Burua papago

La Burua papago aŭ Nigrabrida papago (Tanygnathus gramineus) estas granda papago endemia de la insulo Buruo de Indonezio.

Aspekto
Ĝi estas 40 cm longa verda papago kun nigraj bridoj kaj turkiskolora krono. Maskloj havas ruĝajn bekojn, kaj inoj havas grizbrunan koloron. Supraj partoj estas verdaj kun bluaj flugilplumoj. Malsupraj partoj estas flavecaj.

La kantado estas altfrekvenca kaj pli longa kompare kun similaj specioj, kiel ekzemple grandbeka papago.

Taksonomio
La Burua papago estis priskribita en 1779 de la franca polimato grafo Buffon en sia Histoire Naturelle des Oiseaux. Li publikigis mankolorigitan bildon en aparta publikigo. Kiam en 1788 la germana natursciencisto Johann Friedrich Gmelin reviziis kaj etendis la verkon de Carl Linnaeus nome Systema Naturae, li inkludis la Buruan papagon per mallonga priskribo, stampis la duvortan nomon Psittacus gramineus kaj citos la verkon de Buffon. 

La Burua papago estas nun unu el kvar specioj metitaj en la genron Tanygnathus, kiun enkondukis la germana natursciencisto Johann Wagler en 1832. La nomo Tanygnathus kombinas la grekajn vortojn tanuō "etenda" kaj gnathos "makzelo". La specia epiteto gramineus estas Latina kaj signifas "herbeca" aŭ simple "verda".

Distribuado kaj habitato
La birdo estas malofta kaj aŭ tute aŭ parte noktema, kaj tial estas malbone priskribita. Ĝian konduton raportis la nederlanda ornitologo Hendrik Cornelis Siebers (en 1930). La birdo ĉefe okupas la centran, pli altan parton de la insulo Buruo, Indonezio, kie ĝi estis raportita ĉe la setlejoj Gunung Tagalago, Wa Temun kaj Kunturun je altitudoj de 700–1 100 metroj, same kiel sur la sudaj malaltebenaĵoj ĉe Fakal, Ehu kaj Leksula.

Estis unu observado de ĉi tiuj papagoj proksime al la golfo Kayeli ĉe la orientaj bordoj de Buru. Pli lastatempaj observaĵoj estis faritaj ĉe la nordaj (Waflia) kaj nordokcidentaj (Wamlana) bordoj. La voĉo de la Burua papago estis ofte aŭdita ĉe Kunturun, plejparte 1-7 horojn post sunsubiro, kie la lokuloj nomis la birdon "kakatua ol'biru", signifante blukapan papagon. Tamen, ĝi estis kaptita dumtage per ŝnurĵetiloj en fruktarboj, sugestante, ke ĝia agado ne estas pure nokta. Migrado estas relative malforta kaj ekzistas nur malmultaj raportoj pri la papagoj flugantaj supren kaj malsupren de montetoj je altaj altitudoj dumnokte, laŭ iliaj voĉoj. BirdLife International (2017). "Tanygnathus gramineus". IUCN Red List of Threatened Species. 2017 e.T22685016A110430818. doi:10.2305/IUCN.UK.2017-1.RLTS.T22685016A110430818.en. Alirita la 19an de Novembro 2021. 

La loĝdenso de la Burua papago estas taksita je 1,3–19 birdoj/km2. Ŝajne ĉi tiuj birdoj preferas alt-altitudajn arbarojn, kiuj sur Buru havas areojn de 1 789 km2 super 900 m, kaj 872 km2 super 1 200 m. Tiuj arbaroj estas relative netuŝitaj de arbohakado, kiu damaĝas marbordajn areojn. Ĉasado aŭ kaptado de ĉi tiuj birdoj fare de lokuloj estas sufiĉe limigitaj, kaj ekzistas nur unu raporto pri lokuloj vendantaj kaptitan Buruan papagon ĉe merkato de la proksima Ambon-insulo en 1998.Black-lored Parrot , Hokkaido Institute of Environmental Sciences and Japan Science and Technology Agency

Tamen, pro la malgranda vivejo, la specioj estis listigitaj kiel vundeblaj ekde 1994 fare de la Internacia Unio por la Konservo de Naturo. La establado de du protektitaj areoj sur Buru, Gunung Kapalat Mada (1 380 km2) kaj Waeapo (50 km2), parte celas konservi la vivejon de la Burua papago."Buru rain forests". Terrestrial Ecoregions. World Wildlife Fund. 

Referencoj



 Eksteraj ligiloj 
BirdLife Species Factsheet.

Kategorio:Papagoj
Kategorio:Birdoj de la Filipinoj
Kategorio:Birdoj de Azio