Skarlatbrusta herbopapago

Skarlatbrusta herbopapago aŭ Splenda herbopapago (Neophema chrysogaster) estas specio de papagoj el genro Neophema. Ĝi estas endemio de centra Suda Aŭstralio kaj enlanda suda Okcidenta Aŭstralio. La specio estas sekse dimorfa; la masklo havas brilbluan vizaĝon kaj skarlatan bruston kaj flavajn subajn partojn, meze de ĝenerale verda plumaro, dum la ino estas simila sed ne havas ruĝan bruston. Ĉi tiuj nomadaj papagoj moviĝas facile de la regiono Granda Viktoria Dezerto al najbaraj areoj. Ĉi tiujn interrompojn kaŭzas serĉado de pli favoraj kondiĉoj. Ili tamen povas bone pluvivi sen aliro al trinkakvo, ĉar sukulentaj plantoj helpas kontentigi multon el iliaj akvo-bezonoj. Ili manĝas ĉefe herbosemojn kaj estas plej ofte vidataj en spinifeksoj.

Taksonomio
La Skarlatbrusta herbopapago estis dekomence nomita de la fama ornitologo kaj artisto John Gould en 1841 kiel Euphema splendida.Species Neophema (Neophema) splendida (Gould, 1841), Department of the Environment, Water, Heritage and the Arts of Australian Government Ĝia specia epiteto splendida estas Latina adjekto "splenda". Oni ne agnoskis subspecion.

Itala ornitologo Tommaso Salvadori starigis la novan genron Neophema en 1891, kaj metis la Skarlatbrustan herbopapagon ene de ĝi kaj havigis ĝian nuntempan sciencan nomon. Ĝi estas unu el ses specioj de herbopapagoj en la genro Neophema, kaj estas plej proksime rilata al la Turkisa herbopapago. Ambaŭ estas alopatria speciparo, kaj estas la nuraj du specioj en la genron kiuj mntras evidentan seksan dimorfismon.

Ordinaraj nomoj estas skarlatbrusta papago, oranĝgorĝa papago, splenda papago, kaj simile en birdobredado. Harter, Anne-Marie. "Neophema Parakeets — Australia's Feathered Beauties". proaviculture.com. Organization of Professional Aviculturists (OPA). Arkivita el la originalo la 31an de Januaro, 2013. Alirita la 1an de Majo 2010. 

Aspekto
Estante 19–21 cm longa, ĉi tiu malgranda vigla kaj helkolora papago estas sekse dimorfa. La masklo havas skarlatan bruston, kobaltbluan vizaĝon, kaj hele verdajn suprajn partojn. La malsupra brusto kaj malsupraj partoj estas flavaj, kaj la flugilkovriloj estas palbluaj. La vosto estas verda, la okuloj estas brunaj kaj la beko estas nigreca, kaj la kruroj estas brungrizaj. La ino simile havas bluan vizaĝon, kvankam la kolorigo estas malpli ampleksa, verdaj supraj partoj kaj verda brusto, kun flavaj subaj partoj. Nematuraj birdoj estas pli senbrilaj versioj de siaj respektivaj plenkreskaj formoj. Maskloj komencas ricevi ruĝan plumaron sur sia brusto ekde ĉirkaŭ du aŭ tri monatoj, kvankam ili ne kompletigas sian ruĝan bruston ĝis dek kvin ĝis dek ok monatojn aĝaj.

La ino somilas al ino de Turkisa herbopapago (N. pulchella) de orienta Aŭstralio, sed povas distingiĝi pro la bluaj lorumoj (bridoj) kaj pli pala blua flugilareo.

La alvoko estas milda pepado, pli silentema ol tiu de aliaj membroj de la genro Neophema.

Distribuado kaj habitato
La skarlatbrusta papago estas maldense disigita tra la pli sekaj sudaj partoj de la aŭstralia kontinento, de Pingelly, Corrigin kaj Laverton en Okcidenta Aŭstralio orienten tra Suda Aŭstralio kaj en la sudo de Norda Teritorio kaj en la fora okcidenta Novsudkimrio. Ĝi estis klasifikita kiel vundebla en Novsudkimrio, la elstarigitaj danĝeroj estas la rikoltado de arboj, kiuj estas eblaj kaj faktaj nestejoj, ĉar pli grandaj arboj estas necesaj por taŭgaj kavaĵoj, ebla kaptado por la dorlotbesta komerco, kaj paŝtado fare de bredbestoj kaj de naturaj bestoj.Scarlet-chested Parrot - profile, Department of Environment, Climate Change and Water Ili loĝas en sekaj eŭkaliptaj kaj akaciaj veprejoj kaj herbejoj, inkluzive de Atriplex kaj Triodia. Verajn taksojn de maloftaĵo aŭ abundo malfacilas determini; kvankam la birdo estas hele kolora, ĝi estas sekretema kaj facile preteratentata.

Manĝado
Semoj de herboj konsistigas la dieton, kaj oni supozas, ke ili uzas sukulentajn plantojn kiel ekzemple Calandrinia por kontentigi multon el sia akva bezono.

Reproduktado
La reprodukta sezono estas de aŭgusto ĝis oktobro aŭ post pluvokvanto, kun unu aŭ foje du ovodemetaĵoj depende de la pluvokvanto. Kavaĵo en malgranda arbo, ofte mulgo aŭ eŭkalipto, estas uzata por nestado, kaj tie oni demetas kvar ĝis ses rondajn blankajn ovojn 23×19 mm grandajn.

 Referencoj 

 Ĉefaj fontoj 
 Forshaw, Joseph M.; Cooper, William T. (1978). Parrots of the World (2a eld.). Melbourne, Victoria: Landsdowne Editions. ISBN 0-7018-0690-7.



 Brouwer, J. kaj Garnett, S. (eld.), 1990. Threatened Birds of Australia. An Annotated List. RAOU Report Number 68. Published by the Royal Australian Ornithologist Union and Australian National Parks and Wildlife Service.
 Garnett, S. T. (eld.), 1992. Threatened and Extinct Birds of Australia. RAOU Report Number 82. Published by the Royal Australian Ornithologist Union and Australian National Parks and Wildlife Service.
 Garnett, S. T. kaj Crowley, G. M., 2000. The Action Plan for Australian Birds 2000. Environment Australia, Canberra, ACT.

Eksteraj ligiloj

Kategorio:Papagoj
Kategorio:Birdoj de Aŭstralio