Amerzone

Amerzone, ankaŭ konata kiel Amerzone: The Explorer's Legacy ( Amerzono: La Heredaĵo de la Esploristo) estas unuapersona fantasta kaj aventura videoludo eldonita de Microids kaj desegnita de Benoît Sokal, kiu bazigis ĝin sur sia komiksa serio Inspektoro Canardo (1986). Amerzone origine aperis por Microsoft Vindozo, Mac OS kaj PlayStation en 1999. Ĝi estis reeldonita por iOS kaj Android en 2014 fare de Anuman Interactive, kiu aĉetis Microids en 2009. Refaro aperis la 24-an de aprilo 2025.

Kiel la komikso, la ludo rakontas la historion de franca esploristo Alexandre Valembois, kiu entreprenas ekspedicion al la mistera sudamerika lando Amerzono. Tie li malkovras multajn mirindajn bestojn, inkluzive de specio de magiaj Blankaj Birdoj, kiuj bezonas homan intervenon por postvivi. Ili iĝas minacataj kiam amiko de Valembois transformas Amerzonon en brutalan diktaturon, kaj Valembois provas savi la endanĝerigitajn estaĵojn. La ludo aldonas ĵurnaliston kiel ludpersonon, kiu daŭrigas la mision de Valembois dum li alproksimiĝas al morto.

Amerzone ricevis ĝenerale pozitivan recenzon. Ĝi estis laŭdata pro sia etoso kaj grafikoj, pri kiuj kritikistoj asertis, ke ili donas al ĝi poezian kaj sonĝecan kvaliton; dum kritiko celis la sonon, la regilojn kaj la malfacilecon. Ĝi havis grandan komercan sukceson, kun pli ol unu miliono da venditaj ekzempleroj en sia origina eldono. La fikcia mondo de la ludo fariĝis la bazo por la videoluda serio Syberia fare de Sokal, kaj donis sian nomon al la videoluda firmao, kiun li kunfondis, White Birds Productions.

 Sinoptiko 
 Fono 
La mondo de Amerzone kunplektas fakton kaj fikcion. « Amerzone » mem estas la nomo de fikcia regiono en Sudameriko kaj de la granda rivero, kiu trapasas ĝin. La nomo, kaj la abunda tropika pluvarbaro en Amerzone, sugestas ke ĝi inspiriĝas de la reala amazona pluvarbaro. Valembois loĝas en lumturo sur la fikcia duoninsulo Langrevina en Bretonio.Kiel deklarite en letero al Valembois el la Muzeo, trovita en la lumturo

La ludo eĉ pli enprofundiĝas en la sferon de fantasto kiam la ludanto eniras Amerzone. La lando estas la hejmo de multaj strangaj plantoj kaj bestoj, bildigitaj de akvarelaj skizoj en la esplorista taglibro de Valembois. La flaŭro konsistas ĉefe el herbecaj plantoj kiel la orkide-simila Orcochi. La bestoj de Amerzone emas simili realajn bestojn, sed kun bizaraj aldonaĵoj : la ventousier similas al mus-aspekta mamulo, sed ĝia muzelo disbranĉiĝas en suĉil-portantajn brakojn; la rinopotamo aspektas kiel kombinaĵo de rinocero kaj hipopotamo; la retpieda ĝirafo (eble kameledo) trairas la marĉojn per siaj retpiedoj.

La Blankaj Birdoj estas la kerna intrigo de la ludo. La birdoj naskiĝas senpiedaj kaj tial pasigas sian tutan vivon glitante super la termikaj ventoj elirantaj el granda vulkano, nutrante sin per flugantaj insektoj.Kiel deklarite en la letero, kiun Valembois donas al la ĵurnalisto Iliaj flugiloj daŭre kreskas post kiam la resto de iliaj korpoj ĉesis, tiel ke ili fine fariĝas malproporcie longaj. La limigita areo de ilia flugado, same kiel ilia reprodukta metodo, minacas ilian supervivon: ĉiujn tri jarojn demetiĝas unu sola, enorma ovo, enhavanta multajn embriojn. Tamen, la vulkanaj fumoj nature igas la ovojn « malsanaj », tiel ke ili eloviĝas kiel Nigraj Birdoj. Nur proksima indiĝena tribo, la « Ovo-volahoj », scias kiel « kuraci » la ovojn por ke ili eloviĝu kiel Blankaj Birdoj. Plej multaj Amerzonanoj kredas la Blankajn Birdojn esti nur fantazia mito.

 Roluloj 
La ĵurnalisto: La ludfiguro; senvizaĝa, sennoma, silenta protagonisto. Preskaŭ sen identeco: nur estas sciate, ke lia dunganto, Mondial Magazine,Amerzone manlibro sendis ilin por intervjui Valembois pri Amerzone.

Alexandre Valembois (voĉaktorita de Michel Barbey): Naskita en 1904,Kiel deklarite en la taglibro de Valembois li studis naturan historion en Parizo. Fascinita de la biologio de Amerzone, li faras sciencan ekspedicion tien inter 1932 kaj 1934. Tie li malkovras kaj enamiĝas al la Blankaj Birdoj, kaj trovas amon en indiĝena junulino nomita Yékoumani. Kiam li revenigas unu el la ovoj de la Blankaj Birdoj, la scienca komunumo mokas lin. Post la Dua Mondmilito, li ricevas postenon kiel licea instruisto. Kiam la ludfiguro renkontas lin en 1998, li estas elĉerpita kaj turmentata de siaj eraroj, kaj pensas nur pri revenigo de la ovo al Amerzone.

Antonio Alvarez (voĉaktorita de Marc Moro): Indiĝena Amerzonano, kiu amikiĝas kun Valembois en 1929 dum studado de juro. Fervora amanto de sia patrolando, li akompanas Valembois dum la ekspedicio kaj restas post lia reveno al Eŭropo. Dezirante modernigi la landon, Alvarez sekve gvidas puĉon. La patrioto transformiĝas en cinikan diktatoron, koruptitan de povo kaj kondukantan sian iam karan landon al ruino.

David Mackowski (voĉaktorita de Luc Gentil): Jezuito kiu ankaŭ akompanas Valembois al Amerzone, same fascinita de la loko. Li naive provas konverti la indiĝenojn al katolikismo. Kiel Valembois, en 1998 li estas plena de bedaŭro kaj malĝojo pro siaj eraroj kaj pri tio, kio fariĝis el Amerzone sub la regado de Alvarez.Kiel deklarite en letero de Mackowski al Valembois, trovita en la lumturo

 Intrigo 
La ĉefa rakonto komenciĝas en 1998 dum la intervjuo de la ĵurnalisto kun Valembois, sed granda parto de la intrigo fakte estas fonrakonto pri la ekspedicio de Valembois en 1932.

 1932–1934: La ekspedicio de Valembois 
Alexandre Valembois, zoologia entuziasmulo fascinita de Amerzone, petas al la Nacia Muzeo de Natura Historio de Parizo financi ekspedicion por malkovri la ekzotan flaŭron kaj faŭnon, kiujn menciis Antonio Alvarez. La Muzeo konsentas en 1932, kaj Valembois konceptas akvoveturilon nomatan Hydraflot por atingi kaj esplori la landon. Valembois, Alvarez kaj la Jezuito David Mackowski ekvojaĝas la 22-an de oktobro 1932,La donitaj datoj estas malkoheraj: la taglibro diras ke Valembois foriris en oktobro 1932, sed lia letero mencias forirdaton en junio. Sur la insulo troveblas ankaŭ foto datita je julio 1932. Laŭ Amerzone: Strategies & Secrets (paĝo 40) la oktobra dato estas korekta kaj la aliaj estas eraroj. sekvante la migrantajn amerzonajn anasojn. Dumvoje, la Hydraflot difektiĝas pro kaĉaloto, do ili faras la reston de la vojaĝo per perua balenŝipo.

Ili atingas Amerzonon je Kristnaska Tago kaj la iaman komercan postenon Puebla. Valembois komencas skizi kaj studi la lokan faŭnon. Je Novjara Tago li ekscias pri Blankaj Birdoj el iu Luis Angel, kaj decidas esplori la spuron malgraŭ ĝenerala nekredemo. Li dungas Angel kiel gvidiston kaj remas supren la riveron Amerzone, sed la 18-an de februaro Angel forlasas lin kaj li daŭrigas sole. La 22-an de februaro li malkovras indiĝenan tribon — la Ovo-vohaloj — sed hezitas kontakti ilin. Tiuvespere li ricevas severan malsanon, kaj estas flegata ĝis resaniĝo de la ĉarma Yékoumani. Ili tre proksimiĝas, kaj post monato li ekdezajnas labor-ŝparajn maŝinojn por la tribo.

La 1-an de junio juna tribano revenas el la montoj kun granda ovo de Blanka Birdo, tiel konvinkante Valembois pri ilia ekzisto. Li partoprenas la ceremonion por « kuraci » la ovon por ke ĝi eloviĝu kiel sana Blanka Birdo. Promesinte al Yékoumani reveni, li direktiĝas monten la sekvan tagon. Trapasinte marĉon kaj antikvan templon, li atingas la hejmon de la Birdoj la 18-an de junio. Sed pro sia sopiro al scienca rekono li ŝtelas ovon kaj revenas al Puebla, tiel perfidante Yékoumani kaj la tribon.

En Francio, tamen, la scienca komunumo malakceptas la trovaĵon kiel trompon kaj eble trograndan strutan ovon. La Muzeo maldungas lin pro la honto, kaj post periodo kiel licea instruisto, li retiriĝas en lumturon en Bretonio, ĉiam sopirante Yékoumani kaj turmentate pro sia perfido. Dume, Alvarez ekregas Amerzone per despota diktaturo. Senrilate al la Muzeo, Valembois memstare konstruas novan Hydraflot por reveni al Amerzone kun la ovo, sed ekkomprenas ke li estas tro maljuna kaj malforta por la vojaĝo.

 1998: La ĵurnalisto 
En 1998, la ludfiguro — ĵurnalisto — estas sendita intervjui Valembois. La maljunulo konfesas, ke li estas mortanta, kaj petegas la ĵurnaliston vojaĝi al Amerzone kun la ovo por protekti la Blankajn Birdojn. Li konfidas al li leteron kaj sian malnovan ekspedician taglibron, kaj la raportisto ekvojaĝas per la nova kaj plibonigita Hydraflot. La veturilo nun uzas programojn sur disketoj por ŝanĝi inter diversaj agordoj.Laŭ Amerzone: Strategies & Secrets, la disketoj troveblaj en la ludo estis senditaj al Amerzone de Valembois. Ĝi ankaŭ estas ekipita per hoko. Li forlasas al la ĵurnalisto la taglibron, enhavantan ĉiujn liajn observojn pri la bestoj de Amerzone, kaj sinceran leteron rakontantan liajn spertojn.

La ĵurnalisto ekvelas kaj haltas por replenigi fuelon ĉe la sama insulo kie Valembois iam renkontis la kaĉaloton. Ultrasona forpelilo gardas la veturilon, sed konfuza baleno implikiĝas en fiŝretoj. La ĵurnalisto sukcesas liberigi ĝin kaj trovas disketon kiu transformas la Hydraflot en helikopteron. Post replenigo, li direktiĝas al Puebla. En la iam vigla, nun forte militarigita vilaĝo, li renkontas maljuniĝintan Mackowski, kiu rakontas al li ke malespera Yékoumani sinmortigis en 1935. Mackowski volas helpi la ĵurnaliston, sed Alvarez lin murdigas kaj kaptas la ĵurnaliston por kaŝi la ekziston de la Birdoj. La ĵurnalisto sukcese eskapas, replenigas fuelon kaj trovas disketon kiu permesas al li supreniri la riveron Amerzone.

Laŭvoje, li malkovras la plantojn kaj bestojn jam priskribitajn de Valembois. Kolizio kun tri-korna bubalo tiel damaĝas la Hydraflot, ke nur la hoko daŭre funkcias, kaj la ĵurnalisto devas tiri sin de roko al roko ĝis li atingas la vilaĝon de la Ovo-volahoj. Li apenaŭ evitas morton kiam la hoko kaptas sin je malbonhumora rinopotamo. En la vilaĝo, li kuracigas la ovon, akiras novan disketon kaj veturas per unu el la maŝinoj de Valembois por superi akvofalojn, kiuj blokas la vojon.

Li tiel atingas la marĉon, sed la Hydraflot renversiĝas kaj malfunkciiĝas. La ovo perdiĝas en la labirinta marĉo. La ĵurnalisto trovas fajfilon en palafito, kiu ebligas al li voki kaj rajdi retpiedan ĝirafon pli profunden en la marĉon. Post kiam li trovas la ovon, li grimpas grandan arbon kaj transiras ponton en la templon menciitan de Valembois. Tie li renkontas Alvarez, kiu minacas mortigi lin sed jam ne estas sufiĉe forta por fari tion. Poste, li rajdas primitivan deltaplanon kiu portas lin al la rando de la vulkano. Li demetas la ovon, kaj ĝi eloviĝas kiel Blanka Birdo, tiel plenumante la lastan deziron de Valembois.

 Ludomaniero 
Amerzone funkcias kiel tipa unuapersona, alklak-bazita aventura videoludo. La ludanto moviĝas inter fiksaj bildoj, kiujn li eblas ĉirkaŭpanorami por observi la ludmondon. Kelkajn elementojn oni povas interagi per alklako. Por progresi tra la ludo, la ludanto devas solvi puzlojn, kiuj povas impliki konversaciojn aŭ uzadon de objektoj kolektitaj dum la vojaĝo. Iuj objektoj ne necesas por solvado de puzloj, sed riĉigas la intrigon de la ludo: jen la rolo de la taglibro de la esploristo kaj de la letero de Valembois. La ludo enhavas administradajn ludaspektojn en la Hydraflot: la ludanto devas konstante serĉi fuelon kaj disketojn por plufunkciigi la veturilon.

La poŝtelefona versio sekve modifis plurajn elementojn de la ludomaniero. Oni aldonis nedevigajn help-indikojn por helpi blokitajn ludantojn, kaj kelkajn puzlojn oni redesignis por limigi lacigan movadon inter lokoj. Ĉar iOS-aparatoj uzas la tuŝekranon por enigo, la regado estis restrukturita: objektoj estas reliefigitaj per alklakeblaj ikonoj, kaj la fotilon eblas movi per kliniĝo de la aparato.

 Disvolvo 
 Antaŭproduktado 
Antaŭ ol eniri la videoludan industrion, Benoît Sokal desegnis komiksojn kiel ekzemple Canardo, kiujn li kolorigis per persona komputilo.Paĝo 142 Kun la apero de KD-ROM-oj, kiuj povis enhavi centoble pli da datumoj ol tiutempaj diskedoj, Sokal inspiriĝis en 1995 krei multmedian KD-ROM-on enhavantan 2D- kaj 3D-artaĵojn, kunigitajn en kohera universo.Paĝo 137 Lia eldonisto, Casterman, aprobis la ideon, kaj post sukcesa demonstraĵo Sokal ekis la projekton kun programisto Gregory Duquesne.Paĝoj 136–137 Komence Casterman celis malmultekostan produkton kun tre mallarĝa eldonkvanto. Ili fine konsciis, ke tia niĉa produkto ne vendiĝus, kaj decidis celi ion pli ambician.

Sokal kaj Duquesne komencis plani plenskalan videoludon, kiun Sokal decidis bazi sur sia komikso L'Amerzone. Ĝi konsistus el antaŭgeneritaj ekranoj, kunigitaj per la motoro Phoenix VR. Sokal konservis plenan krean kontrolon kaj mem plenumis la tutan dezajnlaboron. Li kredis, ke soleca laboro nutras kreemon, dum kunlaboro produktus banalan, norman komercan produkton.Paĝo 138 Li dungis kunulan komiksartiston Benoît Peeters por helpi pri la verkado, sed ĉi tiu baldaŭ forlasis la projekton.

Sokal volis, ke la ludo restu alirebla por nespertaj ludantoj. Tio signifis eviti subitajn malfacilec-pintojn, kiuj povus bloki la ludanton; scenarojn sen revenvojo, kie oni nepre stagnas pro sopirita objekto; kaj fiaskostatojn, en kiuj la protagonisto povus ripeteme morti.Paĝo 148 Li agnoskis pensi, ke la ludo eble rezultis tro simpla, kaj promesis ke « se ni farus daŭrigon, ĝi estus pli kompleksa, precipe fine ».Paĝo 147

Sokal verkis la ludon tiel, kiel li kutime verkis komiksojn : unue li verkis linian rakonton, poste ĝin bildigis paĝon post paĝo kiel scenarplano.Paĝoj 138–139. Lia gvida principo estis krei « tiun tipon de aventuro, kiun oni jam ne ricevas hodiaŭ, aventuron el la frua 20-a jarcento ».Paĝo 139 La defio por li estis igi tiun aventuron interaga; tiurilate, li trovis la kontribuon de Duquesne tre valora. Li mencias Myst kiel sian ĉefan instigon fari la ludon, kaj ankaŭ citas la filmojn de Werner Herzog kiel Fitzcarraldo kaj la verkojn de Gabriel García Márquez kiel influojn. Li estis citita precipe dirante : « Myst vere estas la ludo, kiu instigis min fari Amerzone ».Paĝo 140

 Produktado 
La teamo komencis produkti artaĵojn en 1996, uzante LightWave 3D por modeloj de roluloj kaj objektoj, kaj Bryce 3D por medioj. Modeligi rolulojn laŭ la dezirata kvalito de Sokal estis tempopostula, tiel ke la rolantaro restis malgranda.Paĝo 146 Ne konante 3D-grafikon, Sokal devis lerni dumvoje, studante programarajn manlibrojn kaj ricevante helpon de la pli teknike lerta Duquesne. La kapabloj de ĉi tiu estis aplikitaj al la pli kompleksaj vidaj efektoj de la ludo, kiel ekzemple polvo-partikloj blovataj en la aero.

Sokal poste ekkonsciis, ke la projekto fariĝis tro ambicia por duhoma teamo, kaj dungis diplomiĝintojn de la altlernejo Supinfocom por helpi pri la grafikoj ekde 1996. En 1998, Duquesne foriris por komenci karieron ĉe LightWave en Usono, kaj Sokal alvokis la belgan kompanion Grid Animation por produkti kelkajn animaciajn sceojn kaj plenumi pluan grafiklaboron. La sperto helpis lin superi sian heziton pri kunlaboro. En intervjuo kun JATV li diris: « Mi memoras, ke por la unuaj ĉapitroj de Amerzone mi modelis ĉion, ĉar mi volis regi ĉion, sed tio estis neebla. Do iom post iom homoj eniris la teamon kaj ekmodelis, kaj mi diris al mi, ke tio naŭzigas min sed… iusence ĝi estis revolucio en mia menso! » (ĉe 8 min 34 s) Li fine estis tre kontenta pri la laboro de siaj kunlaborantoj.

Sokal rememoris, ke la evoluigo de la ludo ofte renkontis obstaklojn. En 1997, Casterman travivis financajn malfacilaĵojn kaj petis helpon de la eldonisto Microfolie por kunfinanci. Microfolie mem bankrotis, kaj la projekto estis « savita » kiam Microids aĉetis ilin kaj konsentis financi la ludon. La totala buĝeto estis kvin milionoj da frankoj (760 000 €), multe pli alta ol la komenca sub-miliona takso de Sokal. Li poste priskribis la finon de la projekto kiel « miraklon ».

Amerzone certe spertis plurajn direktoŝanĝojn ĉar kelkaj dezajnideoj montriĝis nepraktikaj aŭ neallogaj. Sokal origine volis strikte 2D-artan stilon, sed la rezulto lin seniluziigis. La teamo konsideris uzi realajn aktorojn enkoloritajn en komputile generitajn fonojn anstataŭ pli tempopostula 3D-modelado de roluloj, sed la kunmeto de veraj kaj sintezaj elementoj aspektis stranga. Samtempe, Duquesne kaj la eldonistoj puŝis por tre interaga produkto, dum Sokal origine konceptis la ludon kiel pli pasivan sperton. Tag-nokta ciklo estis nuligita, same kiel la bezono nutri kaj trinkigi la ĵurnaliston, ĉar tio kreintus frustrigajn fiaskostatojn.

 Posta disvolvo 
Anuman Interactive komencis labori pri iOS-versio en novembro 2010. La ludo aperis la 7-an de junio 2011.

Tetraedge Games — ellaboristo de aventuraj ludoj por poŝaparatoj — estis elektita por plenumi la adapton, ĉar ili kundividis oficejon kun Anuman kaj povis efike interkomuniki. La kunfondinto de Tetraedge, Emmanuel Zaza, klarigis ke la plej granda malhelpo estis analizi la malnovajn evoluig-datumojn, kiuj ne estis ĝuste organizitaj. La adapto proponas forte plibonigitajn grafikojn kaj animaciojn, sed ankaŭ novan ludeblan areon: la supro de la lumturo. Benoît Sokal fervore atendis la reeldonon por ke novaj ludantoj povu ĝui ĝin, kaj kunlaboris kun la teamo de Tetraedge.

 Eldono 
Amerzone aperis en Francio en eldono de kvar KD-ROM-oj por Vindozo la 19-an de marto 1999. Versioj por Mac OS kaj PlayStation sekvis en septembro kaj decembro de tiu jaro. En decembro aperis ankaŭ DVD-ROM-reeldono, en kiu la animaciaj filmetoj uzis la formaton MPEG2 anstataŭ Smacker. La DVD-ROM-versio poste havis plurajn reeldonojn, iuj el ili fare de Mindscape, aliaj kiel malmultekostaj pakaĵoj kune kun aliaj aventuraj videoludoj.

La oficiala strategia gvidilo de la ludo, Amerzone: Strategies & Secrets, aperis en junio 1999. Krom kompleta gvidilo, ĝi enhavas enciklopedian traktadon de la universo de Amerzone, intervjuon kun Sokal kaj iom da neeldonita materialo. Alia libro, Amerzone: Memoirs of an Expedition, estis eldonita de Casterman en novembro de la sama jaro. Ĝi kompilas la artaĵojn kaj konceptajn desegnojn de la ludo , kiuj ne estis parto de la fina produkto. Ĝi cetere enhavas klarigajn notojn plejparte el la en-luda ekspedicia taglibro.

En januaro 2014 aperis Android-versio de la ludo. Ĝi estas identa al la iOS-versio.

 Recenzo 
 Vendoj 
Amerzone neatendite fariĝis komerca sukceso. GameSpot UK rimarkis en junio 1999 ke ĝi fariĝis « granda sukceso en Francio ». Post la franca eldono en marto 1999, ĝi vendis 10 000 ekzemplerojn antaŭ frua majo — nombro, kiun la gazeto Libération opiniis promesplena. La ludo havis longdaŭran vendejan vivon. Ĝiaj tutmondaj vendoj superis 500 000 ekzemplerojn antaŭ marto 2002. Tiam Mathieu Van Overstraeten de la gazeto La Libre Belgique notis, ke tiuj vendoj estis nekutimaj por verko de Sokal, ĉar ĉiu volumo de Canardo vendis averaĝe 30 000 ekzemplerojn. En 2007, Michel Bams de White Birds Productions raportis, ke Amerzone jam superis unu milionon da vendoj. Fine, la ludo vendis 1,5 milionojn da ekzempleroj antaŭ 2013.

 Kritikaj recenzoj 
La ludo ĝenerale ricevis pozitivan akcepton dum sia epoko. La prezento estis preskaŭ unuanime laŭdata: la vidaĵoj estis nomitaj « grandiozaj » kaj « mirindaj »,, ofte komparitaj kun tiuj de Myst. Kelkaj tamen plendis pri troa pikseliĝo. La filmecoj estis laŭdataj pro alta videokvalito. La rakonto kaj etoso estis nomitaj « tre bonaj », « interesaj kaj bone evoluigitaj », eĉ « sublima », kun iuj kritikistoj komparantaj ilin kun la romanoj de Jules Verne. Tamen la linieco de la intrigo ricevis kritikon.

Pli dividita estis la opinio pri la malfacileco: kelkaj laŭdis ĝin pro tio, ke ĝi ne lasas ludantojn blokiĝi, dum aliaj plendis, ke ĝi faras la ludon tro simplan kaj tro mallongan. Okazis ankaŭ plendoj pri la alklak-bazita interfaco, foje konsiderata maloportuna. La sondizajno estis la plej kritikata elemento: la malabunda muziko estis priskribita kiel ripetema kaj malforta. Kelkaj recenzistoj tamen laŭdis la ĉirkaŭajn son-efektojn.

La ludo ricevis atenton ankaŭ de ĝeneralaj ĉiutagaj ĵurnaloj kiel Télérama kaj Libération, kiuj ambaŭ publikigis tre pozitivajn recenzojn.

 Premioj 
Amerzone gajnis la premion Pixel-INA por videoludoj okaze de la Imagina-festivalo de Monako en 1999. Sokal atribuis la komercan sukceson de la ludo parte al tiu rekono.

 Posta influo 

La ludo estas ĝis hodiaŭ citata kiel unu el la plej bonaj ekzemploj de francaj aventuraj videoludoj. En 2003, Benoît Sokal pruntis la emblemon kaj la nomon de sia nova firmao, White Birds Productions, el la ludo. Amerzone estas foje referencata en liaj postaj ludoj, plej evidente en la serio Syberia. Amerzone estis cetere kompilita kun la unuaj du partoj de Syberia kiel la Syberia Collection, eldonita en oktobro 2009. 

Refaro de la origina ludo por PlayStation 5, Windows kaj Xbox Series X/S aperis la 24-an de aprilo 2025.

 Fontoj 
 Notoj 

 Referencoj 
Referencoj en la gvidlibro Amerzone: Strategies & Secrets :

Aliaj referencoj :

 Eksteraj ligiloj 
Amerzone ĉe MobyGames ()
Amerzone  ĉe Microids ()
Amerzone Remake ĉe Steam ()

Kategorio:Syberia
Kategorio:Videoludoj aperintaj en 1999
Kategorio:Videoludoj de The Adventure Company
Kategorio:Aventuraj videoludoj
Kategorio:Videoludoj kreitaj en Francio
Kategorio:Videoludoj ludeblaj per iOS
Kategorio:Videoludoj de Loriciel
Kategorio:Videoludoj ludeblaj per macOS
Kategorio:Videoludoj de Microids
Kategorio:Videoludoj ludeblaj per PlayStation
Kategorio:Videoludoj de Ubisoft
Kategorio:Videoludoj kreitaj en Francio
Kategorio:Videoludoj okazantaj en 1998
Kategorio:Videoludoj okazantaj en Sudameriko
Kategorio:Videoludoj ludeblaj per Vindozo