La melkistino

La melkistino ( aŭ Het melkmeisje), kelkfoje nomata La kuireja servistino () estas oleo-pentraĵo de nederlanda pentristo Johannes Vermeer. Ĝi prezentas melkistino, fakte, kuirejan servistinon, verŝantan lakton en marmiton. La pentraĵo estas nuntempe en la Rijksmuseum en Amsterdamo, la ĉefurbo de Nederlando.

Neniu vere scias la daton de kompletigo de la pentraĵo, sed la Rijksmuseum taksas, ke ĝi estis kompletigita ĉirkaŭ 1660, dum la Metropola Muzeo de Arto taksas la daton de kompletigo inter 1657-58. La retejo "Essential Vermeer" (Esenca Vermeer) anstataŭe donas intervalon inter 1657-1661.
La pentraĵo
La pentraĵo montras melkistinon, virinon kiun melkas bovinojn kaj faras laktaĵojn kiel butero kaj fromaĝo, verŝantan lakton el kruĉo en marmiton sur tablo. Ankaŭ sur la tablo ĉirkaŭ la marmito, estas pecoj de pano; laŭ arthistoriisto Harry Rand, tio sugestas ke la melkistino faras panpudingon. Li ankaŭ subtenas ĉi tiun hipotezon kun la piedvarmigilo en la stratangulo de la ĉambro, kio sugestas ke, la ĉambro ne havas taŭgan hejtadon; bonhavaj nederlandaj domoj ofte havis du kuirejojn, unu por "varma" ĉiutaga kuirado, kiel viandoj kaj pano, kaj unu por krei "malvarman" kuiradon kiel bakaĵojn kaj dolĉaĵojn, ĉar ĉi tiu malvarma kuirejo faciligis fandadon de butero.

La strukturo de la verko similas al tiu de aliaj pentraĵoj de tiu pentristo, kiu ludas kun lumo kiu venas el fenestro, tiel ke la sceno dividiĝas en du malsamaj areoj, unu hela kaj unu malhela. En La melkistino estas diagonalo el supra maldekstra angulo al malsupra dekstra angulo, tiel ke en la supra hela duono hegemonias la blanka koloro de la muro kaj kelkaj vestaĵoj krom la sablokolora jako, dum en la malsupra kaj maldekstra duono hegemonias la malhelblua koloro de vestaĵoj, tolaĵoj kaj eĉ kruĉo, dum kontraste elstaras la menciitaj panpecoj kaj la laktokruĉo, evidenta centro de la sceno. La harmonia ordo de la tuto esprimas senton de trankvileco.
Nederlanda ikonografio de melkistinoj
La virino en la pentraĵo ne estas fakte melkistino; "melkistinoj" en nederlandaj hejmoj respondecis pri melki bovinojn, kaj kuirejaj servistinoj laboris en kuirejoj. Dum almenaŭ du jarcentoj antaŭ Vermeer, melkistinoj kaj kuiraj servistinoj havis (aŭ estis asignitaj) reputacion pri amoremaj predispozicioj. Verkoj kiel La melkistino estis pli sugestia, sed aliaj estis multe pli malkaŝaj. La plej malkaŝaj seksaj interpretoj inkluzivas kelkajn el la scenoj de kuirejoj kaj merkatoj per la Antverpenaj pentristoj Joachim Beuckelaer (ca. 1535–1575) kaj Frans Snyders (1579–1657), kaj per nederlandaj emululoj kiel Joachim Wtewael (1566–1638) kaj lia filo Peter Wtewael (1596–1660).

Kvankam La melkistino estas pli subtila ol aliaj verkoj de ĉi tiu tradicio, oni povas ankoraŭ vidi multajn amoremajn simbolojn; ekzemple, ĉe la fundo de la muro, oni povas vidi Delftajn murkahelojn, unu el ili prezentante Kupido. Piedvarmigiloj estis ankaŭ ofte simboloj en ĉi tiu tradicio, ĉar, kiam oni metas piedvarmigilon sub jupon, ĝi varmigas la tutan korpon sub la talio, laŭ Liedtke.

Deveno
La patrono de Vermeer en Delft, Pieter Claesz van Ruijven (1624–1674), verŝajne aĉetis la pentraĵon rekte de li. La pentraĵo iris, eble al lia vidvino, Maria Simonsdr de Knuijt, kaj poste al ilia filino, Magdalena van Ruijven. La pentraĵo tiam iris al Jacob Dissius, la vidvo de Magdalena van Ruijven kaj la bofilo de Vermeer, kiu vendis la pentraĵon en 1696. Kiam ĝi vendiĝis, ĝi estis priskribita kiel "escepte bona", kaj alportis la duan plej altan prezon en la vendo por 175 guldenoj. "La renoma melkistino, per Vermeer de Delft, arta" aŭkciĝis en 1719 kaj tiam iris tra almenaŭ kvin kolektoj en Amsterdamo antaŭ ol ĝi iris al Lucretia Johanna van Winter (1785–1845). Lucretia edziĝis en la familion Six en 1822, kaj la Rijksmuseum aĉetis la pentraĵon de la heredantoj de la du filoj de Lucretia en 1908, kun la subteno de la nederlanda ŝtato kaj la Vereniging Rembrandt.

Referencoj

Kategorio:Pentraĵoj de Johannes Vermeer
Kategorio:Pentraĵoj de manĝaĵoj kaj trinkaĵoj