Érik Orsenna

Érik ORSENNA (pseŭdonimo de Erik ARNOULT; naskiĝis la 22-an de marto 1947 en Parizo) estas franca verkisto, ekonomikisto kaj politikisto.

 Kariero 
Post studado de filozofio, politiko, kaj ĉefe ekonomiko, li fariĝis esploristo kaj instruisto pri internacia ekonomiko kaj evoluekonomiko (Universitato de Rouen, Universitato de Parizo, École Normale Supérieure kaj London School of Economics). Li fariĝis konsilisto de la Ministerio pri Kunlaboro en 1981 apud Jean-Pierre Cot, respondeca pri krudmaterialoj kaj multflankaj intertraktadoj. Post esti kultura konsilisto de la tiama franca prezidanto François Mitterrand de 1983 ĝis 1984, li estis nomumita Komandanto de Peticioj al la Ŝtata Konsilio en decembro 1985, poste Ministro de Ŝtato en julio 2000.

Li publikigas akademiajn artikolojn kiel la ekonomikisto "Erik Arnoult" uzante sian veran nomon. Li ankaŭ estas kunaŭtoro de pluraj scenaroj, inkluzive de la filmo Indochine.

Paralele al siaj registaraj kaj publikaj agadoj, Orsenna daŭre verkas. Liaj verkoj reflektas vastan gamon da liaj interesoj, inkluzive de vojaĝado (Orsenna vizitis ĉirkaŭ 80 landojn), la maro, muziko kaj la franca lingvo. Ĉi tiu rondo konstante kreskas, ĉar Orsenna, laŭ sia propra konfeso, havis akran kaj nesatigeblan soifon por nova scio dum sia tuta vivo. Tiel, en la aĝo de 55 jaroj, li malkovris, ke li ne komprenas la natursciencojn kaj decidis kompensi la perditan tempon. En 2005, lia libro "Portrait du Gulf Stream" (Portreto de la Golfa Marfluo) estis publikigita, en kiu li parolas en alirebla lingvo pri kiel fluoj formiĝas kaj kiel ili influas la vivon sur nia planedo, la Tero. Gajninto de multaj literaturaj premioj kaj eminenta ŝtatisto, li ne ripozas sur siaj laŭroj.

 Verkado 
Eric Orsenna komencis verki en la aĝo de dek jaroj, influite de bildstrioj (ĉefe Tinĉjo) kaj la romanoj de Dumas. Laŭ lia propra rakonto, lia unua publikigita romano, Loyola's Blues (aŭtobiografia rakonto pri la vivo de knabo en jezuita kolegio), estis fakte lia dektria, sed li neniam montris la antaŭajn al iu ajn. Fakte, li forĵetis dek unu el ili post legado de La Stana Tamburo de Günter Grass kaj Cent jaroj da soleco de Márquez, kiuj faris grandegan impreson sur lin.

La dua romano, La Vie comme à Lausanne (La Vivo kiel Laŭzano), estis bone akceptita de la kritikistoj kaj gajnis la premion Roger Nimier. 

Ekde la 1970-aj jaroj, Orsenna publikigis averaĝe unu libron jare. En 1988, li gajnis la Premion Goncourt pro sia romano Kolonia Ekspozicio (L'exposition coloniale). Lia verkaro distingiĝas pro sia diverseco de ĝenroj: romanoj, eseoj, popularsciencaj verkoj, porinfana literaturo. Enamiĝinte al sia gepatra lingvo, Orsenna ĉiam revis prezenti ĝiajn riĉaĵojn al la pli junaj generacioj kaj verkis serion da libroj por junaj francoj ( La grammaire est une chanson douce, ktp.), kies herooj faras veran vojaĝon tra la lando de la lingvo. Por Eric Orsenna, la franca lingvo estas "amiko, komplico kaj savanto", "la plej bela el la trezoroj kreitaj kune dum dek du jarcentoj". Orsenna verkas ĉiutage de la sesa ĝis la naŭa matene. Li perceptas la fruan matenon kiel daŭrigon de la nokto, do skribi por li estas daŭrigo de sonĝoj.

 Verkaro 

 1974  : La bluso de Loyola, red. " Ĉi tio "
 1977 : La Vie comme à Lausanne, eldonita de "Seuil" (Premio Roger-Nimier)
 1980  : Une comédie française, red. "Ĉi tio"
 1981 : Villes d'eaux, kunaŭtorita kun Jean-Marc Terrasse, publikigita fare de "Ramsay"
 1988  : L'Exposition coloniale, publikigita fare de "Seuil" (Premio Goncourt)
 1990  : Rêves de sucre, red. Hachette
 1992  : Besoin d'Afrique, kun Eric Fottorino kaj Christophe Guillemin, red. Fayard
 1993  : Granda Amo, red. "Ĉi tio"
 1995  : Mésaventures du paradis: mélodie cubaine
 1995: Rochefort et la Corderie royale
 1996  : Histoire du monde en neuf guitares, kun Thierry Arnoux, red. Fayard
 1997  : Deux étés, red. Fayard
 1998  : Longtemps, red. Fayard
 2000  : Portrait d'un homme heureux : André Le Nôtre, red. Fayard
 2001  : La grammaire est une chanson douce, red. Stoko
 2002  : Sinjorino Bâ, eldonita de Stock
 2003  : Les Chevaliers du Subjonctif, red. Stoko
 2004  : Dernières nouvelles des oiseaux, red. Stoko
 2005  : Portreto du Golfa Kurento. Éloge des courants: promenado, red. "Ĉi tio"
 2006  : Vojaĝo de la kotonaj salajroj. Malgrandaj prezoj de tutmondiĝo I, red. Fayard (premio por la libro pri ekonomiko).
 2006: Salut au Grand Sud, kun Isabelle Autissier, publikigita fare de Stock
 2007  : La Révolte des accents, red. Stoko
 2007: Le Facteur et le Cachalot, Les Rois Mages
 2008  : La Chanson de Charles Quint, red. Stoko
 2008: L'Avenir de l'eau. Petit précis de mondialisation II, 2009, red. Fayard (Premio Joseph Kessel)
 2008: Courrèges.
 2009  : Et si on dansait?, red. Stoko
 2010  : L'Entreprise des Indes, red. Stoko
 2010: Princesse Histamine, red. Stoko
 2012  : Sur la route du papier, red. Stoko
 2013  : La Fabrique des mots, red. Stoko
 2014  : Malio, ô Mali, publikigita fare de Stock (daŭrigo al Madame Bâ )

 Referencoj 

 Eksteraj ligiloj 

 L'Académie française biography
 Persona retejo

Kategorio:Premiitoj de Premio Goncourt
Kategorio:Membroj de la Franca Akademio
Kategorio:Lernintoj de IEP (Parizo)
Kategorio:Francaj veturverkistoj
Kategorio:Francaj verkistoj