Perlobrusta kukolo

La Perlobrusta kukolo, Coccyzus euleri, estas specio de la kukoledoj, familio de la ordo de birdoj, nome Cuculiformes, kiuj inkludas ankaŭ la Geococcyx, la aniojn, kaj la centropojn.HBW and BirdLife International (2021) Handbook of the Birds of the World and BirdLife International digital checklist of the birds of the world. Versio 6. Disponebla ĉe:  Alirita la 7an de Aŭgusto, 2022 Ĝi troviĝas en Argentino, Bolivio, Brazilo, Ekvadoro, Franca Gujano, Gujano, Paragvajo, Surinamo, Venezuelo, kaj eble Kolombio kaj Panamo.Remsen, J. V., Jr., J. I. Areta, E. Bonaccorso, S. Claramunt, A. Jaramillo, D. F. Lane, J. F. Pacheco, M. B. Robbins, F. G. Stiles, kaj K. J. Zimmer. Versio de 24a de Julio 2022. Species Lists of Birds for South American Countries and Territories.  Alirita la 24an de Julio, 2022

Taksonomio kaj sistematiko
La taksonomia historio de la perlobrusta kukolo estas komplika. Dum multaj jaroj ĝi estis konsiderata subspecio de la flavbeka kukolo (Coccyzus americanus) pro konfuzo pri la identeco de specimeno kolektita sur la insulo Sombrero en la Malgrandaj Antiloj. La specimeno estis origine priskribita kiel specio kun la dunomo C. julieni. La identeco de la sudamerikaj birdoj oscilis inter tiu traktado kaj traktado kiel la flavbeka subspecio antaŭ ol ĝia nuna nomo kiel C. euleri estis difinita en 1992.Hughes, J. M. (2022). Pearly-breasted Cuckoo (Coccyzus euleri), version 2.0. En Birds of the World (S. M. Billerman, Editor). Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA.  Alirita la 25an de Septembro, 2022

La Perlobrusta kukolo estas monotipa.

Aspekto
La perlobrusta kukolo estas 25 ĝis 28 cm longa, el kiu ĉirkaŭ duono estas la vosto. Maskloj pezas ĉirkaŭ 45 ĝis 53 g kaj inoj ĉirkaŭ 54 ĝis 61 g. Ilia beko estas fortika kaj iom kurba. Ĝia supra makzelo estas bruna ĝis nigra kun flava bazo kaj ĝia mandiblo flava ĝis oranĝa kun nigra pinto. Maskloj kaj inoj havas la saman plumaron. La supraj partoj de plenkreskuloj estas grizecbrunaj kun helbronza brilo. Iliaj flugiloj estas grizecbrunaj kun blanko sur la internaj retoj de la unuarangaj plumoj. La supra surfaco de ilia vosto estas grizecbruna; la malsupra flanko de la centra paro de plumoj estas brunecgriza, la sekva paro nigreca kun mallarĝaj blankaj makuloj sur la pintoj, kaj la cetero nigreca kun larĝaj blankaj makuloj sur la pintoj. Ilia vizaĝo havas larĝan malhelgrizan "maskon" preter la okulo, kiu estas ĉirkaŭita de mallarĝa ringo de nuda haŭto, kiu kutime estas nigra sed povas esti flava aŭ ruĝa. Iliaj subaj partoj estas perle grizecaj blankaj de la gorĝo ĝis la brusto, la ventro blanka, kaj la subvostaj kovriloj helperle grizaj. Junuloj similas al plenkreskuloj, sed havas fajnajn palajn randojn sur siaj flugiloj, neniun vizaĝmaskon, kaj nur spurojn de blanko sur la vosto.

Distribuado kaj habitato
La perlobrusta kukolo nestas en Argentino, Brazilo, Franca Gvajano, Paragvajo kaj Venezuelo, kaj troviĝas en Bolivio, Ekvadoro, Gujano kaj Surinamo kiel ne-reproduktanta birdo. Registro de vidaĵo en Kolombio igas la Sudamerikan Klasifikan Komitaton de la Usona Ornitologia Societo (AOS) klasifiki ĝin kiel hipotezan en tiu lando. Registro en Panamo ŝajne ne estis akceptita de la Nordamerika Klasifika Komitato de la AOS.

La perlobrusta kukolo loĝas en tre vasta gamo da pejzaĝoj, kvankam plej multaj estas iagrade arbarkovritaj. Ĝiaj ĉefaj reproduktaj vivejoj estas humida ĉiamverda primara arbaro, ĉerivera arbaro kaj sekundara arbaro. Sur granda parto de siaj travintrejoj ĝi troviĝas en terra firme arbaroj kaj aliaj tipoj kun multe da Cecropia. Sur tiuj terenoj ĝi ankaŭ troveblas en sablogrundaj arbaroj, veprejoj, manglejoj, cerado kaj duonfoliaj arbaroj. La ekvido en Kolombio estis en tropika seka arbaro kaj tiu en Panamo en sekundara larĝfolia arbaro. Ĝia alteco estas 900 m, sed ĝi estis registrita ĝis 1 200 m.

Kutimaro
Movoj
La migrada movomodelo de la perlobrusta kukolo ne estas plene komprenata. Tiuj, kiuj reproduktiĝas en la suda parto de ĝia teritorio (suda Brazilo, Argentino kaj Paragvajo), moviĝas norden por la aŭstrala vintro, ŝajne en Amazonion. Tiuj, kiuj reproduktiĝas norde de la Ekvatoro, supozeble ne migras, sed registroj de ne-reprodukta sezono en Gujano kaj Surinamo povas indiki iom da movado.

Manĝado
La perlobrusta kukolo manĝoserĉas sian senvertebrulan predaron de la meza arbara etaĝo ĝis la kanopeo. Ĝi manĝas ĉefe raŭpojn. Ĝi kutime estas solema sed foje aliĝas al miksita kunmanĝantaro.

Reproduktado
La reprodukta fenologio de la perlobrusta kukolo estas neperfekte komprenata. Ĝiaj reproduktaj sezonoj varias laŭ latitudo kaj eble estas influitaj ankaŭ de aliaj faktoroj. Malmultaj aktivaj nestoj estis trovitaj ĉar la plej multaj situas en densa vegetaĵaro. Ambaŭ seksoj konstruas la neston, kiu estas loza platformo el maldikaj sekaj bastonetoj, kutime metitaj en arboforkon. La ovodemetado estas kutime de du ĝis kvar ovoj. Oni supozas, ke ambaŭ gepatroj kovas la ovodemeton, ĉar tio estas tipa por aliaj kukoloj de la genro Coccyzus. La kovada periodo ne estas konata, sed oni supozas, ke ĝi similas al la naŭ ĝis dek du tagoj de aliaj kukoloj de ĝia genro. Ankaŭ la tempo ĝis elnestiĝo ne estas konata.

Statuso
La IUCN taksis la perlobrustan kukolon kiel Malplej Zorgiga. Ĝi havas ekstreme grandan teritorion, kaj kvankam ĝia populacio ne estas konata, oni kredas, ke ĝi estas stabila. Neniuj tujaj minacoj estis identigitaj. Tamen, "oni povas supozi, ke la nombroj estis trafitaj de loka kaj regiona senarbarigo kaj viveja degenero en la Neotropikoj." En partoj de nordorienta Brazilo ĝi estas ĉasata por manĝaĵo.

 Referencoj 

 Literaturo 

 Eksteraj ligiloj 

Kategorio:Nestoparazitoj
Kategorio:Kukoloformaj
Kategorio:Birdoj de Sudameriko