Pierre-Jean de Béranger

Pierre-Jean de BÉRANGER ([pjɛʁ ʒɑ̃ də beʁɑ̃ʒe], naskiĝis la 19-an de aŭgusto 1780 en Parizo, mortis la 16-an de julio 1857 en la sama loko) estis eminenta franca poeto kaj kantoverkisto, plej konata pro politikaj kantoj. 

Pro lia arta pozicio, li perdis sian laborpostenon kaj devis servi du malliberejajn periodojn. Li mem verkis muzikon por siaj kantoj, kaj ankaŭ postlasis aŭtobiografion kaj epistolaron. Li ĝuis grandan popularecon en Francio dum sia vivo, sed iom post iom falis en obskurecon post sia morto.

 Vivo 
Pierre-Jean de Béranger unue provis vivteni sin en Parizo per verkado de komedioj. En la aĝo de dudek jaroj, li verkis epopeon, Klodvigo, kaj ankaŭ idilion, La Pélerinage en kvar kantoj, ambaŭ en la stilo de François-René de Chateaubriand. Tiutempe li travivis malfacilajn tempojn kaj vivis en malriĉeco. En sia plej malbona momento, li konsideris elmigri al Egiptujo.

Fine li komencis verki kantojn kaj lirikajn trivialaĵojn, kaj poste atingis iom da sukceso. En 1803, li sendis faskon da manuskriptoj al Lucien Bonaparte, frato de Napoleono Bonaparte, kiu kuraĝigis lin kaj donis al li stipendion. Iom poste, li ankaŭ ricevis simplan postenon ĉe la sekretariejo de la Universitato de Parizo. Dum la Restarigo, liaj teatraĵoj populariĝis pro siaj trajtoj de revolucia romantismo kaj admiro por Napoleono. La monarkio, tamen, ne estis entuziasma.

La unua kolekto venis en 1815 kaj la dua venis en 1821, sed samtempe gajnis al li 3 monatojn en malliberejo kaj monpunojn. Kiam la kvara kolekto estis publikigita en 1828, la puno estis pliigita al  frankoj en monpunoj kaj 9 monatoj en malliberejo. La monpunoj tiutempe jam ne estis problemo por Béranger, kiu fariĝis unu el la plej popularaj verkistoj en Francio.

Post la Julio-Revolucio de 1830, Béranger aliĝis al la nova reĝimo de la "civitana reĝo" Ludoviko-Filipo, kiu senigis lin je lia amata kaj fruktodona rolo kiel opoziciisto. Kvankam li provis vage kritikan engaĝiĝon al la malaltaj klasoj ignoritaj de la novaj potenculoj, li jam ne havis la malnovan mordemon. En 1833 li publikigis finan kolekton ( Chansons nouvelles et dernières ), kiu parte konsistis el politike agresemaj tekstoj skribitaj ĝis 1830, kaj parte el tekstoj kiuj predikis nur humanitaran kaj socian zorgon. Post tio, li apenaŭ plu publikigis, sed sukcesis pri sia pozicio kiel morala aŭtoritato respektata kaj svatita tra la tuta lando.

En 1848 li estis elektita al la Nacia Asembleo sen sia partopreno, sed tre rapide retiriĝis de politiko. En siaj finaj jaroj, Béranger devis travivi ŝrumpiĝon de siaj enspezoj kaj rapidan perdon de valoro de siaj verkoj. Post lia morto, imperiestro Napoleono la 3-a ordonis ŝtatan funebron kaj lerta eldonisto rapide presis liajn memuarojn kaj kolekton de Dernières chansons, sed lia nomo baldaŭ estis forgesita.

Liaj kolektitaj verkoj, Oeuvres complètes, estis publikigitaj en du volumoj en 1857. En la sama jaro, la aŭtobiografio, Ma biographie, estis publikigita. En 1860 li publikigis siajn leterojn en kvar volumoj, *Correspondance*.

 Verkaro 
eta|Pierre-Jean de Béranger, la kreinto de populara franca melodio titolita "La Rosalie", el kiu la Nacia himno de Malajzio estis adoptita.
eta|Muziko kaj unua verso de "Le Vieux drapeau" ("La malnova flago", 1820)
Inter liaj plej famaj kantoj estas:

 La Sainte Alliance des peuples
 La Malnova Flago
 La Maljuna Serĝento
 La Infanoj de Francio
 La Ŝtormo
 Tago de Majo
 La memoroj de la popolo
 La Ĉampiono de Azilo
 Adiaŭ al gloro
 La Dio de bonaj homoj
 La Bona Malnova
 Les Hirondelles
 La Kvar Aĝoj
 La Diluvo
 La islama papo

En modernaj literaturaj studoj li ricevas malmulte da atento, sed ĉe la kulmino de sia agado en la 1830-aj jaroj li estis konsiderata unu el la plej elstaraj francaj poetoj, kaj estis komparita kun homoj kiel Victor Hugo kaj Alphonse de Lamartine.

 Literaturo 
maldekstra|eta|Busto de Pierre-Jean de Béranger de David d'Angers (1829).

 Casedesus, Francis (1865): Chansons de Béranger anciennes et posthumes Garnier frères
 Janin, Jules (1865): Béranger et son temps
 Touchard, Jean (1968): La gloire de Béranger, (doktora tezo)
 Baudez, François (2006): Pierre-Jean de Béranger, poète national, tomo 1, le dormeur du val, Yvelinedition.
 Juna, Vilhelmo. Cent kantoj de Pierre-Jean de Béranger (Londono: Chapman kaj Hall, 1847). Angla kaj franca teksto.

 Referencoj 

 Eksteraj ligiloj 

 Le cinq mai (Aranĝo de Berlioz al  libretto de Berenger - Petrucci Muzika Biblioteko)

Kategorio:Naskiĝintoj en 1780
Kategorio:Mortintoj en 1857
Kategorio:Entombigitoj en la tombejo Père-Lachaise
Kategorio:Francaj poetoj
Kategorio:Francaj komponistoj
Kategorio:Francaj erotikaj verkistoj
Kategorio:Francaj malliberuloj
Kategorio:Membroj de la konstitucifara asembleo de 1848