Klodvigo la 4-a

Klodvigo la 4-a estis reĝo de la merovidaj frankoj, kiu regis inter 682 kaj 695 la teritoriojn de Neŭstrio, Burgonjo kaj Aŭstrazio. Li estis filo de Teodoriko la 3-a kaj lia edzino Klotilda (651-691) kaj frato de Ĉildeberto la 3-a.

Membro de la Merovida dinastio, Klodvigo estis filo de la Reĝo Teodoriko la 3-a kaj la Reĝino Krodokilda (651-691). Li naskiĝis ĉirkaŭ 677 aŭ eble ĉirkaŭ 682. Li sukcedis sian patron kiel la sola reganto de la Frankoj post la morto de ĉi-lasta en 690 aŭ 691. Li regis nedividitan regnon inkluzive de Aŭstrazio, Burgonjo kaj Neŭstrio. Laŭ la Analoj de Meco, por-Pepinida fonto, li estis nomumita de Pepino el Herstal, la urbestro de la palaco de Aŭstrazio, kaj regis kvar jarojn.

Klodvigo estis neplenaĝa ĉe sia surtronigo, kaj la vera potenco estis en la manoj de Pepino. Lia minoritato, okazinta post la klopodoj de lia patro plifortigi la reĝan potencon, estis grava faktoro en la malkresko de la Merovida dinastio. Klodvigo loĝis ĉefe en Kompienjo (la tradicia loko de la Markokampo) kaj Monmako.

Naŭ el la ĉartoj de Klodvigo estis redaktitaj kaj publikigitaj. Kvar el ili estas registroj de "placitum" (publikaj juraj asembleoj) okazigitaj en la ĉeesto de la reĝo. Malgraŭ la ascendo de Pepino kaj lia familio, kiu estas grava temo de la Analoj de Meco, la reĝa kortego ankoraŭ estis grava dum la regado de Klodvigo. Dum unu "placitum" (asembleo) en Valenciennes en 693, Klodvigon kalkulis je la ĉeesto de dek du episkopoj, dek du "viri Illustres" (inkluzive de Nordeberto, la neŭstria urbestro de la palaco), naŭ grafoj kaj diversaj aliaj oficistoj.
eta|maldekstre|260px|Klodvigo la 4-a (ankaŭ nomata Klodvigo la 3-a pro la mallongdaŭra regado de sia antaŭulo) kaj Pepino el Herstal, la prefekto de la palaco.
La estonta neŭstria urbestro de la palaco, Raganfredo (715-731), komencis kiel "domestikus" sub Klodvigo. Duko Varno, la neŭstria kortego de Ĉilperiko la 2-a, ankaŭ komencis sian karieron ĉe la kortego de Klodvigo.

En 692, Klodvigo konfirmis al la Abatejo de Sankta Denizo la rajton pagpostuli certajn doganimpostojn en Marsejlo, rajton, kiun Dagoberto la 1-a estis doninta al ĝi. Li ankaŭ donis al la Abatejo de Sankta Medardo la ĉefan loĝejon de la antaŭa urbestro de la palaco, Ebroino, en Soissons.

La anonima daŭriganto de la Kroniko de Fredegaro dediĉas du frazojn al Klodvigo la 4-a: "Reĝo Teoderiko mortis ... kaj lia malgranda filo Klodvigo estis elektita por sukcedi lin kiel reĝon. Sed ne daŭris longe antaŭ ol la reĝo Klodvigo malsaniĝis kaj mortis, post reĝi kvar jarojn." Li mortis aŭ en 694 aŭ 695. Lin sukcedis lia frato, Ĉildeberto la 3-a. Klodvigo ŝajne ne kaŭzis grandan impreson sur siajn samtempulojn; lia frato estis pli alte estimata.Ĉi-artikolo estis tradukita  el la angla Vikipedio.

eta|dekstre|400px|Mapo de la ascendo de franka imperio inter 481 kaj 814..

 Referencoj 

Kategorio:Naskiĝintoj en 677
Kategorio:Mortintoj en 695
Kategorio:Naskiĝintoj en la 7-a jarcento
Kategorio:Mortintoj en la 7-a jarcento
Kategorio:Naskiĝintoj en Francio
Kategorio:Mortintoj en Francio
Kategorio:Francaj regantoj
Kategorio:Francaj militistoj
Kategorio:Francaj reĝoj
Kategorio:Historio de Francio