Pulcirko

Pulcirko estas kermesa allogaĵo en kiu puloj veturas malgrandajn ĉaretojn aŭ karuselojn , pafas pilkojn en golejojn, kaj plenumas similajn trukojn. Pro la eta grandeco de la bestoj kaj la rilata scenejo, tuta pulcirko povas esti akomodita en valizo.

La komplekseco de ilia trejnado kaj la miro de la publiko ŝuldiĝas al la eta longo de ĉi tiuj insektoj (1,5 ĝis 3,3 mm longaj), postulante la uzon de pligrandigaj lensoj en multaj kazoj. En la pasinteco, ĉi tiuj spektakloj ĝuis grandan popularecon.

 Historio 
Spektaklistoj kun pulcirkoj kutimis esti norma parto de foiroj kaj popolfestivaloj kiel vojaĝantaj cirkoj en Eŭropo de la 19-a jarcento kaj ili estis ofta fenomeno tiutempe. Verŝajne, la unuaj cirkoj de ĉi tiu tipo ekzistis antaŭ ĉirkaŭ 300-400 jaroj. La originala celo estis montri la sofistikecon en kreado de ĉiam pli maldikaj metalaj kabloj, kaj teknikan ekspozicion de oraĵistoj kaj horloĝistoj. La maniero demonstri tion estis krei malgrandajn sed funkciajn veturilojn, kies mova forto estis la puloj ligitaj al tiuj tre maldikaj kabloj. En la 1840-aj jaroj, la italo Louis Bertolotto komprenis, ke li povus transformi tion en monprofitan distran spektaklon.

Ĉirkaŭ la mezo de la 20-a jarcento, la pulcirko malaperis. Inter la kialoj de tio estas la higieno, kiun ni konservas, kaj sufiĉe ofta uzo de insekticidoj, kiuj kaŭzas, ke malpli da homaj puloj troviĝas en homa ĉirkaŭaĵo. Homaj puloj estas pli grandaj kaj pli fortaj ol hundaj kaj kataj puloj, kiuj ne kapablas plenumi la bezonojn de la cirko.

Hodiaŭ restas tre malmultaj. Kelkaj magiistoj kaj klaŭnoj prezentas kun variaĵoj sen veraj puloj; anstataŭe, ili uzas mekanikajn, magnetajn kaj elektrajn aparatojn, kiuj donas la impreson, ke vivaj puloj plenumas la trukojn.

 Funkcio 
Ĉar puloj ne povas esti dresitaj, ili devas esti dividitaj en tiel nomatajn saltantojn kaj kurantojn per observado, kiuj poste plenumas la diversajn trukojn. La tapiŝetoj estas teksitaj per fajna arĝenta fadeno, ekz. ligita al kaleŝeto. Saltantoj bone trafas golojn ĉar, kiam lerte metitaj sur malgrandan pilkon, ili povas ĵeti ĝin for de si dum provado salti.

Tiaj cirkaj prezentaoj kutime prezentis kurajn konkursojn por puloj, kiuj estis jungitaj al pentritaj miniaturaj ĉaretoj. La puloj veturus la ĉarojn laŭ la trako, kaj spektantoj amasiĝintaj ĉirkaŭ la malgranda cirko vetus je la plej rapida pulo, simile al vetado je ĉevalvetkuro .

La posedanto de la puloj ligis malgrandan maŝon al la pulo kaj jungis ĝin al malgranda kaleŝeto. La puloj, kiuj ne kapablis salti, daŭre moviĝis nur per piedirado. Je la fino de la spektaklo, la cirkoposedanto permesus al la puloj sensoifigi sian soifon per sia sango antaŭ ĉiuj.

Alia spektaklo estas saltkonkurson inter la puloj. Por mezuri la salton de la pulo, tenu ĝin milde per forcepso kaj trempigu ĝiajn krurojn en likva tinkturo. Poste ili metis la pulon sur la tablon, lasis ĝin salteti, kaj mezuris la distancon inter ĝiaj piedsignoj inter saltoj.

La puloj uzataj en pulcirkoj estas homaj puloj ( Pulex irritans ). Ili havas potencegajn malantaŭajn krurojn, kiuj ebligas al ili salti, levi, ĵeti aŭ movi objektojn, kiuj estas multe pli grandaj ol ili mem kaj tial videblaj al la publiko. Ĉi tiu kapablo de la pulo devenas de la kvanto de eksploda forto kiun ĝi povas produkti, analogie ekvivalenta al homo movanta aviadilon. Dum la malmultaj monatoj, kiujn puloj vivas, ili devas kreski kaj akiri trejnadon antaŭ ol ili povas prezenti post kelkaj semajnoj aŭ monatoj. 

 Referencoj 

 Eksteraj ligiloj 

Kategorio:Insektoj en kulturo
Kategorio:Dresado
Kategorio:Scena arto
Kategorio:Cirko