Krestoturako

Krestoturako (laŭ la scienca nomo Corythaeola cristata) kaj ankaŭ Granda blua turako estas birda specio de la familio de Musofagedoj. Estante 70–76 cm longa, ĝi estas la plej granda specio de turako. Ĝi havas ĉefe grizbluan plumaron kun vertikala blunigra kresto ĉirkaŭ 10 cm alta. La masklo kaj la ino havas similan plumaron. Ĝi estas vaste disvastiĝinta tra la afrika tropika pluvarbaro.

Taksonomio
Franca ornitologo Louis Pierre Vieillot priskribis tiun turakon kiel Musophaga cristata en 1816, antaŭ la germana ornitologo Ferdinand Heine metis ĝin en ĝia propran genron en 1860.

La Krestoturako estas la sola membro de la subfamilio Corythaeolinae (Koriteolenoj) ene de la turaka familio. Ĝiaj plej proksimaj parencoj estas la forkurantaj birdoj kaj plantomanĝantoj de la genro Crinifer. La komuna praulo de ambaŭ diverĝis de la praulo de ĉiuj aliaj turakaj specioj.

"Granda blua turako" estis deklarita la oficiala ordinara nomo fare de la Internacia Unio de Ornitologoj (IOC).
 Ĝi ankaŭ estas nomata blua plantagomanĝanto.

Aspekto
Ĝenerale, la Krestoturako longas 70–76 cm kaj pezas 800–1 231 g. La ​​plenkreska Krestoturako havas ĉefe grizbluajn suprajn partojn kun vertikala blunigra kresto, blanka mentono, flavverda malsupra brusto kaj flava ventro, kiu poste malheliĝas al kaŝtanbruna. La subvostaj kovriloj estas kaŝtanbrunaj, kaj la subvosto estas nigra kaj flaveca. La flava beko havas oranĝruĝan pinton, la okuloj estas brunaj kaj ĉirkaŭitaj de ringo de nigra nuda haŭto. La kruroj kaj piedoj estas nigraj kun flavaj plandoj. Ambaŭ seksoj havas similan plumaron.

Distribuado kaj habitato
La specio havas teritorion de Gvineo okcidente, orienten tra la subsaharaj landoj ĝis la Imatonga montaro en Suda Sudano; ĝi ankaŭ troviĝas en Ugando, Tanzanio kaj okcidenta Kenjo, sude ĝis la Demokratia Respubliko Kongo kaj Angolo. Ĝi loĝas en pluvarbaroj kaj galeriaj arbaroj. Ĝi ankaŭ adaptiĝis al areoj senarbarigitaj de homoj kaj povas prosperi en ĉi tiuj areoj.

Kutimaro
La Krestoturako estas sociema, kaj la individuoj formas malgrandajn grupojn de ĉirkaŭ ses aŭ sep individuoj.

Manĝado
La Krestoturako manĝas foliojn, florojn, kaj fruktojn de multaj plantospecioj, kiel tiuj de la genroj Musanga, Cissus, Ficus (kiel Ficus capensis) Polyalthia, Heisteria, Dacryodes, Pachypodanthium, Uapaca, Strombosia, Trichilia, Drypetes, Viscum, Beilschmiedia, Coelocaryon, Croton, kaj Pycnanthus. En Kenjo, ĝi estis registrita manĝanta mitzeeri (Bridelia micrantha) en aprilo, lokvaton (Eriobotrya japonica) en julio, gujavo (Psidium guajava) en septembro kaj Cordia africana novembre kaj decembre. Kampa esplorado en Ruando rivelis, ke folioj konsistigis ĉirkaŭ 25% de ilia dieto, estante manĝataj pli ofte kiam fruktoj estas malpli abundaj. La specio ankaŭ ludas rolon en semodisigo, ĉar ĝi ĝenerale elmetas semojn en siaj fekaĵoj je iom da distanco de la patrarboj.

Reproduktado
La specio nestas en arboj inter 8 kaj 25 metrojn supergrunde, kaj la nesto estas platformo el bastonetoj. Ambaŭ seksoj kovas la ovaron de du (malofte unu aŭ tri) ovoj dum 29–31 tagoj. La ovoj estas blankaj aŭ verdecblankaj kaj preskaŭ rondaj, mezurante 46–50 mm je 41–43 mm.

Interagado kun homoj
Tre rigardata kiel manĝaĵo en Okcidenta Afriko, ĝi ofte estas ĉasata kaj manĝata de lokanoj. La BaMbala kaj rilataj triboj ĉirkaŭ la urbo Kikwit en la DRK, nomas la grandan bluan turakon kolonvo. La viando estas populara en pli malgrandaj vilaĝoj, kaj la longaj vostoplumoj estas aprezataj por ornamaĵoj. La Mbuti-popolo de la Ituri-pluvarbaro en la Demokratia Respubliko Kongo konsideris la Krestoturakon (kiun ili nomas kulkoko) asociita kun okapioj, kiujn ili avertus pri danĝero per laŭta kriado. Ili kredas ankaŭ, ke manĝi la specion dum gravedeco povas rezultigi malfacilan naskon aŭ naskan misformaĵon. Ĝi ankaŭ estas klana totema besto kaj kiel tia, ne povas esti manĝata de membroj de tiu klano; se ili manĝas ĝin, iliaj dentoj laŭdire elfalas.

Bildaro

Referencoj

Eksteraj ligiloj


Kategorio:Musofagedoj
Kategorio:Birdoj de Afriko