Kolonia historio de Usono

La kolonia historio de Usono kovras la periodon de eŭropa koloniigo de Nordameriko de la frua 16-a jarcento ĝis la enkadrigo de la Dek tri Kolonioj en Usonon en 1776 dum la Milito de Sendependeco. En la malfrua 16-a jarcento, Anglio, Francio, Hispanio, kaj la Nederlanda Respubliko lanĉis gravajn koloniajn ekspediciojn en Nordameriko.Cooke, ed. North America in Colonial Times (1998) La mortofteco estis tre alta inter fruaj enmigrintoj, kaj kelkaj fruaj provoj malaperis entute, kiel ekzemple la angla Perdita Kolonio de Roanoke. Tamen, sukcesaj kolonioj estis establitaj ene de pluraj jardekoj.

Eŭropaj setlantoj venis de gamo da sociaj kaj religiemaj grupoj, inkluzive de aventuristoj, farmistoj, kontrakligitaj servistoj, komercistoj, kaj tre malmultaj de la aristokrataro. Setlantoj inkludis la nederlandanojn de Nova Nederlando, la svedojn kaj finnojn de Nov-Svedio, la anglajn kvakerojn de la Provinco de Pensilvanio, la anglajn puritanojn de Nov-Anglio, la Virginian Cavaliers, la anglajn katolikojn kaj protestantajn nekonformistojn de la provinco de Marilando, la "digna senhavuloj" de la Provinco de Kartvelio, la germanoj kiuj loĝigis la mez-atlantikajn koloniojn, kaj la Ulsterajn Skotojn de la Apalaĉoj. Tiuj grupoj ĉiuj iĝis parto de Usono kiam ĝi akiris sian sendependecon en 1776. Rusa Ameriko kaj partoj de Nova Francio kaj Nov-Hispanio ankaŭ estis integrigitaj en Usono en pli postaj tempoj. La diversspecaj kolonianoj de tiuj diversaj regionoj konstruis koloniojn de karakteriza socia, religia, politika kaj ekonomia stilo.

Dum tempo, ne-britaj kolonioj oriente de la Misisipo estis transprenitaj kaj la plej multaj el la loĝantoj estis asimilitaj. En Nov-Skotio, aliflanke, la britoj forpelis la francajn Akadianojn, kaj multaj translokiĝis al Luiziano. La du ĉefaj armitaj ribeloj estis mallongdaŭraj fiaskoj en Virginio en 1676 kaj en New York en 1689-1691. Kelkaj el la kolonioj evoluigis leĝigitajn sistemojn de sklaveco, centrita plejparte ĉirkaŭ la atlantika sklavkomerco. Militoj estis ripetiĝantaj inter la francoj kaj la britoj dum la francaj kaj hindaj Militoj. Antaŭ 1760, Francio estis venkita kaj ĝiaj kolonioj estis konfiskitaj fare de Britio.

Sur la orienta marbordo, la kvar apartaj anglaj regionoj estis Nov-Anglio, la Mezaj Kolonioj, la Chesapeake Bay Colonies (Supra Suda), kaj la Sudaj Kolonioj (Malsupra Suda). Kelkaj historiistoj aldonas kvinan regionon de la "Limo", kiu neniam estis aparte organizita.Cooke, ed. North America in Colonial Times (1998) La koloniigo de Usono rezultigis grandan malkreskon de la indiana loĝantaro ĉefe pro lastatempe enkondukitaj malsanoj.. Signifa procento de la indianoj vivantaj en la orienta regiono estis elrabita de malsano antaŭ 1620, eble enkondukita al ili jardekojn antaŭe fare de esploristoj kaj maristoj (kvankam neniu decida kaŭzo estis establita).Richard Middleton and Anne Lombard, Colonial America: A History to 1763 (4th ed. 2011) p. 23

 Celoj de koloniigo 
 Merkantilismo 
Merkantilismo estis la baza politiko trudita fare de Britio al ĝiaj kolonioj de la 1660-aj jaroj, kio signifis ke la registaro iĝis partnero kun komercistoj bazitaj en Anglio por pliigi  
kaj privatan riĉaĵon. Tio estis farita al la ekskludo de aliaj imperioj kaj eĉ aliaj komercistoj en siaj propraj kolonioj. La registaro protektis ĝiajn London-bazitajn komercistojn kaj fortenis aliajn per komercbarieroj, regularoj, kaj subvencioj al hejmaj industrioj por maksimumigi eksportaĵojn de la sfero kaj minimumigi importojn.

La registaro ankaŭ kontraŭbatalis kontrabandadon, kaj tio iĝis rekta fonto de konflikto kun nordamerikaj komercistoj kiam iliaj normalaj komercagadoj iĝis reklasifikitaj kiel "kontrabandado" fare de la Navigacio-Leĝoj. Tio inkludis agadojn kiuj estis ordinaraj komercaj negocoj antaŭe, kiel ekzemple rekta komerco kun la francoj, la hispana, la nederlanda, kaj la portugala. La celo de merkantilismo estis prizorgi komercajn plusojn tiel ke oro kaj arĝento verŝus en Londonon. La registaro prenis sian parton tra imposto kaj impostoj, kie la resto iras al komercistoj en Britio. La registaro elspezis multon da sia enspezo por la Reĝa Mararmeo, kiu protektis la britajn koloniojn kaj ankaŭ minacis la koloniojn de la aliaj imperioj, foje eĉ konfiskante ilin. Tiel, la Brita Mararmeo konkeris Nov-Amsterdamon (New York) en 1664. La kolonioj estis kaptitaj merkatoj por brita industrio, kaj la celo estis riĉigi la patrujon.William R. Nester, The Great Frontier War: Britain, France, and the Imperial Struggle for North America, 1607–1755  (Praeger, 2000) p, 54.

 Libereco de religia persekuto 
La perspektivo de religia persekuto de aŭtoritatoj de la krono kaj la Eklezio de Anglio ekigis signifan nombron da koloniigklopodoj. La pilgrimantoj estis separismaj puritanoj kiuj fuĝis de persekuto en Anglio, unue al Nederlando kaj finfine al Kolonio Plymouth en 1620. Dum la sekvaj 20 jaroj, homoj fuĝantaj de persekuto de reĝo Karlo la 1-a ekloĝis la plej grandan parton de Nov-Anglio. Simile, la Provinco de Marilando estis fondita delvis por esti rifuĝejo por katolikoj.

 Fruaj koloniaj fiaskoj 
Pluraj eŭropaj landoj provis fondi koloniojn en la Amerikoj post 1500. La plej multaj el tiuj provoj finiĝis en fiasko. La kolonianoj mem alfrontis altajn mortoprocentojn pro malsano, malsato, malefika reprovizo, konflikton kun indianoj, atakojn de rivalaj eŭropaj potencoj, kaj aliajn kialojn.

Hispanio havis multajn malsukcesajn provojn, inkluzive de San Miguel de Gualdape en suda Karolino (1526), ​​la ekspedicio de Pánfilo de Narváez al la golfbordo de Florido (1528-36), Pensacola en Okcidenta Florido (1559-61), Fort San Juan en Norda Karolino (1567—68), kaj la Ajacán Misio en Virginio (1570-71). La francoj malsukcesis ĉe Parris Island, Suda Karolino (1562-63), Fort Caroline sur la atlantika marbordo de Florido (1564-65), Saint Croix Island, Majno (1604-05), kaj Fort Saint Louis, Teksaso (1685-89). La plej rimarkindaj anglaj fiaskoj estis la "Perdita Kolonio Roanoke" (1583-90) en Norda Karolino kaj Kolonio Popham en Majno (1607-08). Estis ĉe la Roanoke Kolonio ke Virginia Dare iĝis la unua angla infano naskita en Ameriko; ŝia sorto estas nekonata.Samuel Eliot Morison, The European Discovery of America (1986) online

 Nova Hispanio 

Komencante en la 16-a jarcento, Hispanio konstruis kolonian imperion en la Amerikoj konsistante el Nov-Hispanio kaj aliaj vic-reĝecoj. Nov-Hispanio inkludis teritoriojn en Florido, Alabamo, Misisipo, multe de Usono okcidente de la Misisipo, partoj de Latinameriko (inkluzive de Porto-Riko), kaj la Hispanaj Orienthindiaj Insuloj (inkluzive de Gvamo kaj la Nord-Marianoj). Nov-Hispanio ampleksis la teritorion de Luiziano post la Traktato de Fontainebleau (1762), kvankam Luiziano revenis al Francio en la 1800 -datita Tria Traktato de San Ildefonso.

Multaj teritorioj kiuj estis parto de Nov-Hispanio iĝis parto de Usono post 1776 tra diversaj militoj kaj traktatoj, inkluzive de la Aĉeto de Luiziano (1803), la Adams-Onís-Traktato (1819), la Meksika-usona milito (1846-1848) , kaj la Hispana-usona milito (1898). Ekzistis ankaŭ pluraj hispanaj ekspedicioj al la Pacifika Nordokcidento, sed Hispanio donis al Usono ĉiujn postulojn je la Pacifika Nordokcidento en la Adams-Onís-Traktato. Estis pluraj miloj da familioj en Nov-Meksiko kaj Kalifornio kiuj iĝis usonaj civitanoj en 1848, kaj plie malmultoj en la aliaj kolonioj.David J. Weber, "The Spanish Frontier in North America." OAH Magazine of History 14.4 (2000): 5–11. onlineDavid J. Weber,"The Spanish Borderlands, Historiography Redux." History Teacher 39.1 (2005): 43–56. online

 Florido 
Hispanio establis plurajn malgrandajn antaŭpostenojn en Florido en la frua 16-a jarcento. La plej grava el tiuj estis Sankta Aŭgusteno, fondita kune kun Mission Nombre de Dios en 1565 sed plurfoje atakita kaj bruligita fare de piratoj, korsaroj, kaj anglaj trupoj, kaj preskaŭ ĉiuj hispanoj maldekstre post la Traktato de Parizo (1763) cedis Floridon al Granda. Britio. Iuj strukturoj de la Unua Hispana Periodo restas hodiaŭ, precipe tiuj faritaj el coquina, kalkŝtono elrompita proksime.

La britoj atakis hispanan Floridon dum multaj militoj. Jam en 1687, la hispana registaro komencis oferti azilon al sklavoj de britaj kolonioj, kaj la hispana krono oficiale proklamis en 1693 ke forkurintaj sklavoj trovos liberecon en Florido kontraŭ konvertiĝo al Katolikismo kaj kvar jarojn da militservo al la hispanoj. Krono. En efiko, hispanoj kreis kaŝtanbrunan setlejon en Florido kiel frontlinia defendo kontraŭ anglaj atakoj de la nordo. Tiu kompromiso estis centrita ĉe Fort Mose. Hispanio ankaŭ intencis malstabiligi la plantejekonomion de la britaj kolonioj kreante liberan nigran komunumon por altiri sklavojn. Rimarkindaj britaj atakoj kontraŭ Sankta Aŭgusteno estis la 1702 atako de James Moore kaj la 1740 sieĝo de James Oglethorpe.

En 1763, Hispanio interŝanĝis Floridon al Britio kontraŭ kontrolo de Havano, Kubo, kiun la britoj kaptis dum la Sepjara Milito. Florido estis hejmo de proksimume 3,000 hispanoj tiutempe, kaj preskaŭ ĉio rapide foriris. Britio okupis Floridon sed ne sendis multajn setlantojn al la areo. La malsukcesa kolonio de D-ro Andrew Turnbull ĉe Nova Smirno tamen rezultigis centojn da minorkanoj, grekoj kaj italoj ekloĝantaj en Sankta Aŭgusteno en 1777. Dum la Usona Revolucio, Orienta kaj Okcidenta Florido estis lojala kolonioj. Hispanio reakiris kontrolon de Florido en 1783 per la Paco de Parizo kiu finis la Revolucian Militon. Hispanio sendis ne plu setlantojn aŭ misiistojn al Florido dum la Dua Hispana Periodo. La loĝantoj de Okcidenta Florido ribelis kontraŭ la hispanoj en 1810 kaj formis la Respublikon de Okcidenta Florido, kiu estis rapide aneksita fare de Usono. Usono prenis posedon de Orienta Florido en 1821 laŭ la kondiĉoj de la Adams-Onís-Traktato.Michael Gannon, The New History of Florida (1996)

 Arizono kaj Nov-Meksiko 
Dum la 16-a jarcento, Hispanio esploris la sudokcidenton de Meksiko. La unua ekspedicio estis la Niza ekspedicio en 1538. Francisco Coronado sekvis kun pli granda ekspedicio en 1539, ĉie en moderna Nov-Meksiko kaj Arizono, alvenante en Nov-Meksiko en 1540. La hispanoj moviĝis norden de Meksiko, loĝigante vilaĝojn en la supra valo de la Rio. Grande, inkluzive de granda parto de la okcidenta duono de la aktuala ŝtato de Nov-Meksiko. La ĉefurbo de Santa Fe estis aranĝita en 1610 kaj restas unu el la plej malnovaj kontinue Eŭrop-loĝataj setlejoj en Usono. Lokaj indianoj forpelis la hispanojn dum 12 jaroj sekvante la Pueblo Ribelon de 1680; ili revenis en 1692 en la sensanga reokupado de Santa Fe.David Grant Noble, Santa Fe: History of an Ancient City (2nd ed. 2008) ch 3–5 Kontrolo estis de Hispanio (223 jaroj) kaj Meksiko (25 jaroj) ĝis 1846, kiam la Amerika Armeo de la Okcidento transprenis en la Meksika-Usona Milito. Proksimume triono de la populacio en la 21-a jarcento devenas de la hispanaj setlantoj.Weber, ch 5

 Referoj 

Kategorio:Historio de Usono