Nigrablanka strigo

Nigrablanka strigo aŭ Nigrostria strigo (Strix nigrolineata)Compare with ITIS:  estas mezgranda strigo, tio estas birdospecio, fakte noktula rabobirdo, kiu apartenas al genro Strix, parto de pli granda grupo de noktulaj rabobirdoj konataj kiel Strigedoj, kiuj enhavas plej parton de la specioj nomataj strigoj. La alia grupo estas la turstrigoj, nome Titonedoj. Ĝi estas loĝanto en arbaroj de Centra kaj Suda Ameriko el Meksiko ĝis Venezuelo orienten kaj ĝis Ekvadoro suden.

Aspekto
La nigrablanka strigo estas mezgranda strigo kun ronda kapo kaj sen oreltufoj. Ĝi estas inter 35 kaj 40 cm longa kaj pezas inter 400 kaj 535 gramoj. Kiel por la plej multaj strigospecioj, inoj estas kutime pli grandaj ol maskloj kun averaĝa pezo de 487 g kaj 418 g respektive. Ĝi havas striecajn nigrablankajn bruston, ventron kaj pugareon. Escepte de nigrablanka strieca kolumo, la supraj partoj de la krono ĝis la vosto estas fulgonigraj. La vizaĝdisko estas plejparte fulgonigra, kun blankaj "brovoj" kiuj etendiĝas de la beko ĝis la kolumo. La piedoj, beko kaj vaksaĵo estas flavec-oranĝaj, kaj la okuloj estas ruĝecbrunaj.

Idoj estas lagunaj kaj blankaj.

Junuloj havas blankecan vizaĝon, malhelbrunajn suprajn partojn kaj blank-striecan nigran malsupran flankon.

Taksonomio
Antaŭe sub la genro Ciccaba kiu inkludis multajn neotropisajn speciojn, la nigrablanka strigo nun estas klasifikita sub la genro Strix konata kiel la "senorelaj strigoj", kiuj ĉiuj havas la saman rondan kapon kaj nigrajn okulojn. Tiu rabobirdo estis unue raportita en 1859 fare de Sclater. Ties frata specio, la Nigrabenda strigo (Strix hulula), kvankam estas simila, estas pli malgranda kaj havas pli malhelan plumaron. Plie, ĝi okupas malsaman teritorion, kiu inkluzivas la sudajn tropikajn arbarojn de Sudameriko.

Habitato
La nigrablanka strigo estas plejparte trovebla en galeriaj arbaroj kaj pluvarbaroj, sed troviĝas ankaŭ en malsekaj foliarbaroj kaj mangrovarbaroj, kutime je altitudo inter marnivelo kaj 2400 metroj. Ankaŭ malgrandaj lagetoj estas ofte vizititaj de tiu specio dum ĉasado. Ĝi kutime nestumas en la foliaro de grandaj, altaj arboj kiel mahagono. Tiu ĉi strigo ne timas vivi proksime de homaj loĝejoj.

Distribuado
Ilia teritorio etendiĝas el centra Meksiko suden ĝis la nordokcidenta parto de Peruo kaj okcidenta Kolombio, teritorio kiun ili parte kunhavas kun alia rilata specio: nome la Makula strigo (Strix virgata). Totale, ĝi troviĝas en 12 landoj: nome Belizo, Kolombio, Kostariko, Ekvadoro, Salvadoro, Gvatemalo, Honduro, Meksiko, Nikaragvo, Panamo, Peruo, kaj Venezuelo. Tiu ĉi rabobirdo ankaŭ restas fidela al sia teritorio la tutan jaron ĉar ĝi estas nemigranta birdo.

Kutimaro

Manĝado
Tiu neotropisa birdo estas noktula ĉasisto kaj ĉar la plej granda parto de sia predo povas flugi, ĝi manĝas plejparte ĉe la kanopea nivelo de sia vivejo. Ĝi unue ekzamenas sian ĉirkaŭaĵon sidiĝante sur levita branĉo. Tiam ĝi faras mallongajn, silentajn flugojn por kapti sian manĝaĵon. Ĉefe insektovora, la nigrablanka strigo preferas skarabojn (Skarabedoj) kiel ekzemple sterkoskaraboj kaj foje predas ortopterojn kaj cikadojn (Cikadedoj). Ankaŭ vespertoj kiel ekzemple la jamajka fruktvesperto (Artibeus jamaicensis) kaj aliaj malgrandaj ronĝuloj konsistigas grandan parton de ĝia dieto. Krome, ĝi povas foje manĝi pli malgrandajn birdojn kiel turdoj kaj tanagroj, same kiel amfibiojn. Ĝi ankaŭ estas unu el la nuraj tropikaj strigospecioj raportitaj kaptantaj kamphirundojn, ĉar tiuj estas facile kapteblaj dum ripozado sur proksimaj elektraj kabloj.

Voĉo
Ĝia voko konsistas el serio de rapidaj, gorĝecaj, mallaŭtaj vokoj, sekvataj de mallonga paŭzo kaj mallaŭta, aera voko kaj malforta, mallonga huado. Foje, ĝi estas mallongigita al nur la lastaj du notoj, forlasante la komencan serion. Krome, la voko de la ino kutime sonas pli laŭta ol tiu de la masklo kaj individuoj faras pli malfortajn "huojn" proksime de sia nesto. Same kiel iliaj gepatroj, idoj povas produkti stridajn kriojn, sed ankaŭ komuniki per klakado de sia beko.

Reproduktado
Kiam la reprodukta sezono komenciĝas en marto, la monogama paro formiĝas post kiam la masklo sukcese delogas la inon per flugilklapoj kaj ellaboritaj akrobataj flugoj. Poste, antaŭ ol la severaj pluvegoj komenciĝas, la paro ekloĝas sur izola arbo por protekti siajn idojn kontraŭ grimpantaj predantoj kaj uzi epifitojn kaj floraranĝojn (ekz., orkideoj) kiel sian neston. Dum la ino kovas la ovodemetadon de unu aŭ du ovoj, la masklo iras manĝi por la paro kaj feroce defendas la neston, eĉ de proksimaj homoj. Foje, la ino aliras kune kun sia kunulo kiam ŝi ne kovas. La ovoj estas obtuzaj, blankecaj kaj pezas proksimume 33,8 g (kutime 6% de la korpomaso de la ino) kun averaĝa longo kaj larĝo de 46,4 kaj 38,4 mm. Gerhardt, Richard P.; Gerhardt, Dawn McAnnis (1997). "Size, dimorphism, and related characteristics of Ciccaba owls from Guatemala". En Duncan, James R.; Johnson, David H.; Nicholls, Thomas H. (eld.). Biology and conservation of owls of the Northern Hemisphere: 2nd International symposium. St. Paul, MN: U.S. Dept. of Agriculture, Forest Service, North Central Forest Experiment Station. pp. 190–196. 

La nigrablanka strigo estas unu el la nuraj strigoj kiuj demetas ununuran ovon kiu rilatas al la fakto ke ovodemetado malpliiĝas kiam specio vivas pli proksime al la Ekvatoro, tiel klarigante ĝian malaltan reproduktan sukceson. Post kovado de almenaŭ 30 tagoj, la idoj eloviĝas en aprilo. Ili enhavas blankajn lanugajn plumojn, rozkolorajn piedojn kaj bekon kaj pezas ĉirkaŭ 28 g post 2 tagoj. Ili unue malfermas siajn okulojn je 14 tagoj kiam la nigraj strioj sur siaj flugiloj komencas formiĝi. Idoj ankaŭ havas malaltan eblecon de supervivo ĉar ili povas esti predataj de iraraoj, ocelotoj, koatioj, falkoj kaj akcipitroj.

Konservostatuso kaj minacoj
La nigrablanka strigo estas klasifikita kiel "Malplej Zorgiga" en la Ruĝa Listo de IUCN eĉ se ĝiaj populacioj malpliiĝas. La populacio de Meksiko precipe observis malkreskon de 50% en la lasta jarcento kiu igis la specion granda zorgo por la asocio Partneroj en Flugo. La ĉefa minaco de tiu ĉi rabobirdo estas la perdo de ĝiaj malsekaj regionoj kaj arbaraj vivejoj kiuj estas iom post iom konvertitaj en agrikulturajn terojn. Ankaŭ homa proksimeco igas iliajn populaciojn malpliiĝi.

Referencoj

 König, Claus; Weick, Friedhelm & Becking, Jan-Hendrik (1999): Owls: A guide to the owls of the world. Yale University Press, New Haven. 

 Eksteraj ligiloj 


Kategorio:Strigoformaj
Kategorio:Strigedoj
Kategorio:Birdoj de Centra Ameriko
Kategorio:Birdoj de Kolombio
Kategorio:Birdoj de Venezuelo
Kategorio:Birdoj de Ekvadoro
Kategorio:Birdoj de Sudameriko
Kategorio:Birdoj de Meksiko