Magreba strigo

Magreba arbarstrigo (Strix mauritanica) estas mezgranda strigo, tio estas birdospecio, fakte noktula rabobirdo, kiu apartenas al genro Strix, parto de pli granda grupo de noktulaj rabobirdoj konataj kiel Strigedoj, kiuj enhavas plej parton de la specioj nomataj strigoj. La alia grupo estas la turstrigoj, nome Titonedoj. Tiu specio estas mezgranda strigo kiu ricevis specistatuson en 2020, el la IOC World Birds List Version 10.1, ĉar ĝi estis antaŭe priskribita kiel subspecio de la Arbarstrigo (Strix aluco) nome Strix aluco mauritanica. 

La plej proksima populacio de arbarstrigoj troviĝas norde de la Ĝibraltara Markolo en suda Eŭropo kaj diferencas laŭ siaj genetiko, morfologio, voĉoj kaj distribuo. La Magreba strigo estas endemia de nordokcidenta Afriko, de Maroko ĝis Tunizio kaj Maŭritanio.

Ĝia vivejo estas diversa, game de urbaj vivejoj ĝis mediteraneaj arbaroj, kaj ĉio inter ili. Ankaŭ diversa estas la dieto de la Magreba strigo, kiu manĝas mamulojn, insektojn, birdojn, reptiliojn kaj amfibiojn.

La kantoj de ĉi tiu afrika strigo aŭdeblas dum trankvilaj noktoj. Ili vivas en monogamaj paroj, kiuj zorgas pri unu malgranda ovodemetado ĉiujare. 

 Aspekto 
La Magreba strigo havas rondan kapon sen oreltufoj. Ĝi havas malhelgrizbrunan plumaron, kiu ne ŝanĝas koloron laŭ morfo. La strigo havas striecan suban flankon, kaj estas ĝenerale tre markata, kun pli malhelgriza supra flanko. Ĉirkaŭ la supro de ĝiaj okuloj estas reduktitaj kaj palaj ĉapobendoj. Strigoj tipe montras inversan seksan dimorfismon, kie inoj estas pli grandaj ol maskloj. Tio validas por Magrebaj strigoj, kun ina maso registrita inter 390 kaj 575 g kaj maskla maso je 325 ĝis 470 g. La longoj de diversaj partoj de la korpo, de kapo ĝis vosto, estas: beklongo, 28 ĝis 31 mm; flugillongo, 272 ĝis 305 mm; tarslongo, 54 ĝis 61 mm; kaj vostlongo, 173 ĝis 189 mm.

 Taksonomio 
La Magreba strigo antaŭe estis agnoskita kiel la arbarstriga subspecio Strix aluco mauritanica. La rekategoriigo de subspecio al specio fariĝis oficiala en 2020 per Versio 10.1 de la Monda Birdlisto de la IOC. La Arbarstrigo kunhavas karakterizaĵojn kun la Magreba strigo, kiuj kondukis al ilia grupiĝo. La disiĝo disde la Arbarstrigo ŝuldiĝis al diferencoj en distribuado, elstarigitaj per la hipotezo pri "glacieja rifuĝejo" kaj geografiaj baroj. Ĝi estas plue pruvita per diferencoj en genetiko, morfologio kaj voĉoj.

Dum la plejstocena glacio, komunaj prapatroj de la magreba strigo kaj de la arbarstrigo rifuĝis al senglaciaj regionoj en Eŭropo, nordokcidenta Afriko kaj Azio. La populacioj en ĉi tiuj tri regionoj reprezentas tri apartajn stirpojn. La magreba strigo kaj la plej proksima arbarstriga subspecio Strix aluco sylvatica, en suda Eŭropo, havas malmultan aŭ neniun genetikan disvastiĝon pro geografia izoliteco. La barilo kaŭzanta izolitecon estas la Ĝibraltara Markolo, kiu dividas sudokcidentan Eŭropon kaj nordokcidentan Afrikon per akvo. Ĉar ambaŭ specioj estas sidlokemaj, interagoj inter ili en la naturo estas maloftaj.

Sciencistoj ankaŭ uzis DNA-strekkodon, bonegan metodon por determini genetikajn diferencojn inter la Magreba strigo kaj la eŭropa S. a. sylvatica. Genetika diferenco de 9% estis rimarkita inter la du apartaj strigoj, kio sufiĉas por konsideri la Magreban strigon kiel sian propran specion. Krome, la Magreba strigo ĉiam retenas grizbrunan koloron, dum S. a. sylvatica montras ruĝecbrunajn, grizajn kaj intermezajn diferencojn tra koloraj morfoj. La Magreba strigo havas 20% pli larĝan enverguron ol la sud-eŭropa subspecio de la arbarstrigo.

Ekzistas eta diferenco en voĉo inter la Magreba strigo kaj la Arbarstrigo, ĉar la Magreba strigo povas aŭdeble esti diferencigita per sia pli profunda tonalto.

 Habitato kaj distribuado 
 Habitato 
Magrebaj strigoj estas sidlokemaj kaj nemigrantaj, do ili povas resti en la sama teritorio dum multaj jaroj. La vivejo povas esti ekstreme varia por la Magreba strigo; ilia preferata arbara vivejo estas miksita kaj decidua arbaroj, kvankam ili povas loĝi en koniferaj arbaroj kaj rokaj terenoj en pli malfermaj areoj. Ili ankaŭ vivas proksime de kaj en hom-loĝataj regionoj, kiel grandaj ĝardenoj, parkoj, malferma kamparo kaj urboj, kie estas matura kreskaĵaro proksime de padoj aŭ malfermaj spacoj.

 Distribuado 
Tiu ĉi strigo estas endemia de nordokcidenta Afriko: en la nordaj regionoj de Tunizio, Alĝerio, Maroko, Okcidenta Saharo kaj Maŭritanio. Ĝi loĝas en ĉiu el tiuj landoj pro sia sidlokema naturo. Antaŭ ol ĝi disiĝis de la arbarstrigo, la Magreba strigo estis la sola reprezentanto de la arbarstrigo en Afriko.

 Kutimaro 

 Voĉo 

La Magreba strigo estas tre aktiva voĉe, precipe aŭtune, vintre kaj fruprintempe. Iliaj kantoj estas aŭdataj precipe dum trankvilaj noktoj, kiam maskloj anoncas ilian teritorion. Kompare kun la arbarstrigo, la kanto de la Magreba strigo estas rimarkinde pli profunda.

 Manĝado 
La Magreba strigo, estante rabobirdo, havas karnovoran dieton. Ĝi manĝas vastan gamon da predoj, inkluzive de mamuloj, insektoj, birdoj, reptilioj kaj amfibioj. Studo pri ĉi tiu strigo en naturo rivelis, ke preskaŭ duono de ĝia dieto konsistas el mamuloj. La rezultoj de ĉi tiu ekzameno de la dieto de Magreba strigo en maroka kaverno rivelis, ke ĝi predis plejparte kurbflugilajn vespertojn, eŭropajn rinocerajn skarabojn kaj nigrajn ratojn, kiuj konsistigis la plej signifan biomason de la dieto. La sekva plej signifa predo, laŭ biomaso, estis Berberaj perdrikoj kaj leporoj.

La dieto de magrebaj strigoj estas eĉ pli esplorata en hom-influitaj areoj. En la maroka ĉefurbo Rabato, oni trovis, ke paro da strigoj manĝis dieton ĉefe el hom-rilataj mamuloj, plejparte ronĝuloj, kaj urbaj birdoj. En malpli hom-ĝenataj areoj de Alĝerio (en antaŭurboj kaj kamparaj regionoj), la dieto ankoraŭ havas gravan biomason de sinantropaj ronĝuloj. Tamen, ili konsistigas malpli el la totalaj ĉasitaj predindividuoj. Vertebruloj ankoraŭ laŭdire konsistigas grandan parton de la dieto, je pli ol 85% en kaj antaŭurboj kaj kamparo kune. En la ĝardenoj de la Nacia Agronomia Instituto de El Harraĉ, antaŭurbo de Alĝero, oni trovis, ke la dieto konsistis ĉefe el birdoj, sekvataj de senvertebruloj, reptilioj, mamuloj, kaj fine amfibioj. Mamuloj kaj birdoj konsistigas la plimulton de la konsumata biomaso ĉi tie. En kampara Buĥalfa, Alĝerio, mamuloj estas multe pli konsumataj ol aliaj predindividuoj. Ankaŭ ekzistas pli alta diverseco de mamulaj specioj manĝataj, kvankam ronĝuloj restas tre predataj.

 Reproduktado 
Scio pri la reproduktado de magrebaj strigoj estas ankoraŭ primitiva, kvankam oni supozas, ke ili havas similan reproduktadon al tiu de la arbarstrigo. La ĉefa vario estus kiel la diferencoj en distribuado influas reproduktadon, precipe nestolokojn. Ĉi tiuj strigoj estas monogamaj kaj teritoriemaj. Junaj strigoj elektas idealan teritorion kaj serĉas partneron aŭtune. Nestolokojn ne konstruas la strigoj; ili serĉas naturajn truojn aŭ fendojn, nestojn de aliaj birdoj, kavaĵojn aŭ nestokavernojn en la tero, aŭ hom-okupatajn neĝenitajn areojn, kiel ekzemple subtegmentojn aŭ garbejojn. La demetado komenciĝas fine de vintro aŭ komence de printempo, kie paroj kovas tipe tri ĝis kvin ovojn jare. La ino kovas dum preskaŭ monato (28-29 tagoj), dum la vira partnero ĉasas manĝaĵon. La idoj fine forlasas la neston post 29-35 tagoj, kaj post ĉirkaŭ sep semajnoj ili flugas sufiĉe bone por akompani siajn gepatrojn. Post ĉirkaŭ tri monatoj la junaj strigoj fariĝas sendependaj kaj fariĝos sekse maturaj ene de jaro.

 Konservostatuso 
La Magreba strigo, kiel propra specio, nuntempe havas IUCN-konservan statuson "ne taksita". Ĝia lastatempa disiĝo ankoraŭ ne donis sufiĉe da tempo al taksiistoj por determini la konservan statuson de ĉi tiu specio. Tamen ekzistas mediteranea taksamplekso por arbarstrigo, kiu inkluzivis la Magreban strigon. Laŭ la lasta takso en 2021, la Magreba strigo, kiel subspecio de arbarstrigo, estis konsiderata "malplej zorgiga". Ĉi tiu takso listigas populaciajn tendencojn kiel stabilajn. Ĝi difinas eblajn minacojn al la strigo, kiel transportajn kaj servajn koridorojn, kaj poluadon.

La granda plimulto de strigoj (Strigiformes) estas listigitaj en CITES Apendico II, inkluzive de la Magreba strigo. Tio signifas, ke la specio eventuale povus iĝi minacata specio se internacia komerco estas nereguligita. Komerco de la Magreba strigo estas permesita, sed reguligita.

 Notoj kaj referencoj 

 König, Claus; Weick, Friedhelm & Becking, Jan-Hendrik (1999): Owls: A guide to the owls of the world. Yale University Press, New Haven. 

 Eksteraj ligiloj 

 eBird Magreba strigo
 Cornell Lab of Ornithology Macaulay Library, fotoj kaj sonregistraĵoj de Magreba strigo
 Cornell Lab of Ornithology, Magreba strigo

Kategorio:Strigoformaj
Kategorio:Palearktisa faŭno
Kategorio:Strigedoj
Kategorio:Birdoj de Afriko