Doroteo de Kuronio

Doroteo de Kuronio (naskiĝis Anna Charlotte Dorothea von Medem la  en Mežotne / nuna municipo Bauska, mortinta la  en Löbichau) estis kuronia dukino, diplomatino kaj salongvidantino. Patro lia estis la regna grafo Johann Friedrich von Medem (1722–1785); ŝia beleco estis famekonata.

eta|maldekstre|200ra|Doroteo kun la infanoj Vilhelmo kaj Paŭlino
En novembro 1779, Doroteo edzigis la nobelon Petro de Biron, duko de Kuronio kaj Zemgalio. Li estis 37 jarojn pli maljuna. Tiel Doroteo ekhavis aliron al la plej altaj sociaj rondoj. Pro politikaj intrigoj fare de la nobelaro de Kuronio kaj la enfeŭdiginta pola reĝo, ŝi plurfoje troviĝis en Varsovio diplomatece. Venis ŝi ankaŭ al Berlino, Sankt-Peterburgo kaj Karlovaro, kie en 1791 grafo Christian de Clam-Gallas starigis je ŝia honoro eĉ templon. La tiea fonto ankaŭ eknomiĝis laŭ ŝi DorotheenquelleDorotheentempel - ĉe: Guglolibroj. Tiel longaj neĉeestoj provokis reciprokan fremdiĝon inter la geedza paro. Post la nasko de la plej juna filino Dorothea (1793; fakte bastardino), ŝi ekloĝis je Palais Kurland Berline kie ŝi gvidis sian unuan literaturan salonon. En 1794 akiris ŝi bienojn en Löbichau; en la nur tiam novstarigita kastelo ŝi pasigis la somerajn monatojn kaj igis ĝin renkontiĝcentron internacian. Baldaŭ parolis oni pri vera muzejo de la dukino de Kuronio. Ankaŭ ŝia pli maljuna duonfratino Elisa von der Recke ofte gastis, kun Christoph August Tiedge. Doroteo persone konatiĝis kun caro Aleksandro la 1-a (Rusio), kun reĝo Frederiko Vilhelmo la 3-a (Prusio), kun imperiestro Napoleono la 1-a, kun Talleyrand, kun Metternich, kun Goeto, kun Ŝilero kaj multaj aliaj. 

Post la nupto de ŝia plej juna filino Doroteo kun grafo Edmond de Talleyrand-Périgord en 1809 (nevo de la franca ministro), ŝi longe vivis en Parizo. Sub la influo de Talleyrand, ŝia iama entuziasmo pornapoleona ŝanĝiĝis. Dum la Viena kongreso li estis en la aŭstria ĉefurbo. Kelkajn jarojn post la morto, ŝia kadavro estis transportita al la familia kripto je Żagań, apud la ostojn de la edzo Petro. Pri ŝi multo lerneblas en ekspozicio sur Kastelo Posterstein.

Ŝiaj infanoj estis: Wilhelmine (1781–1839), Pauline (1782–1845), Peter (1787–1790) kaj Dorothea (1793–1862). 

 Literaturo 
 Neander, Irene: "Dorothea Anna" - ĉe: Neue Deutsche Biographie, 4 (1959), p. 83  
 Emilie von Binzer: Drei Sommer in Löbichau 1819–21. Stuttgart 1877
 Clemens Brühl: Die Sagan. Berlin 1941 
 Philip Ziegler: Die Herzogin von Dino, Talleyrands letzte Vertraute. München 1965
 Elisa von der Recke: Tagebücher und Selbstzeugnisse. Leipzig 1984
 Sabine und Klaus Hofmann: Zwischen Metternich und Talleyrand. Der Musenhof der Herzogin von Kurland im Schloss zu Löbichau. Museum Burg Posterstein, 2004
 Sabine und Klaus Hofmann: Wo ich einst residierte, wo ich Fürstin des Landes war...Lebensstationen der Herzogin von Kurland. Museum Burg Posterstein, 2007
 Klaus Hofmann (eld.): Die Herzogin von Kurland im Spiegel ihrer Zeitgenossen. Europäische Salonkultur um 1800. Zum 250. Geburtstag der Herzogin von Kurland. Museum Burg Posterstein, 2011

 Eksteraj ligiloj 

 informoj ĉe BBLd

 Notoj 

Kategorio:Baltaj nobeloj
Kategorio:Germanaj nobeloj
Kategorio:Virinoj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1761
Kategorio:Mecenatoj
Kategorio:Diplomatoj
Kategorio:Mortintoj en 1821