Longvosta ringopapago

Longvosta ringopapago () estas mezgranda papago de la genro Psittacula de la Psitakuledoj, indiĝena de Sudorienta Azio. Temas pri endemio de la regionoj Andamanoj kaj Nikobaroj, Sumatro, Borneo kaj duoninsula Malajzio (inklude Singapuron). Ĝi estas alopatria Kun la samgenra, la Rozbrusta ringopapago, Psittacula alexandri, escepte en Andamanoj kie ili koincidas.

Taksonomio
La longvosta papago estis priskribita de la franca polimato Georges-Louis Leclerc de Buffon en 1780 en sia Histoire Naturelle des Oiseaux. La birdo estis ankaŭ bildigita per mankolorita plato gravurita de François-Nicolas Martinet en Planches Enluminées D'Histoire Naturelle, kio estis produktita laŭ superrigardo de Edme-Louis Daubenton por akompani la tekston de Buffon. Nek la platinformo nek la priskribo de Buffon inkludis sciencan nomon, sed en 1783 la nederlanda natursciencisto Pieter Boddaert stampis la dunoman nomon Psittacus longicauda en sia katalogo de Planches Enluminées. La tipa loko estas Malako en la suda regiono de la Malaja Duoninsulo. 

La longvosta ringopapago estas nun metita en la genron Psittacula, kiun enkondukis la franca natursciencisto Georges Cuvier en 1800. La nomo de la genro estas diminutivo de la Latina vorto psittacus por "papago". La specia epiteto longicauda kombinas la Latinan longus kun la signifo "longa" kaj cauda kun la signifo "vosto".

Nuntempe oni agnoskis kvin subspeciojn:
P. l. tytleri (Hume, 1874) – Andamana longvosta papago – Andamanoj kaj Kokos-insuloj
P. l. nicobarica (Gould, 1857) – Nikobara longvosta papago – Nikobaroj
P. l. modesta (Fraser, 1845) – Enggano longvosta papago – Enggan-insuloj
P. l. longicauda (Boddaert, 1783) – (nomiga) ordinara longvosta papago – suda Malaja duoninsulo, Singapuro, Sumatro, Niaso, Bangka, Anambas-insuloj, Borneo
P. l. defontainei Chasen, 1935 – Natun-insuloj

 Aspekto 
Ĝi estas ĉefe verda kun longa blua vosto, ĉefe pro la du longegaj centraj vostoplumoj. La masklo havas nigran ĉapon kaj ruĝrozajn vangojn aŭ vizaĝon, aŭ alivorte li havas rozkolorajn vangojn kaj nukon kaj nigrajn gorĝon, frunton kaj nukon. La ino ne havas nigran ĉapon kaj havas malpli ruĝan vangon. Temas pri buntkolora papago kun seksa duformismo. La plej distinga trajto estas la beko, tutnigra ĉe inoj kaj brilruĝa en supra makzelo kaj flaveca en tiu malsupra. 

 Habitato 
La longvosta ringopapago kapablas vivi en vasta gamo da vivejoj kiel ekzemple en marĉaj arbaroj, malaltebenaĵaj ĉiamverdaj arbaroj, olepalmaj plantejoj, kokosplantejoj, ĝardenoj, publikaj parkoj, kaj estas ofta vizitanto al agrikulturaj areoj (precipe tiuj, kiuj produktas tropikajn fruktojn kaj semojn). Ĝi kutime videblas en altitudoj de ĝis 300 metroj.

 Ekologio kaj kutimaro 
La longvosta ringopapago estas ekstreme socia birdo, ĉiam vidata komunikante kun aliaj birdoj de sia specio. Kvankam oni kutime vidas malgrandajn grupojn, oni vidis arojn de miloj da birdoj en la Andamanoj kaj Borneo. Tamen, grandaj aroj emas aperi dum la reprodukta sezono. Ĝi estas kolonia reproduktulo. Birdoj sur la Malaja Duoninsulo tendencas reproduktiĝi de decembro ĝis februaro, dum birdoj sur la Nikobaroj kaj Andamanoj emas reproduktiĝi de februaro ĝis marto. Inoj demetas 2 ĝis 4 ovojn, proksimume 30,5 x 24,5 mm. Kutime daŭras ĉirkaŭ 23 ĝis 24 tagojn por ke la ovoj eloviĝu. La papagidoj elnestiĝas je ĉirkaŭ 7 semajnoj. Ĝia dieto konsistas el diversaj beroj, papajoj, arekoj, vasta gamo da kultivitaj kaj naturaj fruktoj, semoj kaj kultivitaj grenoj kiel maizo. Ĝi estas kurioza specio, ĉar oni ofte vidas ĝin ludi per bastonoj aŭ aliaj materialoj trovitaj en sia medio. Ĉi tiu birdospecio emas trovi reproduktan areon aŭ neston en alta arbotrunko preskaŭ same kondute kiel la familio Psittacidae.

 Minacoj 
Granda parto de la natura vivejo de la longvosta ringopapago estas minacata de senarbarigo kaj kontraŭleĝa arbohakado. Kaptado por la kontraŭleĝa komerco de dorlotbestoj ankaŭ minacas la supervivadon de ĉi tiu specio.

Bildoj

Referencoj

Bibliografio
 Birds of India de Grimmett, Inskipp kaj Inskipp, 
Josep del Hoyo, Andrew Elliott, Jordi Sargatal (eld.): Handbook of the Birds of the World. Volume 4: Sandgrouse to Cuckoos. Lynx Edicions, Barcelona, 1997. ISBN 8487334229
Joseph Michael Forshaw: Parrots of the World - An Identification Guide. Princeton University Press, Princeton 2006, ISBN 978-0-691-09251-5.

 Eksteraj ligiloj 

Kategorio:Papagedoj
Kategorio:Birdoj de Azio