Kurbabeka pluvio

La Kurbabeka pluvio, Anarhynchus frontalis, estas eta kaj vigla pluvio, tio estas vadbirdo de la familio de ĥaradriedoj kaj genro Anarhynchus kiu enhavas multajn aliajn speciojn. Ĝi estas endemia de Novzelando.Barrie Heather kaj Hugh Robertson, "The Field Guide to the Birds of New Zealand" (reviziita eldono), Viking, 2005 Ĝi estas la nura birdospecio en la mondo kiu havas bekon kiu estas kurba en unu direkto, ĉiam dekstren (ĉe Krucbekulojs, ekz. Loxia pytyopsittacus, la pintoj de la maksiloj kaj makzeloj interkrucuĝas ĉar ili kurbiĝas en malaj direktoj, foje dekstren kaj foje maldekstren). Studo de 2015 trovis, ke  ĝi estas ene de la klado Charadrius, kaj aliaj novzelandaj pluvioj estus la plej proksimaj parencoj; La plej proksima estus la Novzelanda pluvio (Charadrius obscurus), kaj sekve la Duzona pluvio (Charadrius bicinctus).

La ino demetas ovojn inter rokoj laŭlonge de riveroj kaj forigas entrudulojn ŝajnigante esti malbonfarta kaj forirante el siaj ovaroj.

Ĝi estas taksita vundebla en la Ruĝa Listo de Endanĝeritaj Specioj de la Internacia Unio por la Konservo de Naturo (IUKN).

Taksonomio
Francaj natursciencistoj Jean René Constant Quoy kaj Joseph Paul Gaimard priskribis la kurbabekan pluvion en 1832.

Aspekto
La Kurbabeka pluvio estas malgranda, plumpa pluvio, 20-21 cm longa kaj peza inter 43 kaj 71 g. La plumaro estas iome sekse dimorfaj. La masklo havas blankajn frunton kaj palgrizajn kronon, nukon, dorson, flugilojn kaj voston kaj blankajn gorĝon, bruston, ventron kaj pugon, kun fajna nigra zono trans la brusto. Tiu bendo estas pli fajna ĉe la ino, kaj multe malpli klara ĉe ambaŭ seksoj en la nereprodukta sezono. La alia diferenco inter la seksoj estas malgranda nigra strio inter la blanka frunto kaj la griza krono, kiu ĉeestas ĉe la maskloj, sed ne la inoj. Kiel ĉe la brustbendo ĝi estas reduktita en la nereprodukta sezono. La plej karakteriza trajto de la birdo estas la longa nigra beko, kiu estas ĉiam kurba dekstren. La Kurbabeka pluvio estas la nura specio de birdo kun nesimetrie turnita beko. La ovoj estas tre palgrizaj kaj kovritaj per tre malgrandaj brunaj makuloj kiuj tre bone miksiĝas al la ĉirkaŭa ŝileto. Krome ankaŭ la ovoj estas tre bone kamuflitaj, la plenkreskaj birdoj kaj idoj estas tre malfacile videblaj kiam ili staras senmovaj.Heather, B & Robertson, H. (2005). The field guide to the birds of New Zealand. Auckland: Penguin Books (NZ) Ltd Idoj estas tre palgrizaj sur la supra duono de korpo kun nigraj makuletoj kaj blankaj sur la malsupra duono de la griza korpo.Complete book of New Zealand birds (1985). Sydney, New South Wales: Reader’s Digest Services Pty Limited

La voĉo de la Kurbabeka pluvio estis priskribita kiel mallonga ŭiit dumfluge kaj uzata por signali alarmon, kaj pli severa voko estas uzata por signali pli grandan alarmon. Ĉirpanta sono estas uzata por defii agresemulon. Elnestuloj kaj junuloj faras altatonan mallongan pepon.

Distribuado kaj habitato
La Kurbabeka pluvio estas endemia de Novzelando. Ĝi reproduktiĝas ĉe grandaj interplektitaj riveroj en Kanterburio kaj Otago, Suda Insulo, prefere ĉe grandaj dinamikaj riveroj kiuj ne kreskiĝas kun herboj. La ĉefaj reproduktejaj riveroj estas Waimakariri, Rakaia, Rangitata, Waitaki kaj Ashley. Kutime ili estas plej ofte ĉe malgrandaj riveroj, sed ili suferis malpliigon de la teritorio, kaj nuntempe ili okupas ĉirkaŭ 60% de ilia ĉirkaŭkalkulita originala teritorio.  Post reproduktado, ĉirkaŭ la fino de Decembro ĝis frua Februaro, ili lasas siajn reproduktejojn kaj migrao al neprofundaj estuaroj kaj ŝirmitaj marbordaj areoj en la Norda Insulo. Tiuj areoj estas Firth of Thames, kaj havenoj Manukau, Kaipara kaj Tauranga.

 Referencoj 

 Stephen Marchant; P. J. Higgins (eld.) (1994). Handbook of Australian, New Zealand and Antarctic Birds: Volume 2: Raptors to Lapwings. Oxford University Press, USA. 

Kategorio:Ĥaradrioj
Kategorio:Birdoj de Oceanio
Kategorio:Birdoj de Nov-Zelando