Meroveo

Meroveo estas konsiderata la dua reĝo de la Salfranka regno. Lia ekzisto estas vualita per tiom da obskureco, ke kelkaj historiistoj igis lin legenda reĝo. Meroveo donis sian nomon al la merovida dinastio. La merovidaj reĝoj neniam kontestis lian ekziston kaj fieris pri apartenado al lia genealogio.

Necerta ekzisto
Malmultaj dokumentoj atestas la ekziston de Meroveo. En sia Dek Libroj de Historio, Gregorio de Tours faras koncizan referencon al li kaj igas lin ebla posteulo de Klodiono la Harplena: "Kelkaj asertas, ke el lia genealogio devenis la reĝo Meroveo […]."

Legendo, rerakontita pli poste — la kroniko de Fredegaro mencias lin en la 7-a jarcento — subtenas dubon pri la vera ekzisto de Meroveo: lia patrino, la edzino de la reĝo Klodiono, jam graveda, estis delogita de "besto de Neptuno simila al la Kinotaŭro dum banado en la oceano. Gravediĝinta je la dua fojo, la du sangolinioj miksiĝis por naskigi novan dinastion, kies membroj estis investitaj per grandaj povoj kaj magioaŭro kaj supernatura povo, karakteriza de la merovidoj.
eta|maldekstre|250px|Ikonografia bildo de Meroveo, pentrita de
François-Séraphin Delpech (1778–1825).

Kelkaj historiistoj uzas la malnovan supragermanan lingvon por portreti Meroveon kiel mitologian figuron, kiu supozeble estas la filo de la maro (mari en la franka lingvo), tio estas, dio aŭ duondio, kiun la frankoj honoris antaŭ lia konvertiĝo al kristanismo. Laŭ Godfrey Kurth (1847-1916), "Ĉiuj primitivaj popoloj kredis je la supernatura origino de sia dinastio." Iliaj reĝoj estis la posteuloj de la dioj: tio estis ilia ĉefa konkero je la obeemo de la militistoj, kaj ĝi ankaŭ estis la plej bela nobeltitolo de la nacio."

Oni ankaŭ sugestis, ke Merovedo estas referenco al la Merwede, nederlanda rivero kies origina kurso, laŭ romiaj historiistoj, korespondis al la areo, en kiu la Salfrankaj gentoj tiam ekloĝis. Ankaŭ ĉi tie, la etimologio ŝajnas ne subteni ĉi tiun teorion.

Fine, surbaze de nova interpretado de du reĝaj genealogioj el la 9-a kaj 10-a jarcentoj (konataj kiel genealogioj A kaj B), historiisto Étienne Renard asertas, ke genealogio B nur konsideras la pripatran linion, igante Klodebaldo (430-450) la patro de Ĉilderiko la 1-a kaj Klodiono la harplena lia patra avo (Chlodius genuit Chlodebaudum - Chlodebaudus genuit Chlodericum). Sekve, la tri aldonaj nomoj inkluditaj en genealogio A indikus la patrinflankajn prapatrojn de Ĉilderiko la 1-a. Tiel, Klodebaldo (420-483), filo de Klodiono, laŭdire edziĝis al Genildis, filino de Ĉilderiko, de la reĝa linio de la merovidoj (Merowinga en la franka lingvo), aŭ posteuloj de Meroveo. Prefere ol la avo de Genildis, ĉi tiu Meroveo estus la samnoma fondinta prapatro de la genealogio, la aŭtoro precizigante, ke "Meroveo estas efektive forpasema figuro, kies nomo ne estas asociita kun iu ajn faro de armiloj aŭ iu ajn historia evento."

Ebla ekzisto
eta|dekstre|500px|La Batalo de Châlons, okazinta en la 20-a de junio, 451, tie kie Meroveo kaj Flavio Aecio supozeble haltigis la armeojn de Atilo la Huno. Sed la venko ne povis savi la Okcidentan Romian Imperion.
La ekzisto de Meroveo ne povas esti formetita. Aŭstrazia genealogio kompilita inter 629 kaj 639 mencias, ke "Chloio estas la unua reĝo de la Frankoj. Chloio naskis Glodobodon. Ghlodobedo naskis Meroveon. Meroveo naskis Hildebriko. Hildebriko naskis Geniodon, Geniodo naskis Hilderiko, Hilderiko naskis Klodvigon…". Laŭ la genealogo Christian Settipani, ĉi tio ŝajnas esti listo de Saliaj reĝoj, en kiu la genealogioj estis establitaj post ĝia kreado. La genealogio tial devus esti korektita jene: "Klodiono naskis Clodebaldon kaj Meroveon. Meroveo naskis Ĉilderikon…". Tamen, historiisto Jean-Pierre Poly kredas, ke se Meroveo estas la filo de Klodebaldo, edziĝinta en 435, li apenaŭ povus esti havinta filon Ĉilderiko, estinte li mem reĝo ĉirkaŭ 456. Li deduktas, ke Meroveo estas la kromnomo de Klodebaldo, filo de Klodiono.

Prisko aludas al eventoj okazintaj en franka regno dum la tempo de Meroveo: "La preteksto de Atilo por lia milito kontraŭ la Frankoj estis la morto de iliaj reĝoj kaj la malkonsento, kiu ekestis inter liaj filoj pri la supereco. La plej aĝa decidis alianciĝi kun Atilo, dum la dua turnis sin al Flavio Aecio. Ni renkontis ĉi-lastan, kiam li venis kiel ambasadoro al Romo. Lia vizaĝo ankoraŭ estis kovrita per lanugo, kaj lia blonda hararo estis tiel longa, ke li plektis ĝin. Aecio igis lin sia adoptita filo kaj, kiel la imperiestro, ŝarĝis lin per donacoj kaj sendis lin kiel amikon kaj aliancanon." Historiistoj estas dividitaj ĉu Meroveo estas unu el la protagonistoj de ĉi tiu rakonto:
xx2
 Kelkaj, kiel Erich Zöllner, kredas ke, ĉar la regno de la Rejnaj Frankoj troviĝis sur la vojo de Atilo, male al tiu de la Salfrankaj gentoj, ĉi tiu pasaĵo koncernas la reĝojn de la Rejnaj Frankoj; 

 aliaj, kiel Émilienne Demougeot, kredas, ke Meroveo estas la reĝo, kiu mortis en 451, kaj lia filo Ĉilderiko estas la adoptita filo de Aecio; 

 fine, Christian Settipani kredas, ke, se ni konsideras la fragmenton aplikiĝi al la Salfrankaj gentoj, pri kiuj li ne estas certa, kronologie, Klodiono estas la reĝo, kiu mortis en 451, kaj Meroveo estas la filo aliancita de Romo.

Ĉu li estis unu el la frankaj princoj menciitaj de Prisko aŭ ne, Meroveo estus ekloĝinta en Belga Gaŭlio, en la regiono de Brabanto, kaj estus establinta sian rezidejon en Tournai.

Ŝajnas akceptebla, ke, ligitaj per Fœdus al la Romia Imperio, la Salfrankoj batalis kune kun la romia generalo Aecio ĉe la Batalo de la Katalaŭnaj Kampoj (ebenaĵo proksime de Châlons-en-Champagne kaj Troyes) en 451. Tamen, la fontoj ne precizigas, kiu gvidis ilin en la batalon. Dum la Frankoj suferis grandajn perdojn en la antaŭa batalo kontraŭ la Gepidoj, la historio diras nenion pli, kvankam ĝi registras la morton de Teodoriko la 1-a, reĝo de la visigotoj, kiu estis mortigita la sekvan tagon en batalo.

Eble la renomo de la frankaj gvidantoj ne sufiĉis por egali tiun de reĝo. Fakte, ne estas mencio pri Meroveo nek dum la batalado nek poste. Tial, ne ekzistas indicoj, kiuj sugestas, ke li konservis la komandon de la Salfrankoj post la venko, se li iam ajn faris tion.

Estas ankaŭ maltrankvilige, ke ĝuste Klodiono heredigis sian nomon al genealogio, de la tre enigma Klodebaldo ĝis Klotario la 2-a, tra Klodvigo, Klodomiro kaj Klotaro la 1-a. Ĉilderiko la 1-a donis al sia filo Klodvigo nomon, kies radiko "hlod" alligas lin al lia avo Klodiono (aŭ eĉ al Klodebaldo), malgraŭ eta referenco al Meroveo (en la sufikso wig, vech).

Certe, Ĉilperiko la 1-a nomis sian unuan filon Meroveo, kaj Klotario la 2-a faris la samon. Sed ĉi tiuj estas malfruaj referencoj al jam malproksima prapatro, ilustrante la plej bonan genealogion.

Fine, Gregorio de Tours mencias en sia "Historio de la Frankoj" la epizodon de la okjara ekzilo de Ĉilderiko la 1-a en Turingio, kiu okazis inter 450/451 kaj 457/458. Li specifas, ke en ĉi tiu okazo, la Salfrankoj preferis meti sin sub la aŭtoritatecon de la romia generalo Egidio.

Lastanalize, ĉi tiuj datoj lasas malmultan spacon por iu regado de Meroveo, inter du reĝoj de pruvita historia signifo, Klodiono kaj Ĉilderiko la 1-a. Kvankam ne eblas ekskludi, ke Meroveo batalis ĉe la Batalo de la Katalaŭnaj Kampoj, ne ekzistas klarigo, krom ke li mortis tie, por lia posta malapero el la kronikoj kaj jam ne ludante ajnan politikan rolon. La sama observado validas por Klodebaldo.

Ĉu lia nomo estis Meroveo aŭ Klodebaldo, la patro de Ĉilderiko la 1-a ne estas konfirmeble asociita kun iu ajn historia evento. Tamen estas nediskuteble, ke ĉi-lasta fariĝis grava figuro en Norda Romia Gaŭlio; pruvita per la krucforma ora fibulo trovita en lia tombo, "distingo, kiun li certe ricevis de la imperiestro kune kun la ruĝa vestaĵo de la romiaj imperiestroj" (K.-F. Werner). Tial, eble, la bezono sekvi la prestiĝan genealogion de malproksima praulo kun la sama nomo.

Aludoj al la popola kulturo
La legenda koncepto pri Meroveo konsistigas la fonton de La Sankta Enigmo. En ĉi tiu eseo de 1982, Henry Lincoln, Michael Baigent kaj Richard Leigh konjektas, ke la mitologia origino de la Reĝo de la Frankoj kaŝas ligon inter Jesuo Kristo kaj la meroveda dinastio. Ĉi tiun fikcian teorion transprenis en 2003 Dan Brown en sia romano "La Kodo Da Vinci".

Krome, la merovida rolulo, ludita de Lambert Wilson en la sciencfikciaj filmoj "The Matrix Reloaded" kaj "The Matrix Revolutions", estas prezentita kiel la posedanto de scio eneca en potencaj artefaritaj inteligentecoj (kiel la Orakolo kaj la Ŝlosilmajstro), kiuj elektis ekzilon anstataŭ esti forigitaj de la Matrico.

Kiel koruptita komputila programo, la Merovido do similas al membro de iama reganta klaso, pli-malpli spitante la ekzistantan sistemon. Ĝia "titolo rilatas al la detronigita [franka] reĝa dinastio, kiu, laŭ diversaj konspiraj teorioj, supozeble ankoraŭ tenas la potencon de la Sankta Gralo."

 Referencoj 

Kategorio:Naskiĝintoj en 411
Kategorio:Mortintoj en 457
Kategorio:Naskiĝintoj en la 5-a jarcento
Kategorio:Mortintoj en la 5-a jarcento
Kategorio:Naskiĝintoj en Francio
Kategorio:Mortintoj en Francio
Kategorio:Francaj militistoj
Kategorio:Francaj regantoj
Kategorio:Francaj reĝoj
Kategorio:Historio de Francio