Myrna Loy

Myrna LOY (naskita kiel Myrna Adele Williams ; n. la 2-an de aŭgusto 1905 en Helena, Montano ; mortis la 14-an de decembro 1993 en Novjorko) estis usona aktorino de kino kaj televido, kiu aperis en pli ol 150 filmoj. En la 1930-aj kaj 1940-aj jaroj, ŝi aperis en 14 filmoj kiel la partnero de William Powell, inkluzive de ses el la filmoj "The Thin Man" bazitaj sur la libroj de Dashiell Hammett kaj la Oskar-premiita filmo The Great Ziegfeld (1936) kaj pluraj filmoj kun Clark Gable. Antaŭ tio, ŝi aktoris en ĉirkaŭ 70 filmoj, plejparte en ekzotikaj roloj aŭ kiel la " fatala virino ".

En 1991, ŝi ricevis honoran Akademian Premion pro sia vivatingo.

 Kariero 
Myrna Adele Williams estis la filino de politikisto, kiu mortis pro la hispana gripo kiam ŝi estis 13-jaraĝa. La familio poste translokiĝis al Los-Anĝeleso, kie ŝi ĉeestis la Westlake Lernejon por Knabinoj kaj malkovris sian fascinon pri aktorado. Je 15 jaroj, ŝi aktoris en lokaj teatroj, kie ŝi poste estis malkovrita por filmo.

Ŝi debutis en la kino en 1925, ludante la rolon de fatala virino en la muta filmo What Price Beauty. Kvankam ŝia aktorado en What Price Beauty estis ĝenerale laŭdata, ŝia kariero suferis en la sekvaj jaroj, ĉar ŝi estis ĉefe elektita kiel ekzotika delogantino, sireno, vampirino, aŭ ĉio ĉi. Ŝi regule ludis aziajn virinojn. Amiko laŭdire donis al ŝi la artistan nomon Loy, por ke ŝia aktorado en tiaj roloj estu almenaŭ iom aŭtentika, anstataŭ la tre uson-sona Williams. Ŝi transiris al parolfilmoj fine de la 1920-aj jaroj sen problemoj. En 1929, ŝi ludis la rolon de Azuri en The Desert Song 1932, la  produktoro David O. Selznick donis al ŝi pli grandajn subtenajn rolojn en la komedioj The Animal Kingdom (kune kun Ann Harding kaj Leslie Howard) kaj Topaze (kun John kaj Lionel Barrymore), post kio la aktorino iom post iom ricevis pli bonajn ofertojn.

Ankaŭ en 1932 ŝi transiriĝis al MGM, kie en 1933 ŝi havis ĉefrolon en The Barbarian apud Ramón Novarro. En la filmo Loy estis vidita en tre diskreta nuda sceno. Poste en tiu jaro ŝi ĉefrolis en When Ladies Meet apud Ann Harding kaj Robert Montgomery. Ŝi akiris pliajn ŝatantojn per sia partopreno en Flight at Night, kiu havis stelulan rolantaron inkluzive de Helen Hayes, Clark Gable kaj la fratoj Barrymore. En Manhattan Melodrama, kiu estis publikigita printempe de 1934, ŝi estis vidita por la unua fojo apud William Powell kaj Clark Gable, kun kiuj ŝi poste faris pliajn filmojn. La filmo famiĝis ĉar la gangstero John Dillinger, kies supozeble estis la plej ŝatata aktorino Myrna Loy, estis pafita de la FBI dum ŝi ĉeestis montradon de la filmo. Poste en tiu jaro Loy havis sian sukceson en The Thin Man, la filmadapto de la samnoma krimromano de Dashiell Hammett. La kunlaboro inter Powell kaj Loy transformis la buĝet-produktitan filmon en biletvendan sukceson kaj establis Powell kaj Loy kiel popularan ekranparon. Ili kunaktoris en Evelyn Prentiss en la sama jaro, sia sola komuna apero en drama filmo.

La sekvan jaron, Loy aperis por la unua fojo apud Cary Grant en la filmo Wings in the Dark. Baldaŭ post la kompletigo de la filmo, ŝi edziniĝis al la  produktoro Arthur Hornblow Jr. kaj strikis ĝis MGM konsentis pri nova kontrakto kun ŝi por pliigi ŝian salajron. Priskribita de la studio kiel la "perfekta edzino", Myrna Loy daŭrigis ludi komediojn kun granda sukceso. Ŝiaj plej bonaj roloj estis apud Jean Harlow en His Secretary el 1935 kaj Merry Sinners el 1936. Admirantoj ĝenerale malakceptis ŝiajn provojn en dramajn rolojn. Ŝia plej granda fiasko estis tial ŝia partopreno en Parnell el 1937, la fikcia bildigo de la rilato inter Katharine O'Shea, ludata de Loy, kaj la irlanda naciisma gvidanto Charles Stewart Parnell, ludata de Clark Gable. Direkte al la fino de la jardeko, al la aktorino oni pli kaj pli ofertis rolojn, kiujn aliaj steluloj rifuzis, kaj ŝia famo komencis malfortiĝi.

Ekde 1942 Myrna Loy laboris por la Ruĝa Kruco. Post la milito ŝi havis kelkajn el siaj plej bonaj roloj, kaj la milittempa dramo The Best Years of Our Lives, reĝisorita de William Wyler, fariĝis unu el ŝiaj plej konataj aktoradoj. En 1947 ŝi ĉefrolis kune kun Cary Grant en la romantika komedio Things Are Not So Simple, en kiu ankaŭ ĉefrolis Shirley Temple, kaj la sekvan jaron en My Wife's Favourite, en kiu Loy kaj Grant ludis novjorkan paron kune renovigantan domon sub kaosaj cirkonstancoj. Dum ĉi tiu tempo ŝi ankaŭ faris la lastan el siaj 14 filmoj kun William Powell, kaj tiel la filmserio Thin Man finiĝis en 1947. En 1950 ŝi ludis la rolon de patrino de dek du infanoj en la biletvendeja sukcesa familia komedio Cheaper by the Dozen kune kun Clifton Webb. Loy ankaŭ aperis en la daŭrigo, Marriageable, farita du jarojn poste.

Dum la 1950-aj jaroj progresis, pli junaj Holivudaj steluloj transprenis la gvidadon kaj la studiosistemo falis en krizon; Loy faris malpli da filmoj kaj dediĉis pli da tempo al sia socia engaĝiĝo. Ekde la mezo de la 1950-aj jaroj, ŝi esence nur aperis en subtenaj roloj en la kino, ludante, interalie, apud Montgomery Clift en la dramo Life is a Lie kaj apud Doris Day kaj Rex Harrison en la suspensfilmo Midnight Spikes. Ŝi ankaŭ aperis en televido, ekzemple en televida adapto de la muzikalo Meet Me in St. Louis en 1959, kaj poste ŝi gaststelulis en serioj kiel The People of Shiloh Ranch, The Boss kaj Columbo. En 1973, en ŝiaj mez-sesdekaj jaroj, ŝi debutis sur Broadway en la komedio The Women de Clare Boothe Luce. Ŝia lasta filmo estis Tell Me What You Want en 1980, reĝisorita de Sidney Lumet. Du jarojn poste, ŝi laste aperis en la serio Beloved Tony. Ŝia filmkariero inkluzivas pli ol 140 filmajn kaj televidajn produktadojn inter 1925 kaj 1982.

En 1983, ŝi ricevis la Premion por Kariera Atingo de la Los-Anĝelesa Filmkritikista Asocio pro sia vivatingo. Ŝia aŭtobiografio, Myrna Loy: Being and Becoming, estis publikigita en 1987. Myrna Loy, kiu neniam estis nomumita por Akademia Premio en konkurso, ricevis honoran Akademian Premion pro vivatingo ĉe la Akademiaj Premioj en 1991.

En pli postaj jaroj, Loy regule dediĉis sin al humanitaraj aferoj; ŝi estis la unua Holivuda stelulo kiu laboris pri projektoj kun Unuiĝintaj Nacioj kaj UNESKO. Ŝi estis politike aktiva dum sia tuta vivo, kvankam, male al multaj el siaj kolegoj, ŝi subtenis la Demokratojn. En 1947, ŝi kunfondis la Komitaton por la Unua Amendo, kiu estis la liberala ekvivalento de la Komitato pri Kontraŭusonaj Agadoj de la Ĉambro de Reprezentantoj dum la epoko de McCarthy. 

Ekde ilia komuna apero en la muta filmo Pretty Ladies en 1925, la aktorino estis proksima amikino kun Joan Crawford. Ŝi ĉiam vehemente defendis ŝian reputacion kontraŭ akuzoj faritaj de ŝia adoptita filino, Christina Crawford.

 Referencoj 

 Eksteraj ligiloj 

 Oficiala retejo


 Profilo, virtuala-historio.com

Kategorio:Usonaj metodistoj
Kategorio:Svedaj usonanoj
Kategorio:Skotaj usonanoj
Kategorio:Aktoroj de mutaj filmoj
Kategorio:Usonaj aktoroj