La verda elefanto

La Verda Elefanto () estas rusa primilita drama filmo el 1999. La reĝisoro mem, Svetlana Baskova, emfazis, ke la filmo estis konceptita kiel protesto kontraŭ la agreso de Rusio en Ĉeĉenio - la unua milito de la Rusa Federacio. Por pravigi tion la Federacia Sekureca Servo eĉ enscenigis eksplodojn de etaĝkonstruaĵoj tra Rusio, pasigante ilin kiel agojn de ĉeĉenaj aktivuloj, laŭ Aleksandr Litvinenko.Горбачёв А.В., Зинин И.В. Песни в пустоту. Потерянное поколение русского рока 90-х. — М. : Corpus, 2014. — 448 с. 

Ĝi montras la etoson de la post-sovetia epoko entute kaj fariĝis kulta filmo ne nur en Rusio, sed ankaŭ en Kazaĥio, Belorusio, Ukrainio kaj kelkaj aliaj post-sovetiaj landoj. La filmo estas inkludita en la 100 plej gravaj rusaj filmoj, kaj ricevis kelkajn premiojn ĉe festivaloj en EU-landoj

eta|190ra|maldekstre|Sergej Paĥomov, ĉefa rolulo.
La filmo estas plena de absurdaj kaj brutalaj scenoj, kiel emfazas la produktoro Oleg Mavromatti - la filmo ankaŭ baziĝas sur la rakontoj de rusoj kiuj partoprenis en la detruo de la urbo Grozno kaj celis montri tion kio okazis malantaŭ la kulisoj en la armetrupoj de Sovetunio kaj Rusio en la 1990-aj jaroj. Павлов А. В. Расскажите вашим детям. Сто одиннадцать опытов о культовом кинематографе. — М. : ИД ВШЭ. — ISBN

 Intrigo 
La filmo okazas meze de la 1990-aj jaroj ĉe gardistejo, kie du suboficiroj estas malliberigitaj pro disciplinaj malobservoj: "frenezulo" (rusa. Поехавший, Pojeĥavšij) el la vilaĝo kaj "frato" (rusa. Братишка, Bratiška) . Ambaŭ estas metitaj en ĉelon kun muroj pentritaj verde. La filmo komenciĝas per du leŭtenantoj diskutantaj historiajn faktojn kaj armeajn fablojn. La "frenezulo" rakontas al la "frato" pri kiel li amoris post trinkado de portvino, kiel li fekis en la Azova Maro, kiel li gustumis fekaĵojn, kaj kiel li preskaŭ estis seksperfortita dum sia militservo. Komence, la "frato" ridas pri ĉi tiuj rakontoj, sed poste ili komencas lin forte ĝeni.

La "frato" malsukcese provas silentigi la interparolanton. Rezulte, li deŝiras la ŝultrorimenojn de la "frenezulo". La "frenezulo" petegas la duan oficiron doni al li la ŝultrorimenojn, ĉar li "staris sur unu kruro kiel ardeo". Ridante, la "frato" konsentas pri la interkonsento, sed anstataŭ redoni la ŝultrorimenojn, li batas la "frenezulon". Malgraŭ la dolorosa i propinas alian ideon: plenum la agon de fekado sur la planko por senigi sian "fraton" de la supozeble ĝenaj muŝoj, kiuj pilgrimus al la fekaĵoj. Pro tiu ideo, la "frato" batas lin denove. Je la krioj de la frenezulo, alvenas gardisto kaj sendas la "fraton" purigi la necesejon per forko. Ne sciante kiel fari tion, li ne plenumas la taskon, kaj la gardisto, kolera, sendas la kondamniton reen al la "frenezulo". Li provas malstreĉigi la situacion kaj komencas kanti kanton, kiun li komponis pri la "verda elefanto". Poste, ambaŭ oficiroj iras al la lito.

eta|maldekstre|190ra|Vladimir Epifancev, ĉefa rolulo.
Dum la "frato" dormas, la "frenezulo" decidas surprizi lin. Li fekas en telero, ŝmiras iom da la fekaĵo sur la plankon, iom sur sian korpon, kaj manĝas iom da ĝi. Vekinte la "fraton", li proponas al li manĝi la restaĵojn de fekaĵoj el la telero, kiujn li nomas "dolĉa pano". La "frato" estas kolerigita de la ŝoka ago de sia ĉelkamarado kaj alvokas la aŭtoritatojn por izoli la "frenezulon". La krioj igas la gardiston reveni al la ĉelo, kiu denove sendas la "fraton" purigi la necesejon per ordinara forko. Tiam la ĉefa antagonisto, la kapitano, eniras la ĉelon kaj, kolerigita de la agoj de la "frenezulo", komencas prelegon pri la Pacifika Teatro de la Dua Mondmilito. Post la prelego, la kapitano demandas la gardiston, kion li ŝatus fari kun la "frenezulo". Ricevinte la respondon "detruu", la kapitano permesas al li bati la kaptiton.

Post la batado, la gardisto kondukas lin al la kelo ("fosaĵo"), kien la "frato" estis antaŭe sendita. Tie la kapitano komencas moki siajn kaptitojn kaj la gardiston laŭ ĉiu ebla maniero. Post la ĉikanado, la gardisto iras al sia oficejo por manĝi kaj pripensas kiel li fariĝos kolonelo kaj venĝos sin kontraŭ la kapitano (juĝante laŭ la afiŝo sur la muro kun la surskribo 1986, la gardisto eltenas ĉi tiun traktadon jam de multaj jaroj, kaj la nigrablanka sceno estas retromemoro), kaj nur du suboficiroj kaj la gardista komandanto restas en la kelo. La kapitano devigas la "frenezulon" fari felacion sur li. La "frato", kiu rigardas tion, tute freneziĝas. Li prenas pecon de kiraso, batas la kapitanon, mordas lian gorĝon, seksperfortas la kadavron kaj diserigas ĝin. Post tio, la "frato" komencas moki la "frenezulon", ŝmirante sangon sur lian vizaĝon, kaj, metante trakeon ŝiritan el la gorĝo de la kapitano en lian buŝon, devigas lin "blovi". Komprenante kion li faris, li sinmortigas per tratranĉado de siaj pojnoj. Nur la "frenezulo" restas viva, kiu malsukcese provas savi sian mortintan "fraton".

Komprenante, ke lia kamarado ne povas esti savita, la "frenezulo" krias pro malespero. La gardisto revenas al la sangotrempita kelo kaj trovas nur la "frenezulon" vivanta en maro da sango. La gardisto komencas ripeti, ke li estas kolonelo (li vere havis kolonelan uniformon kaj ŝultrorimenojn) kaj konvinkas la "frenezulon" iri kun li al iu parado. La gardisto tiam grimpas sur la seĝon kaj provas pendigi sin. La kaptito uzas la trakeon, antaŭe ŝiritan el la gorĝo de la kapitano, por elbati la seĝon de sub la gardisto. Li mokas la kadavron kantante pri la "verda elefanto" kaj mimante sekson, antaŭ ol endormiĝi inter la kadavroj.

 Recenzo 

La filmo origine estis amatora filmo sed akiris vastan popularecon inter dekoj da milionoj da homoj en Orienta Eŭropo kun la disvastiĝo de la Interreto, precipe en la 2010-aj jaroj. La 6-an de majo 2022, la filmo estis malpermesita de distribuado en Rusio laŭ krima artikolo pro "falsaĵoj pri la armeo" 100 главных русских фильмов 1992–2013 Светлана Баскова и Сергей Пахомов: Пара снов для протокола Все наше навсегда «Я — Пахом»: как превратить свою биографию в произведение искусства.

 Referencoj 

Kategorio:Rusiaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 1999