Arsenio Apostolio

Arsenius Apostolius estis greka helenisto kaj erudiciulo kiu dum longa tempo vivis en Venecio kaj iĝis episkopo de Monemvasia, en la Peloponezo.

Vivo
Arsenio Apostolio naskiĝis ĉirkaŭ 1468 en Kreto kaj en 1492 li translokiĝis al Italio. Li estis filo de Mikaelo Apostolio kaj nepo de Teodozio, grafo de Korinto (Theodosios Komis Korinthios). Lia antaŭnomo de naskiĝo estas Aristobulo (Ἀριστόβουλος) kaj li prenis la nomon Arsenio dum sia aliĝo al la episkopeco (kio kondukis pli fruajn aŭtorojn al la eraro distingi du "fratojn", Aristobulo kaj Arsenio).

Tiel kiel sia patro, Apostolio malriĉiĝis post la Falo de Konstantinopolo fare de la Otomanaj Turkoj (1453), kaj li vivtenis sin per kopiado de manuskriptoj. Ĉirkaŭ kvindek estas atribuitaj al li, el kiuj nur tri estas datitaj, la plej malnova estante de la 31-a de marto 1489. Kontrakto subskribita en Kreto en aprilo 1492 montras lin kunlaboranta kun Janus Lascaris en lia serĉado de grekaj manuskriptoj por la biblioteko de Lorenzo de Mediĉo, estante tiam diakono. Li loĝis tiutempe en Florenco, laŭ aludo, kiun li faris en pli posta letero. Kiam Aldo Manucio komencis siajn grekajn impresojn en 1495, li estis unu el siaj unuaj kunlaborantoj kune kun Marcus Musurus. Li verkis epigramon de kvar versoj (nomita Thesaurus Cornucopiæ et horti). Adoniso) por volumo de grekaj gramatikistoj el la aldinaj presejoj en 1496. Ĉirkaŭ la sama tempo, eldono de Galeomyomachy de Teodoro Prodromo, publikigita de la sama presejo, sen dato, enhavas antaŭparolon subskribitan de li. Sed baldaŭ poste li kverelis kun la presisto kaj proceso komenciĝis.
eta|maldekstre|300px|Arsenio Apostolio estis predikisto en la Preĝejo de Sankta Georgo de la Grekoj, en Castello, Venecio.
En 1506 la Roma Kurio nomumis Arsenio kiel orienta episkopo de Monemvasia, tiutempe parto de la regionoj submetitaj al la Venecia Respubliko. Arsenio deklaris sin en komuneco kaj kun la Patriarko de Konstantinopolo kaj kun la Katolika Eklezio. Ĉi tiu pozicio estis netenebla por la Eklezio de Konstantinopolo kaj Patriarko Pakomio la 1-a de Konstantinopolo invitis Arsenion abdiki. La afero daŭris pli ol du jarojn ĝis junio 1509, kiam Pakomio ekskomunikis Arsenion, kiu retiriĝis al Venecio.

En Venecio, Arsenio amikiĝis kun Erasmo de Roterdamo kaj kunlaboris kun Aldo Manucio.

Kelkajn jarojn poste, Papo Leono la 10-a nomis Marcus Musurus-on anstataŭ lin, kiu mortis antaŭ ol li aliĝis al lia sieĝo. Apostolio poste revenis al Malvoisie, kie li certe estis en 1527.

En 1521 li estis la estro de greka kolegio tiam fondita en Florenco, sed jam ne estis tie en februaro 1525 kiam eldono de Aristofano eldonita de Antonio Franchini aperis per la florentina presejo de Ĝiunti. Antaŭparolo estis la kontribuo farita de Apostolio al la verko, kiu elvokas lian restadon en la greka kolegio de la urbo en la pasinteco.

La 30-an de marto 1534, en Venecio, li estis nomumita de la Konsilio de la Dek, kun la subteno de la Sankta Seĝo, predikisto de la preĝejo San Giorgio dei Greci, sed li denove konstatis malamikecon de siaj samlandanoj al ĉiuj katolikaj pastroj nomumitaj tie. Li mortis kvar jarojn poste, kaj estis entombigita en la sama preĝejo, kie unu el liaj nevoj igis lin starigi tombon.

Li verkis plurajn antaŭparolojn al eldonoj de antikvaj aŭtoroj, kun kiuj li estis asociita. Li ankaŭ publikigis kolekton de maksimoj de filozofoj, generaloj, oratoroj kaj poetoj, ĉerpitaj el la Ἰωνιά (lia kampo de violoj) de lia patro Mikaelo, kiun li publikigis en Romo en 1519, kompletigita de Zacharias Calliergi. La volumo ankaŭ enhavas malgrandan dialogon pri ĝia komponado, inter bibliofilo, librovendisto kaj la personigita libro. Multaj do simple atribuis la kolekton al li (Christian Waltz (1802-1857) reproduktis ĝin en Stutgarto en 1832 sub la titolo Ἀρσενίου Ἰωνιά / Arsenii Violetum). Li ankaŭ lasis leterojn. Pluraj tekstoj, inkluzive de elekto de leteroj, troveblas en la Helena Bibliografio de Émile Legrand (Parizo, 1885).

Vidu ankaŭ
 Aristofano (444 a. K. - 380 a. K.)
 Teodoro Prodromo (1098-1170)
 Mikaelo Apostolo (1420-1486)
 Janus Lascaris (1445-1534)
 Aldo Manuzio (1449-1515)
 Lorenzo de Mediĉo (1449-1492)
 Erasmo de Roterdamo (1466-1536)
 Pakomio de Konstantinopolo (1472-1513)
 Piero de' Mediĉo, la Malfeliĉa (1472-1503)
 Leono la 10-a (1475-1521)
 Zacharias Calliergi (1487-1532)
 Johano Kalvino (1509-1564)
 Franciscus Portus (1511-1581)

 Referencoj 

Kategorio:Naskiĝintoj en 1468
Kategorio:Mortintoj en 1538
Kategorio:Naskiĝintoj en la 15-a jarcento
Kategorio:Mortintoj en la 16-a jarcento
Kategorio:Naskiĝintoj en Kreto
Kategorio:Mortintoj en Venecio
Kategorio:Grekaj helenistoj
Kategorio:Grekaj teologoj
Kategorio:Grekaj episkopoj
Kategorio:Grekaj erudiciuloj