Afrika gufo

Afrika gufo (Bubo africanus) estas specio de granda birdo el la ordo de strigoformaj, familio de strigedoj, kun granda plumtufo super ĉiu okulo. Ĝi estas unu el kelkaj grandaj specioj de la genro de gufoj nome Bubo. Ĝi estas mezgranda specio de gufo, fakte unu el la plej malgrandaj gufoj. Ĝia longo estas de 45 cm kaj ĝia pezo estas de 454 ĝis 907 gramoj. Ĝi havas enverguron de 100 ĝis 140 cm.Spotted eagle-owl (Bubo africanus).  La vizaĝdisko estas blankeca ĝis pala okro kaj la okuloj estas flavaj. Ĝi havas elstarajn oreltufojn, kaj la supra korpoparto estas malhelbruna, la malsupraj partoj blankecaj kun brunaj strioj. Antaŭ 1999 la Afrika gufo estis konsiderata samspecia kun la griza gufo, sed nun ĝi estas klasita kiel aparta specio.

 Distribuado 
Afrikaj gufoj estas la plej oftaj specioj de gufoj troveblaj en Suda Afriko. Ili havas sanan populacion en la plej multaj partoj de la regiono. Ili ofte estas nomataj urbaj gufoj kaj vivas proksime al homa loĝado. Ili troviĝas tra subsahara Afriko kaj la Araba Duoninsulo. Ili troveblas ankaŭ en dorna savano kaj en antaŭurbaj ĝardenoj, kiel ekzemple ĉe la periferio de Harareo, Zimbabvo.

Manĝado
Ĝia predo ĉefe konsistas el ronĝuloj, malgrandaj mamuloj, birdoj, insektoj kaj reptilioj, kvankam ĝi havas dietan preferon por malgrandaj mamuloj kiel ronĝuloj kaj sorikoj. Ĝi ofte englutas sian predon tutan, kun multe da kaposkuado, paŭzoj kaj ripozoj intertempe, dum parto de la predo restas en la buŝo, ĝis la predo povas finfine esti tute englutita. Nedigestitaj substancoj kiel plumoj kaj ostoj estas vomataj ene de la sekvaj 24 horoj post englutado en la formo de vombuleto. Por predo tro granda por engluti tutan, la gufo ŝiras pecojn de viando de la predo, kaj ankaŭ elŝiras ŝiraĵojn por nutri nestidojn. La masklo ĉasas kaj alportas manĝaĵon kiam la ino ne povas forlasi la neston. Iafoje, eĉ en kondiĉoj proksimaj al malsato, li deŝiras la kapon de muso, sed alportas la korpon por ke la ino nutru la idojn, aŭ manĝu ĝin mem se ankoraŭ ne okazis eloviĝo. La specio estas pli ĝeneralisma manĝanto, kontraste al, ekzemple, la turstrigoj (Tyto) kaj sekve estas migranta, restante en difinita regiono por ĉasi dum kelkaj semajnoj aŭ monatoj, poste pluirante kiam la loka predo jam ne abundas aŭ facile kapteblas. Tipe ĝi revenas je strangaj intervaloj de jaro aŭ du, depende de la lokaj kondiĉoj. Plenkreska paro estas tipe tre agresema en defendo de sia ĉasteritorio, kaj unu obstaklo por adoleskanto superi estas trovi bonajn manĝejojn kie ne estas ekzistantaj plenkreskuloj por elĵeti aŭ mortigi ĝin.

alt=|thumb|Afrika gufo nutrante idojn ene de gufujo farita el reciklita plasto. Fotita en Gufosavejo en Nordokcidenta Provinco de Sudafriko.

 Kutimaro 
La vokoj estas ĝenerale tipaj, muzikaj gufaj ululoj. Ĝenerale la masklo vokas per du ululoj: "Huuu huuuuuuu" kaj la ino respondas per tri, kun malpli da emfazo sur la meza noto: "Huuu huuuuu". La idoj ne ululas ĝis efektive plenkreskuloj, sed de tre juna aĝo ili siblas minace kaj klakas siajn bekojn kastanjete se alarmitaj. Ĉi tiujn sonojn ili faras dum la tuta vivo, ĝenerale en minaca sinteno kun kapo malsupren kaj flugiloj etenditaj flanken por prezenti siajn suprajn surfacojn antaŭen, ombrele. Ili povas montri tian konduton aŭ kiel defio al rivalaj strigoj aŭ kiam ili defendas neston aŭ idojn kontraŭ malamikoj. La idoj almenaŭ havas blekan vokon de protesto aŭ ĉagreno kiam manipulataj. En komforta socia situacio la idoj havas mallaŭtan raŭkan "kriip", kiun ili emas ripeti je regulaj intervaloj de kelkaj sekundoj. Se ili suspektas, ke ili perdis sian kompanion, la vokoj plioftiĝas kaj ili verŝajne iras ĉasi predojn por siaj kunuloj. Idoj kaj plenkreskuloj klakas bekojn, siblas kaj pepas por minaci aŭ malatentigi.

Kiel ĉiuj guofj, ĉi tiu specio, kiam detektita, estas submetata al tagluma ĉikanado fare de lokaj birdoj. En la regiono de Gautengo ĝia ĉefa kaj ekstreme laŭta turmentanto estas la Griza krinifero, kies ripozo venas nur ĉe krepusko. Afrikaj gufoj estas regulaj banantoj kaj dum someraj fulmotondroj povas esti viditaj sur arbobranĉoj aŭ sur la tero kun etenditaj flugiloj.

Ili preferas rokajn areojn, preferante ripozi en malfermaj areoj kiel sur la tero, rokaj nudrokoj kaj arbokronoj.

Reproduktado
Afrikaj gufoj estas monogamaj, sed prenos novan partneron baldaŭ post la perdo de partnero pro morto. Ili kapablas reproduktiĝi ĉirkaŭ unu jaron aĝaj. Ili kutime faras sian neston surgrunde, sed oni scias, ke ili nestas ankaŭ sur homfaritaj strukturoj kiel fenestrobretoj de konstruaĵoj aŭ en strigdomoj, preferante grandajn kavaĵojn. Reproduktado komenciĝas tipe fine de julio kaj daŭras ĝis la unuaj semajnoj de februaro. La ino demetas du ĝis kvar ovojn kaj faras la kovadon, forlasante la neston nur por manĝi tion, kion la masklo alportis kiel manĝaĵon. La kovoperiodo daŭras ĉirkaŭ 32 tagojn. 

Afrikaj gufoj saltas el nesto super la tero je ĉirkaŭ kvin semajnoj de aĝo kaj pasigas ĉirkaŭ dek tagojn sur la tero antaŭ ol ili povas flugi. Dum ĉi tiu tempo, la gufidoj lernas esencajn kapablojn per ŝajnĉasado kaj kaptado de pli malgrandaj predoj kiel insektoj. La gepatroj ankoraŭ helpas nutri la junajn gufojn dum ĉi tiu stadio alportante pli grandajn predojn kiel ronĝulojn por ke la gufidoj manĝu. Strigidoj faras raŭkan sonon kiam ili estas malsataj, kion la gepatroj povas aŭdi trans malproksimaj distancoj, por atentigi ilin pri la loko de la gufidoj. Ili kutime estas maljuste forigitaj de siaj gepatroj dum ĉi tiu fazo fare de nesciantaj individuoj, kiuj supozas, ke la gufido estas aŭ vundita aŭ forlasita pro sia nekapablo flugi. La junaj gufoj povas flugi je ĉirkaŭ sep semajnoj de aĝo, sed daŭre restas kun la gepatroj dum pluraj semajnoj post kiam ili elflugis. Ili havas vivdaŭron de ĝis 10 jaroj en naturo kaj ĝis 20 en kaptiteco.

Konservado
Ili ne estas tutmonde minacataj, kaj ofte estas la plej oftaj gufospecioj en siaj vivejoj.

Estas kontraŭleĝe kapti aŭ teni iujn ajn indiĝenajn gufojn en Sud-Afriko sen la necesa rehabilitada permesilo eldonita de la Departemento pri Naturprotekto. Speciala zorgo estas necesa en kaptiteco, konsistanta el ekvilibra dieto kun la ĝusta proporcio de kalcio kaj fosforo kaj specifaj bredobezonoj, kiujn oni devas plenumi. Se bredataj per malĝusta dieto, gufetoj suferas diversajn tipojn de malnutrado, inkluzive de metabola osta malsano (MBD), kiu kaŭzas malbonan ostoformadon kaj povus konduki al ilia morto. Specialaj liberigaj metodoj estas aplikataj por integri kaptite breditajn gufetojn reen en la sovaĝejon.

Aŭtokolizioj, elektraj dratoj, persekutado, sekundara veneniĝo kaj parazitaj infektoj kiel ekzemple Trichomonas gallinae estas la ĉefaj kaŭzoj de morto. Junuloj kaj ĵus elnestiĝintaj birdoj estas aparte vundeblaj.

Bildaro

 Referencoj 

Owls of the World de Konig, Weick & Becking. Yale University Press (2009), 


 Eksteraj ligiloj 

 Afrika gufo – Speciteksto en The Atlas of Southern African Birds.
 Afrika gufo (Bubo africanus)
 Afrika gufo
 Fotoj, filmetoj kaj observoj ĉe Cornell Lab of Ornithologys Birds of the World
Afrika gufo Gvidilo de specioj en suda Afriko

Kategorio:Strigedoj
Kategorio:Palearktisa faŭno
Kategorio:Birdoj de Afriko