Konuro de El Oro

La Konuro de El Oro (Pyrrhura orcesi) kaj ankaŭ Papageto de El Oro estas malgranda papago el genro Pyrrhura; konata ankaŭ kiel Papageto de Sankta-Marta estas endanĝerigita specio en la familio Psittacidae. Ĝi troviĝas kiel endemio en Ekvadoro.

Taksonomio kaj sistematiko
La Konuro de El Oro estas monotipa. Oni supozas, ke ilia plej proksima parenco estas la Nigravosta konuro (P. melanura).Collar, N. kaj P. F. D. Boesman (2020). El Oro Parakeet (Pyrrhura orcesi), versio 1.0. En Birds of the World (J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D. A. Christie, kaj E. de Juana, Editors). Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA.  Alirita la 12an de Marto, 2023

Aspekto
La Konuro de El Oro estas 22 ĝis 24 cm longa kaj pezas 65 ĝis 75 g. Plenkreskaj maskloj havas plejparte verdan kapon kun ruĝaj frunto kaj bridoj. Iliaj supraj partoj estas verdaj. Ilia gorĝo, la flankoj de ilia kolo kaj ilia brusto estas verdaj kun grizecaj flavbrunaj strioj, donante malhelan skvamecan aspekton. La cetero de iliaj malsupraj partoj estas verdaj kun iom da malforta senbrila ruĝeco sur la ventro. Iliaj flugiloj estas plejparte verdaj kun ruĝaj primaraj kovriloj; iliaj unuarangaj flugilplumoj estas bluaj. Ilia vosto estas kaŝtanbruna kun verda bazo kaj malhelbruna malsupra flanko. Ilia beko estas malhelbruna kaj iliaj irisoj estas malhelaj kun nuda rozeca haŭto ĉirkaŭ ili. Inoj estas preskaŭ samaj kiel maskloj, sed kun multe reduktita ruĝo sur la frunto. Nematuraj birdoj similas al plenkreskuloj, sed kun eĉ malpli da ruĝo sur la kapo kaj flugiloj kaj neniu sur la ventro.

Distribuado kaj habitato
La papageto de El Oro troviĝas nur sur la okcidenta deklivaro de la ekvadoraj Andoj en la provincoj Azuay kaj El Oro. Ĝi estas konata nur el areo de ĉirkaŭ 3 800 km², kiu estas 5 ĝis 10 km larĝa kaj 100 km longa. Ĝi loĝas en humidaj subtropikaj kaj tropikaj arbaroj plejparte inter 600 kaj 1 300 m da alteco, sed estis trovita jam je 300 m kaj ĝis 1 800 m. BirdLife International (2020). "El Oro parakeet, Pyrrhura orcesi". IUCN Red List of Threatened Species. 2020: e.T22685851A181549899. doi:10.2305/IUCN.UK.2020-3.RLTS.T22685851A181549899.en. Alirita la 12an de Marto 2023. 

Kutimaro
Movoj
Oni ne konas ĉu la Konuro de El Oro havas iun modelon de movoj.

Manĝado
La Konuro de El Oro manĝas fruktojn kaj berojn; kelkaj konataj fontoj estas figoj (Ficus), Heliocarpus, Hieronyma, kaj Cecropia. Ili tipe manxgadas en aroj de ĝis ĉirkaŭ 15 individuoj, sed oni observis arojn tiom grandajn kiom ĝis de 60 individuoj.

Reproduktado
La reprodukta sezono de la Konuro de El Oro ŝajne daŭras de marto ĝis julio. Ĝi nestas en naturaj arbaj kavaĵoj, kiuj estis rimarkitaj ĝis 24 m supergrunde. Ĝi uzas diversajn arbojn, sed Dacroide peruviana ŝajne estas preferata. Ĝi ankaŭ uzas nestokestojn provizitajn de la Buenaventura Rezervejo. La Konuro de El Oro reproduktiĝas kunlabore, reprodukta paro estas akompanata de ĝis ses helpantoj.

Referencoj

 Arndt, T. (2008). Anmerkungen zu einigen Pyrrhura-Formen mit der Beschreibung einer neuen Art und zweier neuer Unterarten. Papageien 8/2008.
 Joseph, L. (2002). Geographic variation, taxonomy and distribution of some Amazonian Pyrrhura parakeets. Ornitologia Neotropical 13(4): 337–363.
 Juniper, T., kaj M. Parr (1998). A Guide to the Parrots of the World. Pica Press, East Sussex. 
 Remsen, J. V., Jr., C. D. Cadena, A. Jaramillo, M. Nores, J. F. Pacheco, M. B. Robbins, T. S. Schulenberg, F. G. Stiles, D. F. Stotz, kaj K. J. Zimmer. Versio 6a de Septembro 2007.  A classification of the bird species of South America. American Ornithologists' Union.
 Ribas, C. C., L. Joseph, C. Y. Miyaki (2006). Molecular systematics and patterns of diversification in Pyrrhura (Psittacidae), with special reference to the picta-leucotis complex. Auk 123(3): 660–680.
Schaefer, H. M., kaj Veronika Schmidt. Final Report El Oro Parakeet Project, Southwestern Ecuador 2002–2003. Rep. Google Docs. Web. 1a de Majo 2010. .

Eksteraj ligiloj

Kategorio:Papagedoj
Kategorio:Birdoj de Ekvadoro