Sudazia kaprimulgo

La Sudazia kaprimulgo aŭ Savana kaprimulgo, Caprimulgus affinis, estas birda specio de la familio de kaprimulgedoj, kiu reproduktiĝas en Suda Azio kaj Sudorienta Azio. La Ruĝa Listo de IUCN taksis la specion kiel malplej zorgiga ĉar ĝi havas vastan teritorion kaj ĝia populacitendenco estas stabila. Same kiel aliaj kaprimulgoj, ĉi tiu noktula birdo estas karakterizita per siaj grandaj okuloj, gapa buŝo kaj bonega kamuflaĵo. Ĝi povas esti distingita de similaj sud-aziaj kaprimulgoj, kiel la Kajumangi kaprimulgo, per siaj unikaj voĉoj.

 Taksonomio kaj sistematiko 
La Sudazia kaprimulgo apartenas al la diversa familio de Kaprimulgedoj kun 89 aliaj specioj, 39 el kiuj estas en la genro Caprimulgus. Nuntermpe oni agnoskas jenajn ok subspeciojn: C. a. monticolus, C. a. amoyensis, C. a. stictomus, C. a. affinis, C. a. kasuidori, C. a. timorensis, C. a. Propinquus kaj C. a. griseatus. Ĵusa studo pri varieco en voĉoj trovis gravajn diferencojn inter la nordaj (C. a. monticolus, C. a. amoyensis, C. a. stictomus), sudaj (C. a. affinis, C. a. kasuidori, C. a. timorensis kaj C. a. propinquus) kaj filipina (C. a. griseatus) subspecioj, kio sugestas, ke ili povus esti tri apartaj specioj. Tiu propono sekvis ĉirkaŭ 100 jarojn post la ornitologo Richard Bowdler Sharpe priskribis C. monticolus, C. affinis kaj C. griseatus kiel apartaj specioj, el kiuj ĉiu specio korespondus al po unu el la menciitaj geografiaj regionoj. Spite la fruan laboron de Sharpes, la taksonomiaj fakuloj tra la 20-a jarcento konsideris ilin kiel unusola specio, kio iĝis la universale akceptita normo. La lastatempe malkovrita voĉa varieco estas bazita sur la fakto ke ne-paserinoj, kiel kaprimulgoj, ne elmontras voĉan lernadon, signifante ke diferencoj verŝajne reflektas genetikan diverĝon. Tiuj grupoj ankaŭ estas geografie apartigitaj, kaj havas diferencojn en grandeco kaj plumaro. Molekula kaj genetika esplorado estas necesa por malkaŝi pli pri kiel tiuj specioj estas vere rilataj.

 Habitato kaj distribuado 
La Sudazia kaprimulgo havas vastan teritorion etendiĝantan de norda Pakistano ĝis Indonezio, kie malsamaj subspecioj okupas malsamajn partojn de la teritorio. Populacioj estas vaste distribuitaj en suda Ĉinio, Pakistano, Barato, Indonezio kaj Tajvano, kie ili okupas malfermajn preriojn de malaltaj teroj, sukerkan-plantejojn, tritikajn kampojn, aŭ ŝtonecajn grundojn ĉirkaŭ riveroj kaj riveretoj. Je la pliiĝo de urba evoluo trans suda Azio, la tegmentoj de altaj konstruaĵoj pruvis esti ideala nestoloko por la Sudazia kaprimulgo, fenomeno observita en Indonezio kaj Tajvano. La migrado de tiuj kaprimulgoj estas nebone komprenita, ĉar malsamaj subspecioj varias de nemigrantaj al loke migrantaj. C. a. monticolus migras tra la Panĝabaj ebenaĵoj al nordorienta Pakistano por somera reproduktado.

 Aspekto 
La Sudazia kaprimulgo estas 20-26 cm en longo, havas korpan pezon de 54-110 g, kaj flugildistancon de 64 cm, kun grandeco varianta laŭ subspecioj, game de malgranda ĝis mezgranda. Kiel aliaj kaprimulgoj, ili havas longajn pintajn flugilojn kaj malgrandajn krurojn kaj piedojn, indikante sian dependecon dum flugo super piedirado. La beko estas larĝa, rivelante grandan buŝan aperturon kiam malfermita, kaj ĝi estas ĉirkaŭita de vizaĝplumoj, nomitaj bridaj harecplumoj. Ilia vermikuleca grizbruna plumaro, karakteriza por ĉiuj kaprimulgoj, malfaciligas ilin distingi de aliaj specioj surbaze nur de vido. Tamen, maskloj kaj inoj montras seksan duformismon kaj povas esti distingitaj surbaze de la ĉeesto de blankaj gorĝmakuloj. Masklaj Sudaziaj kaprimulgoj havas klarajn blankajn makulojn sur siaj gorĝo, vosto kaj flugiloj. Kompare, inoj havas subtilajn gorĝajn makulojn, ruĝan nuancon al siaj plumoj kaj mankon de blankaj makuloj sur la vosto. Nematuraj kaj junulaj Sudaziaj kaprimulgoj similas plenkreskajn inojn, al ili mankas blankaj makuloj kaj havas makulecan koloraron.

 Kutimaro kaj ekologio 

 Reproduktado 
La reprodukta sezono de la Sudazia kaprimulgo varias inter subspecioj, okazante de marto–aŭgusto en la okcidenta teritorio kaj marto–januaro en la orienta teritorio. Tipa por la plej multaj specioj de kaprimulgo, la Sudazia nestumas en malfermaj kaj senŝirmaj lokoj. Nestoj ne estas konstruitaj, anstataŭe ovoj estas demetitaj surgrunde en malaltaj ŝtonaj grundoj aŭ liberaj spacoj. 1–2 pale rozkoloraj, makulecaj ovoj estas demetataj, kiuj kamufliĝas en la ŝtonojn ĉirkaŭantajn ilin. 

La ovoj estas kovataj de la ino, dum la masklo gardas la neston. Kovadodaŭro estas nekonata. Estante frumaturaj, tiuj kaprimulgidoj estas aktivaj kaj moviĝemaj 4 tagojn post eloviĝo. Gepatroj defendas siajn ovojn kaj idojn per ŝajnigo de vundo, konduto kiu donas avantaĝon al birdoj nestumantaj en malfermaj areoj, kie ili estas pli vundeblaj al predantoj ol kavnestumantoj. Por deturni la atenton de predantoj, la gepatroj de Sudazia kaprimulgo ŝajnigas vunditaj aŭ kriplaj, logante la predantojn for de la nesto kun risko de sia propra supervivo. Same kiel ĉe plenkreskaj Sudaziaj kaprimulgoj, la idoj elmontras bonegan kamuflaĵon por akiri plian protekton.

 Voĉo 
Sudaziaj kaprimulgoj ekvoĉadas dum frua krepusko kaj povas esti aŭditaj dum la nokto ĝis tagiĝo, iĝante precipe voĉaj dum reproduktado. La karakteriza "ĉŭip" alvoko estas uzata por kaj marki teritorion kaj altiri inojn dum la reprodukta sezono. Inoj voĉas malpli, eligante mallaŭtajn grincojn dum kovado. Sudaziaj kaprimulgoj voĉas dumfluge aŭ side surgrunde, en malalta vegetaĵaro kaj urbaj strukturoj kiel tegmentoj aŭ fostoj. Analizo de voĉoj tra la diversaj subspecioj rivelis signifajn diferencojn en frekvencoj kaj longeco de vokoj. La filipina grupo havas pli raspan vokon ol la nordaj kaj sudaj subspecioj. La norda grupo havas pli longajn vokojn kun pli alta variado en frekvenco ol la suda grupo.

 Manĝado 
La Sudazia kaprimulgo estas noktula, insektovora birdo, plej aktiva en manĝado de krepusko ĝis tagiĝo. Ĉasado per vido, iliaj grandaj okuloj kaj masiva gapo permesas al ili kapti insektojn dumfluge kaj preskaŭ-malhelo, tekniko nomita akcipitrado. Dum eliro, la birdo ekvidas insekton, disvastigas siajn flugilojn, plonĝas ĉe ĝi kaj kaptas la predon en sia beko antaŭ aŭ surteriĝi sur proksima branĉo aŭ reveni al sia ripozejo. Tineoj konsistigas 80-85% de la manĝkonsisto de la Sudazia kaprimulgo, sed ili manĝas ankaŭ skarabojn, formikojn, akridojn, grilojn, vespojn kaj abelojn. Iliaj bridaj harecplumetoj servas du eblajn celojn: funkcii kiel "reto" en predokaptado, kaj protekti la okulojn de trafo kun malmolaj insektoj aŭ pikantaj aŭ mordantaj predoj.

 Rilato kun homoj 
Populacio de Sudaziaj kaprimulgoj malrapide vastigis sian teritorion for de siaj naturaj vivejoj en la urbaj areoj de Tajvano. Aŭdita nokte precipe dum la reprodukta sezono, la kaprimulga voko povas atingi ĝis 90 decibelojn kaj fariĝis ĝeno por kelkaj loĝantoj. En provo solvi la dorminterrompon kaj koŝmarojn kaŭzitajn de la vokoj, civitanoj uzis petardojn kaj torĉlampojn por forpeli la birdojn. Urbiĝintaj kaprimulgoj preferas nestumi sur plataj tegmentoj, plej verŝajne pro manko de predantoj. Ĉar iliaj indiĝenaj vivejoj daŭre estas ŝanĝitaj per digoj, inundado kaj dragado, oni supozas, ke tiu populacio de kaprimulgoj daŭre ekspansiiĝos ​​al ĉiuj gravaj grandurboj en Tajvano.

 Referencoj 

 Eksteraj ligiloj 

Kategorio:Kaprimulgoformaj
Kategorio:Birdoj de Azio