Léonce Lourde-Rocheblave

Jules Léonce LOURDE-ROCHEBLAVE, naskiĝis en Orthez la 30-an de marto 1847, filo de Louis Joseph Jules Lourde-Rocheblave, tiam pastro de la Reformita Eklezio de Orthez, kaj de Louise Marie Jary, kaj mortis en Bordeaux la 5-an de novembro 1898Mortakto en Bordeaux (1-a sekcio), n° 1253, paĝo 189/244., estis franca pireneisto.

Lia familio originas el Bordeaux. Pasia pri la Pireneoj, en 1866, li gastigas en sia domo, ĉe numero 16 de la strato Marca en Pau, la junan geografon Franz Schrader, ankaŭ el Bordeaux, kiu malkovras la pejzaĝon tra lia fenestro kaj estas trafita de sia pireneista vokado. Ili ambaŭ entreprenas multajn ekskursojn. En 1872, ili nomas « Ramond » la najbaran pinton de la monto Perdu, kaj ili kune verkas grandskalan mapon de la masivo de Monto Perdu kaj Gavarnie.

Kune kun Aymar de Saint-Saud, Lourde-Rocheblave fondas la sud-okcidentan sekcion de la Franca Alpa Klubo en Bordeaux. Li estas la konceptinto de la unua rifuĝejo pirenea, kiu portas lian nomon, ĉe la breĉo Tuquerouye. Ĝi fariĝis la prototipo de la unua generacio de pireneaj rifuĝejoj : la tiel nomataj « ogivaj » rifuĝejoj, masivaj, malmulte malfermitaj, konstruitaj el materialoj trovitaj surloke. Li superrigardas ankaŭ la konstruadon de la rifuĝejo de Bugarret, ĉe la piedo de la pinto Long kaj de Néouvielle. Packe mortis iom antaŭe, kaj oni decidis nomi ĝin rifuĝejo Packe.

Léonce Lourde-Rocheblave ankaŭ zorgis pri la plibonigo de montaj vojoj, precipe en la regiono de Gavarnie. Li organizis ankaŭ la profesion de gvidisto en la departemento Hautes-Pyrénées. La regula metala insigno, kiun la gvidistoj portas sur sia jako, estas lia inventaĵo.

En 1905, Saint-Saud atingas kun sia gvidisto Cazeneuve la okcidentan kreston de Gourgs-Blancs. Aŭdinte de Cazeneuve, ke Lourde-Rocheblave atingis la okcidentan pinton, Saint-Saud decidas nomi ĝin « pinto Lourde-Rocheblave ».

 Referencoj 

Kategorio:Pireneistoj