Cindrovizaĝa turstrigo

La Cindrovizaĝa turstrigo aŭ Cindrovizaĝa maskostrigo (Tyto glaucops) estas strigo de la familio titonedoj. Ĉi tiu estas unu el la du grupoj de strigoj, dum la alia estas strigedoj. Ĝi troviĝas en la insulo de Karibio nome Hispaniolo, en Dominiko, kaj en kelkaj aliaj insuloj de Malgrandaj Antiloj.

Taksonomio kaj sistematiko
La Cindrovizaĝa turstrigo estis formale priskribita en 1852 fare de la germana natursciencisto Johann Jakob Kaup kiu havigis la dunoman nomon Strix glaucops. La specia epiteto devenas el la greka vorto glaukos kun la signifo "blu-griza" aŭ "blueca". Kaup specigis la tipan lokon kiel Jamajko. Tio estis eraro kaj estis korektita al Hispaniolo. La Cindrovizaĝa turstrigo estas nun metita en la genron Tyto, kiun enkondukis en 1828 Gustaf Johan Billberg.

La taksonomio de la Cindrovizaĝa turstrigo estas nedefinitiva. Kiam ĝi estis konsiderita samspecia kun la turstrigo sensu lato (Tyto alba).Bruce, M.D., G. M. Kirwan, kaj J. S. Marks (2020). Ashy-faced Owl (Tyto glaucops), version 1.0. En Birds of the World (S. M. Billerman, B. K. Keeney, P. G. Rodewald, kaj T. S. Schulenberg, Editors). Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA.  Alirita la 12an de Aŭgusto, 2023 Post la apartigo fare de la Internacia Ornitologia Komitato (IOK) delonge oni traktis ĝin kiel monotipa kaj endemia de Hispaniolo, sed en Julio 2023 oni translokigis du subspeciojn el la Amerika turstrigo (Tyto furcata) en ĝin. La Nordamerika Klasigkomitato de la Usona Ornitologia Societo (AOS/NACC) kaj la Taksonomio Clements retenas ĝin kiel monotipa.Chesser, R. T., S. M. Billerman, K. J. Burns, C. Cicero, J. L. Dunn, B. E. Hernández-Baños, R. A. Jiménez, A. W. Kratter, N. A. Mason, P. C. Rasmussen, J. V. Remsen, Jr., kaj K. Winker. 2023. Check-list of North American Birds (rete). American Ornithological Society. Clements, J. F., T. S. Schulenberg, M. J. Iliff, T. A. Fredericks, J. A. Gerbracht, D. Lepage, S. M. Billerman, B. L. Sullivan, kaj C. L. Wood. 2022. The eBird/Clements checklist of birds of the world: v2022. Elŝutita el  Alirita la 10an de Novembro, 2022 

En 2022 la AOS/NACC malakceptis proponon fari tiun movon.R. Terry Chesser, Shawn M. Billerman, Kevin J. Burns, Carla Cicero, Jon L. Dunn, Blanca E. Hernández-Baños, Rosa Alicia Jiménez, Andrew W. Kratter, Nicholas A. Mason, Pamela C. Rasmussen, J. V. Remsen, Jr., Douglas F. Stotz, kaj Kevin Winker. "Sixty-third supplement to the American Ornithological Society's Check-list of North American Birds". American Ornithology 2022, vol. 139:1-13 Alirita la 9an de Aŭgusto, 2022 La verko de BirdLife International nome Handbook of the Birds of the World (HBW) delonge traktis la Cindrovizaĝan turstrigon kiel havanta la tri subspeciojn agnoskitajn de IOC, kaj aldonas kvaran, T. glaucops cavatica por la formortinta Puertorika raso.HBW and BirdLife International (2022) Handbook of the Birds of the World and BirdLife International digital checklist of the birds of the world. Version 7. Disponebla ĉe:  Alirita la 13an de Decembro, 2022

 Subspecioj 
Tiu artikolo sekvas la traktadon de IOC kun jenaj tri subspecioj:

T. g. glaucops (Kaup, 1852) – Hispaniolo (Dominika Respubliko, Haitio) kaj ĉirkaŭaj insuloj
T. g. nigrescens (Lawrence, 1878) – Dominiko
T. g. insularis (Pelzeln, 1872) – Sankta Vincento ĝis Grenado (sudaj Malgrandaj Antiloj)

Aspekto
La cindrovizaĝa strigo estas 27 ĝis 33 cm longa. Maskloj pezas ĉirkaŭ 260 ĝis 350 g kaj inoj ĉirkaŭ 460 ĝis 540 g. Plenkreskuloj de la nomiga subspecio T. g. glaucops sur Hispaniolo havas arĝentgrizan vizaĝdiskon. Iliaj supraj partoj estas malhele grizecbrunaj kun pli pala kaj malhela vermikulado. Iliaj flugiloj havas flavecbrunajn aŭ brunecajn makulojn kaj iliaj subaj partoj estas brunecaj kun iom da pli malhela striado. Ili havas helajn, malhelajn kaj mezajn morfojn. Iliaj irisoj estas nigrecbrunaj, ilia beko flaveca korno, kaj iliaj kruroj kaj piedoj grizecbrunaj. La cindrovizaĝa strigo estas ĝenerale priskribita kiel havanta miksaĵon de ruĝa kaj bruna koloroj, longajn maldikajn krurojn, korforman vizaĝon kaj arĝentgrizajn plumojn. Junuloj similas al plenkreskuloj kun pli malhelgriza vizaĝo.

Subspecio T. g. insularis havas vinbrunan vizaĝdiskon. Ĝiaj supraj partoj estas nigrecgrizaj kun maldensaj blankaj makuloj kaj strioj. Ĝiaj flugiloj estas pli malhelaj ol ĝiaj supraĵoj kaj havas brunecan makulecon kaj plumrandojn. Ĝiaj malsupraj partoj estas cinamflavaj kun malhela makuleco kaj kelkaj blankaj makuloj. Subspecio T. g. nigrescens estas tre simila al insularis, sed preskaŭ ne havas blankon sur siaj supraj partoj kaj malpli da makuleco sur siaj malsupraj partoj.Marti, C. D., A. F. Poole, L. R. Bevier, M.D. Bruce, D. A. Christie, G. M. Kirwan, kaj J. S. Marks (2020). Barn Owl (Tyto alba), versio 1.0. En Birds of the World (S. M. Billerman, Editor). Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA.  Alirita la 12an de Aŭgusto, 2023

Distribuado kaj habitato
La nomiga subspecio de la cindrovizaĝa strigo troviĝas sur la insulo Hispaniolo, kiun kunhavas la Dominika Respubliko kaj Haitio, kaj sur Insulo de la Testudo de la nordokcidenta haitia marbordo. T. g. insularis troviĝas sur la insuloj Sankta Vincento, Bequia, Union, Carriacou kaj Grenado en la sudaj Malgrandaj Antiloj. T. g. nigrescens troviĝas sur la insulo Dominiko en la nord-centraj Malgrandaj Antiloj.

Sur Hispaniolo, la cindrovizaĝa strigo loĝas en vasta gamo da pejzaĝoj, kaj naturaj kaj homŝanĝitaj. La unuaj inkluzivas malfermajn arbarojn, pli densajn foliarbarojn kaj veprejojn. La lastaj inkluzivas terkulturajn terenojn, plantejojn de olepalmoj, izolajn konstruaĵojn, kaj vilaĝojn kaj urbojn. Tyto glaucops plej ofte troviĝas en malaltaj areoj, sed foje troveblas je pli altaj altitudoj, kiel ekzemple antaŭmontetoj. Laŭ alteco ĝi varias de marnivelo ĝis 2,000 m. Ili preferas vivejojn, kiuj havas ekvilibron inter malfermaj spacoj por ĉasado kaj sufiĉa kanopeo por nestado. La cindrovizaĝa strigo estas solema kaj teritoriema laŭnature. Ĉi tio postulas, ke ili loĝu en grandaj kaj neĝenataj areoj de tero por konservi stabilan populacion. La aliaj du subspecioj ankaŭ uzas esence ĉiujn disponeblajn vivejojn sur siaj malgrandaj insuloj.

 Ekologio 
La cindrovizaĝa strigo ludas ekologian rolon kiel noktema pintopredanto, helpante konservi la populacion de siaj predaĵoj. Per siaj predokondutoj, ili ludas esencan rolon en konservado de media ekvilibro en arbaroj kaj agrikulturaj ekosistemoj per limigado de la populacioj de malgrandaj mamuloj, reptilioj kaj amfibioj.

 Manĝado 
La cindrovizaĝa strigo estas ĉefe nokta ĉasisto, kvankam en la foresto de konkurencaj tagaj predantoj, kelkaj povas ĉasi dumtage. Ĝia dieto konsistas plejparte el malgrandaj vertebruloj inkluzive de mamuloj, birdoj, reptilioj kaj amfibioj, sed ĝi manĝas ankaŭ senvertebrulojn. 

 Konkurenco kun Amerika turstrigo 
Studo publikigita en 2010 komparis la dietojn de cindrovizaĝaj kaj amerikaj turstrigoj (Tyto furcata pratincola) en la Dominika Respubliko, kaj ĝi montris, ke cindrovizaĝaj strigoj montras manĝokonkuradon kun ĉi-lasta specio, kiu establis sin en Hispaniolo ĉirkaŭ la 1950-aj jaroj. Amerikaj turstrigoj unue alvenis en Hispaniolon ĉirkaŭ 1950. La aŭtoro ekzamenis la vomitajn buletojn, kiujn la strigoj produktas, kiuj enhavas la nedigestitajn ostojn, felon kaj plumojn de ilia predo. Oni trovis, ke ili ambaŭ konsumas pli ol 100 speciojn de predo, kun 92 specioj komunaj inter la du. Malgrandaj mamuloj superregis en ambaŭ dietoj, precipe ĉe la amerika turstrigo, kaj konsistigis la plej grandan proporcion de la biomaso. Ambaŭ kaptis similan proporcion de vespertoj, sed la cindrovizaĝa strigo kaptis pli da birdoj. Amfibioj kaj reptilioj ankaŭ estis konsumitaj pli ofte de la cindrovizaĝa strigo ol de la amerika turstrigo. Ĉi tiu establado kaŭzis dietan interkovron kun la cindrovizaĝa strigopopulacio. Ĉi tio kondukis al konkurenco kaj implicoj por resursa divido kaj efikoj sur la ekologia niĉa stabileco de la cindrovizaĝa strigo. Neniu konkludo povus esti atingita ĉu la konkurenco pri manĝaĵo kaŭzita de la alveno de la amerika turstrigo estis malutila por la indiĝena specio.

Kutimaro
Movoj
La cindrovizaĝa strigo estas tutjara loĝanto tra sia tuta teritorio, kvankam sur Hispaniolo idoj povas disiĝi sufiĉe vaste de sia naskloko.

Reproduktado
La nomiga subspecio de la cindrovizaĝa strigo sur Hispaniolo reproduktiĝas plejparte inter januaro kaj junio. Ovoj de T. g. nigrescens estis raportitaj en septembro kaj birdidoj en aprilo. Ne ekzistas datumoj specifaj por la reprodukta sezono de T. g. insularis. La cindrovizaĝa strigo nestas en kavaĵoj, kaj naturaj kaj homfaritaj. Naturaj truoj en arbotrunkoj kaj branĉoj, la muroj de dolinoj, teraj bordoj kaj klifoj estas uzataj. La cindrovizaĝa strigo montris kondutojn uzante ekzistantajn nestojn de aliaj birdospecioj kiel ekzemple la endemia palmokoko (Dulus dominicus). Ĉi tiu nesta elekto estas maltipa por la familio Titonedoj, montrante oportunisman stilon de nestejelektado. Oportunisma nestado montras flekseblecon en ilia nesta ekologio, kio estas avantaĝa konsiderante la limigitan vivejan spacon sur Hispaniolo kaj ĝiaj najbaraj insuloj. La specio ankaŭ nestas en homaj strukturoj kiel garbejoj, preĝejaj spajroj, forlasitaj konstruaĵoj, nestokestoj provizitaj por ili, kaj eĉ la subtegmentoj de okupitaj loĝejoj. Cindrovizaĝaj strigoj preferas nestojn en izolitaj lokoj, inkluzive de arbaj kavaĵoj kaj forlasitaj nestoj. Ĉi tiuj nestaj elektoj ŝajnas rilati al malpliigita predado kaj pliigita postvivado de junaj idoj.

Voĉo
Sur Hispaniolo la cindrovizaĝa strigo faras "siblan krion, antaŭitan de serio de pli altatonaj raketecaj klakoj kaj ĉirkaŭ 2-3 sekundoj da pepa voko komparebla al kriiiiiiiiiiiŝ. Aliaj voĉoj de la nomiga subspecio kaj tiuj de la aliaj du subspecioj ne estis bone studitaj, sed anekdote inkluzivas vastan gamon da "kriegoj, sibladoj, ronronoj, ronkoj, pepadoj, sibloj kaj bojoj".

Statuso
La IUCN taksis la cindrovizaĝan strigon kiel Malplej Zorgiga. Kvankam ĝi havas iom limigitan teritorion kaj ĝia populacio ne estas konata, ĉi-lasta supozeble estas stabila. Neniuj tujaj minacoj estis identigitaj. La specio estas "[ĝenerale] disvastigita kaj loke ofta sur Hispaniolo." La "...stato de la subspecio de la Malgrandaj Antiloj [estas] nesufiĉe konata, sed nigrescens ŝajnas esti ofta sur Dominiko, dum insularis estas malofta sur Sankta Vincento kaj Grenado kaj en Grenadinoj, kaj povus esti vundebla al vivejodetruo kaj pesticida uzado."

 Referencoj 

 Bibliografio 
 Bruce, M. D. (1999). "Family Tytonidae (Barn-owls)". En del Hoyo, J.; Elliott, A.; Sargatal, J. (eld.). Handbook of Birds of the World, Volume 5: Barn-owls to Hummingbirds. Lynx Edicions. ISBN 84-87334-25-3.
 de Hoyo, J., Elliott, A., & Sargatal, J. eld (1999) Handbook of Birds of the World. Vol. 5. Barn-owls to Hummingbirds, Barcelona
 Shawyer, Colin (1994). The Barn Owl. Hamlyn. ISBN 0-600-57949-2.
 Svensson, Lars; Zetterström, Dan; Mullarney, Killian; Grant, Peter, J. (1999). Collins Bird Guide. Harper & Collins. ISBN 0-00-219728-6.

Eksteraj ligiloj

Kategorio:Strigoformaj
Kategorio:Birdoj de Karibio