Bengala gufo

Bengala gufo (Bubo bengalensis) estas specio de granda birdo el la ordo de strigoformaj, familio de strigedoj, kun granda plumtufo super ĉiu okulo. Nomata ankaŭ roka gufo, estas granda specio de gufo indiĝena de montetaj kaj rokecaj arbustaj arbaroj en la Hinda subkontinento. Ĝi estas bildigita per bruna kaj griza koloroj, kaj havas blankan gorĝomakulon kun nigraj malgrandaj strioj. Ĝi antaŭe estis traktata kiel subspecio de la eŭrazia gufo. Ĝi kutime videblas en paroj. Ĝi havas profundan resonancan tondran krion, kiu povas esti aŭdita ĉe tagiĝo kaj krepusko.

 Taksonomio 
Bubo bengalensis estis la scienca nomo uzita de James Franklin en 1831 por gufo, kiu estis kolektita en norda Barato.

Aspekto
Ĉi tiu specio ofte estas konsiderata subspecio de la eŭrazia gufo Bubo bubo kaj estas tre simila laŭ aspekto. La vizaĝa disko estas senmarka kaj havas nigran randon, trajto multe pli malforta ĉe la eŭrazia formo. La bazo de la unuarangaj flugilplumoj estas senbenda kaj ruĝbruna. La vostobendoj havas la flavbrunajn bendojn pli larĝajn ol la nigrajn. Granda pala skapula makulo videblas sur la faldita flugilo. La internaj ungegoj estas la plej longaj. La lasta artiko de la piedfingroj estas senpluma.

La taksonomio de la grupo estas kompleksa pro granda kvanto da variado. Dementiev estis la unua, kiu konsideris la eblecon, ke B. bengalensis estas aparta ene de la grupo Bubo bubo. Tamen, Charles Vaurie rimarkis, ke ĉi tiu specio same kiel B. ascalaphus ŝajnis esti apartaj kaj ne parto de klina variado. Ekzistas multe da kolorvariado, kie la fonkoloro estas malhelbruna supre, dum kelkaj estas palaj kaj flavecaj. Ĉe malhelaj birdoj la strioj kuniĝas sur la malantaŭa krono kaj nuko, sed estas mallarĝaj ĉe palaj birdoj. Tamen, Vaurie rimarkas, ke malgraŭ la variado, ili estas apartaj de najbaraj formoj B. b. tibetanus, B. b. hemachalana kaj B. b. nikolskii, ĉar ili estas pli malgrandaj kaj riĉe koloraj. Stuart Baker rimarkis, ke ekzistas du plumaraj variaĵoj tra ilia teritorio, unu plumaro havas la dorson kaj skapulajn makulecblankajn, dum la alia formo havas reduktitan nombron da blankaj makuloj sur la plumoj de la dorso kaj la malhelan striecon sur la dorso, kolo kaj skapulaj elstarantaj.

Gufidoj naskiĝas kun blanka lanugo, kiu iom post iom anstataŭiĝas per makulecaj plumoj dum la antaŭjunula plumŝanĝo post ĉirkaŭ du semajnoj. Post proksimume monato ili trapasas bazan plumŝanĝon kaj oni supozas brunecan junulan plumaron kun la supraj partoj iom similaj al plenkreskuloj, sed la malsupra flanko estas lanuga. La plena plenkreska plumaro estas supozata multe pli poste.

Distribuado
Ili videblas en arbustejoj kaj malpezaj ĝis mezgrandaj arbaroj, sed aparte proksime al rokaj lokoj ene de la Hinda Subkontinento sude de Himalajo kaj sub 1 500 m de alteco. Humidaj ĉiamverdaj arbaroj kaj ekstreme aridaj areoj estas evitataj. Arbust-kovritaj rokaj altaĵetoj kaj ravinoj, kaj krutaj bordoj de riveroj kaj rojoj estas ŝatataj lokoj. Ili pasigas la tagon sub la ŝirmo de arbusto aŭ roka elstaraĵo, aŭ en granda mango-arbo aŭ simila dense foliriĉa arbo proksime al vilaĝoj.

Kutimaro kaj ekologio
La profundaj resonaj du-notaj krioj estas karakterizaj kaj maskloj faras tiujn "longajn kriojn" ĉefe ĉe krepusko dum la reprodukta sezono. La pinta intenseco de la krio rimarkiĝas en februaro.  Junaj birdoj produktas klakojn, siblojn kaj malfermas siajn flugilojn por ŝajni pli grandaj ol ili estas. Reproduktantaj plenkreskuloj flugas laŭ zigzagaj padronoj kaj ĉikanas iujn ajn eblajn predantojn (inkluzive de homoj) kiuj alproksimiĝas al la nesto. 

Ĝia dieto dum granda parto de la jaro konsistas el ronĝuloj, sed birdoj ŝajnas esti ĉefe ĉasataj dum vintro. Predospecioj de birdoj estas frankolinoj, kolombojn, koracioj, ŝikroj, nigraj milvoj, korvoj kaj strigetoj. Ankaŭ birdoj grandaj kiel pavo estas foje atakataj. Ronĝuloj observitaj en studo en Pondiĉero estis Tatera indica, Golunda ellioti, Rattus sp., Mus booduga kaj Bandicota bengalensis. Ankaŭ vespertaj flugvulpoj estis preditaj. En Pakistano, Nesokia indica estas grava predaĵo en ilia dieto. Mamuloj grandaj kiel hinda leporo (Lepus nigricollis) povas esti ĉasataj. En Pakistano, ĝi predis Kaboleporon, Lepus capensis, kaj la flugosciuron Eupetaurus cinereus.

Kiam ili manĝas ronĝulojn, ili disŝiras la predon anstataŭ engluti ĝin tutan. Kaptitoj manĝas ĉirkaŭ 61g da predo ĉiutage.

La nesta sezono estas de novembro ĝis aprilo. La ovoj estas tri aŭ kvar kaj estas kremblankaj, larĝaj rondecaj ovaloj kun glata teksturo. Ili estas demetitaj sur nudan grundon en natura niĉo en terbordo, sur la kornico de klifo, aŭ sub la ŝirmo de arbusto sur ebena tereno. La nestejo estas reuzata ĉiujare. Eloviĝo okazas post ĉirkaŭ 33 tagoj kaj la gufidoj dependas de siaj gepatroj dum preskaŭ ses monatoj.

En popola kulturo
Ĉi tiu granda strigo kun distinga vizaĝo, grandaj antaŭen direktitaj okuloj, kornoj kaj profunda resonanta krio estas asociita kun kelkaj superstiĉoj. Kiel multaj aliaj grandaj strigoj, ĉi tiuj estas konsiderataj birdoj de malbona omeno. Iliaj profundaj fantomkrioj, se faritaj de domosupre, estas konsiderataj kiel antaŭsigno de la morto de loĝanto. Tiukadre kelkaj ritoj implikantaj la kapton kaj mortigon de ĉi tiuj birdoj estis registritaj. Salim Ali notas vastan gamon da superstiĉoj rilataj al ili, sed notas du kiel aparte disvastigitajn. Unu estas, ke se la birdo estas malsatigita dum kelkaj tagoj kaj batita, ĝi parolus kiel homo, antaŭdirante la estontecon de la turmentanto aŭ alportante al ili riĉecon, dum la alia implikas la mortigon de la birdo por trovi bonŝancan oston, kiu moviĝis kontraŭ la fluo kiel serpento kiam faligita en rojon.

 Fotaro 

 Referencoj 



 Eksteraj ligiloj 

 Owl Pages
 IBC videos

Kategorio:Strigedoj
Kategorio:Palearktisa faŭno
Kategorio:Birdoj de Barato
Kategorio:Birdoj de Azio