Mitra konuro

Ĝi troviĝas en
La Mitra konuro aŭ Mitra papago (Psittacara mitratus) estas specio de birdoj en la subfamilio Arinae de la familio Psittacidae, de afrikaj kaj amerikaj papagoj. Ĝi estas indiĝena de Argentino, Bolivio, kaj Peruo. Ĝi estis enkondukita en Urugvajo kaj setliĝis ankaŭ tie.Remsen, J. V., Jr., J. I. Areta, E. Bonaccorso, S. Claramunt, A. Jaramillo, D. F. Lane, J. F. Pacheco, M. B. Robbins, F. G. Stiles, kaj K. J. Zimmer. 30a de Januaro 2023. Species Lists of Birds for South American Countries and Territories.  Alirita la 30an de Januaro, 2023 Estas ankaŭ notindaj populacioj en la usonaj subŝtatoj Kalifornio kaj Florido kaj pli malgrandaj nombroj en Havajo.

Taksonomio kaj sistematiko
La Mitra konuro estis iam metita en la genron Aratinga, sed el ĉirkaŭ 2013 ĝi estas en sia nuna genro Psittacara. Ĝia taksonomio estas tamen nedefinitiva. La International Ornithological Committee (IOC) agnoskas la jenajn tri subspeciojn:

P. m. chlorogenys (Arndt, 2006)
P. m. mitratus (Tschudi, 1844)
P. m. tucumanus (Arndt, 2006)

La American Ornithological Society (AOS) kaj la Taksonomio Clements agnoskas kvaran subspecion, P. m. alticola ("Papago de Chapman"), pri kiu Arndt (2006) sugestis aparta specio.Remsen, J. V., Jr., J. I. Areta, E. Bonaccorso, S. Claramunt, A. Jaramillo, D. F. Lane, J. F. Pacheco, M. B. Robbins, F. G. Stiles, kaj K. J. Zimmer. Versio 30a de Januaro 2023. A classification of the bird species of South America. American Ornithological Society.  Alirita la 30an de Januaro, 2023Clements, J. F., T. S. Schulenberg, M. J. Iliff, T. A. Fredericks, J. A. Gerbracht, D. Lepage, S. M. Billerman, B. L. Sullivan, kaj C. L. Wood. 2022. The eBird/Clements checklist of birds of the world: v2022. Alŝutita el  Alirita la 10an de Novembro, 2022 Agnolin (2009) pridubis la validecon de P. m. tucumanus, kaj la verko de BirdLife International nome Handbook of the Birds of the World (HBW) agnoskas nek ĝin nek P. m. alticola, atribuanta nur P. m. chlorogenys kaj P. m. mitratus al la mitra konuro.HBW and BirdLife International (2022) Handbook of the Birds of the World and BirdLife International digital checklist of the birds of the world. Versio 7. Disponebla ĉe:  Alirita la 13an de Decembro, 2022

Arndt (2006) sugestis, ke alia vera specio, P. hockingi ("Papago de Hocking"), ekzistas ene de la mitra papago. La IOC, AOS, Clements, kaj HBW ne akceptis tiun taksonon ĉu kiel specio ĉu kiel subspecio.

Tiu ĉi artikolo sekvas la modelon de tri subspecioj.


Aspekto
La mitra papago estas 31 ĝis 38 cm longa kaj pezas 219 ĝis 275 g. Ambaŭ seksoj estas similaj. Plenkreskuloj de ĉiuj subspecioj estas plejparte verdaj kun pupurviola frunto kaj varia kvanto kaj padrono de ruĝo sur la vizaĝo. Ĉiuj subspecioj havas ruĝan antaŭkronon kaj ruĝon antaŭ sia okulo. La ruĝo kutime etendiĝas preter la okulo kaj laŭ la vangoj, kaj ofte estas nur makuloj sur la orelkovriloj. Subspecio P. m. chlorogenys havas malpli da ruĝo ĉirkaŭ kaj sub la okulo ol la aliaj, ofte bluan nuancon sur la krono, kaj iom da ruĝo sur la femuroj. Ĉiuokaze tiuj kapobildoj estas tialo por la komparo kun mitro en ĉiuj nomoj. Kelkaj individuoj de ĉiuj subspecioj havas malgrandan kvanton da ruĝo ĉe la kurbo de la flugilo. Iliaj okuloj estas ĉirkaŭitaj de nuda blanka haŭtaĵo kaj ilia beko estas kornokolora. Junuloj havas malmulte aŭ neniun ruĝon.Collar, N., P. F. D. Boesman, C. J. Sharpe, kaj G. M. Kirwan (2020). Mitred Parakeet (Psittacara mitratus), versio 1.0. En Birds of the World (J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D. A. Christie, kaj E. de Juana, Editors). Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA.  Alirita la 7an de Aprilo, 2023Juniper, T., & M. Parr. 1998. A Guide to the Parrots of the World.. Pica Press. 

La diferencoj en plumarkolorado notitaj en naturo kaj en specimenoj eble rilatis al eraraj aĝatribuoj, kaj eble povus esti ankaŭ klina.

Distribuado kaj habitato
La nomiga subspecio P. m. mitratus de la mitra konuro troviĝas en la departamentoj Ajakuĉo kaj Kusko en Peruo suden tra Bolivio ĝis nordokcidenta Argentino tiom for kiom ĝis Provinco Kordobo. Subspecio P. m. chlorogenys troviĝas en la orienta deklivaro de Peruaj Andoj inter Amazonia kaj Junina Peruo. P. m. tucumanus troviĝas en la Argentinaj provincoj de Kordobo kaj Tukumano.

La mitra konuro estis enkodukita en Urugvajo kaj setliĝis tie. Populacioj de Kalifornio, Florido, kaj Havajo ŝajne devenas el fuĝintaj aŭ liberigitaj kaĝbirdoj. La Kalifornia oficiala listo ne inkludas la specion, sed la listoj de la aliaj du subŝtatoj ja faras ĝin.

En sia indiĝena teritorio, mitraj papagoj loĝas en diversaj pejzaĝoj, plejparte arbarkovritaj. Tiuj inkluzivas kaj ĉiamverdajn kaj falfoliajn montajn arbarojn, nubarbarojn, sekundarajn arbarojn, kaj duonhumidajn ĝis humidajn veprejajn areojn en alie aridaj zonoj. En alteco, la subspecio P. m. chlorogenys varias de 1 200 ĝis 2 900 m. La aliaj du subspecioj troviĝas en la pli larĝa altecgamo de 1 000 ĝis 3 400 m, kun unu raportita ekvido je 4 000 m en Peruo.Fjeldså, J., & N. Krabbe. 1990. Birds of the High Andes. Zoological Museum, Copenhagen.  La enkondukitaj populacioj en Kalifornio kaj Florido plejparte troviĝas en antaŭurbaj kaj urbaj areojGarrett, K. L. 1997. Population Status and Distribution of Naturalized Parrots in Southern California. Western Birds 28: 181–195, dum tiuj en Havajo troviĝas kaj en loĝataj kaj en neloĝataj areoj.

Kutimaro
Movoj
La mitra papago faras kelkajn movojn responde al manĝodisponeblo kaj ŝajne ankaŭ vagas ekster la reprodukta sezono. Aroj de ĝis 2000 estis raportitaj, kvankam tiuj de ĉirkaŭ 100 individuoj estas pli oftaj.Arndt, T. 1997. Lexicon of Parrots. Arndt Verlag. 

Manĝado
La dieto de la mitra papago en sia indiĝena teritorio ne estas plene priskribita, sed oni scias, ke ĝi inkluzivas berojn kaj aliajn fruktojn, semojn, nuksojn kaj maizon. En Kalifornio la specio estis observita manĝanta fruktojn kaj florojn. En suda Florido ĝi estis dokumentita manĝanta 34 speciojn de plantoj, kaj indiĝenaj kaj enkondukitaj.

Reproduktado
En sia indiĝena teritorio, la mitra papago nestas en arbaj kavaĵoj kaj sur klifoj. Ĝia ovodemetado en naturo estas du ĝis tri ovoj. En Florido ĝi nestas preskaŭ ekskluzive sur homaj strukturoj kaj en Havajo nestis sur marklifoj.

 Referencoj 


 Juniper & Parr (1998). A Guide to the Parrots of the World. Pica Press, East Sussex. 
 Howell, Steven N. G. & Webb, Sophie (1995): A Guide to the Birds of Mexico and Northern Central America. Oxford University Press, Oxford & New York. 
 National Geographic Field Guide to the Birds of North America 
 National Audubon Society The Sibley Guide to Birds, by David Allen Sibley, 

Eksteraj ligiloj

 AvianWeb - Konservostatuso de araoj
 CITES birdoregularo 

Kategorio:Papagoj
Kategorio:Birdoj de Argentino
Kategorio:Birdoj de Peruo
Kategorio:Birdoj de Bolivio