Hohegeiß

Hohegeiß estas ripozumvilaĝo en Harco kaj kvartalo de Braunlage, Germanujo. Ĝi havas ĉ. 650 enloĝantojn situante en la Natura parko Harz inter Sorge (nordnordeoste) kaj Benneckenstein (eoste), Ellrich-Rothesütte (sudeoste), Zorge (sude) kaj  Braunlage (nordnordueste). Tra la inter 570 kaj 642 metrojn alta vilaĝo kondukas la tranŝarcan federacian ŝoseon B 4. La landlimo al Saksio-Anhaltio estis ĝis 1990 la landlimo al sovetie okupata GDR. Proksime de Großer Ehrenberg troviĝas impona triflanka landlimŝtono inter la federaciaj landoj Turingio, Malsupra Saksio kaj Saksio-Anhaltio. Ne malproksimas ankaŭ la natura monumento Dikaj abioj.

 Historio
La nomo de la vilaĝo unuan mencion havas en 1268 kiel Hogeyz; sed ne kiel setlejon, ĉar temis pri simpla forstuja nomo. En 1444 la klostro de Walkenried starigis kapelon (konsekro en septembro) ĉirkaŭ kiu estiĝis ĝis 1528 vilaĝo. Ĝi en 1573 eknomiĝis Hohegeist. Inter 1701 kaj 1704 konstruiĝis la preĝejo Ĉiela pordo konsekrota en la 9.12.1704. De 1720 estiĝis en la valoj proksimaj minejoj kiuj funkciis almenaŭ ĝis 1770. En 1731 Hohegeiß fariĝis parto de la grafujo Blankenburg, kiu ankaŭ de 1731 estis en persona unuiĝo kun la princujo Brunsvigo-Wolfenbüttel. Inter 1897 kaj 1813 apartenis Hohegeiß al la reĝlando Vestfalio situante en la subdistrikto de Benneckenstein, kiu apartenis al la distrikto de Nordhausen de la Harca departemento. Post fino de la napoleona reĝimo, restaŭracie estiĝis en 1814 la duklando Brunsvigo.  

En 1842 malĉesis publika transporto per diliĝenco inter Brunsvigo kaj Bad Blankenburg; Hohegeiß troviĝis apud flanka veturlinio tra Hohegeiß en la direkto de Walkenried. Samjare finiĝis ankaŭ la ŝoseoj al Braunlage (la nuna B 4) kaj al Zorge (la  nuna L 602). Klopodoj ricevi haltejon fervojan ne fiaskis. En 1911 la vilaĝanoj ekĝuis pri centra akva provizado, en 1920 pri memproduktita elektra kurento. De 1921 ekis moderna aŭtobusa servo al Braunlage kaj Benneckenstein, pli malfrue ankaŭ al Walkenried kaj Bad Sachsa. Ekde 1943 la demografio pozitive ekevoluis, ĉar el bombade atakitaj grandurboj alvenis multaj infanoj kaj vartistoj. Etaj hoteloj kaj privataj pensionoj ekfunkciis. Poste venis ondo da forpelitoj kaj rifuĝintoj. Intertempe la enloĝantaro estas de 2200 personoj.

La Aliancanoj dividis inter si la venkitan Germanujon en la 1945-a jaro, tiel ke de julio 1945 - post divido de Distrikto Blankenburg - Hohegeiß kaj Braunlage daŭre restis sub brita okupado. En la 1.8.1963 Helmut Kleinert el Quedlinburg estis mortpafita fare de komunistaj barbaroj kiam li volis fuĝi el la ruĝa paradizo. Tion memoras de 1971 memorŝtono. En 1968 oni kreis kuraclokan parkon kaj en 1971 la katolikan preĝejon Sankta Spirito (ĝi estis malkonsekrita en la 31.7.2008 kaj vendita al najbara taverno). 

De la 1.7.1972 Hohegeiß estas parto de la urbo Braunlage. En 1978 ĝi estis agnoskita kiel klime saniga kurloko; tia statuso restis ĝis decembro 2010."Kleine Anfrage von Dieter Möhrmann"  - ĉe: Niedersächsisches Ministerium für Wirtschaft, Arbeit und Verkehr, 21.1.2011 Dum la Turniĝo, remalfermiĝis en la 12.11.1989 - rekte ĉe la vilaĝorando - la longe fermita landlimo al GDR.

Homoj rilataj al Hohegeiß
 Fred Denger (1920–1983), verkisto 
 Hermann Grote, komponisto kaj pedagogo
 Karl Uhde, kirurgo
 Karlheinz Schreiber (* 1934), komercisto per armiloj

 Literaturo 
 Friedemann Schwarz: Hohegeiß: Chronik eines Harzdorfes, Braunlage 2004, ISBN 3-86948-423-3

 Eksteraj ligiloj





 porturismaj informoj 

 historio de Hohegeiß 

 evangelia enloĝantara registro

 Notoj

Kategorio:Distrikto Goslar