Elizabeth Willing Powel

Elizabeth Willing POWEL, naskiĝinta la  en Filadelfio kaj mortinta la  en la sama urbo, estis influa figuro de la usona alta socio fine de la 18-a kaj komence de la 19-a jarcentoj.

Elizabeth Willing Powel estis filino, fratino kaj edzino de urbestroj. Ŝi distingiĝis kiel estrino de salono, organizante kunvenojn, kiuj fariĝis nepre partoprenendaj en la loka politika vivo. Post la usona sendependeca milito, ŝi fondis salonon en Filadelfio, kiu allogis intelektulojn kaj politikajn figurojn, influante la socian kaj politikan medion de sia epoko. Ŝi korespondadis kun influaj personoj, interalie kun George Washington, al kiu ŝi instigis daŭrigi sian prezidantecon. Ŝia interŝanĝo kun Benjamin Franklin, ofte citata de historiistoj, rilatas al la redaktado de la konstitucio de Usono kaj estis raportita de James McHenry en ties taglibro la .

Ŝia edzo Samuel Powel, unu el la plej riĉaj viroj de Filadelfio, estis dufoje elektita urbestro de la urbo. Je lia morto en 1793, li lasis preskaŭ sian tutan havaĵon al Elizabeth, kiu daŭre mastrumis la familiajn aferojn kun decidemo. Ŝi konstruigis domon por sia nevo kaj elektita heredonto, John Hare Powel, sur la kampara bieno kiun ŝi heredis el sia edzo. Post la vendo de Powel House, la familia domo, ŝi transloĝiĝis al Chestnut Street, proksime de Independence Hall, kie ŝi vivis ĝis sia morto la . Ŝi estas entombigita apud sia edzo en Christ Church. Pli ol jarcenton poste, Powel House estis aĉetita de la Filadelfia Societo pri la Konservado de Historiaj Lokoj. Post renovigado, ĝi estis malfermita al la publiko kiel muzeo en 1938.

 Biografio 
 Juneco kaj familio 
Elizabeth Willing naskiĝis en Filadelfio la , en influema familio, el Charles kaj Ann (naskite Shippen) Willing. La familio loĝis en domo ĉe la angulo de Third Street kaj Willings Alley. Charles Willing, kiu elmigris el Anglio je la aĝo de 18 jaroj por fariĝi komercisto, estis dufoje elektita urbestro de Filadelfio, en 1748 kaj 1754. Ann devenis de prospera linio de kvakeraj komercistoj, kiuj enmigris en la anglajn koloniojn antaŭ tri generacioj. Kvankam la detaloj pri la edukado de Elizabeth estas plejparte nekonataj, la historiisto David W. Maxey emfazas ke ŝia familio ĝuis sufiĉe komfortan financan situacion por permesi al ŝi sekvi privatajn kursojn. Krome, la riĉeco kaj profundeco de ŝiaj leteroj atestas zorgeman edukadon, kaj montras kleran kaj engaĝitan intelektulinon.

Elizabeth Willing Powel havis kvin pli aĝajn gefratojn : Thomas, Ann, Dorothy, Charles kaj Mary, same kiel kvin pli junajn : Richard, Abigail, Joseph, James kaj Margaret. Dorothy edziniĝis kun Walter Stirling en 1753, Mary edziniĝis kun William Byrd III en 1761, kaj Ann edziniĝis kun Tench Francis Jr. en 1762. Post la morto de ilia patro en 1754, unu jaron post la naskiĝo de Margaret, Thomas heredis la familian domon kaj fariĝis urbestro de Filadelfio. Li edziĝis kun Ann McCall en 1763. Pro la kresko de la familio kaj la ĉiam pli granda homamaso en la domo, la premo sur Elizabeth intensiĝis por ke ŝi trovu edzon kaj fondu propran familion. En 1768, onidiroj disvolviĝis pri supozataj fianĉiĝoj inter Elizabeth kaj John Dickinson, viro dek jarojn pli aĝa, fama pro siaj Leteroj el Farmisto en Pensilvanio ( Letters from a Farmer in Pennsylvania). Elizabeth Willing Powel malkonfirmis tiujn onidirojn en unu el siaj leteroj adresitaj al sia fratino Mary, kie ŝi asertas ke, se tia rilato vere estintus, Mary estus inter la unuaj informitoj pri ĝi.

 Geedziĝo kun Samuel Powel 
Elizabeth edziniĝis kun Samuel Powel, naskita en 1738, kies familio same havis kvakerajn originojn. Samuel estis inter la plej riĉaj viroj en Filadelfio. Je nur 18 jaroj, li heredis la riĉaĵon de sia avo, ankaŭ nomata Samuel Powell, unu el la unuaj setlantoj de la provinco Pensilvanio. Lia patro, ankaŭ nomita Samuel, atingis sukceson kiel komercisto. Li simpligis sian familian nomon al Powel kaj baldaŭ mortis en 1747. Post diplomiĝo ĉe la College of Philadelphia en 1759, Samuel entreprenis sepjaran vojaĝon tra Eŭropo por plibonigi siajn artajn konojn. En Romo, li pozis por portreto fare de la itala pentristino Angelica Kauffmann kaj estis akceptita de la papo Klemento la 13-a. En Anglio, li estis baptita en la Anglikana Eklezio, sekvante la ekzemplon de sia vojaĝkamarado John Morgan.

La unuiĝo de Samuel kaj Elizabeth simbolas la kuniĝon de du el la plej influaj komercistaj familioj de Filadelfio. Ilia geedziĝo, celebrita la  en Christ Church fare de Jacob Duché, estis grava evento en la historio de la urbo.

Ĉiuj el la kvar infanoj de Elizabeth kaj Samuel Powel mortis frutempe. Ilia unua filo, naskita la , ricevis la nomon Samuel Jr. kaj mortis pro variolo la . Ilia dua infano, filino, mortiĝis dum naskiĝo la . Elizabeth notis ke ŝia filino « preskaŭ apenaŭ spiris ». Alia filo naskiĝis morta la . Ilia kvara infano, nomita Samuel C., vivis nur du semajnojn kaj siavice mortis la . La perdo de siaj infanoj kaj la sekva deprimo profunde markis la vivon de Elizabeth, kiel montras ŝiaj leteroj. Ŝi konservis kelkajn harbuklojn de siaj du filoj nomitaj Samuel kaj ofte rememoris sian doloron, lamentante pri siaj neplenumitaj patrinaj aspiroj.

 Salonestrino 
Dum la kunveno de la Unua Kontinenta Kongreso en Filadelfio en 1774, Elizabeth Willing Powel gastigis en sia hejmo la delegitojn kaj ties familiojn. Ŝi zorge organizis vespermanĝojn kaj aliajn eventojn. En kunteksto kie virinoj ofte estis ekskluditaj el oficialaj roloj en politikaj institucioj, tiu iniciato donis al ŝi la ŝancon ludi centran politikan rolon. La kunvenoj kiujn ŝi animis en la tiel nomita « Domo Powel » (Powel House) inspiriĝis de literaturaj salonoj kaj rapide fariĝis nepre partoprenendaj renkontiĝoj en la politika vivo de la urbo. Elizabeth instigis interŝanĝojn pri politikaj kaj filozofiaj temoj kaj ne hezitis esprimi siajn opiniojn pri la aferoj de la ŝtato. Ŝia fratino, Ann Francis, menciis en letero al ilia fratino Mary Byrd la « nekutiman majstradon de Elizabeth pri politika lingvaĵo kaj la rapidecon kun kiu ŝiaj ideoj cirkulas ». La franca oficiro François Jean de Chastellux emfazis ke « kontraste al la usona kutimo, estas Elizabeth, kaj ne ŝia edzo, kiu ludas la ĉefrolon kiel politika pensantino de la domo ». Chastellux ankaŭ rimarkis ke Elizabeth estas « klera kaj inteligenta, sed tio kio plej distingas ŝin estas ŝia gusto por konversacio kaj la vere eŭropa maniero per kiu ŝi uzas sian komprenon kaj siajn sciojn ».

Kune kun sia edzo, Elizabeth Willing Powel organizis eventojn kaj kunvenojn en ilia domo en Society Hill, kie okazis diskutoj pri temoj esencaj al la fondo de la usona registaro. Ŝi akceptis elstarajn personojn de sia epoko, kiel Benjamin Rush, Gilbert du Motier de La Fayette kaj John Adams. Ĉi-lasta rememoris manĝon kiun li, el sia puritana vidpunkto, priskribis kiel « bankedo de pekuloj ». En sia taglibro, li entuziasme priskribas la bongustaĵojn proponitajn al la gastoj : « kazeoj kaj kremo, ĵeleoj, ĉiuspecaj dolĉaĵoj, dudek specoj de tortoj, trufeloj, flosantaj insuloj, silabuboj… Resume, ĉio kio povas ĝojigi la okulojn kaj delogi la palaton ». Post gustumado de « punĉo, vino, biero », li mem kaj aliaj gastoj inspiriĝis grimpi sur la turon de apuda preĝejo por admiri la urbovidon. Lia edzino, Abigail Adams, priskribis Elizabeth Willing Powel jene : « la plej informita, plej afabla, plej amika kaj plej parolema persono, virino kun multaj ĉarmoj ».

 Usona Sendependeca Milito 
Kiam la sendependeca milito ekis en 1775, Elizabeth Willing Powel kaj ties edzo elektis resti en Filadelfio. Ĉi-lasta estis elektita urbestro de la urbo kaj komencis sian unuan mandaton la . La deklaro de sendependeco, subskribita en julio 1776, kondukis al la malfondo de la municipa registaro, farante lin la lasta kolonia urbestro de Filadelfio. Lia lojaleco restis ambigua, kaj ŝajnas ke li malmulte montris intereson pri la sorto de la konflikto. Koncerne la politikan aliĝon de Elizabeth dum tiu tumulta periodo, ĝi restas nekonata, des pli ĉar ŝi estis profunde maltrankvila pri la detruoj kiuj minacis ŝian urbon. Dum vastaj incendioj detruis partojn de Filadelfio, ŝi vane provis savi la meblojn de la domo de sia fratino Ann.

Dum la kampanjo de Filadelfio, la Domo Powell estis okupita de la britoj, kiuj faris ĝin sia estrarejo. Frederick Howard, 5-a grafo de Carlisle, gvidis tie la Pac-Komisionon kaj vane provis ĉesigi la konflikton. Dum ĉirkaŭ dek tagoj, en junio 1778, Howard kaj ties dungitaro loĝis en la domo kaj devigis la familion Powel transloĝiĝi al sekcio kutime rezervita al servistoj. Dum tiu periodo, Howard kaj la familio Powel ofte kunmanĝis kaj okupiĝis per politikaj diskutoj. La grafo priskribis ilin kiel « tre agrablaj kaj prudentaj homoj ». Post la retiriĝo de la britaj trupoj, Elizabeth Willing Powel elstaris kiel unu el la plej influaj figuroj de la alta socio en postrevolucia Filadelfio. Ŝi fondis filadelfian salonon de la Respublika Kortego, kiu kunigis la plej eminentajn intelektajn kaj politikajn figurojn de kolonia Ameriko. Dum la bazoj de la nova nacio progrese aperis, la Respublika Kortego ludis gravan rolon pri la faciligado de politikaj rilatoj kaj interŝanĝoj, samtempe firmigante la socian statuson kaj reputacion de la aristokrata elito, kiu adaptiĝis al la apero de demokrata socio.

 Amikeco kun George Washington 
Elizabeth Willing Powel spertis profundan amikecon kaj rilaton de fido kun George Washington, ĉefkomandanto de la Kontinenta Armeo kaj estonta unua prezidanto de Usono. Ŝi ankaŭ estis proksima al lia edzino, Martha. La familio Washington ekkonatiĝis kun la familio Powel en 1774, dum vespermanĝoj organizitaj en prestiĝaj domoj de Filadelfio, kiam George Washington estis delegito en la Unua Kontinenta Kongreso. Ilia unua oficiala renkontiĝo okazis en 1779, dum balo organizita de la familio Powel, okaze de la 20-a datreveno de la geedziĝo de George kaj Martha Washington. George Washington sekve reinstigis la amikajn rilatojn kun la paro dum sia reveno al Filadelfio por la Konstitucia Konvencio en majo 1787. Lia taglibro kaj pluraj leteroj montras regulajn vizitojn al ilia hejmo, kie li pasigis siajn matenojn trinkante teon kaj siajn vesperojn kunmanĝante kun ili. George Washington vizitis Powel House almenaŭ dek tri fojojn dum la Konvencio kaj pasigis pli da tempo kun la familio Powel ol kun iu ajn alia en la urbo. Siaflanke, Elizabeth kaj sia edzo ankaŭ vizitis Mount Vernon en oktobro de la sama jaro.

La rilato inter George Washington kaj Elizabeth Willing Powel estis unu el la plej profundaj inter liaj virinaj amikecoj dum lia tuta vivo. Ili montras ambaŭflankan respekton kaj konsideras unu la alian intelekte egalaj. En novembro 1792, Washington konfidis al Powel sian intencon retiriĝi je la fino de sia unua prezidenta mandato. Li malkaŝis ke « lia spirito vagas tra serio de pripensoj » kaj ke li trovis « malkongrua kun ilia amikeco » ne kunhavigi tiujn pensojn kun ŝi. Por konvinki George Washington rekonsideri sian decidon, ŝi verkis zorgeme preparitan leteron, kunigante siajn proprajn ideojn kun citaĵoj el The Secret History of the Court of Berlin, politika traktato verkita de la grafo Honoré-Gabriel Riqueti de Mirabeau.

Post kelkaj etaj gramatikaj ĝustigoj fare de sia edzo, Elizabeth Powel sendis sian leteron la , kaj George Washington estas reelektita unu monaton poste. Kvankam li ne respondis al ŝi, ŝajnas ke li ne ofendiĝis pro la rekta tono de la mesaĝo, kiun li konservis zorgeme en sia persona kolekto. Laŭ la biografo Ron Chernow, tiu letero povus esti la « decida paŝo » kiu instigis Washington pripensi duan mandaton. Ilia amikeco restis nedifektita, kaj kelkajn monatojn poste li mendis poemon de Elizabeth Graeme Fergusson kiel donacon por celebri la kvindekan datrevenon de Elizabeth Willing Powel.

Dum la 1780-a kaj 1790-aj jaroj, ilia korespondado restis konstanta kaj riĉenhava. George Washington subskribis siajn leterojn per esprimoj kiel « kun mia plej granda estimo kaj koro », dum Elizabeth Willing Powel, responde, nomis lin « mia kara sinjoro » kaj konkludis per « via sincera kaj kora amikino ». Ilia rilato daŭris ĝis la morto de George Washington en 1799. En tiu epoko, estis ofte ke influaj viroj estu en amikeco kun virinoj, kaj ilia rondo ankaŭ inkluzivis Samuel Powel kaj Martha Washington, tiel plifortigante la sociajn kaj personajn ligojn inter tiuj eminentaj figuroj.

 La lastaj jaroj 
Reelektita por dua mandato en 1789, Samuel Powel fariĝis la unua urbestro de Filadelfio post la usona revolucio. La sekvan jaron, li estis elektita kiel membro de la senato de Pensilvanio. En 1793, la urbo estis severe trafita de epidemio de flava febro, kaj George Washington invitis la familion Powel rifuĝi ĉe Mount Vernon. Tamen, la familio decidis resti en Filadelfio, kie dekono de la 50 000 loĝantoj ricevis la malsanon, kaŭzante multajn mortojn, inter kiuj tiu de Samuel Powel en septembro. Elizabeth Willing Powel neniam reedziniĝis. Post la morto de George Washington en decembro 1799, ŝi estis inter la unuaj kiuj sendis kondolencojn al lia vidvino. Elizabeth Willing Powel daŭre korespondadis kun la familio Washington, precipe kun la nevo de George, Bushrod Washington, por kiu ŝi aĉetis elegantan nigran satinrobon okaze de lia konfirmiĝo ĉe la Supera Kortumo de Usono en aprilo 1799.

Krom donacoj al kelkaj familianoj kaj proksimuloj, Samuel Powel testamentis sian tutan havaĵon al Elizabeth, kiun li nomumis kiel ĉefa plenumantino. Ŝi tiam prenis respondecon pri la administrado de la heredaĵo, temo kiun ŝi ofte menciis en sia korespondado. Kun la subteno de siaj viraj familianoj, ŝi negocis obligaciojn, akciojn kaj nemoveblaĵojn. En 1798, ŝi vendis Powel House al William Bingham, la edzo de sia nevino Anne Willing Bingham. Elizabeth Willing Powel pasigis siajn lastajn jarojn en eleganta domego ĉe Chestnut Street, kelkajn paŝojn for de Independence Hall. En 1800, ŝi komencis la konstruadon de nova hejmo ĉe Powelton, la tereno kiun ŝia forpasinta edzo aĉetis en 1775.

 Morto 
Monaton antaŭ sia morto, gastoj ĉe vespermanĝo rimarkis ke ŝi travivis periodon de «nerva iritiĝo kaj mensa aflikto ». Ŝi tiam pripensis fundamentajn demandojn, kiel ekzemple : « Ĉu mi vere faris bonon en mia vivo? Ĉu eblas eniri la ĉielon sen fari bonon ? ». Ŝi mortis la . La homplena funebra ceremonio, okazinta la 22-an de januaro, estis priskribita de David Maxey kiel samtempe « socia evento kaj religia sperto », prezidita de William White, episkopo de Pensilvanio. Ŝia nekrologo priskribas ŝin kiel « sprita virino formita en nekutima muldilo de forto kaj proporcioj ». Ŝi estis entombigita apud sia edzo en la tombejo de Christ Church en Filadelfio, kie oni povas legi sur ŝia tombo : « Eminenta pro sia saĝeco kaj bonfaroj ».

 Heredaĵo 
Pro peto de sia fratino Margaret kaj ties edzo Robert Hare, Elizabeth akceptis adopti ilian plej junan filon, John Powel Hare, kiu poste elektis nomi sin John Hare Powel. La junulo kaptis la atenton de Elizabeth jam en sia infanaĝo, kiam li estis nur bebo, dum restado ĉe Powel House, por eviti epidemion de skarlatino. Li malsaniĝis, kaj Elizabeth Willing Powel sindoneme prizorgis lin ĝis lia resaniĝo. Post kiam John plenkreskiĝis, Elizabeth financis lian vojaĝon tra Eŭropo kaj plu zorgis pri lia edukado. Post la morto de Elizabeth, John heredis la plej grandan parton de ŝia havaĵo, inkluzive la terenon Powelton. Tiu bieno, situanta en Blockley Township, enhavis grekstilan kamparan domon konstruitan de Elizabeth komence de la 1800-aj jaroj. Inter 1824 kaj 1825, John entreprenis ĝian pligrandigon laŭ planoj de la arkitekto William Strickland. Li ankaŭ heredis domegon ĉe Chestnut Street, kiun li transformis en hotelon nomatan Marshall House. Li luigis ĝin al la politikisto Samuel Badger, kiu mastrumis ĝin de 1837 ĝis 1841.

 Opinioj 
Elizabeth Willing Powel aktive korespondadis kun influaj personoj kaj traktis diversajn temojn, kiel ekzemple politikon, edukadon kaj la socian rolon de virinoj. Ŝi interŝanĝis poemojn, rekomendis librojn kaj komentis pri la sciencaj progresoj en medicino. Ŝia pasio por bonfarto kaj sano instigis ŝin studi kaj ofte verki pri ĉi tiu temo, kio kondukis al tio, ke Elizabeth Schuyler Hamilton poste omaĝis ŝin : « Rememoru pri S-ino Powell kaj ŝiaj pripensoj pri la virtoj de bona sano kaj la konsekvencoj de malsano ». Kiam Benjamin Rush publikigis siajn Pripensoj pri Virina Edukado en 1787, li elektis dediĉi sian verkon al Elizabeth Willing Powel, tiel emfazante la gravan influon kiun ŝi havis en sia epoko.

 Milito kaj politiko 
Kvankam Samuel Powel estis referencita kiel « patriota urbestro », lia sinteno rilate al la sendependeca milito restis modera. Dum liaj bofratinoj aktive engaĝiĝis en la patriotan movadon  kaj en la bojkoton de britaj varoj, Elizabeth ŝajne ne partoprenis. Ŝi esprimis zorgojn pri la efikoj de la milito sur edukado, bedaŭrante « la mankon de taŭgaj lernejoj por instrui la junularon… precipe en epoko kiam la hororoj de la milito preskaŭ sovaĝigas la homaron ». Laŭ Maxey, ŝiaj lastaj skribaĵoj sugestas ke ŝi finfine eble aliĝis al la patriota movado. Kiam la brita-usona milito de 1812 komencis, ŝia arda patriotismo kaj profunda abomeno kontraŭ la britoj klare manifestiĝis en ŝiaj skribaĵoj :

 Rolo de virinoj 
En unu el siaj leteroj, Elizabeth Willing Powel esprimas senhezitan malŝaton post la legado de Letters to His Son fare de Lord Chesterfield kaj pli ĝenerale al lia sinteno rilate al virinoj, kiun ŝi konsideras malkonvena. Al sia fratino Mary, ŝi skribas en decembro 1783 ke Lord Chesterfield « konfuzas apetiton kun amo kaj vidas en la objekto de siaj deziroj nur simpla ilo por kontentigi siajn malvirtajn inklinojn ». Ŝi avertas kontraŭ la danĝeroj de kompatemo al alloga viro, kiu laŭ ŝi povus konduki edziniĝintan virinon al « tuta kaj neevitebla malavantaĝo ». En letero verŝajne skribita ĉirkaŭ 1784 al Maria Page, la lastatempe edziniĝinta filino de Mary, Elizabeth Willing Powel emfazas la danĝerojn de viroj kiuj, pro persona konvinko kaj blinda submetiĝo al sociaj konvencioj, « malfacile akceptas trovi konkuranton » en sia edzino. Ŝi konsideras ke tia geedzeco postulas ekstreman delikatecon kaj konsiderindan sinoferon de kleraj virinoj, kaj en la privata sfero kaj en la publika vivo.
Laŭ la propra opinio de Elizabeth Willing Powel, virinoj estas la gardantoj de virto kaj rafiniteco en la socio, sed ili povas efektive plenumi tiun rolon nur se viroj respektas ilin tiel. Kiam viro cedas al siaj deziroj kaj profitas de la natura malforteco de virinoj, li endanĝerigas tiun socian kunligon kiu estas esenca por ilia komuna feliĉo. Kontraŭe al la konsiloj de Lord Chesterfield, Elizabeth Willing Powel opinias ke estas nepre necese ke viroj rekonu kaj respektu la intelektan valoron kaj virton de virinoj. Tia respekto estas fundamenta por garantii moralan kaj rafinitan socian ordon, en kiu ĉiu povas atingi feliĉon.
sendepende de sia sekso.

Malgraŭ siaj proksimaj rilatoj kaj amikecoj kun elstaraj figuroj de la politika kaj filozofia mondo de sia epoko, Elizabeth Willing Powel ne hezitas esprimi dubojn pri la kapablo de virinoj plenumi publikajn oficojn. En letero skribita en novembro 1785, ŝi skribas:

Tamen, dum salonestrinoj ĝenerale klopodis eviti politikon en siaj diskutoj, Elizabeth Willing Powel ne hezitis esprimi siajn opiniojn pri la kapablo de la regantoj de sia lando kaj pri la direktoj necesaj por ĝia progreso.

Koncerne sian korespondadon kun viroj, Elizabeth Willing Powel zorgis skrupule pri la observado de la reguloj de etiketo. Kiam Bushrod Washington sendis al ŝi sian unuan leteron, ŝi elektas ne respondi, kvankam ili jam estis amikoj kaj li vizitis ŝin regule de du jaroj. Nur post ricevo de lia tria mesaĝo ŝi decidis respondi al li, memorigante lin ke estas maldece por ŝi interŝanĝi leterojn kun viro kiu ankoraŭ ne korespondis kun ŝia edzo.

 Religio 
En unu el siaj leteroj, Elizabeth Willing Powel esprimas alegorie siajn pripensojn pri religio. Ŝi subtenas ke David Hume kaj la deismaj filozofoj, ĝenerale, kondutas kiel personoj kiuj detruas la domon de familio sen proponi rifuĝejon, dum ili pretendas ke la fundamentoj de tiu domo estis malfortaj.

Elizabeth Willing Powel estis firme decidita protekti la heredaĵon de la nomo Powel kaj certigi ke ĝi restu protestanta. Kiam ŝia heredonto, John Hare Powel, petis konsiderindan parton de sia heredaĵo por edziĝi, Elizabeth rifuzis. La fianĉino kiun li planis edziĝi estis Elizabeth Caton, nepino de Charles Carroll kaj romkatolikino. Pro tiu cirkonstanco, Elizabeth minacis malheredigi lin. Poste ŝi skribis pri tiu epizodo : « Mi solene certigas al li ke la heredaĵo de la modesta kaj virta protestanta Powel neniel estos transdonita al ido de Charles Carroll de Carrollton ».

 Sklaveco kaj servuteco 
La familio Powel origine posedis konsiderindan nombron da sklavoj, same kiel liberajn kaj kontraktitajn servistojn. La registroj de Christ Church atestas la geedziĝon de unu el la sklavoj de « sinjoro Powel » malpli ol unu jaron post la geedziĝo de Elizabeth Willing Powel en 1769. Krome, sklav-aĉeto en oktobro 1773 kontraŭ la sumo de 100 pundoj estas ankaŭ registrita en lokaj impostaj registroj. En 1790, la familio jam ne plu dungis sklavojn, kvankam iliaj najbaroj kaj sociaj egaluloj daŭre faris tion. Laŭ haveblaj dokumentoj, la familianoj Powel zorgis pri la bonfarto de siaj servistoj, precipe Elizabeth, kiu heredigis al ili plurajn havaĵojn en sia testamento post la morto de sia edzo. En elstara okazaĵo, ŝi konfliktis kun la familio de Alexander Wilcocks helpante ilian kuiristinon, Betty Smith, kiu plendis pri la traktado kiun ŝi suferis. Elizabeth Willing Powel konkludis ke Betty Smith estis libera virino kaj havis la rajton fari proprajn decidojn.

Kvankam ŝi naskiĝis kaj edziniĝis en familio de sklavposedantoj, Elizabeth Willing Powel poste evoluigis firman kontraŭstaron al tiu institucio. Je sia morto en 1830, ŝi heredigis ĉiujaran pension de 100 dolaroj dum 20 jaroj al la Pensilvania Aboliciisma Societo, kun aldona mesaĝo inkludota en la protokolo pri la donaco, en kiu legeblas:

Ŝia kontraŭo al sklaveco originis jam en 1814, kiam ŝi komencis konsideri donacon al la Pensilvania Aboliciisma Societo. Ŝi konfidis al sia advokato sian esperon ke tiu praktiko estos ĉesigita antaŭ la fino de ŝia donperiodo.

 Interŝanĝo kun Benjamin Franklin 
 Kunteksto 
En septembro 1787, dum la lastaj tagoj de la Konstitucia Konvencio en Filadelfio, la delegitoj laboris pri la redakto de la konstitucio de Usono. En tiu kunteksto Elizabeth Willing Powel havis memorindan interŝanĝon kun Benjamin Franklin. Laŭ James McHenry, unu el la subskribintoj de la konstitucio, ŝi demandis al Benjamin Franklin : « Kion ni ricevis, respublikon aŭ monarkion ? », rilate al la nova politika sistemo de Usono. Franklin tiam respondintus : « Respublikon… se vi povos konservi ĝin » .

 Raporto de James McHenry 

La unua raporto pri tiu anekdoto estas notita de McHenry sur la lasta paĝo de sia taglibro dediĉita al la konvencio en Filadelfio. La enskribo, datita je la , enhavas la jenan tekston: « Damo demandas al doktoro Franklin : Doktoro, kion ni estas, respubliko aŭ monarkio ? – Respubliko, respondas la doktoro, se vi kapablas konservi ĝin ». Poste, sur la sama paĝo, li precizigas : « La menciita damo estas sinjorino Powel el Filadelfio ». La , McHenry publikigis pli longan version de tiu konversacio en la gazeto The Republican or Anti-Democrat, ĵurnalo malfavora al Thomas Jefferson kaj eldonata en Baltimoro.

La sekvan monaton, la anekdoto estas raportita de pluraj federalismaj gazetoj, interalie en Middlebury Mercury en Vermonto, Spectator en Novjorko, Alexandria Advertiser en Virginio kaj la Newburyport Herald en Masaĉuseco. Dum la originala versio temis pri demando ĉu Usono estas monarkio aŭ respubliko, McHenry, en siaj pli postaj versioj, rememoris duan demandon de Elizabeth Willing Powel, kiu distingiĝis inter respubliko kaj demokratio. Li reenkondukis la anekdoton en sia politika pamfleto de 1811, The Three Patriots, kiu kritikis Thomas Jefferson, James Madison kaj James Monroe. En tiu dokumento, li precizigis ke la konversacio komenciĝis dum Benjamin Franklin eniris ĉambron por renkonti Elizabeth, verŝajne en ŝia hejmo.

En siaj skribaĵoj de 1814, Elizabeth Willing Powel ne rememoris la precizajn detalojn, sed ŝi ne neas ke tia interago okazis :

Elizabeth Willing Powel memoris raporton pri tiu konversacio publikigitan en Daily Advertiser de Zachariah Poulson, sed ŝi ne sukcesis rememori la ĝustan daton. J. L. Bell rimarkis ke li ne trovis tiun rakonton en Daily Advertiser, ĉar ĝi verŝajne aperis aliloke. Tial estas probable ke Elizabeth konfuzis la fonton ; ŝi verŝajne legis la rakonton en alia gazeto.

 Vereco de la anekdoto 
La taglibro de McHenry pri la Konstitucia Konvencio estis unuafoje entute publikigita, kun la piednoto kiu mencias Elizabeth Willing Powel, en la numero de aprilo 1906 de The American Historical Review. Tiu eldono fariĝis la referenco al kiu la retejoj Bartley kaj The Yale Book of Quotations rilatas por rekonstrui la lastatempan historion de la anekdoto. Ĝi reaperis ankaŭ en The Records of the Federal Convention of 1787 fare de Max Farrand, publikigita en 1911

La historia raporto de la interŝanĝo inter Elizabeth Willing Powel kaj Benjamin Franklin suferis signifajn misformojn laŭlonge de la jardekoj. Progresive, la originala kontribuo de Elizabeth Willing Powel estis iom post iom forviŝita, dum la mallonga respondo de Benjamin Franklin estis skrupule konservata. Pli postaj rakontoj profunde reinventis la komencan kuntekston : la intimeco de la salono de Elizabeth Willing Powel transformiĝis en pli dramajn scenojn, kaj lokigas la interŝanĝon sur la ŝtupoj de Independence Hall aŭ en la ekscita tumulto de la stratoj de Filadelfio. Pli rimarkinde, Elizabeth Willing Powel mem estis sisteme senpersonigita, reduktita al anonima figuro, foje « damo », foje « civitano » kies identeco restas nedifinita. Historiistoj kaj oratoroj kiel Hilmar Baukhage kontribuis al tiu malkonstruo, proponante versiojn en kiuj la fama demando laŭdire eksonis el fenestro dum la eliro de la delegitoj. La naciaj respublikanaj kongresoj de 1940 kaj 1968 ankaŭ kontribuis al tiu transformo, unuecigante la rakonton ĉirkaŭ senpersona virina figuro. Michael P. Riccards bone evidentis tiun tendencon en sia verko de 1987, A Republic, If You Can Keep it, kiu reduktas la interŝanĝon al hazarda renkonto inter Benjamin Franklin kaj mistera preterpasantino.

La disvolvo de la anekdoto ĉirkaŭ Elizabeth Willing Powel ilustras maltrankviligantan fenomenon de historia misformado. La sinsekvaj rakontoj iom post iom malfortigas ŝian intelektan kontribuon kaj transformas ŝin en oportunisman interparolantinon kaj anoniman marĝenan figuron. En sia biografio de Benjamin Franklin, Walter Isaacson faris unu tian redukton. Anstataŭ rekoni la politikan rafinitecon de Elizabeth Willing Powel, li prezentis ŝin kiel « angoran damon » kiu kvazaŭ enrompas en la scenon, tiel senigante ŝian intervenon je ĝia origina substanco. La sistema uzo de pasiva rakontado, en kiu Elizabeth Willing Powel « demandas » anstataŭ « pridemandi », kontribuas al subtila mekanismo de malposedigo. La historiistino Zara Anishanslin analizis procezon laŭ kiu ĉiu revortigo ne nur malfortigas la individuan rolon de Elizabeth Willing Powel, sed ankaŭ partoprenas en struktura forviŝo de virinoj el la politika genealogio de Usono. Postaj publikaĵoj daŭrigis tiun dinamikon de nevidebligo. La libro de Neil Gorsuch radikale transformis la originalan scenon, anstataŭigante Elizabeth Willing Powel per mistera « preterirantino », kies anonimeco nuligas ĉian unikecon. En septembro 2019, Nancy Pelosi, prezidantino de la Usona Ĉambro de Reprezentantoj, anoncis la komencon de maloficiga enketo kontraŭ Donald Trump. Ŝi tiuokaze menciis la faman demandon « Kion ni ricevis, respublikon aŭ monarkion ? » kaj atribuis ĝin al « la usonanoj kunvenintaj sur la ŝtupoj de Independence Hall ». Anishanslin rimarkis ke Pelosi ne menciis Elizabeth Willing Powel, kaj laŭ ŝi, tio ne estis simpla preterlasaĵo. Ŝi kunformis politikan rakonton pri la fonda epoko kiu, forviŝante virinan ĉeeston, malfaciligas por virinoj de hodiaŭ la imagon pri si mem kiel ĉefaj figuroj en la politika sfero.

 Powel House 

Kvin tagojn antaŭ sia geedziĝo kun Elizabeth Willing Powel, Samuel Powel aĉetis domon, kiun li nomis Powel House, konstruitan en 1765 por Charles Stedman, kiu tamen neniam loĝis tie. Familia loĝejo de la familio Powel, Powel House situas ĉe South Third Street, tuj sude de la infana hejmo de Elizabeth. Proksime, norde de Powel House, troviĝis la loĝejo de ŝia fratino Mary.

En 1925, la Filadelfia Muzeo de Arto iniciatis kulturheredan agadon, aĉetante la tutan internan dekoracion de la domo, inkluzive de ties rimarkindaj lignaĵoj. La salono de la dua etaĝo estis tiam zorge malmuntita kaj rekonstruita kiel muzeospaco, tiel konservante la arkitekturan memoron de la loko. La domo ĉe 244 South Third Street fariĝis, en 1931, posedaĵo de la Filadelfia Societo pri la Konservado de Historiaj Lokoj, markante gravan paŝon en la savo de tiu ĉi heredaĵo. En 1934, la Filadelfia Muzeo de Arto resendis plejparton de la internaj elementoj aĉetitaj el Powel House. Inter tiuj elementoj estis la enireja arko, muro kun kameno el la malantaŭa salono de la unua etaĝo, kaj reliefoj el diversaj partoj de la domo. Kopioj estis ankaŭ faritaj de la lignoskulptaĵoj de la antaŭa salono de la dua etaĝo kaj de la apudsituanta retirsalono. Danke al tiuj reenkorpigitaj elementoj, Powel House estis tute restaŭrita kaj ree meblita per mebloj de la 18-a jarcento. Ĝi malfermis siajn pordojn al la publiko kiel muzeo en 1938. La antaŭa salono de la dua etaĝo restas ekspoziciata ĉe la Filadelfia Muzeo de Arto, dum la retirsalono estas konservata ĉe la Metropola Muzeo de Arto de Novjorko.

 Leteroj kaj dokumentoj 
Elizabeth Willing Powel estis metodema intelektulino kaj evoluigis zorgeman epistolan praktikon. Ĉiu el ŝiaj mesaĝoj estas verkita kun preskaŭ arkiveca zorgo, ĉiam subskribita per « Eliza Powel », subskribo kiu fariĝas memora kaj persona aserto. Signifa dokumenta heredaĵo, nome preskaŭ 500 leteroj, travivis la jarcentojn — tiuj fragmentoj de korespondado kaptas la esencon de la sociaj, politikaj kaj intelektaj dinamikoj de naskiĝanta Usono. La unuaj konservitaj leteroj de Elizabeth devenas de la fino de la 1760-aj jaroj, dum la plej postaj datiĝas de la 1820-aj jaroj. Tiu sistemeca konservado de ŝia korespondado klarigeblas en granda parto pro ŝia skrupula atento pri la rekopiado de siaj verkoj, kiel montras la mencio « copy » kiun ŝi mem aldonis sur plurajn el ili. Tiuj dokumentoj estas multe pli ol simpla historia korpuso : ili estas vivantaj atestantoj de epoko de politika kaj kultura transformiĝo.

Fine de 2016 aŭ komence de 2017, okazis grava arkiva evento. Posteulo de John Hare malkovris, en kaŝitaj faldospacoj de duobla-funda kofro, dokumentan kolekton ĝis tiam tute nekonatan al historiistoj. Tiu kolekto de 256 paĝoj prezentas senprecedencan fenestron al la hejma kaj ekonomia universo de Elizabeth Willing Powel. Ĝi konsistas ĉefe el financaj registroj kaj aŭtografaj inventaroj, proponante mikroskopan panoramon de la ĉiutaga organizado de influa virino ĉe la fino de la 18-a jarcento. Anstataŭ konservi tiujn dokumentojn por si mem, la malkovrinto transdonis ilin al la Filadelfia Societo pri la Konservado de Historiaj Lokoj.

 Portretoj 
Pluraj portretoj de Elizabeth Willing Powel travivis la jarcentojn, proponante vidan panoramon de ŝia vivo. La plej fruaj bildigoj devenas de la 1750-aj jaroj. John Wollaston pentris unuan portreton inter 1755 kaj 1759, dum anonima artisto plenumis miniaturon ĉirkaŭ 1760. Signifa momento estas la portreto fare de Matthew Pratt, titolita Portreto de S-ino Samuel Powel (denaske Elizabeth Willing), realigita okaze de la geedziĝo de Elizabeth en 1769. Tiu verko, konservata ĉe la Filadelfia Muzeo de Arto, montras Elizabeth Willing Powel en la tuta brilo de ŝia socia statuso. Speciala dimensio aldoniĝas al tiu pentra genealogio : Joseph Wright, mortinta pro flava febro en 1793, lasis nefinitan portreton de Elizabeth. Tiu pentraĵo, donacita anonime ĉirkaŭ 2020, estas nun konservata de la Ladies' Association de Mount Vernon.

La dua portreto de Elizabeth Willing Powel fare de Matthew Pratt enradikiĝas en historia kaj emocia kunteksto aparta, ĉar ĝi estis pentrita baldaŭ post la morto de Samuel Powel dum la terura epidemio de flava febro kiu trafis Filadelfion. La historiisto David Maxey dediĉis detalan esploron al tiu verko en sia eseo de 2006, A Portrait of Elizabeth Willing Powel (1743–1830). Lia zorgema analizo esploras la kompleksajn dimensiojn de la portreto, inkluzive de ĝia datigo, simbola signifo kaj deveno. Lia esploro kondukis al nuancita interpreto : la pentraĵo prezentas Elizabeth en flava robo kun alta simboleco, prezentante ŝin ne kiel funebrantan vidvinon de 50 jaroj, sed kiel funebrantan patrinon dum la 1780-aj jaroj.

Interesa historia detalo meritas atenton : kiam la portreto estis akirita en 1912 de la Pensilvania Akademio de Belartoj, ĝi estis origine atribuita al John Singleton Copley, sed tiu atribuo estis formale kontestita de Charles Henry Hart en 1915.

Elizabeth Willing Powel, artisme serĉata figuro, ricevis multajn petojn por portretoj, kiujn ŝi zorge elektis. En 1809, Benjamin Trott plenumis miniaturon kiun Elizabeth ŝatis pro ĝia « bona gusto », kvankam ŝi ĝin opiniis « tro flatema por esti tute realisma ». Thomas Sully inspiriĝis de ĝi ok jarojn poste por portreto ĝis brusto. Ŝia lasta portreto, realigita de Francis Alexander ĉirkaŭ 1825 kiam ŝi estas 81- aŭ 82-jara, estas konservata ĉe la Belarta Muzeo de Bostono.

 Notoj kaj referencoj 
 Notoj 

 Bibliografiaj referencoj 

 Aliaj referencoj 

 Bibliografio 
20ra|alt=Fonto uzita por la redaktado de tiu artikolo. : fonto uzita por la redaktado de tiu artikolo.
  20ra|alt=Fonto uzita por la redaktado de tiu artikolo.
 20ra|alt=Fonto uzita por la redaktado de tiu artikolo.
  20ra|alt=Fonto uzita por la redaktado de tiu artikolo.
 20ra|alt=Fonto uzita por la redaktado de tiu artikolo.
 20ra|alt=Fonto uzita por la redaktado de tiu artikolo.

 20ra|alt=Fonto uzita por la redaktado de tiu artikolo.
 20ra|alt=Fonto uzita por la redaktado de tiu artikolo.
 20ra|alt=Fonto uzita por la redaktado de tiu artikolo.
 20ra|alt=Fonto uzita por la redaktado de tiu artikolo.
 20ra|alt=Fonto uzita por la redaktado de tiu artikolo.
 20ra|alt=Fonto uzita por la redaktado de tiu artikolo.
 20ra|alt=Fonto uzita por la redaktado de tiu artikolo.
 20ra|alt=Fonto uzita por la redaktado de tiu artikolo.
 20ra|alt=Fonto uzita por la redaktado de tiu artikolo.
 20ra|alt=Fonto uzita por la redaktado de tiu artikolo.

 20ra|alt=Fonto uzita por la redaktado de tiu artikolo.
 20ra|alt=Fonto uzita por la redaktado de tiu artikolo.
 20ra|alt=Fonto uzita por la redaktado de tiu artikolo.
 20ra|alt=Fonto uzita por la redaktado de tiu artikolo.
 20ra|alt=Fonto uzita por la redaktado de tiu artikolo.
 20ra|alt=Fonto uzita por la redaktado de tiu artikolo.
 20ra|alt=Fonto uzita por la redaktado de tiu artikolo.
 20ra|alt=Fonto uzita por la redaktado de tiu artikolo.
 20ra|alt=Fonto uzita por la redaktado de tiu artikolo.
 20ra|alt=Fonto uzita por la redaktado de tiu artikolo.
 20ra|alt=Fonto uzita por la redaktado de tiu artikolo.
 20ra|alt=Fonto uzita por la redaktado de tiu artikolo.
 20ra|alt=Fonto uzita por la redaktado de tiu artikolo.
 20ra|alt=Fonto uzita por la redaktado de tiu artikolo.
 20ra|alt=Fonto uzita por la redaktado de tiu artikolo.
 20ra|alt=Fonto uzita por la redaktado de tiu artikolo.

 Vidu ankaŭ 
 Konstitucio de Usono 
 George Washington 
 Benjamin Franklin 
 Powel House 

 Eksteraj ligiloj 
Ĉe-kamena babileto: Elizabeth Powel kaj la Fondo de la Respubliko, Anthony & Snyder (podkasto), el la serio Talking in the Library ()
La Potenca Peranto kaj la Reĝfaranto: La Vivo de Elizabeth Willing Powel kun Samantha Snyder (podkasto), el la serio Conversations at the Washington Library ()
"La Konto-libroj de Elizabeth Willing Powel: Parto 1", "Parto 2", kaj "Parto 3", de Ted Maust, Philadelphia Society for the Preservation of Landmarks ()
"Elizabeth Powel", blogo de J. L. Bell, Boston 1775 ()
Dokumentoj de D-ro James McHenry pri la Federacia Konvencio de 1787 – The Avalon Project, Lillian Goldman Law Library, Jura Fakultato de Yale ()

Kategorio:Usonaj mondumuloj
Kategorio:Filadelfianoj