Politika historio

Politika historio estas interfaka studo ĉe la intersekciĝo de historio kaj politika scienco, studante la historion de politikaj teorioj kaj institucioj, politikajn eventojn kaj iliajn interrilatojn en historia perspektivo, kaj kiu fokusiĝas al la ŝtato kaj politikaj agentoj. Ĉiu signifa politika esplorado tiamaniere aŭ alie implikas turniĝon al politika historio.

En historiisma historiografio de la 19-a jarcento, politika historio estis la superrega studfako. Evoluoj en socio kaj kulturo kutime ricevis duarangan konsideron. La agoj kaj decidoj faritaj de ŝtatestroj kaj registaroj, diplomatio kaj internaciaj rilatoj, militoj kaj bataloj estis do la fundamentaj temoj de politika historio. Politics: The historical development of economic, legal, and political ideas and institutions, ideologies and movements.  In The Dictionary of the History of Ideas.

La unuan "sciencan" politikan historion verkis Leopold von Ranke en Germanio en la 19-a jarcento. Liaj metodologioj profunde influis la manieron kiel historiistoj kritike ekzamenas fontojn. Grava aspekto de politika historio estas la studo de ideologio kiel forto por historia ŝanĝo. Studoj pri politika historio kutime fokusiĝas al ununura nacio, ĝia politika ŝanĝo kaj ĝia evoluo. Historiisto Joanne B. Freeman argumentas, ke "politika historio kiel tuto ne povas ekzisti sen la studo de ideologiaj breĉoj kaj iliaj sekvoj." Joanne B. Freeman, Founding Bothers  

En la 20-a jarcento, diversaj fluoj de klasika politika historio defiis ĝian superecon, inkluzive de la franca Skolo de Analoj el la 1930-aj jaroj, okcidentgermana struktura historio (Bielefeld) el la 1950-aj jaroj, historia socioscienco el la 1970-aj jaroj, kaj Nova Kulturhistorio el la 1990-aj jaroj. La termino "okazaĵhistorio" (france: histoire événementielle ) estis uzata pejorative fare de historiistoj de la Skolo de Analoj por distingi sin de la "klasika" historia stipendio de la 19-a jarcento.

Dum la 20-a jarcento, la privilegia pozicio de politika historio estis defiita el pluraj flankoj: 

 Evoluciistoj volis vidi la historion de "la Popolo" kiel ian superindividuan enton.
 Marksistoj komprenis historion kiel klasbatalon inter tiuj, kiuj posedis kaj tiuj, kiuj laboris por la reganta klaso.
 Kulturaj historiistoj kiel Karl Lamprecht en Germanio kaj Troels Troels-Lund en Danio ŝanĝis sian fokuson al kulturo kaj ĉiutaga vivo.
 La franca skolo de Annales vidis politikan historion kiel malgrandajn surfacajn ondetojn sur jarcentaĵaj historiaj strukturoj. 
 La sociosciencoj faris grandajn paŝojn kaj la metodojn evoluigitajn por ĉi tiuj temoj historiistoj aplikis al la pasinteco.

En la 1970-aj jaroj, politika historio perdis sian tiam dominan lokon en pluraj landoj. Ĉi tiu procezo nomiĝas la soci-historia revolucio.

Tamen, diversaj aspektoj de ĉi tiuj kritikoj estis integritaj en lastatempajn esplorojn kaj kondukis al "Nova Politika Historio". En moderna historia scienca esplorado, la neceso de politika historio apenaŭ plu estas disputata; prefere, ŝajnas, ke ĝi reakiras sian allogon, foje signife vastigita por inkluzivi novajn demandojn kaj metodojn. 

 Referencoj 

 Eksteraj ligiloj 

 sciencula revuo Diplomatia Historio
 Dokumentoj de Diplomatia Historio 

Kategorio:Studfakoj de historio
*