Negrosa orelstrigo

Negrosa orelstrigo (Otus nigrorum) kaj ankaŭ Bisaja orelstrigo estas specio de strigoj en la familio Strigedoj kaj genro Otus. Ĝi troviĝas kiel endemio en la insuloj Negroso kaj Panajo, Filipinoj. Ĝi havas distingajn kaj okulfrapajn ruĝbrunajn aŭ ruĝecbrunajn kronon, nukon kaj vizaĝon. Ĝi antaŭe estis klasifikita kiel subspecio de la filipina orelstrigo. Ĝi estas minacata pro habitatoperdo kaj ĉasado por komerco de dorlotbestoj.

 Aspekto kaj taksonomio 
eBird priskribas la birdospecion jene: "Sufiĉe malgranda strigo de malaltaj kaj antaŭmontaraj arbaroj sur la insuloj Negroso kaj Panajo, kie ĝi estas la sola orelstrigo. Malhelbruna supre kaj palgriza sube, kun ruĝecbruna vizaĝo kun bordo de nigra linio kaj palgriza V-formo inter la okuloj. Troviĝas kune kun la Luzona bubuko, sed la Negrosa orelstrigo havas oranĝajn anstataŭ flavajn okulojn kaj ne havas brunstrian bruston. La kanto estas descenda serio de malklaraj bojoj."

Ĝi antaŭe estis samspecia kun la Filipina orelstrigo kaj la Evereta orelstrigo. Ĝi estas la plej malgranda kaj plej pala el la endemia komplekso de la Filipina orelstrigo. Ĝi ankaŭ havas distingan ruĝbrunajn kronon kaj vizaĝdiskon kaj ĝia supra piedo ne estas plumhava.

 Ekologio kaj kutimaro 
Nigraj orelstrigoj predas insektojn nokte. Ili vivas solaj aŭ en monogamaj paroj. Ili reproduktiĝas dum la tuta jaro, kaj demetas 1 aŭ 2 ovojn. Ili nestas en arbokavaĵoj en arbaroj de la filipinaj malaltaj teroj.

 Habitato kaj konservostatuso 
Ĝiaj naturaj vivejoj estas tropikaj humidaj malaltaj teroj kaj montaraj primaraj kaj sekundaraj arbaroj ĝis 1000 metroj super marnivelo. Kvankam ili povas toleri sekundaran arbaron, ili havas la plej altajn loĝdensojn kaj sanon en primaraj (praarbaroj).

En 2025, ĉi tiu specio estis taksita kiel Preskaŭ Minacata specio fare de la Internacia Unio por la Konservo de Naturo. Oni kredas, ke la populacio malpliiĝas, kun populacioj taksitaj inter 2 500 kaj 9 999 maturaj individuoj. Antaŭ 2025, ĉi tiu specio estis listigita kiel Vundebla specio. Ĝia ĉefa minaco estas habitatodetruo per kaj laŭleĝa kaj kontraŭleĝa arbohakado, konverto en terkulturajn terojn per bruligado, karbo-bruligado kaj minado. Habitatoperdo kaj en Negroso kaj en Panajo estis ampleksa. Antaŭ 2007, Negroso kaj en Panajo havis 3% kaj 6% restantan arbarkovron, kun grandega parto de ĉi tio en pli altaj arbaroj, kie ĉi tiu birdo ne prosperas. Malgraŭ la jam mizeraj nombroj, ĉi tiuj nombroj daŭre malpliiĝas pro la supre menciitaj minacoj.

Nuntempe ne ekzistas specispecifaj konservadaj planoj. Ĝi troviĝas en kelkaj protektitaj areoj en la Natura Parko Norda Negros, la Nacia Parko Monto Kanlaon kaj la Natura Parko Nordokcidenta Panaja Duoninsulo. Tamen, kiel ĉe plej multaj areoj en Filipinoj, la protekto kontraŭ ĉasado kaj kontraŭleĝa arbodehakado estas malstrikta.

Du trionoj de ĉiuj eBird-registroj de ĉi tiu specio fare de birdobservantoj en la Arbaro Liptong, privata rearbariga projekto posedata de Rene Vendiola en Valencia, Negros Oriental. Ĉi tiu areo estas nur 2 hektaroj sed subtenas plurajn parojn de strigoj.

Referencoj


Yee, S. A., Puan, C. L., Chang, P. K., & Azhar, B. (2016). "Vocal Individuality of Sunda Scops-Owl ( Otus lempiji) in Peninsular Malaysia." Journal of Raptor Research, 50(4), 379–390. 
World Owl Trust: Sunda Scops Owl
Dickinson, E.C., R.S. Kennedy, kaj K.C. Parkes. 1991. The birds of the Philippines. An annotated check-list. British Ornithologists' Union Check-list number 12. British Ornithologists' Union, London.

 Eksteraj ligiloj 

Kategorio:Strigedoj
Kategorio:Birdoj de la Filipinoj