Adrian Paci

Adrian PACI (naskita la 28-an de januaro 1969 en Ŝkodro, Albanio) estas albana artisto, kiu laboras kun fotografio, filmoj, objektoj kaj instalaĵoj.
eta| La Kolono estas videinstalaĵo de Adrian Paci el 2013. Ĝi priskribas la kreadon de la prezentita artaĵo el bloko de marmoro.

 Vivo kaj kariero 
Paci studis arton ĉe la Arta Akademio de Tirano, studante kun Profesoro Edi Rama (iama urbestro de Tirano kaj ekde 2013 ĉefministro de Albanio) kaj trejniĝante en kursoj pri figura arto, la solaj eblaj artkursoj, ĉar ili estis truditaj de la reĝimo en Albanio en tiuj jaroj.

En la 1990-aj jaroj li interesiĝis pri eksperimentaj artaj movadoj en Albanio. Li forlasis sian patrujon en 1997 dum la tumultoj en la lando (d:Q1503280) kaj ekloĝis en Italio.

Paci vivas kaj laboras en Milano kaj estas reprezentita tie ekde 2011 de la Francesca Kaufmann Galerio kaj en Zuriko de la Peter Kilchmann Galerio.

En 2010 li partoprenis la simpozion "Lost in Translation" (kiu poste naskis la premion "Art, Heritage and Human Rights") organizitan ĉe la Triennalo de Milano fare de Connecting Cultures.

Lastatempaj solaj ekspozicioj inkluzivas la vojaĝantan ekspozicion Vite in transit ĉe la Jeu allo Paume en Parizo (2013), ĉe la PAC en Milano (2013), ĉe la Röda Sten Konsthall en Göteborg (2014) kaj ĉe la MAC, Musée d'art contemporain de Montréal (2014).

 Verkado 
Konsiderinda parto de la verkaro de Adrian Paci estas dediĉita al la temo de perdo, de forlaso de la propra lando por alfronti novajn realaĵojn kaj la estontecon, kiun oni deziras. Temo evoluigita el la sperto de elmigrado, esprimita per la rakonto pri memoro, aktuala kaj universala temo, kiu ampleksas la kondiĉojn de ĉiuj elmigrantoj.

En siaj verkoj Paci ne interesiĝas pri elstarigo de la politikaj kaj sociaj dinamikoj de Albanio, sed pri inspiriĝo el realaj homaj eventoj, kiujn li konas kaj persone spertis, ĉerpante el ili la sencon de la vivo mem, tuŝante la plej profundajn sentojn.

Paci kreas siajn verkojn uzante diversajn teknikojn kaj materialojn, sen preferi unu aparte, determinante rimarkindan liberecon de esprimo kaj stilo, rezultante en pentraĵoj, fotoj, skulptaĵoj kaj filmetoj.

Lia bilda aliro aperis en du serioj de pentraĵoj, kreitaj ĉe lia alveno en Milano fine de la 1990-aj jaroj. En la unua, li prenis realismajn, ĉiutagajn kaj sanktajn pentraĵojn el sia geedziĝa filmeto, dum la dua estas kolekto de pentraĵoj prenitaj el kadroj el la filmo de Pasolini "La Evangelio laŭ Mateo" (d:Q1167120), al kiu la artisto ankaŭ dediĉis instalaĵon titolitan Cappella Pasolini. En ĉi tiuj verkoj la artisto uzas Pasolinian esprimivon, kiel omaĝon al la granda reĝisoro kaj kulturulo kaj ĉefe por formi sian propran bildan lingvon, en kiu esprimi sian vizion de la realeco. La elekto de Pasolini fare de Paci atestas la proksimecon inter la du, ambaŭ ekzilitoj kaj kun forta sento de respondeco al la socio.

Inter la fino de la 1990-aj jaroj kaj la 2000-aj jaroj li faris siajn unuajn filmetojn Albanian Stories kaj Real game, kiuj traktas la okazaĵojn de albana anarkio inter dramo kaj fantazio, en kiuj lia filineto Jolanda estas la ĉefrolulino.

Alia verko en kiu li portretas sian filinon estas la foto La Princino, kiu estas deziro por la deziroj kaj revoj de la knabineto, en kiu la knabineto videblas vestita kiel princino sidanta en pozo ene de la luksa Palazzo Visconti en Milano, kie ŝia patro laboris kiel restaŭristo dum siaj fruaj tagoj en Italio.

En 2001 li faris la filmeton Apparizione, en kiu lia filino Tea deklamas parton de infanrimaro en la albana lingvo kaj en posta filmeto ĉiuj parencoj, geavoj kaj onkloj finas la saman infanrimaron. La filmeto emfazas la ligon, kiu unuigas homojn, kaj samtempe la malfacilecon administri kaj konservi tiujn malproksimajn rilatojn, eble destinitajn fariĝi ĉiam pli malproksimaj.

El la sama periodo, *Post la Muro estas kelkaj muroj*, ĉi tiu verko ankaŭ ligiĝas al la temo de enmigrado kaj baroj, kaj la malgranda pentraĵo *Ĝi ne estis Spektaklo*, en kiu estas la bildo de soldato, reprezentas kritikon pri la vuendebleco de la temoj de milito kaj sufero.

En aliaj verkoj Paci estas fascinita de la malforteco kaj sensekureco de homo kaj lia kondiĉo, kiel ekzemple: la filmeto "Slowly" kiu portretas maljunan virinon, la filmetoj "I Love the Gallerist" kaj "They Loved Me" en kiu galeriposedantoj lasas sin esti manipulitaj kaj influitaj, la filmeto "Turn On" kaj fotoj en kiuj senlaboruloj tenas lampon en siaj manoj, la pilgrima bildo de Maria fuĝanta el Albanio kaj la Turkoj, kaj ankaŭ la filmeto "Klodi", en kiu estas rakontita la aventura kaj drama rakonto de albana viro.

En serio de fotoj kaj rezina skulptaĵo, modelita laŭ sia propra korpo, Paci montras sin kun tegmento renversita sur siaj ŝultroj, por signifi la oferon forlasi tion, kion ni konsideras plej altvalora, tion, kion ni konas, tiujn, kiujn ni amas, por la neceso, kiu puŝas nin al la nekonataĵo, dubo, nova komenco.

Flash Mercedes estas anstataŭe foto kiu prezentas la internon de la bagaĝujo de Mercedes, en kiu estas la kadavroj de kelkaj ŝafidoj, la verko estis inspirita de hazarda observado dum Paci kaj amiko sidis en drinkejo dum vizito en Tirano.

Kompare kun la antaŭaj verkoj de Adrian Paci, Per Speculum (2006) ne ĉerpas inspiron de specifa epizodo sed ŝajnas ŝvebi en nedifinita tempo kaj en loko kun arketipa karaktero. La ĉefroluloj de ĉi tiu 35mm filmo estas grupo da infanoj, kiuj, post detruo de la spegulo en kiu ilia bildo speguliĝas, uzas la fragmentojn por defii la sunon. Grimpante la branĉojn de grandega arbo, la infanoj reflektas la lumon per speguloj, tiel plenigante la planton per pulsanta vigleco. La rompo de la spegulo, ago kiu estas drama kaj memdetrua en si mem, estas neatendite sekvata de la liberiga gesto de la ludo kaj, samtempe, de inversigo de perspektivo per kiu la lumradioj estas direktitaj al la spektanto, kiu estas kvazaŭ inkludita en la koro de la sceno. La titolo de la verko prenas multe komentariitan frazon el la Unua Letero de Sankta Paŭlo al la Korintanoj, " videmus nunc per speculum in aenigmate tunc autem facie ad faciem " 13:12 ('Nun ni vidas en spegulo malklare; poste vizaĝo kontraŭ vizaĝo'), kiu diskutas la temon de homa scio, limigita al 'spegula', nerekta vizio. Sed en la filmo ĝuste ĉi tiu spekulareco, ĉi tiu ludema mediacio ebligas la revelacion de beleco en la simpla natura elemento.

La filmeto *Provisional Detention Center* (2007) okazas en la flughaveno de San Jose, Kalifornio, kaj prezentas plurajn enmigrintojn atendantajn esti repatrujigitaj sur tio, kio ŝajnas esti la ŝtupoj de aviadilo. Malrapide, la ŝtuparo pleniĝas de homoj, viroj kaj virinoj, sed la aviadilo, en la filmeto, malrapide alvenas. La ĉefroluloj restas kaptitaj inter stato de transiro kaj totala senmoveco, stato kiu parolas pri la dislokigo de migrantoj tra la mondo.

La filmeto La Kolono (2013), antaŭprezentita ĉe la muzeo Jeu de Paume en Parizo okaze de la ekspozicio Vies en Transit (Vioj en Transito ), sekvas la vojon de bloko da marmoro eltirita el ŝtonminejo proksime de Pekino. La bloko estas prilaborita kaj formita dum la vojaĝo per ŝipo de Ĉinio al Eŭropo, de oriento al okcidento, fine fariĝante korinta kolono. En La Kolumno, Adrian Paci elstarigas ekzacerbitan ekonomian strategion, en kiu la dinamiko de mendado kaj ofertado estas prenita al ekstremoj, paradokse igante la liverajn kaj produktadtempojn de la produkto koincidi. La verkon karakterizas granda poezia intenseco kaj spac-tempa nedetermineco, kiu plenigas la scenojn per sento de transcendeco. Ekfunkciante de novaĵo, kiel ekzemple la ekzisto de 'Navi officina', la reflekto pridubas konceptojn kiel kultura aŭtenteco, la mekanismoj de cirkulado de ideoj kaj varoj, kaj samtempe provizas intensan metaforon pri vivado, kiu vidas ekziston kiel vojaĝon kiu transformas nin laŭvoje.

 Ekspozicioj (elekto) 

 2014: Ludtempo. Municipa Galerio en la Lenbachhaus, Munkeno, 15-a de marto ĝis 29-a de junio; Ekspoziciita verko: Turn On (2004)
 2013: Vivo en Transito. Galerie Nationale du Jeu de Paume, Parizo
 2011/12: Centro di Permanenza temporanea. ZKM, Muzeo de Nuntempa Arto, Karlsruhe
 2011: Enŝaltu, 2004. Studgalerio, Universitato Johann Wolfgang Goethe Frankfurto ĉe Majno
 2011: La Privata Muzeo. Galleria d'arte moderna di Bergamo, Bergamo, Italio
 2010: Gastamo, Akceptado de Fremduloj. Muzeum Sztuki w Łodzi, Łódź, Pollando
 2010: Homa Kondiĉo. Kunsthaus Graz, Graz, Aŭstrio
 2010: Adrian Paci: Elektra Bluo. Filmo. Kunsthaus Zuriko, Zuriko
 2009: Luiziana Muzeo de Moderna Arto, Humlebæk, Danio
 2009: Universala Kodo. La Potenca Domo, Toronto, Kanado
 2008: Strato kaj Studio. Tate Modern, Londono
 2008: Adrian Paci. Arta Asocio Hanovro, Hanovro
 2007: Senso Unico. MoMA PS1, Novjorko
 2007: Daŭre Moviĝante: Adrian Paci. Muzeo ĉe la Orienta Muro, Dortmund
 2006: Transkulturo. Bunkier Sztuki, Krakovo
 2005: 51-a Biennale di Venezia, Venecio
 2005: Moderna Museet, Stokholmo
 2005: Perspektivoj 147: Adrian Paci. Muzeo de Nuntempa Arto de Houston, Houston, Teksaso, Usono
 2004: I Nuovi Mostri/Vivo estas Bela. Fondaĵo Nicola Trussardi, Milano
 2003: Sango kaj Mielo - La estonteco estas en Balkanio. Kolekto Essl, Klosterneuburg, Aŭstrio
 2002: Belaj Fremduloj - Albana Arto. ifa Galerio, Bonn, 2001: ifa Galerio, Berlino
 2001: Adrian Paci: Albanaj Rakontoj. Bildmuseet Umeå, Umeå, Svedio
 1998: Permanenta Malstabileco. Nacia Artgalerio, Tirano, Albanio

 Eksteraj ligiloj 


 Paci en la interreto fare de tiscali

Kategorio:Albanaj artistoj
Kategorio:Vidartistoj