André Bazin

André BAZIN (naskiĝis la 18-an de aprilo 1918 en Angers, departemento Maine-et-Loire; mortis la 11-an de novembro 1958 en Nogent-sur-Marne, departemento Val-de-Marne) estis franca filmkritikisto. Li estas konsiderata la spirita patro de la Franca Nova Ondo (Nouvelle Vague).

Li estas plej konata pro siaj novaj ideoj kaj teorioj pri la rakonta formo de filmo. Li havis normigan vidpunkton pri tio, kia filmo devus esti, kaj kredis, ke ĝi devus esti realisma. Bazin ankaŭ estas konata pro la citaĵo "Filmo estas la rezulto de la jarcenta revo de la homo pri perfekta iluzio."

Li estis kunfondinto de la revuo " Cahiers du cinéma ", kaj unu el la plej gravaj pensuloj en la historio de kino. Li komencis sian verkistan karieron dum la germana okupado de Francio dum la Dua Mondmilito kaj daŭrigis ĝin ĝis sia morto.  Bazin estis malsana dum sia tuta vivo kaj suferis pro tuberkulozo, kiu malhelpis lian kreivan verkadon. Li mortis pro leŭkemio en 1958.

Truffaut dediĉis sian filmon Les quatre cents coups, publikigita en majo 1959, kiu estas unu el la filmoj konsiderataj kiel la plej grandaj iam faritaj en eŭropa historio, al Bazin. 

 Verkado 
Bazin estas ĉefe konata pro siaj teorioj pri realismo en kino kaj sia kritiko de muntado kiel tekniko, kiu manipulas la spektanton. Li kredis, ke muntada kino estas didaktika kaj trudas specifan vidpunkton al la spektanto, dum vera kinearto devus strebi al objektiva reprezentado de la realeco. En siaj verkoj, li ofte uzis metaforojn kaj aludojn el arto, scienco kaj religio, prezentante fundamentajn demandojn pri homa naturo. Liaj analizoj pri la rilato inter filmo kaj realeco fariĝis kanonikaj tekstoj en filmteorio.

La verko de Bazin havis profundan influon sur la disvolviĝo de filmkritiko kaj kinteorio, precipe en Francio. Lia personalisma etiko kaj "kontraŭ-antropcentra" vizio de kino, klopodante krei pli kompatan socion, konsistigis novan aliron al la filmmedio. 

La skribaĵoj de Bazin establis filmkritikon en Francio kiel tre intelektan profesion. En 1951, li kunfondis la revuon Les Cahiers du cinéma kun Jacques Doniol-Valcroze, kiu enhavis kontribuojn de aŭtoroj kiel François Truffaut, Jean-Luc Godard, Jacques Rivette, Luc Moullet, Éric Rohmer kaj Claude Chabrol.

Liaj plej gravaj tekstoj estis publikigitaj en la kvar volumoj de Qu'est-ce que le cinéma? Multaj aliaj kolektoj de la skribaĵoj de Bazin ankaŭ aperis, inkluzive de verkoj pri Charlie Chaplin. Bazin verkis monografiojn pri Orson Welles kaj Jean Renoir. Ĉi-lasta restis fragmento kaj estis kompletigita sub la direkto de Truffaut fare de diversaj kritikistoj de Cahiers antaŭ ol esti publikigita postmorte.

Bazin metis la fundamenton por pli posta etika kaj semiotika teorio: En sia ĉefa verko, Kio estas filmo?, Bazin atentigis, ke demandoj estis pli gravaj por li ol respondoj. Lia filmteorio ne konsistigis koheran verkon, sed prefere kolekton de eseoj, en kiuj li kritike kaj konstante retaksis kaj reviziis sian teorion. 

Bazin, iama studento de fenomenologio kaj enradikiĝinta en realismo, argumentis, ke filmoj estis senchavaj ne pro sia konkreta ekzisto, sed pro la efikoj, kiujn ili havis. Por li, filmo tial ne estis sinonima kun realeco, kiel Siegfried Kracauer ankoraŭ subtenis ĝin.

Laŭ la kompreno de Bazin, psikologio fariĝis decida faktoro kune kun, aŭ eĉ super, estetiko. Se la evoluo de filmarto estis tiel proksime ligita al psikologio, tiam, laŭ Bazin, la samo validis por la efiko de filmo. Ĉi tiu tendenco atingis sian zeniton en itala Novrealismo, al kiu Bazin estis proksime asociita: Tekniko retiriĝis favore al etika kaj politika - finfine psikologia - efiko, igante Bazin demandi la decidan demandon: "Ĉu Novrealismo ne estas ĉefe humanismo kaj nur sekundare reĝisora ​​stilo?" Por filmteorio, tio signifis, ke dum la formalistoj, inkluzive de Vsevolod Pudovkin, Sergej Ejzenŝtejn kaj Béla Balázs, vidis muntadon (d:Q256716) kiel la koron de realisma filmkreado, Bazin metis surscenigon (aŭ enscenigo, d:Q15081090) en ĝian kernon. Por li, surscenigo ĉefe ampleksis profundon de kampo kaj longajn prenojn, tiel uzante teknikajn rimedojn por permesi al la spektanto partopreni pli intense en la ago ol estus ebla en la realeco.  Estante pli proksime al la ago, la spektanto estus devigita rekonstrui sian bildon de la mondo surbaze de sia propra atento. Dum la formalistoj en sia teorio ankoraŭ supozis, ke sekvenco kreita per muntado estas neambigua, Bazin, per la ebleco de interpretado, redonis al la spektanto la senton de la ambigueco de la realeco.

Bazin enkondukis la subjektivan vidpunkton en filmteorion kiel esencan por kaj spektado kaj taksado de filmoj; rilate al filmestetiko, liaj tekstoj ĉiam ankaŭ traktis identigon. Aldonindas, ke filmfakuloj malkonsentas pri siaj interpretoj de Bazin kiel normiga filmteoriulo. En la artikolo "Repensante Bazin: Ontologio kaj Realisma Estetiko", la aŭtoro Daniel Morgan kritikas tion, kion li nomas norma interpreto de Bazin.

 Referencoj 

 Eksteraj ligiloj 

 Arkaismo kaj Hegel en la Provizo-Bobeno - Filozofia Rigardo al la Realismo de André Bazin (artikolo pri In Media Res )
 André Bazin – Divenante la realon (paĝo ĉe BFI)
 André Bazin: Parto 1, Teorio de Filmstilo en ĝia Historia Kunteksto
 André Bazin: Parto 2, Stilo kiel Filozofia Ideo


 Surretaj eseoj 

 Kio Estas Kino Volumo 1 kaj 2 en Internet Archive
 "La Vivo kaj Morto de Supermetado" (1946)
 "Ĉu CinemaScope Savos la Filmindustrion?" (1953)
 André Bazin pri René Clement kaj literatura adapto: Du originalaj recenzoj

Kategorio:Lernintoj de École Normale Supérieure (strato Ulm, Parizo)
Kategorio:Francaj romkatolikoj
Kategorio:Kinokritikistoj
Kategorio:Kinoteoriistoj