Bernardo Pereira de Vasconcelos

Bernardo Pereira de Vasconcelos estis brazila politikisto, ĵurnalisto, juĝisto kaj juristo.

Bernardo Pereira de Vasconcelos estas eble la plej bone memorita kiel fama politikisto de la Imperio de Brazilo pro la ŝanĝo en sia vivolongo, irante el la esprimo de la liberalismo en la Unua Regado de Dom Petro la 1-a, kune kun Evaristo da Veiga, Diogo Antônio Feijó, Nicolau Vergueiro, Joaquim Gonçalves Ledo, inter aliaj, al gvidanto de la regresa, konservativa grupo ekde la mezo de la regenta periodo. Oni atribuas al li la faman paroladon faritan en la Brazila Parlamento, eventuale inter 1837 kaj 1838:

Biografio
Naskita en 1795, en Ouro Preto, filo de la advokato kaj magistrato Diogo Pereira Ribeiro de Vasconcelos, de Koimbro, kaj Maria do Carmo Barradas, filino de advokato, fratino de la portugala ministro kaj rektoro de la Universitato de Koimbro. En 1813 Bernardo iris al ĉi tiu universitato kaj diplomiĝis kiel bakalaŭro pri Juro kaj Filozofio, kvankam li ne estis brila aŭ rimarkinda studento. Li revenis al Brazilo en 1820, kiam li komencis teni postenojn kiel ekzemple juĝisto en Guaratinguetá, San-Paŭlo, kaj iĝis deputito por Minas-Ĝerajso en 1824.

En 1825 li komencis longan karieron en la gazetaro, verkante por la periodaĵo Universal. Li ankaŭ skribis por ĵurnalo La Sepa de Aprilo, "O Caboclo" ("La Mestizo"), "O Brasileiro" ("La Brazilano"), "A  Sentinela da Monarquia" ("La Gardostaranto de la Monarkio") kaj "O Correio da Tarde". Lia politika kariero vere komenciĝis en 1826, kiam li estis elektita deputito en la unua leĝdona periodo, en tempo kiam klimato de granda malstabileco ekregis: Dom Petro la 1-a rompis la politikan kaj socian pakton, kun la dissolvo de la Leĝdona Asembleo kaj la altrudo de la ekstergeedza Konstitucio de 1824. Ekzistis neniu gazetara libereco, kun ĵurnalistoj, precipe liberalaj, estis arestitaj kaj ekzilitaj.

La Ĉambro malfermiĝis en majo 1826, kunmetita plejparte de pastroj, juĝistoj kaj armea personaro, diplomiĝintoj de la Universitato de Koimbro. En mallonga tempo de servo, Bernardo Pereira de Vasconcelos iĝis genia liberala opozicia parolanto, konata pro sia elokventeco kaj sarkasmo. En la unua leĝdonado, la deputitoj, precipe Vasconcelos, okupiĝis pri metado de la reprezenta monarkio en operacion kaj finado de la restaĵoj de la absolutismo de Dom Petro la 1-a, liaj ministroj kaj liaj leĝoj.

En la Ĉambro, Vasconcelos elstariĝis dum diskutado de temoj kiel la respondecoj de ŝtatministroj kaj la bezono de respondeco kun la Leĝdona periodo, defendis gazetaran liberecon, liberecon de opinio kaj kritikon, la kreadon de juraj kursoj en la lando, inter aliaj aferoj. Li estis firma defendanto de limo al la potencoj de la monarko, same kiel defendi la plifortigon de la potenco de la ministroj de ŝtato kaj parlamentismo. Li estis modera liberalulo, ne ŝatanta la respublikanajn ideojn de radikalaj liberaluloj.
eta|maldekstre|400px|La Kolegio Petro la 2-a estis kreita per dekreto de la 2-a de decembro, 1837.

Li estis granda defendanto de trafiko kaj sklaveco, malgraŭ sia pozicio en favoro de la ekonomia liberalismo. Estas lia deklaro, ke Afriko civilizis Amerikon (Brazilon). Li respondecis pri la redaktado de projekto de kriminala kodo, kiu strukturis la Kriminalan Kodon de la Imperio de 1830, proponis la kreadon de pacjuĝistoj kaj la anstataŭigon de la Desembargo do Paço je la Supera Kortumo de Justico.

En 1831, kun la abdiko de Petro la 1-a, la lando plonĝis en seriozan krizon, en la plej larĝa signifo, kiel periodo de ŝanĝoj. Necesis reorganizi politikon – sen tamen profunde ŝanĝi instituciojn, precipe la monarĥion kaj la sklavecon, sen antaŭenigi perforton aŭ anarkion en lando plena de sklavoj. Necesis revolucio sen ŝanĝi la ordon, estis tempo sperti "bonan liberecon".

Eble ĉi tio estas unua indiko de la konservativismo de Vasconcelos – la ideo, ke la ŝanĝoj estu faritaj malrapide, sen surprizoj, por ne ŝanĝi la ordon de la aferoj kaj sen perdi de vido la “stato de civilizacio” de Brazilo. Estis en tiu kunteksto ke li ekoficis la ministerion de la Financoj (1831-1832) por la unua fojo, en modera liberala registaro, kiu alfrontis fortan opozicion de la ekzaltitaj liberaluloj kaj restaŭristoj.

Vasconcelos prezentis la konstitucian reformprojekton kiu estis la bazo de la Aldona Akto de 1834. Koncerne la Agon, li havis ambiguajn poziciojn, kvankam li estis la verkinto de la projekto, li batalis kontraŭ troigaj pozicioj. La komenca ideo de la Ago estis enhavi la "aŭton de la revolucio" dum la reĝenta periodo, precipe tuj post la abdiko de Petro la 1-a. Tamen, amendoj al la origina projekto indikis al la aŭtoro, ke la Ago fariĝis la "letero" de la anarkio”, konsiderante la multajn ribelojn kaj revoluciojn, kiuj eksplodis en la provincoj motivitaj de troa malcentralizo.

La risko de fragmentiĝo de la teritorio kaj de granda sklava ribelo, kiu konstante minacis la socian ordon, verŝajne igis Bernardon revizii siajn liberalajn poziciojn, kio estas esprimita en la parolado, kiu malfermas ĉi tiun tekston. Defendanto de tio, kion li konsideris "bona libereco", kontraste al la malbona libereco de anarkio, en la jaroj inter 1834 kaj 1837 Vasconcelos transiris de la modera liberala kampo al la konservativa, iĝante la gvidanto de tio, kio tiam estis nomita la Regreso, procezo kiu komencis la konstitucion de konservativa klaso en la sekvaj jaroj.

Li gvidis kampanjojn por ŝanĝi la Aldonan Akton kaj la krimajn kaj kriminalajn procedurajn kodojn por redukti la riskojn de anarkio kaj fragmentiĝo de la lando, kio finfine rezultigis la interpreton de la Aldona Akto de 1840, la reformon de la Kriminala Procedura Kodo kaj la restarigo de la Ŝtata Konsilio (ambaŭ en 1841).

En 1840, kiel Ministro de la Imperio, li provis ĉesigi la movadon por la Plenaĝeco de la imperiestro Petro la 2-a gvidata de la liberaluloj kaj ne sukcesis. Li plenumis la ministerion nur 9 horojn. Sekviĝis periodo de diskreta agado de Vasconcelos en la Senato kaj en la Ŝtata Konsilio, kie li ne plu okupis ministeriojn. En 1843, li prezentis al la Ŝtata Konsilantaro projekton pri la forigo de la sesmariaj sistemoj, kiu fine fariĝis la Leĝo de la Grundo de 1850. Malgraŭ lia delikata sano, li estis intense aktiva senatano kaj ŝtatkonsilisto, kiel konservativulo. Li mortis kiel viktimo de la epidemio de la flava febro en Rio-de-Ĵanejro en 1850.

Dum la periodo en kiu li okupis la postenojn de Ministro de Justico kaj Aferoj de la Imperio de Brazilo (1837-1839), estis kreitaj la Imperiestra Kolegio de Pedro la 2-a (1837) kaj la Publika Arkivo de la Imperio (1838).

La kolekto Bernardo Pereira de Vasconcelos enhavas individuajn dokumentojn apartenantajn al la posedanto, kiel opinioj de la Ŝtata konsilio, sekcioj de Financo, Imperio kaj Eksterlandaj Aferoj, proponita regularo de la Poŝtejo de la Imperio, projekto pri regularo de poŝtimposto kaj ĝia kolekto, civilaj sentencoj pri formalaĵoj de triaj kundividoj, krom korespondado, inter aliaj.Arquivo Nacional

 Referencoj 

Kategorio:Naskiĝintoj en 1795
Kategorio:Mortintoj en 1850
Kategorio:Naskiĝintoj en la 18-a jarcento
Kategorio:Mortintoj en la 19-a jarcento

Kategorio:Naskiĝintoj la 27-an de aŭgusto
Kategorio:Mortintoj la 1-an de majo 
Kategorio:Brazilaj politikistoj
Kategorio:Brazilaj ministroj
Kategorio:Brazilaj ĵurnalistoj
Kategorio:Brazilaj juristoj
Kategorio:Brazilaj juĝistoj