Vaganta kavaliro

Vaganta kavaliro estas rolulo en mezepoka kavalira romantika literaturo. La adjektivo vaganta indikas, ke la kavaliro vojaĝas serĉante aventurojn por pruvi siajn kavalirajn virtojn, ĉu en turnirdueloj (france pas d'armes, d:Q3367136) aŭ en serĉado de korteza amo.

La unua konata apero de la termino "vaganta kavaliro" estas el la 14-a-jarcenta poemo Sinjoro Gawain kaj la Verda Kavaliro, en kiu Sinjoro Gawain alvenas al la kastelo de Sinjoro Bercilak de Haudesert post longaj vojaĝoj kaj Sinjoro Bercilak bonvenigas la "vagantan kavaliron". The Maven's Word of the Day: Knight Errant

Rakontoj pri vagantaj kavaliroj restis popularaj dum la malfrua Mezepoko. Ili estis skribitaj en la meza franca, meza angla, kaj mezmalaltgermana lingvoj.

En la 16-a jarcento, la ĝenro fariĝis tre populara en la Iberia Duoninsulo. Amadis de Gaula estas unu el la plej lertaj rakontoj pri vagantaj kavaliroj de ĉi tiu periodo. Miguel de Cervantes verkis Don Kiĥoto (1605), burleskan parodion de ĉi tiuj romanoj kaj ilia populareco. Rakontoj pri vagantaj kavaliroj poste eksmodiĝis dum du jarcentoj, ĝis ili reaperis en la formo de historia romano dum la romantika periodo.

 Referencoj 

 Vidu ankaŭ 

 Nigra kavaliro
 Bajrona heroo
 Romantika heroo
 Rōnin
 Suero de Quiñones

Kategorio:Fikciaj kavaliroj
Kategorio:Tipaj roluloj