Hugo Kerchnawe

Hugo KERCHNAWE (naskiĝinta la  en Klosterneuburg, mortinta la  en Vieno) estis aŭstra generalmajoro kaj militverkisto.

Estante fio de oficiro li frekventis malsuperan armelernejon en Eisenstadt kaj la la Superan armelernejon je Hranice na Moravě. Poste studis li Viene en la artileria sekcio de la Teknika Armeakademio. Leŭtenanteco sekvis en la 1892-a jaro. Inter 1895-1897 trejniĝis li Viene je generalstaba uzo kaj fariĝis en 1896 supera leŭtenanto. En Linz li anis ĉe al 5-a infanteribrigado. Inter 1899-1901 li aktivis ĉetrupe je Komárom (de 1899 kiel kolonelo). En 1902 oni vokis lin al la militarkivo de la generalstabo (ĝis 1908). Tiam estis lia ĉefa fokuso la Kontraŭnapoleonaj militoj. La majoreco ekestis 1909. Inter 1909 kaj 1911 li estis je Miskolc generalstaba estro de al 15-a infanteridiviziono. Inter 1911-1914 docentis li pri milithistorio ĉe la milita fakakademio viena. 

Dum la Unua Mondmilito li troviĝis en al generalstabo de la Dua armekomando je Serbujo, poste je Rusujo servonte en la artelerikorpuso de la prusa generalo Remus von Woyrsch. Inter januaro 1915 kaj julio 1916 komandantis Kerchnawe la Kanonan regimenton 16 (poste n-ro 27) ĉe la rusa fronto. 1916 li iĝis generalstabesro de la Gubernio Serbujo je Belgrado, kie li meritis ankaŭ pri la ordigo de la civila infrastrukturo (trafiko, sano, agrikulturo). Inter 1920 kaj 1925 gvidis li armean likvidad-buroon en Vieno respondecante pri reliveradoj. 

Kerchnawe ankaŭ interesiĝis pri armea politiko verkante en 1907 la romanon Unser letzter Kampf por provoke alfronti verkojn de la pacistino Bertha von Suttner. Tie ĉi li antaŭvidis la malvenkon en la  milto. Modelo de tiaj sciencfikciaĵoj kiun implice ankaŭ avertu pri nesufiĉa preparo al militoj dum pactempoj taksatas The Battle of Dorking fare de George Tomkyns Chesney, 1871. En Germanlingvio de kelkaj interpretiĝas ankaŭ la furorromano Ein Kampf um Rom (1876) de Felix Dahn verko kritikanta tiutempajn aktualaĵojn. Nemire ke oni pensis ke li ankaŭ verkis la tiutempan utopian romanon 1906. Der Zusammenbruch der Alten WeltLaŭ rememoroj de la generalstaboficiro Mauritz von Wiktorin; kp. Jürgen Naŭtz, Riĉard Vahrenkamp (eld.): Die Wiener Jahrhundertwende. Einflüsse, Umwelt, Wirkungen, Böhlau 1993, p. 518 kiun fakte verkis Ferdinand Grautoff. Post la Unua Mondmilito, Kernĉnawe skribis pri la historio de la aŭstria-hungaria armeo analizante la malvenkon. Li eldonis aĵojn de C. Bigot de Saint-Quentin (1911). Inter 1921-1938 estris li la armehistorian societon Österreichische Gesellschaft für Heereskunde. Influata de li estis ankaŭ Arthur Ehrhardt. 

 Skribaĵoj 
 Die österreichische Relation über die Schlacht von San Martino 1859, Österreichische Militärische Zeitschrift, 1904, p. 1045.
 Kavallerie-Verwendung, Aufklärung und Armeeführung bei der Haupt-Armee in den entscheidenden Tagen von Leipzig (2.–14.10. 1813), 1904.
 Kolin, 1907.
 Kavallerie Waffen in Schleswig-Holstein und Jütland 1864, 1907.
 Unser letzter Kampf, das Vermächtnis eines alten kaiserlichen Soldaten, Wien und Leipzig, C. W. Stern, 1907, Archive
 Gedanken über den zeitgemäßen Aufbau unserer Wehrmacht, 1907.
 60 Jahre Österreichisch-Ungarische Kavallerie 1848–1908, 1908.
 Die Vorgeschichte von 1866, 1909 (anonime)
 Das Machtaufgebot Österreichs im Jahr 1809, Österreichische Militärische Zeitschrift, 1909, p. 571.
 Mitarbeit bei: Kriege unter der Regierung des Kaisers Franz, 1809, vol. 3, 4, 1909, 1910.
 Aspern, 1910.
 Die Entwicklung unserer Armee zur Zeit des Erzherzogs Karl, Österreichische Militärische Zeitschrift, 1912, p. 715, 899, 1069.
 mit A. Veltzé: Feldmarschall Karl Fürst zu Schwarzenberg, 1913.
 Der Zusammenbruch der Österreichisch-Ungarischen Wehrmacht 1918, 1921.
 Die Militärverwaltung in den von österreichisch-ungarischen Truppen besetzten Gebieten, in: Wirtschafts- und Sozialgeschichte des Weltkrieges, 1928.
 Feldmarschall Fürst zu Windisch-Grätz und die Russenhilfe 1848, 1930.
 Die unzureichende Kriegsrüstung der Mittelmächte als Hauptursache der Niederlage, in: Österreich-Ungarns letzter Krieg, Ergänzungsheft 4, 1932.
 Die Überwindung der ersten Weltrevolution, 1932.
 mit E. Ottenschläger: Ehrenbuch unserer Artillerie, 2 Bände, 1935, 1936.
 "Die alte k.k. Militärgrenze. Ein Schutzwall Europas" - ĉe: Reihe Südost, 1/21, 1939.
 kun M. Brunner: 224 Jahre Technische Militärakademie 1717–1942, 1942.
 Prinz Eugen von Savoyen. Eine militärisch-biographische Studie, 1944.
 Radetzky. Eine militärisch-biographische Studie, 1944.

 Literaturo 
 Marianne Schöckl, Der Militärhistoriker Hugo Kerchnawe, Magisterarbeit, Universität Wien 1982.
 Peter Broucek: Hugo Kerchnawe und Dr. Eduard Czegka – 25 Jahre Tätigkeit für die Heereskunde, in: Österreichische Heereskunde 1974–1984. Festschrift der Gesellschaft für Österreichische Heereskunde, Wien 1984, p. 25.
 Peter Broucek, Kurt Peball: Geschichte der österreichischen Militärhistoriographie, Böhlau, 2000, p. 434–473. 
 Egger, Rainer: "Kerchnawe, Hugo" - ĉe: Neue Deutsche Biographie, 11 (1977), p. 510-511

 Notoj 

Kategorio:Militverkistoj
Kategorio:Ofiricoj 
Kategorio:Naskiĝintoj en 1872
Kategorio:Mortintoj en 1949
Kategorio:Mortintoj en Vieno 
kategorio:Klosterneuburg