Nuri Bilge Ceylan

Nuri Bilge CEYLAN (naskita la 26-an de januaro 1959 en Istanbulo) estas turka filmreĝisoro, scenaristo, filmproduktanto kaj fotisto. Li estas konsiderata aŭtoro, kies stilaj karakterizaĵoj inkluzivas longajn filmpretojn kun zorge komponitaj bildoj, minimuman intrigon kaj maldensan dialogon. La filmoj de ĉi tiu nuntempe plej internacie fama  turka reĝisoro estas regule montrataj ĉe la Festivalo de Cannes, kie li gajnis la Palme d'Or en 2014 pro Winter Sleep. Tiel, li fariĝis la tria turka reĝisoro kiu gajnis ĉi tiun premion, post Yılmaz Güney kaj Şerif Gören.

En 2002, la filmo " Fremdiĝo" gajnis la Grandpremion ĉe la Festivalo de Cannes kaj la Premion por Plej Bona Aktoro. La sekva filmo de Ceylan, " Sezonoj ", en kiu li ĉefrolis kune kun sia edzino, gajnis la FIPRESCI- Premion. Lia edzino estas fotistino kaj aktorino Ebru Ceylan.

Teme, Ceylan traktas ĉefe detalojn el la ĉiutaga vivo kaj la internajn statojn de siaj roluloj, kiujn malfacilas priskribi per vortoj, kaj kiujn (precipe en la fruaj periodo de lia verkado) ofte rolis membroj de lia familio.

La filmoj de Ceylan estas aŭtobiografiaj, la reĝisoro ofte mem aktoras en ili, filmas siajn amatojn kaj hejman medion, kaj rilate al vida kulturo ili estas proksimaj al la kinejo de Antonioni, Bergman kaj Tarkovskij.

 Stilo 
Ceylan malhelpas la spektanton identiĝi kun la roluloj ofte igante ilin nesimpatiaj. Tio igas la spektanton pli akceptema al la vida kaj sona medio.  Liaj filmoj havas malmulte da intrigo en la konvencia senco; anstataŭe, li fokusiĝas al malgrandaj detaloj de la ĉiutaga vivo.  Ankaŭ, almenaŭ ĝis Tri Simioj, la filmoj enhavas malmulte da dialogo; la reĝisoro ne multe valoris ĝin, ĉar ni konstante mensogas en la reala vivo kaj multe pli povas esti esprimita per mimikoj kaj gestoj.  Enkorpigi rolulojn en pejzaĝojn kaj veterkondiĉojn donas al filmo "kosman dimension". Tial li tre admiras la pentraĵojn de Caspar David Friedrich.  Literaturo havis pli grandan influon sur lian filmkreadon ol kino, ĉar ĝi havas pli longan historion kaj pli forte allogas la imagon. Rusa literaturo kaj Anton Ĉeĥov estas aparte gravaj por li; li portas la rakontojn de Ĉeĥov kun si kiel senton.  Li sentas sin forte influita de la rusa literaturo, precipe rilate al la ligo inter humuro kaj tragedio. 

Liaj filmoj estas tre ofte komparataj kun tiuj de Michelangelo Antonioni,  kaj iuj konsideras lin la posteulo de la italo par excellence.  Alia ofte citata referencpunkto estas la irana reĝisoro Abbas Kiarostami,  kun kiu li dividas la stilon de la "tempo-bildo" kiel difinite de Gilles Deleuze. Sekve, la roluloj de Ceylan pli zorgas pri observado de sia ĉirkaŭaĵo - kaj per ili de la spektanto - ol pri aktive aktorado.  Tamen, oni ankaŭ argumentas, ke li aldonas nenion novan al filma lingvaĵo. 

 Labormetodo 
Ceylan ofte donas rolojn al parencoj kaj amikoj; ekzemple, lia patrino aperis en liaj unuaj kvar filmoj. Li citas la grandan konatecon kiel la kialon, kiu igas multajn vortojn nenecesaj.  Revenanta aktoro en liaj fruaj verkoj estas Muzaffer Özdemir, same kiel lia kuzo Mehmet Emin Toprak, ĝis ĉi-lasta mortis en trafikakcidento en 2002. Eĉ lia patro aperas en pluraj el liaj filmoj.

Li esprimis zorgon pri la reĝisorado, kiun kino prenis. Li sentis, ke ĉiaj taktikoj kaj rimedoj estis uzataj por allogi spektantarojn, kaj ke tiel la aŭtoro perdis sian sincerecon kaj la filmo sian konvinkpovon.  Ceylan kredis, ke la grandaj rimedoj kaj personaro bezonataj por filmkreado kreis grandegan premon sur filmistoj kaj damaĝis ilian sendependecon; rilate al tio, li enviis literaturon.  Por eviti tion, li preferis labori kun malgrandaj buĝetoj, precipe ĉar li vidis minimalismon kiel formon de rezisto kontraŭ eksceso kaj la konsumismo de la nuntempo.  Tio permesis al li kompletan kontrolon super siaj projektoj, kiujn li efektivigis kun malgranda skipo: por lia unua plenlonga filmo, The City, la skipo, inkluzive de Ceylan, konsistis el du homoj, dum la sekvaj du filmoj havis skipojn de kvar kaj kvin, respektive. Tamen, la skipo kreskis al 14 homoj por Sezonoj, en kiu Ceylan ankaŭ aktoris,  kaj por Once Upon a Time in Anatolia, la teamo, kiu alportis gruojn kaj ventmaŝinojn, konsistis el tuta konvojo de veturiloj. 

 Filmaro 

 1995: Koza (mallonga filmo)
 1997: La urbo (Kasaba)
 1999: Problemoj en majo (Mayıs Sıkıntısı)
 2002: Fremdiĝo (Uzak)
 2006: Sezonoj (İklimler)
 2008: Tri Simioj (Üç maymun)
 2011: Iam en Anatolio (Bir Zamanlar Anadolu'da)
 2014: Vintrodormo (Kış Uykusu)
 2018: La Sovaĝa Pirarbo (Ahlat Ağacı)
 2023: Sur sekaj herboj (Kuru Otlar Üstüne)

 Referencoj 

 Eksteraj ligiloj 

 Oficiala retejo

 Nuri Bilge Ceylan ĉe altcine 

Kategorio:Turkaj reĝisoroj
Kategorio:Vivantaj homoj