Henry Green

Henry GREEN (n. la 29an de oktobro 1905 en Forthampton Court apud Tewkesbury – m. la 13an de decembro 1973 en Londono ; vera nomo Henry Vincent YORKE) estis angla romanisto de pluraj romanoj en la ĝenro de socia satira literaturo. Li estas kromnomita "la lasta brita modernisto". Romancing: The Life and Work of Henry Green by Jeremy Treglown, 2000

Li devenis de riĉa, klera familio, edukita ĉe Eton kaj Oksfordo. Li pasie interesiĝis pri la Otomana Imperio. 

Inter 1926 kaj 1952, Green publikigis naŭ romanojn kaj unu aŭtobiografian verkon, kaj noveloj kaj eseoj ankaŭ estis publikigitaj en diversaj gazetoj kaj revuoj. "Romancing: The Life and Work of Henry Green" – Review, Insight on the News

 Verkado 
Lia romano Loving (1945), pri servistoj en irlanda kastelo dum la Dua Mondmilito, estas tre konata en la anglalingva mondo. "Molten Treasure: Loving (248 pp.)—Henry Green—Viking ($3)". Time. October 10, 1949.

La romanoj de Greene distingiĝas per sia unika malstabiligo de la realeco, noviga disvolviĝo de dialogaj teknikoj, kaj majstra redaktado, kiu ofte kompariĝas kun kinematografia redaktado (Donald Richie).

Green estas konsiderata verkisto kiu, kvankam nekonata al pli vasta legantaro, estas adorata de aliaj verkistoj pro sia majstra uzo de lingvo kaj rakonta tekniko. Post la morto de Virginia Woolf, li estis konsiderata de multaj kiel la plej grava vivanta brita aŭtoro de klasika modernismo. Inter la verkistoj kiuj sendepende rigardis lin kiel unu el la plej bonaj anglalingvaj aŭtoroj de lia generacio estas W.H. Auden, Eudora Welty, V.S. Pritchett, Rebecca West kaj John Updike. La usona aŭtoro kaj eseisto Terry Southern eĉ iris ĝis priskribi Green kiel "verkiston de verkistoj", verkisto kiu estas adorata de verkistoj kiuj estas adorataj de aliaj verkistoj. David Lodge, "Henry Green: A Writer's Writer's Writer", in The Practice of Writing (London: Vintage, 2011), pp. 113–122. John Lehmann, kiu superrigardis Henry Green kiel aŭtoron ĉe la brita Hogarth Press, interalie atentigas, ke Green havas specifan lingvaĵon, konsistantan ĉefe el simplaj vortoj, kaj ke Green foje uzas idiosinkrazian sintakson, kiu komence povus igi leganton kredi, ke ili legas la verkon de novulo. Nur iom post iom la leganto rekonas tion kiel konscian esprimmanieron, malantaŭ kiu kaŝiĝas granda humuro kaj kiu levas multajn pasaĵojn en liaj verkoj al la nivelo de pura poezio. 

Unu el la plej konataj verkoj de Green estas la romano Loving el 1945, kiu temas pri la vivo en irlanda bieno dum la Dua Mondmilito kaj priskribas ĝin ĉefe el la vidpunkto de la servistoj. La morto de la maljuna ĉefservisto komence de la rakonto estas la deirpunkto de pli kaj pli anarkia misadministrado, en kiu ĉiu celas sian propran profiton. La brita gazeto The Guardian inkluzivis la romanon en sian liston de 1000 romanoj, kiujn ĉiu devus legi en 2009. Time elektis ĝin kiel unu el la 100 plej bonaj anglalingvaj romanoj publikigitaj inter 1923 kaj 2005,  kaj en 2015 82 internaciaj literaturaj kritikistoj kaj akademiuloj voĉdonis ĝin kiel unu el la plej gravaj britaj romanoj. La kritikisto Robert McCrum tamen preferis la antaŭe publikigitan romanon The Party Tour (unue publikigita en 1939) en sia listo de la 100 plej bonaj anglalingvaj romanoj kompilita por The Guardian.

 Verkaro 

 Romanoj 

 Blindness (1926)
 Living (1929)
 Party Going (1939)
 Pack My Bag: A Self-Portrait (1940)
 Caught (1943)
 Loving (1945)
 Back (1946)
 Concluding (1948)
 Nothing (1950)
 Doting (1952)
 Surviving: The Uncollected Writings of Henry Green (postmorte, 1992)

 Kompiloj 

 Loving; Living; Party Going (Penguin, 1978; Picador, 1982; Vintage, 2005)
 Nothing; Doting; Blindness (Penguin, 1980; Picador, 1979; Vintage, 2008)
 Caught; Back; Concluding (Vintage, 2016)

 Referencoj 

 Eksteraj ligiloj 


 "Henry Green, la lasta angla Modernisto". De James Wood, The Times Literatura Suplemento.
 "Kial vi devas legi Henry Green". De Nick Shepley, OUPa Blogo, oktobro 2016. 

Kategorio:Modernismaj verkistoj
Kategorio:Britaj verkistoj