Philippe Hecquet

Philippe Hecquet estis franca kuracisto, verkisto, katolika jansenisto kaj vegetarana aktivisto. Li estis firma defendanto de la iatrofizikoIatrofiziko [el la greka ἰατρία, medicino], ankaŭ konata kiel iatromeĥaniko, estis kurento de la medicina scienco aperinta en la 17-a jarcento kiu serĉis la aplikon de fiziko por respondi la demandojn de la homa fiziologio kaj patologio. kaj kelkfoje li estas referencita kiel "la Franca Hipokrato". Li estis filo de  Jacques Hecquet kaj Catherine Pigné.

eta|maldekstre|300px|Ĉefkorto de la Karitathospitalo de Herminie Waternau (1904).

Hecquet argumentis ke ĉiuj fiziologiaj procesoj povus esti reduktitaj al simplaj mekanismoj. Li disvolvis digestan teorion de "triturado" kiu emfazis la muelan agon de maĉado kaj peristaltismo de muskolaj muroj de la stomako. Hecquet kredis, ke fiŝoj kaj legomoj estas pli bonaj ol viando ĉar ilia komponado estas facile diserigita per muelado.

Li estis naskita en familion kiu produktis plurajn virojn de merito, kiel ekzemple lia pli maljuna frato Antoine Hecquet (aktiva inter 1688-1718)Hecquet Fabrice, kiu estis rektoro de la "Preĝejo de Saint-Vulfran". Edukita per religio kaj atento de siaj gepatroj, li dediĉis sin tute al la studo de medicino. Li studis medicinon en Abbeville kaj poste en Parizo. Li doktoriĝis ĉe la kolegio de Reims en 1684 kaj komencis praktiki en sia indiĝena Abbeville dum du jaroj. Poste, volante profundigi siajn sciojn, li iris Parizon. Tie, kompletiginte sian medicinan kurson kun "alta laŭdo", li ricevis la plej altan titolon de doktoro.
eta|maldekstre|250px|"Le brigandage de la chirurgie", verko de Philippe Hecquet, publikigita en 1738.

Vokita al la ermitejo de Port-Royal des Champs por praktiki medicinon kun la monaĥinoj, li zorgis pri la malsanuloj dum kvar jaroj (1688-1693) kun asidueco kaj ĝojo, kaj surloke kaj ekstere. Li submetiĝis al la strikta reĝimo de la monaĥejo, dediĉante sin al fastado kaj abstinado.

Li tiam revenis al Parizo, riĉigita je scio kaj kredo, sed ne je havaĵoj. Ili rapidis nomumi lin kuracisto-reganto, kun la respondeco je instruado de medicinaj fakoj. Li tiom progresis per tenaca laboro kaj longa praktiko de medicino, ke li atingis perfektan scion pri medicino.

Li estis unu el la plej brilaj kuracistoj de sia tempo. Li studis teologion en Navaro, antaŭ ol membriĝi al la kolegio de kuracistoj en Abbeville kaj poste en la Reĝa Ĉambro de la Provincaj Kuracistoj establita en Parizo. Doktoro de la fakultato de Parizo en 1697, li estis kuracisto de la princo kaj princino de Condé (1709-1723) same kiel de la domo de Vendôme, de la karmelita monaĥejo de la Faubourg Saint-Jacques. Dum sia vivo, li donacis grandan parton de siaj libroj (2600 volumoj) al la kolegiobiblioteko el kiu li estis rektoro inter 1712 ĝis 1714.

Li multe skribis kaj tiu intensa laboro ruinigis lian sanon, kaj li retiriĝis al la Karmelitanoj de la Faubourg Saint-Jacques. Li pasigis la lastajn dek jarojn de sia vivo tie, en la plej severaj praktikoj. Li manĝis tre malmulte kaj trinkis nur akvon, dirante, ke la kuiristoj kulpas pri ĉiuj malsanoj. Li konsideris tabakon malutila. En siaj okuloj, sangoverŝado daŭre restas la ideala, same kiel la akvo kiel la sola trinkaĵo. Krome, li lasis sin posedi de la satiro. Oni diras, ke Alain René Lesage en sia "Gil Blas" pentras lin kun la nomo Doktoro Sangrado (sangata en la hispana), ĉi tiu frenezeca kuracisto, kaj en ĉi tiu sama verko estas neeble ne rekoni lin kun la nomo Hocquetos.

Kvankam pia jansenisto, li neis la realecon de la konvulsioj, kio altiris severan kritikon de la kredantoj dum longa tempo.

Verkaro

 Quaestio Medica in Scholis Medicorvm, 1704
 De l'indecence aux hommes d'accoucher les femmes, et de l'obligation aux femmes de nourrir leurs enfans, 1708
 Traité des dispenses du Careme, 1709
 Quaestio medica, quotlibetariis disputationibus mane discutienda in scholis medicorum, 1712]
 De la digestion et des maladies de l'estomac, 1712
 De purganda medicina a curarum sordibus, 1714
 Novus medicinae conspectus ubi ex sanguinis circuitus anomaliis secretionum errata, 1722
 Reflexions sur l'usage de l'opium, 1726
 De Ruyschiano uteri musculo ... epistola, 1726
 Réflexions sur l'usage de l'Opium, des calmants, et des narcotiques, pour la guérison des maladies, 1726
 Epistola viri clarissimi Hecqueti, 1727
 Opera omnia anatomico-medico-chirurgica, 1727
 Traité de l'usage des differentes sortes de saignées, principalement de celle du pied, 1729
 Hippocratis aphorismi, 1731
 Le brigandage de la chirurgie, 1738
 La medecine, la chirurgie, et la pharmacie des pauvres, 1742

Vidu ankaŭ
 Frederik Ruysch (1638-1731)
 Guillaume Mauquest de La Motte (1655-1737)

 Referencoj 

Kategorio:Naskiĝintoj en 1794
Kategorio:Mortintoj en 1872
Kategorio:Naskiĝintoj en la 18-a jarcento
Kategorio:Mortintoj en la 19-a jarcento

Kategorio:Latinlingvaj verkistoj