Gvinea turako

Gvinea turako (Tauraco persa) konata ankaŭ kiel verda turako, estas specio de turakoj, grupo de afrikaj membroj de la familio de Musofagedoj. La specio iam inkludis la Livingstonan, Ŝaloŭan, Knysna-n, Nigrabekan kaj Fiŝeran turakojn kiel subspecioj, nun konsideratajn apartajn speciojn.

Taksonomio
La Gvinea turako estis formale priskribita de la sveda natursciencisto Carl Linnaeus en 1758 en la 10a eldono de sia verko Systema Naturae. Li metis ĝin kun la kukoloj en la genron Cuculus kaj stampis la dunoman nomon Cuculus persa. La specia epiteto estas Latina kun la sama signifo "persa". Linnaeus bazis sian priskribon sur la "Touraco" kiun priskribis kaj bildigis en 1743 la angla natursciencisto George Edwards en sia A Natural History of Uncommon Birds. La specimeno de Edwards estis alportita al Londono el Gvineo en Okcidenta Afriko. 

La Gvinea turako estas nun metita en la genron Tauraco, kiun enkondukis en 1779 la pola natursciencisto Jan Krzysztof Kluk.

Oni agnoskis tri subspeciojn:
T. p. buffoni (Vieillot, 1819) – Senegambio ĝis Liberio
T. p. persa (Linnaeus, 1758) – Eburbordo kaj Ganao ĝis okcidenta Kameruno
T. p. zenkeri Reichenow, 1896 – suda Kameruno, okcidenta Centrafrika Respubliko, Ekvatora Gvineo, Gabono, norda Angolo, Kongo kaj nordokcidenta DRKongo

Aspekto
La Gvinea turako, ofte nerimarkinda en la arbopintoj, estas proksimume 40–43 cm longa, inkluzive de longa vosto. La pezo povas atingi 225–290 g. La ​​plumaro estas plejparte brile verda kaj blua, kun la verda koloro devenanta de la pigmento turakoverdino; la vosto kaj flugiloj estas malhelviolkoloraj, escepte de la karmezinaj primaraj plumoj, kiuj estas tre distingeblaj dumfluge. Sur la kapo troviĝas erekta duoncirkla verda kresto. Sur la okuloj estas ruĝaj kaj blankaj makuloj. La beko estas dika kaj ruĝa. Ĉe la plej okcidenta subspecio Tauraco persa buffoni, kiu foje estas konata kiel la Bufona turako, estas blanka linio super kaj antaŭ la okulo kaj nigra linio sub la okulo. Ĉe la nomiga subspecio (Tauraco persa persa) de la centra parto de ĝia teritorio kaj zenkeri de la sudorienta parto estas ankaŭ dua blanka linio sub la nigra linio. Male al similaj turakoj kun ruĝaj bekoj, eĉ plenkreskaj Gvineaj turakoj ne havas blankan malantaŭan randon ĉe la kresto.

Distribuado kaj habitato
La Gvinea turako havas tre grandan teritorion ĉirkaŭ la Gvinea Golfo kaj stabilan populacio.Bird Life International Ĝi troviĝas en arbaroj de Okcidenta kaj Centra Afriko, kun teritorio el Senegalo orienten ĝis DRKongo kaj suden ĝis norda Angolo. Ili troviĝas en Respubliko Kongo, Angolo, Benino, Kameruno, Centrafrika Respubliko, Demokratia Respubliko Kongo, Ekvatora Gvineo, Gabono, Gambio, Ganao, Gvineo, Gvineo Bisaŭa, Eburbordo, Liberio, Malio, Niĝerio, Senegalo, Sieraleono kaj Togo.Biolibdel Hoyo J., Elliott A., Sargatal J., Christie D.A. & de Juana E. (eld.).: Handbook of the Birds of the Words Lynx Edicions, Barcelona

Ĉi tiu specio loĝas en subtropikaj kaj tropikaj humidaj malaltebenaĵoj, galeriaj arbaroj kaj randoj de tropikaj pluvarbaroj, ofte proksime de kultivataj areoj. Ĝi estas ofta en kulmina arbaro kun abundaj altaj arboj, de marnivelo ĝis ĉirkaŭ 1 100 m.

Kutimaro kaj ekologio
Tauraco persa estas normale sidlokema kaj forte teritoriema. Ĉi tiuj birdoj manĝas vastan gamon da naturaj kaj kultivitaj tropikaj fruktoj (ekzemple Musanga, Macaranga, Rauvolfia, Cissus kaj Ficus specioj, ktp.), sed ankaŭ florojn. Ili ne flugas tre bone, preferante grimpas de branĉo al branĉo.

Ili reproduktiĝas en majo–junio kaj aŭgusto en Kameruno, de decembro ĝis februaro kaj de junio ĝis septembro en Gabono, dum en Siera-Leono ili reproduktiĝas en junio kaj en oktobro. Inoj demetas du ovojn en nesto sur arba platformo.

Referencoj

 Birds of The Gambia de Barlow, Wacher kaj Disley, 
 Birds of Africa South of the Sahara de Ian Sinclair kaj Peter Ryan 
 Birds of Western Africa de Nick Borrow kaj Ron Demey 

Eksteraj ligiloj

 IBC The Internet Bird Collection
 iNaturalist
 Beauty of Birds

Kategorio:Musofagedoj
Kategorio:Birdoj de Afriko