Tropika kriĉostrigo

La Tropika kriĉostrigo (Megascops choliba) estas malgranda strigo, tio estas birdospecio parto de pli granda grupo de noktaj rabobirdoj konataj kiel Strigedoj, kiuj enhavas plej parton de la specioj nomataj strigoj. Ĝi estas granda kriĉostrigo loĝanta en Suda Ameriko, nome en Kostariko, Panamo, Trinidado, kaj en ĉiu lando de Sudameriko.

Taksonomio kaj sistematiko
La taksonomio de la genro Megascops estas nedefinitiva.Ong, G. (2020). Tropical Screech-Owl (Megascops choliba), versio 1.0. En Birds of the World (T. S. Schulenberg, Editor). Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA.  Alirita la 15an de Aŭgusto, 2021 Publikaĵo de 2015 proponis, ke la plej proksimaj parencoj de la Tropika kriĉostrigo estas la Blankagorĝa kriĉostrigo (M. albogularis) kaj la Kriĉostrigo de Koepcke (M. koepckeae). Tamen, la Internacia Ornitologia Komitato (IOC) ne akceptis tiun aranĝon.

La janaj naŭ subspecioj estis akceptitaj de la IOC, la Taksonomio Clements, kaj la verko de BirdLife International nome Handbook of the Birds of the World. M. c. duidae eble povus esti aparta specio.

M. c. choliba Vieillot (1817)
M. c. luctisomus Bangs & Pernard (1921)
M. c. margaritae Cory (1915)
M. c. cruciger Spix (1824)
M. c. duidae Chapman (1929) 
M. c. decussatus Lichtenstein (1823)
M. c. uruguaii  Gerrit Hekstra (1982)
M. c. surutus  Leon Kelso (1941)
M. c. wetmorei Brodkorb (1937)

Aspekto
La Tropika kriĉostrigo estas plurmorfa, kun multe da vario en koloro. Ĝi estas ĝenerale grizbruna aŭ (malpli ofte) bruna aŭ ruĝecbruna, sed ĉiam kun relative distinga nigreca rando ĉe la vizaĝo kaj flavaj irisoj. Ĝiaj malsupraj flankoj estas palaj kun nigra "haringosta" padrono. La subspecioj diferencas laŭ la intenseco de la koloroj kaj la kvanto de nigraj markoj sur la supraj kaj subaj partoj. Plenkreskuloj estas 21 ĝis 23 cm longaj kaj pezas 97 ĝis 160 g.

Distribuado kaj habitato
La tropika turstrigo estas "la plej ofta kaj disvastigita kriĉotrigo de la neotropikoj." Ĝi troviĝas de Kostariko kaj Panamo suden kaj tra Sudameriko (inkluzive de Trinidado kaj Tobago), preskaŭ tute oriente de la Andoj, sed ne en la plej fora sudo. La subspecioj estas distribuitaj jene:

M. c. choliba, suda Mato Grosso kaj São Paulo, Brazilo, suden ĝis orienta Paragvajo
M. c. luctisomus, Pacifika deklivaro en Kostariko suden ĝis la Kanalzono en Panamo, kaj en Perl-insuloj
M. c. margaritae, Margarita ĉe norda Venezuelo
M. c. cruciger, Trinidado, kaj orienta Kolombio kaj Venezuelo orienten ĝis Gujanoj kaj suden ĝis orienta Peruo
M. c. duidae, montoj Cerro Duida kaj Cerro de la Neblina en suda Venezuelo 
M. c. decussatus, centra kaj suda Brazilo
M. c. uruguaii, sudorienta Brazilo, nordorienta Argentino, kaj Urugvajo
M. c. surutus, Bolivio
M. c. wetmorei, Paragvajo kaj Argentino

La Tropika kriĉostrigo loĝas en vasta gamo da pejzaĝoj. Plej multaj tendencas esti parte ĝis plejparte malfermaj, kiel ekzemple sekundaraj arbaroj, malfermaj arbaroj, kafplantejoj, loĝkvartaloj, kaj la limoj de terra firme kaj várzea arbaroj. Krom M. c. duidae, ĝi evitas la internon de arbaroj; tiu subspecio troviĝas en densa arbaro kaj bambua arbustaro.

Kutimaro kaj ekologio
Manĝado
La tropika kriĉostrigo estas noktema. Ĝi manĝas per rapida salto de malalta ripozejo por kapti predon sur la tero, de branĉoj aŭ en la aero. Ĝia dieto konsistas el grandaj artikuloj kaj malgrandaj vertebruloj. La unuaj inkluzivas lumbrikojn, skorpiojn, araneojn, opilionulojn kaj grandan varion de insektoj (kiel akridoj, tetigoniedoj, tineoj kaj raŭpoj, formikoj, blatoj, cikadoj, termitoj, mantoj, griloj kaj skaraboj).Proudfoot, Glenn. (2011). Owls of the World, 2nd ed. — Claus König and Friedhelm Weick . 2009. Yale University Press, New Haven, Connecticut. Vertebrula predo inkluzivas malgrandajn ranojn, aliajn amfibiojn, malgrandajn reptiliojn (kiel serpentoj), aliajn birdojn, didelfojn, vespertojn kaj ronĝulojn.

Reproduktado
La reprodukta fenologio de la tropika kriĉostrigo ne estas bone studita. Sude de la Ekvatoro, la reprodukta sezono ŝajnas komenciĝi en aŭgusto. La specio nestas en truoj kiel naturaj kavaĵoj, malnovaj pego-truoj kaj nestokestoj. La ovodemetado kutime estas de unu ĝis tri ovoj, sed povas esti tiel granda kiel ĝis ses. Plenkreskuloj defendas la neston per "lanugigaj" montroj kaj agresemaj movoj, kiuj povas etendiĝi al frapado de homoj per siaj ungegoj.

Voĉo

La ĉefa kanto de la tropika kriĉostrigo estas "mallonga, ronronanta trilo, sekvata de du akcentitaj klaraj notoj". La kanto de la femalo similas al tiu de la masklo sed pli altatona. Dua kanto, aminduma, estas "bobelanta bububúbubu". Ili ankaŭ produktas "diversajn gakridojn kaj pli longajn hupajn notojn".

Statuso
La IUCN taksis la tropikan kriĉostrigon kiel malplej zorgigan. Ĝi estas ofta en granda parto de sia vasta teritorio, kaj senarbarigo povas fakte profitigi ĝin ĉar ĝi provizas la pli malferman vivejon, kiun ĝi vizitadas.

 Referencoj 

 "National Geographic"  Field Guide to the Birds of North America 
Handbook of the Birds of the World Vol 5, Josep del Hoyo editor, 
"National Audubon Society" The Sibley Guide to Birds, de David Allen Sibley, 

 Eksteraj ligiloj 

Kategorio:Strigedoj
Kategorio:Birdoj de Sudameriko
Kategorio:Birdoj de Brazilo