Solgalinago

La Solgalinago aŭ Solema galinago (Gallinago solitaria) estas eta fortika vadbirdo de la familio de Skolopedoj, kaj ordo de Ĥaradrioformaj. Ĝi troviĝas en Palearkto el nordorienta Irano ĝis Koreio kaj Japanio.

 Aspekto 
Tiu estas granda kaj fortika galinago 29–31 cm longa kun diketa korpo kaj relative mallongaj kruroj inter vadbirdoj. Ĝiaj supraj partoj, kapo kaj kolo estas striecaj kun bildoj de mezbrunaj strioj kaj blankecaj randoj en la plumoj formante liniojn laŭ ĝia dorso. La vizaĝo estas blankeca. La brusto estas zingibrobruna kaj la ventro estas blanka kun bruna strio sur la flankoj. La bruna kaj nigra beko estas longa, rekta kaj sufiĉe svelta. La kruroj kaj piedoj estas flavec-olivaj ĝis flavecbrunaj. Ĉiuj plumaroj estas similaj, sed inoj averaĝe pli grandaj.

Estas du tre similaj subspecioj. Nomiga G. s. solitaria estas tre disvastigita. La reprodukta teritorio de G. s. japonica, kiu estas pli ruĝa kaj malpli blanka malsupre, estas nekonata, sed ĝi vintras en Japanio.

La solgalinago havas relative malrapidan, pezan flugmanieron.

Distribuado kaj habitato
La soleca galinago reproduktiĝas malkontinue en la montoj de orienta Azio, en orienta Rusio, Kazaĥio, Kirgizio kaj Mongolio. Multaj birdoj estas sidlokemaj en la altaj montoj, aŭ simple moviĝas malsupren dum aĉa vetero, sed aliaj estas migrantaj, vintras en nordorienta Irano, Pakistano, norda Barato, Bangladeŝo, orienta Ĉinio, Koreio, Japanio kaj Saĥaleno.

Kutimaro
Tiu galinago reproduktiĝas en montaj marĉoj kaj rivervaloj super la arbarlimo, tipe de 2 400 m ĝis 5 000 m. Ĝi plej ofte troviĝas en similaj marĉoj en pli malaltaj altitudoj kiam ne reproduktiĝas aŭ dum migrado.

La soleca galinago konstruas telerforman neston de seka herbo en la pli sekaj lokoj de sia reprodukteja malseka regiono. La nesto estas kaŝita inter densa herbotufo aŭ kareksoj.

Ĉi tiu birdo faras aermontradon, kiu implikas flugi alte en cirkloj, sekvite de potenca malaltiĝo dum kiu la birdo faras "tamburadan" sonon, kaŭzitan de vibroj de modifitaj eksteraj vostoplumoj.

La soleca galinago manĝas puŝante sian longan bekon profunde en la koton serĉante senvertebrulojn, kiel insektoj kaj vermoj, semojn kaj plantojn. Ĝi estas sufiĉe alirebla, sed se alarmite, ĝi kaŭras, kaj ĝia kripta plumaro disponigas efikan kamufladon kiam la birdo staras senmove inter marĉa vegetaĵaro. Timigite, ĝi falas reen en la marĉon post mallonga malrapida flugo.

 Bildoj 

Referencoj

 Hayman, Marchant kaj Prater, Shorebirds 

Kategorio:Galinagoj
Kategorio:Birdoj de Azio