Voĉpedagogio

Voĉpedagogio estas voĉa trejnado por plibonigi voĉan kapablon. Ekzistas diversaj teknikoj por voĉpedagogio kaj ili estas ĉefe destinitaj por vastigi la voĉan gamon de kantisto kaj la kvaliton de ties voĉo, same kiel por ĝusta bontenado kaj preventado de erozio de voĉkordoj inter profesiuloj, kiuj uzas siajn voĉojn intense, kiel ekzemple kantistoj, teatraj aktoroj, prelegantoj (lektoroj) kaj instruistoj.

Voĉa trejnado ĉefe ampleksas spiradon, artikulacion, ŝanĝon de unu registro al alia, kaj ŝanĝojn en dinamiko kaj sonkoloro. Plibonigi la funkcion de la organoj implikitaj en voĉa produktado povas esti atingita per metoda kantotrejnado per voĉa projekcio (d:Q641169).

Voĉa pedagogio kovras larĝan gamon da aspektoj de kantado, de la fiziologia procezo de voĉa produktado ĝis la artaj aspektoj de interpretado de kantoj el malsamaj ĝenroj aŭ historiaj epokoj. Tipaj studfakoj inkluzivas: 

 Homa anatomio kaj fiziologio kiel ĝi rilatas al la fizika procezo de kantado.
 Spiranta kaj aera subteno por kantado
 Pozicio por kantado
 sonfariĝo
 Voĉa resonado aŭ voĉa projekcio
 Dikcio, vokaloj kaj elparolo
 Voĉa registriĝo
 Sostenuto kaj legato por kantado
 Aliaj kantadaj elementoj, kiel gama etendaĵo, tona kvalito, vibrato, koloraturo
 Voĉa sano kaj voĉaj malordoj rilatita al kantado
 Voĉaj stiloj, kiel lernanta kanti operon, aŭ artan kanton
 Fonetiko
 Voĉa klasifiko

Ĉiuj ĉi tiuj diversaj konceptoj estas parto de la disvolviĝo de voĉa tekniko. Ne ĉiuj voĉinstruistoj havas la samajn opiniojn pri ĉiu studtemo, kio kaŭzas variojn en pedagogiaj aliroj kaj voĉa tekniko.

 Historio 
La studo de voĉpedagogio komenciĝis en antikva Grekio. Scienculoj kiel Pitagoro kaj Alipio profundiĝis en la temon, sed ne ekzistas indico en la skribaĵoj ĉu ili atingis iujn ajn realajn konkludojn aŭ evoluigis metodon por instrui voĉpedagogion. La unua indico pri tio estas de ĉirkaŭ la komenco de la 13-a jarcento, el katolikaj monaĥejoj. Kiel en aliaj esplorkampoj, monaĥejoj ankaŭ estis la centro de intelekta muzika vivo en la Mezepoko, kaj multaj en ĉi tiu sistemo dediĉis sin al la studo kaj esplorado de voĉpedagogio kaj la arto de kantado. Monaĥoj kiel Johannes de Garlandia kaj Hieronimo de Moravio multe influis ĉi tiun esploradon, estante la unuaj kiuj evoluigis la temon de divido de la homa voĉa gamo en tri stadiojn : brustvoĉo, gorĝvoĉo kaj kapvoĉo. Ĉi tiuj monaĥoj ankaŭ traktis temojn de resonanco, la divido de voĉoj en tipojn, spira subteno, prononco kaj pli.

Esplorado pri la temo restis ene de la limoj de la eklezio ĝis la komenco de la Renesanco en la 15-a jarcento, kiam ĝi moviĝis ekster ĝiajn limojn al la kortegoj de riĉaj regantoj - mecenatoj, kiuj posedis lernejojn, en kiuj ili instruis la arton de kantado, kiel ekzemple la Dukoj de Burgonjo, kiuj subtenis la Burgonjan Skolon kaj la Franc-Flandran Skolon. Sed eĉ en ĉi tiuj lernejoj, la instruado baziĝis sur la samaj metodoj kiel instruataj en la eklezio, kaj multaj el la instruistoj tie akiris sian scion en la eklezio kiel ĥorknaboj. La eklezio ankaŭ restis domina kaj gvida en la kampo de muziko, ĉar la plej multaj el la komponaĵoj de tiu periodo estis komponitaj kaj prezentitaj por religiaj celoj, kaj ĝia influo ankaŭ estis rimarkebla sur muzikaj stiloj ekster la religia kadro. Ekzemple, la uzo de la kastrito komenciĝis en la Katolika Eklezio en la 16-a jarcento, kiu ne permesis al virinoj kanti en preĝejo tiutempe, sed de tie ĝi venis al esti uzata en barokaj kaj klasikaj operoj.

Komence de la 17-a jarcento, kun la florado de la operĝenro, la studado kaj instruado de kantado malproksimiĝis de ekleziaj metodoj, kaj komencis pli profunde esplori la fiziologiajn procezojn implikitajn en voĉa produktado rilate al registro kaj resonanco. Tiutempe aperis famaj instruistoj pri voĉpedagogio, kiel ekzemple la italo Giulio Caccini. Fine de la 17-a jarcento, en Italio disvolviĝis la movado Bel Canto, kiu havis grandegan influon sur la disvolviĝo de opero kaj la disvolviĝo de studoj pri voĉpedagogio en la klasika kaj romantika periodoj. Tiutempe, komponistoj komencis verki muzikon por specifaj voĉoj, kiel kutime hodiaŭ, laŭ la naturo kaj stilo de ĉiu tipo de voĉo, kaj antaŭ la 19-a jarcento, la klasifiko de voĉoj fariĝis eĉ pli detala, kiel en la germana Fach-sistemo, kiam oni komencis distingi, ekzemple, inter lirika soprano kaj koloratura soprano.

Meze de la 20-a jarcento, esploristoj komencis studi la anatomiajn kaj fiziologiajn aspektojn de kantado, atingante konkludojn kiuj parte diferencis de tiuj de la ellaborantoj de la Abel-Kanto-metodo. Tio kondukis al la kreado de du ĉefaj metodoj por instrui voĉevoluigon: unu kiu konservas la historian aliron de la Abel-Kanto-metodo, kaj la alia kiu baziĝas sur tio, kio nuntempe estas konata pri la anatomio kaj fiziologio de la homa korpo. Kelkaj kombinas ideojn el ambaŭ metodoj.

 Voĉa prizorgo 

 Ne kriu aŭ devigu vian voĉon, ĉar fari tion kaŭzas disfonion.
 Evitu subitajn ŝanĝojn de temperaturo, kaj ankaŭ tre fortan klimatizilon.
 Evitu tabakon, alkoholaĵon kaj drogojn; ili iritas nian gorĝon kaj, kune kun ĝi, nian voĉon, kaŭzante gravajn problemojn en nia korpo kaj malsanojn kiel ekzemple kanceron.
 Trinku multe da akvo ĉiutage por lubriki niajn voĉkordojn.
 Evitu kafeinajn trinkaĵojn, ĉar ili ne lubrikas niajn voĉkordojn.
 Ne tusu tro forte, ĉar tio povas kaŭzi traŭmatajn agojn.
 Dormu sufiĉe, almenaŭ 8 horojn ĉiutage.
 Kaze de laringito, ne parolu, ĉar tio povas kaŭzi troan sangadon aŭ nodojn.
 Se vi havas ian voĉvundon, iru al la otorinolaringologo.

 Referencoj 

 Vidu ankaŭ 

 Homa voĉo
 Voĉa instruisto
 Gorĝa kantado

Kategorio:Kantado
Kategorio:Homa voĉo
Kategorio:Trejnado