Soleno de Kristo-Reĝo

La soleno de Kristo-Reĝo estas katolika festo, ekestigita de papo Pio  la 11-a en 1925 per la encikliko Quas primas. Unue ĝi en la liturgiaj libroj de la Latina Eklezio havis la nomon festo de Nia Sinjoro Jesu-Kristo Reĝo, la titolo de la soleno estis precizigita en 1970 kiel festo de Nia Sinjoro Jesuo-Kristo ReĝoMissale Romanum, editio tipica, 1962 (latine) de la universo.Missale romanum, editio tipica tertia, 2002 (latine)

Ĝi celebras la katolikan dogmon pri universala reĝeco de Jesuo Kristo super la mondoQuas primas, 19, encikliko de Pio la 11-a (latine kaj alilingve enrete), laŭ kiu Kristo mem suverenas super la tempaĵoj, kaj ĉefe la homaro kiu devas konsideri lin kiel leĝdonisto.Quas primas, 12, encikliko de Pio la 11-a (latine kaj alilingve enrete)

 Bibliaj Fontoj 
Tiuj citaĵoj taŭge rilatas al "Krista Reĝeco":

La profetaĵo de  patriarko Jakobo: "Ne forpreniĝos sceptro de Jehuda, nek regbastono de inter liaj piedoj, ĝis venos paco kaj al li humiliĝos la popoloj." (Gn 49, 10)

La diraĵoj de la profeto Jeremia: "Jen venos tempo, diras la Eternulo, kaj Mi aperigos de David markoton virtan, kaj ekregos reĝo, kaj li estos prudenta, kaj li farados juĝon kaj justecon sur la tero." (Jr 23, 5)
eta|Statuo de Kristo-Reĝo fare de Georges Serraz kaj Pierre Lenoir, Grajau-pinto, insulo Madejro.

 Koncepto kristologia 
Kristo-Reĝo estas kristologia koncepto, kiu elvokas la reĝeco, la dominado aŭ potenco (potestas) de Jesuo Kristo super la tuta Kreitaĵo (la universo kreita de Dio). La termo "reĝo" simbolas la potencon kaj venas el la hebrea tradicio. Fakte, la reĝeco estis en Malnova Testamento la plej komuna formo de regado de la Israela popolo. Tial la esprimo Kristo-Reĝo (oni latine diras munus regium) indikas tiel unu el la funkcioj aŭ oficoj de Kristo, flanke de la pastra funkcio (« Kristo-pastro » aŭ munus sacerdotale) kaj de la profeta funkcio (munus propheticum). La esprimon Kristo-Reĝo oni povas retrovi en pluraj bibliaj ĉapitreroj.

Oni distingas krome la "graca reĝado" (regnum gratiæ), kiu rilatas al la aktiva surtera eklezio (ecclesia militans), de la "glora reĝado" (regnum gloriæ), kiu rialtas al la triumfanta eklezio (ecclesia triumphans). Tiu ĉi lasta konkrete signifas la savitoj kolektitaj en paradizo. Eŭzebio de Cezareo, krsitana historiisto de la praa eklezio (3-a ĝis 4-a jarcento), estas unu el la establintoj de ĉi tiu diferenco, dirante : "La vera Kristo, la dia kaj ĉiela Vorto estas la ununura suverena pastro de la universo, la sola reĝo de la Kreitaĵoj, la sola estro de la profetoj."Eŭzebio de Cezareo, Eklezia Historio 1, 3, 8

 Kalendaro kaj liturgio 
Tiu festo estis unue fiksita la lastan oktobran dimanĉon, tio estas la dimanĉo kiu antaŭas la festo de Ĉiuj Sanktuloj. Ekde la liturgia reformo de 1969, ĝi estas okazigata la lastan dimanĉon de la liturgia jaro, je la fino de novembro (t.e. 34-a dimanĉo de la ordinara tempo ĵus antaŭ rekomenco de la liturgia jaro  kun la adventa ciklo.

En 1936, la katedralo de Kristo-Reĝo de Mullingar en Irlando fariĝis la unua preĝejo dediĉita al tiu festo.

 Historio de la disvolviĝo de la festo 
maldekstra|eta|270x270ra|Festo de Kristo-Reĝo, procesio en la preĝejo Sankta-Ninjo en Bustos, Filipinoj.
La festo de Kristo-Reĝo estis establita parte dank'al la sindono kaj la grava laboro realigita de Georges kaj Marthe de Noaillat. Responde al la demando de Benedikto la 15-a, kaj poste de Pio la 11-a, tiu duopo kunigis dum ses jaroj la subskribojn de centoj da episkopoj kaj de miloj da fideluloj petegantaj la Eklezion ekstarigi feston de Kristo-Reĝo akompanatan de encikliko proklamanta lian "universalan reĝecon". 

Kaj efektive estis publikigita prie la encikliko Quas primas la 11an de decembro 1925.

 Notoj kaj referencoj 

Kategorio:Kristanaj festoj
Kategorio:Jesuo
Kategorio:Ligoj al bibliotekoj