Fanto de Karoo

Fanto de Karoo (), ankaŭ konata kiel “Knave of Diamonds” aŭ “Jack of  Diamonds” estis la nomo de ekspozicio de kelkaj rusaj avangardaj pentristoj, forte influita de francaj stiloj, kiuj celis "unuigi la stilan sistemon de Cézanne kun la primitivaj tradicioj de popola arto, la rusa "lubok" (popularaj presaĵoj) kaj metiistaj ŝildoj”. , kiuj dum mallonga tempo formis artistgrupon kun la sama nomo. 
Al la grupo partoprenis la plej radikalaj avangardaj pentristoj ĵus ekskluditaj de la Moskva Lernejo de Pentrarto, Skulptarto kaj Arkitekturo pro siaj "maldekstremaj tendencoj", nome Miĥail Larionov (inventinto de la nomo), Natalja Gonĉarova, Pyotr Konchalovsky (Prezidanto), Aristarkh Lentulov (Kunfondinto), Ilja Maŝkov (Sekretario), Aleksandr V. Kuprin (Kasisto), Vasily Rozhdestvensky (Kunfondinto), Robert Falk, Aleksandr Osmerkin, Aleksandr Ŝevĉenko. La ekspozicio okazis en 1910-1911 sub la titolo Fanto de Karoo. Oficiale fondita en 1911, en decembro de 1917 la grupo disiĝis.

La Invento de Larionov pri la Fanto de Karoo
Aspirante establi sian gvidadon ene de la rusa avangardo, Miĥail Larionov kaj Natalia Gonĉarova fariĝis ŝlosilaj organizantoj de pluraj avangardaj artaj grupoj de la plej radikala tendenco. En 1907, kune kun la fratoj David Burliuk kaj Vladimir Burliuk, ili kreis la grupon "Venok-Stefanos". Kiam "Venok-Stefanos" elĉerpis sian potencialon, Larionov decidis unuigi siajn rimedojn kun aliaj radikalaj avangardaj grupoj - kun la "Nova Munkena Arta Asocio" de Vasilij Kandinskij kaj la grupo de rusaj cezanistoj kaj faŭvistoj gvidataj de Pjotr ​​Konĉalovskij, Ilja Maŝkov kaj Aristarĥ Lentulov, kiuj estis forpelitaj de la Moskva Lernejo de Pentrarto, Skulptarto kaj Arkitekturo en 1909 inter 63 aliaj studentoj pro radikalaj artaj inklinoj, kiuj maltrankviligis iliajn konservativajn edukistojn. Kovtun, Evgeniy Fedorovich. Mikhail Larionov. 1881-1964. St. Petersburg, Aurora Publishing House, 1998. - 175 p. ISBN 5-7300-0668-3 (Ковтун, Евгений Фёдорович. Михаил Ларионов. 1881—1964. Санкт-Петербург, издательство «Аврора», 1998. - 175 c. ISBN 5-7300-0668-3). Pp.39-41.

Ili kuniĝis en grupon kun la provokema nomo Fanto de Karoo, kiun inventis Miĥail Larionov (poste, Aristarĥ Lentulov asertis en siaj memuaroj, ke ili kune inventis ĉi tiun nomon kun Larionov), kiu en rusa tradicio signifis "ribelon, malobeon, defion, aŭdacon kaj energion de juneco", absolutan rompon kun ĉio, kio ekzistis en la sfero de pentrarto de tiu tempo. Laŭ Aleksandr V. Kuprin, Miĥail Larionov ankaŭ taksis la konotaciojn, kiujn la nocio "ĉambristo" havis en Francio ekde sia unua apero en "Le Dépit amoureux" de Molière en 1656, implicante "fraŭdulo, fripono", ĉar ĝi subtile emfazus la moke aŭdacan sintenon de modernaj rusaj "fanto de karoo" al la establitaj artlernejoj. Murina E. B., Dzhafarova S. G. Aristarkh Lentulov: The Artist's Path. The Artist and Time. Moscow: Soviet Artist, 1990. ISBN 5-269-00095-4. (Мурина Е. Б., Джафарова С. Г. Аристарх Лентулов: Путь художника. Художник и время. М.: Советский художник, 1990. ISBN 5-269-00095-4.). pp. 81–83

La unua ekspozicio de la Fanto de Karoo en 1910-1911
La unua inaŭgura ekspozicio estis organizita de la 10-a de decembro 1910 ĝis la 16-a de januaro 1911 en Moskvo en la artsalono sur la strato Bolŝaja Dmitrovka en la komercejo de R. B. Levinson . 

Ĝi estis unu el la plej impresaj kulturaj agoj de sia tempo, ia "vangofrapo al la publika gusto" donita de pentristoj. La portretoj, kiujn ili kreis, havis vere ŝokan efikon, kaj la komponaĵoj pri religiaj temoj de Natalia Gonĉarova kaj Lentulov eĉ estis forigitaj el la ekspozicio.

Larionov eksplodas kaj inventas la Azenan Voston
Tamen, la salono ĉe Levisson-domo en Moskvo, kiu estis luita por la inaŭgura unua ekspozicio "Fanto de Karoo", montriĝis sufiĉe malgranda por oferti sufiĉan spacon por ĉiuj 38 partoprenantoj. Tio fariĝis aparte malgranda ĉar Ilja Maŝkov alportis gigantan memportreton de si mem kaj Pjotr ​​Konĉalovskij, kaŭzante la koleron de Miĥail Larionov, kiu plendis, ke ĉi tiu grandega kanvaso prenis la lokon destinitan por liaj propraj 3, aŭ eĉ 4 pentraĵoj. Shalabayeva, Vera Nikolaevna. Aleksandr Shevchenko. The Artist's Path. The Artist and Time. Moscow, Galart Publishing House, 1994. 232 p. ISBN 5-269-00485-2 (Шалабаева, Вера Николаевна. Александр Шевченко. Путь художника. Художник и время. Москва, издательство “Галарт”, 1994. 232 с. ISBN 5-269-00485-2) Pp.30-32 .

Miĥail Larionov, kiu pli kaj pli ĉagreniĝis pro la fakto, ke la publiko kaj la kritikistoj atentis pli kaj pli la pentraĵojn de Pjotr ​​Konĉalovskij kaj Ilja Maŝkov, malprofite al la propraj kanvasoj de Larionov kaj tiuj de Natalia Gonĉarova, dum li estis la sama homo, kiu inventis la koncepton de la Ekspozicio kaj kreis la nomon mem "Fanto de Karoo", uzis tion kiel pretekston por inciti malferman konflikton kun la grupo Konĉalovskij-Maŝkov-Lentulov. La 20-an de decembro 1910, Larionov kaj pluraj el liaj sekvantoj eniris la ekspozicion kaj komencis demonstre forigi siajn pentraĵojn de la muroj. Lentulov sukcesis solvi la konflikton, sed la 3-an de januaro 1911, du semajnojn antaŭ la fermo de la ekspozicio, Miĥail Larionov anoncis en la gazetaro, ke li jam rompis kun la "Fanto de Karoo" kaj preparas novan ekspozicion de sia nova grupo en la venonta sezono 1911/1912, kiu portos la nomon Azena vosto. Kovtun, Evgeny Fedorovich. Mikhail Larionov. 1881-1964. St. Petersburg, publishing house “Aurora”, 1998 (Ковтун, Евгений Федорович. Михаил Ларионов. 1881—1964. Санкт-Петербург, издательство “Аврора”, 1998). Pp.56-57.

Establado de la Societo de “Fanto de Karoo” 
En oktobro 1911, grupo da partoprenantoj en la unua ekspozicio de la Fanto de Karoo (Pjotr ​​Konĉalovskij, Aleksandr V. Kuprin, Ilja Maŝkov kaj Vasilij Roĵdestvenskij) petis la urbajn aŭtoritatojn de Moskvo por permeso establi la Artistan Societon de Fanto de Karoo, kies celo estis "disvastigi modernajn konceptojn pri belartoj." Aristarĥ Lentulov, la organizanto kaj inspiranto de la unua ekspozicio, estis tiutempe kun sia familio dum tutjara vojaĝo al Parizo, kie li studis en la atelieroj de Henri Le Fauconnier, Jean Metzinger, en la privata Académie de La Palette|akademio de La Palette, kaj aktive subtenis la fondintojn de la "Fanto de Karoo" per korespondado.

La ĉarto de la societo estis aprobita la 1-an de novembro 1911, publikigita en Moskvo kiel aparta libro kaj distribuita al membroj de la Societo, kaj poste estis distribuita senpage ĉe la ekspozicioj "Fanto de Karoo". La fondintoj estis Pjotr ​​Konĉalovskij, Aleksandr V. Kuprin, Ilja Maŝkov kaj Vasily Rozhdestvensky. Pjotr ​​Konĉalovskij estis elektita prezidanto de la estraro (en 1916 lin anstataŭigis Aleksandr V. Kuprin), Ilja Maŝkov estis elektita sekretario, Aleksandr V. Kuprin estis elektita kasisto, kaj Vasilij Roĵdestvenskij estis elektita estrarano. Poste, la estraro ankaŭ inkluzivis Aristarĥ Lentulov (ekde 1912, tuj post reveno de tutjara vojaĝo al Parizo kaj Italio), Robert Falk kaj Miĥail Rodionov. Antaŭ la fino de la unua jaro, la socio havis 20 plenajn membrojn kaj 50 konkurantajn membrojn (ekspoziciantojn). La kolektanto kaj filantropo Sergej Ŝĉukin kaj Vasilij Surikov estis elektitaj kiel ĝiaj honoraj membroj. Северюхин Д. Я., Лейкинд О. Л. Золотой век художественных объединений в России и СССР (1820—1932). Справочник. Санкт-Петербург, издательство «Чернышев», 1992. ISBN 5-85555-004-4. (Severyukhin D.Ya., Leykind O.L. The Golden Age of Artistic Associations in Russia and the USSR (1820—1932). Handbook. St. Petersburg, Chernyshev Publishing House, 1992. ISBN 5-85555-004-4), pp. 30-31.

La Dua ekspozicio de la Fanto de Karoo en januaro - februaro 1912
La ĉefa evento de la sezono por la grupo "Osliny Khvost" (Azena vosto) estis ĝia prezentado en Moskvo, en la areno de konflikto kun "Bubnovy Valet". Ambaŭ konkurantaj grupoj intencis ekspozicii preskaŭ samtempe, en januaro, sed dum la "jakoj" sukcesis lui oportunan spacon ĝustatempe kaj malfermis sian unuan apartan ekspozicion sur Vozdvizhenka la 25-an de januaro, la "vostoj" malfruis kaj devis prokrasti sian vernisaĵon ĝis la 11-an de marto 1912. Kovtun, Evgeniy Fedorovich. Mikhail Larionov. 1881-1964. St. Petersburg, Aurora Publishing House, 1998. - 175 p. ISBN 5-7300-0668-3 (Ковтун, Евгений Фёдорович. Михаил Ларионов. 1881—1964. Санкт-Петербург, издательство «Аврора», 1998. - 175 c. ISBN 5-7300-0668-3). Pp.51-53.

La unua ekspozicio "Azena vosto" okazis sub malfavoraj cirkonstancoj por Larionov kaj lia grupo pro la signifa sukceso de la ekspozicio "Fanto de Karoo" de 1912, ĉar la membroj de la Fanto de Karoo ne nur prezentis siajn plej bonajn kanvasojn, sed ankaŭ konatigis la publikon kun la plej novaj atingoj de eŭropa pentrarto - verkoj de francaj kubistoj, inkluzive de Pablo Picasso, Albert Gleizes, André Derain, Robert Delaunay, Charles Camoin, Fernand Léger, Henri Le Fauconnier, Henri Matisse, Othon Friesz, germana Ernst Ludwig Kirchner, August Macke, Franz Marc, Otto Mueller, Max Pechstein, Heinrich Nauen, Erich Heckel kaj Vasily Kandinsky kun Gabrielle. Munter, Kees van Dongen, norvega Xan Krohn. Rusaj partoprenantoj inkludis s Alexandra Exter, Pjotr ​​Konchalovsky, Nikolai Kulbin, Aleksandr V. Kuprin, Aristarkh Lentulov, Ilja Maŝkov, Adolf Milman,  David Burlyuk kaj lia frato Vladimir Burlyuk, Alexis Gritchenko. Camilla Gray, L'Avant-garde russe dans l'art moderne, 1863-1922, Édition Thames et Hudson, 2003, p. 122, (ISBN 2-87811-218-0).

Kialoj de antagonismo inter Azena Vosto kaj Fanto de Karoo
La disiĝo de la Fanto de Karoo okazis pro principaj kialoj. Se la plimulto de la "Fanto de Karoo", inter kiuj estis Pjotr ​​Konĉalovskij, Robert Falk, Aleksandr Kuprin, Ilja Maŝkov, Vasilij Roĵdestvenskij, estis gvidataj de la nova franca pentrarto, tiam la artistoj de "Azena vosto" celis kombini la bildajn atingojn de la eŭropa skolo kun la tradicioj de rusa popola, naiva arto, kamparana primitiva pentrarto, popularaj presaĵoj, ikonpentraĵo kaj orienta arto.  Первое объединение раннего авангарда | Журнал «ТРЕТЬЯКОВСКАЯ ГАЛЕРЕЯ». www.tg-m.ru. .

Kun la tempo, la du grupoj trovis sin en nepacigebla malamikeco, kaj, laŭ la vortoj de la gazetaro, la neakordigebla "milito de azenvostoj kaj karoo-moneroj" eksplodis. En marto 1913, rilate al la malfermo de la ekspozicio "Celo", Larionov kaj liaj subtenantoj organizis debaton nomitan "Oriento, Nacieco kaj Okcidento", kie ili akuzis la Fanto de Karoo, kiuj turnis sin al Cezanismo, pri sklaveca imitado de okcidenta arto, dum ili mem komencis ĉerpi inspiron el Orientaj. Журнал Наше Наследие. «Бубновый валет» - история художественного общества с 1910 г. : "Трубный хор голосов здоровых людей". Бубновый валет (художественная группа). www.nasledie-rus.ru.

Dum la Unua Mondmilito
Post disiĝo kun la grupo de Larionov, “Fanto de Karoo” komencis organizi debatojn ĉe la Politeknika Muzeo, kaj la futuristaj poetoj aliĝis al la grupo. Sed post 1914, pro la milito, la socio iom post iom perdis sian internan unuecon. Vasily Rozhdestvensky, Pyotr Konchalovsky kaj Aleksandr Ŝevĉenko iris al la fronto, tiel perdante la ŝancon plene partopreni en ekspoziciaj agadoj. Signifaj eksterlandaj partoprenantoj en la ekspozicioj "Fanto de Karoo" - Pablo Picasso, Georges Braque, Henri Le Fauconnier, Auton Friesz, Robert Delaunay - kiuj multe kontribuis al ĝia populareco, ankaŭ perdis la ŝancon ekspozicii en Rusio pro milittempaj limigoj. Germanaj artistoj ĝenerale fariĝis kontraŭuloj de Rusio kaj Francio ĉe la fronto, kaj kelkaj el ili baldaŭ mortis tie (August Macke kaj Franz Marc).

En 1916, Pjotr ​​Konĉalovskij kaj Ilja Maŝkov forlasis Fanto de Karoo (ili iris al "Mondo de Arto"), post kio Kuprin transprenis la prezidantan postenon de Konĉalovskij, dividante organizajn funkciojn kun Lentulov kaj Falk. Tamen, post la revoluciaj eventoj de februaro 1917, la veteranoj de la asocio estis forpelitaj de pli junaj neobjektivaj artistoj (Maleviĉ, Tatlin, Udalcova, Popova kaj aliaj). . Al la grupo ankaŭ aliĝis la societo "Supremus". . 

Rezulte, ĉiuj "maljunuloj" - Aleksandro Vasiljeviĉ Kuprin, Aristarĥ Lentulov, Adolf Milman, Robert Falk, Vasilj Roĵdestvenskij - forlasis la asocion en 1917, kaj ĉe la kunveno de la socio la 14-an (27) de oktobro 1917, Kazimir Maleviĉ estis elektita prezidanto de la estraro; Samtempe, Lev Bruni, Aleksandro Osmerkin, Ljubov Popova, Vladimir Tatlin, Nadeĵda Udalcova fariĝis plenaj membroj de la societo.

La lasta ekspozicio de la societo, kiu malfermiĝis la 21-an de novembro (4-an de decembro) 1917 en Moskvo, en la sama Levisson-domo ĉe Bolŝaja Dmitrovka, prezentis David Burliuk, Vasilj Kamenskij, Ivan Kliun, Ksan Kron, Nikolaj Kuznecov, Miĥail Leblanc, Kazimir Maleviĉ, Olga Rozanova, Vladislav Ĥodaseviĉ, kaj Aleksandra Ekster. La ekspozicion dominis la Suprematismaj verkoj de Malevich kaj liaj sekvantoj. Ĉe ĝia fermo la 3-an de decembro (16), David Burliuk, Vasily Kamensky kaj Kazimir Malevich legis raporton pri la temo "Barilpentrado". Tiam la agadoj de la socio ĉesis. Северюхин Д. Я., Лейкинд О. Л. Золотой век художественных объединений в России и СССР (1820—1932). Справочник. Санкт-Петербург, издательство «Чернышев», 1992. ISBN 5-85555-004-4. (Severyukhin D.Ya., Leykind O.L. The Golden Age of Artistic Associations in Russia and the USSR (1820—1932). Handbook. St. Petersburg, Chernyshev Publishing House, 1992. ISBN 5-85555-004-4), pp. 34.

 Galerio de la Fanto de Karoo 

 Referencoj 

Plia legado
 Kovtun, Evgeniy Fedorovich. Mikhail Larionov. 1881-1964. St. Petersburg, Aurora Publishing House, 1998. - 175 p. ISBN 5-7300-0668-3 (Ковтун, Евгений Фёдорович. Михаил Ларионов. 1881—1964. Санкт-Петербург, издательство «Аврора», 1998. - 175 c. ISBN 5-7300-0668-3).

Kategorio:Avangardismo
Kategorio:Rusiaj pentristoj
Kategorio:Pentristoj de la Rusa avangardo
Kategorio:Moderna arto