Carl Vinson

Carl VINSON (n. la 18-an de novembro 1883 en Kantono Baldwin, Georgio ; m. la 1-an de junio 1981 en Milledgeville, Georgio) estis usona advokato kaj politikisto (Demokrata Partio). Li servis en la Usona Ĉambro de Reprezentantoj dum pli ol 50 jaroj kaj ludis gvidan rolon en la usona nacia sekureca politiko. Li ankaŭ estis influa membro de la neformala konservativa koalicio, kiu kontraŭstaris la liberalulojn en la Kongreso.

Li estas la plej longe servanta membro de la Ĉambro de Reprezentantoj el la subŝtato Georgio. Li estas konata en Usono kiel la "Patro de la Du-Oceana Mararmeo". 

La plej altaj montopintoj en Antarkto, la Vinson-Montarmasivo, ankaŭ estis nomitaj laŭ li,  kune kun la rilata Monto Vinson kaj Vinson Altebenaĵo. Li ankaŭ estas unu el la malmultaj usonanoj, kies aviadilŝipo, la Carl Vinson (CVN-70) de la klaso Nimitz, estis nomita laŭ li dum sia vivo. Vinson eĉ ĉeestis ĝian lanĉceremonion la 15-an de marto 1980, kiam li jam estis 96-jaraĝa. 

 Kariero 
La advokato estis elektita al la Reprezentantĉambro de Georgio en la aĝo de 25. Post nelonge servado kiel juĝisto, li kandidatiĝis por la Usona Reprezentantĉambro kaj estis ĵurita kiel la plej juna membro de la Kongreso ĝis tiu punkto la 3-an de novembro 1914.

Dum sia ofico, Vinson dediĉis sin ĉefe al nacia defendo. Li servis kiel membro de la Kongresa Komitato pri Mararmeaj Aferoj de 1920 kaj funkciis kiel ĝia prezidanto de 1931 ĝis 1946. Li estis aparte dediĉita al renovigo de la Usona Mararmeo dum la Granda Depresio ; la ĉefa kialo por tio estis origine krei laborpostenojn. Kiam Usono eniris la militon en 1941, ĝi tial multe profitis de la klopodoj de Vinson. En 1944/45, li fariĝis konata pro sia forta subteno por la promocio de William F. Halsey al Flotadmiralo en la Kongreso kaj pro blokado de la promocio de Admiralo Raymond A. Spruance, kvankam ambaŭ havis same sukcesajn komandojn de la 3a kaj 5a Flotoj, respektive, en la Usona Pacifika Floto.

Eĉ post la Dua Mondmilito, lia ĉefa fokuso restis la modernigo de la usonaj armetrupoj. Li servis kiel membro de la Komitato pri Armitaj Servoj de la Usona Domo de Reprezentantoj, formita en 1946, ĝis 1949, kaj poste kiel prezidanto ĝis 1965, kiam li retiriĝis de la Kongreso.

Li estis unu el la subskribintoj de la Suda Manifesto de 1956, kiu postulis daŭran rasan apartigon en publikaj lernejoj, kontraŭe al grava decido de la Supera Kortumo de Usono en 1954 (Brown kontraŭ Estraro de Edukado).

Vinson estis elektita al la Kongreso 26 fojojn sinsekve, starigante rekordon kiu estis superita nur de Jamie Lloyd Whitten en 1994.  En 1964, prezidanto Lyndon B. Johnson aljuĝis al li la Prezidentan Medalon de Libereco kun Speciala Distingo, la plej altan honoron aljuĝitan al civilulo en Usono.

Vinson estis edziĝinta al Mary Green ekde 1921. Ili ne havis infanojn. Lia nevo, Sam Nunn, servis kiel senatano de Georgio dum 24 jaroj, de 1972 ĝis 1996.

 Referencoj 

 Eksteraj ligiloj 

 Universitato de Georgio nelonga biografio
 Universitato de Georgio Profilo de Carl Vinson
 Kongresa Biografio
 Usona Mararmea retejo:  USS Carl Vinson
 Vinson Instituto Gazetaro, "Carl Vinson: Heredaĵo de Publika Servo", 2002

Kategorio:Usonaj kontraŭkomunistoj
Kategorio:Usonaj politikistoj