Granda Spirito

La Granda Spirito estas priskribita kiel persona kaj imanenta diaĵo rilate al la fizika mondo. Ĝi estas nevidebla kaj nemateria kaj regas super la eternaj ĉaskampoj (la ekvivalento de Paradizo en okcidentaj kulturoj).

Aliflanke, en kelkaj mitologioj la Granda Spirito estas reprezentita kiel parigitaj objektoj, kiel ekzemple ĝemeloj aŭ edzo kaj edzino. La duobla formo helpas klarigi la ekziston de bono kaj malbono aŭ la naskiĝon de homoj fare de la Patrina Diino.

En kreaj mitoj, la Granda Spirito povas uzi la helpon de diversaj bestoj. Ekzemple, en Korvo -mitologio, laŭ ĝia ordono, anasoj prenas radikojn kaj teron el la fundo de la oceano, el kiu la Granda Spirito kreas kontinenton kun plantoj kaj bestoj. Alia ofta rolulo en indiana mitologio, la kojoto, ofte funkcias kiel mesaĝisto de la Granda Spirito aŭ estas identigita kun ĝi, kiel en Korvo-mitologio (laŭ aliaj fontoj, la kojoto funkcias nur kiel anstataŭaĵo de la Granda Spirito, kies nomo estas tro sankta por elparoli laŭte) .

Delavaro -mitoj lokas la Grandan Spiriton kiel la gvidanton de aliaj spiritoj kiuj helpas homojn en siaj ĉiutagaj vivoj, sed la Granda Spirito mem ne rekte intervenas en la vivojn de homoj. La dakoloj konsideras ĝin la vivoforto, kiu plenigas kaj kunigas ĉiujn vivantajn estaĵojn: homojn, bestojn kaj plantojn.

Kun la alveno de eŭropanoj kiuj alportis kristanismon al la kontinento, indianaj mitoj spertis ŝanĝojn. Kun la helpo de misiistoj, kelkaj triboj ligis kune la koncepton de la Granda Spirito kaj la Sankta Spirito. Aliaj, kontraŭe al la deziroj de kristanaj pastroj, kiuj ne permesis identigi paganajn diaĵojn kun la kristana Dio, dotis la Grandan Spiriton per la karakterizaĵoj de Jesuo Kristo : naskiĝo de virgulino, dek du disĉiploj kaj la lukto kontraŭ malbono References:  Schoolcraft, Henry R. The Myth of Hiawatha and other oral Legends, Mythologic and Allegoric of the North American Indians. J.B. Lippincott & Co. 1856. Brehm, Victoria. Star Songs and Water Spirits, a Great Lakes Reader. Ladyslipper Press. 2011.. Laŭ la dakotoj, la Granda Spirito kontraŭbatalis la religion de la blankuloj kaj postulis ke la indianoj adheru al iliaj propraj kredoj. La pozitiva flanko de religia asimilado estis la ŝanco konservi, certagrade, indianajn tradiciojn kaj mitologion.

 Nomoj de la Granda Spirito 
La indianaj popoloj nomis la Grandan Spiriton per malsamaj nomoj. Kelkaj uzis plurajn nomojn por ĝi samtempe. Kelkaj el la komunnomoj en la lingvo de la tribo signifis Maljunulo, Superulo, kaj Ĉiespatro.

 Awonavilona - inter la Zuni;
 Wakan-Tanka  - inter la Siuoj;
 Wakonda  - inter la Lakotoj;
 Giché Manitou - inter la Algonkenoj Thomas, Robert Murray. Manitou and God: North-American Indian Religions and Christian Culture. Greenwood Publishing Group, 2007.  pg 35.;
 Kishelemukon - inter la Lenapoj (Delavaroj);
 Nagi Tanka - inter la Dakoloj;
 Pokokh - inter la Jutoj (Ute);
 Taku Scanscan - Dakotoj;
 Esaugetu Emissi - inter la Muskogioj.

 Referencoj 

Kategorio:Konceptoj de dio
Kategorio:Nordameriko
Kategorio:Indiana mitologio