La Albatro

La Albatro (fr: l'Albatros) estas la dua poemo de la dua eldono (1861) de la poemaro La Floroj de l'Malbono fare de Charles Baudelaire. La poemaro aperas por la unua fojo en 1859 en  La Revue française, kies nomo estas la titolo de pluraj francaj literaturaj periodaĵoj, eldonitaj ekde 1828.

La Albatro apartenas al la sekcio «Spleno kaj Idealo». Ĝi entenas kvar kvarversojn konsistantajn el aleksandroj kun krucaj rimoj, alterne inaj kaj viraj.

 Teksto en la franca 
Souvent, pour s’amuser, les hommes d’équipage

Prennent des albatros, vastes oiseaux des mers,

Qui suivent, indolents compagnons de voyage,

Le navire glissant sur les gouffres amers.

À peine les ont-ils déposés sur les planches,

Que ces rois de l'azur, maladroits et honteux,

Laissent piteusement leurs grandes ailes blanches

Comme des avirons traîner à côté d'eux.

Ce voyageur ailé, comme il est gauche et veule !

Lui, naguère si beau, qu'il est comique et laid !

L'un agace son bec avec un brûle-gueule,

L'autre mime, en boitant, l'infirme qui volait !

Le Poète est semblable au prince des nuées

Qui hante la tempête et se rit de l'archer ;

Exilé sur le sol au milieu des huées,

Ses ailes de géant l'empêchent de marcher.

 Traduko en Esperanton (far Kálmán Kalocsay)

Kelkfoje, por amuzo, ŝipanoj kapt-akiras

Albatrojn, ĉi grandegajn ventbirdojn de la mar',

Kiuj, indiferentaj vojaĝkunuloj, iras

Post ŝip' glitanta super amara abismar'.

Apenaŭ ili estas metitaj ŝipoplanke,

Ĉi reĝoj de l' lazuro, mallerte kaj kun ĝen',

Grandajn flugilojn blankajn jen trenas ambaŭflanke,

Kiel remilojn pezajn, kun kompatinda pen'.

Ĉi vojaĝant' flugila inerte nun hezitas.

Ĵus nura bel', kaj nune: malbel' komika jam.

Jen, iu ĝian bekon per kurba pip' incitas,

Alia ĝin, fluginton, imitas dum la lam'.

Similas la poeto al tiu princ' de l' nuboj,

Kiu la ŝtormon ĝuas, kaj ridas je l' pafant',

Kaj kiun, tere, sube, ĉe mokrideg' de buboj,

Malhelpas iri ĝiaj flugiloj de gigant'.

Kategorio:Poezio de Francio