Skvamkapa papago

La Skvamkapa papago (Pionus maximiliani, laŭ kio papago de Maksimiliano) konata ankaŭ kiel Skvameckapa papago, estas unu el ok specioj de papagoj en la genro Pionus en la subfamilio Arinae de la familio Psittacidae, de afrikaj kaj amerikaj papagoj. Ĝi troviĝas en Brazilo, Bolivio, Argentino, kaj Paragvajo.Remsen, J. V., Jr., J. I. Areta, E. Bonaccorso, S. Claramunt, A. Jaramillo, D. F. Lane, J. F. Pacheco, M. B. Robbins, F. G. Stiles, kaj K. J. Zimmer. 30a de Januaro 2023. Species Lists of Birds for South American Countries and Territories.  Alirita la 30an de Januaro, 2023

Taksonomio kaj sistematiko
La Skvamkapa papago havas jenajn kvar subspeciojn:

P. m. maximiliani (Kuhl, 1820)
P. m. siy Souancé, 1856
P. m. lacerus Heine, 1884
P. m. melanoblepharus Miranda-Ribeiro, 1920

La Skvamkapa papago kaj la Ruĝbeka papago (P. sordidus) estas frataj specioj.Remsen, J. V., Jr., J. I. Areta, E. Bonaccorso, S. Claramunt, A. Jaramillo, D. F. Lane, J. F. Pacheco, M. B. Robbins, F. G. Stiles, kaj K. J. Zimmer. Versio de 30a de Januaro 2023. "A classification of the bird species of South America". American Ornithological Society.  Alirita la 30an de Januaro, 2023 La specia epiteto estas referenco al la princo Maximilian zu Wied-Neuwied, nobelo kaj natursciencisto kiu esploris la internon de sudorienta Brazilo komence de la 19a jarcento.

En Brazilo, la Skvamkapa papago estas nomata cocotas aŭ maritacas (el mbaé'taka, tupia por "bruema birdo").


Aspekto
La skvamkapa papago estas 25 ĝis 29 cm longa kaj pezas 233 ĝis 293 g. Plenkreskuloj de la nomiga subspecio P. m. maximiliani havas nigrecbrunajn frunton kaj mezan kronon. La cetero de ilia kapo, ilia nuko kaj ilia supra dorso estas malhelverdece bronzkoloraj; la plumoj havas pli malhelajn randojn, kiuj donas nomon per skvameca efiko. Iliaj okuloj havas arkojn de nuda blanka haŭto supre kaj malsupre. Iliaj malsupra dorso kaj flugiloj estas obtuze verdaj kun pli helaj skvamoj. Ilia gorĝo kaj supra brusto estas obtuze bluaj, kiuj fariĝas flavecverdaj sur la ventro. Iliaj subvostaj kovriloj kaj bazo de la vosto estas ruĝaj. La internaj vostoplumoj estas verdaj kaj la eksteraj bluaj. Nematuraj birdoj havas pli palan verdan kapon kaj malpli bluan sur la brusto ol plenkreskuloj.Collar, N., A. Bonan, kaj P. F. D. Boesman (2020). Scaly-headed Parrot (Pionus maximiliani), versio 1.0. En Birds of the World (J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D. A. Christie, kaj E. de Juana, Editors). Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA.  Alirita la 26an de Februaro, 2023

Subspecio P. m. melanoblepharus estas pli granda ol la nomiga; ĝiaj verdaj areoj kaj la blua brusto estas pli malhelaj kaj la haŭto ĉirkaŭ la okulo estas malhela. P. m. siy estas ankaŭ pli malhela ol la nomiga, kun ruĝecviolaj mentono kaj gorĝo. P. m. lacerus estas simila al siy, sed pli granda kaj havas pli, kaj pli intensan, bluon sur la brusto.

Distribuado kaj habitato
La subspecioj de la Skvamkapa papago troviĝas tie:

P. m. maximiliani, nordorienta kaj orient-centra Brazilo el Ceará kaj Piauí suden ĝis Goiás kaj Bahia
P. m. siy, centra kaj sudorienta Bolivio, okcidenta kaj centra Paragvajo, kaj okcident-centra Brazilo ĝis norda Argentino
P. m. lacerus, nordokcidentaj provincoj de Argentino Salta, Tukumano kaj Katamarkio
P. m. melanoblepharus, sudorienta Brazilo el Minas Gerais suden tra orienta Paragvajo ĝis nordorientaj provincoj de Argentino Misiones kaj Corrientes 

La skvamkapa papago loĝas en diversaj pejzaĝoj, kiuj varias geografie. En la nordo kaj okcidento de sia teritorio ĝi preferas foliarbarojn kaj galeriajn arbarojn en la iom seka caatinga kaj Ĉako. En la sudoriento ĝi troviĝas en pli humidaj ĉiamverdaj kaj duon-deciduaj foliarbaroj, inkluzive de tiuj dominitaj de araŭkario. En Brazilo ĝi atingas altitudojn de 1 500 ĝis 1 600 m kaj en Argentino ĝis 2 000 m.

Naturiĝintaj skvamkapaj papagoj estas observitaj reproduktiĝantaj ekde 2017 en la parkoj de Malago, Hispanio. En unu hispana kazo, ina skvamkapa papago estis observita sukcese zorganta hibridajn idojn kun maskla oranĝflugila amazono (Amazona amazonica).

Kutimaro
Movoj
La Skvamkapa papago estas tutjara loĝanto tra sia teritorio.

Manĝado
La Skvamkapa papago manĝas semojn, florojn, kaj fruktojn de ampleksa vario de plantoj.

Reproduktado
La reprodukta sezono de la skvamkapa papago ŝajne varias geografie, sed ne estas plene difinita. Ĝi nestas en truoj en arboj. En kaptiteco la ovodemetado estas de kvar aŭ kvin ovoj kaj la tempo de eloviĝo ĝis elnestiĝo estas de naŭ semajnoj.

 Referencoj 

 Hoppe, D., 2007: Ribeiropapagei – ein neuer Name für die Gelbbauchamazone. Gefiederte Welt, Vol. 131, pp. 173–176 + 210–213.

 Bibliografio 
 Forshaw, Joseph M. & William T. Cooper (1978). Parrots of the World (2a eld.). Melbourne: Landsdowne. ISBN 0-7018-0690-7.

 Juniper, T., kaj M. Parr (1998). A Guide to the Parrots of the World. Pica Press, East Sussex. .

 Eksteraj ligiloj 

Scaly-headed parrot photo gallery VIREO

Kategorio:Papagoj
Kategorio:Birdoj de Brazilo
Kategorio:Birdoj de Bolivio
Kategorio:Birdoj de Paragvajo
Kategorio:Birdoj de Argentino