Anna Kavan

Anna KAVAN (naskonomo Helen Emily WOODS, n. la 10-an de aprilo 1901 en Cannes, m. la 5-an de decembro 1968 en Londono) estis brita verkistino.

Originale publikigis sub sia unua edzinnomo, Helen Ferguson, kaj ŝi adoptis la nomon Anna Kavan en 1939 kiel kaj sia plumonomo kaj sia laŭleĝa identeco. Ŝi estas plej bone konata pro sia 1967 romano, Ice (anglalingve por Glacio), eldonita nur jaron antaŭ sia morto. 

 Vivo 
“Dum literaturo fariĝas pli kaj pli komerca, 'vera' literaturo estas destinita preni ĉiam pli personajn kaj obskurajn formojn ĝis ĝi fine estos legebla nur de malgranda grupo de sentemaj homoj.” (Anna Kavan) 

Anna Kavan naskiĝis kiel Helen Emily Woods en Cannes en 1901 kaj mortis en Londono pro superdozo en 1968, en la aĝo de 68. Cikatrita de la memmortigo de ŝia patro, ŝi restis sub la influo de riĉa patrino, kiu faris nenion por plibonigi ŝian psikologian ekvilibron. En siaj rakontoj, precipe en la kolekto Julia kaj la Bazuko, kiun multaj konsideras ŝia memmortiga rakonto, ŝi sugestas, ke la vivo estas nenio pli ol amara kaj dolora pilgrimado.

Ŝi edziniĝis kaj divorcis dufoje, perdis sian filon dum la Dua Mondmilito, multaj el ŝiaj karaj amikoj mortis, kaj ŝi preskaŭ ĉiam estis en malbona sano. Ŝi provis sinmortigi tri fojojn, sed antaŭ ol esti Anna Kavan, ŝi ankaŭ estis unu el la "societaj knabinoj", kiel ŝia amiko Brian Aldiss nomis ĝin, en la 1920-aj jaroj, kiam ŝi pentris, ornamis internojn kaj skribis en Novjorko. Ŝi bone konis tiun urbon kaj Kalifornion; ŝi amis la bohemisman, kosmopolitisman vivon.

Dum sia unua edziniĝo, ŝi loĝis en Birmo. Ŝi pasigis iom da tempo en Nov-Zelando. Ŝi ankaŭ estis en Sud-Afriko kaj loĝis en diversaj eŭropaj landoj, inkluzive de la Skandinavia Duoninsulo, de kie ŝi certe ĉerpis sian priskriban pasion por glaciaj pejzaĝoj. Ŝi verŝajne vizitis la lemurojn de Madagaskaro en ilia natura vivejo, ŝia simbolo de pli bona vivmaniero, kiu aperas tra la glaciaj paĝoj de Glacio, kiel neatingebla celo. Kaj ŝi ankaŭ vizitis Merkuron, kvankam kun pli malhela signifo.

Ŝi pasigis longajn periodojn enfermita en psikiatriaj hospitaloj, el kiuj ŝi akiris ampleksan scion pri psikiatrio kaj psikanalizo. Ŝia unua libro kiel Anna Kavan, Asylum Piece (Azila Peco), bazita sur ĉi tiuj spertoj, estis publikigita en Anglio en 1940.

En ĉi tiu unua libro kiel Anna Kavan, tiel malsama ol la literaturo, kiun ŝi kultivis ĝis tiam, jam aperas unu el la konstantoj de ŝia verkado: persekutanto, kiu povas alpreni aŭ bonvolan pozicion — la persekutanto serĉas la knabinon por sia propra bono — aŭ la kompletan malon. Ĉiukaze, ĉar ĉi tiu figuro de la persekutanto donos abundajn literaturajn fruktojn, ĝi mildigos la paranojan angoron de Kavan: la trankviligon, kiu devenas de la transiro de la realeco — subjektiva sperto — al la simbola naturo de la lingvo.

Antaŭ tio, estis alia virino kaj alia verkistino nomata Helen Ferguson, familia nomo prenita de ŝia unua edzo, Donald Ferguson, kun kiu ŝi edziniĝis 17-jaraĝa. Helen Ferguson verkis konvenciajn amromanojn lokigitajn en la Hejmaj Graflandoj, unu el la plej riĉaj kaj plej konservativaj graflandoj de Anglio. Dum la 1930-aj jaroj, Helen Ferguson komencis sperti profundan metamorfozon, kiun iuj kritikistoj, kiel Brian Aldiss, konsideras parte la rezulto de ŝia malkovro de Kafka. La "K" en ŝia nova familia nomo eble donos al ni indicon, sed estas probable, ke pli ol Kafka, ŝi evoluigis en si brutale akran percepton pri si mem kaj pri la mondo, ĉiam konsiderata de Kavan kiel "tro granda, tro malamika, tro brua", kaj ke ŝi komencis sperti paranojajn iluziojn, kiujn ŝia heroinuzo povus nur esti kuraĝiginta. Tamen, devas esti vere, ke legado de Kafka metis ŝin, literature parolante, en novan mondon, en kiu diri malsamajn aferojn, ĉar Anna sentas strangan plezuron misformi konvencie poeziajn bildojn.

Post tiu transformo, kiu eĉ implikis fizikan ŝanĝon, la amromanoj malaperis tiel rapide kiel ŝia dua edziniĝo al Stuart Edmonds. Ŝi retiriĝis al sia hejmo en la Chitterns, nemalproksime de Londono, kaj ĉirkaŭis sin per sovaĝaj hundoj, kio igis ŝin senti sin protektita. Ŝi dediĉis sin al bredado de buldogoj kaj ĝardenado, kiu, laŭdire, atingis babilonajn proporciojn. Ŝia publiko, la legantoj de ŝiaj amromanoj, tute forgesis pri ŝi.

Kiam tiu enigma aŭtoro nomata Anna Kavan aperis en 1940 kun kolekto de rakontoj priskribantaj ŝiajn spertojn en psikiatriaj hospitaloj en Svislando kaj Anglio kaj plurajn suicidprovojn, kiuj miregigis kritikistojn, neniu asociis ĉi tiun fortan kaj senkompatan verkistinon kun la frivola sinjorino. Sinjorino Helen Ferguson, amasmerkata verkistino, vojaĝantino kaj konanto de malproksimaj landoj kaj perfekte civilizitaj urboj, ĉesis ekzisti, transformiĝinte en tiun verkistinon, kiu klarigas, ke vera literaturo estas subjektiva, obskura kaj destinita por malmultaj elektitoj.

Oni povus diri, ke kiam Anna Kavan elektis sian novan nomon — ŝi oficiale ŝanĝis ĝin, ĝi ne estis pseŭdonimo — ŝi rifuĝis en literatura mondo tiel persona kaj sublima, ke ĝi ne nur multe superis ŝiajn atendojn kiel verkistino de popularaj romanoj, sed ankaŭ ofte montriĝis inĝenie efika en parodiado de si mem. Tiu kvazaŭ-narcisisma kontemplado estis destinita forviŝi el la mondo la memoron pri la virino, kiu estis, kaj neniam plu estos, Helen Ferguson.

Kavan suferis pro heroina dependeco dum la plej granda parto de sia plenkreskula vivo. Ŝi neniam kaŝis sian dependecon. Laŭ unu versio, heroina superdozo estis la kaŭzo de la morto de la verkistino. Ŝia kolega verkistino Doris Lessing ankaŭ dividis ĉi tiun vidpunkton. Tamen, la oficiale agnoskita kaŭzo estas korinsuficienco. Oni scias, ke Anna Kavan provis sinmortigi plurfoje, precipe post la morto de sia filo.

 Verkado 
eta|Kuracejo Bellevue : parto de la glasa menaĝerio, la spegulo de frenezo
La prozo de Anna Kavan ofte estas nomata eksperimenta, avangarda, vizia, stranga, verkita laŭ la spirito de Franz Kafka. Multaj el ŝiaj verkoj estis publikigitaj post kiam Anna mem estis enregistrita en psikiatrian klinikon, kie ŝi estis kuracata pro nerva kolapso kaŭzita de droga dependeco kaj suicidprovo. Post forlaso de la kliniko, ŝi oficiale ŝanĝis sian nomon al Anna Kavan. Ĉiuj verkoj kreitaj en la malfrua periodo de ŝia verkaro distingiĝas per speciala psikologiismo; lingvistoj parolas pri la nokta lingvo, kiun ŝi kreis, unika vortprovizo de sonĝoj, obsedoj kaj mensa malstabileco. Ŝi ofte estas komparata kun Djuna Barnes, Virginia Woolf, Anaïs Nin, Sylvia Plath kaj Kafka. Kavan ankaŭ havis sperton en kunlaborado kiel verkisto. Tiel, en 1949, la romano "La Ĉevalrakonto " estis publikigita, kunaŭtorita de psikanalizisto kaj amiko de la verkisto, Karl Theodore Bluth.  

 Verkaro 

 Kiel Helen Ferguson 

 Charmed Circle 1929
 Let Me Alone 1930
 The Dark Sisters 1930
 A Stranger Still 1935
 Goose Cross 1936
 Rich Get Rich 1937

 Kiel Anna Kwan 

 Asylum Piece 1940
 Change The Name 1941
 I Am Lazarus 1945
 Sleep Has His House (a.k.k. The House of Sleep) 1948
 The Horse's Tale (kune kun K. T. Bluth) 1949
 A Scarcity of Love 1956
 Eagle's Nest 1957
 A Bright Green Field and Other Stories 1958
 Who Are You? 1963
 Ice 1967

 Eldonitaj postmorte 

 Julia and the Bazooka (Londono : Peter Owen, 1970)
 My Soul in China (Londono : Peter Owen, 1975)
 My Madness: Selected Writings (Londono : Macmillan, 1990)
 Mercury (Londono : Peter Owen, 1994)
 The Parson (Londono : Peter Owen, 1995)
 Guilty (Londono : Peter Owen, 2007)
 Machines in the Head: the Selected Short Writing of Anna Kavan (Londono : Peter Owen, 2019)

 Vidu ankaŭ 
 Modernismo
 Inliteraturo
 Aŭtobiografia romano
 Franz Kafka
 Nelineara rakontado

 Referencoj 

 Eksteraj ligiloj 

 Societo Anna Kavan

Kategorio:Britaj verkistoj
Kategorio:Verkistinoj