Druzo Julio Cezaro

Druzo Julio Cezaro  aŭ Druzo la Juna (7a de oktobro ĉ. 14 a.K. – 14a de septembro 23 p.K.), ankaŭ nomata Druzo la Juna, estis filo de la imperiestro Tiberio, kaj heredanto de la Romia Imperio post la morto de sia adoptita frato Germaniko en 19 p.K.

Li naskiĝis en Romo el elstara branĉo de la Klaŭdja genlinio, filo de Tiberio kaj lia unua edzino, Vipzanja Agripina (36 a. K. - 20 p. K.). Lia nomo ĉe naskiĝo estis Nero Claudius Druzo laŭ lia patraflanka onklo Nero Claudius Druzo (Druzo la Pli Aĝa). En 4 p.K., li alprenis la nomon Julio Cezaro post la adopto de sia patro en la Julii fare de Aŭgusto, kaj fariĝis Druzo Julio Cezaro.

Druzo unue eniris en la politikon per la ofico de kvestoro en 10 p.K. Lia politika kariero spegulis tiun de Germaniko, kaj li alprenis ĉiujn liajn oficojn kun la sama aĝo kiel li. Sekvante la modelon de Aŭgusto, estis intencite, ke la du regus kune. Ili ambaŭ estis popularaj, kaj multaj omaĝoj troviĝis honore al ili tra la romia Italio. Kasio Diono nomas lin "Kastoro" en sia Romia Historio, komparante Druzon kaj Germanikon al la ĝemeloj, Kastoro kaj Polukso, de la romia mitologio.

Druzo mortis subite la 14-an de septembro 23 p.K. Antikvaj historiistoj, kiel Tacito kaj Suetonio, asertas, ke li mortis meze de kverelo kun la potenca Sejano, la pretora prefekto de Romo. Ili asertas, ke Druzo estis murdita. Laŭ ilia rakonto, Sejano delogis la edzinon de Druzo, Livilan, kaj, kun la helpo de kuracisto, ŝi venenis Druzon. Malgraŭ la onidiroj, Tiberio ne suspektis Sejanon, kaj la du restis amikoj ĝis la falo de Sejano en 31 p.K.

eta|maldekstre|300px|La dekadenco de Romo: La perforteco kaj la malkompatemo estis la tiutempaj bildoj de la Imperio.

eta|dekstre|300px|Romia Infanterio: Kunbatalantaj.

eta|maldekstre|300px|Dum la 20-aj jaroj, Sejano iom post iom akumulis potencon per plifirmigo de sia influo sur Tiberio kaj eliminado de eblaj politikaj kontraŭuloj, inkluzive de la filo de la imperiestro Druzo Julio Cezaro.

eta|dekstre|300px|La persekutoj al la kristanoj dum la Romia Imperio.

eta|maldekstre|300px|Mapo de la Romiaj Legioj dum la jaro 14 p. K.

eta|maldekstre|300px|Druzo la Juna estis enterigita en la Maŭzoleo de Aŭgusto.

Frua vivo kaj familio
Druzo naskiĝis ĉirkaŭ 14 a.K. en Romo kun la nomo Nero Claudius Druzo. Historiistoj ofte nomas lin "Druzo la 2-a", "Druzo la Juna" aŭ "Druzo la Malgranda" por distingi lin de sia patraflanka onklo, Nerono Klaŭdio Druzo, la pli juna frato de Tiberio, laŭ kiu Druzo estis nomita. Druzo estis la patrinflanka nepo de Marko Vipzanjo Agripa (63 a. K. - 12 a. K.), proksima amiko de Aŭgusto, kaj lia unua edzino Cecilja Atika (58 a. K. - 29 a. K.).

Kiel membro de la Juli-Klaŭdia dinastio, li estis proksima parenco de ĉiuj kvin imperiestroj de la genlinio Julio-Klaŭdia. Lia patro estis imperiestro, kaj lia adopta avo estis la fondinto de la Romia Imperio, Aŭgusto. Flanke de sia patrino, li estis kuzo de Kaligulo, patroflanka kuzo de Klaŭdio, kaj prakuzo de Nerono - ĉiuj estontaj imperiestroj de Romo.

Antaŭ ol Tiberio, la heredantoj de Aŭgusto estis la filoj de Julia la Maljuna kaj Marko Vipzanjo Agripa (64 a. K. - 12 a. K.), Gajo (20 a. K. - 4 a. K.) kaj Lucio Cezaro (17 a. K. - 2 a. K.), kiujn li adoptis kaj faris heredanto. Ili progresis tra siaj karieroj samrapide kaj regis kune; tamen, ili mortis junaj, devigante Aŭguston krei alian linion de sinsekvo.

En la jaro 4 p.K., Aŭgusto adoptis Tiberion kondiĉe ke Tiberio adoptu Germanikon. Tio igis Tiberion la heredanto de Aŭgusto, kaj Germanikon la heredanto de Tiberio. Kiel filoj de Agripo, tiel estis la intenco de Aŭgusto, ke Germaniko kaj Druzo regu kune.

Poste en tiu jaro, Druzo edziĝis al sia patroflanka kuzino, Livila, por alproksimigi lin al la Julianoj. Tacito diras, ke ŝi estis nealloga kiel infanino, sed kreskis kaj fariĝis bela. Ilia filino Julia Livia (7 p. K. - 43 p. K.) naskiĝis ne longe post la geedziĝo, kaj ili havis ĝemelajn filojn: Tiberio Ĝemelo (19 p. K. - 38 p. K.) kaj Germaniko Ĝemelo (19 p. K. - 23 p. K.) en 19, ĉi-lasta el kiuj mortis ankoraŭ bebo en 23. La naskiĝo de liaj filoj estis memorfestita per moneroj.

Same kiel la filoj de Agripo, Druzo estis proksimume samjara kiel Germaniko, kaj ambaŭ ankaŭ sekvis paralelajn karierojn. Druzo kaj Germaniko plenumis ĉiujn siajn oficojn en la sama aĝo, kaj progresis tra la cursus honorum samrapide. Ambaŭ plenumis la oficon kiel kvestoroj kun la sama aĝo, ambaŭ estis esceptitaj pri okupado de la pretoreco, ili plenumis sian unuan kaj duan konsulejojn kun la sama aĝo, kaj ambaŭ ricevis "prokonsulan imperium maius" (la plej granda prokonsula potenco") kiam ili estis senditaj por regi Germanion kaj Ilirion respektive.

Kariero
La unua ofico de Druzo estis tiu kiel kvestoro en la jaro 10 p.K. Estante politike inklinita, Druzo fariĝis permanenta membro de la komitato, kiun Aŭgusto fondis en la jaro 13 p.K. por ellabori la ĉiutagajn aferojn de la Senato.

En aŭgusto de la jaro 14 p.K. lia adopta avo Aŭgusto mortis. Honore al li, Druzo faris funebran paroladon. La sekvan monaton, la 17-an de septembro, la senato kunvenis por konfirmi lian patron kiel "princeps". Inter siaj unuaj agoj kiel imperiestro, Tiberio starigis la "Sodales Augustales", sacerdotaran omaĝon pri la kulto de Aŭgusto, al kiu aliĝis membroj de la imperia familio, kiel ekzemple Druzo.

Tamen, ĉi tio ne estis lia unua religia posteno, ĉar li estis pontifiko ekde la jaroj 7/8 p.K. - grava paŝo por la prestiĝa Pontifex Maximus. Ekde la 14-a de majo 14 p.K., li ankaŭ estis membro de la Fratres Arvales.

Druzo havis malmulte da tempo por funebri la morton de Aŭgusto aŭ festi la ascendon de sia patro Tiberio: la legioj en Rejno kaj Ilirio estis en ribelo.

Ili ne estis ricevintaj la gratifikojn promesitajn al ili de Aŭgusto, kaj kiam evidentiĝis, ke respondo de Tiberio ne venus, ili ribelis. La 17-an aŭ 18-an de septembro, Druzo estis sendita por trakti la trupojn en Ilirio, kaj delegacio estis sendita por doni prokonsulan "imperium maius" al Germaniko, kiu traktis la situacion ĉe la Rejno. Druzo ne bezonis prokonsulajn povojn ĉar li estis konsulo nomumita.

La ribelo en Panonio
La tri legioj en Panonio (la Legio 8-a Aŭgusta, Legio 9-a Hispana, kaj Legio 15-a de Apolono) estis sub la komando de Junius Blaesus (26-31), kiu permesis al siaj viroj ripozon de militaj devoj por funebri la morton de Aŭgusto. Okazis kolapso de disciplino, kaj la soldatoj ĉesis obei ordonojn pro tio.

Ili baldaŭ fariĝis maltrankvilaj kaj atakis siajn oficirojn, inkluzive de Blaesus kaj prefekto nomita Aufidienus RufusRevolts Against Rome. Sendita kun du pretoraj kohortoj, Druzo kaj la pretora prefekto Sejano atingis la Panoniajn legiojn ĉe Emona la 26-an de septembro.
La soldatoj renkontiĝis kun li ĉe lia alveno kaj lasis Druzon eniri iliajn tranĉeojn. La soldatoj estis tumultaj, sed kiel Tacito diris:

Iliaj postuloj estis: forpermeso de militservo post nur dek ses jaroj (anstataŭ dudek), rekompenco pro servo, pliigo de salajro al unu denaro tage, kaj ke la veteranoj ne estu detenitaj en kazo de ribelo. Tamen, la intertraktadoj rompiĝis kaj la soldatoj komencis ŝtonumi membrojn de la partio de Druzo. La sekvan matenon, luna eklipso antaŭ la tagiĝo konvinkis la soldataron, ke ilia ribelo estis kondamnita al fiasko, kaj ordo estis restarigita antaŭ tagiĝo kiel rezulto.

Druzon estis rajtigita eniri la tendaron de Blaesus antaŭ kunveno de la soldatoj, en kiu Druzo laŭdis la kontrolitan konduton de la soldatoj kaj promesis skribi leteron al sia patro adresante iliajn postulojn. Se la letero de Druzo estis sendita la 28-an de septembro, ĝi eble estus atinginta Romon antaŭ la 3-a aŭ 4-a de oktobro.

Estinte akirinta kontrolon de la soldatoj, lia sekva paŝo, laŭ Tacito, estis ekzekuti la gvidantojn de la ribelo. Li sendis serĉteamon en la ĉirkaŭan arbaron por mortigi tiujn gvidantojn, kiuj ne ĉeestis la kunvenon. Solvitaj ĉi tiujn aferojn, Druzo revenis al Romo.

Unua konsulejo kaj komando de Ilirio
En la jaro 15 p.K. li okupis la konsulejon kune kun Gajo Norbano Flako. Estis en ĉi tiu jaro, ke li organizis la gladiatorajn ludojn en sia nomo kaj tiu de Germaniko, kiujn li ĝuis tiel troe, ke ĝi ĝenis la aliajn spektantojn. Li laŭdire bone plenumis siajn devojn kiel konsulo, kvankam li estis ema al perforto kaj gajnis la kromnomon "Kastoro" pro batalado kontraŭ rajdanto.

Ankaŭ okazis incidento en teatro inter la Pretoroj kaj klakistoj ("aktoroj"), en kiu Druzo laŭdire subtenis la aktorojn, malhelpante la Pretoran Gvardion pri punado de la neregeblaj aktoroj. En Analoj, Tacito diras, ke la neregebla konduto de la aktoroj kaj la homamasoj poste estis traktita de la Senato, kiu aprobis mezurojn permesantajn al la Pretoroj puni tumultajn spektantojn.

Tiaj estis liaj ekscesoj, ke Tiberio decidis fari lin guberniestro de Ilirio la sekvan jaron, kaj por doni al li sperton en milito kaj plifortigi lian popularecon ĉe la soldatoj - eble ankaŭ por teni lin for de la plezuroj de la urba vivo.

Pro tiuj kialoj, Druzo estis sendita al Ilirio kun prokonsula povo, kaj iĝis guberniestro tie ekde 17 ĝis 20 p.K. Ĉar Germaniko forlasis Rejnon en 16 p.K., la ĝermanaj triboj, kiuj antaŭe batalis kune kontraŭ la romianoj, turnis sin unu kontraŭ la alia.

La du ĉefaj fortoj en la regiono, la Markomanoj sub reĝo Maroboduo kaj la Keruskoj sub Arminio, koliziis kaj, post nedecidita batalo, Maroboduo retiriĝis al la koro de sia regno en la arbaroj de Bohemio. Antaŭ tio, du triboj (la Semnonoj kaj Langobardoj) estis transfuĝintaj flanke de Arminio.

Komprenante sian situacion, Maroboduo petis romian helpon. Jam du jaroj estis pasintaj ekde kiam la Markomanoj rifuzis helpi la Romanojn kontraŭ la fortoj de Arminio, kaj tial Tiberio rifuzis sendi helpon. Anstataŭe, Tiberio sendis Druzon por defendi la romiajn interesojn je la elspezo de Maroboduo, ĉar li sciis, ke la Markomanoj estis vundeblaj.

Dum la somero de 18 p. K., Druzo ricevis informojn de iama kaptito de Maroboduo, Katualda, ke Maroboduo estis malforta kaj ke estis bona tempo por ataki.

Tial, Druzo estris potencan forton en la koron de la Markomanoj, kaj invadis ilian reĝan fortikaĵon. Maroboduo fuĝis, sed estis devigita serĉi azilon en Romo, kion Tiberio koncedis. Poste, Katualda perdis batalon kontraŭ la Hermundurioj, kaj ankaŭ li ricevis azilon. La Senato dekretis, ke Druzo estu ovaciita pro sia sukceso, kiun li ricevis revenante al Romo la 28-an de majo 20.

Heredanto de la Princlando
Dum Druzo estis en Ilirio, lia adoptita frato Germaniko mortis en Sirio pro malsano aŭ veneno la 10-an de oktobro 19 p.K. La morto de Germaniko igis Druzon la nova heredanto, pro kio la edzino de Germaniko, Agripina, suspektis pri murdo. Ŝi kredis, ke Tiberio murdigis ŝian edzon por permesi al Druzo fariĝi sia heredanto. La historiistino Barbara Levick diris, ke tio estas neverŝajna, konsiderante la progreson de la kariero de ŝia filo Nerono la sekvan jaron. En la sama tago de la morto de Germaniko, la edzino de Druzo, Livila, naskis ĝemelajn filojn, Tiberio Ĝemelo kaj Tiberio Ĝermaniko, kiujn li nomis laŭ sia adoptita frato.

Ilia naskiĝo estis festita de lia patro, kiu asertis, ke neniam antaŭe en la historio de Romo ĝemeloj naskiĝis al viro tiel alta en rango kiel Druzo, kaj la okazaĵo estis memorfestita sur la dorsflankoj de moneroj. Tiberio esperis, ke Druzo tenu la imperian familion kune kaj konfidis al li la kuratorecon de la filoj de Germaniko, Nerono kaj Druzo.

Li revenis al Romo en decembro, kaj ĉeestis la 20-an de marto kiam Agripina alvenis kun la cindroj de Germaniko. Li ankaŭ ĉeestis la proceson de Gnajo Kalpurnio Pizo, kiu postmorte estis konsiderita kulpa pro la krimo de "maiestas" (ŝtatperfido). La 16-an de decembro, lia patro faris panegiron por Germaniko dum Senata kunveno, kaj li mem faris panegiron en la sekva kunveno.

Oni decidis, ke ambaŭ iliaj panegiroj estos gravuritaj en bronzo: tiu de Tiberio por la estontaj generacioj, sed la "libellus" (panegiro) de Druzo por montri la sindonemon de Druzo al sia adoptita frato kiel montro de pieco.

Pluraj ŝanĝoj influis la regadon de lia patro post la morto de Germaniko. Krom perdi sian adoptitan filon kaj heredanton, Tiberio perdis amikon: Gnejo Piso, kies familio estis proksimaj subtenantoj de la princlando ekde la fruaj tagoj de Aŭgusto. La perdo de Germaniko kaj la proceso de Pizo kaŭzis signifan baton al la populareco de Tiberio, kaj li komencis indigniĝi pri la rolo de "princeps" ("princo").

Dua konsulejo
Konservante la saman intervalon de tri jaroj inter la unua kaj dua konsulperiodoj de Germaniko kaj Druzo, Druzo denove ricevis la konsulejon en 21 p.K., postenon kiun li okupis kun sia patro. La malfacilaĵoj de la lastaj du jaroj kune kun lia patro igis lin enkarcerigito. Por Tiberio, la ĉeesto de Druzo en la konsulejo estis al li konsolo, kaj pro la stato de sia sano, li retiriĝis al Kampanio, lasante Druzo sola en plenumado de la devoj de la konsulejo. La retiriĝo de Tiberio daŭris ĉirkaŭ dudek monatojn.

Kiel konsulo li partoprenis en kelkaj Senataj debatoj. Lia unua ŝanco brili en la Senato venis en la disputo inter la eks-pretoro Gneo Domicio Korbulo kaj Lucio Kornelio SulaThe Tacitus Encyclopedia. Kornelio ne sukcesis cedi sian sidlokon al Korbulo ĉe gladiatora spektaklo, kaj la incidento elĉenigis debaton inter la rajtoj de aĝo kaj la defendantoj de tradicio, en kiu Druzo argumentis favore al alproksimiĝo. En alia, Cecina Severo proponis, ke la edzinoj de la guberniestroj estu malpermesitaj akompani iliajn edzojn en la provincoj.

Cecina faris paroladon subtenante la leĝprojekton, sekvitan de paroladoj de Valerjo Mesalino (36 a. K. - 21 p. K.) kaj Druzo kontraŭe al li. La propono tiam estis forlasita, ne pro la prezentitaj argumentoj, sed pro la interveno de ekstera forto (la aŭtoritateco de Druzo) - la sama kialo por la pli posta nuligo de la leĝo Oppia.

Druzo tiam solvis incidenton pri la misuzo de la protekto donita de ikonoj de la princo, en kiuj la bildoj de la imperiestro estis uzataj por ŝirmi la kulpulojn. Gajo Cestio Galo plendis al la Senato, kaj asertis, ke li estis misuzata rilate al ĉi tiu protekto pri Annia Rufilla.

Druzo baldaŭ estis alvokita por paroli pri la afero, ĉar la Senato sentis, ke nur membro de la imperia familio povus paroli pri tiel delikata temo. Laŭ peto de multaj senatanoj, Druzo arestigis kaj malliberigis Rufila-n. Poste, li ricevis la meriton pro la kondamno de du romiaj kavaliroj, Considius Aequus kaj Coelius Cursor, kiuj atakis la pretoron, Magius Caecilianus, per falsaj akuzoj pri "ŝtatperfido".

Estas neverŝajne, ke li mem respondecis, ĉar ĉiun juĝon donis la Senato kun la aŭtoritato de Tiberio, sed tio ne malhelpis lian popularecon.

Dume, okazis ribelo en Gaŭlio gvidata de Sakroviro kaj FloroHistory Files, gaŭloj kun romia civitaneco, sed la ribelon trankviligis Gajo Siljo (komandanto de la legioj de la Malsupra Rejno) sen la interveno de Tiberio aŭ Druzo.

Post laŭdado de la lojaleco de la legioj en Gaŭlio, Tiberio defendis la deklaron, kiun li faris en 14 p. K., kie nek li nek Druzo devus "forlasi la ĉefurbon" responde al ĉiu malgranda ribelo en la imperio.

Tiel la konsulejo de Druzo estis sukcesa, sed fine de la jaro li malsaniĝis. Lia malsano instigis la rajdanton, Klutorio Prisko, kredante ke lia vivo estas en danĝero, verki sian elegion. Prisko antaŭe verkis elegion por Germaniko, por kiu li estis pagita. Li pensis, ke li estos rekompencita denove, kaj tial deklamis sian elegion antaŭ publiko, prepare al la morto de Druzo.

Nekontenta informanto prezentis la aferon al la Senato, kaj oni voĉdonis, ke li estu ekzekutita. Lia ekzekuto estis dekretita kaj efektivigita sen unue konsulti la imperiestron. Tio instigis Tiberion enkonduki leĝon, laŭ kiu la Senato devas atendi 10 tagojn post tiaj kondamnoj antaŭ ol publikigi tiajn dekretojn, por permesi al li unue ekscii pri iliaj decidoj.

La sekvan jaron, Tiberio petis la Senaton de Romo doni al Druzon "tribunicia potestas" (tribunan potencon), al kio ili respondis ĝoje. La Senato dekretis statuojn, sanktejojn, templojn, arkon kaj aliajn "kutimajn honorojn" al la princo kaj lia filo.

Tiel, printempe de la jaro 22 p.K., Druzon ricevis tribunan potencon, distingon, al kiu neniu senatano tiam povis aspiri, ĉar la honoro estis rezervita ekskluzive por la imperiestro kaj liaj tujaj posteuloj. Nur du viroj estis honoritaj tiel ekde Aŭgusto - unue Marko Agripo kaj poste Tiberio mem - sed Tiberio neniam donis la potencon al Germaniko. Tiam Druzo dividis la simbolon de supera potenco kun sia patro.

Falo
Kvankam oficiale Druzo estis la heredanto de Tiberio, praktike la pretora prefekto Sejano estis la dua homo en la imperio. Jam en la jaro 20 p.K., Sejano provis plifortigi siajn ligojn al la imperia familio per fianĉiĝo de sia filino Junila al la filo de Klaŭdio, Klaŭdio Druzo (9 p. K. - 27 p. K.).

Tiutempe la knabino estis nur 4-jaraĝa, sed la geedziĝo estis malhelpita kiam la knabo hazarde mortis kelkajn tagojn poste pro sufokado. Tamen, lia ambicio plu vastigi sian potencon estis klara.

Ĉirkaŭ la jaro 23 p.K., Sejano ekzercis konsiderindan influon sur la imperiestro. Tia estis lia rilato kun la imperiestro, ke Tiberio nomis lin "Socius Laborum" ("mia laborkunulo"). La influo kaj pozicio de Sejano permesis al li esti levita al la rango de pretoro, pozicio malofte atingita de membroj de la kavalira ordeno.

Liaj subtenantoj en la Senato ricevis promociojn en siaj oficoj, kaj statuoj estis starigitaj honore al li, kiel ekzemple tiu en la Teatro de Pompeo.

Tiutempe la malamikeco inter Druzo kaj Sejano atingis kritikan punkton: Druzo frapis la prefekton per pugnobato, kaj malkaŝe lamentis, ke "fremdulo estis invitita helpi en la registaro dum la filo de la imperiestro vivis". Laŭ la historiistino Levick, nenio sugestas malbonajn rilatojn inter la du antaŭ ĉi tiu okazaĵo, precipe ne en la 14 p. K., dum ekspedicio al Panonio.

Ŝi diras, tamen, ke eble la konflikto inter la teatraj klakistoj kaj la Pretora Gvardio en 15 komencis la kverelon, sed oni ne scias sufiĉe por sekure diri tion. Pli zorgiga por Druzo estis eble, ke en 20 a. K. lia patro menciis Sejanon al la Senato laŭ terminoj, kiuj traktis lin kiel sian partneron en la povo. Por Druzo, heredanto de tiu sama pozicio, ĉi tio estis legitima zorgokialo.

Tiutempe, Tiberio estis en siaj sesdekaj jaroj, do ekzistis realisma ebleco, ke Druzo sukcedos sian patron en proksima estonteco. Laŭ la rakonto de Tacito, Sejano komencis konspiri kontraŭ Druzon sekrete por certigi sian pozicion.

Post delogado de la edzino de Druzo, Livila, Sejano konvinkis ŝin, ke li amas ŝin, kaj eĉ eksedziĝis de sia propra edzino, Apikatuno. Ili implikis la kuraciston de Livila, Eudemon, kiun ili renkontis sekrete dum iom da tempo. Kun la helpo de Livila, Druzo estis venenita kaj mortis pro tio, kio ŝajnis naturaj kaŭzoj. Kasio Dio diras, ke la agoj de Sejano estis rivelitaj en letero de Apikata post lia morto la 31-an de oktobro.

Postmorte
Male al Germaniko, Druzo ricevis plenan funebron, kaj lia korpo estis enterigita en la Maŭzoleo de Aŭgusto, kune kun aliaj mortintaj membroj de la imperia familio.

Simile al Germaniko, rakontoj pri veneno abundis, kaj Sejano laŭdire respondecis pri lia murdo. Modernaj historiistoj kiel Ronald Syme kredas, ke li eble simple mortis pro malsano.

Lia morto ne nur detruis Tiberion, sed ankaŭ defiis la estontecon de la princlando.

Tiberio ankoraŭ fidis Sejanon, kaj havis neniujn suspektojn pri lia implikiĝo. Ĉar la filo de Druzo estis tro juna por regi sola, Tiberio adoptis siajn nepojn de Germaniko, Nerono kaj Druzo, kaj rekomendis ilin al la Senato. Nerono ricevis la oficon de kvestoro kvin jarojn anticipe kaj edziĝis al Julia Livia, la filino de Druzo, por kunigi la familiojn de ambaŭ eblaj posteuloj.

Tamen, nek unu nek la alia vivis por sukcedi Tiberion.

Antaŭ la jaro 26 p.K., la imperiestro tute retiriĝis de la politiko kaj translokiĝis al Kapreo, lasante la administradon de la imperio al Sejano, kiu poste komencis elimini aliajn membrojn de la imperia familio.

En la jaroj 28/29 p.K., Nerono estis ekzilita al la insulo Ponza kiel malamiko de la ŝtato, kie li mortis en la jaro 33 p.K. La filo de Germaniko, Druzo Cezaro (8 p. K. - 33 p. K.), estis malliberigita en la kelkarcero sub la imperiestra palaco sur la Palatina Monteto, kie li malsatmortis ne longe poste.

Sejano restis potenca ĝis sia subita falo kaj ekzekuto la 18-an de oktobro 31 p.K., kies precizaj kialoj restas neklaraj. La 26-an de oktobro, nur ok tagojn post lia morto, lia edzino Apikata sinmortigis. Laŭ Kasio Diono, ŝi lasis mesaĝon al la imperiestro: lia filo estis murdita de lia edzino Livila kaj ŝia amanto, Sejano. La rakonto devas esti legata kun singardemo.

Levick diras, ke Sejano certe murdis Druzon kiel memdefendo, ĉar nur Tiberio staris inter la Pretora Prefekto kaj la fino de lia kariero en la manoj de Druzo. Krome, li diras, ke estas eĉ malpli probable, ke Livila estus kunkulpa en la detruo de sia familio, la ŝlosilo por la estonteco de ŝiaj infanoj. Levick preterlasas la akuzon pri Apikata kiel venĝon de virino, kies edzo forlasis ŝin por alia.

La mortoj de la plej aĝaj filoj de Germaniko levis lian trian filon, Gajo Cezaro, kiel posteulo, kaj li fariĝis princo kiam Tiberio mortis en 37 p.K. La filo de Druzo, Tiberio Ĝemelo, estis alvokita al Kapreo fare de sia avo Tiberio, kie li kaj Gajo Kaligulo fariĝis kunheredantoj. Kiam Kaligulo ekregis, li faris Ĝemelo sia adoptita filo, sed Kaligulo baldaŭ mortigis Ĝemelon pro konspiro kontraŭ li.

 Referencoj 

Kategorio:Naskiĝintoj la 7-an  de oktobro
Kategorio:Mortintoj en 14-an de septembro
14 a. K.
Kategorio:Mortintoj en 23 p. K.
Kategorio:Naskiĝintoj en la 1-a jarcento
Kategorio:Mortintoj en la 1-a jarcento
Kategorio:Naskiĝintoj en Italio
Kategorio:Mortintoj en Italio
Kategorio:Italaj regantoj
Kategorio:Italaj militistoj
Kategorio:Italaj imperiestroj
Kategorio:Historio de Italio