Saïd Mohamed Djohar

Said Mohamed DJOHAR ( ; n. la 22-an de aŭgusto 1918 ; m. la 22-an de februaro 2006 en Mitsamiouli ) estis Prezidanto de Komoroj. Djohar servis unuopan oficperiodon de la 27-a de novembro 1989 ĝis la 25-a de marto 1996. Li eniris la historion kiel la unua demokratie elektita prezidanto de sia lando. Lia oficperiodo estis interrompita de puĉo, tial li ne povis plenumi sian mandaton inter la 28-a de septembro 1995 kaj la 26-a de januaro 1996. Said Mohamed Djohar, 87, Comoros Leader, Is Dead

Li estis la duonfrato de la antaŭa socialisma prezidanto Ali Soilih kaj ekregis per puĉo gvidata de la franca dungosoldato Bob Denard.

 Kariero 
Sub la prezidanteco de Ahmed Abdallah, Djohar funkciis kiel Prezidanto de la Supera Kortumo. La oficperiodo de Abdallah finiĝis per morto fine de novembro 1989. Pli precize, li estis mortigita en interpafado inter ribeluloj kaj soldatoj. Baldaŭ antaŭe, Abdallah subtenis referendumon pri konstitucia amendo, kiu permesus al li trian sesjaran oficperiodon kiel prezidanto. El la perspektivo de la opozicio, tamen, la pozitiva referendumo rezultigis "grandskalan fraŭdon". Poste, la korpogardisto, gvidata de Bob Denard, estis nomita kiel la kriminto. Tamen, la ordono laŭdire venis de Djohar. 

Said Djohar tiam komence funkciis kiel provizora prezidanto, kiel la konstitucio difinas por la prezidanto de la Supera Kortumo. Tiel farante, li malakceptis kaj la rekomendon de la Ronda Tablo formi registaron de nacia unueco kaj la konstitucian postulon okazigi regulajn prezidantajn elektojn meze de januaro 1990. Meze de februaro 1990, Djohar kandidatiĝis por la Union Komorienne pour le Progres - Oudzima (UCP) kontraŭ kvin aliaj kandidatoj kaj, post komplikaĵoj, venkis klare. En la unua raŭndo, li gajnis la duan lokon per 44 845 voĉoj aŭ 23,1%, malantaŭ Mohammed Taki Abdoulkarim , kiu iris al la dua raŭndo kiel la venkinto per 47 329 voĉoj aŭ 24,4%. En ĉi tiu elekto, Djohar, kiu origine estis en dua loko, venkis per 103 000 voĉoj (55,1%), kompare kun Mohamed Taki per 84 178 voĉoj (44,9%). 

En ekstera politiko, li fidis je privilegiaj rilatoj kun Francio kaj Sud-Afriko kaj ankaŭ intensigis diplomatiajn rilatojn kun la arabaj ŝtatoj. Post la invado de Kuvajto fare de Irako, Djohar forturniĝis de ĉi tiu delonga partnero de Komoroj kaj turnis sin al Irano, kio gajnis al li simpation kaj en Irano kaj en Usono. Diplomatiaj vojaĝoj en lia unua plena kalendara jaro kiel prezidanto kondukis lin al Francio, Madagaskaro kaj Mozambiko. 

Enlande, Djohar suferis grandegan malfortiĝon en sia dua jaro en ofico, ĉar lia reganta partio estis dividita per la eksiĝo de pluraj ministroj kaj la posta formado de novaj partioj. Pro ŝanĝiĝantaj koalicioj, pluraj registaraj rearanĝoj ankaŭ estis necesaj dum la jaro. Komence de decembro 1991, 24 el 42 parlamentanoj prezentis voĉdonon de malkonfido, kies efektivigon "manipule malhelpis la parolanto de la parlamento". En ekstera politiko, la prezidanto estis "sub grandega premo de Francio, kiu postulis konstitucian reformon kaj samtempe penis financan premon por persvadi la registaron subskribi strukturan alĝustigan interkonsenton laŭ la du interkonsentoj de Bretton Woods." Por plifortigi la ligojn kun la islama mondo, li sendis kontingenton da soldatoj al Sauda Arabio en januaro 1991 por la dua Golfa Milito, kaj duflankaj rilatoj kun Madagaskaro plue intensiĝis. Ŝtataj vizitoj kondukis lin al Francio kaj Belgio, interalie. La enlandaj politikaj komplikaĵoj, kiujn Djohar devis trakti, daŭris en sian trian jaron - li devis rearanĝi la registaron dufoje en majo kaj julio. Krome, pluraj politikaj strikoj okazis komence de la jaro, ĉar la registaro de Djohar jam ne kapablis pagi la salajrojn de ŝtatoficistoj. En februaro 1992, lernantoj kaj studentoj eĉ komencis fastostrikon. En aŭgusto 1991, li ankaŭ estis maldungita de la ofico fare de la Prezidanto de la Supera Kortumo, sed li ignoris ĉi tiun rimedon kaj anstataŭe arestis ĉiujn membrojn de la Supera Kortumo. Li tiam deklaris krizostaton. 

Lia unu-jara oficperiodo estis interrompita de puĉo fare de dungosoldato Bob Denard. Tamen, li estis reenpostenigita kelkajn semajnojn poste per interveno de la antaŭa kolonia potenco Francio. 

 Referencoj 

Kategorio:Komoraj ministroj
Kategorio:Prezidantoj de la Komoroj