Nigrabenda strigo

Nigrabenda strigo aŭ Nigrastria strigo (Strix huhula) estas mezgranda strigo, tio estas birdospecio, fakte noktula rabobirdo, kiu apartenas al genro Strix, parto de pli granda grupo de noktulaj rabobirdoj konataj kiel Strigedoj, kiuj enhavas plej parton de la specioj nomataj strigoj. La alia grupo estas la turstrigoj, nome Titonedoj. Ĝi estas loĝanto en arbaroj de Sudameriko. Tiu noktula strigo estas loĝanta specio, kaj tiel neniam migras for de siaj indiĝenaj areoj en Sudameriko. Ĝiaj naturaj vivejoj estas diversaj subtropikaj aŭ tropikaj arbaroj kiuj iras de malaltaj teroj ĝis areoj de meza altitudo, kaj ĝi estis trovita en nordorienta Argentino, norda kaj centra Bolivio, Amazonia kaj suda Brazilo, suda Kolombio, orienta Ekvadoro, Franca Gujano, Gujano, sudokcidenta Paragvajo, orienta Peruo, Surinamo kaj sudorienta Venezuelo, do en ĉiuj landoj de Sudameriko, escpete en Ĉilio kaj Urugvajo.

 Aspekto 
La Nigrabenda strigo estas mezgranda (30–36 cm), nigreca ĉie kaj dense strieca kun horizontalaj, ondecaj, blankaj strioj. Nigra vizaĝa masko ĉirkaŭas ĝiajn okulojn. Ĝi havas rondan kapon sen oreltufoj, kaj flav-oranĝajn bekon kaj piedojn. La vosto estas fulgobruna, kun 4 ĝis 5 mallarĝaj blankaj strioj kaj blanka fina bendo. Primaraj plumoj estas signife pli malhelaj ol la cetero de ĝia plumaro. Nigraj harecplumoj kaj plumoj troviĝas ĉirkaŭ la beko kaj laŭ la kruro ĝis la bazo de la fingroj.

 Taksonomio 
La taksonomio de la nigrabenda strigo estas neklara en pluraj punktoj. Kelkaj verkintoj inkludas ĝin en la genro Ciccaba, (mezgrandaj arbarstrigoj troviĝantaj en Sudameriko) kune kun la nigrablanka strigo (Ciccaba nigrolineata), la makula strigo (Ciccaba virgata), kaj la rufbenda strigo (Ciccaba albitarsis). Tamen, aliaj inkludas ĉiujn Ciccaba speciojn en la genron Strix. Krome, ekzistas iu debato ĉu aŭ ne la nigrabenda kaj la nigrablanka strigoj estas la sama specio. Kelkaj postulas ke ili estas, ĉar iliaj voĉoj estas similaj kaj la fakto ke ili respondas al la vokoj de la alia. Aliaj asertas, ke ili verŝajne ne estas la sama specio, ĉar la voĉoj de Nigrabendaj kaj Nigrablankaj strigoj estas malsamaj eĉ kiam ilia teritorio koincidas.

Estas du agnoskitaj subspecioj;

 S. h. huhula kiu vivas ĉefe en norda kaj centra Sudameriko.
 S. h. albomarginata kiu vivas ĉefe en sudorienta Brazilo, orienta Paragvajo kaj apudaj areoj de nordorienta Argentino.

 Habitato kaj distribuado 

 Habitato 
Nigrabendaj strigoj estas plejparte troveblaj sub alteco de 500 m, kun maloftaj registroj pri ili je ĝis 1,400 m. Ili enloĝas diversajn specojn de arbaroj ĉie en la sudamerika pejzaĝo, plejparte tropikaj kaj subtropikaj arbaroj. En Ekvadoro ili estis preskaŭ ekskluzive registritaj en la humida arbaro de la Nordoriento, ili estas troveblaj ankaŭ en Atlantika Arbaro, igapò, kaj terra-firme arbaroj de Brazilo, Araŭkariaj humidaj arbaroj, kaj homfaritaj aŭ ĝenitaj vivejoj, kiel ekzemple maldensejoj, agrikultura tero kaj antaŭurbaj areoj.

 Distribuado 
La Nigrabenda strigo estas malfacile detektebla kaj estas unu el la malplej konataj Strigedoj en Sudameriko. Ilia populacigrando ne estis taksita, sed ĝi estas priskribita kiel relative ofta birdo, kvankam ĝi estas dise distribuata. Malmultaj vidaĵoj estis registritaj, sed ilia teritorio etendiĝas verŝajne de la sudo de Kolombio ĝis sudorienta Argentino kaj Brazilo.

La malfacileco en detektado de la nigrabenda strigo estas bone ilustrita per la fakto ke S. h. albomarginata estis trovita nur kelkfoje en la lastaj jaroj en la Atlantika Arbaro de Brazilo kaj Paragvajo, kaj nur dufoje ĝis 2012 en la Ekvadora Podocarpus Nacia Parko. En la regiono Minas-Ĝerajso, Brazilo, nigrabenda strigo estis vidita nur duan fojon 170 jarojn post kiam ĝi unue estis registrita. Simile, nur historiaj raportoj sen apoga indico ekzistis en Paragvajo antaŭ 1995. Tiu specio estis trovita ankaŭ kiel la malplej abunda el grandaj strigoj en la provinco Misiones de Argentino.

 Kutimaro 

 Voĉo 
La kanto de la maskla nigrabenda strigo konsistas el frazo de ŝanĝiĝanta huado. La tipa ritmo estas kunmetita de 3-4 profundaj gorĝecaj notoj, sekvitaj per paŭzo de proksimume 0.6 sekundoj, kaj finiĝantaj per unu aŭ du pli laŭtaj kaj pli mallongaj huadoj. Ĉi tiu kanto vobobo húo aŭ ŭobobo húo hú iom post iom pliiĝas laŭ volumeno kaj tonalto. La ino kantas iomete pli altatonan version de tio.

Multaj novaj voĉoj estas aŭdataj dum la nesta periodo, inkluzive de 2 specoj de kriegoj kaj novaj vokoj. Ĉirkaŭ la nesto, maskloj estis registritaj vokantaj al sia kunulo kun ses aŭ sep descendaj notoj kun inoj respondantaj per la sama voko aŭ per 1-, 2- aŭ 3-notoj. Tiu descenda voko estis aŭdita nur dum nestado, sed la 1-, 2- aŭ 3-nota voko estis aŭdita en aliaj cirkonstancoj.

 Manĝado 
Malmultaj informoj estas haveblaj pri la manĝokutimoj de tiu specio, sed vespertoj estis trovitaj en la stomakoj de plenkreskaj birdoj kaj ili estis observitaj manĝantaj kaj manĝigantaj tineojn al siaj idoj.

La Nigrablanka strigo, plej proksima parenco de la Nigrabenda strigo, estis vidita kaptante grandajn insektojn, kiel skaraboj (ĉefe Skarabedoj, Kurkuliedoj kaj Cerambicedoj), saltuloj (Akridedoj), kaj blatoj (Blatedoj). Pri vertebruloj, ili manĝas vespertojn (ĉefe la Jamajka fruktovesperto Artibeus jamaicens) dum la Makula strigo, alia Ciccaba specio, manĝas ĉefe malgrandajn rodulojn.

 Reproduktado 
Ne multe estas konata pri la reproduktado de nigrabendaj strigoj. La unua priskribo de nestado estis raportita en 2013. Ĝi raportis ke dum la kovadoperiodo, de septembro ĝis novembro, la ovo estis kovita la tutan tagon kaj preskaŭ la tutan nokton, estante lasita sola nur por mallongaj ekoj de 5–10 min. La sama konduto estis observita dum almenaŭ tri semajnoj post eloviĝo. Oni supozas, ke la ino faris la tutan kovadon, kongrue kun ĉiuj aliaj strigaj specioj ĝis nun studitaj. Ambaŭ gepatroj aktive defendis sian neston, kaj la reprodukta paro plej verŝajne ekskludis aliajn strigospecojn el la centro de sia teritorio.

Simile al aliaj Ciccaba kaj Strix strigoj, la Nigrabenda strigo havas produktadon de nur unu ido, kaj la nesto situis inter forkoformaj branĉoj kaj ne en kavaĵo. Nigrabendaj strigoj povas uzi la saman arboforkon por sia nesto en sekvaj jaroj, tamen ili eble ne reproduktiĝas sinsekve.

Referencoj

 König, Claus; Weick, Friedhelm & Becking, Jan-Hendrik (1999): Owls: A guide to the owls of the world. Yale University Press, New Haven. 

 Eksteraj ligiloj 

Mapo kaj kanto – Cornell Lab of Ornithology
Filmeto – voĉanta strigo
Ebird Mapo
Fotaro

Kategorio:Strigoformaj
Kategorio:Strigedoj
Kategorio:Birdoj de Kolombio
Kategorio:Birdoj de Venezuelo
Kategorio:Birdoj de Ekvadoro
Kategorio:Birdoj de Sudameriko
Kategorio:Birdoj de Brazilo
Kategorio:Birdoj de Bolivio