Manuel da Ressurreição

Manuel da Ressurreição estis franciskana religiulo kaj portugala prelato de la 17-a jarcento, ĉefepiskopo de Bahio, primaso de Brazilo kaj provizora guberniestro de Brazilo, posteno kiun li okupis en la 24-a de oktobro 1688, post la morto de Matias da Cunha. 

Frato Manuel da Ressurreição (1750) estis portugala religiulo kaj dufoja provincestro de Brazilo. Lia denaska nomo estis "Manuel Pinheiro Sotomaior".

Eklezia Kariero
Li apartenis al la Komunumo de la Monaĥejo Varatojo kaj profesis ĉe la Instituto de Sankta Francisko.

Li enskribiĝis en Kanonika Juro ĉe la Fakultato de Kanonika Juro de la Universitato de Koimbro en 1661. Diplomiĝinto de la Fakultato de Kanonikoj, li frekventis la Kolegion de São Pedro, en Koimbro, kie li kvalifikiĝis en 1672 kaj ordiniĝis en 1674. Li doktoriĝis pri Juro kaj Kanonikaj Sciencoj ĉe la Fakultatoj de Juro kaj Kanoniko de la Universitato de Koimbro. Li estis opona Lektoro en la katedroj de la sama Universitato, Iniciatinto de la Inkvizicio de Koimbro, kaj Deputito de la Sankta Ofico de la sama Inkvizicio per Dekreto de la 12-a de junio 1674.

Ĉefepiskopo de Salvadoro de Bahio
Doktora Kanoniko de la Sidejo de Lamego, la 12-an de majo 1687, li estis levita al la tria ĉefepiskopo de la Arkidiocezo de São Salvador da Bahia, Primaso de Brazilo, kaj lia nomumo estis konfirmita la 31-an de aŭgusto 1687. Li alvenis en sian Arkidiocezon de Salvador la 13-an de majo 1688, kie li restis ĝis la 16-a de januaro 1691, kiam li mortis.

Dum sia epoko, okazis severa flavafebra pesto, tial la Ĉambro-senato elektis kaj proklamis Sanktan Franciskon Ksavero kiel la patronsanktulon de Salvadoro, kaj fiksis la 10-an de majo kiel la festotagon kaj solenan procesion de la sama sanktulo.

Provizora Guberniestro de Brazilo
eta|maldekstre|400px|"La Milito de la Barbaroj" (1683-1713) aŭ la "Konfederacio de la Indiĝenoj Karirioj" estis konflikto okazinta inter la portugalaj koloniintoj kaj diversaj indiĝenaj triboj.

Post la morto de la 29-a Ĝenerala guberniestro de Brazilo, Matias da Cunha, kiu mortis pro pesto la 24-an de oktobro 1688, Frata Manuel da Ressurreição anstataŭigis lin kaj provizore transprenis la registaron kun la Kanceliero de la Apelacia Kortumo, Manuel Carneiro de SáFidalgos adna PhIlanthropistsMemoir of the State of Bahia, kiel Prezidanto de la 5-a Gubernia Estraro, ekde la 24-a de oktobro 1688 ĝis la 8-a de oktobro 1690, kaj li estis tiu, kiu efike regis, ĉar li estis nomumita de Matias da Cunha mem. Per sia prestiĝo kaj morala aŭtoritateco, li sukcesis repacigi la trupojn, kiuj ribelis pro pagomanko de iliaj salajroj.

Li devis alfronti indiĝenajn ribelojn en la Nordoriento. Kune kun la aganta vicguberniestro de Pernambuko, D. Matias de Figueiredo e Melo, episkopo de Olinda, kaj kun la helpo de la bandejrano Domingos Jorge Velho, li gvidis la "Militon de la Barbaroj"The Cambridge History of Latin America.

La 30-an de novembro 1688, li sendis leteron al la Urba Konsilantaro de San-Paŭlo kaj al la generalkapitano de São Vicente, Tomás Fernandes de Oliveira, ĉar la indianoj, en reciproka defendo, formis konfederacion: la triboj sucurus, paiacus, icós, kaj Ariús estis unuiĝintaj. En la letero, li petis la plej bonajn kaporalojn el San-Paŭlo por "ekstermi la plagon." La portanto de la letero estis la enlandulo João Amaro Maciel Parente, filo de Estêvão Ribeiro Baião Parente, kiu mortis antaŭ novembro de 1679.

João Amaro starigis firmaon en San-Paŭlo kaj, en la posteno kiel kapitano-majoro sub Matias Kardozo de Almejda, li ŝipiris al Bahio kaj iris tra la malantaŭaj teroj en la bordoj de la Rivero São Francisco, sur la ebenaĵo de la Verda Rivero, kie Matias atendis lin. Multaj kompanioj tiam formiĝis meze de 1692, kaj la kompanio de João Amaro ekiris al la elfluejo de la rivero Jaguaribe, kie li starigis tendaron, kaj de tie li iris al la nuna Norda Rio-Grando, kie li restis dum kvar jaroj detruante indiĝenajn tribojn, bruligante vilaĝojn kaj malliberigante la indiĝenojn. Pro tio, li estis rekompencita per la posteno kiel kolonelo kaj granda terkoncesio en Bahio (kiun li poste vendis al Kolonelo Manuel de Araújo Aragão, kiu en 1703 estis ĉe la Rio das Velhas), per la regado de la urbo, kiun lia patro establis sub la alvoko de Sankta Antono. En 1693, João Amaro malfermis vojon tra la arbaroj de Ilhéus, kiu tratranĉis la riverojn Pardo, Jequitinhonha kaj Salsa. Ĉi tiu vojo, poste turnante norden, kondukis al la rivero Paraguaçu kaj poste al la bordoj de la rivero São Francisco — tiu estis la unua kaj plej granda vojo konstruita en la bahia landinterno.

En alia letero datita la 18-an de decembro 1688, kiel provizora guberniestro, la ĉefepiskopo skribis al Matias Kardozo de Almeida, konfidante al li la militon kontraŭ tio, kion li nomis la "barbaroj de Norda Rio-Grando". Li asertis esti informita de la kampestro Antônio Guedes de Brito, ke, el la vilaĝo Manga, Matias Kardozo daŭrigis al la urbo San-Paŭlo, de kie li intencis revenigi grandan kvanton da provizoj kaj armiloj. Pro tio, la ĉefepiskopo skribis al li en San-Paŭlo, petante lin akcepti la taskon.

Kurioza estas la letero de la Kortumo de la Ĉefepiskopo de Bahio, kiu regis kune kun Juĝisto Manuel Carneiro de Sá, ĉar ekzistis konstanta frotado kaj manko de harmonio inter ili. La kanceliero retiriĝis de la registaro kaj ne plu donis signojn de vivo. La ĉefepiskopo skribis al la Kortumo por demandi kiel publikigi la leĝon de 1688 — li ​​ne estis certa ĉu la leĝo pri moneroj, kiuj ne cirkulis ĉi tie, povus esti aplikita al Brazilo, kaj li postulis, ke patakojPatako: antikva arĝenta monero. pezantaj malpli ol sep okonojn da arĝento estu pesitaj kaj taksitaj je unu tostãoTostão: estis antikva brazila monero egalvalora al 80 rejsoj. por okono. Nu, la plej multaj patakoj en Bahio estis ne pli ol kvar kaj duono okonoj, valoraj je 640 rejsoj; ĉiu monero tial perdus 190 rejsoj, kiam pesita sur la pesilo. La tuta perdo estus 300 mil kruzadoj. Li tial decidis raporti ĉi tiun nekonvenaĵon al la Kortumoj kaj atendi.

Ĵus alveninta en Bahio, la ĉefepiskopo havis skrupulojn, kiel oni antaŭvidis ilin en Pernambuko. Li tiel ordonis, je la sono de batukoj kaj tamburoj, ke la publikigo procedu. En la letero, kiun li sendis, li esprimis kontenton pri sia laboro.

Tuj kiam la leĝo estis anoncita, la konsilia ĉambro pleniĝis de malkontentaj homoj, kiuj redaktis kontraŭdokumenton. La ĉefepiskopo kunvokis Registaran Komitaton, sed la juĝisto Carneiro de Sá ne ĉeestis. Rezolucioj estis voĉdonitaj: la pesilo estis forigita, la valoro de la patako (2 patakoj) pezanta 6 kaj duonon okonojn kaj pli estis fiksita je du kruzadoj; tiuj pezantaj 6 perfektajn okonojn ĝis 6 kaj duonon okonojn je 700 rejsoj; tiuj pezantaj 4 kaj duonon okonojn ĝis 6 daŭre valorus 640 rejsojn. Antaŭ ol la Komitato, la sola afero estis kolekti la pli pezajn monerojn kaj enŝipigi ilin, sed multaj ŝipoj ne havis balaston, aliaj nur duonŝarĝojn.

Post la Komitato, aperis peza mono, kaj oni instigis la sukeraĉetojn, jam surŝipiĝintajn, kaj la floto preta por la vojaĝo. La altiĝo de la arĝentaj moneroj, kiu supozeble validis nur en Bahio, disvastiĝis tra Brazilo kaj establiĝis kiel nerevokebla atingo. Ĉar ili velis per musonoj, ekzistis longa, necerta kaj intermita navigado, la novaĵoj pri la impostoj en Bahio atingis San-Paŭlon nur en aŭgusto 1690.

En la sama monato de junio 1689, kanceliero Carneiro de Sá, per letero, klarigis sian reziston al la Kortumo: li memorigis ilin, ke, por limigi la amasigadon de altvaloraj moneroj, inspektado de la ŝipoj sufiĉus, ĉar starigi monon estis princa privilegio, kaj li ne envius la gloron de la emisianto se la ago estus aprobita.

La 8-an de oktobro 1690, Fato Manuel da Ressurreição transdonis la registaron al la 3-a Almotacé-MorKonfida oficulo en la konsilantaro de la Mezepoko. de la Regno de Portugalio, Antônio Luís Coutinho da Câmara, kiu estis la 30-a ĝenerala guberniestro de Brazilo, kaj vizitis la urbojn Kamamuo, Kajruo kaj Insulo Boipeba, en suda Bahio, kie lia misio donis mirindajn rezultojn. Li mortis tie la 16-an de januaro 1691.

 Referencoj 

Kategorio:Naskiĝintoj en 1641
Kategorio:Mortintoj en 1691
Kategorio:Naskiĝintoj en la 17-a jarcento
Kategorio:Mortintoj en la 17-a jarcento
Kategorio:Naskiĝintoj en Portugalio
Kategorio:Mortintoj en Brazilo
Kategorio:Portugalaj episkopoj
Kategorio:Portugalaj teologoj
Kategorio:Portugalaj ĝeneralguberniestroj de Brazilo
Kategorio:Historio de Brazilo