Wallace Beery

Wallace Fitzgerald BEERY (n. la 1-an de aprilo 1885 en Kansasurbo, Misurio ; m. la 15-an de aprilo 1949 en Beverly Hills, Kalifornio) estis usona aktoro, populara Holivuda stelulo de la 1920-aj jaroj ĝis la 1940-aj jaroj. Dum kariero kiu daŭris preskaŭ kvardek jarojn, Beery aperis en preskaŭ 250 filmoj. Walk of Fame Stars-Wallace Beery

Li estas plej konata pro sia portretado de Generaldirektoro Preysing en Grand Hotel (1932) kaj Long John Silver en Treasure Island (1934). Li ankaŭ estas konata pro sia rolo kiel Bill en la filmo Min kaj Bill, kontraŭ Marie Dressler, kaj pro sia titolrolo en The Champ, pro kiu li gajnis la Akademian Premion por Plej Bona Aktoro en 1932.Obituary Variety, April 20, 1949.

 Kariero 
Wallace Beery sekvis sian pli maljunan fraton, la aktoron Noah Beery Sr., en la distran industrion ĉirkaŭ 1900. Post aperoj en vodevilo, li venis al Broadway en la fruaj 1910-aj jaroj. En 1913, li faris siajn unuajn filmaperojn por la produktentrepreno Essanay, post kio li famiĝis kiel konata kinoaktoro. Wallace Beery transiris al Paramount en la 1920-aj jaroj, kie li aperis kiel karakteraktoro en filmoj inkluzive de The Lost World de 1925. En 1929, li aperis en Chinatown Nights, unu el la lastaj mutaj filmoj de Paramount, en kiu li kondukas junan virinon, ludatan de Florence Vidor, en seksan kaj drogan dependecon.

Kun la apero de parolfilmoj, Beery transiris al Metro-Goldwyn-Mayer laŭ instigo de Irving Thalberg. Kun tri grandaj sukcesoj, li fariĝis unu el la plej gravaj viraj steluloj de la studio en 1930. En Hell Behind Bars (Inferno malantaŭ kradoj), Beery ludis la kaptitan gvidanton de ribelo kaj estis nomumita por Akademia Premio por Plej Bona Aktoro. En la sama jaro, li povis montri sian komikan talenton en Make Way for a Sailor (Faru Vojon por Maristo) kune kun John Gilbert. Lia tria filmo, The Strange Mother (La Stranga Patrino), fariĝis unu el la plej grandaj financaj sukcesoj de la jaro kaj estis lia unua kunlaboro kun Marie Dressler.

En la sekvaj jaroj, Wallace Beery foje rolis en suspektindaj roloj, kiel ekzemple gangstero en The Secret Six kune kun Jean Harlow kaj Clark Gable, aŭ kiel bankrotinta industriisto en People in a Hotel. Plej ofte, tamen, Beery fokusiĝis al portretado de krudaj, sed finfine bonkoraj roluloj. De 1932 ĝis 1935 kaj denove en 1940, Beery estis listigita en la listo de la 10 plej enspezantaj filmsteluloj en la lando, kiu estis kompilita ĉiujare surbaze de enketo de usonaj kinejposedantoj.

Pro sia portretado de fiaskiĝinta boksisto provanta unu lastan revenon en la filmo The Champ de King Vidor, Wallace Beery gajnis la Akademian Premion por Plej Bona Aktoro. Beery kunaktoris kun infanstelulo Jackie Cooper, kiu ludis sian filon en la filmo, en tri pliaj filmoj: The Bowery, Treasure Island, kaj O'Shaughnessy's Boy . Ĉirkaŭ 1933, la kariero de Beery atingis sian pinton kun aperoj en Dinner at Eight, steluloplena komedio, kaj Tugboat Annie, denove kunaktorante Marie Dressler.

En 1934 li akceptis la ĉefrolon kiel Pancho Villa en la polemika biografia filmo The Cry of the Hunted. Tamen, post apero en Aventuroj en la Flava Maro kun Jean Harlow kaj Clark Gable kiel kunsteluloj, Beery trovis sin pli kaj pli aktoranta en B-filmoj. En 1939, Serĝento Madden estis publikigita kun li en la titolrolo, reĝisorita de Josef von Sternberg. En la 1940-aj jaroj, la kariero de Beery reviviĝis kaj formis popularan ekranan paron kun la karakteraktorino Marjorie Main en pluraj filmoj. Tiutempe, la aktoro ofte estis vidita kune kun infansteluloj kiel Margaret O'Brien, Elizabeth Taylor kaj Dean Stockwell. Unu el liaj lastaj filmroloj estis en la muzikalo Judy (1948), kune kun Jane Powell, Elizabeth Taylor kaj Carmen Miranda.

 Referencoj 

 Eksteraj ligiloj 



 Wallace Beery kaj Gloria Swanson-a Geedziĝo
 Fotoj de Wallace Beery

Kategorio:Akademia Premio por plej bona aktoro
Kategorio:Usonaj aktoroj