Makira strigeto

La Makira strigeto (Athene roseoaxillaris) estas eta strigo, tio estas birdospecio parto de pli granda grupo de noktaj rabobirdoj konataj kiel Strigedoj, kiuj enhavas plej parton de la specioj nomataj strigoj. La alia grupo estas la turstrigoj, nome Titonedoj. Ĝi estas malgranda ĝis mezgranda strigo. Ĝi estas endemio de la insulo Makira en okcidentaj Salomonoj. 

Ĝi estis iam konsiderita subspecio de la grupo de la Salomona strigeto. Ĝi estis disigita kaj apartigita kiel plena specio, same kiel la Gvadalkanala strigeto (Athene granti) kaj la Malaita strigeto (Athene malaitae). Ĉiuj el ili estas strigoj kun markita vizaĝdisko, malhelaj supraj partoj kaj blankecaj malsupraj partoj.

La Makira strigeto preferas habitatojn de subtropikaj kaj tropikaj malsekaj malaltaj teroj. Ĝi eble ekzistas ankaŭ en la insuloj Ugi kaj Owariki.

 Aspekto 
La makuleca bruna plumaro de la Makira strigo, ĝiaj brile flavaj okuloj, kaj ronda kapo helpas ĝin bone miksiĝi kun la arbara medio, precipe kun ĝiaj rozkoloraj subflugilaj kovriloj. Ĝi facile distingiĝas de aliaj strigospecioj en la areo pro sia grandeco kaj unikaj markoj.

 Distribuado kaj habitato 
Plejparte loĝanta sur la insulo Makira, la Makira strigo estas indiĝena de la Salomonoj. Ĝi vivas en densaj tropikaj pluvarbaroj, prefere en lokoj kie estas multe da kanopeo. Ĉi tiu specio ofte troviĝas proksime al akvofontoj kaj estis vidita en kaj ĉefaj kaj sekundaraj arbaroj. Ĝi povas sukcese ĉasi kaj kaŝiĝi de eblaj malamikoj, ĉar ĝi preferas profundan vegetaĵaron.

 Manĝado 
Makiraj strigoj manĝas malgrandajn bestojn kiel insektojn, birdetojn kaj aliajn bestetojn. Ili povas trovi manĝaĵon per nokta vido kaj akra aŭdo, ĝenerale ĉasante de ripozejo tuj antaŭ ol ili sekrete plonĝas. Ĉi tiu strigo uzas malmultan aŭ neniun movadon por ĉasi kaj kapti predon pro sia akra vidsenso kaj sekreteco.

 Kutimaro 
Makiraj strigoj pasigas la plejparton de siaj vivoj en la profunda kanopeo, kie ili ripozas dum la tuta tago. Kvankam ĝi havas reputacion pri silenteco, ĝi foje eligas kelkajn mildajn hupojn nokte, precipe dum pariĝado. La Makira strigo estas sidlokema, kun malmultaj indikoj pri forlaso de sia konata teritorio, kontraste al multaj aliaj strigaj specioj. Pro habitatoperdo kaj fragmentiĝo, ĝi estas klasita kiel "Preskaŭ Minacata" laŭ la plej lastatempaj taksoj. Kvankam paroj povas esti viditaj kune dum la pariĝa sezono, la specio kutime estas solema.

 Konservostatuso 
La Internacia Unio por la Konservado de Naturo klasifikis la Makiran strigon kiel preskaŭ minacatan, plejparte pro habitatoperdo. La specio estas grave minacata pro senarbarigo de la insulo Makira por agrikultura kresko kaj lignoproduktado. Strigoj havas limigitan teritorion en ununura insulo, kio igas ĝin sentema al mediaj stresoj kiel ekzemple habitatdegradado. Redukti la efikojn de homa agado kaj protekti la restantajn primarajn arbarojn de Makira estas la ĉefaj celoj por homoj por konservi la Makiran strigon.

Notoj

Kategorio:Strigoformaj
Kategorio:Orientalisa faŭno
Kategorio:Birdoj de Oceanio