Henry Bauër

Adolphe François Henri BAUËR (n. la 17-an de marto 1851 - m. la 21-an de oktobro 1915) estis dramisto, verkisto, ĵurnalisto kaj batalanto por la Pariza Komunumo. Post la subpremado de la Komunumo, li estis kondamnita al ekzilo en Nov-Kaledonio, kie li restis dum sep jaroj ĝis li estis pardonita.

 Vivo 
eta|Portreto ĉirkaŭ 1871, el la kolekto Sieĝo kaj Komunumo de Parizo de Nordokcidenta Universitato
Bauër estis la ekstergeedzeca filo de Alexandre Dumas la patro, naskita el rilato inter lia patro kaj Anna Bauër, germana judino. Anna Bauër estis la edzino de Karl-Anton Bauër, aŭstra komerca agento, kiu loĝis en Parizo. Post kiam ŝia edzo elmigris al Aŭstralio, Anna memstare kreskigis sian filon. Post siaj studoj ĉe la Liceo Louis-Grand, Bauër enskribiĝis en juron kaj medicinon, sed ne persistis en tio, kaj aliĝis al la bohema socio de la Latina Kvartalo. Li proksimiĝis al revoluciaj rondoj kaj konfliktis kun la aŭtoritatoj - en 1870 li estis malliberigita dum pluraj monatoj, sed estis liberigita de la homamaso en la tago de la proklamo de la Respubliko, la 4-an de septembro 1870.

Post kiam Francio deklaris militon kontraŭ Germanio, li volontulis por la armeo kaj aliĝis al la Nacia Gvardio. En oktobro 1870, li estis denove arestita post partopreno en manifestacioj. En la nokto de la 21a ĝis la 22a de januaro 1871, li estis liberigita de membroj de la Nacia Gvardio kaj komencis skribi por revoluciaj gazetoj.

Post la proklamo de la Pariza Komunumo la 18-an de marto 1871, Bauër estis nomumita kapitano de la Nacia Gvardio en la stabo de Generalo Odes. La 10-an de majo li estis nomumita komandanto de la 6-a Federacia Legio kaj la 22-an de majo stabestro de Kapitano Razer, partoprenante en sangaj strataj bataloj.

Post la falo de la Pariza Komunumo, Bauër haste forlasis Parizon, sed la 21-an de junio 1871 li estis arestita kaj kondukita al Versajlo, kie la arestitaj Komunumanoj estis tenataj. Lia stato plimalboniĝis pro dokumentoj trovitaj sur li dum lia aresto. Lia patrino prezentis peticion pri pardono al la Apelacia Kortumo, sed vane. La Militkonsilio kondamnis lin al ekzilo kaj la 1-an de majo 1872 Henri Bauër, kune kun 300 aliaj Komunumanoj, estis ekzilita al Nov-Kaledonio.

La vojaĝo de Francio al Nov-Kaledonio daŭris kvin monatojn, kelkajn el kiuj Bauër pasigis en punĉelo sur ŝipo kun nur pano kaj akvo, pro sia rifuzo obei ordonojn. Post alveno, li estis translokigita al la franca punkolonio en Nouméa.

La patrino de Bauër, kiu senlace laboris por ke lia puno estu ŝanĝita kaj lia liberigo donita, mem estis suspektata pri komploto kontraŭ la aŭtoritatoj, do ŝi translokiĝis al Laŭzano kaj Ĝenevo, Svislando, de kie ŝi regule sendis monon al sia filo. En siaj leteroj al li, ŝi esprimis sian deziron aliĝi al li, sed li rifuzis. Malgraŭ la protestoj de ŝia filo, la patrino alvenis en Nov-Kaledonio komence de 1875 kaj luis domon en Noumea. Ŝi restis tie dum 15 monatoj, ĝis la guberniestro devigis ŝin foriri.

En Nov-Kaledonio, Bauër revenis al ĵurnalisma agado, verkante artikolojn por la loka gazeto kaj organizante muzikajn kulturajn eventojn. Li verkis la teatraĵon La Revanche de Gaëtan (La Venĝo de Gaëtan), teatraĵo kiu estis prezentita en Noumea en 1879.

La patrino daŭre celvarbis por sia filo, plendante petojn pri pardono kaj kolektante rekomendojn, inkluzive de unu de Victor Hugo. En aprilo 1879, post la elekto de nova prezidanto, Jules Grévy, kiu subskribis lian pardonon kaj Bauër revenis al Francio la 19-an de julio 1879.

La 24-an de marto, en la aĝo de 29 jaroj, Henri Bauër edziĝis, kontraŭ la deziro de sia patrino, kun Pauline Lemyre, kiu estis 13 jarojn pli juna ol li. Inter la atestantoj ĉe la geedziĝo estis la fama komunumisto Louis Blanc. En la somero de tiu jaro, la juna paro vojaĝis al Germanio, al la bavara urbo Bayreuth, por la ĉiujara Festivalo de Bayreuth, dediĉita al la muzikaj dramoj de Richard Wagner kaj fondita de la komponisto mem. Bauër estis admiranto de Wagner kaj poste dediĉis plurajn el siaj artikoloj al li. En 1882, Charles, la plej aĝa, naskiĝis, kaj kvar jarojn poste, en 1888, lia dua filo, Gérard, kiu poste konata ĵurnalisto. Inter ĉi tiuj du eventoj, lia patrino mortis en 1884.

Post reveno al sia patrujo, Henri Bauër revenis al ĵurnalismo kaj ekde 1881 li verkis por la revuo "Le Réveil". Indas rimarki, ke Alphonse Duda kunlaboris kun la sama revuo. La artikoloj de la juna ĵurnalisto altiris la atenton de la fama verkisto kaj li nomumis lin kiel sian posteulon en la gazeto. Ekde tiu momento, Bauër respondecis pri teatra kritiko, kio koincidis kun liaj kreivaj aspiroj. La 12-an de marto 1884, la antaŭa redaktoro de Le Réveil, Valentin Simond, fondis la konservativan-patriotan gazeton L'Écho de Paris (La Eĥo de Parizo) kaj invitis Bauër kunlabori kun li. Ekde tiu momento, Bauër publikigis recenzojn pri la ĉefaj teatroj en Parizo kaj ankaŭ dusemajnan kritikan recenzon pri la literatura vivo en Parizo. En sia verko, Bauër pledis por la estetiko de naturalismo en la eŭropa teatro. Li defendas André Antoine, la fervoran subtenanton de teatra naturalismo, kreinton kaj reĝisoron de la Théâtre-Libre kaj la Théâtre Antoine. En siaj kritikaj artikoloj, Bauër traktis la verkojn de preskaŭ ĉiuj gravaj verkistoj de la periodo. Li atentis aparte la verkistojn de la nordiaj landoj, laŭ la lingvo de Bauër - "la popolo de la Nordo": Henrik Ibsen, Lev Tolstoj, August Strindberg kaj Oscar Wilde. Li ankaŭ reagis al la Dreyfus-afero kaj subtenis Émile Zola, kontraŭe al la pozicio de la gazeto, kio kontribuis al lia decido forlasi la gazeton kaj transiri al socialisma gazeto.

Dum sep jaroj, Bauër kaj aktorino Sarah Bernhardt havis amrilaton.

 Verkaro 

 1879, La Revanche de Gaëtan (La venĝo de Gaëtan), teatraĵo.
 1889, Une comédienne. Scènes de la vie de théâtre (Komediisto. Scenoj el la vivo de la teatro), romano.
 1895, Mémoires d'un jeune homme (Memoroj de Junulo), libro kun aŭtobiografia enhavo.
 1896, De la vie et du rêve (Pri Vivo kaj Sonĝoj), kolekto de noveloj.
 1899, Idée et réalité (Ideo kaj Realo)
 1903, Sa maîtresse (Lia Amantino), komedio en 4 aktoj.
 1909, Chez les bourgeois (Inter la Burĝoj), komedio en 4 aktoj.

 Fontoj 

 Marcel Cerf, Le Mousquetaire de la plume. La vie d'un grand critique dramatique: Henry Bauër, fils naturel d'Alexandre Dumas, 1851-1915, Parizo, Académie d'Histoire, 1975, 148 Parizo
 Luc Legeard, “De Ducos à l'or des théâtres” - Édition annotée et commentée de l'ouvrage: Mémoires d'un jeune homme, de Henry Bauër, Éditions L'Harmattan, 2013

 Referencoj 

 Eksteraj ligiloj 
 Notice de personne en la Nacia Biblioteko de Francio

Kategorio:Francoj
Kategorio:Pariza komunumo
Kategorio:Francaj ĵurnalistoj
Kategorio:Teatraj kritikistoj
Kategorio:Francaj literaturkritikistoj
Kategorio:Francaj dramistoj
Kategorio:Francaj verkistoj