Historio de la senlaboreco en Francio

La historio de la senlaboreco en Francio indikas la evoluon de la franca senlaboreco, de la priaj politikoj kaj de la difinoj de la senlaboreco en Francio.

 Eksa reĝimo 
La senlaboreco ne aperas, sub la Malnova Reĝimo, kiel specifa fenomeno, kaj ne estas "solvita" per publikaj politikoj. La senlaboruloj estas parto de la senhavuloj. La laboristoj al la senlaboreco devas trovi la rimedojn de iliaj vivrimedoj per si mem, aŭ peti helpon al la religiaj institucioj kiuj akceptas la mizeruloj. Ekzistas same sezona senlaboreco.

La senlaboreco pliiĝis je la antaŭaĵo de la Franca Revolucio. En la jaroj 1780, la teksistoj de kotono konas anglan konkuradon, kie la mekanizado estas pli forta; ankaŭ, la rikolto de la silko estis malbona en 1787, kaj Liono kalkulis tiam proksimume 30 000 senlaborulojn. Iuj taksadoj indikas ke estis procento de senlaboreco de 50 % en la industrio en 1789. ISBN=978-2-35872-148-6  estas taksate ke je tiu dato, 10 % proksimume de la kampara loĝantaro almozis, do ĉirkaŭ 2 milionoj da personoj estis sen laboro. ISBN=2-905882-96-4 

 Franca Revolucio kaj Unua Respubliko 
La sinsekvaj revoluciaj registaroj serĉis malaperigi la senlaborecon, ĉefe en Parizo, kie ĝi estas perceptita kiel faktoro de politika malstabileco. La senlaboreco malaltiĝis danke al varbado kadre de la revoluciaj militoj. 

 Unua Imperio 
La senlaboreco fluktuas sub la Unua Imperio. Ĝi pliiĝis pro la napoleonaj militoj. El la 60 000 parizaj laboristoj en 1811, 12 000 estis senlaboraj. ISBN=978-2-8185-0469-7 Tamen, Napoleono la 1a subtenis la lionajn ŝpinejojn, kiuj pliiĝis de 37 en 1799 al 272 en 1814, per triobligo en Liono. ISBN=978-2-221-25595-7 La senlaboreco estis traktita de Napoleono kiel problemon de publika ordo ISBN=978-2-600-04619-0 . 

 Restarigo kaj Monarkio de Julio 
Sub la monarkio de Julio, la senlaboreco pliiĝis en la grandaj industriaj urbaj centroj  kiel Liono ISBN=978-1-4008-5419-6 .

 Tria  Respubliko 
La senlaboreco estas enskribita en konton statistike nur ekde 1896. ISBN=978-2-7381-4619-9  En 1894, enketo gvidita de la Internacia Organizo de la Laboro indikas, ke la senlaboreco (totala aŭ parta) tuŝas proksimume 10% de la manlaboristoj.ISBN=978-2-36280-073-3

La Granda Depresio, kaŭzita de la borsa kraŝo de 1929, kaŭzis recesion en Francio. Ĝi estis tamen pli malforta ol ĉe la okcidentaj landoj, ĉar la franca ekonomio restis kampara kaj protektita per doganimpostoj. ISBN=978-2-87747-842-7 La senlaboreco pliiĝis tamen ekde 1931. Li tuŝis forte la sektoron de la lukso, kiu konas en tiu epoko kreskon de 10 000 senlaboruloj. ISBN=978-2-212-08220-3 Oni nombris oficiale 426 500 senlaborulojn en 1935, sed la cifero estas probable sub-taksita. Ĝi kaŝis la eliĝo de 1,7 miliono da laboristoj de la profesiularo. Jean Lhomme ĉirkaŭkalkulis tiel la nombron de senlaboruloj en 2 milionoj el 12,5 milionoj da laboristoj. ISBN=978-2-02-127626-8 Gérard Noiriel ĉirkaŭkalkulis, ke 330 000 virinoj estis maldungitaj inter 1931 kaj 1936, precipe en la teksa kaj metalurgia sektoroj. 

En marto 1936, la nombro de senlaboruloj estis oficiale de 864 000 personoj. La procento de senlaboreco je tiu epoko estas ĉirkaŭkalkulita je 10,1%, estas leĝere malpli ol Germanio (10,3%), kaj malpli ol Britio (12,5%) kaj Usono (13%). ISBN=978-2-7061-4907-8 

Referencoj

Kategorio:Laboro en Francio
Kategorio:Senlaboreco