Varia strigo

Varia strigo (laŭ Strix varia) kaj ankaŭ Stristrigo aŭ Norda stristrigo, estas mezgranda strigo, tio estas birdospecio, fakte noktula rabobirdo, kiu apartenas al genro Strix, parto de pli granda grupo de noktulaj rabobirdoj konataj kiel Strigedoj, kiuj enhavas plej parton de la specioj nomataj strigoj. La alia grupo estas la turstrigoj, nome Titonedoj. 

Strigoj estas plejparte indiĝenaj al orienta Nordameriko, sed vastigis sian teritorion al la okcidenta marbordo de Nordameriko, kie ili estas konsiderataj enpenetraj.Evers, L. (2014). Beyond anyone's control. Northwest Science, 88(1), 65–67.Kelly, E. G. (2001). The range expansion of the northern barred owl: an evaluation of the impact on spotted owls. Thesis, Oregon State University. Maturaj arbaroj estas ilia preferata vivejo, sed ili ankaŭ povas alkutimiĝi al diversaj gradientoj de malfermaj arbaroj.Mazur, K. M. & James, P.C. (2020). "Barred Owl (Strix varia)", versio 1.0. En Birds of the World (A. F. Poole kaj F. B. Gill, Editors). Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA. Ilia dieto konsistas ĉefe el malgrandaj mamuloj, sed ĉi tiu specio estas oportunisma predanto kaj estas predanta ankaŭ aliajn malgrandajn vertebrulojn kiel birdojn, reptiliojn kaj amfibiojn, same kiel diversajn senvertebrulojn.

Variaj strigoj estas ĝenerale brunaj ĝis grizaj, kun malhela strieco sube. Variaj strigoj havas tipajn nestokutimojn inter veraj strigoj, tendencante kreskigi relative malgrandan idaron ofte en arba kavaĵo aŭ mortinta arbo (sed foje ankaŭ en aliaj nestolokoj) en arbarkovritaj areoj. Kiel rezulto de la okcidentena ekspansio de la strigo, la specio komencis entrudiĝi en la teritorion de la parenca kaj minacata Okcidenta strigo (S. occidentalis). Indicoj montras, ke la diversaj minacoj prezentitaj de la invadanta Varia specio nur pliiĝas. Responde, biologoj rekomendis buĉajn operaciojn por mildigi la negativan efikon de la Variaj sur la Okcidenta strigo.

 Taksonomio 
La Varia strigo estis priskribita al la scienco fare de la natursciencisto de Filadelfio nome Benjamin Smith Barton en 1799. La specio ricevis siajn nomojn pro la variaj direktoj de la malhelaj markoj sur siaj malsupraj partoj.Barton, B. S. (1883). Barton's Fragments of the Natural History of Pennsylvania. Willughby Society.

La Varia strigo estas proksimume meza laŭ grandeco inter la pli granda Urala strigo kaj la pli malgranda Arbarstrigo, sed la strukturaj trajtoj de ĝiaj relative mallongaj kaj kurbaj ungegoj pli similas al la arbarstrigo, same kiel ilia dieta kaj viveja ekologio. Oni hipotezis, ke la Okcidenta strigo estas ene de superspecio kun la Varia strigo.Mayr, E., & Short, L. L. (1970). Species taxa of North American birds: a contribution to comparative systematics. Nuttall Ornithological Club. Tamen, genetika testado rivelas tre fruan diverĝon (verŝajne ĉe aŭ proksime al la eniro de ilia praulo en Nordamerikon) inter Okcidentaj kaj Variaj strigoj. Fosilia specio iam nomita Strix brea el la frua Plejstoceno en Kalifornio faras malmulton por solvi la devenon de modernaj specioj, konsiderante ĝian ambiguan rilaton al iu ajn vivanta Strix. La fosilia specio estis pli granda (pli simila laŭ grandeco kaj svelteco al la Okcidenta strigo, kvankam kun iomete pli malgranda kranio kaj geografie izola de tiu specio) kaj pli longkrura ol kaj la Okcidentaj kaj la Variaj strigoj, kaj nun estas konsiderata en aparta genro, Oraristrix. Fosilioj de verŝajnaj Variaj strigoj el la plejstocena epoko estas konataj el Florido, Tenesio kaj Ontario.

 Subspecioj 
La subspecioj de la Varia strigo varias plejparte laŭ regiono, kun eta ĝis modera vario laŭ koloro, grandeco kaj amplekso de plumkovraĵo sur la piedfingroj. Kvankam pluraj estis priskribitaj en la pasinteco, la Varia strigo povas havi nur tri subspeciojn, post la apartigo de la flavecbrunaj kaj cindrokoloraj formoj. Ridgway, R., & Friedmann, H. (1914). The Birds of North and Middle America: A Descriptive Catalog of the Higher Groups, Genera, Species, and Subspecies of Birds Known to Occur in North America, from the Arctic Lands to the Isthmus of Panama, the West Indies and Other Islands of the Caribbean Sea, and the Galapagos Archipelago (Vol. 50). US Government Printing Office. Peters, J. L. (1940). Check-list of birds of the world. Vol. 4. Cambridge: Harvard Univ. Press.

S. v. varia (Barton, 1799): La norda varia strigo. Ĉi tiu raso vivas tra la Nordorienta Usono kaj la Supra Mezokcidento, etendiĝante ĝis Oklahomo, la Karolinoj kaj norda Georgio. Ĝi ankaŭ estas konsiderata ampleksanta ĉiujn okcidentajn "invadajn" birdojn troveblajn ĝis Kalifornio kaj Brita Kolumbio. Tamen, genetika studo de okcidentaj birdoj montras grandan izolecon, eble ĝis la subspecia nivelo, de la okcidentaj kaj orientaj populacioj de la nordaj strigoj, kun laŭtaksa diverĝo de ĉirkaŭ 7,000 jaroj, eble indikante nekonatan historion de la specio en malproksimaj arbaroj de norda kaj centra Kanado (malproksime okcidente de tio, kio estis konsiderata ilia origina distribuo), kiuj radiis pli lastatempe por konsistigi la okcidentajn populaciojn. Tiu ĉi raso estas ĝenerale la tipa mezgrizbruna variaĵo de Varia strio. Tamen, pli pala variaĵo kun tre lavitaj markoj kaj pli pura blankeca bazkoloro estas konata (en orienta Kanado kiel Kebekio), antaŭe konsiderata raso S. v. albescens, same kiel pli malhela kaj bruna variaĵo en norda Minesoto (antaŭe S. v. brunnescens). Tiu ĉi raso estas sufiĉe granda (priskribita kiel la plej granda raso averaĝe kun la probabla apartigo de la cindrostrigo). La enverguro kaj vostlongo povas esti de 312 ĝis 340 mm kaj 215 ĝis 230 mm ĉe maskloj kaj 320 ĝis 352 mm kaj 224 ĝis 257 mm  ĉe inoj. Unu birdo de la nomiga subspecio havis tarso-longon de 63.5 mm kaj la bekokresto de la vaksaĵo povas esti 23.5 ĝis 30 mm.

S. v. georgica (Latham, 1801): La suda varia strigo aŭ, alternative, la florida stria strigo. Ĉi tiu subspecio troviĝas en suda Norda Karolino pli proksime al la marbordo laŭlonge de Georgio kaj la tuta Florido. Ĉi tiu estas la plej malgranda el la tri subspecioj averaĝe. Konataj enverguraj longoj povas varii de 315 ĝis 357 mm. Vostlongo estas 205 ĝis 231 mm kaj la beko de la vaksaĵo estas 23 ĝis 28 mm. Maskloj en Florido pezis de 681 ĝis 800 g, kun averaĝoj en du specimenoj de 718 kaj 744 g, dum du inoj pezis 850 kaj 875 g, respektive. Tial ŝajnas, ke ĝi montras malpli okulfrapan seksan dimorfismon ol la norda varistriga raso. Weidensaul, S. (2015). Owls of North America and the Caribbean. Houghton Mifflin Harcourt. 
S. v. helveola (Bangs, 1899): La Teksasa varia strigo. Ĝi konsistas el la plej multaj variaj strigoj trovitaj en Teksaso. La distribua areo estas konsiderata norde ĝis la kantono Lee, oriente ĝis la kantono Chambers, okcidente ĝis la kantono Kerr kaj sude ĝis la kantono Nueces.Howell, S. N., & Webb, S. (1995). A guide to the birds of Mexico and northern Central America. Oxford University Press.Oberholser, H. C. (1974). The Bird Life of Texas. University of Texas Press, Austin, TX, USA. Ĉe ĉi tiu raso, la grunda koloro tendencas al pala zingibro-kremkolora kaj la dorso kaj kapo tendencas esti palbrunaj, variante al preskaŭ cinamokoloro. La fingroj povas varii de sufiĉe nudaj ĝis iomete harecaj. Ĉi tiu raso similas al aliaj variaj strigoj laŭ grandeco, eble averaĝe iomete pli malgranda ol tiuj de la nomiga raso, sed ĝia beko kaj piedoj estas averaĝe pli grandaj ol la antaŭaj du rasoj.

 Aspekto 
La Varia strigo estas konsiderata iom modera kaj senkolora kompare kun la foje riĉa koloro de aliaj simpatriaj strigoj.Hume, R. (1991). Owls of the world. Running Press, Philadelphia. Ĝenerale, ĉi tiu strigo estas grizbruna aŭ bruna. La bruneca koloro etendiĝas de la kapo ĝis la dorso. Variaj strigoj estas festonitaj per blankaj strioj sur la mantelo kaj la dorso, kaj ankaŭ havas iom da blankeca makuleco sur la flugilkovriloj. La ​​suba flanko havas palan kremkoloran grizbrunan bazkoloron (variante al malpura blanko ĉe la plej palaj individuoj) kovritan ĉirkaŭ la gorĝo kaj supra brusto per horizontala, iomete duonluna strieco (tial ĝia ordinara nomo), dum la ventro estas klare strieca laŭ vertikala padrono. La strieco estas kutime nigreca, malhelbruna, aŭ foje ruĝecbruna. La kapo estas sufiĉe granda (kvankam ne aparte granda por specio en Strix) kaj ronda sen oreltufoj.Owls of the World: A Photographic Guide by Mikkola, H. Firefly Books (2012), Holt, D.W., Berkley, R., Deppe, C., E. Rocha, P., Petersen, J.L., Rangel Salazar, J.L., Segars, K.P., Wood, K.L. & Marks, J.S. (2019). "Typical Owls". In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. La vizaĝa disko estas pala grizbruna kun pli malhelaj sed subtilaj samcentraj linioj. La beko estas palpajloflava (foje montrante mildan verdecan nuancon) dum la vaksaĵo (nuda strukturo ĉe la bazo de la beko) estas "kornokolora". Ĝiaj okuloj estas malhelbrunaj; la okuloj povas aspekti intense nigraj en naturo kaj, kvankam grandaj, estas sufiĉe dense intermetitaj.

 Distribuado kaj habitato 
La Varia strigo estas distribuata tra plejparto de Orienta Usono, same kiel granda parto de suda Kanado. Ili troviĝas tiom nordoriente kiom granda parto de Nov-Skotio (okcidentaj du trionoj), Nov-Brunsviko kaj Sept-Îles, en granda parto de Kebekio, ĝis Lago Mistassini, kaj Ontario, ĝis Moosonee.
Gagnon, C. & Bombardier, M. (1996). "Barred Owl." En The breeding birds of Quebec: atlas of the breeding birds of southern Québec., eldonita de J. Gauthier kaj Y. Aubry, 598–601. Québec Region, Montréal: Assoc. québecoise des groupes d'ornithologues, Prov. of Quebec Soc. for the protection of birds, Can. Wildl. Serv., Environ. Canada.Eagles, P. F., Cadman, M. D., & Helleiner, F. M. (1987). Atlas of the breeding birds of Ontario. University of Waterloo Press.Peck, G. K., & James, R. D. (1993). Breeding Birds of Ontario: Nidiology and Distribution. Volume 1: Nonpasserines (first Revision-part A: loons to ducks). Ontario Birds, 11, 18–22. Oni registris, ke la Varia strigo troviĝas tiom norde kiom centra Labradoro, kvankam la specio ankoraŭ ne estas konfirmita kiel reproduktiĝanta en la provinco. La Varia strigo troviĝas en ĉiu parto de Orienta Usono kontinue de la plej norda Majno tra Nov-Anglio, la Mezatlantikaj ŝtatoj, granda parto de la Mezokcidento, Sudorienta Usono kaj la tuta Florido. 

Ili troviĝas ĝis okcidente sen grandaj breĉoj ĝis la limoj de okcidenta Minesoto, plej orienta Suda Dakoto, la sudorienta angulo de Nebrasko, la orienta duono proksimume de Kansaso, plejparto de Oklahomo kaj orienta Teksaso ĝis okcidente kiel Cisco kaj Burnet.Janssen, R. B. (1987). Birds in Minnesota. University of Minnesota Press, Minneapolis, MN, USA.Peterson, R. A. (1995). The South Dakota Breeding Bird Atlas. South Dakota Ornithologists' Union, Northern Prairie Wildlife Research Center, Jamestown, ND, USA.Johnsgard, P. A. (1979). Birds of the Great Plains: Breeding Species and their Distribution. University of Nebraska Press, Lincoln, NE, USA.Johnsgard, P. A. (1988). North American owls: biology and natural history. Smithsonian Institution. Verŝajne kaj malkontinue de Teksaso, la specio povas etendiĝi en centran kaj sudan Meksikon, sed ĉi tiuj populacioj nun ofte estas konsiderataj aparta specio. Ĉi tiuj komencaj partoj de la teritorio en la orientaj kaj centraj partoj estus konsiderataj kiel kie la specio estas "indiĝena". Vaganta varia strigo iam estis vidita fluganta super Lago Miĉigano 48 km de la plej proksima tero.

 Kutimaro 
La Varia strigo, kiel plej multaj strigoj, estas plejparte adaptita al noktovivado. Inter la 5:00 a.m. kaj la 8:00 p.m., junaj variaj strigoj estis registritaj dormantaj averaĝe 28% de ĉiu horo. Pinttempoj en Minesoto estis tuj post sunsubiro kaj ĵus antaŭ tagiĝo.  Tamen, ili ne estas tiel plene noktemaj kiel multaj strigoj kaj rangas ĉirkaŭ la 6-a inter 19 regulaj nordamerikaj strigospecioj pro la reguleco de sia agado ekster la vesperkrepusko, precipe en apartaj cirkonstancoj kiel kiam rivalo aŭ homa imitisto elsendas varistrigajn kriojn aŭ dum ĉasado. Ofte tagtempa agado tendencas esti frumatene aŭ ĉirkaŭ krepusko sed eble iam ajn (nubaj tagoj estas preferataj). Ĉi tiu specio ofte pasigas la tagtempon kaŝita en la densa foliaro de arbo, ofte je minimumo 5 m super la tero, sed foje ankaŭ ripozas en branĉo proksime al larĝa trunko aŭ en natura kavaĵo de arbo. La alteco de la nestarboj en Minesoto estis tipe 8 ĝis 12 m, dum en Ilinojso ili atingis ĝis 9 m. Ĵus elnestiĝintaj strigoj foje ripozas en alta herbo, kutime post falo de la nestarbo. Dunstan, T. C.; Sample, S. D. (1972). "Biology of barred owls in Minnesota". Loon. 44 (4): 111–115. 

La elekto de ripozejo povas esti parte diktita de termoregulado, kiel ĉe Okcidentaj strigoj, kie pli ombraj ripozejoj verŝajne mildigas varmostreson. Ili malofte dependas de kamuflado, anstataŭe ofte flugas ĉe la plej eta ĝeno kaj ne permesas proksimajn alproksimiĝojn, kio malfaciligas ilian observadon. Tamen, aliflanke, ili povas esti surprize malsovaĝaj kaj ŝajne scivolemaj pri homoj en la naturo; plie, ili estas konsiderataj "tiel mildaj kaj allogaj" kiel predanto povas esti. Variaj strigoj estas regule ĉikanataj de malgrandaj birdoj, de pluraj malgrandaj paserinoj ĝis korvedoj kaj pegoj, kaj mamuloj kiam ili malkovras ilin dumtage, kaj tiaj situacioj povas konduki al ilia atako fare de tagaj rabobirdoj. Bent, A. C. (1961). Life Histories of North American Birds of Prey (part 2), Orders Falconiformes and Stringiformes (Vol. 170). US Government Printing Office.  Ekzistas kelkaj registroj pri Variaj strigoj okupiĝantaj pri plumaranĝado, supozeble inter paroj, unu kun la alia en la naturo. Ili estas lertaj kaj silentaj flugantoj kaj ofte uzas rutinajn arbarajn migradovojojn ĉe malferma subvegetaĵaro kaj malaltaj branĉaj densecoj. Nicholls, Thomas H.; Warner, Dwain W. (1972). "Barred Owl Habitat Use as Determined by Radiotelemetry". The Journal of Wildlife Management. 36 (2): 213–224. doi:10.2307/3799054. JSTOR 3799054. 

 Manĝado 
Strigoj estas oportunismaj predantoj de la arbaroj. Kiel la arbarstrigo, la Varia strigo kutime ĉasas de ripozejo. Dum ĉasado, ili glitas nelonge de ripozejo al ripozejo ĝis predo estas detektita. Tiu strigo havas nekredeble grandajn okulojn, kiuj kaptas kiel eble plej multe da lumo, permesante pli bonan noktan vidon. Atakoj povas esti faritaj nur 6 ĝis 10 m for de la predo pro la efikeco de la silentigaj flugilplumoj.Lilley, G. (1998).  A study of the silent flight of the owl. En 4th AIAA/CEAS aeroacoustics conference (p. 2340). La strigo, precipe kompare kun la ĉefe arbara predo de la Okcidenta strigo, kutime preferas celi malgrandajn bestojn, kiuj estas surteraj. 

Tamen, Variaj strigoj ankaŭ flugas kaj kaptas noktajn birdojn, kaj ankaŭ vespertojn dumfluge. Taga ĉasado estis raportita plurfoje, kvankam pinta ĉastempo estas tipe baldaŭ post sunsubiro. Kvankam ili kutime ĉasas ene de arbaroj, ili ankaŭ foje ĉasas en malferma tereno, pli tipa por la ĉasareoj de birdo kiel la orelstrigo. Kazoj de neĝoplonĝado estis konfirmitaj por Variaj strigoj, permesante al ili kapti predon kiel kampomusojn en subneĝaj zonoj, kiujn ili uzas kiel kaŝitajn neĝtunelojn dum vintro, ĉasmetodo iam konsiderata aparta por la Lapona strigo. Ĉasante sciurojn en la Foothill Model Forest de Alberto, oni observis, ke Variaj strigoj faras plurajn eniratakojn antaŭ ol sukcesi. Ĉasado surtere kutime okazas por akiri manĝaĵojn kiel senvertebrulojn aŭ amfibiojn.Elderkin, M. F. (1987). The breeding and feeding ecology of a Barred Owl Strix varia Barton population in Kings County, Nova Scotia. Master's Thesis, Acadia Univ., Wolfville, NS. Tiuj strigoj povas vadi en malprofundan akvon por kapti fiŝojn kaj povas fari nekutiman kvanton da akva manĝoserĉado, kompare kun iu ajn Strix-specio aŭ nordamerika strigo.

 Reproduktado 
La preferata nestejo de la Varia strigo estas kutime la kava trunko de granda arbo aŭ la derompita granda arbobranĉo. Kavaĵojn aŭ branĉojn povas krei diversaj fontoj, ofte pro malsano aŭ ŝtormo, se kavaĵoj kaj mortintaj branĉoj estas sufiĉe grandaj por akomodi ĉi tiujn birdojn kutime nur okazantaj en malnova arbo. Devereux, J. G.; Mosher, J. A. (1984). "Breeding ecology of Barred Owls in the central Appalachians". Raptor Research. 18 (2): 49–58.  Tipe, nestejoj estas en sufiĉe profundaj kaj malhelaj arbarkovritaj areoj, ofte kun bonevoluinta subvegetaĵaro sed iom maldensaj pli malaltaj branĉoj, kaj povas esti sufiĉe proksime al akvo. Averaĝaj nestaltoj estas inter 6,8 kaj 13,4 m super la grundo. En 25 studoj tra la tuta teritorio, la averaĝa alteco de la nestarbo estis 18,2 m (la plej malalta averaĝo el Florido kie ĝi estis 5,9 m; la plej alta el Oregono kie ĝi estis 28 m), la averaĝa diametro de la nestarbo estis 65,7 cm (la plej maldika averaĝo en Saskaĉevano je 47,4 cm; la plej dika en Vaŝingtonio je 106 cm), dum la averaĝa alteco de la arbokavaĵo uzita el ĉi tiuj studoj estis 9,8 m). Livezey, K.B. (2007). "Barred Owl habitat and prey: a review and synthesis of the literature". Journal of Raptor Research. 41 (3): 177–201. doi:10.3356/0892-1016(2007)41[177:BOHAPA]2.0.CO;2. S2CID 86266928. 

En normalaj cirkonstancoj, Variaj strigoj emas pariĝi porvive. Amindumantaj paroj estas kutime ĵus maturaj birdoj, sed ankaŭ eble vidvigitaj strigoj aŭ tiuj, kiuj restarigas ekzistantajn parligojn post la vintro. Dum amindumado, maskloj de Varia strigo aparte povas kapjesi, riverenci per duon-etenditaj flugiloj kaj povas ŝanceliĝi kaj tordi sian kapon de flanko al flanko. Amindumantaj paroj ofte partoprenas en duetoj. Kopulacio inter paroj kutime okazas fine de vintro, februaro ĝis marto, kaj okazas plurajn fojojn, probable por certigi implantadon. La ino eniras antaŭ-reproduktan letargiofazon, en kiu ŝi estas nutrata de la masklo. 

Ĉe Variaj strigoj, ovodemetado okazas je du- ĝis tri-tagaj intervaloj. Ovodemetado tipe komenciĝas en marto kaj daŭras dum la tuta aprilo. En pli tropikaj lokoj kiel Florido, ovodemetado povas okazi jam fine de decembro, kvankam 22 estis demetitaj inter frua januaro kaj frua marto. Ĉe similaj latitudoj en Teksaso, 22 unuaj ovoj estis demetitaj inter meze de februaro kaj tiel malfrue kiel frua junio (kvankam ĉi-lasta eble estis anstataŭiga ovodemetado). 23 ovodemetadoj en Iovao kaj Ilinojso komenciĝis inter malfrua februaro kaj malfrua aprilo, kun proksimume korespondaj komencaj ovodatoj en Nov-Ĵerzejo kaj probable ankaŭ en okcidenta Marilando. Bosakowski, T., Speiser, R., & Benzinger, J. (1987). Distribution, density, and habitat relationships of the Barred Owl in northern New Jersey. Biology and Conservation of Northern Owls. Gen. Tech. Re, RM-142. US Department of Agriculture, Forest Service, Rocky Mountain Forest and Range Experiment Station, Fort Collins, 135–143.  63 komencaj ovoj en Nov-Anglio estis demetitaj inter meze de marto kaj meze de majo. Pli norde, 38 ovodemetadoj en Nov-Skotio komenciĝis inter malfrua marto kaj malfrua majo, kun komencaj ovodatoj ĉirkaŭ semajnon poste en Ontario. Normale la ino demetas 2 ĝis 3 ovojn, kvankam ĝis 5 eblas, rekte sur la bazo de la nestejo. La averaĝa ovodemetado en tri larĝaj specimenoj el pluraj partoj de la teritorio estis inter 2,22 kaj 2,46. Apfelbaum, S. I.; Seelbach, P. (1983). "Nest Tree, Habitat Selection and Productivity of Seven North American Raptor Species Based on the Cornell University Nest Record Card Program". Raptor Research. 17 (4): 97–113.  En Minesoto, la averaĝa ovodemetado estis de 2,68 ovoj. Johnson, D. H. (1987). "Barred Owls and Nest Boxes-Results of a Five-Year Study In Minnesota". En Biology and Conservation of Northern Forest Owls: Symposium Proceedings: February 3–7, 1987, Winnipeg, Manitoba (Vol. 142, No. 3, p. 128). Fort Collins, Colo.: Rocky Mountain Forest and Range Experiment Station.  

La ovoj estas pure blankaj, iomete malglataj kaj ne brilaj, kaj ovalformaj. En 157 ovoj, la longo de la ovo povis esti de 42,5 ĝis 55,5 mm dum la diametro povis varii de 37,5 ĝis 45,3 mm, kun averaĝo de 50,6 mm × 43,3 mm. 25 ovoj en Nov-Skotio averaĝe estis iomete pli malgrandaj, je 49 mm × 41 mm. La ​​averaĝa pezo de la ovo estas ĉirkaŭ 45,5 g. Nur la ​​ino kovas, farante tion dum ĉirkaŭ 28 tagoj, dum la masklo kolektas manĝaĵon por ŝi.

 Notoj kaj referencoj 

 König, Claus; Weick, Friedhelm & Becking, Jan-Hendrik (1999): Owls: A guide to the owls of the world. Yale University Press, New Haven. 

 Eksteraj ligiloj 


Kategorio:Strigoformaj
Kategorio:Strigedoj
Kategorio:Birdoj de Nordameriko