Giganta orelstrigo

Giganta orelstrigo (Otus gurneyi), konata ankaŭ kiel Mindanaa orelstrigo estas specio de strigoj en la familio Strigedoj kaj genro Ninox. Ĝi estas endemio de Filipinoj en la insuloj Mindanao, Dinagatoj, kaj Siargao kaj estis malkovrita en Samar nur en 2010. Laŭ grando kaj strukturo, ĝi estas konsiderita intermeza inter malgrandaj orelstrigoj kaj kronostrigoj. Ilia natura habitato estas tropikaj malsekaj arbaroj de malaltaj teroj. Ĝi estas minacata pro habitatoperdo.

Aspekto
La giganta orelstrigo estas mezgranda birdo kun longo de ĉirkaŭ 30 cm . Ĝi havas ruĝecbrunan vizaĝdiskon kun mallarĝa nigra rando, blankajn striojn super la okuloj kaj elstarajn oreltufojn. La malantaŭo de la kapo kaj la supraj partoj de la korpo estas ruĝecbrunaj, klare markitaj per nigraj strioj kaj kun linio de blankaj strioj sur la skapulaj. La subaj partoj estas blankecaj kun spuroj de ruĝecbrunaj kaj fortaj nigraj markoj. La voĉo estas serio de kvin ĝis dek krioj, "ŭaa, ŭaa..." kun la serio ripetata je dek ĝis dudek-sekundaj intervaloj.

La giganta orelstrigo estis origine priskribita kiel Pseudoptynx gurneyi, kaj poste kiel Mimizuku gurneyi. Ĝi estas nun parto de la genro Otus.

 Ekologio kaj kutimaro 
Ne multe estas konata pri ĉi tiu strigo, sed supozeble ĝi manĝas malgrandajn mamulojn kaj birdojn kaj grandajn insektojn.

Birdoj ŝajne estas plej voĉe aktivaj de februaro ĝis majo. Neniu alia informo estas pri reproduktado.

Distribuado kaj habitato
La giganta orelstrigo estas konata nur sur la insuloj Dinagatoj, Siargao kaj Mindanao. Ĝi estis malkovrita nur de ĉasisto en 2010 en Samar. Kvankam ĝi ankoraŭ ne estas pruvita, oni teoriumas, ke gigantaj orelstrigoj ekzistas ankaŭ sur Marinduko. Ĝia vivejo estas primaraj kaj sekundaraj arbaroj, plejparte je alteco sub 670 m, kvankam ĝi estis vidita ĝis 1300 m. Ĝi foje vizitadas parte dehakitajn arbarojn de Dipterokarpacoj.

Konservostatuso
Ekde 2025, ĉi tiu specio estas taksita kiel Preskaŭ minacata specio fare de la Internacia Unio por la Konservo de Naturo. Oni kredas, ke la populacio malpliiĝas, sed nuntempe ne ekzistas taksoj. Antaŭ 2025, ĉi tiu specio estis listigita kiel Vundebla specio. Oni kredas, ke ĉi tiu birdo estas preteratentata kaj ne tiel endanĝerigita kiel origine oni pensis, kaj ke ĉi tiu specio povas toleri iom da habitata degenero. La rapideco de habitatoperdo nun estas multe pli malalta kaj supozeble malrapidiĝis, precipe en montaj vivejoj. 

La ĉefa minaco de ĉi tiu specio estas habitatoperdo kun pogranda senigo de arbaraj vivejoj kiel rezulto de arbohakado, agrikultura konvertado kaj minado okazantaj ene de la teritorio. La arbarkovro estis taksita je nur 29% en Mindanao, kaj nur 433 km² da prakreska dipterokarpa arbaro restis en Samar kaj Leyte (se ĉi tiu specio ekzistas tie). Ĉi tiuj ciferoj daŭre malpliiĝas pro daŭra senarbarigo.

Ĉi tiu specio troviĝas en la protektitaj areoj de la Natura Parko Samar-Insulo, la Natura Parko Pasonanca, la Montaro Kitanglad, Monto Apo, Monto Malindang kaj Monto Hamiguitan. IUCN (2016-10-01). Otus gurneyi: BirdLife International: The IUCN Red List of Threatened Species 2017: e.T22688911A110372685 (Report). International Union for Conservation of Nature. doi:10.2305/iucn.uk.2017-1.rlts.t22688911a110372685.en. 

Referencoj

 Olson, Storrs L. (1985): IX.C. Strigiformes. En: Farner, D.S.; King, J.R. & Parkes, Kenneth C. (eld.): Avian Biology 8: 129–132. Academic Press, New York.
 Kennedy, R.S., Gonzales P.C., Dickinson E.C., Miranda Jr, H.C., Fisher T.H. (2000) A Guide to the Birds of the Philippines, Oxford University Press, Oxford.

 Eksteraj ligiloj 

Kategorio:Strigedoj
Kategorio:Birdoj de Azio
Kategorio:Birdoj de la Filipinoj