Grandorela kaprimulgo

Grandorela kaprimulgo (Lyncornis macrotis) estas specio de kaprimulgoj en la kaprimulga familio Kaprimulgedoj. Ĝi troviĝas en sudokcidenta Barato kaj en partoj de Sudorienta Azio. Tiu tre granda kaprimulgo havas longajn striecajn flugilojn, striecajn voston kaj longajn oreltufojn kiuj estas ofte kuŝantaj. Ĝi havas blankan gorĝbendon sed ne havas blankon sur siaj flugiloj aŭ sur sia vosto.

Taksonomio
La Grandorela kaprimulgo estis formale priskribita en 1831 fare de la irlanda zoologo Nicholas Aylward Vigors surbaze de specimeno kolektita en la najbareco de Manilo en Filipinoj. Vigors elpensis la dunoman nomon Caprimulgus macrotis. La Grandorela kaprimulgo estis antaŭe metita en la genron Eurostopodus. Ĝi kaj la proksime rilatita Malajzia orelkaprimulgo estis movitaj al la revivigita genro Lyncornis surbaze de la rezultoj de molekula filogenetika studo publikigita en 2010 kiu trovis grandajn genetikajn diferencojn inter la Grandorela kaprimulgo kaj aliaj specioj en Eurostopodus. La genronomo Lyncornis kombinas la malnovgrekajn λύγξ /links/ (kun la signifo "linko") kun ὄρνις /ornis/, kun la signifo "birdo". La specia epiteto macrotis estas de la malnovgreka μακρὦτης /makrōtēs/, kun la signifo "longorela" (de μακρός /makros/ kun la signifo "longa" kaj οὖς /ous/ kun la signifo "orelo").

Oni agnoskis kvin subspeciojn:
 L. m. cerviniceps Gould, 1838 – Bangladeŝo kaj nordorienta Barato ĝis suda Ĉinio, Hindoĉinio kaj norda Malajzia Duoninsulo. 
 L. m. bourdilloni Hume, 1875 – sudokcidenta Barato. 
 L. m. macrotis (Vigors, 1831) – Filipinoj (escepte fora okcidento de Bisajoj; grupo de Palavano kaj Sulua Arkipelago).
 L. m. jacobsoni Junge, 1936 – Simeulue (okcidente de norda Sumatro). 
 L. m. macropterus Bonaparte, 1850 – Sulaveso, Sangihe kaj Talaudoj (nordoriente de Sulaveso), Bangajo kaj Sula Insulo (oriente de Sulaveso).

Aspekto
La Grandorela kaprimulgo estas la plej granda specio en la familio laŭ longo, kiu povas varii de 31 ĝis 41 cm. Maskloj pezas averaĝon de 131 g kaj inoj de 151 g, igante ĝin la dua plej peza specio en la familio post la nakunda noktofalko.CRC Handbook of Avian Body Masses, 2nd Edition de John B. Dunning Jr. (Editor). CRC Press (2008), . Tiu kaprimulgo havas grizbrunan, makulecan, striecan kaj punktecan plumaron. Ili ankaŭ havas pintajn flugilojn kaj longajn vostojn same kiel mallongajn larĝajn bekojn kiuj malfermiĝas al ĉirkaŭ 120°.

Distribuado kaj habitato
Ĝi troviĝas en Sudazio kaj Sudorienta Azio kun populacioj en la Okcidentaj Ghatoj kaj Srilanko,Soysa, W. C., A. A. T. Amarasinghe kaj D. M. S. S. Karunarathna (2007). A record of the Great Eared Nightjar Eurostopodus macrotis Vigors, 1830 (Aves: Caprimulgidae), from Sri Lanka, Siyoth, 2 (1): 88–90. Bangladeŝo, Barato, Indonezio, Laoso, Malajzio, Birmo, Junano en Sudokcidenta Ĉinio, Filipinoj, Tajlando, kaj Vjetnamio. Ties natura vivejo estas subtropikaj aŭ humidaj tropikaj arbaroj de malaltaj teroj.

Kutimaro
Same kiel aliaj kaprimulgoj, ili estas noktulaj, aktivaj ĉe krepusko kaj nokte. Ili havas karakterizan vokon kiu inkluzivas akran ciik sekvitan de paŭzo kaj dusilaban ba-haaŭ.

Reproduktado
La nesto estas skrapaĵo surgrunde kaj la ovodemetado konsistas el ununura ovo. La ido estas bone kamuflita inter folirubo.

 Referencoj 

Eksteraj ligiloj
 Internet Bird Collection

Kategorio:Kaprimulgoformaj
Kategorio:Birdoj de Azio
Kategorio:Birdoj de Barato