Verda konuro

La Verda konuro (Psittacara holochlorus) estas mezgranda, ĉefe brilverda papago de la genro Psittacara. Kiel difinita de la Internacia Ornitologia Unuiĝo (IOU) Ĝi troviĝas en Meksiko, kaj suda Teksaso en la Valo Rio Grande.

Taksonomio kaj sistematiko
La Verdan konuron formale priskribis en 1859 la angla zoologo Philip Sclater laŭ la dunoma nomo Conurus holochlorus baze sur specimeno kiu estis kolektita apud la urbo Xalapa en la subŝtato Veracruz de suda Meksiko. La specia epiteto holochlorus devenas el vorto de antikva greka ὁλοχλωρος/holoĥlōros kun la signifo "tutverda" aŭ "tutflava". La Verdan konuron dekomence oni metis en la genron Aratinga, sed ĝi estas nun unu el la 12 specioj metitaj en la restarigitan genron Psittacara, kiun enkondukis en 1825 la irlanda zoologo Nicholas Aylward Vigors.

Oni agnoskis tri subspeciojn, nome la jenaj:
 P. h. brewsteri (Nelson, 1928) – nordokcidenta Meksiko
 P. h. holochlorus (Sclater, PL, 1859) – orienta, suda Meksiko
 P. h. rubritorquis (Sclater, PL, 1887) – suda Gvatemalo, Honduro kaj norda Nikaragvo

La subspecio P. h. rubritorquis estis foje konsiderita aparta specio, nome Ruĝgorĝa konuro.

La Sokora konuro (Psittacara brevipes) estis iam konsiderata subspecio. La verda konuro estis iam metita en la genron Aratinga kiel A. holochlora, sed el ĉirkaŭ 2013 ĝi estis en sia nuntempa genro Psittacara.

Aspekto
La verda konuro estas 28 ĝis 30,5 cm longa kaj pezas ĉirkaŭ 230 g. Ambaŭ seksoj estas similaj. Plenkreskuloj de ambaŭ subspecioj estas ĝenerale verdaj, kio estas pli pala kaj pli flava sur siaj malsupraj partoj. Iliaj vangoj kaj gorĝo havas variajn kvantojn da ruĝaj makuloj. Iliaj subflugilaj kovriloj estas flavecverdaj kaj la malsupraj flankoj de iliaj flugplumoj kaj vosto estas olivecflavaj. Iliaj irisoj estas oranĝruĝaj ĉirkaŭitaj de nuda palflava haŭto, ilia beko kornokolora, kaj iliaj kruroj kaj piedoj brunecaj. La subspecio P. h. brewsteri estas ĝenerale iom pli malhela ol la nomiga kaj havas iometan bluverdan nuancon sur sia kapo.Eitniear, J. C., N. Collar, C. J. Sharpe, kaj P. F. D. Boesman (2020). Green Parakeet (Psittacara holochlorus), versio 1.0. En Birds of the World (S. M. Billerman, B. K. Keeney, P. G. Rodewald, kaj T. S. Schulenberg, Editors). Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA.  Alirita la 5an de Aprilo, 2023

Distribuado kaj habitato
La nomiga subspecio de Verda konuro estas indiĝena en orienta Meksiko el Nuevo León kaj Tamaulipas suden ĝis Veracruz. La subspecio P. h. brewsteri estas en la nordokcidentaj meksikaj subŝtatoj Sonora, Sinaloa, kaj Chihuahua. En Usono, la specio estas setliĝinta en la malsupra Riogranda Valo de Teksaso; la deveno de tiu subpopulacio estas nekonata, sed ĝi povus estis derivita el enkondukitaj individuoj pere de natura disiĝo.Chesser, R. T., S. M. Billerman, K. J. Burns, C. Cicero, J. L. Dunn, B. E. Hernández-Baños, R. A. Jiménez, A. W. Kratter, N. A. Mason, P. C. Rasmussen, J. V. Remsen, Jr., D. F. Stotz, kaj K. Winker. 2022. Check-list of North American Birds (rete). American Ornithological Society.   Oni supozas, ke vidaĵoj en Kalifornio, Florido, kaj Nov-Meksiko devenas de fuĝoj aŭ liberigoj de kaĝbirdoj kaj tial la specio ne estas en la listoj de tiuj subŝtatoj.

En sia indiĝena teritorio, la verda konuro loĝas en duonmalfermaj pejzaĝoj inkluzive de deciduaj arbaroj, galeriaj arbaroj kaj veprejoj. Ĝi evitas malsekajn malaltebenaĵajn arbarojn kaj tipe troviĝas je altitudoj inter 500 kaj 2 000 m. En Teksaso ĝi troviĝas ankaŭ en urboj kaj vilaĝoj.

Kutimaro
La verda papago ne migrantas, sed faras lokajn movojn responde al manĝaĵdisponeblo.

Ĝia dieto ne estas plene dokumentita sed oni scias, ke ĝi inkluzivas semojn kaj fruktojn. Ĝi povas esti besto damaĝa por kultivaĵoj.

La reprodukta sezono ne estas difinita, sed ŝajne ampleksas almenaŭ januaron ĝis aprilon. Ĝi nestas en arbaj kavaĵoj, kavernoj kaj klifofacoj. La ovodemetado estas de kvar ovoj. La kovado supozeble pluas 23 tagojn; la tempo ĝis elnestiĝo kaj detaloj pri gepatra zorgado ne estas konataj.

 Referencoj 


 Juniper & Parr (1998). A Guide to the Parrots of the World. Pica Press, East Sussex. 
 Howell, Steven N. G. & Webb, Sophie (1995): A Guide to the Birds of Mexico and Northern Central America. Oxford University Press, Oxford & New York. 
National Geographic Field Guide to the Birds of North America 
National Audubon Society The Sibley Guide to Birds, by David Allen Sibley, 

Eksteraj ligiloj

 AvianWeb - Konservostatuso de araoj
 CITES birdoregularo 

Kategorio:Papagoj
Kategorio:Birdoj de Meksiko