Triklinio

Proprasence triklinio estas Romia manĝeja garnituro el tri lignaj aŭ ŝtonaj kuŝbenkoj aranĝitaj  en la formo de la litero ∏ ĉirkaŭ kvadrata manĝotablo. La tradicion manĝi duonkuŝe sur triklinio la romianoj adoptis de la grekoj, kune kun la nomo  ←  (3 kuŝbenkoj). Kutime la kuŝbenkoj havis po 3 lokojn por la manĝantoj (do, sume estis 9 lokoj); tamen en iuj okazoj unu kuŝbenkon povis okupi 4 aŭ 5 homoj.

Triklinio okupis konsiderindan spacon, ĝi estis apartenaĵo de iom riĉaj domoj kaj estis uzata precipe por solenaj okazoj, bankedoj aŭ festenoj. Ĉe la grekoj ĝi estis rezervita al viraj kunmanĝantoj; la etruskoj kaj poste la romanoj allasis ankaŭ virinojn; tamen dum la viroj (duon)kuŝis sin apogante sur la maldekstran brakon, la virinoj sidis (en la frua epoko nepre sur seĝo); por virino kuŝi sur triklinio estis opiniata maldecaĵo.

La 3 kuŝbenkojn oni nomis (horloĝodirekte): malsupra, meza kaj supra (latine resp. ). La du lastaj estis destinitaj por la gastoj, la meza estis la plej honora; la malsupran okupis la gastigantoj (kaj eventuale iliaj liberigitoj). Sur kuŝbenko la plej honora loko estis la maldekstra (ĉar la plej oportuna pro la benkapogilo) — krom en la meza kuŝbenko, kie la honora loko estis la destra (ĉar najbara al la loko de la gastiganto).

La kvaran flankon de la tablo oni lasis libera por la priservado.

 Trikliniejo 
eta|Liberaera trikliniejo en Pompejo (boldo de Charles Frédéric Chassériau)
En Latino (kaj en la naciaj lingvoj kiuj paŭsas ĝian konfuzon) la termino indikanta triklinion estas metonimie uzata ankaŭ por nomi manĝoĉambron entenantan unu aŭ plurajn trikliniojn. En la precizema Esperanto tio estas ĝena, tiom pli ke la solvo meme trudiĝas: la ejo devas esti trikliniejo. En multaj okazoj sufiĉas pli facilaj kaj ĝenerale kompreneblaj vortoj «manĝejo» aŭ «festenejo», sed iam oni bezonas la nuancon, ke temas pi iom luksa bankedejo.

Cetere, en somero oni ofte preferis liberaerajn trikliniejojn.

 Vidu ankaŭ 
 Lekto

Kategorio:Romia kulturo