Nigrorela pluvio

La Nigrorela pluvio (laŭ la latinligva scienca nomo Charadrius melanops kaj ankaŭ Nigrafrunta pluvio) estas eta kaj vigla pluvio, tio estas vadbirdo de la familio de ĥaradriedoj kaj genro Charadrius kiu enhavas multajn aliajn speciojn, kiuj troviĝas tra multo de Aŭstralio kaj Novzelando. 

Taksonomio
La Nigrorela pluvio estis formale priskribita en 1818 fare de la franca ornitologo Louis Pierre Vieillot kun la dunoma nomo Charadrius melanops. La tipa loko estis poste markita kiel Nov-Sud-Kimrio. La specia epiteto kombinas la vorton de Antikva greka melops kun la signifo "nigra" kun ōps kun la signifo "vizaĝo, orelareo". Tiu specio estis antaŭe metita en la monotipan genron Elseyornis sed studo pere de molekula filogenetiko publikigita en 2022 trovis, ke ĝi estas parto de klado enhavanta membrojn de genro Charadrius. La Nigrorela pluvio estis tiel remetita al Charadrius. La specio estas monotipa: ne oni agnoskis subspecion.

 Aspekto 
Kiel plenkreskulo, tiu eta marbordbirdo havas totalan longon de 16–18 cm, enverguron de 33–35 cm kaj pezon de 30–35 g. Ambaŭ seksoj estas similaj laŭ aspekto. Ĝi havas klaran nigran vizaĝmaskon el la frunto tra la orelareo, kaj v-forman bandon trans la brusto. Dorse ĝi estas makulita bruna kun la flugiloj kaj kapkrono de la sama koloro. Tiu koloraro estas precipe utila por kamuflado kontraŭ aerpredantoj. Okulringoj kaj la unua parto de la beko estas ruĝaj, kaj ĉi-lasta estas nigra ĉe la pinto. La kruroj estas paloranĝaj. Male al multaj aliaj vadbirdoj, nigrorelaj pluvioj konservas la saman plumaron la tutan jaron.

Junuloj estas pli senkoloraj kun grizeca beko kaj al ili mankas la nigraj brustobandoj kaj frunto.

 Distribuado kaj habitato 
La nigrafrunta pluvio estas disvastigita ĉie en Aŭstralio inkluzive de Tasmanio kaj mem-enkondukita en Nov-Zelando kie ĝi nun estas ofta.

Ĝi enloĝas la randojn de nesalakvaj fontoj inkluzive de malsekejoj, lagoj, marĉoj, akvorezervejoj kaj bilabongoj, kaj en malprofundaj, portempaj argilejaj malsekejoj. Foje, ĝi ankaŭ povas esti trovita okupante salakvajn ŝlimejojn kaj estuarojn. Ĝi evitos akvon pli ol kelkajn mm profundan kaj pezan vegetaĵaron. Nigrafruntaj pluvioj estas tipe sidlokemaj, kun ununura birdo, paro, aŭ familia grupo okupanta pecon de vivejo sur pli-malpli permanenta bazo. Tamen, kelkaj individuoj ŝajnas vojaĝi konsiderindajn distancojn, kaj aroj foje kunvenas en manĝoriĉaj lokoj.

 Referencoj 

 Ian Sinclair, Phil Hockey kaj Warwick Tarboton, SASOL Birds of Southern Africa (Struik 2002) 
 Hayman, Marchant kaj Prater Shorebirds 
 Geering, A., Agnew, L. kaj Harding, S. 2007. Shorebirds of Australia. CSIRO Publishing. 9780643101340
 Menkhorst, P., Rogers, D., Clarke, R., Davies, J. kaj Marsack P. 2019. The Australian bird guide. Australia, CSIRO. 9781486311934
 Pizzey, G kaj Knight, F. 2012. Birds of Australia.  Australia. HarperCollins Publishers. 9780732291938
 Reader's Digest. 1976. Reader's Digest completebook of Australian Birds. Sydney, Reader's Digest. 0909486409
 Rowland, P kaj Farrell, C. 2018. Australia's birdwatching megaspots. John Beaufoy Publishing p. 229. 9781912081660

Eksteraj ligiloj

 Three-banded plover - Speciteksto en The Atlas of Southern African Birds.

Kategorio:Ĥaradriedoj
Kategorio:Birdoj de Aŭstralio
Kategorio:Birdoj de Oceanio