Johannes Schlaf

Johannes SCHLAF (pseŭdonimoj: Bjarne P. Holmsen, Hans Bertram; naskiĝinta la  en Querfurt, mortinta la  samloke) estis germana verkisto kaj tradukisto (el la lingvoj angla kaj franca). 

Vivo
Estante filo de komercisto, li pasigis la junulajn jarojn ĉe parencoj en Querfurt, ekde 1874 ĉe la gepatroj en Magdeburgo; Madgeburge li frekventis la Katedralan Gimnazion kaj ekkonis, aniĝinte ekde 1882 al la lernanta disputoklubo Bund der Lebendigen, Hermann Conradi. Tio malfermis al Schlaf tiutempe modajn pensojn: antaŭ ĉio li ŝatis la naturfilozofion de Ernst Haeckel. Post trapaso de la abiturienta ekzameno li ekstudis en Halle teologion kaj germanistikon, poste kklasikan filologion kaj filozofion. Troviĝante de 1885 en Berlino, Schlaf konatiĝis en la tiea literatura cirklo Durch! gravulojn de naturalismo (i.a. Heinrich Hart,  Julius Hart, Gerhart Hauptmann) kaj amikiĝis kun Arno Holz: kun Holz li eĉ kune loĝadis en Niederschönhausen post decido en 1887 ne finstudi.

La lajn sekvajn jarojn kun Holz elfaritaj verkoj (ĉefe la fikcia, laŭdire tradukita proza volumo Papa Hamlet de 1889) kaj la dramo Die Familie Selicke (1890), konsidereblas fruaj ekzemploj de radika kaj ĝisfina naturalismo. Enhave temis pri sociala mizero, forme gravis detalega reprodukto de la realo sen aŭtora komentado kaj pri intenca transpreoo de dialektaj kaj malaltlingvaj vortoj kaj frazoj: ĝi modelis poste i.a. por Max Halbe kaj eĉ Hauptmann. Dume la dramo Meister Oelze (1892) stile ankoraŭ tute skribiĝis en tiu linio, Schlaf baldaŭ forlasis la materialisma-sociala programaro de naturalismo ampleksonte religiajn-naturmonismajn ideojn. Ilin oni sentis en la furoraj, la neŭrban vivon idealigintaj kaj impresionismaj prozaj skizoj In Dingsda (1892) kaj ĉe la proza lirikaĵo Frühling (1896). Post nervokrizo, Schlaf devis cedi al plurjara kuracada restado en diversaj sanatorioj. La partnereco kun Holz ĉesis en 1898 kiam ili dum jaroj kverelis publiciste pri la kvanto da propraj partoj ene de komune kreita literaturo. Tion Schlaf prilaboris en la romanoj Das dritte Reich (1900,), Der Kleine (1904) kaj Der Prinz (1908): samtempe ili taksatas juveloj rilate al la sociologie interesa bildigo de berlinaj vivoj. 

Transloĝiĝinte al Vajmaro (li loĝis en la domo Trierer Straße 73 kaj havis amikajn rilatojn kun Paul Ernst), Schlaf pli kaj pli dediĉis sin al mistikismo kaj provis defendi sian geocentran mondvizion per astronomio. Finfine li alproksimiĝis al ideoj de la nazioj. De liaj malfruaj verkoj nur gravis la naturalisma historio Miele (1920) kaj daŭrigoj de la Dingsda-intrigaro (Neŭes aŭs Dingsda, 1933). De malmultaj ankoraŭ konate, li reiris en 1937 al sia naskiĝurbo kie li kvaron da jaroj poste mortis pro apopleksio. Schlaf tradukis verkojn de Walt Whitman, Émile Verhaeren, Paul Verlaine, Émile Zola, Honoré de Balzac. Postlasitaĵoj de li troviĝas en Querfurt, Halle, Dortmund kaj Vajmaro.

Honoroj

1932: memorigloko je Burgo Querfurt
por li plantita tilio en Querfurt (Johannes-Schlaf-Linde)
 stratonomo por li en Querfurt
1933: membro de la Prusuja Akademio de Artojtilio en Querfurt

Aliaj verkoj (elekto)
Junge Leute, 1890
Der geschundne Pegasus, 1892 (kun Holz)
Neue Gleise, 1892 (kolekto de verkoj faritaj kun Holz)
Gertrud, 1898
Novellen, 1899-1901
Jesus und Mirjam, 1901
Die Suchenden, 1902
Der Fall Nietzsche, 1907
Am toten Punkt, 1909
Das absolute Individuum und die Vollendung der Religion, 1910
Religion und Kosmos, 1911
Mieze, 1912
Mutter Lise, 1917

Fonto
Diecks, Thomas: "Schlaf, Johannes" - ĉe: Neue Deutsche Biographie, 23 (2007), p. 21-22 
Eksteraj ligiloj

Vikifontaro
verkoj je Projekt-Gutenberg
verkoj ĉe Zeno.org (kun etbiografio)

kategorio:Germanaj verkistoj
kategorio:Homoj rilataj al Weimar 
kategorio:Naskiĝintoj en 1862
kategorio:Mortintoj en 1941
kategorio:Dramistoj
kategorio:Tradukistoj el la franca lingvo