Andrés Eloy Blanco

Andrés Eloy BLANCO MEAÑO (n. la 6-an de aŭgusto 1896 en Cumaná, tiama subŝtato Bermudez, nuna subŝtato Sukro, Venezuelo - m. la 21-an de majo 1955 en Meksikurbo) estis venezuela poeto, verkisto, politikisto kaj ŝtatisto; advokato laŭ profesio. Unu el la fondintoj de la maldekstra-centra politika partio de Venezuelo, Demokrata Ago (AD, 1941), Ministro pri Eksterlandaj Aferoj de Venezuelo (februaro-novembro 1948) dum la registaro de Rómulo Gallegos. 

 Verkaro (elekto) 

 El huerto de la epopeya (1918)
 Tierras que me oyeron (1921)
 Los claveles de la puerta (1922)
 El amor no fue a los toros (1924)
 El Cristo de las violetas (1925, teatraĵo)
 Poda (1934)
 La aeroplana clueca (1935)
 El pie de la Virgen (1937, teatraĵo)
 Barco de piedra (1937)
 Abigaíl (1937, teatraĵo)
 Malvina recobrada (1937, teatraĵo)
 Baedeker 2000 (1938)
 Liberación y Siembra (1938)
 Navegación de altura (1942, kolekto de politikaj artikoloj)
 Vargas, albacea de la angustia (1947, aŭtobiografio)
 Los muertos las prefieren negras (1950, teatraĵo)
 A un año de tu luz (1951)
 La Hilandera (1954)
 El poeta y el pueblo (1954)
 Giraluna (1955)
 La Juanbimbada (1959, postmorte)
 Orinoco

 Referencoj 

 Eksteraj ligiloj 

 "Andrés Eloy Blanco"
 Andrés Eloy Blanco biografio

Kategorio:Venezuelaj verkistoj
Kategorio:Venezuelaj poetoj