Gramatiko de Latino

La gramatiko de Latino estas sistema priskribo de la strukturo kaj funkciado de la latina lingvo. Tio estas parto de la itala branĉo de la hindeŭropa lingvaro, kaj ĝia gramatiko montras multajn komunaĵojn kun la aliaj historie konataj lingvoj de tiu branĉo. De ĝia parola formo, la tiel nomata vulgara latino, la latinidaj lingvoj evoluis.

Latino, kiel la antikva greka lingvo, Sanskrito, kaj aliaj hindeŭropaj lingvoj, estas tipa fanda lingvo kun sinteza esprimado de gramatikaj informoj.

La evoluoj de Latino kompare al la rekonstruita gramatiko de la pra-hindeŭropa lingvo plejparte estas rigardataj kiel plisimpliĝoj. Tio evidentas en la malpli multaj sufiksoj por formado de tempoj kaj kazoj (sinkretismo), la ŝrumpo ĝis kvar fleksiklasoj de verboj kaj kvin de substantivoj kaj la malplimultiĝo de ok kazoj en la pralingvo ĝis ses en Latino (kategoria perdo). 

La konceptoj, kiuj historie elpensiĝis por priskribi kaj diskuti la latinan kaj antikvan grekan, nuntempe ofte uziĝas en lingvistiko kaj en normala lingvaĵo ankaŭ por aliaj, eĉ por nehindeŭropaj lingvoj.

Ĉi tiu artikolo prezentas la sistemon de Klasika Latino, normigita literatura lingvo, kiu strikte uziĝis nur en la unua jarcento a.K. de tiuepokaj romaj verkistoj. Tiu vario estas la plej prestiĝa kaj la unua, kiun studentoj lernas.

 Vidu ankaŭ 

 Genro (gramatiko)
 Kazo (gramatiko)
 Substantivo
 Listo de latinaj eldiroj