Kuba strigeto

La Kuba strigeto (Glaucidium siju) aŭ Sihuo estas malgranda strigo, tio estas birdospecio parto de pli granda grupo de noktaj rabobirdoj konataj kiel Strigedoj, kiuj enhavas plej parton de la specioj nomataj strigoj. La alia grupo estas la turstrigoj, nome Titonedoj. Ĝi troviĝas kiel endemio en Kubo.

Taksonomio kaj sistematiko
La Kuba strigeto havas tri subspeciojn, la nomiga Glaucidium siju siju, G. s. turquinense, kaj G. s. vittatum.

Aspekto
La Kuba strigeto estas 16 ĝis 17 cm longa. Maskloj pezas 47 ĝis 68 g kaj inoj 66 ĝis 102 g. Ĝi havas du kolorajn morfojn, grizbrunan kaj ruĝbrunan; la unua estas pli ofta. Ambaŭ morfoj havas palgrizecan vizaĝon, blankecajn ĝis cinamokolorajn "brovojn" super flavaj okuloj, kaj paron da malhelaj "falsaj okuloj" sur la nuko. La krono, flankoj de la kapo kaj dorso de la nomiga grizbruna morfo estas grizbrunaj kun blankaj makuloj; la ŝultroj havas difuzan malhelan striecon. Ankaŭ la vosto estas grizbruna, kun blankaj strioj. La gorĝo estas bruna, la flankoj de la brusto kaj flankoj brunaj kun pli malhelaj strioj, la centro de la brusto blanka, kaj la cetero de la subaj partoj estas blankeca kun malhelbrunaj strioj kaj makuloj. La ruĝbruna morfo anstataŭigas la grizbrunan per cinamokolora. G. s. turquinense estas multe pli malhela kaj havas malpli da makuloj sur la supraj partoj. G. s. vittatum estas pli granda ol la nomiga kaj la strioj sur la ŝultroj estas pli difinitaj.Holt, D. W., R. Berkley, C. Deppe, P. L. Enríquez, J. L. Petersen, J. L. Rangel Salazar, K. P. Segars, K. L. Wood, G. M. Kirwan, kaj J. S. Marks (2020). Cuban Pygmy-Owl (Glaucidium siju), versio 1.0. En Birds of the World (J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D. A. Christie, kaj E. de Juana, Editors). Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA.  Alirita la 6an de Septembro, 2021

Distribuado kaj habitato
La kuba strigeto estas la plej ofta kaj plej ofte observata strigo en la lando. La nomiga subspecio troviĝas tra la ĉefa insulo Kubo krom sur ĝia plej alta monto, Pico Turquino. Subspecio G. s. turquinense troviĝas nur sur tiu monto kaj G. s. vittatum sur la Isla de la Juventud (Insulo de Pinoj) kaj eble la Duoninsulo Guanahacabibes. La specio loĝas en la internoj kaj randoj de marbordaj, deciduaj kaj montaj arbaroj, kaj primaraj kaj sekundaraj. Ĝi ankaŭ troviĝas en areoj kiel paŝtejoj kun disaj arboj, kultivitaj kampoj, plantejoj kaj grandaj urbaj parkoj. Laŭ alteco ĝi varias de marnivelo ĝis 1 500 m.

Kutimaro
Manĝado
La kuba strigeto estas aktiva kaj tage kaj nokte. Ĝi ĉasas de ripozejo; kvankam ĝia dieto ne estis detale studita, ĝi ŝajnas nutriĝi plejparte per insektoj kaj malgrandaj reptilioj, kaj ankaŭ prenas malgrandajn mamulojn, birdojn kaj ranojn.

Reproduktado
La kuba strigeto nestas dum la seka sezono de novembro ĝis aprilo. Ĝi demetas tri aŭ kvar ovojn en arba kavaĵo, ĉu natura aŭ antaŭe uzita de pego. La ino kovas la ovojn.

Voĉo

La kuba strigeto havas du konatajn voĉojn. La masklo kantas "serion de pli-malpli egale interspacigitaj notoj similaj al la kanto de la Montostrigeto (Glaucidium gnoma)". Ambaŭ seksoj faras ŝajnan alarmvokon, "rapidan kaj akcelantan serion de sufiĉe pli alttonaj, pepantaj notoj".

Statuso
La IUCN taksis la kuban strigeton kiel Malplej Zorgigan. Kvankam ĝia populacio ne estas kvantigita, ĝi estas konsiderata sufiĉe ofta ĝis ofta. Ĝi estas "malbone trafita de detruo de malgrandaj arbarpecetoj".

 Referencoj 

 Field Guide to the Birds of North America. National Geographic. .
 Josep del Hoyo, ed. Handbook of the Birds of the World Vol 5. .
 David Allen Sibley. The Sibley Guide to Birds. National Audubon Society. .
 König, Claus kaj Friedhelm Weick: Owls of the World. Christopher Helm, London 2008, 

 Eksteraj ligiloj 





Kategorio:Strigedoj
Kategorio:Birdoj de Kubo