Pietro Cerone

Domenico Pietro CERONE (n. 1566 en Bergamo - m.  1625 en Napolo) estis itala pastro, presbitero, muzikteoriulo kaj kantoro de la malfrua Renesanco, kiu estas asociita kun hispana muziko kaj la Regno de Napolo sub hispana regado tiutempe. Li famiĝas pro esti la aŭtoro de la traktaĵo El melopeo y maestro, vasta verko publikigita en 1613 kaj tre utila por kompreni la praktikojn de muzika komponado, kiuj ekzistis en la 16-a jarcento.

 Vivo 
Italo laŭ naskiĝo, li laboris en Hispanio de 1592 ĝis 1603 kaj poste en hispane regata Napolo ĝis sia morto. Li estis en la reĝaj kapeloj de Filipo la 2-a kaj Filipo la 3-a en Madrido. Ekde 1603 li loĝis en Napolo, unue dungita ĉe la preĝejo de SS. Annunziata, poste ekde 1610 en la reĝa kapelo. Inter liaj skribaĵoj estas nekutime longa traktaĵo kun la hispana titolo El melopeo y Maestro (Napolo, 1613). Ĝi reflektas tre konservativajn gustojn kaj foje estis kritikita pro uzado de tekstoj de aliaj aŭtoroj kaj pro provizado de kompleta misinformado. Ĝi tamen restas signifa, kaj ĝi forte influis hispanan muzikteorion dum la 17-a kaj 18-a jarcentoj.

Cerone estis muzike konservativa, kaj tio sendube rilatas al la malfruo kun kiu la baroka stilo alvenis en Hispanion. En siaj skribaĵoj li ĝenerale malestimis hispanajn komponistojn, kaj laŭdis italojn abunde, kio eble parte klarigas la traktadon, kiun li ricevas de hispanaj kritikistoj.

Li konas kaj parolas pri la antaŭaj teoriaj traktatoj de Zarlino, Vicentino, Juan Bermudo kaj aliaj; priskribas detale kiel komponisto povas atingi esprimplenan intensecon dum verkado de mesoj, motetoj, madrigaloj, frotoloj, kantonetoj (canzonetta), kantikoj, himnoj, psalmoj, lamentadoj, riĉerkaroj, tientoj kaj aliaj muzikaj formoj de la periodo. Lia kompona idealo estis la stilo de Palestrina kvankam, strange, li rekomendis ke la reguloj de kontrapunkto estu forlasitaj tuj kiam la komponisto lernus sian metion. Tiu opinio estas surpriza, ĉar neniam ekzistis, eĉ ne hodiaŭ, stilo de komponado tiel rigore reguligita kiel la polifonia idiomaĵo de Palestrina.

Kvankam la disertaĵo montras, ke li posedis konsiderindan komponan teknikon, neniuj komponaĵoj de Cerone atingis nin, nek oni scias, ke li publikigis ion ajn.

 Verkaro 
El melopeo y maestro: tractado de música theorica y pratica; en que se pone por extenso; lo que uno para hazerse perfecto musico ha menester saber, kiu konsistis el 22 volumoj, 849 ĉapitroj kaj 1160 paĝoj en la originala hispana lingvo.

 Referencoj 

 Literaturo 

 “El melopeo y maestro” de Garcia F. Pietro Cerone: Sintezo de Dekses-jarcenta Muzika Teorio. / Doktora disertaĵo. - Nordokcidenta Universitato, 1978.
 Alessandra Ascarelli:  Cerone, Domenico Pietro. En: Alberto M. Ghisalberti (red.): Dizionario Biografico degli Italiani (DBI). Volumo 23:  Cavallucci–Cerretesi. Istituto della Enciclopedia Italiana, Romo 1979.
 Stevenson R. Pedro Cerone (1566–1625): Trompanto aŭ Defendanto de la Kredo // Inter-American Music Review, XVI (1997). — P. 1—27.

 Eksteraj ligiloj 
 Kompleta kopio de la traktato de Cerone El melopeo y maestro ĉe la Monda Retbiblioteko


Kategorio:Italaj muzikteoriistoj