Van Johnson

Van JOHNSON (naskita kiel Charles Van Dell Johnson; la 25-an de aŭgusto 1916 en Newport, Rod-Insulo ; mortis la 12-an de decembro 2008 en Nyack, Novjorko) estis usona aktoro, kiu estis populara Holivuda stelulo de la jaroj de la Dua Mondmilito ĝis la 1950-aj jaroj, precipe per komedioj kaj muzikaloj.

Johnson personigis la bildon de "najbara knabo kiu iris al milito" kiu popularigis lin en Holivudo en la 1940-aj kaj 1950-aj jaroj, ludante "ruĝharajn, lentigajn soldatojn, maristojn kaj pilotojn kiuj vivis laŭ la strato" en militfilmoj de la Dua Mondmilito kaj postmilitaj muzikaloj. Li estas plej konata pro siaj filmoj Thirty Seconds Over Tokyo, A Guy Named Joe, The Last Time I Saw Paris, kaj aliaj.

Ĝis sia morto en 2008, li estis la lasta vivanta reprezentanto de la steluloj de la " Ora Epoko de Holivudo " (Matinée -idolo) 

 Kariero 
Johnson estis edukita de sia patro, tubisto, kaj aktoris en muzikaloj dum li ankoraŭ estis en lernejo. Post iom da sukceso sur Broadway, li translokiĝis al Holivudo kun kontrakto kun Metro-Goldwyn-Mayer. La alta, ruĝhara aktoro profitis de la fakto, ke tiutempe preskaŭ ĉiuj establitaj steluloj servis en la militistaro. Tamen, Johnson ne taŭgis por servo post akcidento implikanta lian proksiman amikon Keenan Wynn, kio rezultigis, ke li devis porti metalan platon en sia kapo. Unu el liaj unuaj roloj estis kiel anstataŭanto por Lew Ayres en la hospitala filmserio Dr. Kildare kune kun Lionel Barrymore.

La sukceso de Johnson venis en 1943 per la militfilmo A Fight in the Clouds, kune kun Spencer Tracy kaj Irene Dunne. Ene de du jaroj, li leviĝis de malgrandaj subtenaj roloj, ofte ludante la "simpatian ulon apud la pordo", por iĝi unu el la dek plej bonaj biletvendejaj steluloj de la filmindustrio. La studio ofte elektis lin kune kun June Allyson kaj Esther Williams por lukse produktitaj muzikaloj kaj amrakontoj. En 1949, li kunaktoris kun Judy Garland en That Summer.

Kun la fino de la milito, Johnson komence sukcesis konservi sian popularecon dum kelkaj jaroj. Kiam ĝi rimarkeble malkreskis komence de la 1950-aj jaroj, Johnson turnis sin al drama aktorado. En 1954, li ludis unu el siaj plej bonaj roloj apud Humphrey Bogart en la militdramo The Caine Story kaj ankaŭ aperis en la muzikalo Brigadoon apud Gene Kelly. Post la fino de sia kontrakto kun MGM, Johnson estis vidita en kino nur en subtenaj roloj aŭ mezbonaj filmoj, sed anstataŭe li faris pli da televidaj filmoj kaj havis sukceson en la teatro, inkluzive de la muzikalo The Music Man. 

Li ludis siajn lastajn ĉefrolojn en Holivudo en la 1960-aj jaroj, kaj ekde la fino de tiu jardeko li aperis en kelkaj italaj filmoj. En 1976 Johnson estis nomumita por Emmy pro sia laboro en la televida serio Rich and Poor, kiu restis la sola konsidero por grava filmpremio en lia kariero. En la posta periodo, li aperis en televido en tri epizodoj de la krimserio Murder, She Wrote kune kun Angela Lansbury, kaj en la kino li havis subtenan rolon en la tragikomedio The Purple Rose of Cairo de Woody Allen. En 1992 li ludis sian lastan filmrolon kune kun Fred Williamson en la suspensfilmo Three Days to a Kill.

Johnson edziĝis kun Eve Lynn Abbott (1914–2004) en 1947, baldaŭ post kiam ŝi divorcis de la proksima amiko de Johnson, Keenan Wynn. Ĉi tiu geedzeco daŭris ĝis 1961 kaj naskis filinon. Laŭ Eve en 1999, la geedzeco estis aranĝita de la estro de MGM, Louis B. Mayer, por kaŝi la samseksemon de Johnson de la publiko. La aktoro mortis en 2008, unu el la lastaj viraj kinaj steluloj de sia tempo, en la aĝo de 92 jaroj. Johnson ricevis stelon sur la Trotuaro de famo en Holivudo, ĉe 6600 Hollywood Boulevard.

 Referencoj 

 Eksteraj ligiloj 




Kategorio:Svedaj usonanoj
Kategorio:Usonaj aktoroj