj". Li tiam estis sendita al Metz, kie la du figuroj estis Episkopo Arnulfo kaj la nove nomumita urbestro de la palaco, Pipino de Landen. Samtempe, Klotaro efektivigis teritorian ŝanĝon asignante la regionon de Reims al Neŭstrio. Sed Dagoberto, estinte farita vera Aŭstraziano, akiris la redonon de Reims al sia regno en 626.

Konduto de Klotaro la 2-a inter barbareco kaj kristanismo

Klotaro la 2-a ne estis escepto en la merovida deveno pro sia barbara moralo kaj sia praktiko de familiaj venĝaĵoj. Tamen, li estis unu el la malmultaj merovidoj kiuj ne estis poligamaj. Li restis fidela al Bertrude ĝis ŝia morto en 618, poste li reedziĝis al Sichilde. Respektema al la Eklezio kaj ĝiaj reprezentantoj, kiujn li preferis kiel aliancanojn, estas probable ke li klopodis krei bildon de pia reĝo, inspirita de la sankteco de sia onklo Gontrano, kiu protektis lin kaj ebligis al li supreniri la tronon. Notindas, ke en tiuj malfacilaj tempoj, li mortis ne pro atenco sed pro maljuneco.

En 617, li renovigis la traktaton de amikeco, kiu ligis la frankajn reĝojn al la lombardaj reĝoj.

Morto de Klotario kaj surtronigo de Dagoberto

Entombigo de Klotario la 2-a
Klotario mortis la 18-an de oktobro 629, kun la aĝo de 45 jaroj, kaj estis entombigita, kiel lia patro, en la Baziliko de Sankta Vincento en Parizo, poste integrigita en la Abatejon de Saint-Germain-des-Prés. Verŝajne rekonstruita en la 11-a aŭ 12-a jarcento, lia tombo, konata pro du reprezentaĵoj de la kuŝanta figuro, plej verŝajne kava, estis detruita dum la nokto de la 27-a ĝis la 28-a de marto 1791. Fragmento, kiu supozeble apartenas al la torso de lia kuŝanta figuro, estas konservata ĉe la Muzeo Carnavalet.

La neŭstra aristokrataro elektis Kariberton la 2-an, la duonfraton de Dagoberto, kiel reĝon. Ĉi-lasta, subtenata de la Aŭstrazianoj, establis sin sufiĉe facila en Burgonjo, poste en Neŭstrio. Kariberto estis dotita per regno konsistanta el Akvitaniaj teritorioj.

Geedziĝoj kaj posteuloj
La unua edziĝo de Klotaro estis kun Haldetruda, kiu naskis al li:

 Méroveo, kiu estis sendita kun Landriko, urbestro de la palaco de Neŭstrio, por batali kontraŭ la burgonja Bertoaldo al Arele en 604, sed ambaŭ estis mortigitaj dum la batalo;
 Emma, ​​​​edziniĝis en 618 al Eadbald, reĝo de Kent.
Li edziĝis kun Bertrude por la dua fojo, menciita en 613 kaj 618, probable la filino de Richomer, patricio de la burgonjanoj, kaj Gertruda de Hamage. Ŝi havis almenaŭ:

 Dagoberto la 1-a, reĝo de la Frankoj.
kaj eble:

 unu filon, kiu mortis juna ĉirkaŭ 617;
 Berthe, edzinon de Warnachaire, urbestro de la palaco de Burgonjo.

En 618, li edziĝis al Sichilde, fratino de Gomatrude, kiu poste edziniĝus al Dagoberto la 1-a, reĝo de la Frankoj, kaj probable de Brodulfe (aŭ Brunulfe), kiu poste subtenus Kariberto la 2-a. Sichilde antaŭe estis lia konkubino kaj jam naskis:

Kariberto la 2-a, reĝo de Akvitanio.

Vidu ankaŭ
 Ĉilperiko la 1-a (539-584) reĝo de la Frankoj (561-584)
 Fredegunda (543-597) franka reĝino kaj edzino de Ĉilperiko la 1-a, kaj patrino de Klotaro la 2-a
 Sulpicio la Pia (575-646) kapelano de Klotaro la 2-a

Kategorio:Naskiĝintoj en 584
Kategorio:Mortintoj en 630
Kategorio:Naskiĝintoj en la 6-a jarcento
Kategorio:Mortintoj en la 7-a jarcento
Kategorio:Naskiĝintoj en Francio
Kategorio:Mortintoj en Francio
Kategorio:Mortintoj la 8-an de aprilo
Kategorio:Francaj regantoj
Kategorio:Francaj reĝoj
Kategorio:Historio de Francio