Hans Rheinfelder

Hans Anton Felix RHEINFELDER (naskiĝinta la  en Ratisbono, mortinta la  en Munkeno) estis germana filologo. Edzigis lin en 1935 Herta Rossmann (naskonta du filojn kaj filinon) kaj en 1971 Ioana Buescu.

 Vivo 
Estante filo de la gimnazia instruisto Hans Rheinfelder (1869-1934)ligiloj pri la patro, ĉe DDB, li pasigis la junulajn jarojn en Landau; post soldatado en la Unua Mondmilito li studis de 1919 romanistikon kaj anglistikon je Würzburg kaj Munkene. Krome ellernis li la lingvojn hebrean, sanskritan kaj rusan farante diversajn klasikfilologiajn kaj arthistoriajn studojn. Liaj altlernejaj instruistoj estis Karl Vossler, Leo Jordan, Eugen Lerch kaj Josef Schick.

Post ŝtata ekzameniĝo en la 1921 jaro li estis inter 1921 kaj 1929 (laŭ perado de Vossler) lektoro pri la germana lingvo ĉe la universitato de Romo. Rome li verkis sian etimologian disertaĵojn pri la signifo de la vorto persona en la mezepokaj franca kaj itala lingvoj. Defendo teza eblis en 1926 en Würzburg antaŭ Arthur Franz kaj Adalbert Hämel. Rome, kie Rheinfelder daŭirigis studojn ĉe la Germana Historia Instituto ĉe Biblioteca Hertziana kaj ĉe Vatikana Biblioteko, estiĝis ankaŭ la habilitiĝa aĵo; tie ĉi temis pri la leksikaj influoj de la latina meso en la latinida lingvaro. Ĝin li proponis en 1929 al Hanns Heiß en Freiburg: samjare ankoraŭ sukcesis la privata docenteco. Du jarojn pli malfrue oni vokis lin al eksterorda profesoreco Munkenon por asisti Vossler kaj estri la Maksimilianan Fondaĵon. Pro ke Rheinfelder, estiel konfesanta kristano, malakceptis i.a. la faŝisman saluton, li estis maldungita en 1935 kiel fondaĵestro. Post 1945 li gravis en la rekonstruado de la bavaraj universitatoj: inter 1947 kaj 1953 li estis poraltlernejara porparolanto, poste ĝis 1958 persona konsilisto de la bavara ministro pri edukado. En 1955 fondis li la Germanan Ligon de Romanistikistoj. En 1946 li posteulis kiel prezidanton de la Germana Dante-societo Walter Goetz. Inter liaj disĉiploj menciindas ekz. Alfred Noyer-Weidner, Felix Karlinger, Heinrich Bihler kaj Marcella Roddewig.

 Graveco 
Rheinfelder malfremdis en la kulturoj franca, itala, portugala kaj hispana. Li docentis kaj pli lingva kaj pri literatura sciencoj. Por li, historia lingvistiko signifis ĉiam ankaŭ spiritan historion kaj fokuson specialan metis li pri la rilatoj inter semantiko kaj teologio. Longa prelega vojaĝo kondukis lin en 1955 al ĉiuj landoj de Suda Ameriko. Fundamenta manlibro por ĉiuj studantoj restis lia verko Altfranzösische Grammatik (du partoj: fonologio 1936, morfologio 1967; kun multaj eldonoj). Interpretadoj literaturhistoriaj de li temis ofte pri Dante, Camões, Pascal, Lamartine, la italaj lirikistoj de la 19-a jarcento kaj la ĉilianino Gabriela Mistral. Rheinfelder ĉiam klopodis klarigi la tekstajn enhavojn pere de la koncerna literaturĝenro.

 Honoroj 
 1947: membreco ĉe Bayerische Akademie der Wissenschaften (Munkene)
 1950: membreco ĉe Soci dou Felibrige, (Tolosa)
 1954: komandoreco kun stelo Alfonso X. el Sabio

 Aliaj verkoj (elekto) 
 Philologische Schatzgräbereien (fakeseoj, kun antaŭparolo de A. Noyer-Weidner, 1968
 Dante-Studien, eldonis M. Roddewig, 1975

 Fonto 
Hausmann, Frank-Rutger: "Rheinfelder, Hans" - ĉe: Neue Deutsche Biographie 21 (2003), p. 490-491

 Eksteraj ligiloj 

 ligiloj ĉe DDB

 Notoj 

Kategorio:Germanaj profesoroj
Kategorio:Germanaj filologoj
Kategorio:Mortintoj en Munkeno