Flavbekopinta krestoŝterno

La Flavbekopinta krestoŝterno aŭ Kabota ŝterno (Thalasseus acuflavidus) estas ŝterno, tio estas birdo de la subfamilio de Ŝternenoj kaj genro Thalasseus aŭ krestoŝternoj. Tiuj specioj havas “malkombitajn” krestojn inter krono kaj nuko malantaŭen direktitajn. Ĝi troviĝas en orienta Usono kaj Mezameriko, Karibio, Trinidado kaj Tobago, kaj en ĉiu kontinenta landa de Sudameriko escepte ĉe Bolivio kaj Paragvajo, kvankam ĝi estas rara en Ĉilio.Remsen, J. V., Jr., J. I. Areta, E. Bonaccorso, S. Claramunt, A. Jaramillo, D. F. Lane, J. F. Pacheco, M. B. Robbins, F. G. Stiles, kaj K. J. Zimmer. 30a de Januaro 2023. Species Lists of Birds for South American Countries and Territories.  Alirita la 30an de Januaro, 2023 Ĝi estas ankaŭ vaganta en orienta Kanado kaj okcidenta Eŭropo.

Taksonomio kaj sistematiko
Flavbekopinta krestoŝterno estis delonge metita en la genron Sterna sed ekde la komenco de la 2000-aj jaroj ĝi estis en sia nuntempa genro Thalasseus. La International Ornithological Committee (IOC) sekvas Efe et al. parte kaj traktas ĝin kiel specio kun du subspecioj, nome la nomiga T. a. acuflavidus (Samuel Cabot III, 1847) kaj T. a. eurygnathus (Howard Saunders, 1876). La American Ornithological Society kaj la taksonomio Clements ne ankoraŭ akceptis Efe et al. kaj traktas tiuj du taksonojn kiel subspecioj de la Sandviĉa ŝterno (T. sandvicensis).Chesser, R. T., S. M. Billerman, K. J. Burns, C. Cicero, J. L. Dunn, B. E. Hernández-Baños, R. A. Jiménez, A. W. Kratter, N. A. Mason, P. C. Rasmussen, J. V. Remsen, Jr., D. F. Stotz, kaj K. Winker. 2022. Check-list of North American Birds (online). American Ornithological Society. https://checklist.aou.org/taxa Remsen, J. V., Jr., J. I. Areta, E. Bonaccorso, S. Claramunt, A. Jaramillo, D. F. Lane, J. F. Pacheco, M. B. Robbins, F. G. Stiles, kaj K. J. Zimmer. Versio de 30a de Januaro 2023. A classification of the bird species of South America. American Ornithological Society.  Alirita la 30an de Januaro, 2023Clements, J. F., T. S. Schulenberg, M. J. Iliff, T. A. Fredericks, J. A. Gerbracht, D. Lepage, S. M. Billerman, B. L. Sullivan, kaj C. L. Wood. 2022. The eBird/Clements checklist of birds of the world: v2022. Elŝutita el  Alirita la 10an de Novembro, 2022 La verko de BirdLife International nome Handbook of the Birds of the World (HBW) sekvas diferencan konkludon disde Efe et al. kaj de IOC metante eurygnathus en acuflavidus sed traktas la metitan taksonon kiel unu de du subspecioj de la Sandviĉa ŝterno.HBW and BirdLife International (2022) Handbook of the Birds of the World and BirdLife International digital checklist of the birds of the world. Versio 7. Disponebla ĉe  alirita la 13an de Decembro, 2022 Tamen, alia studo en 2017 konfirmis la rezultojn de Efe et al. (kaj aldone proponis la disigon de la Okcidentafrika krestoŝterno el la Pleja krestoŝterno), kaj posta studo de 2022 konfirmis ambaŭ disigojn de Thalasseus.
Kelkaj fakuloj traktas subspecion T. a. eurygnathus kiel apartan specion, nome "Kajena ŝterno" sed tion oni ne amplekse akceptis.

La genro Thalasseus estas Antikva greka por "maristo" (kun signifo "fiŝkaptisto", derivita el thalassa, "maro". La specia epiteto acuflavidus estas el Latina acus, "nadlo", kaj flavidus, "flaveca". Tio aludas al la flava bekopinto, kvankam ankaŭ aliaj krestoŝternoj havas flavajn bekopintojn, kaj ĉe T. a. eurygnathus la tuta beko estas flava.

Aspekto
La ŝterno de Cabot estas membro de la grupo de "krestaj ŝternoj". Ĝi estas 34 ĝis 45 cm longa kun enverguro de proksimume 1,0 m. La nomiga subspecio T. a. acuflavidus pezas 175 ĝis 202 g. La karibia populacio de T. a. eurygnathus pezas 170 ĝis 210 g kaj la malproksima suda populacio 250 ĝis 300 g. Ambaŭ seksoj havas la saman plumaron kaj estas malmulte da diferenco en plumaro inter la subspecioj. Plenkreskuloj en reprodukta plumaro havas nigran kronon kaj plejparte blankan korpon kun palgriza dorso kaj foje rozkolora ruĝeco en subaj partoj. Ilia vosto estas duforma kaj blanka. La supra flanko de iliaj flugiloj estas plejparte palgriza kun pli malhelaj primaroj. Iliaj kruroj kaj piedoj estas tute nigraj aŭ nigraj kun flavaj plandumoj kaj iliaj irisoj estas malhelbrunaj ĝis nigraj. Nereproduktantaj plenkreskuloj havas blankajn frunton kaj mezan kronon; ilia kresto estas nigra. La subspecioj diferencas ĉefe laŭ bekokoloro: la beko de la nomiga estas nigra kun flava pinto de iom varia amplekso (de tie venas la ordinara kaj la latinlingva scienca nomo); la beko de T. a. eurygnathus estas plejparte ĝis tute flava.Shealer, D., J. S. Liechty, A. R. Pierce, P. Pyle, and M. A. Patten (2020). Sandwich Tern (Thalasseus sandvicensis), versio 1.0. En Birds of the World (S. M. Billerman, Editor). Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA.  Alirita la 16an de Februaro, 2023

La Kabota krestoŝterno estas tre simila al Sandviĉa ŝterno, kunhavanta la nigran bekon kun flava pinto, sed diferencas pro tio ke la beko estas evidente pli fortika, kaj ankaŭ diferencas en la tempo de mudo, perdante sian nigran frunton pli frue en la somero. Al ties junuloj ankaŭ mankas la skvameca bildo de junuloj de Sandviĉa ŝterno, estante pli simpla griza (kvankam ili povas esti konfuzitaj kun unuavintra plumaro de Sandviĉa ŝterno).

Distribuado kaj habitato
La nomiga subspecio de Kabota ŝterno reproduktiĝas sur la usona marbordo de Chesapeake Bay suden kaj ĉirkaŭ la Meksika golfo ĝis Belizo, kaj sur Bahamoj, Grandaj Antiloj kaj aliaj karibaj insuloj. Ĝi vintras en suda Florido kaj la tuta Golfo kaj Karibaj marbordoj, Antiloj, kaj en Sudameriko ofte en Kolombio, Ekvadoro, kaj Peruo kvankam kelkaj iras same longe suden kiel ĝis Ĉilio aŭ orienten en norda Brazilo. Subspecio T. a. eurygnathus estas plejparte tutjara loĝanto de la nordaj kaj orientaj marbordoj de Sudameriko kaj la insuloj proksime de ĝi, sude laŭ la marbordo de Brazilo ĝis suda Argentino; kelkaj reproduktiĝas same longe norde kiel Porto-Riko.

La ŝterno de Cabot estas tute marborda specio, kaj preferas varman akvon. Dum la reprodukta sezono ĝi loĝas en barierinsuloj, dragaj ruinigaj insuloj, kaj en Karibiaj malaltaj sablaj aŭ koralaj kajoj. Ĝi ĝenerale uzas nudan grundon, sed nestas ankaŭ sur sternita vegetaĵaro aŭ matoj de Sporobolus virginianus. Ĝi travintras sur sablostrandoj kaj sablejoj, barierinsuloj, kaj rifoj laŭ marbordoj kaj ankaŭ laŭ la Panama kanalo kaj mallongajn distancojn supren laŭ riveroj kiuj malplenigas en sala akvo.

Bildaro

Referencoj

 Eksteraj ligiloj 

Kategorio:Thalasseus
Kategorio:Neotropisa faŭno
Kategorio:Birdoj de Sudameriko
Kategorio:Birdoj de Nordameriko