Ora turstrigo

La Ora turstrigo (Tyto aurantia) aŭ Ora maskostrigo estas strigo de la familio titonedoj. Ĉi tiu estas unu el la du grupoj de strigoj, dum la alia estas strigedoj. Ĝi estas mezgranda masko-strigo troviĝanta kiel endemio en la insulo Nov-Britio, Papuo-Nov-Gvineo, pro kio ĝi estas konata ankaŭ kiel Nov-Britia turstrigo aŭ Nov-Britia maskostrigo.

Kiel ĉe aliaj tropikaj turstrigoj, ĝi estas malfacile videbla en naturo kaj tial malmulte studita. Ĝi verŝajne estas specio de malalta arbaro aŭ de koniferoj.

Pro la manko de fidindaj informoj, ĝi estis dum iom da tempo klasifikita kiel datenmanka specio fare de la IUCN.BLI (2004) Kiam ĝia statuso finfine povis esti taksita konvene, pli fruaj taksoj montriĝis ĝustaj, kaj ĝi denove estas listigita kiel Vundebla specio en la ruĝa listo de 2008.BLI (2008)

Aspekto
La Ora turstrigo karakteriziĝas per sia plumaro kovrita de brunaj, helbrunaj kaj blankaj plumoj kune kun sia verŝajne plej distinga trajto - sia korforma, brile blanka vizaĝo. Ekzistas konsiderinda vario en la preciza pezo de la specio, sed plej multaj birdoj pezas de 0,9 ĝis 1,7 funtoj, kun altoj variantaj de 10,6 ĝis 12,9 coloj. La ora maskostrigo estas plejparte solema kaj noktema specio. Estante plejparte aktivaj nokte, oraj maskostrigoj evoluigis akran aŭdsenson, kiu ankaŭ estas ofta ĉe noktaj strigospecioj. Oraj maskostrigoj estas karnovoraj kaj plejparto de ilia predo estas ĉasata surgrunde, kie la plimulto de ilia predo konsistas el malgrandaj mamuloj kiel ronĝuloj, aliaj birdoj, kunikloj kaj insektoj.

Kutimaro
La loĝejoj de la ora maskostrigo estas kutime kavaj arboj. La grandeco kaj stilo de la loĝejo plej bone konvenas al la nesta konduto de la ora maskostrigo, kiu implikas demeti averaĝe 2 ĝis 3 ovojn. Ĉar ĝiaj plej oftaj predantoj estas agloj, akcipitroj kaj pli grandaj strigoj, la loĝejoj de la ora maskostrigo servas ankaŭ kiel protekto kontraŭ ĉi tiuj predantoj por kaj la ovoj kaj la strigino dum ĝi kovas ilin dum ĉirkaŭ 32 tagoj. La loĝejo de la ora maskostrigo servas ankaŭ por protekti novnaskitajn strigetojn en la periodo inter kiam ili eloviĝas kaj kiam ili kapablas vivi sendepende, kio estas ĉirkaŭ 80 tagoj.

Habitatoperdo
La ĉefa vivejo de la ora maskostrigo, kiel antaŭe dirite, estas malaltaj arbaroj aŭ koniferoj sur la insulo Nova Britio, kiu estas apud la marbordo de Papuo-Nov-Gvineo. Ilia unika vivejo ludas ŝlosilan rolon en la supervivo de ilia specio, kaj habitatperdo kaŭzis, ke ilia konserva statuso falis al vundebla laŭlonge de la tempo. Kvankam ne eksplicite endanĝerigita, esti etikedita kiel vundebla specio ankoraŭ estas ene de la pli larĝa kategorio de minacata specio. Ilia nuna viveja areo estas proksimume 63 000 kvadrataj kilometroj; tamen, la stato de arbaroj kaj la pli granda ekoregiono sur Nova Britio kaj najbara Nova Irlando estis etikedita kiel "kritika/endanĝerigita" fare de WWF. Ĉi tiu projekcio signifas, ke la ora maskostrigo nuntempe estas en danĝero de plia habitatperdo. Rezulte, la populacio de ora maskostrigoj, nuntempe en la gamo de 2500 ĝis 9999 individuoj, tendencas malsupreniri. La perdo de habitato ĉe la ora maskostrigoj povas esti rekte atribuita al senarbarigo sur la insulo Nov-Britio, kiu estas produkto de grandskalaj infrastrukturaj projektoj, agrikultura ekspansio kaj komerca arbodehakado.

 Referencoj 

 Bibliografio 
 Bruce, M. D. (1999). "Family Tytonidae (Barn-owls)". En del Hoyo, J.; Elliott, A.; Sargatal, J. (eld.). Handbook of Birds of the World, Volume 5: Barn-owls to Hummingbirds. Lynx Edicions. ISBN 84-87334-25-3.
 Shawyer, Colin (1994). The Barn Owl. Hamlyn. ISBN 0-600-57949-2.
 Svensson, Lars; Zetterström, Dan; Mullarney, Killian; Grant, Peter, J. (1999). Collins Bird Guide. Harper & Collins. ISBN 0-00-219728-6.
 Taylor, Iain (2004). Barn Owls: Predator-prey Relationships and Conservation. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-54587-7.
Wildlife-australia.com

Eksteraj ligiloj

 BirdLife Species Factsheet

Kategorio:Strigoformaj
Kategorio:Birdoj de Nov-Gvineo