Hudsona kurlo

La Hudsona kurlo aŭ Hudsona numenio, Numenius hudsonicus, estas vadbirdo el la ordo de ĥaradrioformaj birdoj kaj familio de skolopedoj. Ĝi estas unu el la plej disvastigitaj el la kurloj, kaj reproduktiĝas tra multo de ĉearkta Nordameriko. Gill, F.; Donsker, D., eld. (2020). IOC World Bird List (v10.1) (Report). doi:10.14344/IOC.ML.10.1. Alirita la 25an de Januaro 2020.  Tiu specio kaj la Malgranda kurlo ĵus disiĝis, baze sur genetikaj kaj notindaj morfologiaj diferencoj.

Tiu kurlo estas migranta birdo, kiu vintras ĉe marbordoj de suda Nordameriko kaj Sudameriko. Ĝi estas ankaŭ marborda birdo dum la migrado. Birds. Collins Pocket Guide. 1998. p. 156.  Ĝi estas tre sociema for de la reprodukta sezono.

En la mangrovoj de Kolombio, ripozejoj de tiu kurlo estas tre proksime de la manĝoteritorioj kaj for de eblaj ĉefteraj predantoj, sed ne for el areoj de homa ĝenado.

 Aspekto
Tiu estas granda vadbirdo, kvankam mezgranda kiel membro de la kurlogenro. La genronomo Numenius devenas el vorto de Antikva greka noumenios, birdo menciita de Hezikio. Ĝi estas asocia kun la kurloj, ĉar ŝajne ĝi derivas el neos, "nova" kaj mene "luno", reference al la duonlunforma beko. 

Ĝi estas 37–47 cm longa, kun 75-90 cm de enverguro, kaj peza 270-493 g."Whimbrel". All About Birds. Cornell Lab of Ornithology.  Ĝi estas ĉefe grizbruna, kun uniformaj pugobildo kaj supraj partoj, kaj longa kurba beko (plej longa en plenkreskaj inoj) kun klara anstataŭ milda kurbo. Ĝi ĝenerale estas timida.

La nura simila ofta specio ĉe plimulto de ĝia teritorio estas pli grandaj kurloj. Tiu kurlo estas pli malgranda, havas pli mallongan, kurban bekon kaj havas centrakronan strion kaj fortan superokulon.

 Subspecioj 
Estas du subspecioj, nome la jenaj:

 Numenius hudsonicus rufiventris – Vigors, 1829: en Alasko kaj nordokcidenta Kanado
 Numenius hudsonicus hudsonicus – Latham, 1790: (Hudsona kurlo) en la areo de la Hudsona Golfo ĝis nordorienta Kanado

 Ekologio 
Tiu specio manĝas per sondado en milda koto por malgrandaj senvertebruloj kaj plukado de malgrandaj kraboj kaj similaj predoj el la surfaco. Antaŭ migrado, beroj iĝas grava parto de ilia dieto. 

La nesto estas nuda skrapaĵo en tundro aŭ Arkta marĉaro. La ino demetas 3 ĝis 5 ovojn. Plenkreskuloj estas tre defendemaj de la nestareo kaj eĉ atakas homojn kiuj venas tre proksime.

Ĉirkaŭ la fino de la 19-a jarcento, ĉasado ĉe iliaj migrovojoj malpliigis iliajn nombrojn; poste la populacio rekuperiĝis.

 Referencoj 

 RSPB A to Z of UK Birds

Kategorio:Skolopedoj
Kategorio:Birdoj de Ameriko