Plurpunkta turstrigo

La Plurpunkta turstrigo (laŭ la scienca nomo Tyto multipunctata) aŭ Malgranda fulgostrigo estas strigo de la familio titonedoj. Ĉi tiu estas unu el la du grupoj de strigoj, la alia estante strigedoj. Ĝi estas mezgranda masko-strigo troviĝanta en malsekaj tropikoj de Aŭstralio. Iam konsiderita subspecio de la Tenebra turstrigo, ĝi distingiĝas pro sia malhela plumaro, pli forta punkteco, kaj pli altatona alvoko. La Plurpunkta turstrigo havas limigitan teritorion ene de nordorienta Aŭstralio kaj vivas ĉefe en malhelaj, malfermaj areoj de pluvarbaroj.

 Aspekto 
La malgranda fulgostrigo estas nokta strigo kun malhelgriza plumaro kaj distingaj blankaj makuloj. Ĝia korforma vizaĝdisko estas dukolora, kun hela kornokolora beko. Ĝi averaĝe estas 32–38 cm granda, kaj inoj estas tipe pli grandaj kaj pli agresemaj ol maskloj.

Ili estas vivejaj specialistoj, kio signifas, ke ili bezonas specifan vivejon por postvivi. Rilate al dieto, ili estas ĝeneralistoj, kio signifas, ke ili havas varian dieton kaj estas flekseblaj kun la predo, kiun ili konsumas. Ĝenerale, fulgostrigoj estas maloftaj, ĉar malfacilas observi ilin en la mallumaj, densaj arbaroj, en kiuj ili vivas. Tiu ​​fulgostrigo estas la tria plej granda aŭstralia arbarstrigo post la Forta strigo (Ninox strenua) kaj la Rufa strigo (Ninox rufa). Malgrandaj fulgostrigoj estas konataj kiel tre teritoriemaj kaj eligi laŭtan fajfon por forpuŝi entrudiĝintojn. Ĉi tiuj strigoj estas aparte vundeblaj al ŝanĝoj en sia vivejo kaj resursoj, ĉar ili ĝenerale troviĝas en malmultaj nombroj kaj havas malgrandajn ovodemetaĵojn.

 Taksonomio 
Strigoj ĝenerale subdividiĝas en du familiojn: Strigedoj (akcipitrostrigoj) kaj Titonedoj (maskostrigoj). La Plurpunkta turstrigo estas parto de la familio Titonedoj, en kiu estas ankaŭ la turstrigo (Tyto alba), la Longkrura turstrigo (Tyto longimembris) kaj la Aŭstralia turstrigo (Tyto novaehollandiae). La Plurpunkta turstrigo estas konsiderata maskostrigo pro la maskosimila aspekto de la plumoj, kiuj konturas ĝian vizaĝon. Ĉi tiu vizaĝostrukturo permesas pli bonan ricevon de sonondoj. Strigoj en la familio Titonedoj, kiel la Plurpunkta turstrigo, havas pli longan kaj pli maldikan kranion ol strigoj en la familio Strigedoj. La fungrotendena ŝlosmekanismo, kiu helpas la birdon ripozi, estas ankaŭ pli maldika ĉe la Plurpunkta turstrigo kompare kun la plej multaj aliaj strigoj.

Kelkaj esploristoj kredas, ke la Plurpunkta turstrigo estas aparta specio disde la Tenebra turstrigo (T. tenebricosa) pro iliaj diferencoj en grandeco, voĉoj kaj koloro de plumaro. La Plurpunkta turstrigo estas pli malgranda ol la Tenebra turstrigo kaj havas pli helan koloron de plumaro. Tamen, aliaj esploristoj opinias, ke ĉi tiuj strigoj estas parto de ununura specio, nome fulga strigo.
  Ili konsideras la grandan fulgostrigon (T. t. tenebricosa) kaj la malgrandan fulgostrigon (T. t. multipunctata) kiel fratajn subspeciojn.

 Habitato kaj distribuado 
La Plurpunkta turstrigo estas endemia de la malsekaj tropikoj de la Aŭstralazia regiono kaj havas malgrandan teritorion kaj disan distribuon. Ĉi tiu strigo estas limigita al malsekaj eŭkalipt-arbaroj proksime de la marbordo de nordorienta Kvinslando, Aŭstralio. Ĉi tiuj strigoj ofte estas registritaj norde de la Granda Disiga Montaro. La Plurpunkta turstrigo ĝenerale okupas areojn de 200-800 hektaroj.

La Plurpunkta turstrigo loĝas ĉefe en praarbaroj kun kavaĵoj de arboj preskaŭ 1 m profundaj. Ili plejparte nestas, manĝoserĉas kaj ripozas en malpli ĝenitaj areoj de la arbaro proksime al la riverbordaj zonoj kaj pluvarbaraj ravinoj. Ili tendencas eviti malfermajn aŭ eksponitajn areojn de la arbaro kaj preferas malhelajn, malvarmetajn kaj ŝirmitajn lokojn. La birdo kutime ripozas en foliaro, vitoj, ene de kavaĵoj de grandaj maturaj arboj, en kavernoj kaj rokaj klifrandoj. Ĉar ilia viveja areo estas limigita al ĉi tiuj densaj, pli malsekaj arbartipoj, la Plurpunkta turstrigo estas konsiderata kiel viveja specialisto. Fakte, ili estas la solaj membroj de la familio Titonedoj, kiuj vivas profunde ene de la arbaroj de la Malsekaj Tropikoj de Kvinslando. La Plurpunkta turstrigo ripozas en odoraj melaleŭkoj (Melaleuca squarrosa), malglataj arbofilikoj (Cyathea australis), gahnia aspera (Gahnia aspera), montgrizaj eŭkaliptoj (Eucalyptus cypellocarpa), jerĉukoj (Eucalyptus consideniana), viktoriaj eŭkaliptoj (Eucalyptus pseudoglobulus), arĝentpintaj fraksenoj (Eucalyptus sieberi), ruĝaj ferŝeloj (Eucalyptus tricarpa) kaj manaogumoj (Eucalyptus viminalis). Oni konas, ke maskloj uzas pli vastan gamon da ripozejoj, dum inoj preferas ripozi en arbokavaĵoj de eŭkaliptoj. Fulgostrigoj elektas ripozi en ĉi tiuj lokoj ĉar multaj el iliaj predoj dependas de ĉi tiuj arbartipoj.

 Seksodiferencoj 
Malgrandaj fulgostrigoj estas konataj pro "inversa seksa dimorfismo", kio signifas, ke la ino estas pli granda ol la masklo. Fakte, ili havas la plej okulfrapan inversan seksan dimorfismon el ĉiuj strigaj specioj en la mondo. Inaj fulgostrigoj estas 1,7 fojojn pli pezaj ol maskloj kaj 1,8 fojojn pli grandaj ol maskloj. Inoj pezas 1 000-1 200 g kaj maskloj pezas 550-700 g. Inaj fulgostrigoj varias en grandeco de 44–51 cm kaj maskloj de 37–43 cm. La du seksoj ankaŭ havas rimarkindajn diferencojn en sia dieto, konduto, voĉoj, teritorioj kaj preferata vivejo. Tamen, ambaŭ seksoj havas identan plumaron. La averaĝa hejmteritoria grandeco de maskloj estas 3 025 hektaroj kaj estas tipe pli granda ol por inoj je 994 hektaroj.

 Kutimaro 

 Voĉo 
La krioj de la Plurpunkta turstrigo estas laŭtaj kaj povas atingi distancon de ĝis 1 km, depende de la pejzaĝo. La masklo kaj ino estas konataj pro regula komunikado dum la nokto kaj kelkaj paroj duetas dum ili defendas siajn teritoriojn. Fulgostrigoj respondas al la krioj unu de la alia de malproksime kaj ili ankaŭ respondas al la krioj de malsamaj specioj kiel la Aŭstralia turstrigo (Tyto novaehollandiae). La laŭtaj voĉoj de la fulgostrigo estas perfektaj por ilia medio. Ĉi tiuj krioj estas sufiĉe laŭtaj por penetri la densan vegetaĵaron de la pluvarbaroj, kiujn ili loĝas.

Fulgostrigoj spontanee voĉas dum la tuta nokto sed plejparte ĉe krepusko kaj tagiĝo, precipe dum la unuaj horoj post sunsubiro kiam ili forlasas siajn ripozejojn. Strigoj estas plej voĉemaj en trankvilaj noktoj sen precipitaĵo. Ili ne voĉas dum noktoj de forta vento aŭ pluvo ĉar ĉi tiuj kondiĉoj malhelpas la disvastiĝon de sono. Vokado estas pli ofta dum la reprodukta periodo.

 Manĝado 
La Plurpunkta turstrigo estas ĝeneralista predanto ĉar ĝi ĉasas diversecon da predoj ene de sia limigita distribua areo. La Plurpunkta turstrigo manĝas plejparte arbarajn kaj surterajn mamulojn. La plej oftaj arbaraj predoj estas sukerglisiloj (Petaurus breviceps) kaj ordinaraj ringvostaj didelfoj (Pseudocheirus peregrinus). La ĉefaj surteraj predoj estas perameloj, ratoj kaj marsupiaj musoj (anteĥinoj). Plurpunkta turstrigo ankaŭ manĝas birdojn, reptiliojn kaj insektojn. Plurpunkta turstrigo manĝas birdojn kiel la reĝpapagon (Alisterus scapularis) kaj la karmezinan rozelon (Platycercus elegans). La plej multaj insektoj en ilia dieto estas skaraboj. La Plurpunkta turstrigo estas oportunisma manĝanto, tial ili varias sian dieton laŭ la disponebla predo. Ili egale respondas al ŝanĝoj en la komunumo de sia predo, inkluzive de reproduktaj cikloj. Tial, la dieto de tiu fulgostrigo povas multe varii de regiono al regiono, eĉ ene de mallonga distanco.Smith, Peter, 1984. "Prey items of the sooty owl and barn owl at Bega, New South Wales". Corella, 8, pp.71-72.

La Plurpunkta turstrigo konsumas speciojn preskaŭ minacatajn aŭ endanĝerigitajn laŭ la leĝaro de la Kvinslanda Registaro (Naturkonservada Leĝo de 1992 kaj la Naturkonservada Faŭna Regularo de 2006) kiel la lemuroidan ringvostan didelfon (Hemibelideus lemuroids), la Atertonan antekinon (Antechinus godmani), la Herbertriveran ringvostan didelfon (Pseudochirulus herbentensis), la orientan pigmean didelfon (Cercartetus nanus), la fumplenan muson (Pseudomys fumeus), la larĝdentan raton (Mastacomys fuscus) kaj la Godman-antekinon (Antechinus godmani), kiu estas konsiderata inter la plej maloftaj antekinoj en Aŭstralio.

Historie, fulgostrigoj festenis ĉefe per surteraj mamuloj, sed multaj specioj nun estas loke formortintaj. Rezulte, la strigo ŝanĝis sian elekton de predo al arbaraj mamuloj. Arbara predo pliiĝis de 55% al ​​81% de la dieto de la strigo ekde la eŭropa setlado. Pli ol duono de la dieto de la strigo konsistas el enkondukitaj specioj kiel la nigra rato (Rattus rattus) kaj la doma muso (Mus musculus). Ili manĝas speciojn pezantajn de 10 ĝis 1 300 g. Inoj estas konataj pro konsumado de pli grandaj predoj ol maskloj. Inaj strigoj englutas predon pezantan pli ol 1 000 g, dum maskloj manĝas predon malpli ol 500 g. La ĉefa predo por inoj estas la granda glisilo (Petauroides volans), dum la ĉefa predo por maskloj estas la sukerglisilo.

 Reproduktado 
Ĝenerale, Tyto-strigoj havas neregulajn kaj neantaŭvideblajn reproduktajn kutimojn. kaj povas reproduktiĝi iam ajn dum la jaro, nome en "nesezona reproduktado". Kvankam ili povas havi pintojn de reproduktada agado printempe, kiam predo abundas. Reproduktaj kutimoj varias de regiono al regiono, sed la strigoj ĝenerale reproduktiĝas de marto ĝis majo.Hollands, David. 1991. "Birds of the Night". Reed Books Nestumado estas determinita de mediaj faktoroj kiel pluvo kaj disponebla predo. Oni raportis, ke Plurpunktaj turstrigoj uzas Eucalyptus grandis, Syzygium paniculatum, Castanospermum australe, Ailanthus triphysa kaj Ficus sp. por nesti.

Tiuj birdoj estas monogamajDepartment of Environment and Conservation (NSW) (2006). NSW Recovery Plan for the Large Forest Owls: Powerful Owl (Ninox strenua), Sooty Owl (Tyto tenebricosa) and Masked Owl (Tyto novaehollandiae). Department of Environment and Conservation (NSW), Sydney, Australia. kaj montras gepatran zorgadon. Gepatroj nutras siajn idojn post la 10-monata aĝo. Inoj restas tre proksime al la nesto dum reproduktado dum 10 semajnoj aŭ pli. Dum kovado, maskloj provizas manĝaĵon por la ino kaj la idoj. Post kiam la idoj elnestiĝas, ambaŭ gepatroj kontribuas al la manĝigado. La ovformo estas priskribita kiel ovala aŭ elipsoida. La ovvolumeno por tiu fulgostrigo varias de 32,4 ĝis 46,4 cm³ kaj la longo de iliaj ovoj varias de 4,45 ĝis 5,39 cm. Ili kutime havas ovodemetadon de 1 aŭ 2 ovoj, kio ĝenerale estas malpli ol aliaj strigoj, kaj ili havas nur unu ovodemeton jare. Se ino demetas pli ol unu ovon, ŝi demetas ilin kvar tagojn aparte. Inoj kovas la ovojn dum 5-6 semajnoj. Junaj strigoj elnestiĝas post 2-3 monatoj kaj forlasas siajn gepatrojn post 6-8 monatoj. La idoj malkaŝas malhelan plumaron post 4 monatoj. La nove sendependaj strigoj foriras ĝis 10–20 km for de la nesto.

 Referencoj 

 Bibliografio 
 Bruce, M. D. (1999). "Family Tytonidae (Barn-owls)". En del Hoyo, J.; Elliott, A.; Sargatal, J. (eld.). Handbook of Birds of the World, Volume 5: Barn-owls to Hummingbirds. Lynx Edicions. ISBN 84-87334-25-3.
 Shawyer, Colin (1994). The Barn Owl. Hamlyn. ISBN 0-600-57949-2.
 Svensson, Lars; Zetterström, Dan; Mullarney, Killian; Grant, Peter, J. (1999). Collins Bird Guide. Harper & Collins. ISBN 0-00-219728-6.
 Taylor, Iain (2004). Barn Owls: Predator-prey Relationships and Conservation. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-54587-7.
Wildlife-australia.com

Eksteraj ligiloj



Kategorio:Strigoformaj
Kategorio:Birdoj de Aŭstralio
Kategorio:Birdoj de Oceanio