Blankagorĝa kriĉostrigo

La Blankagorĝa kriĉostrigo (Megascops albogularis) estas malgranda strigo, tio estas birdospecio parto de pli granda grupo de noktaj rabobirdoj konataj kiel Strigedoj, kiuj enhavas plej parton de la specioj nomataj strigoj. Ĝi estas granda kriĉostrigo loĝanta en Suda Ameriko, nome en Andoj de Bolivio, Kolombio, Ekvadoro, Peruo kaj Venezuelo.

Taksonomio kaj sistematiko
La Blankagorĝa kriĉostrigo estis priskribita de la usona ornitologo John Cassin en 1849 kaj ricevis la binoman nomon Syrnium albo-gularis. Datita 1848 sed publikigita la sekvan jaron. Kvin subspecioj estas nuntempe agnoskitaj: Datita 1848 sed publikigita la sekvan jaron.:

M. a. obscurus Phelps & Phelps Jr. (1953)
M. a. meridensis Chapman (1923)
M. a. macabrus Bonaparte (1850)
M. a. albogularis Cassin (1849)
M. a. remotus Bond & Meyer de Schauensee (1941)

Tamen, ĝia taksonomio ne estas certa. La specio foje estis lokita en la monotipan genron Macabra, sed DNA-studoj montris, ke ĝi estas proksime parenca al pluraj aliaj Megascops-strigoj. Je la subspecia nivelo, M. a. obscurus foje estas konsiderata kolormorfo de M. a. meridensis aŭ de M. a. remotus. La populacio de Rufeca kriĉostrigo (Megascops ingens) en orienta Ekvadoro foje estis konsiderata kiel alia subspecio de Blankagorĝa kriĉostrigo (M. a. aequatorialis) aŭ kiel parto de la nomiga M. a. albogularis.Holt, D. W., R. Berkley, C. Deppe, P. L. Enríquez, J. L. Petersen, J. L. Rangel Salazar, K. P. Segars, K. L. Wood, kaj J. S. Marks (2020). White-throated Screech-Owl (Megascops albogularis), versio 1.0. En Birds of the World (J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D. A. Christie, kaj E. de Juana, Editors). Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA.  Alirita la 3an de Aŭgusto, 2021

Aspekto
La Blankagorĝa kriĉostrigo estas granda membro de sia genro. Ĝi estas 20 ĝis 26 cm longa kaj pezas 130 ĝis 185 g. Ĝi estas ĝenerale de malhela plumaro, havas rondan kapon kun tre malgrandaj oreltufoj, kaj longan voston. Plenkreskuloj de la nomiga subspecio havas malhelbrunan kapon kaj suprajn partojn kun malgrandaj nigrecaj, ruĝecaj kaj blankaj markoj. Iliaj flugilplumoj kaj vosto havas mallarĝajn, pli malhelajn striojn. Ili havas malhelan vizaĝdiskon kun blankecaj markoj super kaj sub la oranĝaj irisoj kaj grandan blankan areon sub la beko, kiu en iuj pozicioj aspektas kiel grandaj lipharoj. Ilia brusto estas malhelbruna kun brunetaj makuloj kaj ilia ventro estas bruneta kun malhelaj strioj kaj strioj. La junulo estas palflavgriza kaj havas nigran "maskon" kaj striojn sur sia krono, mantelo kaj subaj partoj.

M. a. meridensis havas blankecajn frunton kaj brovojn, sugeston de nuka kolumo, kaj pli palan ventron ol la nomiga specio. M. a. macabrus similas al la nomiga subspecio sed kun pli fajnaj markoj sur la subaj partoj. M. a. obscurus kaj M. a. remotus estas pli malhelaj ol la nomiga subspecio, nigrecaj supre kun malmultaj pli helaj makuloj, malhela brusto, kaj nur malfortaj bendoj kaj strioj sur la ventro.

Distribuado kaj habitato
La subspecioj de la Blankagorĝa kriĉostrigo estas jenaj:

M. a. obscurus, Serranía del Perijá en limo de norda Kolombio/nordokcidenta Venezuelo
M. a. meridensis, Andoj de okcidenta Venezuelo
M. a. macabrus, Centraj kaj okcidentaj Andoj de Kolombio suden tra Ekvadoro ĝis Departemento Kaĥamarkio de Peruo
M. a. albogularis, orientaj Andoj de Kolombio kaj Ekvadoro
M. a. remotus, orientaj Andoj de Peruo suden ĝis Koĉabambo de centra Bolivio

La Blankagorĝa kriĉostrigo loĝas en la interno kaj randoj de malfermaj humidaj ĉiamverdaj montarbaroj kaj nebularbaroj kaj duonmalfermaj areoj de disaj arboj. Laŭ alteco ĝi kutime varias inter 2 000 kaj 3 000 m, sed troviĝas loke jam je 1 300 m kaj, sur la orienta deklivo de la peruaj Andoj, jam je 3 700 m.

Kutimaro
Manĝado
La Blankagorĝa kriĉostrigo estas noktema. Ĝi manĝadas en la arbara kanopeo, plejparte insektojn kaj aliaj artikulojn kaj eble ankaŭ malgrandajn vertebrulojn.

Reproduktado
Informoj pri la reprodukta fenologio de la Blankagorĝa kriĉostrigo estas malabundaj. Male al plej multaj aliaj membroj de la genro Megascops, kiuj nestas en kavaĵoj, oni raportis, ke ĝi nestas surgrunde aŭ en malnova tasforma nesto de alia specio.

Voĉo

La Blankagorĝa kriĉostrigo havas plurajn voĉojn. Oni kredas, ke ĝia ĉefa maskla kanto estas "raŭkaj, bojantaj notoj, 'ĉuroĉuro-ĉuro-ĉu ĉu ĉu ĉu'" dum ĝis minuto. Dua kanto estas "egale interspacigitaj huadoj, [ĉirkaŭ] 5 po sekundo". Membroj de paro kantas duete, kaj la ino havas pli altan tonon. La ino ankaŭ havas diversajn agitvokojn.

Statuso
La IUCN taksis la Blankagorĝan kriĉostrigon kiel Malplej Zorgigan. Ĝia populacio ne estas konata, sed oni kredas, ke ĝi estas stabila.

 Referencoj 

 "National Geographic"  Field Guide to the Birds of North America 
Handbook of the Birds of the World Vol 5, Josep del Hoyo editor, 
"National Audubon Society" The Sibley Guide to Birds, by David Allen Sibley, 

 Eksteraj ligiloj 

 Fotoj kaj sono

Kategorio:Strigedoj
Kategorio:Birdoj de Sudameriko
Kategorio:Birdoj de Ekvadoro