Esperanto en Ĉinio

Esperanto en Ĉinio datiĝas de la malfrua dinastio Qing, kaj restas aktiva en Ĉinio. Dum la frua Ĉina Popola Respubliko, politikistoj rigardis Esperanton kiel rimedon por engaĝi legantojn kaj intelektulojn en la ne-socialismaj landoj kaj, post la ĉin-soveta disiĝo, en landoj aliancitaj kun USSR.
eta|Esperanto-Muzeo en Zaozhuang-a Universitato

Historio

Esperanto estis importita al la dinastio Qing kune kun aliaj okcidentaj inventaĵoj, kaj ĉefe de rusaj komercistoj en Ĥarbino. Ĝi estis alportita de ĉinaj studentoj, kiuj studis eksterlande, en Japanio, Francio kaj Britio. La unuaj atestitaj Esperanto-kursoj en Ĉinio okazis en Ŝanhajo en 1906. Ŝanhajo poste fariĝis la naskiĝloko de la Ĉina Esperanto-Asocio en 1909. La asocio aktivis dum la Xinhai-revolucio, kaj la edukministro de la Respubliko Ĉinio, Cai Yuanpei, ordonis, ke Esperanto estu instruata en ĉinaj lernejoj kiel laŭvola kurso. Cai poste invitis Vasili Eroŝenko'n esti instruisto de esperanto ĉe la Universitato de Pekino. En 1923 la Pekina Esperanto-Kolegio estis fondita. Esperanto ankaŭ ludis pivotan rolon en naciaj liberigaj movadoj en Ĉinio dum la ĉin-japana milito de 1937, kun la slogano " per Esperanto por la liberigo de Ĉinio". La Esperanto-movado ankaŭ estis populara inter ĉinaj anarkiistoj kiel Ba Jin, Li Shizeng kaj Liu Shifu. Post la transpreno de la Ĉina Popola Respubliko, la Ĉina Esperanta Ligo estis fondita en 1951, sed la subteno de la komunista registaro komence malkreskis. La unua nacia Esperanta kunveno okazis en 1963. Tio kondukis al la malfermo de multaj Esperantaj kursoj en 1964. La movado alfrontis alian defion dum la kultura revolucio pro la aresto de esperantistoj.

La Ĉina Popola Respubliko eldonas sian oficialan revuon El Popola Ĉinio, kiu komencis sian publikigon en 1950. La rolo de El Popola Ĉinio kaj aliaj publikaĵoj en Esperanto pliiĝis post la Ĉin-Sovetia Disiĝo, kun la pravigo, ke eldonoj en Esperanto povus pli facile eniri la landojn konsideratajn reviziismaj ol eldonoj en la rusa, franca aŭ angla lingvoj. 

En 1962, ĉinaj politikaj diskutoj emfazis Esperanton kiel manieron atingi ne-socialismajn eksterlandajn intelektulojn. 

La pinto de lernado de Esperanto en Ĉinio okazis en la 1980-aj jaroj, sed ĝia graveco malpliiĝis kiam pliiĝis la emfazo pri la instruado de la angla en Ĉinio.

En 2018, la Universitato Zaozhuang komencis permesi al studentoj studi Esperanton. - Re-posted at  the Global Council for Anthropological Linguistics, SOAS University of London. En 2023, en la tuta Ĉinio, nur la Universitato Zaozhuang ankoraŭ havis fakon dediĉitan al la instruado de Esperanto. En januaro 2023, tiu fako havis 24 studentojn. Tiu nombro de studentoj malpliiĝis post kiam influanto en sociaj retoj mokis la programon la sekvan monaton.

Nuna kulturo

En 2012, en Zaozhuang Universitato estis establita muzeo al Esperanto.

Vidu ankaŭ

 Ĉina Esperanto-Ligo
 Informilo de ĈEL
 Esperanto-movado en Ĉinio
 Ĉina Junulara Esperanto-Asocio
 El Popola Ĉinio
 Ba Jin
 La Idealo kaj la Realo de Internacia Lingvo

 Referencoj 

 Vidu ankaŭ 


Kategorio:Esperanto-movado en Ĉinio