Nancy Chodorow

Nancy Julia CHODOROW (n. la 20-a de januaro 1944 - m. la 14-a de oktobro 2025) estis usona sociologo, psikanalizistino kaj feministino. Ŝi studis la rilaton inter patrino kaj infano kaj aplikis feminismajn teoriojn al tradicia freŭda psikanalizo.  Multo de ŝia laboro estis uzita en la disvolviĝo de feminisma psikanalizo.

 Verkado 
Kune kun Luce Irigaray kaj Julia Kristeva, ŝi estis ŝlosila teoriistino de feminisma psikanalizo ekde la 1970-aj jaroj. Kritike repripensante freŭdianismon, ŝi verkis kelkajn signifajn verkojn en la kunteksto de feminisma teorio kaj psikanalizo  :

 The Reproduction of Mothering: Psychoanalysis and the Sociology of Gender (1978); En 1996, La Reproduktado de Patrineco estis elektita de Contemporary Sociology kiel unu el la dek plej influaj libroj de la pasintaj 25 jaroj.
 Feminismo kaj Psikanaliza Teorio (1989);
 La Potenco de Sentoj: En Psikanalizo, Sekso kaj Kulturo (1999).

La sukceso de Chodorow venis per ŝia laboro pri la centra rolo de patrinoj en infanbredado kaj ŝia emfazo de la familio kiel la ĉefa loko de seksa socianiĝo. Ŝi faris signifajn kontribuojn al feminisma teorio per sia retakso de kiel la psikologia dinamiko de la seksa sistemo estas submetita al historia ŝanĝo kaj evoluo. La plej influa libro de Chodorow estas konsiderata " The Reproduction of Mothering: Psychoanalysis and the Sociology of Gender" (1978). En la 1990-aj jaroj, la akademia revuo " Contemporary Sociology" listigis ĝin kiel unu el la dek plej gravaj libroj de la pasintaj dudek kvin jaroj.  En ĉi tiu libro, ŝi defiis la tradician vidpunkton, ke virinoj estas biologie destinitaj zorgi pri beboj. Ŝi argumentis, ke patrineco kontentigas la psikologian bezonon de virinoj pri reciproka intimeco.  Chodorow ankaŭ priskribis la diferencon en la rilatoj inter patrinoj kaj iliaj filoj kompare kun iliaj filinoj. Ŝi trovis, ke patrinoj estas proksimaj al siaj filoj kiel beboj, sed rigardas siajn knabetojn kiel malsamajn kaj ne dividas kun ili la saman senton de unueco, kiun ili spertas kun siaj filinoj.  Ŝi asertis, ke maturaj viroj, nekutimiĝintaj al psikologie intima rilato, tial pli emas lasi patrinadon al virinoj. 

Chodorow kredis, ke freŭda psikanalizo ne povas fari universale validajn asertojn pri psikologia evoluo.  Ĝi devas konsideri la kulturajn kaj historiajn kondiĉojn de la respektiva tempo. Ŝi karakterizis la verkon de Freud kiel priskribon de la evoluo de virinoj en patriarka socio. Anstataŭ ke lia verko rezultas el klinika observado, Chodorow ilustris, ke la verko de Freud faras nepruvitajn asertojn pri kiel virinoj kaj viroj devus esti. 

Chodorow vidas seksdiferencojn kiel kompromisajn formaciojn de la Edipa komplekso. Ŝi komencas per la aserto de Freud, ke la individuo naskiĝas ambaŭseksema kaj ke la patrino de la knabo estas lia unua seksa objekto. Chodorow, uzante la verkojn de Karen Horney kaj Melanie Klein, notas, ke la knabo formas sian memon reage al la domina patrina figuro. La filo facile formas ĉi tiun senton de sendependeco, identiĝante kun la statuso kaj libereco de la patro kaj imitante lin en lia poseda intereso pri la patrino/edzino. Ĉi tiu tasko ne estas tiel simpla por la knabino. La patrino identiĝas kun ŝi pli forte, kaj la filino provas fari la patron sia nova amobjekto, sed estas blokita en sia memformado pro sia intensa ligo kun la patrino. Kie normale la filo spertas amon kiel duan rilaton, la filino estas kaptita en libidina triangulo, kie la memo estas tirata inter amo por la patro, amo por la patrino, kaj zorgo kaj okupiteco pri la rilato de la patro al la patrino. Por Chodorow, la kontrasto inter fruaj diadaj kaj triadaj spertoj de amo klarigas la socian konstruadon de genraj roloj, la universalan degradiĝon de virinoj en kulturo, transkulturajn ŝablonojn en vira konduto, kaj geedzecajn problemojn en Okcidento post la dua-onda feminismo. En geedzeco, virinoj malpli interesiĝas pri sekso kaj pli pri infanoj. Ŝia ambivalenco rilate al sekso fine kondukas al tio, ke ŝi tenas la viron je distanco. Ŝi dediĉas siajn energiojn al la infanoj post kiam ŝi atingas seksan maturecon. La aŭtoro diris pri sia teksto, La Reproduktado de Patrineco:Fakte, plej multaj homoj uzis la libron, inkluzive de literaturaj kritikistoj, fakuloj pri psikanalizo, psikiatrio, psikologio, filozofoj, homoj interesitaj pri la naturo de ina subjektiveco, patrineco, kaj la patrino-filina rilato. Ĉar mi verkis ĝin en aparta politika momento, mi emfazis la temon de komuna gepatrado inter viroj kaj virinoj. Sed mi ne pensas, ke tio validas nuntempe. Ĝi havas tre malmultan rilaton al la teksto, kiu diris, ke komuna gepatrado kondukus al egaleco inter viroj kaj virinoj. Mi ne pensas, ke tio validas. Mi pensas, ke tio estis verkita pro pluraj kialoj. Mi pensas, ke ĝi estis verkita el la vidpunkto de iu, kiu ne estis patrino; ĝi estis verkita el la vidpunkto de generacio de homoj, en kiu patroj vere forestis. Nu, mi nun konscias, ke mia generacio estis la militgeneracio, kaj estis ĉiaj kialoj por ke patroj forestiĝu: patroj estis soldatoj, aŭ laboris longajn horojn, ili venis el la Depresio, estis la bebhaŭsa generacio, kaj patroj en la 1950-aj jaroj ne vere ĉeestis en la hejmo. Kiam mi pripensas tion, mi opinias, ke klare la ideo, ke la patroj de infanoj bezonas esti pli engaĝitaj kun siaj infanoj, estis absolute ĝusta, sed mi opinias, ke fakte la ideo, ke patroj kaj patrinoj estas interŝanĝeblaj, kaj ke ĉio estas duono-mezuro, ĝenerale ne havis bonajn konsekvencojn. 

 Referencoj 

 Eksteraj ligiloj 

 Pli da informo sur la verkaro de Chodorow
 https://www.studysmarter.co.uk/explanations/social-studoj/fama-sociologoj/nancy-chodorow/

Kategorio:Usonaj feministoj
Kategorio:Usonaj sociologoj
Kategorio:Usonaj psikoanalizistoj