Blankagorĝa kaprimulgo

Blankagorĝa kaprimulgo (Eurostopodus mystacalis) estas specio de kaprimulgo en la familio Kaprimulgedoj. Ĝi estas endemia de orienta Aŭstralio; ĝi estas nereprodukta vintra vizitanto en Papuo-Nov-Gvineo. Ilia natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbaroj.

Taksonomio
La Blankagorĝa kaprimulgo estis formale konata kiel Eurostopodus albogularis, sed poste estis reklasifikita al E. mystacalis. Kelkaj tekstoj daŭre povas nomi tiun specion Eurostopodus mystacalis albogularis. Tiu specio estis rigardata kiel subspecio kaj samspecia kun Eurostopodus exul kaj Eurostopodus nigripennis. Tamen, pli posta esplorado apartigis la tri taksonojn en siajn proprajn speciojn bazitajn sur diferencoj en voĉo kaj morfologio. Ekde tiam, E. mystacalis restis monotipa.

Etimologio
La genronomo, Eurostopodus estas derivita de la grekaj vortoj eurostos kun la signifo "forta" kaj podos aŭ pous kun la signifo "piedo", dum la specia epiteto mystacalis estas derivita de la latina kaj signifas "liphararo".

Aspekto
E. mystacalis estas la plej granda specio de Aŭstralia kaprimulgo kaj estas ĉirkaŭ 30–37 cm longa. Maskloj kaj inoj estas tre similaj laŭ aspekto kaj montras malhelan diverskoloran korpon. La supra korpo kaj flugiloj estas grizecbrunaj kun larĝaj nigrecbrunaj strioj kaj makuloj. La subkorpo estas makulecbruna aŭ grizecblanka kaj striecruĝeca. La supra parto de la flugilo estas grizecblanka sed ankaŭ makulece brunnigra. Ĝia kolo estas sablokolora kun granda blanka makulo ambaŭflanke de sia gorĝo igante ĝin ŝajni kvazaŭ ĝi portas kolumon. La kvar plej eksteraj unuarangaj flugilplumoj havas klaran blankan makulon kiu helpas diferencigi ĝin de similaspektaj kaprimulgoj. Ĝia vosto estas bruna kun nigraj makuletoj kaj forestas ajna blanko. La beko estas grizecnigra kaj la kruroj estas malhelbrunaj kaj mallongaj malfaciligante la movadon surgrunde por tiu birdo.

Dumfluge, la flugiloj estas longaj, pintaj kaj tenataj super ĝia kapo. Tiu specio flose resaltas dum flugado kaj prenas oftajn glisadon akompanate de duobla flugilbato.

Distribuado kaj habitato
La Blankagorĝa kaprimulgo estas specio endemia de orienta Aŭstralio. Birdoj loĝas en nordorienta Aŭstralio tutjare kaj vojaĝas suden por reproduktiĝi. Specife, ilia reprodukta teritorio estas en Aŭstralio oriente de la Granda Divida Montaro, Nov-Kaledonio, kaj la Salomonoj. Birdoj estas plej abundaj en Novsudkimrio kaj Kvinslando. Dum la vintro, birdoj migras de februaro ĝis aprilo al Papuo-Nov-Gvineo kiel nereproduktaj vizitantoj. Kvankam plej multe travintras ekster Aŭstralio, ekzistas birdoj kiuj restas en norda kaj centra Kvinslando la tutan jaron.

Tiu specio povas loĝi en vastan gamon de vivejoj sed estas plej ofte trovebla en sekaj malaltaj arbaroj. Ili preferas nestumi kaj ripozi en sekaj sklerofilaj maldensarbaroj kun maldensa kaj malkontinua subkreskaĵaro. Multaj individuoj estis trovitaj specife loĝantaj en maldensarbaroj kiuj spertis ĝenadojn kiel ekzemple arbaraj fajroj. En Novsudkimrio, birdoj estis trovitaj enloĝante randojn de pluvarbaroj kaj mangrovejoj. Tiuj kiuj vintras en Nov-Gvineo vivas en savanoj, malfermaj herbejoj, arbarbordoj, marĉoj kaj ĝardenoj. Vintraj birdoj povas esti trovitaj ankaŭ laŭ la strandoj de la Salomonoj.

Kutimaro

 Voĉo 
Blankgorĝaj kaprimulgoj ofte estas aŭditaj pli ol vidataj. Ili havas klaran kanton, kiu helpas distingi ĝin de specioj al kiuj ĝi antaŭe estis samspecia. Plejparte farita fare de maskloj, ilia kanto estas kunmetita de serio de rapide ascendantaj bobelaj notoj. Ilia kanto estas priskribita kiel ŭoŭ-ŭoŭ-ŭoŭ-ŭoŭ-ho-ho ho-ho-o-o-O enhavanta 9-12 notojn kaj daŭranta dum tri ĝis ses sekundoj. Ĝi gonfas sian gorĝomakulon kantante. Ankaŭ inoj povas foje kanti. Tiu ĉi kanto estas plejparte aŭdata dum tagiĝo aŭ krepusko kaj silentiĝas post kiam la reprodukta sezono finiĝas.

Ilia voko ankaŭ estas tre klare priskribita kiel ascendanta ŭuk ŭuk ŭuk por proksimume dek notoj kiu tiam akcelas en "ridadon".

Plenkreskuloj komunikas kun siaj idoj uzante malaltajn hundecaj notojn. En respondo, idoj faras severajn ĥaah-notojn kiam petas manĝaĵon. Se idoj aŭ la nesto estas minacataj, gepatroj povas fari distrajn bojojn, tokojn kaj siblojn. Dum pariĝado, kaj inoj kaj maskloj faras mallaŭtajn kvakojn kaj bekklakojn unu al la alia.

Manĝado
Tiu specio estas aera ĉasisto, kiu eliras por manĝi ĉefe nokte. Ili uzas akcipitradon kaj celas vastan gamon de fluginsektoj. Ĝia dieto inkludas mantojn, grilojn kaj akridojn, krom skarabojn, kaj flugilhavajn formikojn, kvankam grandaj tineoj konsistigas la plejparton de ĝia dieto. Ĝi povas formi manĝantajn grupojn de 20 aŭ pli da individuoj precipe dum migradoj. Dum migrado, birdoj vojaĝas tage tiel ili povas maksimumigi sian tempon por ĉasi nokte.

Reproduktado
La reprodukta sezono okazas de septembro ĝis februaro, sed malsamas iomete depende de la regiono. Por birdoj en suda Aŭstralio ĝi estas ĉefe de oktobro ĝisdecembro. En Salomonoj estas oktobro-novembro kaj en Nov-Kaledonio estas aŭgusto-septembro. Pariĝado implikas, ke maskloj persekutas inojn, memmontras sin, kaj okazas voĉaj interŝanĝoj inter ambaŭ seksoj. Maskloj ofte surteriĝas sur malaltajn branĉojn kaj svingas siajn flugilojn supren kaj malsupren dum vokado.

Blankagorĝaj kaprimulgoj ne faras nestojn kaj anstataŭe demetas siajn ovojn rekte sur folirubon aŭ nudan grundon. La ovoj estas palflavaj kun purpurbrunaj makuloj kaj ovodemetado estas de nur unu ovo. Iliaj preferataj nestplokoj estas sur montetopintoj aŭ ŝtonaj krestoj kaj ili ofte reuzas la samajn nestajn lokojn ĉiujare. Ambaŭ seksoj okupiĝas pri idozorgado kaj laŭvice kovas la ovon. Dum la tago, la ino kovas la ovon, dum la maskloj nestumas proksime. Poste nokte, la masklo transprenos kovadon, permesante al la ino ĉasi manĝaĵon. Se la nesto aŭ idoj estas minacataj, gepatroj surmetas diversajn distraĵojn, kiuj inkluzivas mallongajn flugojn, voĉajn siblajn kaj bojojn, kaj svingantajn vostmovojn surgrunde. Kovado daŭras de 29 ĝis 33 tagoj kaj nove eloviĝintaj idoj estas frumaturaj. Idoj estas sufiĉe kapablaj kaj estas moveblaj ekde la unua tago. Post proksimume 30 tagoj, la ido elnestiĝas. Tri semajnojn post la eloviĝo de la unua ovo, inoj povas demeti alian ovon. Se ovo estas perdita inoj demetas alian ovon por anstataŭigi ĝin kaj povas demeti ĝis 5 ovojn por reprodukta sezono.

Konservostatuso
Kvankam E. mystacalis estas nuntempe listigita kiel malplej zorgiga, la tendenco en ilia totala populacio malpliiĝas. Ili ofte vojaĝas laŭ la flankoj de vojoj nokte serĉante manĝaĵon rezultigante mortigajn trafikkoliziojn. Sovaĝiĝintaj katoj kaj hundoj predas kaj plenkreskulojn kaj idojn. Fajroformikoj (Wasmannia auropunctata) envenintaj en la 1970-aj jaroj disvastiĝis en la indiĝenan teritorion de E. mystacalis kaj minacas idojn. Krome, kreskantaj arbarfajroj influis grandajn partojn de la Melaleuca savano, detruante loĝeblajn lokojn. La nuna takso de individuoj estas nekonata.

Eksteraj ligiloj

 Referencoj 

Kategorio:Kaprimulgoformaj
Kategorio:Birdoj de Aŭstralio
Kategorio:Birdoj de Papuo-Nov-Gvineo