Korvo kaj Vulpo

Tiu ĉi fablo de Jean de La Fontaine, kies roluloj estas respektive korvo kaj vulpo, jam troviĝis en Ezopo kaj Fedro (I, 13[3]). Ĝi aperas ankaŭ en la kvara aventuro de la Romano Renardo la vulpo, kie Tiécelin la Korvo, kiu ŝtelis fromaĝon de maljunulino, estas rabita je ĝi pro la ruzo de Renart.

La fablo rakontas kiel vulpo (la ruzo) ŝtelas fromaĝon, kiu antaŭe estis ŝtelita de korvo. La korvo estis sur arbobranĉo, for de la atingo de la vulpo, pro kio tiu laŭdis ĝin. Finfine la vulpo konveinkas ĝin, ke ĝi kantu, por kio ĝi lasas fali la fromaĝon kiun ĝi havis tenita perbeke. La instruo estus: Kiu trovas belaĵojn kiun vi ne havas, ĉiam tiu serĉas akiri viajn havaĵojn.

Teksto en esperanto 
eta|dekstre|300ra|Korvo kaj Vulpo
(El la franca tradukis en Esperanton Lucien Jacques Thevenin)

KORVO KAJ VULPO

Magistro korv’ sur arbo altsidanta,

En sia bek’ fromaĝon portis.

Magistro vulpo al odor’ flaranta,

Tiele proksimume vortis :

« Saluton korva moŝto mia.

Senfine vi aspektas bela kaj gracia !

Se plie, via voĉo trilas

Agrable kiel plumoj brilas,

Vi estas de 1’ arbaro la feniksa gasto. »

Je tiuj vortoj ekĝojegas korvo vanta ;

Por montri voĉon sen prokrasto

Malfermas larĝan bekon, jen rabaĵ’ falanta.

La vulpo kaptas ĝin kaj diras ĝi : « Kunulo,

Nu eksciu, ke flatulo

De la kredema aŭskultant’ profitas.

Ĉi tiu lecion’, fromaĝon ja meritas. »

La korvo honta kaj konfuza

Malfruis tro por ĵuri, ke ĝi estos ruza.

Kategorio:Fabloj