Filipina orelstrigo

Filipina orelstrigo (Otus megalotis, laŭ kio ankaŭ Grandorela orelstrigo) kaj ankaŭ Orelstrigo de Luzonaj malaltaj teroj kaj ankaŭ Blankakapa orelstrigo estas ofta specio de strigoj en la familio Strigedoj kaj genro Otus. Ĝi troviĝas kiel endemio en Filipinoj. La Evereta orelstrigo (O. everetti) kaj la Negrosa orelstrigo (O. nigrorum) estis iam konsiderataj samspeciaj, sed ili estas nuntempe klasitaj kiel apartaj specioj.

Distingaj trajtoj de ĉi tiuj birdoj inkluzivas iliajn grandajn vertikalajn orelojn, de kiuj ili ricevas sian specifan nomon megalotis, malnovgreka por "grandaj oreloj". Filipinaj orelstrigoj estas relative malgrandaj, ripozemaj birdoj, kiuj nature troviĝas en la arbara subvegetaĵo. Ekzistas tri subspecioj, kiuj montras variojn en morfologio kaj estas distribuitaj inter malsamaj insuloj de la Filipina Arkipelago. Ili estas monogamaj specioj, kiuj havigas gepatran zorgadon kaj konstruas sian neston en arbaj kavaĵoj. Ĉi tiuj strigoj estas sovaĝaj noktemaj karnomanĝuloj, kiuj manĝas insektojn kaj malgrandajn mamulojn. La IUCN Ruĝa Listo konsideras ĉi tiun specion kiel Malplej Zorgigan, sed ili povas esti vundeblaj pro senarbarigo kaj fragmentiĝo de vivmedio.

 Aspekto 
La Filipina orelstrigo estas sufiĉe malgranda ĝis mezgranda specio de strigo, sed ĝi estas verŝajne la plej granda vera specio de orelstrigo. Plenkreskuloj estas de 23 ĝis 28 cm. Ilia korpomaso povas varii de 125 ĝis 310 g, kaj inoj ofte estas konsiderinde pli grandaj ol maskloj. Karakteriza trajto de ĉi tiu strigo estas ĝiaj grandaj oreloj, kiuj staras vertikale sur ĝia kapo. Ili ankaŭ havas grandajn okulojn, kiuj estas malhelaj en la centro kun ruĝa/oranĝa rando. Ĝenerale, ĉi tiuj strigoj estas kovritaj per malhelbrunaj plumoj kun malhelaj strioj. Ankaŭ iliaj oreltufoj havas similan padronon. Ilia frunto estas blankeca kaj ili havas malhelan linion ĉirkaŭ sia vizaĝdisko. 

Ekzistas tri subspecioj de Filipina orelstrigo, kiuj montras tri variojn en morfologio. La plej malgranda subspecio, nome O. m. nigrorum, havas ruĝecbrunan koloron, neniun skapulan linion, kaj neniujn plumojn sur siaj supraj piedoj. Ankaŭ la mezgranda subspecio, O. m. everetti, ne havas skapulan linion kaj plumojn sur siaj supraj piedoj, sed ĝi havas pli grizecbrunan koloron. Fine, O. m. megalotis estas la plej granda el ĉiuj tri subspecioj kaj ankaŭ havas grizecbrunan koloron, sed ĝi montras skapulan linion kaj plumojn sur siaj supraj piedoj. Aliaj morfologiaj diferencoj inter la subspecioj videblas en la longo de la vosto, la flugiloj, la kresto kaj la tarso. Ĉi tiuj trajtoj estas pli longaj ĉe O. m. megalotis kaj pli mallongaj ĉe O. m. nigrorum.

Ne estas gravaj diferencoj en morfologio inter masklaj kaj inaj filipinaj orelstrigoj, kvankam inaj orelstrigoj ĝenerale tendencas esti pli grandaj.[8] La strigetoj tamen prezentas iom da kontrasto, ĉar ili havas lanugajn ruĝbrunajn plumojn. Kiam ili atingas la subplenkreskan aĝon, ili estas nigraj kaj grizecblankaj ĝis ili finfine atingas plenaĝecon kaj fariĝas brunecaj.

 Taksonomio 
La Filipina orelstrigo apartenas al la ordo Strigiformes kaj la familio Strigidae (tipaj strigoj). La familio Strigidae estas la plej granda el la du familioj de strigoj kaj montras grandan diversecon, kun specioj pezantaj de 40 g ĝis 40 kg. Ŝlosilaj trajtoj, kiuj distingas strigojn de ĉi tiu familio de iliaj plej proksimaj parencoj (Titonedoj), estas iliaj grandaj okuloj kaj la fakto, ke ilia vizaĝdisko estas cirkla kaj ne korforma. O. megalotis estas plue klasifikita en la subfamilion Striginae (Strigenoj) laŭ krania morfologio. La ​​genro Otus (orelstrigoj) estas unu el la plej grandaj genroj de strigoj, nombrante ĉirkaŭ 50 speciojn, tamen ĉi tiuj specioj estas inter la plej malgrandaj laŭ grandeco. Ili ĉiuj troviĝas en la Malnova Mondo kun la escepto de unu specio, nome la Fajrstrigo, kiu troviĝas en Nordameriko. Distinga trajto inter ĉi tiu genro kaj aliaj genroj de la subfamilio Striginae estas la voĉoj.

La Filipina orelstrigo estas endemia de la Filipina Arkipelago. Ĉi tiu grupo de proksimume 7 000 insuloj estas tendenca al speciiĝo kaj estas bonega loko por studi filogeografion. Ĝi formiĝis antaŭ ĉirkaŭ 30-35 milionoj da jaroj kaj kondukis al la evoluo de malsamaj subspecioj de O. megalotis. La vastiĝo kaj kuntiriĝo de biomoj dum la lasta glacieja periodo, same kiel la topografio en tiu areo, kondukis al izolado de individuoj, kio fine kaŭzis speciiĝon. Ekzistas sep Otus-specioj en Filipinoj, el kiuj 5 estas endemiaj de insuloj en la arkipelago. Ĉi tiuj specioj estas O. longicornis, O. mindorensis, O. mirus, O. megalotis kaj O. fuliginosus. La aliaj du specioj, nome O. mantananensis kaj O. elegans, ne estas endemiaj de Filipinoj. La tri O. megalotis-subspecioj estas distribuitaj inter malsamaj insuloj de la Filipina Arkipelago, kio sugestas, ke ili povus esti evoluintaj per speciiĝo el geografia izolado.

 Habitato kaj distribuado 
Pluvarbaroj, maturaj sekundaraj arbaroj kaj arbaraj randoj estas tipaj vivejoj, kie oni povas trovi filipinajn orelstrigojn. Ili estas plejparte observataj en la subvegetaĵaro kaj malofte superas 1000 m da altitudoj, escepte de individuoj, kiuj estis raportitaj sur Monto Data, Luzono. Esploristoj kaptis filipinan orelstrigon en reto starigita 2 m super la tero dum sia studo, kio konfirmas, ke ili estas plejparte subvegetaĵa arbara specio.Paguntalan, L. M. J., Gonzales, J. C. T., Gadiana, M. J. C., Dans, A. T. L., Pedregosa, M. D., Cariño, A., & Dolino, C. N. (2002). Birds of Ban-Ban, central Negros, Philippines: threats and conservation status. Silliman J, 43(1), 110-136.

O. megalotis estas endemia de la Filipina Arkipelago, sed la tri subspecioj estas distribuitaj en malsamaj lokoj tra la arkipelago. La specio O. m. megalotis troviĝas plejparte en la nordaj insuloj kiel Luzono, Marinduko kaj Katanduanoj. La specio O. m. everetti ekzistas en la orientaj kaj sudaj insuloj, kiel Samar, Biliran, Leyte, Mindanao kaj Basilan. Fine, la specio O. m. nigrorum estas endemia de la insulo Negros. Ĉi tiuj subspecioj ne estas konataj kiel migrantaj kaj tial havas limigitan distribuon.

Kvankam ili estas klasifikitaj kiel specio Malplej Zorgiga, vivejodetruo pro senarbarigo kaj fragmentiĝo estas grava minaco al ilia populacio, ĉar ili dependas de arbaroj por sia supervivado.

 Kutimaro 
Filipinaj orelstrigoj estas sidlokemaj birdoj kun limigita hejma teritorio. La fakto, ke malsamaj subspecioj troviĝas sur malsamaj insuloj, limigas intraspecian konkuradon kaj permesas al ĉi tiuj birdoj havi pli malgrandan distribuon, kie ĉiuj necesaj resursoj estas haveblaj.

 Voĉo 
Filipinaj orelstrigoj estas noktemaj specioj kaj vokas pli aktive nokte. Ilia kanto respondas al "oik oik oik ook" kun longaj kaj potencaj notoj, kiuj klare distingiĝas unu de la alia. La lasta "ook" estas pli malalta ol la antaŭaj tri notoj. Ilia voko sonas tute malsame kun serio de tri ĝis ses plialtiĝantaj notoj, kiuj estas laŭtaj kaj subitaj. Laŭ tio, kio estas konata, ne estas diferenco inter la voko kaj la kantoj de inoj, maskloj kaj junuloj.

 Manĝado 
Ĉi tiuj karnovoraj strigoj predas bestojn kiel insektojn kaj malgrandajn mamulojn. Dumnokte, ili sidas en arboj kie la tero estas relative malferma, kio havigas al ili pli bonan vidon de la ĉirkaŭaj predoj. Ili estas sovaĝaj manĝantoj kaj specialiĝas pri ŝirado de karno. Iliaj raboformaj ungegoj, kurba beko kaj bonega aŭdo- kaj vid-kapablo igas ilin potencaj predantoj. Oni observis, ke ili mortigas sian viktimon dispremante ĝian kapon, poste rompante ĉiun alian oston de la korpo por fine engluti la beston tutan. Ĉi tiu metodo kostis la vivojn de multaj junuloj, kiuj sufokiĝas ĉar la predo estas tro granda por engluti. Filipinaj orelstrigoj estis rimarkitaj ankaŭ manĝantaj araneajn speciojn kiel Heteropoda venatoria.Barrion-Dupo, A. L. A. (2009). Arachnophagy by the Philippine scops-owl, Otus megalotis Walden. Philippine Entomologist, 23(2), 174-178.

 Reproduktado 
O. megalotis ofte videblas sola sed ankaŭ en monogamaj paroj. Ne multe da informoj estas konataj pri ilia reproduktado, sed oni supozas, ke ili reproduktiĝas dum la tuta jaro, kie inoj demetas 1 aŭ 2 ovojn ĉiujare. Seksa matureco estas atingita ĉirkaŭ la aĝo de 2 jaroj, sed ilia vivdaŭro estas nekonata. Unu junulo kun du plenkreskuloj estis vidita plurfoje, kio subtenas la ideon, ke ili estas monogamaj birdoj, kiuj montras zorgon de ambaŭ gepatroj.

Ili konstruas siajn nestojn en arbokavaĵoj, sed ankaŭ inter la radikoj de mortaj arboj sur la tero.

 Konservostatuso 
La Internacia Unio por la Konservo de Naturo taksis ĉi tiun birdon kiel Malplej Zorgigan specion, ĉar ĝi havas larĝan teritorion kaj estas ankoraŭ surloke ofta en iuj areoj. Tamen, malgraŭ ne esti minacata specio, oni kredas, ke la populacio malpliiĝas. La ĉefa minaco de ĉi tiu specio estas habitatoperdo kun pogranda senigo de arbaraj vivejoj kiel rezulto de arbohakado, agrikultura konverto kaj minado okazantaj ene de la teritorio. Ĝi ankaŭ estas kaptita por la komerco de dorlotbestoj.

Ili troviĝas en multaj protektitaj areoj en la Nacia Parko Bataano, la Natura Parko Vulkano Bulusan, la Arbara Rezervejo Akvodislimo Angat kaj la Natura Parko Norda Sierra Madre. Kvankam ĉiuj ĉi tiuj areoj estas protektitaj per leĝo, senarbarigo, minado, ĉasado kaj habitatoperdo ankoraŭ daŭras en kelkaj el ĉi tiuj protektitaj areoj.Harpactes ardens: BirdLife International: The IUCN Red List of Threatened Species 2016: e.T22682839A92963343 (Report). International Union for Conservation of Nature. 2016-10-01. doi:10.2305/iucn.uk.2016-3.rlts.t22682839a92963343.en.  IUCN (2016-10-01). Otus megalotis: BirdLife International: The IUCN Red List of Threatened Species 2016: e.T22727655A94955374 (Report). International Union for Conservation of Nature. doi:10.2305/iucn.uk.2016-3.rlts.t22727655a94955374.en. 

Bildaro

Referencoj


Yee, S. A., Puan, C. L., Chang, P. K., & Azhar, B. (2016). "Vocal Individuality of Sunda Scops-Owl ( Otus lempiji) in Peninsular Malaysia." Journal of Raptor Research, 50(4), 379–390. 
World Owl Trust: Sunda Scops Owl

 Eksteraj ligiloj 

Kategorio:Strigedoj
Kategorio:Birdoj de la Filipinoj