Jevgenia Semjonovna Ginzburg

Jevgenia Semjonovna GINZBURG (; naskiĝis la ) en Moskvo, RSFSR, Sovetunio — mortis la 25-a de majo 1977, Moskvo, RSFSR, Sovetunio) estis sovetia ĵurnalisto kaj publicisto.

Biografio
Jevgenia (“Ĵenja”) Ginzburg naskiĝis en juda familio de apotekistoj en Moskvo. Baldaŭ poste, la familio translokiĝis al Kazano. En 1920, ŝi studis ĉe la Kazana Universitato, unue pri sociaj sciencoj kaj poste pri pedagogio.

Ŝi laboris kiel instruisto, poste kiel docento. Ŝi baldaŭ edziniĝis al Pavel Aksjonov, tiam urbestro de Kazan kaj membro de la Komunista Partio. Post aliĝo al la Komunista Partio, ŝi daŭrigis sian karieron kiel instruisto kaj ĵurnalisto. Ŝi naskis du filojn, Aleksej Aksjonov (1926–1944) kaj Vasilij Aksjonov (1932–2009), kiu fariĝis konata aŭtoro.

En februaro 1937, ŝi estis forpelita el la partio kaj baldaŭ arestita pro supozeblaj ligoj kun la trockiistoj. Kiam ŝi demandis en la tribunalo, kian krimon ŝi faris, la juĝistoj miris kaj respondis: “Sed vi scias, ke kamarado Kirov estis murdita en Leningrado.” Kiam ŝi protestis, ke ŝi neniam estis en tiu urbo kaj ke la murdo okazis antaŭ tri jaroj, li diris al ŝi: “Viaj samideanoj murdis lin. Tial, ankaŭ vi estas plene morale kaj krime respondeca.” Tiu ĉi analogeca principo donis al la sovetaj aŭtoritatoj preskaŭ senliman povon agi kontraŭ individuoj kiujn ili konsideris danĝeraj.Richard Overy: Die Diktatoren: Hitlers Deutschland, Stalins Rußland (“La diktatoroj: hitlerisma Germanio, stalinisma Rusio”), Munkeno 2005, paĝo 396. Ŝiaj gepatroj ankaŭ estis arestitaj sed liberigitaj post du monatoj. Ŝia edzo estis arestita en julio kaj kondamnita al 15 jaroj da deviga laboro kaj ordonita transdoni ĉiujn siajn posedaĵojn. En aŭgusto, ŝi estis kondamnita al dek jaroj en malliberejo kaj kvin jaroj da senigo de civilaj kaj politikaj rajtoj.

Ginzburg servis sian punon en la malliberejo Jaroslavl ĝis 1939 kaj poste en laborpunejoj en Kolima. Plurajn fojojn ŝi apenaŭ evitis morton pro elĉerpiĝo kaj malnutrado. En la 1940-aj jaroj, oni asignis ŝin al pli malpezaj laborpostenoj kiel flegistino, laboristo kaj infanĝardena instruisto. Tiutempe ŝi renkontis la rus-germanan interniston kaj homeopaton Anton Valter. Valter estis internigita pro sia germana deveno. Aldone al sia laboro kiel tendara kuracisto, li kuracis multajn el la submastroj de la gulago. Poste ili geedziĝis kaj adoptis orfon nomitan Tonja.

En februaro 1947, oni oficiale liberigis Ginzburg el la gulago, sed ŝi devis resti en la Magadan-zono dum la pliaj kvin jaroj. Ŝi denove povis labori en infanĝardeno kaj sekrete verkis siajn memoraĵojn. En oktobro 1950, ŝi estis denove arestita kaj ekzilita al la Krasnojarska regiono, post kio ŝia celloko estis ŝanĝita al Kolima. Post la morto de Stalin en 1953, Ginzburg rajtis vojaĝi al Moskvo. En 1955, ŝi estis plene rehabilitita. Milionoj da aliaj, kiuj estis same maljuste kondamnitaj, dividis ŝian sorton.

Verkaro
Reveninte en Moskvo, ŝi laboris kiel ĵurnalisto kaj publikigis aŭtobiografiajn verkojn kiuj priskribis la 1920-ajn jarojn en Sovetunio.

La parto de ŝia memoraĵoj dediĉita al la vivo en la gulago, Krutoj maršrut (laŭvorte: “Malfacila marŝovojo,” publikigita en la germana en du partoj sub la titoloj Marschroute eines Lebens (“Vojaĝo de vivo”)  kaj Gratwanderung (“Ŝnurbalancado”), ne estis publikigita en Sovetunio ĝis 1988. Ĝi cirkulis tie en samizdato. Sen la scio de Ginzburg, la unua parto de ŝiaj memoraĵoj estis registrita sur sonbendo kaj kontrabandita en la GDR. Ili estis eldonitaj en la rusa lingvo en 1967 de Tamizdato – en ĉi tiu kazo de la frankfurta eldonejo Possev kaj la milana eldonejo Mondadori. Alia ruslingva eldono estis publikigita en Novjorko en 1985. En 1969, plurmil ekzempleroj de ŝiaj memoraĵoj estis ĵetitaj per balono super Orienta Germanio.

 Referencoj 

Kategorio:Verkistinoj
Kategorio:Sovetiaj ĵurnalistoj
Kategorio:Rusiaj judoj
Kategorio:Sovetiaj verkistoj
Kategorio:Verkistoj de la 20-a jarcento
Kategorio:Viktimoj de politikaj reprezalioj en Sovetunio
Kategorio:Sovetiaj memoraĵistoj
Kategorio:Publikigistoj