Hindia gufo

Hindia gufo, Ketupa coromanda laŭ kio Koromandela gufo, kaj ankaŭ Malhela gufo, estas specio de azia gufo en la familio Strigedoj. Ĝi estas granda rabobirdo kun timiga aspekto. Ĝi estas arbarloĝanta specio trovebla en la Hinda subkontinento kaj ĝis Sudorienta Azio. La tipa specimeno uzita por priskribi la specion estis kolektita en la Koromandela Marbordo, kiu estis uzita por la specia epiteto. Ĝi estis listita kiel Malplej Zorgiga en la IUCN Ruĝa Listo. La teritorio de tiu ĉi specio estis kalkulita je 9 250 000 km². Tamen, datumbazoj generitaj de volontuloj kiel ekzemple eBird.org sugestas, ke la disponebla amplekso de okazo estas troa supertakso.

Taksonomio
Tiun ĉi specion la unua priskribis anglo John Latham en 1790 kiel Strix coromanda. Tiu estis la nomiga subspecio kiu vivas en Suda Azio. En la 20-a jarcento, oni priskribis ankaŭ la jenan subspecion:
Ketupa coromanda klossii priskribita de Herbert C. Robinson en 1911 estis plenkreska malhelbruna masklo kolektita en norda Perak, Malajzio. Oni konas nur kvar haŭtaĵoj. Oni supozas, ke tiu ĉi subspecio vivas en Sudorienta Azio.

Aspekto
La Hindia gufo estas granda grizbruna gufo kun elstaraj oreltufoj. Ĝiaj subpartoj estas grizblankaj kun kelkaj malhelbrunaj strioj, kaj ĝiaj malhelbrunaj flugiloj havas kelkajn blankecajn striojn. K. c. klossii estas simila al la nomiga subspecio sed multe pli malhela kaj sen evidentaj blankecaj markoj sur flugiloj kaj skapularoj. Flugiloj estas 380–435 mm, kaj vosto estas 187–224 mm.

 Distribuado kaj habitato 
La Hindia gufo troviĝas de Pakistano, Barato, Nepalo kaj Bangladeŝo tra Birmo, Tajlando, Malajzio ĝis Ĉinio. En Duoninsula Malajzio, ĝi estis registrita en plantejoj de olepalmoj dum esploroj faritaj inter aŭtuno 2009 kaj 2010 en la ŝtatoj Selangor, Perak, Pahang kaj Negeri Sembilan.

Ĝi loĝas en arbaroj, arbarkovritaj malsekejoj, agrikulturaj areoj kun disaj arbaretoj kaj arboj, kaj vojflankaj avenuoj kun malnovaj grandaj arboj.

Kutimaro kaj ekologio
La Hindia gufo ne estas fortimigita de taglumo, kvankam ĝi estas plejparte aktiva nokte, elirante el sia ripozejo baldaŭ antaŭ sunsubiro. La specio estis vidita ĉasanta dumtage dum nuba vetero.

La reprodukta sezono estas de novembro ĝis aprilo, kun plejparto de la reproduktado observata dum decembro kaj januaro. La Hindiaj gufoj uzas bastonajn nestojn de aliaj grandaj birdoj sur arboj kiel ekzemple Ficus, Mitragyna kaj Dalbergia. En Harjano, reproduktantaj paroj preferas reuzi nestojn de lankolaj cikonioj, Ciconia episcopus. Tre malmultaj paroj de Hindiaj gufoj uzis nestojn faritajn ankaŭ de aliaj birdospecioj, kiel ruĝnuka ibiso, Pseudibis papillosa, kaj hinda makulaglo, Clanga hastata. Cikonioj montris preferon por indiĝenaj Dalbergia sissoo kaj Ficus religiosa kune kun la ekzotaj eŭkaliptoj. Tiuj ĉi gufoj ekzercis duan nivelon de prefero de arbospecioj, kiuj havis cikoniajn nestojn, kaj preferate reuzis nestojn sur Eucalyptus sp. Plej multaj Hindiaj gufoj reuzis cikoniajn nestojn en areoj, kiuj havis altajn densecojn de cikoniaj nestoj, sugestante, ke tiuj gufoj spuris la reproduktan progreson de lankolaj cikonioj. La studo en Harjano substrekis la gravecon de multfunkcia agrikulturo - agroforstado meze de grenrikoltoj - por konservi sanajn reproduktajn populaciojn de Hindiaj gufoj.

La specio Hindia gufo estas unu el la malplej studitaj strigoj en la mondo, kaj la plimulto de informoj pri ĝia biologio devenas de anekdotaj observaĵoj.

 Referencoj 

 Mlíkovský, Jiří (2002): Cenozoic Birds of the World, Part 1: Europe. Ninox Press, Prague. ISBN 80-901105-3-8 PDF plena teksto
 Mourer-Chauviré, Cécile (2004): [Review of Cenozoic Birds of the World, Part 1: Europe]. Auk 121 (2): 623–627.  HTML plena teksto

 Eksteraj ligiloj 

Kategorio:Strigoformaj
Kategorio:Birdoj de Azio