Aventuroj de pingvenido Lolo

Aventuroj de pingvenido Lolo (, ) estas triseria aventura animacia filmo, kreita en jaroj 1986–1987 en kunlaboro de sovetaj animaciaj studioj Sojuzmultfilm kaj Sovinfilm kaj japanaj studioj Aist Corporation kaj Life Work Corporation. La ĉefroluloj de la serio estas konsciaj kaj parolantaj pingvenoj, nome idoj de Adelia pingveno Lolo (knabo) kaj Pépé (knabino).

Produktohistorio
La ideon de la filmo unue havis japana produktisto de porinfanaj filmoj Takeo Nishiguchi. Li vizitis Moskvon en 1973 kaj ŝatis sovetan animacion. En 1980 li proponis kunlaboron al soveta Ŝtata Komitato de Kino. Por ebligi tian kunlaboron Nishiguchi elektis la plej politike neŭtralan rakonton en la loko, kiu rekte rilatas nek al Japanio nek al Sovetunio: aventurojn de pingvenedoj en Antarkto. De soveta flanko la projekton partoprenis studioj Sojuzmultfilm kaj Sovinfilm, de la japana Aist Corporation kaj Life Work Corporation.

La animacion desegnis kaj sovetaj, kaj japanaj animaciistoj, kaj oni raportis certajn malfacilaĵojn pro malsamaj kutimoj de laboro kun animacio en la du landoj. Pliparton de artaĵoj kreis artistoj el Sovetunio, kaj la muzikon verkis japana komponisto Masahito Maruyama. La tuta procezo daŭris preskaŭ 8 jaroj: en Sovetunio la unua parto de la trilogio publikiĝis en 1986 kaj la dua kaj la tria en 1987, kaj la japana versio aperis en 1988. Tiu ĉi filmo estas la sola soveta-japana kunlabora animacio.

 Rakonto 
La rakonto komenciĝas en novembro, en antarkta printempo, kiam post la vintro birdaro de  revenas al siaj nestejoj en Antarktaj marbordoj. La estro de la birdaro estas iĉo nomata Toto, kaj lia edzino nomiĝas Lala. La iĉoj konstruas nestojn por siaj edzinoj, kaj post ioma tempo la inoj metas ovojn. Post tio la inoj foriras al la maro por fiŝkapti kaj regajni la fortojn, kaj la iĉoj restas kovi la ovojn. Iom post iom iuj iĉoj ne plu povas elteni malsaton kaj forlasas la nestojn, kaj tiam la kolonion atakas rabmevoj. Toto penas defendi la ovojn, sed nur povas savi na du el malsamaj nestoj. Rezulte, unu ovo restas ĉe Toto kaj Lala, kaj la duan ili fordonas al alia paro, Popo kaj Mimi.

El la ovo de Toto kaj Lala eloviĝas knabo, kiun ili nomas Lolo. Li estas energia, scivolema kaj aroganta, estiel filo de la estro li volas esti la unua en ĉio. El la ovo de Popo kaj Mimi eloviĝas knabino nomata Pépé. Ĉar ili ne havas samaĝajn gefratojn, Lolo kaj Pépé ludas duope kaj amikiĝas.

Ne malproksime de la pingvena kolonio estas polusa stacio. Malgraŭ la malpermeso de la gepatroj alproksimiĝi al homoj, Lolo vizitas la stacion, unue sole kaj poste kun Pépé. Tie ili konatiĝas kun bonkora polusesploristo kaj lia hundo, ido de sledhundo kun nomo Don. Sed avo Pigo, maljuna saĝa pingveno en la kolonio, rakontas al la pingvenidoj, ke krom bonkoraj esploristoj ankaŭ ekzistas malbonaj homoj: ŝtelĉasistoj, kiuj kaptas kaj forprenas pingvenojn.

Unu tagon Lolo kaj Pépé alvenas tro proksime al la frinĝo de glacimonto, ĝi kreviĝas kaj la pingvenidoj trovas sin en la akvo sur malgranda peco de glacio. Ili estas tre junaj kaj ankoraŭ ne scipovas naĝi kaj iliaj plumaroj ne estas pretaj por subakviĝo, do ili povas fari nenion krom senhelpe navigi sur la glaciero. Poste ilin atakas timiga marleopardo, sed ĝi mem iĝas predo de orko. 

Fine, la pingvenidojn kaptas ŝtelĉasistoj kaj metas ilin en kaĝo sur sia ŝipo. Ili konatiĝas kun ido de ortufa pingveno Mak, kiu sidas en najbara kaĝo, kaj la ŝipa San-Bernarda hundo Ĝek. Kun helpo de Ĝek la tri pingvenidoj sukcesas fuĝi de la ŝipo sur savoringo kaj ree troviĝas sur flosanta glaciero. Malsataj, la pingvenidoj kuraĝas plonĝi en akvon kaj malkovras, ke ili jam estas sufiĉe plenkreskaj por naĝi kaj kapti planktonon por nutriĝi. Poste ili renkontas grupon de , kiuj gvidas ilin al la tero. Lolo kaj Pépé trovas sian kolonion kaj rerenkontiĝas kun la gepatroj.

Sed la ĝojo de reunuiĝo finiĝas rapide kiam pingvenino Nini, kiu respondecas pri prizorgo de idoj, alkuras kaj rakontas teruran novaĵon: la ŝtelĉasistoj, de kiuj la triopo ĵus estas fuĝintaj, trovis la kolonion, kaptis ĉiujn idojn, kaj nun estas prenantaj ilin al sia ŝipo. Lolo rakontas al la patro pri ŝtelĉasistoj, kaj la tuta kolonio decidas liberigi la idojn kaj postnaĝas la ŝipon. La ŝtelĉasistoj komencas pafi al pingvenoj, kaj mortigas kelkajn, inter kiuj estas Toto. Pro la pafoj granda peco de glacimonto falas en la akvon, kaŭzante grandegan ondon, kiu sinkas la ŝtelĉasistan ŝipon.

En la fino de marto la Adeliaj pingvenoj pretiĝas veturi norden por vintrumi. Post morto de Toto la birdaro bezonas novan estron, kaj avo Pigo proponas na Lolo. Kun subteno de Mak, Pépé kaj Lala li venkas la elektojn. Lolo proponas al Mak iri norden kun ili, sed li rifuzas, ĉar li volas trovi sian propran birdaron, kaj foriras sole. La pingvenoj vidas helikopteron, en kiu la polusesploristo kaj hundido Don ankaŭ forlasas la stacion ĝis somero. La serio finiĝas per la pingvenoj forveturantaj sub gvido de Lolo.

 Roluloj 
 Lolo (, ) — ĉefrolulo, ido de Adelia pingveno. La pingvenoj en tiu ĉi animacio diferencas je koloro, por ke la rigardantoj pli facile distingu ilin; Lolo estas blua. Li estas energia, scivolema, kuraĝa kaj aventurema.
 Pépé (, ) — rozkolora pingvenidino el la sama kolonio kaj plej proksima amikino de Lolo. Malgraŭ ke ŝi estas timema kaj sinĝena, ŝi aliĝas al Lolo kaj subtenas lin en liaj aventuroj.
 Mak (, ) — blua pingvenido aŭ de ortufa pingveno, aŭ de Ŝlegela pingveno (la ĉi-lastan version subtenas lia nomo, kiu ŝajne referencas la , kie Ŝlegelaj pingvenoj estas endemiaj). Li estas de alia specio ol Lolo kaj Pépé, sed rapide amikiĝas kun ili.
 Toto (, ) — nigra plenkreska pingveno, patro de Lolo kaj estro de la kolonio. Kuraĝa kaj lojala al sia komunumo.
 Lala (, ) — malhelblua pingvenino kun bonkora, ĝentila sinteno. Panjo de Lolo kaj edzino de Toto.
 Nini (, ) — blua pingvenino de iom pli hela koloro ol Lala. Respondecas pri prizorgo kaj eduko de pingvenidoj en la kolonia "infanĝardeno".
 Avo Pigo (, ) — maljuna kaj saĝa griza pingveno. Li estas instruisto, kiu rakontas al pingvenidoj pri bonoj kaj danĝeroj de la mondo.
 Popo (, ) — lilkolora pingveno, patro de Pépé kaj amiko de Toto.
 Mimi (, ) — patrino de Pépé kaj edzino de Popo. Havas rozkoloran kolorigon, kiun heredis Pépé.
 Gigi (, ) kaj Zizi (, ) — ĝemelaj pingvenidoj, amikoj de Lolo
 Gugu (, ) — pale-cejana pingveno, amiko de Toto
 Polusesploristo — sciencisto el la polusa stacio, kiu lokiĝas apud la pingvena kolonio. Bonkora viro, kiu ŝatas animalojn kaj aparte pingvenojn. En la japana versio li nomiĝas ヒゲ先生, proksimume tradukebla kiel "senjoro Barbulo".
 Don (, ) — hundido de la polusesploristo, amikema ido de sledhundo. Amiko de Lolo kaj Pépé.
  — tre fieraj kaj malafablaj birdoj. Pépé malŝatas ilin.
 Rabmevoj — malafablaj birdoj, plejparte danĝeraj nur al ovoj kaj tre junaj pingvenidoj
 Pipi (, ) — ido de rabmevo, konatulo de Lolo.
 Marleopardo — predanto, granda danĝero por Adeliaj pingvenoj laŭ rakontoj de Pigo.
 Orko — apeksa predanto de Antarkto, la plej timiga malamiko de Adeliaj pingvenoj laŭ rakontoj de Pigo.
 Ŝtelĉasistoj — ĉefaj malbonuloj de la animacio, danĝeraj kaj malicaj homoj, kiuj kaptas kaj forprenas pingvenidojn (supozeble por vendi ilin al bestoĝardenoj). Pigo nomis ilin "homoj en nigraj vestaĵoj".
 Ĝek (, ) — maljuna San-Bernarda hundo en la ŝipo de ŝtelĉasistoj. Li servis kiel viva ŝtormalarmilo, ĉar kun alveno de malbona vetero li komencis ululi. Lolo, Pépé kaj Mak fuĝis de la kapteco kun lia helpo.

 Eksteraj ligiloj 
 Aventuroj de pingvenido Lolo ĉe datumbazo pri rusa/soveta animacio animator.ru

Kategorio:Filmoj aperintaj en 1987
Kategorio:Animeaj filmoj
Kategorio:Sovetiaj filmoj
Kategorio:Plurlingvaj filmoj
Kategorio:Japanaj filmoj