Komunikado pri scienco

Komunikado pri scienco estas la procezo kaj mekanismo por antaŭenigi sciencajn ideojn ene de la scienca komunumo kaj pretere, tio estas, en la socio; alivorte, ĝi estas la disvastigo de scienca scio pri la ĉirkaŭa realo per diversaj kanaloj, rimedoj, formoj kaj institucioj de komunikado. 

Ekzistas du stadioj de komunikado pri scienco: interna kaj ekstera. Ĉe la komenca, aŭ interna, stadio de komunikado pri scienco, la subjektoj de komunikado estas sciencistoj ene de la scienca komunumo. La dua stadio, ekstera, estas karakterizita per la interago de la scienca komunumo kun vasta publiko, tio estas la transdono de scienca scio en la amaskonscion, tio estas, la popularigo de scienco.

Efektive, komunikado pri scienco ampleksas ĉiujn aspektojn de komunikado de scienca laboro kaj sciencaj rezultoj, kaj ene de scienco kaj inter scienco kaj la publiko. En la kampo de publikaj rilatoj, komunikado pri scienco foje estas uzata kiel sinonimo por scienca PR. La aktoroj implikitaj en komunikado pri scienco estas la sciencistoj mem, sciencaj institucioj kaj iliaj publikaj rilataj dungitoj, sciencaj ĵurnalistoj, kaj specialigitaj institucioj kiel sciencaj centroj, planetarioj, aŭ sciencaj muzeoj.

La plej konataj, direktaj kaj tujaj esprimoj de la rilato inter scienco kaj socio estas scienca ĵurnalismo kaj scienca diskonigo.

Registaroj kaj entreprenoj konsideras sciencan komunikadon grava. Ĉefe, temas pri generado de intereso inter junuloj, kiuj tiam eble pli emas elekti teknikan kampon, parte pro la kreskanta postulo je altkvalifikitaj sciencistoj. Krome, pliigita scienca legopovo permesas al civitanoj fari pli informitajn elektojn aŭ doni reagojn.

Sciencaj komunikistoj uzas la samajn metodojn de amuziĝo kaj persvado kiel aliaj kampoj, kiel ekzemple humuro, rakontado kaj metaforo. Sciencistoj estas kelkfoje trejnitaj pri aktoraj teknikoj. 

 Notoj kaj referencoj 

Kategorio:Komunikadaj studoj
Kategorio:Informadiko
Kategorio:Scienca edukado
Kategorio:Scienca komunikado