Seĝa leĝo

La seĝa leĝo (: ), oficiale «Leĝo №2951, kiu fiksas la rajtojn de kelkaj dungitoj ripozi en seĝoj», estis ĉilia leĝo, kiu ekvalidis la 7-an de decembro 1914, dum la regado de Ramón Barros Luco. Ĝi devigis posedantojn de komercaj lokoj meti seĝojn je la dispono de siaj dungitoj. Ĝi estis unu el la unuaj atingoj de movadoj por la rajtoj de laboristaj movadoj, kiuj aperis fine de la 19-a jarcento en Ĉilio. 

Kvankam la leĝo ne plu validas, la sama rajto ekzistas en la nuna ĉilia Labor-Kodo de 1994.

 Historio 
La originala versio de la leĝo havis tri artikolojn. Artikolo 1 diris, ke «dunganto tenu sufiĉan nombron da benkoj aŭ seĝoj je la dispono de siaj dungitoj». Artikolo 2 donis la rajton je paŭzo de almenaŭ unu kaj duona horo por tagmanĝo. Artikolo 3 diris, ke «mendo de dek pesoj estu pagata en la komunan kasujon» de ĉiu dunganto por ĉiu malobservo de la leĝo, kaj ĝi donis al la urboj la rajton kontroli ĝian plenumon.

En 1931, la leĝo pri seĝoj, kune kun aliaj ĉiliaj laborleĝoj tiam validaj, estis enmetita en la Decreto con Fuerza de Ley n-ro 178 de la Sanministerio, kiu enhavis la unuan ĉilian Labor-Kodon, valida ĝis 1987. La enhavo de la leĝo troviĝis en la Kvina Titolo de la Dua Libro de la DFL, sub la titolo «Pri seĝoj en industriaj kaj komercaj lokoj», en artikoloj 333–335.

Ekde 1994, la enhavo de la leĝo troviĝas en Titolo 1, Libro 2, Artikolo 193 de la ĉilia Labor-Kodo de 1994.

 Vidu ankaŭ 

 Labora juro
 Labor-rajtoj

 Referencoj 

Kategorio:Laboraj rilatoj
Kategorio:Leĝoj de Ĉilio