Félix Leclerc

Félix LECLERC, OC, GOQ (n. la 2-an de aŭgusto 1914 en La Tuque ; m. la 8-an de aŭgusto 1988 en Saint-Pierre-de- L'Île-d'Orléans ) estis kanada kantisto-kantverkisto, poeto, aŭtoro, aktoro kaj politika aktivulo por franclingva Kebekio. 

Li estis nomumita Oficiro de la Ordeno de Kanado la 20-an de decembro 1968, kaj en 1982 li ricevis la titolon de Doktoro Honoris Causa de la Universitato de Montrealo.  Leclerc estis postmorte enkondukita en la Kanadan Kantverkisto-Halon de Famo en 2006 pro siaj kantoj "Moi, mes souliers", "Le P'tit Bonheur" kaj "Le Tour de l'île". "«Pieds nus dans l’aube» – La poésie de l’enfance".

Leclerc ludis gravan rolon en revivigo de la tradicio de kebeka popolkanto kaj estis forta voĉo por nacia patriotismo en Kebekio.

 Verkado 
La verko de Leclerc estas agnoskita pro vigligo de la arto de franca chanson, influante Georges Brassens, Guy Béart kaj Jacques Brel. Por kanada chanson, li estas unu el la fondintoj de ĝia moderna formo. 

Leclair verkis proksimume 160 kantojn. Lia verko montras iom da influo de klasika muziko, francaj popolkantoj, la verko de la pli frua kebekia kantisto Ovila Légaré, kaj kelta (irlanda kaj skota) folkloro. Leclair estis influita de francaj majstroj de la unua duono de la jarcento kiel Maurice Chevalier, Lucien Boyer, kaj Tino Rossi. Liaj rapidaj kordludoj memorigas pri cigana kaj rusa muziko, lia distinga gitaragordado (unu kaj duonon tonojn pli malalta ol la normo) estas konsiderata reflekti la influon de usona nigra bluso, kaj la svingaj elementoj de la akompano indikas la influon de usona ĵazo. Kelkaj kantoj ankaŭ pruntas de kontreo kaj blugreso.

Siavice, Leclerc influis tri postajn generaciojn de kanadaj kantisto-kantverkistoj, kaj liaj vidpunktoj, kiuj evoluis laŭlonge de la tempo al kebekia separismo (kiel montras la kanto de 1970 L'Alouette en colère  - La Alaŭdo en Kolero, kiu parolas pri prirabita kaj senheredigita Kebekio - kaj liaj lastaj tri albumoj, L'Alouette en colère, Le Tour de l'Île kaj Mon fils ), altiris signifan sekvantaron en la provinco eĉ antaŭ la Kvieta Revolucio.

La stilo de Leclerc karakteriziĝas per la jam menciita malalta agordo kaj rapida dikfingra tintado, same kiel rapidaj arpeĝoj ludataj per la dikfingro kaj montrofingro kaj kombinaĵoj de arpeĝoj kaj klasikaj tremoloj. Lia dekstra mano kutime estis poziciigita en la supra gamo de la fingrotabulo dum ludado.

 Diskaro 

 1951: Chante ses derniers succès sur disque
 1957: Félix Leclerc chante
 1958: Félix Leclerc et sa guitare, vol. 1
 1959: Félix Leclerc et sa guitare, vol. 2
 1959: Félix Leclerc et sa guitare, vol. 3
 1962: Le Roi heureux
 1964: Félix Leclerc
 1964: Mes premières chansons
 1966: Moi, mes chansons
 1967: La Vie
 1968: L'Héritage
 1969: Félix Leclerc, dit pieds nus dans l'aube
 1969: J'inviterai l'enfance
 1973: L'alouette en colère
 1974: J'ai vu le loup, le renard, le lion, avec Gilles Vigneault et Robert Charlebois
 1975: Le tour de l'île
 1978: Mon fils
 1979: Chanson dans la mémoire longtemps
 1993: L'ancêtre – en Concert à l'ile d'Orléans

 Verkaro 

 Adagio (rakontoj, 1943)
 Allegro (fabloj, 1944)
 Andante (poemoj, 1944)
 Pieds nus dans l'aube (novelo, 1946)
 Dialogue d'hommes et de bêtes (teatro, 1949)
 Le hamac dans les voiles (antologio, 1952)
 Moi, mes souliers (aŭtobiografio, 1955)
 Le fou de l'île (novelo, 1958)
 Le calepin d'un flâneur (mallongaj tekstoj, 1961)
 L'auberge des morts subites (teatro, 1963)
 Chansons pour tes yeux (poemoj, 1968)
 Cent chansons (songs, 1970)
 Carcajou ou le diable des bois (novelo, 1973)
 Qui est le père? (teatro, 1977)
 Le petit livre bleu de Félix ou Le nouveau calepin du même flâneur (mallongaj tekstoj, 1978)
 Rêves à vendre (poemoj, 1978)
 Le dernier calepin (mallongaj tekstoj, 1988)

 Referencoj 

 Eksteraj ligiloj 

 Fondaĵo Félix-Leclerc (en la franca)

Kategorio:Kavaliroj de la Honora Legio
Kategorio:Oficiroj de la Ordeno Kanada
Kategorio:Franclingvaj kantistoj
Kategorio:Kebekianoj
Kategorio:Kanadaj poetoj
Kategorio:Kanadaj kantistoj