Wilhelm von Trauttmansdorff

Wilhelm von TRAUTTMANSDORFF (naskiĝinta ĉ. 1506/1507, mortinta la  en sur citadelo Hohensalzburg) estis inter 1560 kaj 1580 dekano de la katedralo de Salcburgo; lin furore abidikigis la katedralkapitulo. Li havis du filojn (Georg kaj David Kirchberger) malgraŭ laŭofice deviga nepermeso de nupto.
Vivo
Inter 1527 ĝis 1535 li frekventis la universitatojn de Vieno, Ingolstadt, Padovo kaj Pavio. En 1532 li faris pilgrimon al Jerusalemo kie li estiĝis kavaliro de la Sankta Tombo. Antaŭ ekdeĵoro katedraldekana li vojaĝis laŭkomisie de la salcburga princĉefepiskopo plurfoje Romon por reprezenti lin, same en Bavarujo, ĉe kunvenoj de la Ŝvabia Ligo, en Prago k.a. En 1547 Trauttmansdorff estis sendito de la katedralkapitulo ĉe la koncilio de Tridento. Daŭre estis li ano de la kortega kaj de la sekreta konsilioj. Teologie li ŝajne estis modera. Li ne ŝatis ĉiujn interkonfesiajn nerepaciĝajn decidojn de la tridentaj koncilianoj kaj senskrupule akceptis la nerealigon de venigo de la jezuitoj al Salcburgo.

Post apopleksio de arkiepiskopo Johann Jakob von Kuen-Belasy en 1579, postuliĝis koadjutoreco (kontraŭ la volo de Kuen-Belasy). Trauttmansdorff do kaŝe ekaktivis verkante - por la kortego de Vieno - memorandon kritikantan la nepotismon kaj eklezipolitikan neintereson de Kuen-Belasy. Krom la kapitulaj kolegoj estiĝis nuncio Feliciano Ninguarda ĉefaj malamikoj.

 Proceso 
En la 14.3.1580, Trauttmansdorff estis konfrontita dum kolektiĝo de la katedralkapitulanoj: ĉefaj akuzantoj estis katedralpreposto Georg von Kuenburg kaj katedralestro Siegmund Friedrich von Fugger. Sekve li estis arestita. La riproĉoj estis ekz.: 

Li malzorgis la ĥoran kaj diservan servadon kaj la katolikan religion dum sia tuta dekaneco kaj tiel altiris la punon de Dio al la ĉefepiskoplando.
En la katedralo kaj ĥorejo li tute ne tenis ordon kaj ne zorgis ĉu la pagitaj mesoj estis legotaj.
Li ordinis neindajn homojn kiel pastrojn kaj enmetis kaj forigis vikariojn sen scio de la kapitulo, por sia propra profito.
Ĉe la Salcburga provincia sinodo en 1569 li rifuzis deklari la kredon, en 1573 li deklaris ĝin nur kondiĉe.
En la demando pri porpastra seminario li volis fari ĉion laŭ sia propra bontrovo kaj tute flankenŝovis kaj eĉ suspektis la aliajn komisiitojn.
Krome li akceptis instruistojn kaj studentojn, kiuj ne havis puran kredon kaj estis nekonataj al ĉiuj, kaj fine eĉ kaŭzis materialan damaĝon, sen ke io efektive okazis.
En la Sekreta konsilio li regis kaj ordonis sole, en la Kortega konsilio li favoris la partiojn, kiuj turnis sin al li, kaj tiel faris la justecon aĉetebla.
Al la kapitulo li komunikis nenion, malofte okazigis kunsidojn, ofte agis kontraŭ la unuanima volo de la kapitulanoj, kaŝis gravajn dokumentojn kaj uzis la kapitulan sigelon en gravaj aferoj sen konsento kaj scio de la kapitulo.
Li akceptis servistojn sen scio de la princo-ĉefepiskopo kaj riĉe rekompencis ilin, forigante meritajn homojn.
La enspezojn de la kapitulo li administris sen ordo kaj fideleco kaj uzis ilin nur por sia propra profito kaj ne por tiu de la kapitulo.
La kapitulajn protokolojn li ne lasis gvidi kaj legi ĝuste, sed tenis ilin ĉe si kaj memstare ŝanĝis kapitulajn decidojn en ili.
Ene de la kapitulo li semis malkonkordon kaj ne konigis la statutojn al la junaj kanonoj; krome li ŝlosis la bibliotekon kaj rifuzis eniron.
Pluse, la regatoj de la katedrala kapitulo estis multmaniere ŝarĝitaj sen scio de la kapitulanoj mem, ofte kontraŭ la eksplicitaj ordonoj kaj malpermesoj de la kapitulo.
Por siaj propraj konstruaĵoj li dehakigis arbojn sen permeso de la kapitulo, kontraŭe li ne taŭge prizorgis la kapitulajn domojn.  

La proceso estis en la manoj de kvar uloj: la episkopo de Chiemsee Christoph Schlattl, la salcburga kanceliero Simon Paurs kaj la kortegaj konsilistoj Martin Pegius kaj Georg Rotmayr. Konfiskitaj leteroj krome klarigis la provon de Trauttmansdorff esti favorinta finfine la aŭstran arkidukon Maksimiliano je koadjutoreco kaj havigo avantaĝoj al liaj familianoj. 

Trauttmansdorf perdis ĉiujn oficojn, prebendojn kaj havaĵojn kaj restis en mallibereco sur la citadelo Hohensalzburg ĝismorte; li eĉ ne rajtis akcepti vizitantojn.

Fontoj
 Johann Riedl: "Salzburgs Domherren. Von 1514-1806", ĉe: Mitteilungen der Gesellschaft für Salzburger Landeskunde [MGSL] 7 (1867), p. 122-278, konkrete p. 202–207
 Hans Wagner: "Der Verrat des Domdekans Wilhelm von Trauttmannsdorff. Eine Salzburger Haupt- und Staatsaktion aus dem Jahr 1580", ĉe: MGSL 109 (1969), p. 139-174
 Hans Wagner: Das Salzburger Domkapitel in seiner persönlichen Zusammensetzung 1400-1550, disertacio, Vieno 1949 (nepresite) 
SalzburgWiki

Kategorio:Mortintoj en Salcburgo
Kategorio:Diplomatoj
Kategorio:Romkatolikaj pastroj en Aŭstrio 
Kategorio:Mortintoj en 1586
kategorio:Naskiĝintoj en la 16-a jarcento
kategorio:Eŭropaj malliberuloj