Fajnbeka konuro

La Fajnbeka konuro (laŭ la latina scienca nomo Enicognathus leptorhynchus, sed ankaŭ Maldikbeka konuro) estas malgranda papago el genro Enicognathus specio en la familio Psittacidae. Ĝi estas endemio de Ĉilio, kie oni konas ĝin laŭ la loka ordinara nomo choroy [ĉoROJ].Collar, N., E. de Juana, kaj P. F. D. Boesman (2020). Slender-billed Parakeet (Enicognathus leptorhynchus), versio 1.0. En Birds of the World (J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D. A. Christie, kaj E. de Juana, Editors). Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA.  Alirita la 15an de Marto, 2023

Taksonomio kaj sistematiko
La Fajnbeka konuro nomiĝis ankaŭ Enicognathus byroni, sed la nuntempa specia epiteto leptorhynchus havas prioritaton. Ĝi kunhavas sian genron kun la Ferruĝa konuro (E. ferrugineus) kaj estas monotipa.

Aspekto
eta|maldekstre|200ra|
La Fajnbeka konuro estas ĉirkaŭ 40 cm longa. La nomo de la specio devenas de ĝia tre plilongigita mandiblo. Ambaŭ seksoj estas similaj. Plenkreskuloj havas ruĝan frunton kaj bridojn en alie flavverda vizaĝo. Iliaj supraj partoj estas obtuze verdaj. Iliaj malsupraj partoj estas flavecverdaj kun ruĝeta makulo sur la ventro. Ankaŭ ilia vosto estas ruĝeta; iliaj flugiloj estas plejparte verdaj kun bluetverdaj unuarangaj flugilplumoj. Nematuraj birdoj similas al plenkreskuloj sed estas pli malhelverdaj kaj havas blankecan haŭton ĉirkaŭ la okuloj.

Distribuado kaj habitato
La Fajnbeka konuro estas endemia de centra Ĉilio inter Metropola Regiono Santiago kaj regiono Los Lagos; ĝi vivas ankaŭ en Aisén, sed rare, kaj estis registrita kiel vaganta en Argentino.Remsen, J. V., Jr., J. I. Areta, E. Bonaccorso, S. Claramunt, A. Jaramillo, D. F. Lane, J. F. Pacheco, M. B. Robbins, F. G. Stiles, kaj K. J. Zimmer. 30a de Januaro 2023. Species Lists of Birds for South American Countries and Territories.  Alirita la 39an de Januaro, 2023

La Fajnbeka konuro ĉefe loĝas en sudaj fagaroj (Notofagoj) kaj arbaroj dominitaj de "ĉilia pino" (Araucaria araucana). Ĝi troviĝas ankaŭ en proksimaj duonmalfermaj areoj, ranĉteroj, kaj en kultivataj areoj, ĉiuj el ili kutime vintre. Ĝi plejparte troviĝas game tiom alte kiom ĝis 2 000 m.

Kutimaro
Movoj
La maldikbeka konuro moviĝas de la pli altaj altitudoj al pli malaltaj en la aŭstralaj vintraj monatoj de majo ĝis septembro.

Manĝado
La tutjara dieto de la maldikbeka konuro inkluzivas semojn de herbo kaj kardo, burĝonojn kaj berojn. Aŭtune la semoj de Araŭkario estas grava komponanto; ŝajne ĝia nekutima beko estas adaptita por nutri sin per ili. Ankaŭ semoj de Notofago gravas dum aliaj tempoj de la jaro. Ĝi estas grava agrikultura plago sur la Insulo Ĉiloe.

Reproduktado
La maldikbeka papago reproduktiĝas inter novembro kaj februaro. Ĝi kutime nestas en arbaj kavaĵoj kaj estas konata pro aldonado de branĉetoj por levi la fundon de profundaj kavaĵoj. Ofte pluraj paroj nestas en la sama arbo. Ĝi ankaŭ foje uzas rokajn fendojn kaj estis registrita faranta branĉetan neston en bambuo. Almenaŭ unu nesto enhavis 10 ovojn, sed oni suspektis, ke ili estis demetitaj de du inoj; alia nesto enhavis kvin ovojn. La kovado estas de ĉirkaŭ 26 ĝis 28 tagoj kaj elnestiĝo okazas ĉirkaŭ 42 ĝis 45 tagojn post eloviĝo.

Referencoj

 Juniper, T., kaj M. Parr (1998). A Guide to the Parrots of the World. Pica Press, East Sussex. 
 Remsen, J. V., Jr., C. D. Cadena, A. Jaramillo, M. Nores, J. F. Pacheco, M. B. Robbins, T. S. Schulenberg, F. G. Stiles, D. F. Stotz, kaj K. J. Zimmer. Versio 6a de Septembro 2007.  A classification of the bird species of South America. American Ornithologists' Union.
 Juniper, Tony, kaj Mike Parr; bildoj de Kim Franklin. 1998. Parrots: A Guide to Parrots of the World. Yale University Press. .

Eksteraj ligiloj

Aves de Chile: Fajnbeka konuro - Priskribo kaj fotoj

Kategorio:Papagedoj
Kategorio:Birdoj de Ĉilio