Ruĝkoluma triĥogloso

Ruĝkoluma triĥogloso (Trichoglossus rubritorquis, ankaŭ Oranĝkoluma triĥogloso) estas genro de papagaj birdoj, en la familio Psittaculidae. Ĝi estas endemio de arbaroj en norda Aŭstralio (nordorienta Okcidenta Aŭstralio, norda Norda Teritorio kaj fora nordokcidenta Kvinslando). Ĝi estis iam konsiderita subspecio de la Ĉielarka triĥogloso, sed nuntempe plej multaj fakuloj konsideras ilin aparta specio.Dickinson, E. C. (editor) (2003). The Howard and Moore Complete Checklist of the Birds of the World. 3a eldono. Christopher Helm.  Neniu alia membro de la grupo de la Ĉielarka triĥogloso havas oranĝ-ruĝan malantaŭan kolumon. 

Ĉiujare ĉe la fino de la seka sezono en Darvino, multaj el ili montras simptomojn de ŝajna ebrieco. La kaŭzo de ĉi tiu kondiĉo estas neklara, kvankam oni supozas, ke plej verŝajne ĝi ŝuldiĝas al laŭsezona viruso. Ebriiĝo per fermentinta nektaro estis ekskludita.

Taksonomio
Nicholas Aylward Vigors kaj Thomas Horsfield priskribis la ruĝkoluman lorion en 1827. La specia epiteto devenas el la latinaj vortoj ruber "ruĝa" kaj torquis "kolo".

Molekula analizo uzanta mitokondrian citokromon b montris, ke la ruĝkoluma lorio estas plej proksime rilata al genlinio kiu rezultis en la Kalendula triĥogloso kaj en la Sunsubira triĥogloso de Indonezio. Ĝi estas pli fore rilata al la Ĉielarka triĥogloso, ĉar du apartaj genlinioj koloniigis Aŭstralion sendepende. 

Oni ne agnoskis subspeciojn, kaj ankaŭ ne estas regiona variado.

"Red-collared lorikeet" estis akceptita kiel la oficiala ordinara nomo por la specio fare de la Internacia Ornitologia Unuiĝo (IOU). Alia ordinara nomo estas oranĝnuka lorio.

Aspekto
La ruĝkola lorio estas ĉirkaŭ 26 centimetrojn longa. La plumoj de la kapo kaj gorĝo estas malhelbluaj. Estas oranĝruĝa bendo sur la malantaŭo de la kolo. La brusto estas oranĝkolora kun ruĝa nuanco. La bazo de la malantaŭa kolo estas malhelblua. La flugiloj estas helverdaj. La beko estas ruĝa, pli oranĝeca pinte. La kruroj kaj piedoj estas grizbrunaj. Ambaŭ seksoj estas similaj laŭ plumaro, dum la junulo havas pli senbrilan plumaron kaj malhelan bekon.

La ruĝkoluma lorio distingiĝas de la ĉielarka lorio per la verda anstataŭ ruĝa nuko de ĉi-lasta, la manko de blua mantelo kaj pli flavverdaj malsupraj partoj. Ambaŭ povas troviĝi kie iliaj teritorioj tuŝas oriente de la Karpentaria Golfo.

Distribuado kaj habitato
La ruĝkoluma lorio troviĝas tra norda Aŭstralio, de King Sound en Okcidenta Aŭstralio ĝis la Golfo Karpentaria. Ĝi vivas en arbaroj, malfermaj arbaroj kaj pluvarbaroj, kaj facile adaptiĝis al urbaj medioj, troviĝante en urboj kaj urbetoj. La specio estas sidlokema, kvankam ĝi sekvas nutraĵprovizon, kiel ekzemple banksiojn florantajn en aprilo kaj majo sur Groote Eylandt.

Reproduktado
La specio nestas tra sia tuta teritorio, en kavaĵoj en grandaj arboj, ĝenerale iom super la tero. Unu aŭ du ovoj estas demetitaj ĉiujare inter aŭgusto kaj januaro aŭ marto ĝis junio. La ovodemetado konsistas el du senbrilaj blankaj ovoj, 23 milimetrojn larĝaj kaj 27 milimetrojn longaj.

Manĝado
La ruĝkoluma lorio manĝas la florkapojn de la Helruĝa eŭkalipto (Eucalyptus miniata). Ĝi foje manĝas en la kompanio de la Plurkolora lorio.

Referencoj

 Forshaw, Joseph M. (2006). Parrots of the World; an Identification Guide. Bildoj de Frank Knight. Princeton University Press. ISBN 0-691-09251-6.
 Collar N (1997) "Family Psittacidae (Parrots)" en Handbook of the Birds of the World Volume 4; Sandgrouse to Cuckoos (eld. del Hoyo J, Elliott A, Sargatal J) Lynx Edicions:Barcelona. 
 Arndt, Thomas (2007) Lexicon of Parrots. Alirita en 31/07/07.
 Juniper & Parr (1998) Parrots: A Guide to Parrots of the World; .
 Lendon, Alan H. (1973). Australian Parrots in Field and Aviary (2a eld.). Sydney: Angus and Robertson. ISBN 0-207-12424-8.

Bibliografio



 Low, Rosemary. (1978). Lories and Lorikeets. The Brush-Tongued Parrots. Inkata Press: Melbourne. .

Eksteraj ligiloj

Kategorio:Papagoformaj
Kategorio:Papagedoj
Kategorio:Birdoj de Aŭstralio