Lotaro la 2-a (Lotaringo)

Lotaro la 2-a estis franka reĝo, kiu regis teritorion inter la riveroj Skeldo kaj Rejno, ampleksante plejparton de Aŭstrazio kaj Frislando. Li estis la dua filo de Lotaro la 1-a, imperiestro de Okcidento kaj reĝo de Meza Frankio, kaj Ermengarda de Turo (804-851).

eta|maldekstre|250px|Friedrich Hottenroth - Morto de Lotaro la 2-a en Piaĉenco, 869 (kondukante al la Traktato de Meersen, 870).

eta|maldekstre|250px|Lotaro la 2-a, (835-869), reĝo de Lotaringio, surgenuiĝanta antaŭ papo Hadriano la 2-a.

eta|dekstre|250px|Bildo de Lotaro la  2-a, Reĝo de Lotaringio.

eta|maldekstre|250px|Bildo de Lotaro la 2-a, (835-869), reĝo de Lotaringio.

Mankante specifan nomon por la teritorio regata de Lotaro la Dua, kronikistoj nomis ĝin "Lotharii regnum" ("regno de Lotaro"), termino kiu fariĝis "Lotaringio" en la 10-a jarcento kaj estas la origino de la germana "Lothringen" kaj la franca "Lorraine".

Biografio
Antaŭ sia morto, Lotaro la 1-a, per la Traktato de Prüm, aranĝis la dividon de sia regno inter siaj tri filoj: la Regno de Italio kaj la imperia titolo por Ludoviko la 2-a, Provenco ĝis Liono por Karlo de Provenco, kaj la resto por Lotaro, tio estas, la tuta norda parto de Meza Frankio, de Frislando ĝis la sudo de la nuna departemento Supra Marno. Lotaro la 1-a mortis la 29-an de septembro 855, kaj Lotaro la 2-a, agnoskita kiel reĝo de sia onklo Ludoviko la Germano en novembro 855, estis kronita reĝo komence de 856.

Pro politikaj kialoj, lia patro edzigis lin al Teŭtberga (835-875), filino de Bozono la Maljuna kaj fratino de Hukberto (820-866), la "entrudiĝinto" laika abato de Sankta Maŭrico de Valezo, kiu regis la regionon inter la Ĵuraso kaj la Alpoj. Tamen, ŝi ne naskis al li infanojn, kaj Lotaro havis konkubinon, Valdradan de Wormsgau (835-880) (fratinon de ĉefepiskopo Guntero de Kolonjo) (850-873), kun kiu li volis edziĝi por legitimi iliajn infanojn.

En 857, li repudiis sian edzinon, akuzante ŝin pri incestaj rilatoj kun sia frato, kaj trovis plurajn obeemajn episkopojn por nuligi la geedziĝon. Tenita kaptita de sia edzo, Teŭtberga sukcesis eskapi kaj rifuĝi ĉe Karlo la Kalva, reĝo de Okcidentfranka imperio, kiu donis al ŝi la Abatejon de Avenay, kiu estis sub la jurisdikcio de la Diocezo de Reims. Hinkmaro (806-882), ĉefepiskopo de Reims, kune kun la Dua Koncilio de Savonnières, rifuzis aprobi la unuiĝon de Lotaro kaj Valdrada.

Subtenata de Ludoviko la Germano kaj Karlo la Kalva, la du onkloj de la reĝo, Hinkmaro apelaciis al Papo Nikolao la 1-a, kiu ankaŭ rifuzis agnoski la geedziĝon. Lotaro provis pledi sian kazon ĉe la Papo, kiu restis nefleksebla. Lia posteulo, Hadriano la 2-a, eĉ ekskomunikis Valdradan en 866.

En 858, li repaciĝis kun sia frato Karlo de Provenco kaj subskribis traktaton nomante lin heredanto de sia frato, malprofite al sia alia frato, Ludoviko la 2-a. Post la morto de Karlo en 863, Lotaro sukcesis establi sian superregadon nur super la graflandoj de Liono, Vienne kaj Vivarais. Provenco eskapis de lia povo, kaj anstataŭe transiriĝis al lia pli aĝa frato, Ludoviko la 2-a, Imperiestro de Okcidento kaj Reĝo de Italio.

En februaro 865, liaj onkloj renkontiĝis ĉe Tusey proksime de Vaucouleurs kaj konsentis pri la divido de liaj teroj, konsiderante la filojn de Lotaro la 2-a nelegitimaj por sukcedi lin. Devigita repreni Teŭtbergan, li faris finan provon persvadi Papon Hadrianon la 2-an, kiun li renkontis ĉe la Abatejo de Monto Kasino, sed li ekmalsaniĝis pri malario kaj mortis en Piaĉenco la 8-an de aŭgusto 869.

Unio kaj posteuloj
En 855, lia patro aranĝis lian geedziĝon kun Teŭtberga (835-875), filino de Bozo la Maljuna (800-855), Grafo de Arles. Jam en 857, Lotaro la 2-a malliberigis ŝin, sed liaj onkloj Ludoviko la Germano kaj Karlo la Kalva helpis ŝin eskapi.

En 862, Lotaro akiris nuligon de sia unua geedziĝo pere de bonvolemaj episkopoj kaj edziĝis al sia amantino, Valdrada de Wormsgau (835-880), el la aristokrataro kaj probable parenca al Eberhardo la 2-a (776-864), Grafo de Alzaco, kaj Abato Fulrado (710-784). Tamen, liaj onkloj apelaciis al Papo Nikolao la 1-a, kiu rifuzis rekoni la geedziĝon kaj ekskomunikis Valdradan en 866. El ĉi tiu dua unuiĝo naskiĝis:

 Hugo (ĉ. 855-860 † post 895), Duko de Alzaco;

 Ĵizela de Lotaringio (ĉ. 860-865 † 907), kiu edziniĝis al Godofredo de Frislando († 885), vikinga gvidanto kaj Duko de Frislando, en 882;

 Berta Margrafino de Toskanio (ĉ. 863–925), edziniĝis ĉirkaŭ 879/880 al Teobaldo (860-895), Grafo de Arles (el kiu devenis Hugo de Arles (880-947)), poste inter 895 kaj 898 al Adalberto la 2-a (875-915), Markizo de Toskanio (el kiu devenis la Markizoj de Toskanio); 

 Ermengarda de Toskanio (840-868), monaĥino ĉe la Abatejo de Sankta Justino en Luko.


Kategorio:Karolidoj
Kategorio:Naskiĝintoj en 835
Kategorio:Mortintoj en 869
Kategorio:Naskiĝintoj en la 9-a jarcento
Kategorio:Mortintoj en la 9-a jarcento
Kategorio:Mortintoj la 8-an de aŭgusto
Kategorio:Naskiĝintoj en Francio
Kategorio:Mortintoj en Francio
Kategorio:Francaj regantoj
Kategorio:Francaj militistoj
Kategorio:Francaj reĝoj
Kategorio:Historio de Francio