Manfred Fuhrmann

Manfred FUHRMANN (naskiĝinta la  en  Detmold-Hiddesen, mortinta la  en Überlingen) estis germana klasika filologo. 

 Vivo 
Estante filo de kuracisto li trapasis la abiturientan ekzamenon ĉe Leopoldinum-gimnazio de Detmold; sekve li studis klasikan filologion, jursciencojn, filozofion kaj teologion je Freiburg kaj Leiden. En 1953 li doktoriĝis post defendo de tezo pri la religieco de Horaco. En 1959 li habilitiĝis kaj fariĝis en Freiburg privata docento. En 1962 li sekvis vokiĝon je orda profesoreco ĉe la universitato de Kiel kaj en 1966 al Konstanco. Ĉi-tie li katedrestris pri latina filologio ĝis pensiiĝo en 1990. De 1964 li partoprenis la kunvenojn de la interdisciplina esploristaro Poetik und Hermeneutik. Krome li estis orda membro de Akademio de Sciencoj de Heidelberg. La Reĝa Nederlanda Akademio de Artoj kaj Sciencoj akceptis lin en 1990 kiel nesurlokan anon.

 Agado 
Fuhrmann taksiĝis unu el la plej elstaraj klasikaj filologoj siatempe laborante sur pluraj kampoj de sciencoj de la Antikvo. Krom filologia studoj imponis liaj tradukoj akurataj kaj elegantaj. Inter 1970 kaj 1982 li publikigis tradukojn de ĉiuj paroladoj de Cicerono en sep volumoj, por kio li ganis fare de fakkolegoj, historiistoj kaj germanistaj la plej grandan laŭdon. En 1990 tial al li aljuĝis Germana Akademio por Lingvo kaj Poezio la Voß-tradukpremion. Fuhrmann ankaŭ verkis biografiojn de Cicerono (Cicero und die römische Republik) kaj Seneko la Juna kiun ŝatis la tuta sciencula mondo. Jam frue Fuhrmann ankaŭ interesiĝis  pri la literaturo latinlingva de la Malfrua Antikvo; tiukampe li pioniris ĉar ĉi epoko longe en Germanlingvio neglektiĝis.

Ĝenerale li intense pripensis eŭropan identecon kaj klerigajn-kulturajn tradiciojn de Eŭropo: ĉi-kuntekste furoris lia kverelado kun la anglisto kaj kulturfurorlibra verkisto Dietrich Schwanitz. Fuhrmann ankaŭ klarigis tradiciojn kaj efektivigon de la instruado de la klasikaj lingvoj prelegante kaj esplorante pri didaktikaj aferoju

 Skribaĵoj (elekto) 
 Das systematische Lehrbuch. Ein Beitrag zur Geschichte der Wissenschaft in der Antike. Vandenhoeck & Ruprecht, Göttingen 1960.
 Untersuchungen zur Textgeschichte der pseudo-aristotelischen Alexander-Rhetorik (=Abhandlungen der geistes- und sozialwissenschaftlichen Klasse der Akademie der Wissenschaften und der Literatur in Mainz, 7/1964).
 Die Antike und ihre Vermittler. Bemerkungen zur gegenwärtigen Situation der klassischen Philologie (=Konstanzer Universitätsreden, 9). Universitäts-Verlag, Konstanz 1969.
 eldoniste: Terror und Spiel. Probleme der Mythenrezeption (=Poetik und Hermeneutik, 4). Fink, München 1971, ISBN 3-7705-0446-1.
 Einführung in die antike Dichtungstheorie. Wissenschaftliche Buchgesellschaft, Darmstadt 1973, ISBN 3-534-05469-5.
 Dua eldono: Die Dichtungstheorie der Antike. Aristoteles – Horaz – Longin. Eine Einführung., Wissenschaftliche Buchgesellschaft, Darmstadt 1992, ISBN 3-534-05469-5.
 Alte Sprachen in der Krise? Analysen und Programme. Klett, Stuttgart 1976, ISBN 3-12-922250-2.
 Die antike Rhetorik. Eine Einführung (=Artemis-Einführungen, 10). Artemis, München u. a. 1984, ISBN 3-7608-1304-6 (sesa eldono, Artemis & Winkler, Mannheim 2011, ISBN 978-3-538-07325-8).
 Cicero und die römische Republik. Eine Biographie Artemis, München u. a. 1989, ISBN 3-7608-1919-2 (kvina eldono, Artemis & Winkler, Mannheim 2011, ISBN 978-3-538-07324-1).
 Rom in der Spätantike. Porträt einer Epoche. Artemis & Winkler, Zürich k. a. 1994, ISBN 3-7608-1088-8.
 Europas fremd gewordene Fundamente. Aktuelles zu Themen aus der Antike. Artemis & Winkler, Zürich 1995, ISBN 3-7608-1122-1.
 Seneca und Kaiser Nero. Eine Biographie. Fest, Berlin 1997, ISBN 3-8286-0012-3.
 Geschichte der römischen Literatur. Reclam, Stuttgart 1999, ISBN 3-15-010446-7.
 Der europäische Bildungskanon des bürgerlichen Zeitalters. Insel Verlag, Frankfurt am Main k. a. 1999, ISBN 3-458-16978-4 (noveldono: Der europäische Bildungskanon. Noveldono, samloke 2004, ISBN 3-458-17204-1).
 Latein und Europa. Geschichte des gelehrten Unterrichts in Deutschland. Von Karl dem Großen bis Wilhelm II. DuMont, Köln 2001, ISBN 3-7701-5605-6 (dua eldono, samloke 2005, ISBN 3-8321-5605-4).
 Bildung. Europas kulturelle Identität (=Reclam Universal-Bibliothek, 18182). Reclam, Stuttgart 2002, ISBN 3-15-018182-8.
Aus der Bahn geworfen. Die Stationen des jüdischen Theatermannes Dr. Hans Kaufmann, Aisthesis-Verlag, Bielefeld, 2003, ISBN                         	3-89528-407-6.

 Artikoloj por diversaj leksikonoj (ekz. pri Ammianus Marcellinus, Tacito k. a. ĉe: Der Kleine Pauly).

 Literaturo 
 Nina Mindt: Manfred Fuhrmann als Vermittler der Antike. Ein Beitrag zu Theorie und Praxis des Übersetzens (=Transformationen der Antike, 5). de Gruyter, Berlin/New York 2008, ISBN 978-3-11-020364-6   
 Detlef Liebs: "Manfred Fuhrmann (1925-2005)", ĉe: Zeitschrift der Savigny-Stiftung für Rechtsgeschichte. Romanistische Abteilung 123, Heft 1, 2006, p. 525–528  
 Peter Lebrecht Schmidt: "Manfred Fuhrmann †.", ĉe: Gnomon 79, 2007, p. 763–767.

 Eksteraj ligiloj 
 ligiloj ĉe DDB
 "Voß-Preises für Manfred Fuhrmann"
 nekrologo ĉe Kirke
 membroj de la nederlanda akademio  

Kategorio:Germanaj profesoroj
Kategorio:Germanaj klasikaj filologoj 
Kategorio:Tradukistoj al la germana lingvo 
Kategorio:Naskiĝintoj en 1925
Kategorio:Mortintoj en 2005