Michael Abel

Michael ABEL (naskiĝinta la  en Frankfurto ĉe Odro, mortinta en 1609 en Lepsiko) estis germana poeto latinlingva.

Post frekvento de la Konsilantargimnazio de Frankfurto li studis ĉe Viadrina. Li apartenis al rondoj de Georg Sabinus, latinlingva verkisto kaj retorikisto kiu sekvis ideojn de Ulrich von Hutten. Samo validis ankaŭ por la amiko Michael Haslob, kiu eĉ avancis Abel lirikistece. Post magistriĝo en Frankfurto, Abel dediĉis sin al pedagogio: sed la laikisman urbon Lubań li devis forlasi pro kvereloj kun la katolika pastro Siegmund Suevus ĉ. en la 1567-a jaro.

Post estado en Vieno, Abel estis lernejestro en la 1580-aj jaroj ĉe la Konsilantargimnazio de Jihlava. Pro personaj kialoj Abel fuĝis en 1590 el Frankfurto. Intertempe li fariĝis (ĉ. en 1585) sukcesa konsilantarlerneja direktoro en Frankfurto kaj kroniĝis imperiestra poeto. Fine li troviĝis Lepsike. 

En siaj poemoj la vivĝuanta Abel ofte malkaŝis patrujajn sentimentojn. Li ŝatis liutomuzikon, kion atestas epigramo de li por liutludaj notoj de Matthäus Waissel (1592). Abel krome skribis satirajn versojn, ankaŭ pri tiutempe moda literaturo. Gravis li kaj aliaj anoj de la Sabinus-cirkloj, por la poeta skolo de Silezio.
Verkoj (elekto)
 Carminum libri quatuor, 1590
 Musae undecimae seu ineptae versificatoriae delibatio, Prago 1591
Fonto 
Grimm, Heinrich: "Abel, Michael" - ĉe: Neue Deutsche Biographie 1 (1953), p. 12-13
Eksteraj ligiloj
ligiloj ĉe DDB

kategorio:Latinlingvaj verkistoj
kategorio:Personoj rilataj al Frankfurto ĉe Odro
kategorio:Naskiĝintoj en 1542
kategorio:Mortintoj en 1609 
kategorio:Lernejestroj
kategorio:Germanoj