Aurora Venturini

Aurora VENTURINI (n. la 20-an de decembro 1922 – m. la 24-an de novembro 2015) estis argentina romanisto, verkisto de mallongaj rakontoj, poeto, tradukisto kaj eseisto. 

Aŭtorino de romanoj, novelaroj kaj poemaroj, ŝi estis la edzino de la historiisto Fermín Chávez, amikino de la politikistino Eva Perón kaj la intelektuloj Jean-Paul Sartre, Simone de Beauvoir kaj Albert Camus, kaj tradukis kritikajn verkojn de poetoj kiel Isidore Ducasse, François Villon kaj Arthur Rimbaud. 

En 2007, 85-jaraĝa, ŝi gajnis la Premion Página/12 Nueva Novela pro sia sesa romano, Las primas (La kuzinoj, 2007), rakonto pri familio de virinoj loĝantaj en la urbo La Plata.

 Vivo 
Venturini studis filozofion kaj edukadon en la Nacia Universitato de La Plata kaj psikologion en la Universitato de Parizo. 

Peronisto kaj persona amikino de Eva Perón Liliana Viola, La prima, Radar, December 9, 2007., kaj sekve la puĉo (Liberiga Revolucio) kiu renversis la registaron de Perón en 1955, ŝi ekziliĝis en Parizo dum 25 jaroj.

 Verkado 
La verkado de Venturini estas priskribita kiel "densa, superforta kaj deviga", same kiel "misformita kaj ludema", laŭ Mariana Enríquez. Liliana Viola, ŝia literatura plenumanto (ekzekutisto) , nomis ĝin "tute marĝena rilate al tio, kio literaturo supozeble estas aŭ devus esti", notante kiom proksima ĝi estas "al eraro" anstataŭ "al sofistikeco". La verkisto ankaŭ elstarigis la uzon de antikvaj vortoj fare de Venturini kaj la ĉeeston de "konfuza ideologio". 

Rimarkindas la radikala sintakso de certaj romanoj aŭ rakontoj, kie interpunkcio foje estas ignorata ĉar ĝi estas "laciga". Rilate al tio, la aŭtoro mem diris: "Se mi metas la kaj-signon, mia ideo malaperas." 

 Temoj kaj roluloj 
Unu el la revenantaj temoj en la verko de Aurora Venturini estas la familio, kiu ofte estas prezentita kiel "malkonvena" kaj "monstra". Rilate al tio, la aŭtoro diris: "Mi ne estas tre familiema, mi neniam estis, sed mi ĉiam finas skribi pri mia familio, aŭ pri familioj. [...] Mia familio estis tre monstra. Jen kion mi scias." 

Aliaj gravaj temoj estas la "duoblaj roluloj" aŭ "kun duobluloj", sekseco "kiel renkonto" kaj la "malpuraj" sekvoj de romantikaj rilatoj. Ankaŭ rimarkindaj, kvankam malpligrade, estas la sociaj temoj, kiel aborto kaj samseksemo. Laŭ la aŭtoro, ŝiaj roluloj emas baziĝi sur realaj homoj, estante principe ĉiam la samaj kaj loĝante en la sama loko, la urbo La Plata. 

 Verkaro 

 Versos al recuerdo (1942)
 El anticuario (1948)
 Adiós desde la muerte (1948)
 El solitario (1951)
 Peregrino del aliento (1953)
 Lamentación mayor (1955)
 El ángel del espejo (1959)
 Laúd (1959)
 La trova (1962)
 Panorama de afuera con gorriones (1962)
 La pica de la Susona; leyenda andaluza (1963)
 François Villon, raíx de iracunida; vida y pasión del juglar de Francia (1963)
 Carta a Zoraida; relatos para las tías viejas (1964)
 Pogrom del cabecita negra (1969)
 Jovita la osa (1974)
 La Plata mon amour (1974)
 Antologia personal, 1940-1976 (1981)
 Zingarella (1988)
 Las Marías de Los Toldos (1991)
 Nosotros, los Caserta (1992)
 Estos locos bajitos por los senderos de su educación (1994)
 Poesía gauchipolítica federal (1994)
 Hadas, brujas y señoritas (1997)
 45 poemas paleoperonistas (1997)
 Evita, mester de amor (1997), kunlabore kun Fermín Chávez.
 Me moriré en París, con aguacero (1998)
 Lieder (1999)
 Alma y Sebastián (2001)
 Venid amada alma (2001)
 Racconto (2004)
 John W. Cooke (2005)
 Bruna Maura-Maura Bruna (2006)
 Las primas (La Kuzoj, 2008) 

 Referencoj 

Kategorio:Italdevenaj argentinanoj
Kategorio:Argentinaj eseistoj
Kategorio:Argentinaj tradukistoj
Kategorio:Argentinaj verkistoj