Priploro de Kristo

eta|priplora grupo en la frankfurta domo Liebieghaus, el Suda Nederlando, ĉ. 1500 
La priploro de KristoTermino laŭ Kristana Glosaro. (latine: Lamentatio Christi) post la dekrucigo kaj antaŭ la entombigo estas arta motivo el la malfrua Mezepoko kiu floris ĝis baroko. Arthistoriistoj ne malofte klasigas ĝin memstara bildotipo. La ensemblo (aparate kiam temas pri skulptado) nomiĝas priplorantaro. 

 Fontoj 
La bibliaj tekstoj pasionaj tian scenon ne mencias, kie tuj post la dekrucigo estas sekvonta la entombigo. Sed aludo pri tristuloj ĉe la krucumo kolektiĝintaj interpreteblas ĉe la evangeliisto Luko 23,49: Kaj ĉiuj liaj konantoj, kaj la virinoj, kiuj sekvis lin el Galileo, staris malproksime, vidante tion. Krome indikas tiaĵon pluraj apokrifoj kaj mistikismaj tekstoj false atribuitaj al Bonaventura. Joel M. Upton: Petrus Christus. His Place in Fifteenth-Century Flemish Painting, University Park, London 1990, ISBN 0-271-00672-2, p. 65–76 La tuto do okazis aŭ je Golgoto, do piede de la Sankta Kruco aŭ iom pli malfrue je la Sankta Tombo. 

 Ikonografio  
eta|blazono de Pinggau
Ofte sep personoj rolas: 

 la Dipatrino
 Johano
 Jozefo de Arimateo
 Nikodemo
 Mario Magdala
 la fratinoj Mario de Klopas kaj Salomeo

Kontraŭe al pietato - kie la Dipatrino ofte sola priploris la kadavron de Jesuo Kristo troviĝantan sur ŝiaj genuoj - la korpo de la mortinto estas ĉi-kaze sur la pavimo kun ĉirkaŭstarantaj funebrantoj."The Lamentation and the Pietà" - ĉe: christianiconography.info De tempo al tempo tenas la jesuan kadavron Jozefo de Arimateo (ties ŝultrojn) kaj Nikodemo (ties gambojn), dume Mario estas duonsvenonta.

 Literaturo 
Karl W. Jähnig: Die Darstellungen der Kreuzabnahme, der Beweinung und der Grablegung Christi in der altniederländischen Malerei von Rogier van der Weyden bis zu Quentin Metsys, Hohenstein-Ernstthal 1914 
 Eksteraj ligiloj 

 RDK-laborejo
 im BeyArs-artleksikono 

 Notoj 

Kategorio:Jesuo en arto
Kategorio:Funebroj