Sejŝela ringopapago

Sejŝela ringopapago aŭ Sejŝelinsula ringopapago () estis jam formortinta mezgranda papago de la genro Psittacula de la Psitakuledoj, indiĝena de la Sejŝeloj en okcidenta Hinda Oceano. Ĝi estis klasita kiel membro de la tribo Psittaculini, kun aliaj papagoj el apudaj insuloj. Ĝi estis science nomita Palaeornis wardi fare de la brita ornitologo Edward Newton en 1867, kaj la specia epiteto estas honorigo al la brita funkciulo Swinburne Ward kiu havigis la specimenojn kiuj formis la bazon por la priskribo. Ĝi troviĝis sur la insuloj Mahé, Silhouette, kaj eble Praslin. Dek haŭtspecimenojn ekzistas nuntempe, sed neniu skeleto. Kvankam la specio estis poste translokigita en la genron Psittacula, genetikaj studoj kondukis kelkajn fakulojn sugesti, ke ĝi apartenu al  restarigita Palaeornis kun la tre proksima parenca Aleksandra ringopapago (P. eupatria) de Azio.

Tiu ĉi papago estis ĉirkaŭ 41 cm longa, kun longa, pinta vosto. La masklo estis plejparte verda, kun blua sur partoj de la kapo, kaj nigra strio sur la vango. La malsupra flanko estis flaveca, kaj la birdo havis purpurruĝan makulon sur la flugiloj. La vosto estis blua, verda kaj flava, kaj la beko estis ruĝa kaj flava. Al la ino mankis la vangostrio, kaj la junulo similis la inon. Ununura bildigo el la vivo estas konata, pentraĵo el 1883 de la brita artistino Marianne North. Malmulte estas konata pri la kutimoj de la birdo, sed ili estis supozeble similaj al tiuj de la Aleksandra papago, kunlaborante en grupoj en arbaroj, kaj farante flugojn inter komunaj ripozejoj kaj manĝejoj. Ĝi vivis en indiĝenaj arbaroj, sed adaptiĝis al kultivataj areoj kiam ĉi tiuj estis senarbarigitaj, kaj ĝia dieto inkluzivis fruktojn. Kvankam abunda en 1811, ĝi fariĝis malofta antaŭ 1867 pro homa persekutado pro sia perceptita damaĝo al kultivaĵoj. La lasta konfirmita individuo estis pafita en 1893, kaj neniuj birdoj estis troveblaj antaŭ 1906.

Taksonomio
En 1867, la brita ornitologo Edward Newton science priskribis kaj nomis novajn speciojn kiujn li estis akirintaj dum sia unumonata restado en la Sejŝeloj, inter kiuj la Sejŝela papago, kiun li nomis Palaeornis wardi. Li asertis, ke ĝia ordinara nomo estas "cateau vert", kaj ke la specia epiteto honoris al Swinburne Ward, brita komisiestro en Sejŝeloj el 1862 ĝis 1868. Ward estis haviginta tri haŭtaĵoj de la birdo el la insulo Mahé (la plej granda insulo de Sejŝeloj), el kiuj la specio estis priskribita; tiuj senholotipaj specimenoj estis katalogitaj kiel UMZC18/Psi/67/g/1-3 en la Muzeo pri Zoologio de la Universitato de Kembriĝo, kaj temas pri du inoj kaj unu masklo.

Newton ne trovis iujn ajn birdojn sur Mahé kiam li vizitis ĝin en 1866, sed vidis ilin sur la najbara Silhouette. Bazite sur onidiroj, Newton deklaris, ke ili ankaŭ vivis sur la insulo Praslin. Newton kaj lia frato, la brita ornitologo Alfred Newton, publikigis ilustraĵon prezentantan ambaŭ seksojn en 1876 fare de la nederlanda artisto John Gerrard Keulemans, bazitan sur poste ricevitaj specimenoj. La ilustraĵo de Keulemans pri la specio por la libro "Extinct Birds" de la brita zoologo Walter Rothschild el 1907 baziĝis sur lia pli frua ilustraĵo. Rothschild, W. (1907). Extinct Birds. London: Hutchinson & Co. p. 66.  Dek haŭtospecimenoj ekzistas hodiaŭ, sed neniuj skeletoj, konservitaj ĉe la Universitato de Kembriĝo, la Muzeo pri Natura Historio ĉe Tring, la Nacia Muzeo de Natura Historio de Parizo, Francio, la Usona Muzeo de Natura Historio, kaj la Muzeo de Kompara Zoologio ĉe la Universitato Harvard.

Aspekto
La Sejŝela ringopapago estis ĉirkaŭ 41 cm longa, kun longa, pinta vosto. La flugilo de masklo estis 204–208 mm longa, la vosto 184–187 mm, la bekokresto (supra surfaco de la beko) 33–34 mm, kaj la tarsometatarso (malsupra krurosto ankaŭ konata kiel tarso) 22 mm. La flugilo de ino estis 182–204 mm, la vosto 200–261 mm, la bekokresto 29–34 mm, kaj la tarsometatarso 20–22 mm.

La masklo estis ĝenerale verda, iomete pli pala kaj pli flaveca sur la malsupraj partoj, kun la malantaŭo de la kapo, nuko, kaj mallarĝaj strioj sur la vangoj nuance al palblua. Ĝi havis larĝan, nigran vangostrion (ankaŭ nomatan bendo aŭ nekompleta kolumo) kaj obskuran, mallarĝan linion de la vaksaĵo (la nuda makulo ĉirkaŭ la naztruoj) ĝis la okulo. La abdomeno estis flavecverda, kaj estis purpurruĝa aŭ malhelverda makulo (ankaŭ nomata speguleto) sur la flugilaj kovriloj. La supra flanko de la centraj vostoplumoj estis blua kun flavaj pintoj, la vostoplumoj sur la flankoj estis verdaj, kaj la malsupra flanko de la vosto estis flava. La beko estis ruĝa kun flava pinto, la irisoj estis flavecaj, kaj la piedoj estis grizaj. Al la ino mankis la nigra vangostrio, kaj la nematura birdo estis simila al la ino, sed kun pli mallongaj vostoplumoj.

La konservitaj specimenoj montras, ke la Sejŝela ringopapago estis pli malgranda kaj havis pli mallongajn flugilojn, same kiel iomete malpli fortikan bekon, ol la Aleksandra ringopapago. Dum ĉiuj skeletaj elementoj de la maskla Aleksandra ringopapago estis pli grandaj ol tiuj de la maskla Sejŝela ringopapago, rentgena foto de ina Sejŝela ringopapago montras, ke ĝi havis pli grandan kranion, rostron (supra makzelo), mandiblon, ulnon (malsupra flugilosto), kaj tibiotarson (krurosto) ol la ina Aleksandra ringopapago, sed pli mallongan tarsometatarson kaj karpometakarpon (plej ekstera flugilo aŭ manosto). La maskla Sejŝela ringopapago diferencis de la maskla Aleksandra ringopapago per tio, ke ĝi ne havas rozkoloran kolumon, ĉar la vangoj kaj malantaŭo de la kolo estis kovritaj per bluo anstataŭ blugriza, ĉar la nigra bendo, kiu ĉirkaŭis la vangojn, estis pli fajna, etendiĝante ĝis la malantaŭo de la kolo, kaj ĉar ĝia malsupra flanko estis pli flaveca. La flugiloj kaj vosto estis pli mallongaj kaj pli larĝaj.

Kutimaro kaj ekologio
Malmulto estas konata pri la kutimoj de la Sejŝela ringopapago, sed ili supozeble similis al tiuj de la Aleksandra ringopapago, kiu grupiĝas en arbaroj kaj plej multaj arbarkovritaj vivejoj, farante ĉiutagajn flugojn, je konsiderindaj altoj kelkfoje, inter noktaj komunaj ripozejoj kaj manĝejoj. La Sejŝela ringopapago vivis en indiĝena arbaro, sed kiam tio estis senarbarigita, ĝi adaptiĝis al malfermaj, kultivitaj areoj, kaj ĝia dieto inkluzivis fruktojn. Raporto de la brita kirurgo James Prior en 1820 deklaris, ke ili "ne estis rimarkindaj pro siaj imitaj kapabloj".

Referencoj

 Eksteraj ligiloj 

Kategorio:Papagedoj
Kategorio:Birdoj de Afriko
Kategorio:Formortintaj birdoj