Permanenteco de objektoj

Permanenteco de objektoj estas la kompreno ke fizika korpo plu ekzistas eĉ kiam ĝi ne estas sensata. Ĝi estas fundamenta koncepto en disvolviĝa psikologio, la fako de psikologio, kiu studas la disvolviĝon de la sociaj kaj intelektaj kapabloj de junaj infanoj. Ankoraŭ ne estas scienca interkonsento pri tio, kiam la kompreno de la permanteco de objektoj okazas en la homa disvolviĝo. Iuj asertas, ke ĝi akiriĝas dum la du komencaj jaroj de la vivo, dum aliaj supozas, ke ĝi estas biologie denaska.

La svisa psikologo Jean Piaget, la unua kiu studis permanentecon de objektoj ĉe infanoj, argumentis ke ĝi estas unu el la plej gravaj atingoj de bebo, ĉar sen ĝi la objektoj ne havas memstaran kaj daŭran ekziston. Laŭ la teorio de Piaget pri kogna disvolviĝo, la infanoj disvolvas ĝin antaŭ la fino de la sensmoviĝa etapo, kiu daŭras de la naskiĝo ĝis proksimume la dujariĝo. Jam ekde la komenco la infano komprenas, ke la permanenteco de objektoj validas ĝenerale por ĉiuj objektoj.Sinclair-de-Zwart, H. 1972 [1969]. "Developmental Psycholinguistics." En Adams, Parveen (red.), Language in Thinking. Harmondsworth, Middlesex, England: Penguin Books. 267-8. Piaget pensis, ke la perceptado kaj komprenado de infano al la mondo dependas de ties korpomova kapablo, kiu necesas por ke la infano kunligu siajn vidajn, tuŝajn, kaj korpomovajn prezentojn de la objektoj. Laŭ tiu teorio, la infanoj disvolvas komprenon de la permanenteco de objektoj per la tuŝado kaj manipulado de objektoj.

Etapoj

Laŭ la teorio de Piaget, estas ses etapoj en la disvolviĝo de la permanenteco de objektoj.
 0–1 monatoj: Refleksoskema etapo
 1–4 monatoj: Unuanivelaj rondaj reagoj
 4–8 monatoj: Duanivelaj rondaj reagoj
 8–12 monatoj: Kunordigo de duanivelaj rondaj reagoj
 12–18 monatoj: Trianivelaj rondaj reagoj
 18–24 monatoj: Eltrovo de novaj rimedoj per mensa kunmeto

Referencoj

Kategorio:Kogno
Kategorio:Disvolviĝa psikologio