Abalaka ikono de Dipatrino

eta|200px|Abalaka ikono de Dipatrino, komenco de la 19-a jarcento.
eta|200px|Abalaka ikono de Dipatrino, komenco de la 18-a jarcento.
eta|200px|Abalaka ikono de Dipatrino.
eta|200px|Abalaka ikono de Dipatrino.
eta|200px|Abalaka ikono de Dipatrino.
eta|200px|Abalaka ikono de Dipatrino. Moskvo, 1899—1908.
eta|200px|Abalaka ikono de Dipatrino.
eta|200px|Abalaka ikono de Dipatrino.
eta|200px|Abalaka ikono de Dipatrino.
eta|200px|Abalaka ikono de Dipatrino.
eta|200px|Abalaka ikono de Dipatrino.
eta|200px|Abalaka ikono de Dipatrino.
Abalaka ikono de Dipatrino estas la miraklofara ikono de Dipatrino, farita en 1637 de la ĉefdiakono de la Sofia katedralo Matfej Martinov. Ĝi apartenas al la tipo Oranto kaj enhavas bildojn de Nikolao de Mira kaj Maria la Egiptino. La originalo troviĝis en la Oranta Abalaka monaĥejo (Tobolska distrikto, Tjumena provinco, Rusio), sed malaperis en la 1920-aj jaroj.

 Priskribo 

Detalan priskribon de la ikono faris la eklezia historiisto Aleksandr Sulockij en la 19-a jarcento.

La tabulo estis longa je 5 kvaronoj () kaj larĝa je 1 arŝino kaj 1,75 verŝokoj (). La ornato ĝis 1856 estis ora kaj kovrita je perloj, sed konsistis el kelkaj partoj, evidente farita de diversaj donacintoj el malsamaj materialoj. Poste oni translokis tiun ĉi ornaton al la kopio (), kiu estis anstataŭanta la originalon dum ties vojaĝoj, dum la originalo ricevis oran ornaton faritan laŭ mendo de negocisto Kornilov en Moskvo. La nova ornato konsistis el 15 pundoj () da oro de la 84-a titro kaj 13 pundoj () da arĝento sub la orumaĵoj en la kadro. La tuko () estis ankaŭ novfarita el perloj kaj valorŝtonoj, parte donacitaj, parte prenitaj de la malnova tuko.

 Aŭguroj 

Laŭ legendo, en 1636 en vilaĝo Starica, kiu apartenis al la paroĥo de Abalako, loĝis solula, malriĉa kaj seninfana vidvino Maria, filino de kamparano Ivan Simakov. Ŝi estis piema kaj bonkonduta. Pri ŝia edzo oni scias nenion. La  dormante en sia dometo ŝi havis vizion: en aero staris tri ikonoj: meze — la Novgoroda Oranta ikono, dekstre — Nikolao de Mira kaj maldekstre — Maria la Egiptino. De la Oranta ikono aŭdiĝis voĉo:

Post tio la vizio malaperis, Maria vekiĝis timigita, sed rakontis tion al neniu pro la timo kaj duboj, ĉu vere temas pri dia ordono aŭ nura sonĝo. Post ioma tempo la vizio okazis jam tage, kiam ŝi marŝis de sia dometo portante panon kaj subite ŝin kovris blanka nubo. Ŝi falis kvazaŭ morta kaj post rekonsciiĝi ekvidis en aero du bildojn: la Oranto kaj Maria la Egiptino dum Nikolao de Mira staris antaŭ Dipatrino kaj denove alparolis la vidvinon.

Denove ŝi rakontis tion al neniu, timinte alfronti mokojn. Post kelkaj tagoj okazis la tria vizio, same tage kiel la dua. Maria kudris hejme kaj subite ekflaris odoron kvazaŭ de incensujo kaj poste vidis la saman bildon. Ĉi-foje Nikolao de Mira diris al ŝi: "Pro kio vi ne rakontas la viziojn kaj ordonojn? Vi mem pro via nekredemo venigas koleregojn kontraŭ vi" (). Post tiuj ĉi vortoj ŝiaj brakoj turniĝis reen kaj ŝi falis duonsvene surplanken, turmentata je suferoj. Dipatrino diris: "Tio estas peze. Mi domaĝas ŝin" (). Ŝia doloro tuj ĉesis, ŝi rekonsciiĝis  kaj la vizio malaperis. Post tio ŝi rakontis al sia spirita patro pri ĉiuj tri vizioj, petante anonci ilin publike, sed pro nekonata kialo li ne faris tion.

La  Maria estis marŝanta de Abalako al Tobolsko kaj proksimiĝante al la urbo de malsupre, ŝi ektrovis sin je nebulo aŭ mallumo kaj ekvidis antaŭ si nebulan kolonon altan ĝis ĉielo kaj sur la kolono staris la Oranto, apud kiu troviĝis Maria la Egiptino kaj Nikolao de Mira. La sanktulo staris surtere kvazaŭ viva en ĉefpastraj vestoj kaj kolere diris al ŝi:

La  Maria venis al metropolito Nektarij kaj rakontis ĉion. Li tuj kunvenigis la urban pastraron en la Sofia katedralo, invitinte ankaŭ vojevodon princon Miĥail Miĥajloviĉ Temkin-Rostovskij kaj lian viculon Andrej Vasiljeviĉ Volinskij, djakojn kaj aliajn altrangulojn. Okazis pridemandado dum kiu oni montris al Maria plurajn ikonojn de Dipatrino kaj post vidi la Orantan (unuafoje en sia vivo) ŝi tuj rekonis ĝin. Oni ekkredis ŝin kaj tuj komenciĝis la konstruado de la Oranta preĝejo kun alkonstruaĵoj de Nikolao de Mira kaj Maria la Egiptino. La paroĥanoj helpe de pluraj urbanoj hakis arbojn, flosigis ilin, portis al la alta bordo kaj dungis proprakoste la konstruistojn.

 Kreado kaj mirakloj 

 Kreado kaj portado al Abalako 

Dume en Tobolsko tutan jaron kuŝis paralizita kamparano Jevfimij (), kromnomita Koka. Foje venis al li mizerulo Pavel, rakontis pri la konstruata preĝejo kaj diris ke eble li resaniĝos se li promesos pentrigi ikonon por ĝi. Samtage la kamparano promesis tion ĉi fari kaj jam ekde posttagmeze li ekregis dekstran parton de sia korpo. Sekvan tagon li petis metropoliton Nektarij permesi al li farigi la ikonon kaj post ricevi aprobon li mendis ĝin al la ĉefdiakono de la Sofia katedralo Matfej Martinov (), konsiderita la plej lerta ikonpentristo en Siberio. Dum la pentrado progresis, Jevfimij estis resaniĝanta kaj fine li marŝis al la ikonfaristo kaj preninte de li la ikonon, li propramane alportis ĝin al la katedralo por sanktigo. Nektarij persone faris diservon kaj sanktigis la ikonon, post kio la kamparano ekmarŝis al Abalako.

Oni supozas ke la ikonfaristo venis el Velikij Novgorod, kion aludas simileco de lia verko al la Novgoroda Oranta ikono, kiu laŭ legendo savis en 1170 Velikij Novgorod de sieĝo fare de la princo Andreo de Bogolubovo kaj ekde tiam servis kiel modelo por pluraj ikonoj tra Rusio. Eventuale li venis al Tobolsko en 1621 kun la unua ĉefepiskopo de Siberio Kipriano, antaŭe servinta kiel arkimandrito de la Ĥutina monaĥejo en Velikij Novgorod.

Eble tamen la ikono havis lokan prototipon. Gvidlibro pri la Sofia katedralo, publikigita en 1899, mencias ke en diakonejo de la eksa alkonstruaĵo de Petro kaj Paŭlo ĉe la orienta muro troviĝis en granda ĉizita ligna ikonujo la Oranta ikono, en kiu Dipatrino estis bildigita "staranta sur la Luno kaj ambaŭflanke sur kadro: Sankta Nikolao kaj Sankta Maria la Egiptino, supre Dio Patro". La aŭtoro Nikolaj Skosirev, ŝlosisto de la katedralo, klarigis ke "tiun ĉi bildon de Dipatrino fakuloj pri antikveco konsideras prototipo de la miraklofara bildo de Dipatrino nomata la Abalaka, pentrita de ĉefdiakono de la katedralo Matvej".

Post kiam la procesio atingis vilaĝon Ŝantalik (), al ĝi proksimiĝis loka kamparano Vasilij kun sia filino Anna, kiu pro longdaŭra okulmalsano jam du jarojn estis tute blinda. Ili plore kisis la ikonon kaj la knabino tuj reakiris la vidkapablon.

 Elektitaj mirakloj 

Venis pluraj petantoj kaj ĝis 1675 en speciala kajero estis registritaj 130 mirakloj fare de tiu ĉi ikono.

Post certa tempo oni decidis aranĝi plian monkolektadon por beligo de la preĝejo. Tiucele la piema lokano Antonij ekmarŝis kun la miraklofara ikono tra setlejoj. En Verĥoturje pluraj homoj adoris la ikonon kaj donis oferojn, sed bojaro Andrej Perĥurov al kies domo ĝi estis alportita nur sendis servistinon kun du arĝentaj moneroj dum li mem ne eliris ĝin omaĝi, sed inverse diris al la domanoj plurajn malbonajn vortojn pri tiuspeca monkolektado ĝenerale kaj pri tiu ĉi kolektanto. Post kiam Antonij foriris al aliaj setlejoj de Verĥoturja distrikto, la bojaro subite spertis fortan paralizon, perdinte eĉ parolkapablon. Per signoj li petis revenigi la monkolektanton, eliris al li persone kaj aranĝis grandan diservon en sia domo, kaj post kisi ĝin li resaniĝis.

Fraŭlino Jevdokija Polujanova, filino de kamparano el vilaĝo apud Abalako, perdis vidkapablon kaj estis blinda 14 jarojn. Post aŭdi pri la miraklofara ikono ŝi petis venigi sin al ĝi, fervore preĝis antaŭ ĝi kaj post reveni hejmen poiomete reakiris kapablon distingi (mal)lumon. Ŝi komencis striktan faston kaj post 20 tagoj denove venis al la Abalaka preĝejo, kie aranĝis diservon post kiu ŝi definitive resaniĝis, ekvidinte la ikonon kaj poste ĉion alian.

Transmigrinto de la Blanka maro longan tempon suferis febron, liaj internaj organoj kvazaŭ ŝtoniĝis. Despere li promesis ke kaze de resaniĝo li venos al Abalako por adori la miraklofaran ikonon. Tuj lia stato normaliĝis kaj li plenumis la promeson.

Knabo Jakov, filo de kamparano Ivan Smirnoj, longan tempon suferis je okulmalsano kaj fine perdis la vidkapablon, el liaj ŝvelintaj okuloj anstataŭ larmoj fluis sango. La patro iris kun li al la ikono kaj preĝis antaŭ ĝi, post kio la knabo resaniĝis.

Kamparano el vilaĝo de Tjumena distrikto Iustin Oŝkokov suferis epilepsion, ofte falante konvulsie, kun ŝaŭmo ĉe la buŝo kaj dentogrincado, post kio li plurajn horojn kuŝis kvazaŭ morta. Laŭ sugesto de konatoj, li preĝis al Dipatrino, promesinte fari diservon en Abalako kaze de resaniĝo kaj lia deziro estis plenumita, post kio li plenumis sian promeson.

Same ricevis resaniĝon:

— kamparano Foma el vilaĝo Kirginskoje (), dum 20 semajnoj suferinta febron kaj preskaŭ freneziĝinta pro tio;

— Luka Kizilov () el Tobolsko, kiu duonjaron ne povis ion ajn manĝi aŭ trinki sen vomi;

— militisto Dionisij el Tjumeno, perdinta aŭdkapablon pro kapdoloro daŭrinta 10 semajnojn;

— Anna Maksimova, edzino de Fjodor el vilaĝo de Tobolska distrikto, suferinta psikajn atakojn;

— militisto Lavrentij el Tobolsko, suferinta 20 semajnojn senĉesan kaj fortegan doloron en la dekstra brako;

— Anna, edzino de militisto el vilaĝo Starica (apud Tobolsko), suferinta longan tempon fortegan kapdoloron, pro kiu ŝi ofte falis surteren senkonscie kaj blinde.

— Andrej Nepitajev (), kamparano el vilaĝo Verĥ-Nicinskoje (), kiu unu jaron estis paralizita;

— militisto Andrej Ŝebeltasov el Tobolsko longan tempon suferis fortan doloron ĉe la dekstra brako, kiu maldikiĝis kaj eligis puson kaj ostojn, perdinte la sensivecon;

— Leontij el Tjumeno estis paralizita unu jaron, perdinte eĉ parolkapablon, sed rememoris pri la miraklofara ikono, preĝis promesinte pilgrimadon kaj resaniĝis;

— edzino de militisto el Tobolsko Jevdokija 1,5 jaron suferis kapdolorojn, sed post pilgrimi la  al Abalako kaj fari diservon antaŭ la ikono, ŝi resaniĝis komplete.

Kamparanino Anisja el vilaĝo Suzgun (Tobolska distrikto), aparteninta al la Oranta monaĥejo (Tobolsko), suferis histerion, kriante sakraĵojn, konvulsiante ktp 15 semajnojn. Ŝia edzo Savin preĝis al Dipatrino, Nikolao de Mira kaj Maria la Egiptino, promesante venigi ŝin al Abalako kaj aranĝi tie diservon, sed post ŝia resaniĝo ne faris tion. Di unue ŝin admonis virino en bluaj vestoj kaj poste ŝi sonĝis monstrojn kiuj denove frenezigis ŝin. Fine ŝi iris al Abalako, plenumis sian promeson kaj resaniĝis komplete.

Fraŭlino Antonina, filino de Dmitrij Leontjev el vilaĝo Demjanskoje, suferis paralizon, perdinte kapablon movi sin kaj paroli dum 40 tagoj. Nokte dum leĝera sonĝo antaŭ ŝi aperis Dipatrino kaj Nikolao de Mira, sugestintaj iri al Abalako kaj preĝi tie antaŭ la ikono, kio resanigos ŝin. Ŝi saltis de sur la lito, rakontis tion al ĉiuj, ekde tiam fartis ĉiam pli bone kaj fine vojaĝis al Abalako kie plenumis sian promeson.

Kamparano Filipp, veninta de Pinega apud la Blanka maro, suferis febron, pro tio freneziĝis kaj tranĉis sian ventron en du lokoj. Oni haltigis lin, operaciis kaj 10 semajnojn li pasigis en duonfreneza febra stato. Post rekonsciiĝi li rememoris rakontojn pri la miraklofara Abalaka ikono kaj preĝis al Dipatrino, promesante pilgrimi al Abalako kion li plenumis post sekvinta resaniĝo.

En Tomsko 8-jara Ivan, filo de bojarido Fjodor Puŝkin estis trafita de stranga malsano: sur lia korpo foje aperis malhelaruĝa makulo, kvazaŭ sekve de brulvundo, ĝi dolorigis lin, transformiĝis je pusanta vundo, poste resaniĝis kaj reaperis en alia loko. Post kvin jaroj de tiaj suferoj la knabo kuŝis preskaŭ senmove, kun distorditaj fingroj de la manoj kaj piedoj. Kiam li aĝis jam 13 jarojn, la gepatroj preĝis al Dipatrino, Nikolao de Mira kaj Maria la Egiptino, promesante pilgrimadon, la knabo ekfartis pli bone, post kio li estis sendita al Abalako kaj tie resaniĝis komplete.

Knabino Anna, filino de Pelageja el Tobolsko, suferis kataraktojn ĉe ambaŭ okuloj, preskaŭ tute blindiĝis, do estis eskortata ĉie je la mano. Post 5 jaroj da vana kuracado la patrino preĝis al Dipatrino, promesinte la pilgrimadon, post la knabino sufite resaniĝis, la kataraktoj malaperis.

Kamparano Pavel Podaruj el Irbito eksuferis doloron ĉe la dekstra kruro, poste ĉe tiu maldekstra kaj fine ambaŭ kruroj estis paralizitaj, li kuŝis ege malforta 2,5 jarojn kaj resaniĝis nur post preĝi kaj fari pilgrimadon, pri kio li tamen rakontis al neniu. Pasis 1,5 jaro kaj dum festeno ĉe samvilaĝano li subite komencis danci kaj kanti fikantojn, klariginte ke Dipatrino resanigis lin, do li havas kialojn por festeni. Tuj li eksentis fortan doloron ĉe la kruroj kaj resaniĝis nur post penti kaj preĝi, kion sekvis dua pilgrimado.

Unujara Dimitrij, filo de Konon Volkov, militisto el Tobolsko, suferis epilepsion, 40 tagojn spertinte ĉiam pli fortajn atakojn. Fine la gepatroj metis lin sub la ikonojn kaj preĝis, promesinte ĉiun someron pilgrimi al Abalako. La bebo trankviliĝis kaj endormiĝis, kion la gepatroj konsideris morto kaj planis entombigi lin matene, sed sekvan tagon trovis lin viva kaj sana. Ekde tiam ĉiujare ili pilgrimis al Abalako.

Ignatij, transloĝiĝinta el Velikij Ustjug al vilaĝo Kirginskoje, suferis paralizon de duono de la korpo, poste febron kaj malfortecon tutkorpajn, liaj artikoj ne fleksiĝis tiel ke li devis rampi anstataŭ marŝi. Post 1,5 jaro li preĝis, promesinte pilgrimadon kaj fine en leĝera sonĝo havis vizion: aperis Dipatrino kaj Maria la Egiptino (forme de ikono) kaj Nikolao de Mira kvazaŭ viva kaj tre hela, kaj Dipatrino ordonis al li pilgrimadon, promesinte resaniĝon. Li petis refortigi lin tiucele, post kio Nikolao de Mira metis sur lin la manon, kaj sekvan sekundon la triopo malaperis. Ignatij tuj ekstaris, rakontis ĉion al posedantoj de la domo en kiu li loĝis kaj sekvan tagon piediris al Tobolsko kaj de tie al Abalako.

Andrej, veninta el vilaĝo Pinega (Arĥangelska provinco), 20 tagojn suferis fortan doloron ĉe la okuloj, pro kio li ploris kaj kriis tage kaj nokte. Fine li preĝis, promesinte pilgrimadon, kiun li faris post kelkaj tagoj kaj dum diservo, aranĝita laŭ lia peto surloke, la doloro komplete malaperis.

Militisto Fjodor Kuzmin el Tjumeno 16 semajnojn kuŝis febrante, ege malfortiĝis, liaj flankoj putris, la kruroj kaj brakoj maldikiĝis. Li preĝis al ikono de Nikolao de Mira, troviĝinta en preĝejo de vilaĝo Nirob (Ĉerdina distrikto, Perma gubernio), al Zosima kaj Savvatij, sed ili ne helpis, kion li klarigis per siaj abundaj pekoj. Fine li rememoris pri la Abalaka ikono kaj preĝis, promesinte pilgrimadon, post kio li resaniĝis kaj piediris al Abalako.

La piema Anna el Tobolsko unu jaron suferis jen singulton, jen kriis per homaj, birdaj kaj bestaj voĉoj, mordis siajn brakojn, batis sian vizaĝon, elŝiris siajn harojn, disŝiris siajn vestojn. Ĉion ĉi ŝi faris kun tioma forto, ke eĉ tri viroj ne povis deteni ŝin. Ŝi ankaŭ falis surteren, ŝaŭmis, perdis la voĉon kaj kvazaŭ mortis. Ŝi timis veni al la preĝejoj kaj ĉeesti la diservojn, ĉar tio provokis la histeriajn atakojn. Popolkuracistoj malsukcesis kuraci ŝin, do ŝi preĝis al Dipatrino, promesinte pilgrimadon kaj tio efikis.

Militisto Ivan el Tjumeno estis trafita de tumoroj, speciale grandaj ĉe la ventro, tiel ke post 40 tagoj li povis nur kuŝi. Lia edzino Irina suferis okulmalsanon kaj preskaŭ ne povis rigardi la lumon. Ilia trijara filo Martinian pro forta okula tumoro blindiĝis kaj anstataŭ larmoj eligis sangon. Nokte dum leĝera dormo la edzino ekvidis stari apud sia kapo Dipatrinon, Nikolaon de Mira kaj Maria la Egiptinon kaj Dipatrino sugestis al ŝi pilgrimi al Abalako. La virino petis resanigi ŝin tiucele, kio okazis kaj la pilgrimado sekvis.

Kamparanino Anna el vilaĝo Demjanskoje, perdinta vidkapablon pro okulmalsano, preĝis al Dipatrino, promesinte pilgrimadon kaj nokte dum leĝera dormo vidis virinon en blankaj vestoj, kiuj viŝis ŝiajn okulojn per siaj vestoj kaj instigis ŝin pilgrimi al Abalako, kion ŝi plenumis.

Maksim, transloĝiĝinta al Tobolsko el Velikij Ustjug, 40 tagojn suferis kapdoloron, pro kio surdiĝis komplete. Li venis al la Transfiguriĝa preĝejo en Abalako kaj post diservo jam planis reveni hejmen, sed subite decidis iri al la Oranta preĝejo por peti resaniĝon. Post eniri la preĝejon li preĝis fervore antaŭ la miraklofara ikono, dum kio lin trafis forta teruro, liaj oreloj kvazaŭ malfrostiĝis kaj la aŭdkapablo revenis al li.

Komence de junio 1672 grave malsaniĝis la sola filo de la piema vojevodo de Tobolsko, bojaro kaj princo Ivan Borisoviĉ Repnin. La sesjara knabo plurajn tagojn ne manĝis, nek trinkis kaj rifuzis la kuracilojn, estinte jam duonmorta. Fine la gepatroj rememoris pri la Abalaka ikono kaj la princo sin turnis al metropolito Kornilij, petinte alporti ĝin el Abalako. La  la ikono estis alportita al la Epifania preĝejo en Tobolsko, kie ĝi ĉeestis liturgion fare de la metropolito omaĝe al la Vladimira ikono de Dipatrino kies tago estis rememorata, kaj vespere portita al la domo de Repnin, kie oni preĝis antaŭ ĝi tutan nokton. Sekvan tagon la ikono estis portita al la Sofia katedralo kaj troviĝis tie du semajnojn. La knabo ekfartis pli bone kaj post du semajnoj resaniĝis komplete kaj la  partoprenis krucomarŝon. Post reveno de la ikono al Abalako li malsaniĝis denove, dirinte ke li sopiras ĝin. Kun sia patrino li vojaĝis en boato al Abalako, kie ili partoprenis la feston de vizio al vidvino Maria, tiutempe ankoraŭ festitan, kaj la knabo resaniĝis definitive.

En februaro 1673 fraŭlino Anna, filino de djako (ĉefsekretario) de la vojevodo de Tobolsko Ivan Goroĥov eksuferis febron kaj kelkajn tagojn kuŝis senkonscia. La  laŭ peto de ŝia patro la ikono estis alportita al la Sofia katedralo kaj poste al lia domo, kie la malsanulino faris komunion kaj dum sekvinta diservo estis rapide resaniĝanta, kaj post tri tagoj marŝis al la katedralo por ĉeesti diservon.

La  al Abalako venis Ioakim el Jaroslavlo, kiu faris diservon antaŭ la ikono kaj rakontis ke li du jarojn suferis turmentan malsanon, kovriĝis je ulceroj kaj neniu kuracado helpis. Siberianoj, vizitintaj Moskvon, rakontis al li pri la miraklofara ikono kaj li promesis pilgrimi al ĝi, post kio dum leĝera dormo li vidis Dipatrinon kun Nikolao de Mira, kaj ŝi ordonis al li plenumi lian promeson. Li vekiĝis, ekmarŝis kvazaŭ tute sana kaj fine faris la pilgrimadon.

Jelena Vasiljevna, edzino vojevodo de Tobolsko, bojaro Pjotr Miĥajloviĉ Saltikov, sekvinta en tiu ĉi posteno princon Repnin, jam en 1672 malsaniĝis en Moskvo kaj neniu kuracado efikis. En Tobolsko ŝi estis jam preskaŭ morta kaj dufoje estis sanktoleita. Sed la  al la Sofia katedralo estis alportita la miraklofara ikono, kaj post tri tagoj tien venis la vojevodo kun sia edzino por aranĝi diservon omaĝe al Dipatrino. Post reveni hejmen ŝi decidis pentrigi la saman ikonon kaj la edzo, post ricevi aprobon de metropolito Kornilij, mendis ĝin al la plej bona ikonfaristo de la urbo Miron Kirillov el la Oranta monaĥejo. La  li alportis la preskaŭ finitan ikonon al la mendintoj por ricevi ilian (mal)aprobon, la virino fervore preĝis antaŭ ĝi petinte resaniĝon. La  Pjotr Saltikov, ricevinte aprobon de metropolito Kornilij, akompane de pastraro kaj kun sanktaj kantoj alportis la finpretan ikonon al sia domo kaj dum sekvinta diservo lia edzino resaniĝis komplete.

En 1815 en Irbito grave malsaniĝis fraŭlino Maria, la unujara sola filino de burĝo Gavril Kolmakov kaj post kelkaj ŝi jam kuŝis duonmorta. La gepatroj preĝis al Dipatrino, pilgrimis al la Abalaka monaĥejo kaj dum sekvinta diservo la bebo reviviĝis.

 Karakterizo de la mirakloj 

Aleksandr Sulockij konstatas ke plej ofte homoj resaniĝis je okulmalsanoj, sekvis paralizoj kaj febroj, mensaj malsanoj, kapdoloroj, foje je naza kaj gorĝa sangadoj. Li atentigas ke almenaŭ kelkaj el ili estis tataroj, konvertiĝintaj al kristanismo kaj aliĝintaj al urbaj kozakoj, kio estis ofta vojo.

En la 18-a jarcento estis registrita eĉ ne unu miraklo, kion Aleksandr Sulockij klarigas per supozebla neglekto fare de pastraro. Ĝis la mezo de la 19-a jarcento estis registritaj 5 mirakloj.

 Krucomarŝoj 

En la 17-a jarcento en Abalako oni festis la vizion de Maria. Aleksandr Sulockij supozas ke la festo okazis la , ĉar tiutage okazis la unua vizio kaj tion konfirmas ankaŭ priskribo de miraklo spertita de la Repin-familio. Poste la festo estis nuligita, ĉar tiutage la ikono estis troviĝanta en Tobolsko kadre de tradicio, naskiĝinta en la sama jarcento.

Somere 1665 en Tobolsko kaj ĉirkaŭ ĝi pluvegis longtempe, kio preskaŭ pereigis la rikolton, desperigante loĝantaron. Ĉefepiskopo de Tobolsko Kornilij ordonis alporti el Abalako la ikonon, sendinte tiucele sanktan oleon. La  la ikono estis elportita el Abalako kaj la  ĝi venis al Tobolsko. La metropolito renkontis ĝin, elirinte kun krucomarŝo al kampo post la Resurekta pordego (), kaj alportis al la Sofia katedralo, kie li faris antaŭ ĝi liturgion. La diservo ankoraŭ ne finiĝis, sed la pluvego jam ĉesis kaj la nuboj malaperis. Omaĝe al tio li ordonis ĉiujare alporti la ikonon al Tobolsko je la tago de Prokopio el Cezareo, do la  kaj lasi ĝin tie ĝis la tago de profeto Elija, do ĝis la . Tiu ĉi krucomarŝo koincidis kun la tago de la miraklofara Tobolska (Kazana) ikono de Dipatrino, festata la , do okazis kvazaŭ renkontiĝo de la du miraklofaraj ikonoj, kio altigis esperojn de la kredantoj.

En 1668 ĉefepiskopo Kornilij vojaĝis al Moskvo por esti altigita ĝis metropolito, kaj post reveni li aŭdis falsajn rakontojn pri malestiima traktado de la ikono fare de lokanoj. Li ekkoleris kaj sekvan jaron malpermesis alporti la ikonon. Sed dia puno sekvis kaj 5 monatojn li suferis gravan malsanon, liaj kruroj ŝvelis kaj ĉiutage la malsano progresis. Fine li petis alporti la ikonon, kiu venis la , estis instalita en la Sofia katedralo kaj poste portita al la metropolito kiu tuj ekfartis pli bone kaj sekvan tagon jam marŝis al la katedralo por ĉeesti liturgion. La  Kornilij diservis antaŭ la ikono denove, akompanis ĝin ĝis la norda pordego de la ĉefpastra domo, post kio li revenis hejmen dum la pastraro kaj urbanoj akompanis la ikonon tra la Prajmskije pordego () kaj trans raveno de rivero Kurdjumka ĝis la monto sur kiu oni renkontis ĝin la . Sur tiu loko, laŭ ordono de metropolito Kornilij, estis starigita kruco kun bildoj de la krucumita Jesuo unuflanke kaj de la Oranta ikono kun Nikolao de Mira kaj Maria la Egiptino aliflanke; poste super la kruco estis konstruita kapelo. La metropolito ordonis registri okazintan al li miraklon kaj daŭrigi ĉiujaran alportadon de la ikono je difinitaj datoj.

Aleksandr Sulockij konstatis ke jam en la 19-a jarcento la kapelo kaj la kruco malaperis, sed laŭ priskriboj li supozis ke ili troviĝis sur la Panin-monteto (). Li mencias ke lokanoj nomis la monteton kampokruca (). Same malaperis kapelo, konstruita proksimume 2 verstojn () for de Abalako, ĉe la vojo al Tobolsko, kiel limo ĝis kiu oni akompanis la ikonon dum ties reveno el Tobolsko. Li supozis ke tiu ĉi kapelo staris ĉe malsuprenvojo al la unua raveno laŭvoje de Abalako. Tamen ekzistis alia kapelo, situinta meze de la vojo inter Abalako kaj Tobolsko, je loko nomita Ploskoje (, do Plata), kie la krucmarŝantoj kutime haltis por diservi kaj ripozi. Aperis ankaŭ alia kampokruco, sed ĉe nova vojo, post la Guberniestra bosko, ĉe vilaĝo Anisimovo kaj ne surmonte.

Origine la krucomarŝo komenciĝis la  post unuhora liturgio. Vespere la ikono venis al la Johano-Entempliga monaĥejo kaj la  matene estis alportata al la Sofia katedralo en Tobolsko. Post liturgio oni faris kun ĝi krucomarŝon tra la urbo, vizitante interalie la preĝejon de la Kazana ikono de Dipatrino en la Oranta monaĥejo, ĉar tiutage okazis festo de tiu ĉi ikono, do oni diservis antaŭ ĝia loka honorata kopio. La la  post liturgio la ikono estis portata reen al Abalako.

Sed ekde almenaŭ lasta kvarono de la 18-a jarcento la krucomarŝo komenciĝis pli frue, la , post kio vespere kaj matene la  ĝi staris en la preĝejo en vilaĝo Preobraĵenskoje, 4 verstojn for () direkte al Tobolsko, kie ankaŭ okazis liturgio. Vespere la  ĝi estis portata plu kaj ĝis matena liturgio la  ĝi troviĝis en la Johana-Entempliga monaĥejo. Vesperan liturgion samtage ĝi ĉeestis jam en la Sofia katedralo en Tobolsko, post kio sekvis kun la krucomarŝo al la Oranta monaĥejo. La  post liturgio la ikono revenis al la katedralo kaj troviĝis tie ĝis tagmezo de la , nur la  forirante al la preĝejo de Naskiĝo de Maria kie ekzistis alkonstruaĵo de profeto Elija kaj iam funkciis virina monaĥejo. Vespere la  kaj matene la  la ikono estis vojaĝanta al Abalako, denove gastante en la Johano-Entempliga monaĥejo. Vespere la  kaj matene la  ĝi gastis en vilaĝo Preobraĵenskoje kaj ĝis la vespera liturgio la  ĝi revenis al Abalako.

Ekde la 1840-aj (verŝajne ekde 1843) laŭ petoj de urbanoj post la Sofia katedralo oni portis la ikonon ankaŭ al iliaj domoj. La  post liturgio en la preĝejo de Naskiĝo de Maria oni portis la ikonon al la hejma ĉefpastra preĝejo, kie ĝi troviĝis ĝis la fino de sekvataga liturgio. Poste la  oni ne plu forportis la ikonon el Tobolsko, sed nur portis ĝin el la katedralo al la eksterurba ĉefpastra preĝejo, de kie oni forportis ĝin la , do hejmen ĝi revenis (post haltoj en la Johano-Entempliga monaĥejo kaj vilaĝo Preobraĵenskoje) la .

La  la ikono estis alportita al Tobolsko dum senĉesa pluvego kaj ventego, kiuj ĉesis tuj post alveno de la ikono al la urbo, kaj sur la ĉielo aperis brila suno.

En 1999 la krucomarŝoj de Abalako al Tobolsko rekomenciĝis kaj ĉiujare okazas en junio, tagon antaŭ la memortago de Sankta Johano de Tobolsko.

En decembro 2008 membro de la Tobolska Fajrobrigado partoprenis kun kolegoj ekskurson al la monaĥejo, dum kiu li pieme kisis la ikonon. Sekvan tagon li revenis por danki ĝin pro mirakle malaperinta furunko apud la okulo, kiun oni planis baldaŭ operacii.

 Famuloj 

Multaj famuloj honoris la ikonon aŭ havis ĝiajn kopiojn.

Julia Devjatova el Iŝimo rememoris promenadojn, kiujn partoprenis poeto Pjotr Jerŝov, loĝinta en Tobolsko.

La  carido Nikolao Aleksandroviĉ dum sia Orienta vojaĝo vizitis Tobolskon kaj preĝis en la Sofia katedralo antaŭ la Abalaka ikono de Dipatrino. La  antaŭ la ikono, alportita al la katedralo el la monaĥejo, okazis amasa preĝado je resaniĝo de la carido Aleksej Nikolajeviĉ. En 1913 delegacio de Tobolska gubernio, veninta al Sankt-Peterburgo por partopreni solenaĵojn okaze de la 300-a jubileo de la Romanov-dinastio, donacis al Nikolao la 2-a kopion de la ikono, faritan tiucele de kompanio "Filoj de P. I. Olovjaŝnikov". Laŭdire dum ekzilo de la cara familio en Tobolsko, antaŭ ol ekloĝi en la eksa rezidejo de guberniestro ili vizitis la Abalakan monaĥejon kie preĝis antaŭ la ikono, kiu poste estis alportita provizore al la Anunciacia preĝejo en Tobolsko. En siaj taglibroj kaj leteroj la familianoj mencias ke ili preĝis antaŭ la ikono, alportita el la monaĥejo, brodis por ĝi ornamojn ktp. La familio havis kopion de la ikono.

La  dum la festado de Kristnasko en la Epifania preĝejo en Tobolsko, kie troviĝis en ekzilo la Romanov-familio, post liturgio okazis diservo al la Abalaka ikono de Dipatrino, alportita laŭ ordono de la episkopo Hermogen.

 Malapero 

La ikono malaperis kaj ne estas konate, ĉu ĝi estis forportita aŭ detruita.

Longan tempon oni opiniis ke la ikonon forportis en 1919 episkopo Mefodij, forveturinta en vaporŝipo kun admiralo Aleksandr Kolĉak al Omsko, kaj poste tra Fora Oriento fuĝinta al Ŝanhajo. 

Historiisto Vasilij Cvetkov asertis en 2006 ke en septembro 1919 ĉefepiskopo Silvestr kiel estro de la Provizora Eklezia Administracio () en la Siberia registaro, benis en Omsko per la ikono infanan azilon "Hejmo" (), establitan de Sofia Diteriĥs, edzino de generalo-leŭtenanto Miĥail Diteriĥs, komandestro de la Orienta fronto. En novembro la Ruĝa Armeo okupis Omskon, la ĉefepiskopo pereis dum la ikono estis forportita kun la retiriĝinta armeo de Kolĉak al Fora Oriento. En januaro 1920 la trajno kraŝis, sed la ikono en kiu troviĝis infanoj de la azilo kaj la ikono, ne estis damaĝita. En 1923 la azilo kaj la Diteriĥs-familio transloĝiĝis al Ŝanhajo. En 1925 dum tutnokta diservo okaze de la Entempligo de Maria estro de la preĝejo de Sankta Kredo, Espero, Amo kaj ilia patrino Sofia (Ŝanhajo) Prokopij Povaricin () trovis ke la ikono grave heliĝis, kvankam en 1919 ĝi ege malheliĝis tiel ke eblis distingi nur la vizaĝojn de Dipatrino kaj Jesuo. La ikono estis konstante eliganta krismon. Aŭtune 1942 oni raportis kompletan reheliĝon de la ikono, konfirmitan de episkopo de Ŝanhajo Simon. Multaj paroĥanoj konsideris tion simbolo de la proksimiĝanta venko super faŝismo en la Dua mondmilito.

Miĥail Diteriĥs forpasis en 1937, lia edzino Sofia en 1944, la ikono transiris al ilia sola filino Agnija. Ŝi alportis ĝin al Aŭstralio kie ĝi fine trafis a Kovrofestan preĝejon de la Rusa Ortodoksa Eklezio Eksterlande en Cabramatta, apudurbo de Sidnejo. Li asertas ke Sofia petis en sia testamento kiam eblos transdoni la ikonon al preĝejo, konstruota apud Jekaterinburgo en arbaro kie estis bruligitaj restaĵoj de la cara familio (). Agnija forpasis en 1979, en ŝia testamento estas dirite ke la ikonno "devos reveni al Rusio post ĝia liberigo de la komunistoj kaj esti lokita en la Templo dediĉita al la memoro de la lasta caro Nikolao la 2-a kaj lia familio (prefere en Tobolsko). Testamentestro iĝis ŝia edukito kaj baptofilo Andrej Anatlojeviĉ Vasiljev, aktivulo de la Popola-Labora Unio de Rusiaj Solidaristojru, kiu en 2006 loĝis en Danio kaj, laŭ aserto de Vasiljev, estis preta plenumi la volon de la testamentinto. La ideon subtenis Olga Kulikovskaja-Romanova, bofilino de grandprincino Olga Aleksandrovna (filino de Aleksandro la 3-a). Ŝi diris ke jam ŝi petis la paroĥanojn redoni la ikonon al Rusio, sed ili rifuzis, do ŝi petis almenaŭ fari kopion kion ili promesis pripensi. 

Sed iŝima historiisto Gennadij Kramor trovis verkon "Siberia sanktaĵo", evidente faritan de Aleksij, ĉefpastro de la Oranta preĝejo en vilaĝo Znamenskoje (Odincova distrikto, Moskva provinco), kiu asertas ke tio estas kopio trovita de Sofia Diteriĥs kaj ŝia amikino somere 1919 en forbrulinta vilaĝa preĝejo en Siberio. Poste ĉefepiskopo Silvestr benis per ĝi azilon, establitan por 45 orfinoj fare de du menciitaj virinoj. La ikono akompanis ilin dum evakuado kaj en januaro 1920 protektis la vagonon dum ruĝarmeanoj pripafis la trajnon. Poste la Diteriĥs-familio, la azilo kaj la ikono venis al Harbino kaj en 1923 al Ŝanhajo, kie ĝi trafis la menciitan preĝejon. En 1949 Ĉinion ekregis komunistoj, do plejparto de blankuloj elmigris, la azilo translokiĝis al Aŭstralio. Trezoristo de la preĝejo en Cabramatta Aleksandra Speĥova rememoris ke komence de la 1950-aj venis militisto kaj transdonis la ikonkopion al ĉefpastro Rostislva Gan "por deponado". Do la verko klare diras ke temas pri kopio, ne la miraklofara originalo. Ĝi mencias ankaŭ ke ĝia grandeco estas 87 x 67 cm dum la originalo estas 89 x 79 cm.

En 1999 la Kovrofestan preĝejon vizitis episkopo de la Rusa Ortodoksa Eklezio Eksterlande Evtiĥij el Iŝimo. Li ekzamenis la ikonon kaj konstatis ke ĝi estis pentrita je oleaj farboj ne pli frue ol fine de la 19-a jarcento, kovrita je densa reto de fendoj, eble kaŭzitaj de varmiĝo (laŭ legendo oni trovis ĝin en forbrulinta preĝejo) kaj sur la dorso li trovis surskribon: "1898. Pentr[isto] Kubrin en Omsko. Tiu ĉi ikono estas oferita je nova katedralo de Jekaterina Uvarova [Ĉvarova?] kaj Ĉuĥnina Oksinja Varlamovna" (). Evidente temas pri la katedralo de Endormiĝo de la Dipatrino en Omsko, fondita en julio 1891 de carido Nikolao Aleksandroviĉ kaj konsekrita la . Evidente de tiu ĉi katedralo la ikono estis transdonita al generalo Diteriĥs.

La aŭstralian version oponis ankaŭ la tjumena historiisto Aleksandr Petruŝin trovis en tobolska ĵurnalo, eldonita de la ribeluloj dum la Okcidentsiberia kamparana ribelo en 1921 ke la ikono estis alportata al Tobolsko por diservoj. Poste tobolska historiistino Nadeĵda Zagorodnjuk trovis ke la ikono estas menciita inter la monaĥejaj havaĵoj en 1923 kaj 1925, sed jam ne listigita en 1927. Tobolska historiisto Jevgenij Paniŝev trovis ke ĝi poste troviĝis en preĝejo en vilaĝo Kugajevo (Tobolska distrikto), pro kio li opinias ke ĝi plu troviĝas ie apudurbe.

Laŭ alia versio ĝi estis forportita al Aŭstralio kaj troviĝas en la Kovrofesta preĝejo, kiu apartenas al la Rusa Ortodoksa Eklezio Eksterlande kaj troviĝas en Cabramatta, apudurbo de Sidnejo. En 2010 la Siberia Kozaka Armeo eĉ priparolis kun posteuloj de rusiaj kozakoj en Aŭstralio revenigon de la ikono, kion pretis subteni la Komisiono pri internacia agado de kozakaj asocioj ĉe la prezidanto de Rusio. Sed poste loka pastro Boris Ignatijevskij konfirmis ke tio estas kopio, alportita el Ĉinio de Agnija Diteriĥs, filino de la generalo Miĥail Diteriĥs kaj donacita al la preĝejo en 1953 de rusa militisto. Sur ĝia dorsoflanko estas skribite ke ĝi devenas el Novosibirsko. Arthistoriisto diris ke ĝi estas skribita super alia ikono, laudire ĝi estas pli granda ol la originalo.

Tjumena regionografo Aleksandr Petruŝin opinias ke la ikono estis kaŝita de episkopo Irinarĥ (Sineokov-Andrijevskij) en la Oranta monaĥejo en Tobolsko.

 Diservo, akatisto kaj preĝo 

La  la Sankta Sinodo aprobis diservon, okazontan la  omaĝe al la Abalaka ikono de Dipatrino.

La  la Eldona Konsilio de la Rusa Ortodoksa Eklezio pridiskutis akatiston omaĝe al la ikono kaj preparis ĝian projekton por plua perfektigado kaj aprobado.

La  la Sankta Sinodo aprobis akatiston de Dipatrino omaĝe al la ikono nomata la Abalaka (). Ĝi estas uzebla dum diservoj kaj hejma preĝado.

 Honorataj kopioj 

La plej honorataj en la 19-a jarcento estis kopioj, troviĝintaj en vilaĝo Borovoje (Iŝima distrikto, Tobolska gubernio), Semipalatinsko kaj (parte) en Kurgana distrikto. Kopioj de la ikono troviĝis ankaŭ en Tomsko (la Epifania preĝejo), Omsko (la Krucaltiga ĉefkatedralo). Komence de la 20-a jarcento M. S. Ĉukardin faris kopion por la Epifania preĝejo (Iŝimo).

 Borovoje 

En vilaĝo Borovoje (Iŝima distrikto, Tobolska gubernio) troviĝis honorata kopio por kiu eĉ estis konstruita preĝejo en 1824–1837. Ĝi malaperis en sovetia periodo, sed en la preĝejo troviĝas kopio farita en la 1990-aj de monaĥino Efrosinja, uzinta kiel fonton la ikonon el la Kovrofesta preĝejo en Aŭstralio.

La ikono troviĝis en la preĝejo de Kazana ikono de Dipatrino. Ĝi havis altecon 1 arŝino kaj ¼ verŝoko () kaj larĝecon 1 arŝino kaj 2 verŝokoj (), arĝentan ornaton kun du orumitaj kronoj. Ĉiujare la  ĝi estis portata kun krucomarŝo al Iŝimo kaj estis portata tra ĝi kaj poste tra la tuta Iŝima distrikto ĝis la . Laŭ legendo, proksimume inter 1720 kaj 1730 piema Simon, kamparano el vilaĝo Borovoje, estis neatendite rekrutita, kiu tiutempe daŭris 25 jarojn. Lia edzino, restinta sola kun 7 etaj infanoj, freneziĝis pro sopiro je li kaj maldormo. Oni veturigis ŝin al Abalako, kie antaŭ la miraklofara ikono ŝi renormaliĝis. Post ioma tempo ŝi sonĝis sanktulon, kiu ordonis al ŝi plu elteni kaj labori, kaj post ŝpari monon mendi kopion de la miraklofara Abalaka ikono, lasi ĝin por 6 semajnoj en preĝejo kaj sanktigi. Se ŝi plenumos ĉion, ŝia edzo revenos. La vizio okazis trifoje, ŝi plenumis la ordonon kaj post 3 jaroj da militservo la edzo revenis, liberigita de la militservo komplete. La edzino portis la sanktigitan ikonon al kapelo en Borovoje.

Kun tempopaspo la kamparanoj petis establi en Borovoje apartan paroĥon kaj inter 1726 kaj 1736 konstruis anstataŭ kapelo la preĝejon de Kazana ikono de Dipatrino, kien estis translokita la ikono. Simon estis ordinita kiel pastro. Sekvis pluraj mirakloj. Resaniĝis riĉa kamparano Jegavcev, longan tempon paralizita. Oficiro seniĝis je doloro ĉe la kruroj. Negocisto seniĝis je okuldoloro kaj paralizo de la tuta korpo. Edzino de muelisto el Iŝimo resaniĝis post longdaŭra malsano. Savelij Ĵilakov, kamparano de Ĵilakova subdistrikto, resaniĝis je nekuracebla malsano. Ĉesis amasa mortado de brutoj ĉirkaŭ Iŝimo. Ĉesis longdaŭra sekeco, kaŭzita de la manko de la pluvoj. Fine formiĝis tradicio ĉiujare portadi la ikonon.

 Kurgano 

En katedralo de la urbo Kurgano (Tobolska gubernio) haveblis honorata kopio, farita en 1860 en Tobolsko laŭ propono de provizora ĉefpastro Miĥail Tveretin kaj laŭ mendo de la testament-plenumantoj de la mortinta kurgana negocisto Babikin (), testamentinta monon tiucele. Ĝi havis altecon 1,25 arŝino () kaj larĝecon 1 arŝino kaj 1,5 verŝokoj (). La kopio estis sanktigita en Abalako antaŭ la miraklofara originalo fare de monaĥejestro. La ikono estis alte estimata kaj ofte portata tra la domoj. Lokanoj faris por ĝi arĝentan ornaton kaj en julio 1861 petis permeson establi ĉiujaran krucomarŝon omaĝe al ĝi, kiu estis permesita la .

 Tomsko 

En 1703 en Zaozerje (), apudurbo de Tomsko, piema nobelo Ivan Kaĉelov konstruigis lignan preĝejon de la Abalaka ikono de Dipatrino. En 1787—1810 lokanoj anstataŭigis ĝin per brika preĝejo, konstruita danke al monoferoj. Ĝi enhavis du kopiojn de la miraklofara ikono, el kiuj unu servis kiel la templa kaj alia kiel loka, situinta en alkonstruaĵo de Nikolao de Mira, sed post ties malapero ĝi estis lokita aparte, en ikonŝranketo. Ambaŭ ikonoj estis alte estimataj de la urbanoj, kiuj faris por la unua arĝentan orumitan ornaton, kun grandaj ĉinaj perloj kaj valorŝtonoj, kaj por la dua tomska negocisto Stefan Valgusov mendis orumitan ikonŝrankon kaj arĝentan orumitan ornaton kun riĉa krono, paginte tiucele 200 arĝentajn rublojn.

 Irkutsko 
eta|200px|Epifania ĉefkatedralo. Irkutsko, komenco de la 20-a jarcento.

En Irkutsko troviĝis du adorataj ikonkopioj — en alkonstruaĵo de Ĉiuj Sanktuloj de la Epifania ĉefkatedralo kaj la preĝejo de la Savinto.

Metropolito de Tobolsko kaj Siberio Johano (Maksimoviĉ) donacis por alkonstruaĵo de Ĉiuj Sanktuloj de la ĉefkatedralo kopion de la Abalaka ikono de Dipatrino. Ĝi estis unu verŝokon () pli longa kaj alta ol la originalo, do unu arŝinon kaj ĉirkaŭ 3 verŝokojn () longa. Mankis Nikolao de Mira kaj Maria la Egiptino flanke de Dipatrino. Sub la ikono je 4 kolumnoj estis skribita poemo "Venos de Abalako la Plej Pura Virgulino" ():

Originala teksto:Laŭvorta traduko:Грядет от Абалака Пречистая Дева

В чудотворной иконе ко всем милостива,

Приносит в град Иркутский благословение.

Всем гражданам здравие, благ умножение.

Митрополит Тобольский Иоанн желает,

Молити Пречистую Деву не престает:

О, всепетая Мати! сохрани град и люди,

Яко зеницу ока, всех живущих блюди,

Даруй всему гражданству премногия лета,

Сохраняй и покрывай от злаго навета,

Произведи, и во благо, всяко желание,

Даруй благополучно всем пребывание;

Сподоби многогрешна град их посетите*;

Донеле сия будут, изволь их храните

В благополучном и добром здравии,

Подаждь им жить в небесном царствии.Venos de Abalako la Plej Pura Virgulino

En miraklofara ikono al ĉiuj favora,

[Ŝi] alportas al la urbo Irkutsko benon.

Al ĉiuj civitanoj sanon, multiĝon de la bono

Metropolito de Tobolsko Johano deziras,

Petegi la Plej Puran Virgulinon li ne ĉesas:

Ho adorata Patrino! Gardu la urbon kaj homojn,

Kvazaŭ pupilon de la okulo, prizorgu ĉiujn vivantojn,

Donacu al la civitanoj plurajn vivojarojn,

Gardu kaj protektu kontraŭ malica denunco,

Plenumu, kaj je la bono, ĉian deziron,

Donacu al ĉiuj bonfarton;

Helpu la multpekan urbon ilian viziti;

Ĝis ili vivos, bonvolu gardi ilin

Je forta kaj bona sano,

Lasu ilin vivi en la reĝlando ĉiela.

Evidente la ikono estis donacita de Johano (Maksimoviĉ) fine de 1712, kiam li iĝis metropolito, aŭ en 1714, kiam lia vikario, la unua episkopo de Irkutsko Varlaam (Kossovskij) estis transigita al Tver, do la vikaria posteno de la Tobolska metropolio en Irkutsko provizore estis fermita kaj la urbo, same kiel la tuta Orienta Siberio, estis regata rekte de la metropolito. Episkopo de Irkutsko kaj Nerĉinsko Sofronij (Kristalevskij) metis la ikonon je ikonostazo de la alkonstruaĵo, konstruigita de li. Kun tempopaso oni forgesis pri la ikono kaj en 1855 ĝi estis remalkovrita de ĉefpastro Prokopij Gromov, kiu en 1857 publikigis pri tio artikolon en ĵurnalo "Irkutskaj Guberniaj Sciigoj", republikigitan en "Tobolskaj Guberniaj Sciigoj". Ekde tiam la ikono denove iĝis adorata kaj en 1859 negocisto de la unua rango Konstantin Pavloviĉ Trabeznikov mendis por ĝi arĝentan ornaton pezan je 25 pundoj kaj 26 zolotnikoj ().

En la preĝejo de la Savinto, en alkonstruaĵo de la Abalaka ikono de Dipatrino troviĝis la dua ikonkopio. Ĝi estis preciza kopio de la originalo rilate la bildon kaj grandecon. Ĝi havis pezan arĝentan, dike orumitan ornaton, kun krono elstarinta ekster la ikona kadro. Tago de la ikono en tiu preĝejo estis festata la , do je la tago kiam la originalo estis ĉiujare portata al Tobolsko.

 Arĥangelskoje 

En julio 1891 carido Nikolao Aleksandroviĉ dum sia Orienta vojaĝo vizitis kozakajn vilaĝojn en Okcidenta Siberio, situintajn apud la urbo Petropavlovsko. Memore al tio en 1894 kozakoj de vilaĝo Arĥangelskoje mendis ĉe la Oranta Abalaka monaĥejo kopion de la Abalaka ikono de Dipatrino kaj alportis ĝin per krucomarŝo al sia preĝejo de Ĉefanĝelo (). Ekde tiam ĝi troviĝas tie kaj estas honorata en la tuta Norda Kazaĥio. Festo omaĝe al tiu ĉi ikono okazas la  en la eparĥio de Petropavlovsko kaj Bulajevo.

 Ĉelabinsko 
eta|200px|Kristnaska katedralo. Ĉelabinsko, komenco de la 20-a jarcento.

En la Kristnaska katedralo en Ĉelabinsko troviĝis ikonkopio farita je "bona malnova greka stilo", je orumita arĝenta ornato. Ĝi estis donacita al la katedralo en 1859 de negocista vidvino Jelizaveta Plotnikova.

 Moskvo 

En Moskvo en la domo de heredantinoj de Vasilij Dmitrijeviĉ Kornilov troviĝis ikonkopio, sendita en 1849 el Tobolsko kie ĝi troviĝis en domo de Maria Dmitrijevna Mendelejeva (denaske: Kornilova), piema patrino de la sciencisto Dmitrij Mendelejev. Kelkfoje dum incendioj (interalie en 1845) oni elportadis ĝin surstraten kaj starigis kontraŭ la flamo por ke ĝi simbole kontraŭstaru ĝin. Post kiam ŝia frato Vasilij Kornilov mortis, lia edzino donacis la ikonon al la virina monaĥejo de Aleksij de Romoru en Moskvo, kie ĝi estis adorata kaj kie regule ĝin vizitadis posteuloj de Kornilov. La ikono estis faldebla triptiko, la sanktuloj okupis la flankajn partojn. Ĉiuj tri partoj havis pezajn arĝentajn ornatojn, dike orumitajn. Vasilij Dmitrijeviĉ Kornilov heredis ĝin.

 Aŭstralio 

Kopio, troviĝanta en la Kovrofesta preĝejo en Cabramatta (Sidnejo, Aŭstralio), laŭdire protektis orfinojn el azilo "Hejmo" () vojaĝintajn en trajno pripafita de bolŝevistoj. Estis registritaj pluraj resaniĝoj, interalie edukitino de la azilo Anna Fomina resaniĝis de kancero.

 Vidu ankaŭ 
 Oranta Abalaka monaĥejo
 Semipalatinska-Abalaka ikono de Dipatrino

 Referencoj 

Kategorio:Oranta Abalaka monaĥejo
Kategorio:Pentraĵoj de la 17-a jarcento
Kategorio:17-a jarcento en Rusio
Kategorio:Aperis en 1637
Kategorio:Ortodoksaj ikonoj de Dipatrino