Solinfano

Solinfano estas persono sen gefratoj, pro naskiĝo aŭ adopto

Temas pri infano kiu kreskas sen gefratoj. Solinfanoj ĝenerale ricevas pli da subteno kaj heredo ol infanoj kun gefratoj. Kio signifas, ke solinfanoj havas ekonomian avantaĝon. Observeblas ke infanoj en grandaj urboj pli emas ol iliaj samuloj en pli malgrandaj urboj kreski sen gefratoj. Tie mankas la familiaj kaj sociaj retoj, kiuj faciligas la edukadon de pli ol unu infano.

Solgepatreco estas gepatreco limigita al ununura ido, ĉu decidita aŭ neatendita.

 Superrigardo 
Tra la historio, solinfanoj estis relative maloftaj. Ekde ĉirkaŭ la mezo de la 20-a jarcento, la naskfrekvencoj kaj averaĝaj familigrandecoj akre falis pro pluraj kialoj, inkluzive de perceptitaj zorgoj pri homa troloĝateco kaj pli da virinoj havantaj sian unuan infanon pli malfrue en la vivo pro kontraŭkoncipado kaj virinoj en la laborantaro. 

La proporcio de familioj en Usono kun solinfanoj pliiĝis dum la Granda Depresio sed malpliiĝis dum la post-mondmilita bebhaŭso.  Post la fino de la Korea milito en 1953, la sudkorea registaro sugestis, ke civitanoj ĉiu havu unu aŭ du infanojn por akceli ekonomian prosperon, kio rezultigis signife reduktitajn naskfrekvencojn kaj pli grandan nombron da solinfanoj en la lando. 

De 1980 ĝis 2015, la politiko de unu infano en la Ĉina Popola Respubliko limigis la plimulton de gepatroj al nur unu infano, kvankam ĝi estis submetita al lokaj malstreĉigoj kaj individuaj cirkonstancoj (ekzemple, kiam ĝemeloj estis koncipitaj). 

Familioj povas havi solinfanon pro diversaj kialoj, inkluzive de: persona prefero, familiplanado, financaj kaj emociaj aŭ fizikaj sanproblemoj, deziro vojaĝi, streso en la familio, edukaj avantaĝoj, malfrua geedziĝo, stabileco, fokuso, tempolimoj, timoj pri gravedeco, progresinta aĝo, nelegitima naskiĝo, malfekundeco, eksgeedziĝo kaj morto de gefrato aŭ gepatro. La trofrua morto de unu gepatro ankaŭ kontribuis al malgranda procento de geedziĝoj produktantaj nur unu infanon ĝis ĉirkaŭ la mezo de la 20-a jarcento, sen mencii la tiam maloftan okazon de eksgeedziĝo.

Oni foje diras, ke solinfanoj pli emas evoluigi frumaturajn interesojn (pro pasigado de pli da tempo kun plenkreskuloj) kaj senti sin solecaj. Iafoje ili kompensas la solecon per evoluigado de pli forta rilato kun si mem aŭ evoluigado de aktiva fantazia vivo, kiu inkluzivas imagajn amikojn.

 Kialoj de solgepatreco 
Povas esti multaj kialoj, kial gepatroj decidas kontraŭ havi pliajn infanojn kaj favore al solinfano  :

 Sanaj kialoj por unu gepatro.
 La gepatroj ne volas pluajn infanojn.
 Infanoj kaj familio okupas malpli centran pozicion en la persona valorsistemo.
 La profesia kariero, ne la fondo aŭ pligrandigo de familio, estas la fokuso de la vivo.
 Pro malbonaj spertoj kun propraj gefratoj, similaj spertoj estas eviteblaj por solinfano.
 Pro limigita socia reto, infanprizorgadon malfacilas organizi.
 Aliaj familianoj aŭ zorgistoj ne tolerus decidon havi pli da infanoj.
 Malfavora vivsituacio malhelpas la realigon de ebla deziro pri pliaj infanoj.
 Pli da infanoj kondukas al pli altaj financaj ŝarĝoj, kiujn eble ne estos elportitaj.
 Timo iĝi (denove/pli forte) dependa de sia partnero pro havado de pli da infanoj.
 Deziro ne plu kontribui al la troloĝateco de la planedo.
 Sanproblemoj de la solinfano.

Iafoje nekongrueco de resuso (d:Q1712331) estas la kialo, kial ekzistanta deziro pri unu aŭ pluraj gefratoj por la unuenaskito ne plenumiĝas.

 Stereotipoj 
En okcidentaj landoj, solinfanoj povas esti stereotipigitaj kiel "dorlotitaj infanoj". G. Stanley Hall estis unu el la unuaj komentistoj, kiuj malbonfamigis solinfanojn, kiam li nomis ilian kondiĉon "malsano en si mem". Eĉ hodiaŭ, solinfanoj ofte estas stereotipigitaj kiel "egoismaj kaj dorlotitaj".  Dum multaj solinfanoj ricevas multan atenton kaj rimedojn por sia disvolviĝo, ne estas klare, ke, kiam analizitaj kiel grupo, ili estas troprotektitaj aŭ signife diferencas de infanoj kun gefratoj.  Susan Newman, socia psikologo ĉe la Universitato Rutgers kaj aŭtoro de Parenting an Only Child (2001), diras, ke ĉi tio estas mito: "Homoj diras, ke solinfanoj estas dorlotitaj, agresemaj, estremaj, solecaj kaj misadaptitaj," ŝi deklaris. "Estas centoj kaj centoj da esplorstudoj, kiuj montras, ke solinfanoj ne diferencas de siaj samuloj."  Tamen, aliaj esploroj pri instruistaj taksoj pri la sociaj kaj interpersonaj kapabloj de usonaj infanoj donis al solinfanoj pli malaltajn taksojn pri persona memregado kaj interpersonaj kapabloj. Dum pli posta studo ne trovis pruvojn, ke tio daŭris tra meza kaj supera lernejo,  aliaj esploroj montris, ke deficitoj daŭris almenaŭ tra la kvina klaso.  Ĝenerale, la plej multaj rezultoj ne subtenas la negativan vidpunkton pri solinfanoj, kvankam diferencoj ekzistas. Solinfanoj montriĝis per multaj studoj esti pli inteligentaj, sendependaj, bonkondutaj kaj maturaj ol siaj samuloj. 

En Ĉinio, perceptitaj kondutaj problemoj ĉe solinfanoj estas nomataj " Sindromo de la Eta Imperiestro "  kaj manko de gefratoj estas kulpigita pri kelkaj sociaj malsanoj kiel konsumismo kaj krimo. Tamen, lastatempaj studoj ne subtenas ĉi tiujn asertojn kaj montras neniujn signifajn diferencojn en personeco inter solinfanoj kaj infanoj el pli grandaj familioj.  La politiko de unu infano, kiu finiĝis en 2015, estas konjektita kiel la subesta kaŭzo de devigitaj abortoj, ina infanmortigo, neraportitaj naskoj  de bebinoj kaj estas sugestita kiel ebla kaŭzo malantaŭ la kreskanta krimfrekvenco kaj seksa malekvilibro de Ĉinio.

Popularaj amaskomunikiloj ofte asertas, ke solinfanoj trovas pli malfacile kunlabori en konvencia familia medio, ĉar ili ne havas konkurencon pri atento de siaj gepatroj kaj aliaj parencoj. Oni sugestas, ke konfuzo ekestas pri aĝnormoj kaj roloj, kaj ke simila efiko al kompreno okazas en rilatoj kun aliaj samuloj kaj junuloj dum la tuta vivo.  Krome, ekzistas kredo, ke multaj sentas, ke iliaj gepatroj metas ekstran premon kaj atendojn sur la solinfanon kaj estas perfektismaj.  Oni rimarkis, ke solinfanoj emas maturiĝi pli rapide.  Kelkaj psikologoj kredas je "solinfana sindromo", kvankam ekzistas malmultaj pruvoj por subteni tion. "Solinfana sindromo" estas la ideo, ke, kiel plenkreskuloj, homoj, kiuj ne havis gefratojn, pli verŝajne havas malpli evoluintajn sociajn kapablojn kaj kontraŭsociajn tendencojn, kiujn ili heredis de la infanaĝo.

 Referencoj 

 Vidu ankaŭ 

 soliĝinta gepatro
 unuinfana politiko 
Kategorio:1 (nombro)
Kategorio:Frateco
Kategorio:Familiplanado
Kategorio:Homa disvolvo
Kategorio:Patrozorgo
Kategorio:Familio
Kategorio:Infanoj