George Jackson (aktivulo)

George JACKSON (n. la 23-an de septembro 1941 en Ĉikago, Ilinojso ; m. la 21-an de aŭgusto 1971 en la Ŝtata Malliberejo San Quentin, Kalifornio) estis usona batalema aktivulo de la Nigra Pantera Partio kaj kondamnita krimulo. Dum longa mallibereca puno, li fariĝis politike aktiva kaj studis. Li fariĝis tutmonde konata pro siaj socirevoluciaj skribaĵoj, en kiuj li pledis por perforta renverso.

Postmorte, Jackson donis sian nomon al la George Jackson Brigade, kiu respondecis pri multaj bombadoj kaj bankaj raboj.

 Pensado 
La originaleco de la penso de George Jackson kuŝas en lia teoriigo de revolucia lukto kiel gerila fajro, utiligante la lecionojn hereditajn de la Kuba Revolucio, de kontraŭimperiismaj frakcioj en la Tria Mondo, kaj de la vjetnama rezisto kontraŭ la pli bone ekipita usona armeo, kies celoj neniam estus atingitaj sen la implikiĝo de la masoj. La fajrostrategio nepre devis esti efektivigita per serĉado de rekta kaj kontinua ligo kun popolaj fortoj, por ne malkaŝe eksponi sin "al la vaste supera milita potenco de la monopola kapitalisma ŝtato".

La forto de la gerilo fakte ebliĝis pro la elefantiazo, kiu ĝenis la usonan subpreman aparaton, tro "pezan" por esti uzata kontraŭ la pli lerta gerila milito batalita en la "metropolitena ĝangalo". La metropola teritorio mem fariĝus la emblemo de burĝa malvenko; ĝiaj kolosaj urboj, malhomaj laŭ sia naturo, iel similis nordvjetnaman arbaron, kompleta kun subteraj pasejoj, malplenaj tuneloj, forlasitaj metrooj kaj nepenetreblaj kaŝejoj.

Kiel la Viet Cong, la nigraj revoluciuloj devis aperi subite, frapi la malamikon, kaj "dissolviĝi" en la nokton. Pasemaj movoj, nevidebleco, rapideco: tio estis la "frapu-kaj-forkuru" strategio kontraŭ kiu la usona armeo, adaptita al la granda militmaŝino por longdistancaj konfliktoj, estus neefika. George Jackson tiel skizis la fundamentajn karakterizaĵojn, kiujn metropola gerila milito en usonaj urboj devis alpreni: movebleco, enfiltriĝo, embuskoj, kamuflaĵo.

 Moviĝeblo. La konsilo estis preferi malpezajn, porteblajn kaj tre funkciajn armilojn. En iuj kazoj, peza artilerio povus esti konsiderata, sed nur post disvolviĝo de detala plano por trafi specifan celon. La kapablo moviĝi rapide per ĉiaj eblaj rimedoj estis esenca: ĵipoj, motorcikloj, bicikloj. La uzataj loĝejoj devis havi eskapajn vojojn kaj kaŝejojn kaj, ĉiukaze, devis esti bruligitaj aŭ detruitaj en kazo de evakuado.
 Enfiltriĝo. Revoluciaj soldatoj devis esti enfiltritaj en ĉiujn subpremajn agentejojn por akiri antaŭan scion pri iliaj movoj. La plej trejnitaj ekstremistoj anstataŭe devis trakti kun ŝtataj kaj federaciaj enketaj agentejoj kiel la CIA aŭ la FBI. Ĉi tiu aspekto estis de fundamenta graveco en antaŭvido de eksponenta kresko de socia streĉiteco, kiu devigus la subpreman aparataron rekruti kiel eble plej multajn homojn, plue eksponante sin al la risko de enfiltriĝo.
 Embusko. Ĉi tiu principo de metropola gerila milito estis la bazo de revolucia kontraŭterorismo: tiuj en povo devis esti surprizitaj de malantaŭe, neniam atakitaj frontale. Se la atako malsukcesus, estus konvene retiriĝi kaj atendi novan ŝancon.
 Kamuflaĵo. Ĉi tiu taktiko ankaŭ estis integrita parto de la strategio "atako-kaj-forkuro". Ĝi antaŭvidis la bezonon, ke ĉiu sekreta agado estu nerekonebla deekstere. La "fortikaĵoj" de la gerila armeo devis aspekti kiel trankvilaj, burĝaj hejmoj, la armildeponejoj kiel ordinaraj garaĝoj, kaj la ekstremistoj mem devis alpreni laŭleĝan "konduton", adoptante ĉiajn alivestiĝojn: telefonistoj, poŝtistoj, policanoj, pastroj, ktp.

Fine, necesis labori por konstrui paralelan socion kun propraj strukturoj de bonfarto, rekompenco kaj konsumo: la tiel nomataj "popolaj komunumoj". Ĉi tiu tasko falis al la politika brako; ĝia laboro estus direktita al la rekta konstruado de ĉi tiuj sociaj infrastrukturoj utilaj al la komunumo. Ĉi tio inkluzivis la sennombrajn projektojn de la BPP por la konstruado de senpagaj klinikoj, "popolaj lernejoj" kaj nutraĵvendejoj vendantaj politike prezigitajn varojn. Financado por ĉi tiuj agadoj devis veni de "proletaj eksproprietigoj", ŝtelo kaj amasa prirabado, kiujn Jackson nomis "sanaj", ekstremaj esprimoj de "harmonia malordo". La duobla signifo de revolucia agado - kiel formo de milita kontraŭpotenco kaj, samtempe, politika memorganizado - estis teoriumita de Huey P. Newton kaj poste reverkita de Jackson.

George Jackson multe fidis je la ebleco, ke gerila milito povus devigi "ŝtatan terorismon" retiriĝi al malpli subpremaj pozicioj. Tamen, li ne kontentiĝis pri minimumaj celoj; vere gravis la kapablo kolekti ĉiujn subprematajn masojn ĉirkaŭ la nigra revolucia avangardo por fini la kapitalisman sistemon.

 Influo 
La pensado de Jackson estis influita de kelkaj el la gvidaj figuroj en internacia komunismo: li ne hezitis difini sin kiel "marksist-leninist-maoist-fanonist." De Markso, Jackson lernis la materialisman metodon kiel la solan manieron interpreti la disvolviĝon de la historio, la gravecon de la "reala movado kiu abolicias la nunan staton de aferoj." En malliberejo, li studis politikan ekonomion: "Historio estas klasbatalo kiu disvolviĝas pro ekonomiaj kialoj." Li pliprofundiĝus en la analizojn de Markso pri kapitalismo kaj laborista ekspluatado.

Laŭ la instruoj de Lenino, la pensado de Jackson reflektas la politikan realismon, kiu igis lin antaŭenpuŝi la konstruadon de avangarda partio, partio kiu ne anstataŭigus la popolon sed oferus sin por ĝi. Lia lojaleco al la partio estis absoluta, eĉ en momentoj de fluo kaj refluo. Revolucio unue, la avangarda partio due, celante elimini la disŝiran malkonsenton per apelacio al demokratia centralismo, kvankam ne kiel ago de pura submetiĝemo sed de respekto por la masoj, kiuj postulis unuecon kaj lukton.

Mao Zedong ankaŭ estis grava referencpunkto, komencante per sia analizo de imperiismo kaj la liberiga lukto. Jackson alvokis usonajn proletojn militi kontraŭ kapitalisma dominado; la proletaro havis la devon stari unuiĝinta se ĝi volis venki la "Paperajn Tigrojn" de la Okcidento. Por tiu celo, la popolo devis armi sin, ĉar ne ekzistas pacaj solvoj al klaskonflikto: "Potenco devas veni el la tubo de pafilo." La perforto de la regantaj klasoj devas esti kontraŭata per la perforto de la ekspluatatoj, kiu trovas moralan pravigon en la deziro fini sistemon fonditan sur malegaleco inter homoj.

Kaj denove, Frantz Fanon, la pensulo de kontraŭkolonia liberiĝo, tiu kiu levis kontraŭimperiisman perforton al la sola bastiono de savo, perforto komprenata kiel neapartigebla elemento de la naturo de la " mizeruloj de la tero ". Por Fanon, kiel por Jackson, la sola dezirinda solvo estas popola milito de la koloniigitaj kontraŭ la koloniigistoj, la kompleta detruo de la strukturoj de kapitalisma ekspluatado kaj la kulturaj superstrukturoj, kiujn ili enplantis en la mensojn de la subprematoj.

Por Jackson, tial, ne ekzistas alia vojo ol gerila milito por liberiĝo de ekspluatado, "urba gerila milito lanĉas atakon kontraŭ la bloko monopoloj-armeo-polico" provante persekuti kelkajn strategiajn celojn:

 Malfortigu la lokajn polictrupojn, kaj la protektosistemon de la diktaturo, devigante ilin defendiĝi.
 Disigu registarajn fortojn per fragmenta atako farita sur pluraj frontoj fare de sendependaj grupoj de variaj limigitaj grandecoj.
 Provu impliki ĉiujn malkontentajn en la urban gerilon, malhelpante la establitan potencon korupti ilin per la influo, kiun ĝi havas je sia dispono.
 Iom post iom pliigu armitan interrompon en kresĉendo de subitaj atakoj
 Devigu policajn komandantojn kaj suboficirojn forlasi siajn trankvilajn kazernojn kaj konduku ilin por alfronti la revoluciulojn en la malferma kampo.
 Evitu frontalajn koliziojn kun la polico limigante la batalon al mallongaj, fulmrapidaj atakoj.
 Certigi al la gerilanoj maksimuman liberecon de manovro kaj agado en la armita lukto.
 Komencu konstrui veran nacian liberigan armeon.

Jackson provis impliki ĉiujn subprematajn masojn en la lukto; la ĉefa celo estis instigi la aperon de unuiĝinta fronto de ĉiuj forpelitaj malplimultoj, de nigruloj ĝis ĉikananoj, de blankulaj fabriklaboristoj ĝis la industria rezerva armeo de senlaboruloj. Pro ĉi tiuj kialoj, li ofte polemikas kun la Malnova Maldekstro, akuzante ĝin pri persekutado de entreprenaj interesoj kaj pri submetiĝo al la urĝeco de revolucia transformo. La laborista klaso, laŭ la pensado de Jackson, estas la plej realisme revolucia kolektiva subjekto, la "vera entombigisto de la kapitalisma socio." Eĉ la bezonoj de la proletaro ofte estis submetitaj al la postuloj de realpolitiko, al la internaciaj ekvilibroj establitaj de la socialismaj superpotencoj (ĉefe Sovetunio), kiuj pravigis ilian senagadon per la reformisma apologio de laŭgrada ŝanĝo. Por Jackson, ĉi tiu tezo limas al la absurdo (kia pli eksplicita motivo povus esti ol ses milionoj da senlaboruloj, per nuraj vivtenaj salajroj, neante ĉian principon de libereco, por komenci la revolucion?) kaj la tasko malkaŝi la veran naturon de la subpremo de la laborista klaso - pro la manifesta nekapablo de la institucia maldekstro - falas al la nigra avangardo, al la BPP, la "sola komunista partio" en Usono.

La misio de la BPP estis akiri hegemonion super aliaj radikalaj fortoj en la usona politika pejzaĝo, celante ŝanĝi tiujn organizaĵojn, kiuj havis rektajn komunikkanalojn kun la laborista klaso, kiel ekzemple sindikatoj, al revoluciaj pozicioj. La radikala pensado de Jackson estis proksime ligita al lia statuso kiel politika malliberulo: la rolo de la politika malliberulo estas decida en la revolucia lukto; ĝi estas testamento al ekstrema rezisto, averto kaj kuraĝigo al tiuj, kiuj batalas ekstere. La eŭforio de Jackson preskaŭ tuj koliziis kun la malvenko de la Movado, kiu disfalis sub la batoj de registaraj kontraŭspionadaj programoj. Ondo de polemika refluo englutis la BPP, kiu pruviĝis nekapabla alfronti la fortojn de subpremo. COINTELPRO (d:Q644439) lanĉis sian militan kaj juran detruon de la partio, instigante Jackson profundigi siajn reflektojn pri la nivelo de komplekseco kaj artikulacio atingita de "usona faŝismo".

La tuta laborista movado pagis la seriozajn sekvojn de sia senagado; la revolucio malsukcesis atingi siajn celojn, dispremita de milita reago kaj la nova logiko de amaskonsumo, evidenta en la kontroloj de mona cirkulado kaj salajraj koncedoj (minimumaj salajroj). Jackson difinis ĉi tiujn mezurojn kiel "la plej subtilajn reformojn de moderna industria faŝismo", kiu kaŝis la avantaĝojn de la riĉaj klasoj provizante al la malaltaj klasoj sian propran "pulbazaro", konstruitan sur la falsado de la realaj sociaj bezonoj de la homoj. Tiel farante, la reganta klaso permesis, ke la ĝeneralaj interesoj de la laborista klaso estu solvitaj en fraticida konflikto inter la nova proletara aristokrataro kaj laboristoj submetitaj al la plej fifamaj ekonomiaj kaj sociaj kondiĉoj, efektivigante faŝisman reformismon kiel kapitalisman respondon al la klasbatalo. Faŝismo estas "evidenta etendaĵo de kapitalismo". Sed, por Jackson, la revolucio ne definitive malvenkis, la laborista movado devas povi kompreni la kompleksecon, kiun la klaskonflikto alprenas en la socio "reformita" de faŝismo, la pli grandan sofistikecon de varoj, kiu devenas de la pli intensa labordivido.

Se ĉi tiu stato de aferoj kondukas al plurtavola kaj seriigita kapitalisma reproduktado de sociaj fortoj, se ĝi generas la nekomunikeblecon de grandaj poŝoj de la laborista klaso, tiam la diskurso pri la unueco de la ekspluatatoj devas esti centoble pli forta. Ĉi tiun taskon devas entrepreni la avangardo de la Nigra Komunista Partio, la BPP. Jackson celis kultivi unuecan kolektivan konscion kiel la solan eblecon por la ekspluatataj masoj "elaĉeti" sin. Liaj vortoj estis voko serĉi konverĝojn kaj komunajn strategiojn inter ĉiuj radikalaj grupoj de la usona maldekstro. Li konstante celis eviti la personecojn kaj antaŭjuĝojn, kiuj plurfoje malhelpis la solvon de malkonsentoj ene de la movado, tiel faciligante la reagon de burĝaj fortoj. La BPP ofte falis en ĉi tiujn erarojn, nuligante la kolektivan potencialon, kiun ĝi posedis, kaj disigante siajn organizajn havaĵojn.

La morto de Jackson estis amara perdo por la BPP, kiel Newton mem deklaris ĉe lia funebra ceremonio. The Weather Underground, blankula subtera grupo, respondis al la morto de Jackson per organizado de serio da bombadoj kontraŭ prizonadministraj oficejoj en San-Francisko kaj Sakramento. Ili ankaŭ eldonis deklaron deklarante malferman militon kontraŭ la prizonsistemo de Nordameriko, ĉar la murdo de Jackson estis klara provo timigi junajn revoluciulojn.

 Verkaro 

 Soledad Brother: La Malliberejaj Leteroj de George Jackson. Novjorko: Coward-McCann, 1970. Nova eldono 1994, ISBN 1-55652-230-4.
 Sango En Mia Okulo. 1972. Reviziita eldono 1990, ISBN 0-933121-23-7.

 Referencoj 

 Eksteraj ligiloj 

 FBIa dosiero pri George Jackson

 kolekto de citaĵoj de George Jackson

Kategorio:Nova maldekstro
Kategorio:Gangsteroj
Kategorio:Konspiraj teorioj en Usono
Kategorio:Usonaj marksistoj
Kategorio:Usonaj komunistoj
Kategorio:Usonaj aŭtobiografoj
Kategorio:Afrik-usonaj verkistoj