Kostarika strigeto

La Kostarika strigeto (Glaucidium costaricanum) estas malgranda strigo, tio estas birdospecio parto de pli granda grupo de noktaj rabobirdoj konataj kiel Strigedoj, kiuj enhavas plej parton de la specioj nomataj strigoj. La alia grupo estas la turstrigoj, nome Titonedoj. Ĝi estas indiĝena de centra areo en Kostariko, plus iom en plej centrokcidenta Panamo.HBW and BirdLife International (2020) Handbook of the Birds of the World and BirdLife International digital checklist of the birds of the world Versio 5. Disponebla ĉe:  [.xls zipped 1 MB] Alirita la 27an de Majo 2021

Taksonomio kaj sistematiko
Dekomence, la kostarika strigeto estis priskribita kiel subspecio de la Anda strigeto (G. jardinii); en 2000, la Nordamerika Klasifika Komitato (NACC), de tio, kio tiam estis la Usona Ornitologo-Unio (nun la Usona Ornitologia Societo), akceptis ĝin kiel apartan specion, kaj aliaj taksonomiaj sistemoj sekvis la ekzemplon. La kostarika strigeto estas pli proksime parenca al la komplekso de la Montostrigeto (G. gnoma "sensu lato") ol al la Anda.Richard C. Banks, Carla Cicero, Jon L. Dunn, Andrew W. Kratter, Henri Ouellet, Pamela C. Rasmussen, J. V. Remsen, Jr., James D. Rising, kaj Douglas F. Stotz. "Forty-second supplement to the American Ornithologists' Union Check-list of North American Birds". The Auk 2000, vol. 117:847-858 Alirita la 7an de Marto, 2022Clements, J. F., T. S. Schulenberg, M. J. Iliff, S. M. Billerman, T. A. Fredericks, J. A. Gerbracht, D. Lepage, B. L. Sullivan, kaj C. L. Wood. 2021. The eBird/Clements checklist of Birds of the World: v2021. Elŝutita el  Alirita la 25an de Aŭgusto 2021 La specio estas monotipa.

Aspekto
La kostarika strigeto estas ĉirkaŭ 14,5 ĝis 17 cm longa, kun maskloj pezantaj ĉirkaŭ 53 ĝis 70 g, dum la pli grandaj inoj pezas ĝis 99 g. Plenkreskuloj havas du kolorformojn; unu estas plejparte bruna kaj la alia estas ruĝecbruna. La kapo kaj supraj korpopartoj estas baza koloro kun pli helaj, pli palaj makuloj; la vosto estas samkolora, kun kvar blankaj bendoj kaj blanka pinto. La nuko havas paron da nigrecaj makuloj kun palaj randoj, kiuj similas "okulojn" sur la malantaŭo de la kapo. La brusto kaj ventro estas blankaj kaj la flankoj estas la baza koloro. La vizaĝa disko estas la baza koloro, kun mallarĝaj sabloflavaj kaj flavecbrunaj markoj, dum la okuloj kaj piedoj estas flavaj, la supra makzelo verdecflava, kaj la mandiblo estas helbruna kun flava pinto.Schulenberg, T. S. (2020). Costa Rican Pygmy-Owl (Glaucidium costaricanum), version 1.0. En Birds of the World (T. S. Schulenberg, Editor). Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA.  Alirita la 7an de Marto, 2022

Distribuado kaj habitato
La kostarika strigeto tipe troviĝas, je iom da alteco, ene de la Centra Montaro kaj la Montaro Talamanko de Kostariko, kaj (malofte) en okcidentan Panamon, kie ĝi loĝas en la kanopeo kaj randoj de humidaj montaj kverkaj kaj ĉiamverdaj arbaroj. En sia denaska Kostariko, la specio varias de ĉirkaŭ 900 ĝis 3 000 m super marnivelo, sur la kariba deklivaro, kaj de 1 200 ĝis 3 000 m sur la pacifika deklivaro.

Kutimaro
Movoj
La kostarika strigeto estas tutjara loĝanto tra sia tuta teritorio.

Manĝado
La kostarika strigeto manĝoserĉas kaj tage kaj nokte. Ĝi ĉasas de malalta ripozejo en densa foliaro kaj kaptas predon per "mallonga, rapida impeto". Se la celo estas maltrafita, la birdo tipe revenas al la ripozejo anstataŭ persekuti. Ĝia dieto ne estas detale difinita, sed oni scias, ke ĝi inkluzivas birdojn, malgrandajn mamulojn kaj aliajn vertebrulojn, kaj grandajn artikulojn. Kiel aliaj nanaj strigoj, ili svingas siajn vostojn de flanko al flanko kiam ekscititaj.

Reproduktado
La reprodukta fenologio de la kostarika strigeto ne estas bone konata. Ĝi nestas en nature okazantaj arbofendoj kaj truoj, kaj eble povas reuzi la neuzatajn nestojn de pegoj aŭ aliaj arboloĝantaj birdoj. La averaĝaj ovodemetoj ne estas certaj, kvankam unu nesto trovita en marto 2020 enhavis tri ovojn.

Voĉo
La kanto de la kostarika strigeto estas "longa serio de klaraj, nemodulitaj kornosonoj en neregula ritmo". La kornosonoj povas esti en paroj, en serio de tri paroj, aŭ en kontinua serio de unuopaj notoj. Kiam ekscitita, ĝi donas pli rapidan, pli altatonan serion de kvin kornosonoj.

Statuso
La IUCN taksis la kostarikan strigeton kiel Malplej Zorgigan. Kvankam ĝia populacio ne estas konata, oni kredas, ke ĝi estas stabila. Neniuj specifaj minacoj estis identigitaj. Ĝi estas konsiderata malofta en Panamo kaj malofta ĝis loke sufiĉe ofta en Kostariko. "Homa aktiveco havas malmultan mallongdaŭran rektan efikon sur [la] kostarikan strigeton, krom la lokaj efikoj de vivejodetruo."

 Referencoj 

 Field Guide to the Birds of North America. National Geographic. .
 Josep del Hoyo, ed. Handbook of the Birds of the World Vol 5. .
 David Allen Sibley. The Sibley Guide to Birds. National Audubon Society. .

 Eksteraj ligiloj 





Kategorio:Strigedoj
Kategorio:Birdoj de Centra Ameriko
Kategorio:Birdoj de Kostariko