Flavorela rozelo

Flavorela rozelo (Platycercus icterotis, kaj loke ankaŭ moyadong) estas specio de papagoj en genro Platycercus (rozeloj), kiu estas indiĝena kaj endemio de sudokcidenta Aŭstralio. La kapo kaj malsupraj partoj estas brilruĝaj, kaj la dorso estas makulecnigra; flava areo ĉe la vango distingas ĝin de aliaj birdoj de la genro Platycercus. Plenkreskuloj de la specio montras seksan dimorfismon, kaj la inoj estas ĝenerale pli senkoloraj; junuloj ne havas la okulfrapajn kolorojn de maturaj birdoj, kaj la karakteriza modelo ne estas tiel facile distingebla. Ilia komunikada voko estas mallaŭte elsendata pink-pink sono, kaj multe de ilia konduto estas relative diskreta. Ilia vivejo estas en eŭkaliptaj arbaroj kaj maldensarbaroj, kie ili ofte restas nerimarkitaj ĝis ili ŝajne manĝas semojn ĉe proksimaj senarbigitaj areoj.

Individuoj formas pariĝantajn parojn kaj ĝenerale restas en unu loko, kvankam ili kuraĝas eliri por aliĝi al malgrandaj grupoj ĉe abundaj nutraĵfontoj. La flavorela rozelo estas ĉefe herbovora, ĝia dieto konsistas plejparte el semoj de herboj kaj aliaj plantoj, kvankam nektaro kaj insektaj larvoj estas foje manĝataj. La damaĝo atribuita al la specio ĉe enkondukitaj frukto- kaj gren-rikoltoj rezultigis ilian deklaron kiel plagon kaj la ŝtato permesis, ke ili estu mortigitaj aŭ kaptitaj. Ili estas pli silentemaj kaj sociemaj ol rozeloj de aliaj aŭstraliaj regionoj, de kiuj ili estas geografie izolitaj kaj fariĝis internacie popularaj kiel birdo de bredejoj. Ilia historio en birdobredado komenciĝis per du litografioj de 1830 de vivaj specimenoj en Anglio fare de Edward Lear. Sukcesa reproduktado en kaptiteco komenciĝis tie dum la komenco de la 20-a jarcento.

La populacio estas klasifikita kiel du subspecioj, reprezentante enlandan grupon loĝantan en la agrikultura distrikto kaj alian pli proksime al la marbordo en kwongan, altaj arbaroj kaj diversaj maldensarbaroj. La abrupta koincido de la teritorio de ĉi tiuj grupoj, difinita per lando kun pli malalta pluvokvanto inter Albany kaj Geraldton, estas zono de hibridiĝo inter la du subspecioj Platycercus icterotis icterotis kaj P. icterotis xanthogenys. La klasifiko de la specia rilato al frataj taksonoj de Platycercus estas malpli kompleksa, pro ilia ekologia kaj geografia izoliteco, kaj ili estas parencaj al subgenro Platycercus (Violania).

Taksonomio
La unua priskribo de la specio estis publikigita de C. J. Temminck kaj Heinrich Kuhl en 1820 kiel Psittacus icterotis,Psittacus icterotis Temminck, C.J. & Kuhl, H. en Kuhl, H. 1820. Conspectus Psittacorum. Cum specierum definitionibus, novarum descriptionibus, synonymis et circa patriam singularum naturalem adversariis, adjecto indice museorum, ubi earum artificiosae exuviae servantur. Nova Acta Physico-Medica Academiae Caesareae Leopoldino-Carolinae 10: 1–104 pls I-III uzante kolekton akiritan en King George Sound (Albany (Okcidenta Aŭstralio)). Kuhl iam erare ricevis la solan aŭtorecon por la priskribo; tio poste estis korektita por inkluzivi Temminck; Collar, N. & Boesman, P. (2018). Western Rosella (Platycercus icterotis). En: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eld.). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. (alirita la 23an de Oktobro 2018).  Kuhl mem citis la pli fruan laboron de Temminck en la teksto priskribanta iliajn tri specimenojn."Subspecies Platycercus (Violania) icterotis icterotis (Temminck & Kuhl, 1820)". Australian Faunal Directory. Department of the Environment and Energy. Alirita la 23an de Oktobro 2018.  La epiteto icterotis, signifanta "flava orelo", devenas de la antikva greka lingvo kaj supozeble rilatas al la flava vango. Cayley, Neville W. (2011). Lindsey, Terence R. (eld.). What bird is that?: a completely revised and updated edition of the classic Australian ornithological work (Signature ed.). Walsh Bay, N.S.W.: Australia's Heritage Publishing. p. 406. ISBN 978-0-9870701-0-4.  Gray, Jeannie; Fraser, Ian (2013). Australian Bird Names: A Complete Guide. Collingwood, Victoria: Csiro Publishing. p. 150. ISBN 978-0-643-10471-6.  Ili estis apartigitaj de la genro Psittacus en 1830 fare de Nicholas Vigors, al la genro Platycercus, kiun li starigis kvin jarojn antaŭe; la specia epiteto, kiun li nomumis, estis Platycercus stanleyii. Mathews, Gregory M. (1917). "Platycercidæ". En Mathews, Gregory M. (eld.). No. 355. Platycercus icterotis. Yellow-Cheeked Parrot. (Plate 303.). The birds of Australia. Vol. 6. Witherby & Co. pp. 329–37. 

Du subspecioj estas agnoskitaj ĉe la Aŭstralia Faŭna Adresaro, la nomiga Platycercus icterotis icterotis kaj priskribo de enlandaj specimenoj kiel subspecio Platycercus icterotis xanthogenys."Species: Platycercus (Violania) icterotis [complete".] Australian Faunal Directory. Department of Energy and Environment. Alirita la 28an de Oktobro 2018. "Taxonomic Decision for Subspecies Arrangement: Condon, H.T. 1975."  La ​​enlanda subspecio citas la priskribon de Tommaso Salvadori de 1891 pri nova specio Platycercus xanthogenys, publikigita en la Proceedings of the Zoological Society, Salvadori, T. (1891). "Descriptions of two new species of parrots of the genus Platycercus". Proceedings of the Zoological Society of London. 1891: 129–130. "Platycercus xanthogenys, sp. nov."  rezultanta el lia laboro pri katalogo de psitakaj specimenoj ĉe la Brita Muzeo; ĉi-lasta verko enhavas ilustraĵon de la holotipo fare de J. G. Keulemans. Salvadori, T. (1891). "Catalogue of the Psittaci, or Parrots". Catalogue of the Birds in the British Museum. 20: 555–56, pl. xvi.  Revizio en 1955 fare de Arthur Cain proponis, ke la tipa loko por P. icterotis xanthogenys estis Wongan Hills,
 Cain, Arthur J. (1955). "A revision of Trichoglossus hematodus and of the Australian Platycercine parrots". Ibis. 97 (3): 432–79. doi:10.1111/j.1474-919X.1955.tb04978.x.  arbitre, sed akceptita kiel logika supozo, ke la kampolaboristo de John Gould, nome John Gilbert, povus esti akirinta specimenon tie kaj ĝi similis al tiuj trovitaj vivantaj ĉe tiu loko. Condon, H.T. (1975). Checklist of the Birds of Australia. Part 1 Non-Passerines. Melbourne: Royal Australasian Ornithologists Union. pp. 196–97.  Revizio fare de Herbert Condon, publikigita en la Checklist of the Birds of Australia (RAOU, 1975), subtenas klasifikon de du subspecioj:
 Platycercus (Violania) icterotis icterotis (Temminck & Kuhl, 1820)
 sinonimoj: Psittacus icterotis Temminck & Kuhl, 1820 [kaj Temminck 1821]; Platycercus stanleyii Vigors, 1830; Platycercus icterotis salvadori Mathews.
 Platycercus (Violania) icterotis xanthogenys Salvadori, 1891
 sinonimoj: Platycercus xanthogenys Salvadori, 1891; Platycercus icterotis whitlocki Mathews, 1912.

Revizio kaj katalogado en la 20-a jarcento komencis ekzameni la klasifikon de la malmultaj konataj specimenoj, ofte provizitaj sen lokdetaloj, kaj, escepte de A. J. North, citis la laboron de Salvadori en 1891. En recenzo de materialo en la Tring-kolekto en Anglio, kompletigita de Bernard Woodward ĉe la Perth Museum kaj la kolekto de kampolaboristo J. T. Tunney, la trinomo Platycercus icterotis xanthogenys estis publikigita de Ernst Hartert en 1905. Hartert, Ernst (1905). Walter Rothschild (eld.). List of birds collected in North-western Australia and Arnhem-land by Mr. J. T. Tunney. Novitates zoologicae: a journal of zoology in connection with the Tring Museum. Vol. 12. Tring: Zoological museum. pp. 212–13.  La aŭtoro Gregory Mathews, fervora eksponento de subspecia klasifiko, citas la specion Platycercus xanthogenys, Salvadori, sed forigis la epiteton xanthogenys prove proponante tri novajn taksonojn. Mathews notas la apartigon fare de Salvadori de la tipa specimeno de du aliaj en la Gould-kolekto, tiam tenata ĉe la Londona muzeo, kaj singardon nur donante la fonton de la haŭto kiel "nekonatan, sed probable Aŭstralio". Mathews proponis tri subspeciojn en 1912, ĉiu kun mallonga distingiga rimarko, kiu estos plivastigita en pli posta volumo de lia serio Birds of Australia. Mathews, G.M. (1912). "A Reference-List to the Birds of Australia". Novitates Zoologicae. 18 (1911) (171–455): 171–74, 273. doi:10.5962/bhl.part.1694. 

La priskribo en tiu verko de 1917 traktas la tipon de nomiga P. icterotis icterotis, kiun li antaŭe atribuis al la loko "Shark Bay". Ĉi tion Mathews korektis al la loko "Albany, Sudokcidenta Aŭstralio". En la antaŭparolo al la sama volumo, Mathews atribuas la materialon ekzamenitan el la sudokcidento de Aŭstralio al la kolektoj de la botanikisto Robert Brown dum la ekspedicio Flinders. La aŭtoro ankaŭ korektis sian referencon al "Point Cloates", donitan en lia determino de 1912 pri la nekonata fonto de la tipo en la priskribo de Salvadori de 1891, Platycercus xanthogenys. Li metis la lokon preter Jorko (Okcidenta Aŭstralio). Tie ĉi John Gilbert kolektis dum vizito al la okcidenta kolonio en la 1830-aj jaroj.

Nova taksono P. icterotis salvadori (flavvanga papago) diferencigas tiujn trovitajn ĉe Wilson's Inlet kiel "havantajn malpli da ruĝo sur la mantelo", kaj alia, P. icterotis whitlocki (flavvanga papago de Dundas), kiel pli malgrandaj, malpli bluaj ĉe la flugiloj, kaj pli senkoloraj ruĝaj plumoj ĉe la kapo en la specimenoj akiritaj de Lago Dundas (Dundas). La epiteto whitlocki estis uzata de aŭtoroj en ornitologia literaturo por honori la okcident-aŭstralian kampan esploradon fare de Frederick Lawson Whitlock.whitlocki Jobling, J. A. (2018). Key to Scientific Names in Ornithology. En: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eld.) (2018). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. (alirita el www.hbw.com la 21an de Julio 2018).  

La notoj de Whitlock kaj aliaj aŭtoroj raportantaj el Okcidenta Aŭstralio, inkluzive de Tom Carter kaj A. W. Milligan, estis kunmetitaj aŭ cititaj de Mathews. Eraroj enkondukitaj al la malabunda scio fare de li mem kaj aliaj estis agnoskitaj. La vario en la koloroj de la dorso estis proponita kiel akordiĝanta kun malsama vivejo aŭ kiel karakterizaĵo de plene matura plumaro. Li konkludis, ke ekzistis almenaŭ du subspecioj — proksimume kiel marborda kaj enlanda formoj — kiuj povus esti pli diversaj se kompleta serio de specimenoj estus ekzamenita. La ​​priskribo de la populacio kiel du aŭ tri subspecifaj taksonoj fare de Mathews estas citita ene de la specio-limigo, lia P. icterus whitlocki, kune kun la P. xanthogenys de Salvadori, estas notitaj kiel sinonimoj por la enlanda subspecio.

La rozeloj spertis diversajn sistemajn aranĝojn por ĉirkaŭlimigi la disputigajn fratajn taksonojn de norda kaj orienta Aŭstralio, el kiuj la plej multaj koincidas laŭ teritorio kaj intergradado. Studo rezultigis la publikigon de novaj genroj fare de Wells kaj Wellington en 1992. En ilia klasifiko, la genronomo Hesperapsittacus estis priskribita, kaj ĉi tiu specio estis proponita kiel la tipo. Tiu revizio estis inkludita kelkajn jarojn poste, fare de Richard Schodde (1997), en subgenrajn nomojn; la nomo Hesperapsittacus fariĝis havebla por la subgenro de Schodde, sed li anstataŭe nomumis ilian genronomon Violania por la alianco de subgenro Platycercus (Violania), Wells & Wellington, 1992. Sekve, la du genroj de Wells kaj Wellington, nome Violania kaj Hesperapsittacus, fariĝis sinonimaj kun la subgenra nomo de ĉi tiu specio."Subgenus Platycercus (Violania) [complete".] Australian Faunal Directory. Department of Energy and Environment. Alirita la 28an de Oktobro 2018. "Taxonomic Decision for synonymy: Schodde, R., 1997."  Ĉi tiu aranĝo ligas la okcidentajn speciojn al la komplekso "Platycercus eximius-adscitus-venustus", kiujn Les Christidis kaj Walter Boles apartigis al specioj en 2008. Christidis, L. & Boles, W.E. (2008). Systematics and Taxonomy of Australian Birds. Melbourne : CSIRO Publishing. p. 155. ISBN 978-0-643065116  La valideco de la aliancoj en la subgenra aranĝo, precipe de Platycercus (Violania), estis testita en 2015, per plurloka aliro al filogenetika analizo, kaj proponis hipotezon, kiu defias la rilatojn ene de la genro. Shipham, Ashlee; Schmidt, Daniel J.; Joseph, Leo; Hughes, Jane M. (Oktobro 2015). "Phylogenetic analysis of the Australian rosella parrots (Platycercus) reveals discordance among molecules and plumage". Molecular Phylogenetics and Evolution. 91: 150–159. Bibcode:2015MolPE..91..150S. doi:10.1016/j.ympev.2015.05.012. PMID 26021439. 

Okcidenta rozelo ("Western Rosella") estis aprobita kiel la oficiala nomo de la specio fare de la Internacia Ornitologia Unuiĝo (IOU), Gill, Frank; Donsker, David, eld. (2018). "Parrots & cockatoos". World Bird List, Versio 8.2. International Ornithologists' Union. Alirita la 30an de Oktobro 2018.  fakte la sama nomo atribuita de la RAOU en 1923.

Aspekto
Kiel plej malgranda specio de sia genro, la plenkreska flavorela rozelo, pezas 60 ĝis 70 g kaj longas 25 ĝis 30 cm. Ĝi havas larĝajn flugilojn kun enverguro de 35 ĝis 41 cm kaj longan voston, kiu averaĝe longas 13 cm, egale al duono de sia tuta longo. Forshaw, Joseph M. (1982). "Western Rosella Platycercus icterotis". Reader's digest complete book of Australian birds (2a rev. 1a eld.). Reader's Digest Services. pp. 278–79. ISBN 978-0909486631.  Ĝi estas la sola specio de la genro, kiu montras markitajn diferencojn en la koloraro de la seksoj — la ruĝo de la plumaro estas pli skarlata ĉe maskla P. icterotis. Inoj estas malpli okulfrapaj en sia koloraro, kun pli diskreta ruĝa plumaro makuleca de verdo kaj pli malgranda obtuze flava areo ĉe la vango.

La plenkreska masklo havas ĉefe ruĝajn kapon kaj kolon, kun flava vangareo — helflava ĉe la nomiga subspecio kaj palkremkolora ĉe la subspecio xanthogenys. La ruĝaj plumoj havas nigrajn bordojn kiam novaj. La dorso havas malklarajn nigrajn plumojn makulecajn per ruĝa, verda kaj flavbruna variaĵoj, estante skvameca kun ĉi tiuj koloroj ĉe la randoj de la plumoj. Kiam faldita, la flugilo estas verda, fariĝante nigra kun verdaj randoj sur la ŝultro, kun mallarĝa malhelblua ŝultrareo kaj blurandaj malhelaj primaraj kovriloj. La bluo de la flugilplumoj kaj kovriloj ĉe la subflugiloj estas videbla kiam oni ekflugas. La supraj vostkovriloj kaj pugo estas verdaj tendence al oliveckoloraj, eble kun ruĝa rando. La centraj vostoplumoj estas bluaj kaj verdaj, dum la eksteraj vostoplumoj estas simile bluaj kun blankaj pintoj. La subvostaj plumoj estas bluaj kun blankaj franĝoj. La malsupraj partoj estas ruĝaj kun verdaj flankoj. La beko estas palblugriza kun malhelgriza vaksaĵo. La kruroj kaj piedoj estas ardezgrizaj, kaj la irisoj estas malhelbrunaj.

Ĉe la plenkreska ino, plejparto de la ruĝa plumaro de la kapo, kolo kaj malsupraj partoj estas anstataŭigitaj per verda, krom solida ruĝa bendo trans la frunto. La flava vangomakulo estas pli malgranda, kaj ne estas ruĝaj plumoj sur la dorso kaj skapularoj. La ino havas larĝan blankan aŭ kremkoloran strion subflugiloj.


Distribuado kaj habitato
La flavorela rozelo estas endemia en la sudokcidento de Aŭstralio, izolita de frataj specioj de la nordo kaj oriento de la lando. Modere ofta, ĝi kutime estas sidlokema, vizitadante arbarojn kaj multajn aliajn specojn de arbarkovrita lando aŭ kwongan. Ĝi ankaŭ troviĝas en kamparo aŭ ĉe aliaj manĝejoj, kaj plej ofte estas observata ĉe lokoj senigitaj de vegetaĵaro. La kaptiteca ekzisto en Aŭstralio kaj pluraj aliaj kontinentoj komenciĝis antaŭ 1830 en Anglio. Olsen, Penny (2013). Flocks of Colour. Canberra: National Library of Australia. p. 111. ISBN 978-0-642-27806-7. 

La du subspecioj estas geografie apudaj — P. icterotis xanthogenys ĉe la tritikzono, enlande norde kaj oriente de la montaro, kaj P. icterotis icterotis trovebla ĉe marbordaj areoj en la sudo kaj okcidento. "Western Rosella". Birds in backyards. BirdLife Australia. 29a de Aŭgusto 2006. Alirita en 2007-02-08.  La interna limo de la speci-arealo etendiĝas de la areo inter la malsupra parto de la riveroj Swan kaj Arrowsmith ĉe la okcidenta marbordo. De tie ĝi pasas orienten kaj suden antaŭ Southern Cross, la montaro Fraser, Esperance, Stirling kaj Kojonup. La demarkacia linio inter la enlanda kaj marborda subspecioj komenciĝas oriente de King George Sound kaj kuŝas nordokcidente tra Mount Barker kaj la regiono Kojonup direkte al la rivero Bannister.

La specio estas malpli ofta sur la marborda ebenaĵo Swan ol en sudaj areoj de la tritikzono, kie ĝi estas pli ofte observata ĉirkaŭ Narrogin kaj Katanning ĉe restanta arbaro de wandoo. Ili troveblas tra la tuta konserva areo ĉe Dryandra Woodland. Aŭtoroj esprimis dubojn pri la statuso de la subspecio, kaj kompilitaj observaĵoj montras neniun geografian apartigon. Blakers, M.; Davies, S.J.J.F.; Reilly, P.N. (1984). Royal Australasian Ornithologists Union (eld.). The Atlas of Australian Birds (1a eld.). Carlton, Vic.: Melbourne University Press. p. 277. ISBN 978-0-522-84285-2. 

La historiaj registroj pri la specio indikas ĝin relative malofta, kvankam ĝi estis observita pli ofte en sudaj regionoj."No, 24. Western Rosella"  (PDF). Fauna notes. Perth: Department of Environment and Conservation (Western Australia). 2009. Alirita la 4an de Novembro 2018. La ​​plej norda amplekso de la distribua areo estas proksime de Moora, kun registroj etendiĝantaj orienten ĉirkaŭ Norseman. La populacio de la specio signife malpliiĝis ekde koloniigo, precipe la enlanda P. icterotis xenogenys post la 1970-aj jaroj. Ĝi fariĝis loke formortinta en kantonoj (shires) kie ĝi antaŭe estis registrita, inter ili: Coorow, Dandaragan, Moora, Dalwallinu, Merredin, Quairading, Serpentine-Jarrahdale kaj Murray. Mawson, Peter R.; Long, John L. (1995). "Changes in the status and distribution of four species of parrot in the south of Western Australia during 1970–90". Pacific Conservation Biology. 2 (2): 191–199. Bibcode:1995PacSB...2..191R. doi:10.1071/pc960191. 

Oni registris populaciajn malkreskojn ankaŭ en la kantonoj Swan, Kalamunda, Northam, York, Armadale-Kelmscott, Capel kaj Dumbleyung. Ĉi tiu malapero ĉe nordaj kaj orientaj partoj de la Tritikzono estas la rezulto de forigo de vivejo, kaj neniu kantono montras pliiĝon en registroj. La adaptiĝo al enkondukitaj agrikulturaj kultivaĵoj estis relative limigita kompare kun la gamo da semoj rikoltitaj de Ringkoluloj, Barnardius zonarius, kaj aliaj birdospecioj. Ĉi tio verŝajne limigis ilian sukceson en migrado al aŭ reloĝado de tre ŝanĝitaj pejzaĝoj. La proponita movado post reproduktado direkte al la marbordo dum la suda somero, de areoj en la nordo de la teritorio, malhavis pruvojn pri grandskala laŭsezona movado en ekzistodatumoj.

La distribuo de P. icterotis icterotis estas limigita al humidaj kaj ĉehumidaj regionoj, areo sude de Dandaragan kaj pli malaltaj atingoj de la rivero Moore, kaj okcidente de: Wannamal, Muchea, Mundaring, Jarrahdale, Marrinup, Collie, Boyup Brook, rivero Hay (supra), kaj de la montaraj teritorioj de Porongurups kaj Green. Registroj por P. icterotis xanthogenys venas de la suda interno de Okcidenta Aŭstralio, duonaridaj klimataj zonoj, kiuj antaŭe inkluzivis Wongan Hills kaj registrojn ĉe: Kununoppin, Moorine Rock, Parker Range, Yardina Rock kaj Ten Mile Rocks. La teritorio etendiĝas okcidenten ĉe: Toodyay, rivero Dale, Monto Saddleback kaj Kojonup kaj norde de la montaro Stirling, rivero Fitzgerald (malsupra), Ravensthorpe, Nacia Parko Frank Hann kaj Red Lake. La loĝado pli norde estas nomata neformala, la lokoj estas: Mt Jackson, Karalee kaj Gnarlbine Rock.

 Kutimaro 
La Flavorela rozelo kutime societumas en paroj, sed kunvenas en grupoj de dudek aŭ pli por manĝadi kiam la sezono aŭ ŝanco permesas; nombroj en aro estas foje registritaj ĝis dudek ses. La birdoj estas diskretaj en siaj kondutoj - pli ol aliaj rozeloj - kaj restas nerimarkataj kiam ili manĝas surgrunde ĉe la subvegetaĵaro de arbaro aŭ ŝirmiĝas dumtage en la densa foliaro de arboj. La kutima tendenco de individuoj estas resti sidlokemaj, kvankam birdoj povas aventuri al abundaj fontoj de semoj. Individuoj manĝantaj en la malferma spaco kutime ne estas ĝenataj de homa ĉeesto kaj povas esti alproksimitaj sufiĉe proksime. Ili ŝajnas moviĝi facile dum ili marŝas, kaj en sia ondiĝanta flugmanier. Ilia flugmaniero estas pli "flosema" ol la ŝarĝitaj klopodoj de la aliaj pli grandaj specioj de la genro.

Reproduktado
La reprodukta kutimo de la Flavorela rozelo ne estas bone studita; inoj eniras nestajn kavaĵojn ekde julio, kaj maskloj faras tion ekde meze de aŭgusto. Ovoj estas demetitaj de malfrua aŭgusto ĝis malfrua septembro kaj eloviĝas de malfrua septembro ĝis malfrua oktobro. Junaj birdoj elnestiĝas (forlasas la neston) de malfrua oktobro ĝis meze de novembro. La grupo en studo ĉe Wickepin kaj Dudinin (Kulin Shire) estis observita komencanta okupadon de nestejoj en julio; la rutino de la ino esti nutrata de la masklo estis establita en la semajno antaŭ la demeto de la idaro.

La Flavorela rozelo nestas en kavaĵoj kaj truoj formitaj de vivantaj kaj mortintaj arboj, ĝenerale eŭkaliptoj kaj plej ofte karri kaj wandoo. La arboj estas ĝenerale grandaj kaj malnovaj, kaj unu studo establis averaĝan aĝon de 290 jaroj por la gastiganta arbo. Eŭkaliptoj estas preferata arbospecio por demeti siajn ovojn, ĉefe ĉe la dominanta Eucalyptus marginata de la ĝarah-arbaro, aŭ en la alta arbararbo karri, sed ili aparte preferas wandoo-n. Truoj en arbostumpoj kaj barilfostoj ankaŭ estas uzataj. Aliaj elektitaj arboj inkluzivas eŭkaliptojn kiel marri, wurak, iandee, E. loxophleba (jorka gumo) kaj moitch (inundita gumo).

La kavaĵoj estas kutime metron aŭ tiel profundaj, kaj tiuj, kiuj havas polvon kreitan de borantaj insektoj en la fundo, estas preferataj. La ovaro estas demetita rekte sur la lignopolvon aŭ derompaĵojn en la elektita kavaĵo; la loko estas alie senornama. La dimensia priskribo de la nestejo, rilate al alteco, profundo kaj enireja grandeco uzata de la specio, estis inkludita en studo pri bestoj okupantaj arbajn kavaĵojn en ĝarah-arbaro, kaj celis helpi determini la kvanton de taŭga vivejo forigita kaj restanta post arbohakado. La nestejo estas tipe kun ŝprucforma enirejo, inter 45–105 milimetrojn larĝa, ĉe kavaĵo inter 0,35–1,5 metrojn profunda, kiu kondukas al verda branĉo.

Kutime oni produktas unu idaron dum ĉiu reprodukta sezono, kvankam ofte du en kaptiteco. La ovodemetado estas inter du kaj sep (malofte naŭ) ovoj, kun averaĝo de ĉirkaŭ ses. La ​​ŝelo havas iometan brilon, kaj la formo estas elipsa. La averaĝa grandeco de ovoj estas 22 je 26 milimetroj. Mezuroj de 29 ovoj donis grandecintervalon de 23,5–27,7 milimetroj × 19,9–22,5 milimetroj. Nur la ino kovas la ovojn, forlasante la neston matene kaj posttagmeze por manĝi la manĝaĵon trovitan de la masklo. La masklo restas proksime al la loko, manĝante sur grundnivelo kaj moviĝante al supra branĉo por voki kiam li servas la kovantan inon.

La idoj eliras el la ovo post kovoperiodo de 23 ĝis 25 tagoj, kaj forlasas la neston ĉirkaŭ kvin semajnojn poste. La birdidoj havas flavecajn bekojn kaj montras lanugon ĉe la malantaŭo, kiu estas palgriza, post kiam ili eliras el siaj ovoj. La sukcesfrekvenco de ovnombroj postvivantaj por iĝi sendependaj individuoj, kvankam supozeble laŭsezone varia, estis mezurita en unu esploro je 72%.

Manĝado
La dieto konsistas ĉefe el semoj, ofte tiuj de enkondukitaj fiherboj kaj kultivaĵoj, kvankam tipe el eŭkalipto, ŝe-kverko kaj aliaj indiĝenaj plantoj de la arbarkovrita medio. Ĉi tio estas kompletigita per nektaro kaj insektoj, precipe dum la reproduktado kaj manĝigo de idoj. La rikoltado de enkondukitaj specioj inkluzivas la kabotekon (Arctotheca calendula), kardojn (Carduus spp.), platherbon (Hypochaeris spp.) kaj la subteran trifolion (Trifolium subterraneum). Long, JL (1985). "Damage to Cultivated Fruit by Parrots in the South of Western Australia". Wildlife Research. 12 (1): 75. Bibcode:1985WildR..12...75L. doi:10.1071/WR9850075.  Ankaŭ nektaro, insektoj kaj iliaj larvoj, kaj fruktoj estas manĝataj, precipe dum la reprodukta sezono. Long, J. L. (1984). "The Diets of Three Species of Parrots in the South of Western Australia". Wildlife Research. 11 (2): 357–371. Bibcode:1984WildR..11..357L. doi:10.1071/wr9840357. 

Ili montras malmulte da singardemo en kamparaj areoj, kolektante semojn ĉe paŝtejoj post rikoltoj aŭ ene de konstruaĵoj kaj bestaj barejoj. La kutimo viziti kolonian kamparon por semoj kaj molaj fruktoj, kaj manko de zorgo pri homa ĉeesto, estis unue raportita de Gould en la jaroj tuj post la setlejo de la regiono fare de la angloj. Richter, H. C.; Gould, John (1848). The birds of Australia. Vol. 5. London: Gould. pp. pl. 29 et seq.  Tom Carter poste etendis ĉi tiun konatecon de la specio al ĝia hazarda eniro en konstruaĵojn serĉante manĝaĵon. Studo en 1984 pri tri papagoj de la Sudokcidento, kiuj ĉiuj estis observitaj manĝantaj ĉefe semojn kaj fruktojn de enkondukitaj specioj, notis, ke la efiko sur molaj fruktokultivaĵoj estis malpli granda ol tiu sur la ruĝkapa papago kaj la papagspecioj de Port Lincoln Barnardius zonarius. La damaĝo al kultivaĵoj estas konsiderata minimuma, ŝajne manĝante fruktojn en fruktoĝardenoj jam difektitaj de tiuj papagoj kaj ĉefe kolektante semojn dum manĝado proksime al prote-floraj kultivaĵoj.

Referencoj





Eksteraj ligiloj


Kategorio:Papagedoj
Kategorio:Birdoj de Aŭstralio