René de Clercq

eta|La Dommuzeo
René De CLERCQ (nasknomo René Desiderius DECLERCQ (n. la 14-an de novembro 1877 en Deerlijk, Belgio – m. la 12-an de junio 1932 en Maartensdijk, Nederlando) estis flandra politika aktivulo, verkisto, poeto kaj komponisto.

 Vivo 
Li unue studis medicinon ĉe la Universitato de Gento en 1896 , sed baldaŭ ŝanĝis al ĝermana filologio.

René de Clercq estis instruisto ĉe la Reĝa Ateneo, sed estis maldungita en 1915 pro aktivista propagando. Siatempe, kune kun Guido Gezelle, li estis unu el la plej famaj flandraj popolkantistoj. Li verkis idiliajn poemojn kiel ekzemple en la kolekto Gedichten (1896), kaj ankaŭ kelkajn rimitajn romanojn, rimarkindaj inter ili De Vlasgaard ("La Lina Kampo", 1902). De Clercq ankaŭ verkis politikajn poemojn, kiel belga patrioto li verkis De zware Kroon (1915), kaj poste kiel flandra aktivulo sub germana protekto De Noodhoorn (La Batalkorno, 1917). Inter liaj romanoj estas Harmen Riels (1913). Post la Unua Mondmilito, li estis devigita ekzili en Nederlandon.

Lia naskdomo, tiam la gastejo Het Damberd, nun gastigas lian muzeon.

 Verkaro 
De Clercq verkis multajn verkojn de prozo kaj poezio. Pli ol 170 komponistoj transformis liajn poemojn en kantojn.

Li mem aktivis kiel komponisto. Li komponis:

 pli ol 200 kantoj,
 la opero La Ora Virino (neniam prezentita),
 la kanta teatraĵo Huibert Poot kun kantoteksto de Volkner (prezentita por AVRO-radio en 1929),
 Kaino, biblia tragedio
 Ŝaul kaj Davido, biblia tragedio
 Absolon, biblia tragedio.

 En Esperano aperis 

 Mia patrino trad. de Hector Vermuyten Flandra Esperantisto, aŭg. 1932, p. 26.

Nekrologo en la Flandra Esperantisto, aŭgusto 1932, tekstas la jeno:

"La 12-an de Julio pas. subite mortis la Flandra poeto kaj popolgvidanto D-ro René de Clercq, kiu estis naskita en Deerlijk en 1877. Li estis doktoro en óermana filologio kaj instruis antaŭ la milito en la Ateneoj de Nijvel, Oostende kaj Gent. Sed dum la milito li staris inter la aktivistoj kaj estis pro tio eksigita kiel profesoro kune kun d-ro Antoon Jacob. René de Clercq donacis al sia popolo veran popolan arton per siaj poemaroj : «Poemoj», «Ehoj», «Idealo», «La Linkampo», «La Tritiko», «Kantoj por la popolo», «Naturo», la majstroverko «Torêoj» kaj «Danĝer-korno», kiu animis la aktivistojn. Liaj kantoj estas inspirantaj Flandrajn kaj Holandajn komponistojn kaj estas kantataj ne nur en Flandrujo de l’ studentoj, kamparanoj kaj laboristoj, sed ankaŭ en Holando.

Ankaŭ kiel politikisto de Clercq estis tre aktiva. Obstina, ki£, ĉiuj Okcident-Flandroj, li ĉiam défendis la plej radikalan. Li estis membro kaj poste vic-prezidanto de la dua «Konsilantaro de Flandrujo». En la jaro 1918-a li ekziliĝis al Holando kaj faris tie paroladojn pri Flandrujo.

René de Clercq estis aliĝinta al la tria «Konsilantaro de Flandrujo» kaj estis membro de ties «Politika Komisiono». Nun li ripozas en Nederlanda tero sed lia spirito restos inter la Flandraj mortas! batalantaroj : homoj kiel René de Clercq fakte neniam.

Nia patrino

Ho sankta estis mia patrin’, —

Kun ĝojo mi funebras sin. — 

ŝi estis ja sankta en dolĉa pur’ Kiel lakt’ de brust’ ŝia... 

Ho nobla natur’! Maljuna, sed bela... Ne sulk’ en la vang’, 

Okuloj : animo ; parolo : nur kant’. 

Amiko, aŭdinte, vi diris al mi : ĉu tian patrinon meritas ja vi ? 

Kaj vi tarnen ne sciis, ke sen ripoz’ ŝi batalis en pen’, sur vizaĝo kun roz’, 

Pro kaŝita zorgo kun dorn’ en la kor’, Humila en sia vidvina dolor’. 

El buŝ’ ŝi donacis la panon al ni, Sian sangcn vundvarman ĝis agoni’...

Ho regu patrino de dolĉa memor’ La nuran bonon en mia labor’! 

 Referencoj 

 Eksteraj ligiloj 



Aŭtora paĝo en la DBNL
 De Noodhoorn en la DBNL
 Muzea retejo

Kategorio:Flandraj poetoj
Kategorio:Flandraj verkistoj