Perua trielo

La Perua trielo, Hesperoburhinus superciliaris, laŭ kio ankaŭ Brovotrielo, estas sudamerika birdo kiu reprezentas la genron Hesperoburhinus, vadbirdoj de la familio Burinedoj, en la marbordaj areoj de Peruo, plej norda Ĉilio kaj suda Ekvadoro. Ilia natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbustaroj, subtropikaj aŭ tropikaj laŭsezone malsekaj aŭ inunditaj herbejoj kaj paŝtejoj de malaltaj teroj. Ĝi estas grundoloĝanta birdo kiu manĝas insektojn kaj malgrandajn animalojn.

Taksonomio
La Perua trielo estis formale priskribita en 1843 fare de la svisa natursciencisto Johann Jakob von Tschudi laŭ specimeno kolektita en la marborda regiono de Peruo. Li stampis la duvortan nomon Oedicnenus superciliaris (la genronomo estis tipografia eraro por Oedicnemus). La specia epiteto estas latina kun la signifo "brova" (supercillium estas la Latina vorto por "brovo"). La Perua trielo estis poste metita en la genron Burhinus kiu estis starigita en 1811 fare de la germana zoologo Johann Karl Wilhelm Illiger. En IOC 14.1, la Perua trielo estis transigita al ĵus priskribita genro Hesperoburhinus. International Ornithologists' Union. Gill, Frank; Donsker, David; Rasmussen, Pamela (eld.). "IOC World Bird List 14.1" (xlsx). Alirita en 2023-12-20.  La specio estas monotipa: oni ne agnoskis subspeciojn.

Aspekto
Tiu mezgranda birdo havas brungrizan plumaron kun brunaj strioj kaj makuletoj. La subaj partoj estas blankaj kaj la kruroj estas flavaj kaj longaj. Estas blanka strio tra la okulo kun nigra supra rando. La mallonga beko havas nigran pinton. La longo estas proksimume 40 cm.

Distribuado kaj habitato
La perua dikgenuo troviĝas en Sudameriko en la marborda strio inter Pacifiko kaj Andoj. Ĝia teritorio etendiĝas de norda Ĉilio, tra Peruo ĝis suda Ekvadoro. Ties tipa vivejo estas duondezertaj areoj, agrikultura tero, seka paŝtejo aŭ bone vegetaĵaj rivervaloj. Ĝi precipe preferas malfermajn kultivaĵojn kiel luzerno aŭ maizo.

Kutimaro
La perua trielo estas plej aktiva nokte. La dieto ne estas konata sed la birdo moviĝas surgrunde plukante, verŝajne manĝante insektojn, malgrandajn lacertojn kaj aliajn malgrandajn bestojn. Ĝi kuras trans la teron en maniero simila al struto. Ĝi ripozas en la malfermo dum la tago, restante senmova kaj malfacile videbla, ĉar ĝi estas bone kamuflita per sia bruneta plumaro. Ĝia ĉeesto en areo povas esti plej facile detektita per ĝiaj karakterizaj tri-fingraj piedspuroj en mola sablo, kaj nokte per ĝiaj vokoj kiuj estas iom rememorigaj pri vanelo (specioj de genro Vanellus).

Referencoj

 Shorebirds de Hayman, Marchant kaj Prater, ISBN 978-0-395-60237-9

Kategorio:Burhinedoj
Kategorio:Birdoj de Sudameriko