Hindoĉina fiŝgufo

Hindoĉina fiŝgufo, Ketupa flavipes, laŭ kio ankaŭ Flavpieda gufo, estas specio de azia gufo en la familio Strigedoj. Ĝi estas indiĝena de suda Nepalo kaj Butano ĝis Bangladeŝo, Vjetnamio kaj Ĉinio. Pro sia vasta geografia distribuado, ĝi estas listita kiel Malplej Zorgiga en la IUCN Ruĝa Listo.

 Taksonomio 
Cultrunguis flavipes estis la scienca nomo proponita de Brian Houghton Hodgson en 1836 kiu priskribis flavpiedan fiŝgufon el Nepalo. Ketupa estis proponita kiel genronomo fare de René-Primevère Lesson en 1831 por fiŝgufaj specioj el Javo kaj Hindio.
Rezultoj de filogenetikaj analizoj de naŭ gufo-specioj indikis, ke la specioj de Ketupa formas monofiletikan grupon.

Aspekto
Kiel aliaj fiŝgufoj, la bruna fiŝgufo havas grandajn oreltufojn, sed ili kutime pendas ĉe la flankoj de la kapo kaj aspektas klare malordaj. Ili havas flavajn okulojn. Brunaj fiŝgufoj estas priskribitaj kiel la plej "allogaj" el la fiŝgufoj.Hume, R. (1991). Owls of the world. Running Press, Philadelphia, PA. 1991. Ili emas esti oranĝec-ruĝbrunaj sur la krono kaj supraj partoj, kiuj estas kovritaj per larĝaj, nigrecaj markoj sur la centra parto de la plumoj kaj makuloj de la sama koloro kiel la ruĝec-brunaj plumrandoj. La skapularoj estas malbrile flavaj, formante kontrastan bendon, kiu iras trans la ŝultrojn de la strigo. La flugil- kaj vostoplumoj estas forte striecaj malhelbrune kaj flavbrune.

La vizaĝa disko estas malbone difinita, sed elstaras granda blankeca areo sur la brovoj kaj frunto. Dum la sablokoloraj kaj brunaj fiŝgufoj estas senplumaj sur siaj kruroj kaj la Blakistona fiŝgufo (Ketupa blakistoni) havas tute plumkovritajn krurojn (ĉi-lasta pli simila al plej multaj Bubo-gufoj), la bruna fiŝgufo havas plumkovraĵon super pli ol du trionoj de la tarsoj. La kruroj sub la plumkovraĵo estas verdflavaj kun kornogrizecaj ungegoj. Krom la ŝanĝiĝemo de la plumkovraĵo de la kruroj, la Sablokolora fiŝgufo estas plej simila laŭ plumaro, sed estas pli malgranda kaj flavecbruna anstataŭ oranĝruĝecbruna. La bruna fiŝgufo estas multe pli solide bruna kun distingaj vermikulecoj sube kaj neniu flaveca bendo trans la dorso.

Laŭ normaj mezuroj, la enverguro estas de 410 ĝis 477 mm, la vosto estas de 215 ĝis 227 mm, la tarso estas de 60 ĝis 67 mm kaj la beko estas de 48 ĝis 52 mm. Kompare kun la bruna fiŝgufo, la Hindoĉina fiŝgufo, kun averaĝa simila vostlongo, estas pli granda laŭ averaĝa flugillongo kaj bekograndeco kaj iomete pli malgranda laŭ tarsallongo.Weick, F. (2007). Owls (Strigiformes): annotated and illustrated checklist. Springer.Robson, C., & Allen, R. (2005). New Holland field guide to the birds of South-East Asia. New Holland Publishers.

Distribuado kaj habitato
La Hindoĉina fiŝgufo vivas en subtropikaj ĝis moderklimataj arbaroj en suda Nepalo, norda Barato, Bangladeŝo, Butano, Ĉinio, Laoso, Birmo, Tajvano kaj Vjetnamio. Ĝi loĝas en la himalajaj antaŭmontoj de Kaŝmiro kaj Garhwal oriente ĝis la montoj en Laoso, Vjetnamio kaj suda Ĉinio ĝis Ĝeĝjango kaj Anhujo. Ĝi bezonas arbarajn areojn kun montaraj rojoj. En areoj kiel Darĝiling kaj Nepalo, ĝi vivas je altitudoj de 1 500 ĝis 2 450 m. Ĝia teritorio parte koincidas kun tiu de la bruna fiŝgufo (K. zeylonensis) en Laoso kaj Vjetnamio, kie ĝi preferas rapide fluantajn akvojn en malproksima naturo kun malmulta aŭ neniu ĝeno.

Kutimaro kaj ekologio
La teritoria krio de la Hindoĉina fiŝgufo estas profunda hu-hu. Ĝi ankaŭ faras katecan miaŭon.

Kvar Hindoĉinaj fiŝgufoj estis ekipitaj per radiosendiloj en Tajvano kaj monitoritaj de oktobro 1994 ĝis julio 1996. Ili estis ĉefe noktemaj, forlasis siajn tagajn ripozejojn ĉirkaŭ sunsubiro kaj revenis antaŭ sunleviĝo. Ili estis plej aktivaj moviĝante kaj manĝante dum krepusko, kaj moviĝis ĝis 1 800 m en horo. Ili moviĝis pli ofte dum la malvarma sezono. Somere, reproduktantaj gufoj montris iom da taga agado, konsistante ĉefe el plumaranĝado. Ili ankaŭ ĉasis dumtage dum nutrado de siaj birdidoj. Ĉiu gufo uzis ĝis 17 malsamajn ripozejojn, kiuj ĉiuj situis en praarbaroj 20 ĝis 550 m for de rivereto. Dum la malvarma sezono, ili ripozis pli proksime al riveretoj, sed ankaŭ moviĝis al supreniraj ripozejoj dum la pli varmaj monatoj. Ili evitis ĝenitajn vivejojn kiel herbejojn, agrikulturajn terenojn kaj la ĉirkaŭaĵon de vilaĝoj.

La Hindoĉina fiŝgufo estas almenaŭ parte tagema en aktiveco, kun taga aktiveco ĉefe okazanta en la malfrua posttagmezo kaj ili povas esti viditaj aktive ĉasantaj antaŭ noktiĝo precipe en nubaj tagoj. Tamen, antaŭ la posttagmezo ili emas esti malviglaj dum la tago.Voous, K.H. 1988. Owls of the Northern Hemisphere. The MIT Press, 0262220350. Se ĝenataj aŭ minacataj, ĉi tiuj gufoj emas sidi trankvile kaj ne ekflugi. Kiel plej multaj gufoj, ili kutime elektas diskretajn ripozejojn dum la tago por eviti detekton.

Brunaj fiŝgufoj estas tre solemaj kaj teritoriaj, kiel ankaŭ plimulto de gufoj. La reprodukta sezono estas de novembro ĝis februaro en Barato kaj de decembro ĝis februaro en Asamo. Nestolokoj trovitaj inkluzivis grandajn truojn en riverbordoj, kavernojn en klifoj kaj la forkon aŭ ingvenon de granda arbo. Kiel ĉe ĉiuj gufoj, Hindoĉinaj fiŝgufoj ne konstruas neston, do simple demetas siajn ovojn sur la nudan teron de kia ajn surfaco, kiun ili uzas. Ili ankaŭ ne malofte nestas en forlasitaj nestoj konstruitaj de la fiŝagloj de Palas (Haliaeetus leucoryphus). Kutime du ovoj estas demetitaj, sed foje nur unu. La ovoj povas varii laŭ grandeco de 56 ĝis 58,8 mm x 45,5 ĝis 48,3 mm, kun averaĝo de 57,1 mm × 46,9 mm, kaj estas similaj laŭ grandeco al tiuj de la bruna fiŝgufo. Pli grandaj detaloj pri la reprodukta biologio ne estas nuntempe konataj, kvankam oni supozas, ke ili estas baze similaj al tiuj de aliaj fiŝgufoj.

 Referencoj 

 Mlíkovský, Jiří (2002): Cenozoic Birds of the World, Part 1: Europe. Ninox Press, Prague. ISBN 80-901105-3-8 PDF plena teksto
 Mourer-Chauviré, Cécile (2004): [Review of Cenozoic Birds of the World, Part 1: Europe]. Auk 121 (2): 623–627.  HTML plena teksto

 Eksteraj ligiloj 

Kategorio:Strigoformaj
Kategorio:Birdoj de Azio