Paul Avrich

Paul AVRICH (naskiĝis la 4-an de aŭgusto 1931 en Broklino; mortis la 17-an de februaro 2006 en Manhatano) estis usona historiisto, kiu specialiĝis pri la historio de anarkiismo.

 Vivo 
Avrich, kiu devenis de juda familio, servis en la Usona Aerarmeo dum la Korea Milito, kiu sendis lin al la Universitato de Sirakuzo por studi la rusan. Li poste laboris por la usona spionservo en Okcidenta Germanio, kie li ricevis la taskon kolekti informojn pri la Sovetia Aerarmeo staciita en Eŭropo. La lingvaj kapabloj, kiujn li akiris dum la Malvarma Milito, ebligis al li specialiĝi pri rusa historio dum siaj studoj.

Avrich komence studis ĉe la Universitato Cornell kaj doktoriĝis ĉe la Universitato Kolumbio en Novjorko en 1961 kun disertacio pri fabrikaj komitatoj dum la Rusia Revolucio. De 1961 ĝis 1999, li instruis kiel profesoro ĉe Queens College en Novjorko. Avrich estis konsiderata unu el la plej elstaraj fakuloj pri la historio de rusa kaj usona anarkiismo, movado por kiu li mem havis grandan simpation. Li mortis pro Alzheimer-malsano en 2006.

Everch donacis sian kolekton de preskaŭ 20 000 usonaj kaj eŭropaj anarkiismaj publikaĵoj kaj manuskriptoj al la Biblioteko de la Kongreso.

Li havis du katojn, kiujn li nomis laŭ Bakunin kaj ​​Kropotkin.

 Verkado 
Dum sia akademia kariero, Paul Avrich verkis dek librojn, ĉefe temigante la anarkiisman movadon de la 19-a kaj 20-a jarcentoj en Rusio kaj Usono, inkluzive de temoj kiel la Tumulto de Haymarket, la proceso de Sacco kaj Vanzetti, la ribelo de Kronŝtadto, kaj parola historio de la movado. Aliaj gravaj verkoj inkluzivas biografion de Voltairine de Cleyre, la Movadon de Modernaj Lernejoj, kaj Portretojn de Anarkiistoj. Li ankaŭ redaktis la gravan kolekton de buŝa historio, Anarkiistaj Voĉoj. Li estis nomumita plurfoje por la Premio Pulitzer pri historio kaj regule parolis ĉe la Libertariana Libroklubo de Novjorko. 

Kiel preleganto kaj historiisto, Avrich ne kaŝis sian simpation por la anarkiisma movado. Li celis prezenti ĝiajn partoprenantojn "kiel homojn, ne kiel ekstremistojn" al siaj studentoj kaj defiis la stereotipon de la malmorala kaj agresema anarkiisto. Per sia laboro, li celis revivigi la tiam marĝenigitan anarkiisman movadon, kiun li konsideris "pioniroj de socia justeco" indaj je rekonsidero en la reviviĝo de liberecana penso post la Vjetnama milito kaj dua-onda feminismo. 

Liaj libroj estis nomumitaj por la Pulitzer-premio kvar fojojn:

 1979: Amerika Anarkiisto: La Vivo de Voltairine de Cleyre - en la Kampo de Biografio kaj Aŭtobiografio.
 1981: La Movado de Moderna Lernejo: Anarkiismo kaj Edukado en Usono - en la kampo de biografio kaj aŭtobiografio.
 1985: La Tragedio de Haymarket - en la Kampo de Historio.
 1991: Sacco kaj Vanzetti: La Anarkiisma Fono - en la kampo de historio.

 Verkaro 

 The Russian Anarchists (1967)
 Kronstadt, 1921 (1970)
 Russian Rebels, 1600–1800 (1972)
 The Anarchists in the Russian Revolution (1973)
 An American Anarchist: The Life of Voltairine de Cleyre (1978)
 The Modern School Movement: Anarchism and Education in the United States (1980)
 The Haymarket Tragedy (1984)
 Anarchist Portraits (1988)
 Sacco and Vanzetti: The Anarchist Background (1991)
 Anarchist Voices: An Oral History of Anarchism in America (1995)
 Sasha and Emma: The Anarchist Odyssey of Alexander Berkman and Emma Goldman (2012) [kunaŭtorita kun lia filino, Karen Avrich]

 Referencoj 

 Eksteraj ligiloj 

 Bibliografio ĉe R.A. Forum
 Kolekto ĉe la Biblioteko de Kongreso
 Paul Avrich 1931–2006: historiisto kiu aŭskultis al anarkiismaj voĉoj, en memoro, de la Biblioteko Kate Sharpley

Kategorio:Usonaj historiistoj
Kategorio:Historiistoj de anarkiismo
Kategorio:Revoluciaj teoriistoj
Kategorio:Judaj anarkiistoj