Makvor-insula kakariko

Makvor-insula kakariko (Cyanoramphus erythrotis kaj ankaŭ Cyanoramphus novaezelandiae erythrotis), nomata ankaŭ Makvor-insula papageto, estis jam formortinta specio de papago el la genro de kakarikoj. Ĝi estis endemia de Makvora Insulo, unu el foraj insuloj de Tasmanio, Aŭstralio, en la Suda Oceano.

Taksonomio
La Makvora papago estas konsiderata subspecio de la Ruĝkrona kakariko, C. novaezelandiae, kiun ĝi similis laŭ aspekto. En la pasinteco ĝi estis kunigita kun la Kakariko de Reischek el la Antipodaj Insuloj en artikolo de 2001 de Wee Ming Boon kaj aliaj post ekzameno de la molekula sistematiko de la genro, kiu trovis, ke multaj el la subspecioj de la Ruĝkrona kakariko devus esti levitaj al plena specio.Boon, Wee Ming; Kearvell, Jonathan C.; Daugherty, Charles H.; & Chambers, Geoffrey K. (2001). Molecular systematics and conservation of kakariki (Cyanoramphus spp.). Science for Conservation 176. Dept of Conservation:Wellington, New Zealand.  Tamen, poste la deveno de la supozebla Makvor-insula materialo de Boon et al. montriĝis erara, origina anstataŭe el la Antipodaj Insuloj.Scofield, R. Paul. (2005). The supposed Macquarie Parakeet in the collection of Canterbury Museum. Notornis 52(2): 117-120

Historio
Kiam Makvora Insulo estis malkovrita en 1810, la papagoj estis vaste disvastiĝintaj en herbejoj kun tufoj kaj abundaj ĉe la marbordo, manĝante senvertebrulojn en strand-lavitaj algoj. Malgraŭ la enkonduko de hundoj kaj katoj al la insulo antaŭ 1820, kaj ankaŭ esti ĉasitaj por manĝaĵo fare de fokĉasistoj, la papagoj restis oftaj tie ĝis ĉirkaŭ 1880.Taylor, R.H. (1979). How the Macquarie Parakeet became extinct. New Zealand Journal of Ecology 2: 42-45.

La transiro de abundo al formorto daŭris iom pli ol jardekon. La kritikaj okazaĵoj kondukantaj al la formorto de la papago estis la enkondukoj de kaj vekaraloj kaj eŭropaj kunikloj al la insulo en la 1870-aj jaroj kaj ilia posta disvastiĝo dum la 1880-aj jaroj. Ĝis tiam vintro, kun la laŭsezona foresto de tunel-nestaj petreloj kaj reproduktantaj pingvenoj, estis periodo de manĝaĵa malabundo por surteraj predantoj, kio helpis teni ilian nombron malalta. La ĉeesto de kunikloj provizis jarrondan manĝaĵprovizon por katoj kaj vekaoj kaj permesis al ilia nombro pligrandiĝi, kondukante al pliigita predado sur la papago, kies lasta ekvido estis en 1891.

 Referencoj 

Eksteraj ligiloj

Kategorio:Papagedoj
Kategorio:Birdoj de Aŭstralio