Semipalatinska-Abalaka ikono de Dipatrino

Semipalatinska-Abalaka ikono de Dipatrino estas la miraklofara ikono de Dipatrino, farita en la unua duono de la 17-a jarcento en Tobolsko kiel kopio de la miraklofara Abalaka ikono de Dipatrino. La originalo troviĝis en la Resurekta katedralo (Semej, Kazaĥio), sed malaperis en la 1930-aj jaroj kaj estis rekreita en 2018.

 Kreado kaj mirakloj 

La miraklofara Abalaka ikono de Dipatrino estis tre populara en Siberio kaj ofte gastis en apudaj vilaĝoj kaj urboj, do ofte multnombraj pilgrimantoj, venintaj al la Oranta Abalaka monaĥejo ne trovis ĝin kaj pro tio malĝojis. Pro tio al ĝia kreinto, ĉefdiakono de la Sofia katedralo Matfej Martinov () estis ordonite fari identan kopion, nur malpli grandan, kion li plenumis. Tiu ĉi kopio ekvojaĝis dum la originalo plejparte restis en la monaĥejo.

La  general-majoro Ivan Liĥarev ekvojaĝis kun sia taĉmento el 440 militistoj sur 34 boatoj kaj ŝipoj laŭ Irtiŝo de Tobolsko al lago Zajsan kaj plu por establi la Ust-Kamenogorskan fortikaĵon en la Kirgiza stepo. Laŭvoje li haltis apud vilaĝo Abalako por diservi antaŭ la Abalaka ikono de Dipatrino, kies kopio estis alportita surŝipen por akompani lin.

Laŭ legendo, dum la adiaŭa diservo okazinta jam sur la ŝipoj, kiam oni ekkantis pri Dipatrino, la ŝipoj mem malankriĝis kaj eknavigaciis, kion oni konsideris la unua miraklo fare de tiu ĉi ikono. Post atingi la Semipalatinskan fortikaĵon, konstruitan antaŭ du jaroj, la ŝipo sur kiu troviĝis la ikono, subite haltis kaj ne eblis ekmovi ĝin. Konsiderante tion la dua miraklo, Liĥarev ordonis forporti la ikonon al la preĝejo de Antonio kaj Teodozio de Kievo en la fortikaĵo. Post tio la ŝipo eknavigaciis senprobleme.

Poste loka pastraro rifuzis redoni la ikonon al la Abalaka Oranta monaĥejo, pro kio estiĝis konflikto. Finfine ĝin solvis la siberia metropolito Filofeo (Leszczyński), permesinta lasi la ikonon en Semipalatinsko, sed ordoninta en 1720 al ties pastraro fari precizan kopion redonotan al la Abalaka monaĥejo. Ĝi aperas en registro de la preĝejaj posedaĵoj en 1751.

En 1740 la ikono malaperis kaj estis trovita 1,5 km for de la fortikaĵo — ĝi staris apud monta fonto kaj antaŭ ĝi brulis kandelo. La ikono estis revenigita al la preĝejo kaj la fonto eknomiĝis la Sankta Fonto. Aleksandr Sulockij mencias ke la fonto troviĝis 100 saĵenojn () for de Irtiŝo kaj 80 saĵenojn () for de granda vojo kaj fluis rapide al ravino.

Laŭ legendo, registrita de la pastro Dimitrij Aleksinskij, la ikonon trovis tataroRusoj tradicie nomis tiel ĉiujn tjurkojn, ankaŭ la kazaĥojn., ekvojaĝinta al arbaro por kolekti brullignon, sed perdinta la vojon kaj jam malvarmiĝanta. Li petis la dion savi lin kaj subite ekvidis fajreton, direktiĝis al ĝi kaj tiel li trovis la ikonon, kiu staris apud poplo, de sub kies radikoj fluis la fonto kaj apude brulis kandelo. Rekoninte la lokon, la tataro revenis al la urbo, trovis pastron kaj rakontis ĉion. La pastro revenis akompane de kelkaj kozakoj kaj la tataro, sed nek li, nek la kozakoj sukcesis forpreni ĝin de sur la poplo, ĉar flamo de la kandelo estis brulvundanta iliajn manojn. Nur la tataro, laŭ peto de la sacerdoto, post preĝi kaj lavi la manojn en la fonto, sukcesis fari tion. La ikono revenis al la preĝejo kaj la fonto ricevis statuson de la sankta.

En 1767 la fortikaĵo, ofte inundata de Irtiŝo, estis translokita 16 verstojn (17 km) pli supren laŭ ties fluo, kaj konstruita denove sur pli alta bordo. En 1777 oni decidis konstrui tie ŝtonan katedralon de Antonio kaj Teodozio de Kievo, kies ligna preĝejo restis sur la malnova loko. Sed en julio 1782 general-majoro Ogarjov, laŭ peto de loka pastraro, petis nomi ĝin la Oranta — omaĝe al la adorata ikono. Episkopo de Tobolsko Varlaam (Petrov) ordonis nomi la konstruatan preĝejon la Oranta dum alkonstruaĵon de apostolo Petro alinomi omaĝe al Antonio kaj Teodozio de Kievo. Samtempe li ordonis transloki tien ikonostazon kaj la ikonojn de la antaŭa preĝejo kaj konsekri la ikonostazon. La Semipalatinska-Abalaka ikono de Dipatrino troviĝis en vico de lokaj ikonoj de la ikonostazo de la ĉefa alkonstruaĵo, maldekstre de la cara pordego, kaj estis konsiderata la ĉefa sanktaĵo de la katedralo. La katedralo estis konstruita inter 1777 kaj 1792, ĝia arkitekto estis I. Ĉerepanov.

Multaj pilgrimantoj venis al tiu ĉi ikono. En la alkonstruaĵo de Antonio kaj Teodozio de Kievo troviĝis plia kopio, de la sama tipo kaj grandeco. Foje tiu aŭ alia ikono estis portataj tra apudaj vilaĝoj kaj kampoj aŭ paŝtejoj, foje tre for. Aleksandr Sulockij skribis ke origine Semipalatinsko apartenis al la Tobolska eparĥio, do oni portis la ikonkopion plejparte malsupren laŭ fluo de Irtiŝo — al Jamiŝeva fortikaĵo, Pavlodaro kaj fortikaĵo Pesĉanij, do preskaŭ ĝis Omsko. Post establo de la Tomska eparĥio oni portis la ikonon plejparte supren laŭ fluo de Irtiŝo — al Ust-Kamenogorsko, Buĥtarma kaj fabrikoj de Tomska gubernio. Kutime oni portis la ikonon al setlejoj, kies loĝantoj tion petis aŭ speciale bezonis ĝian helpon — pro pluvegoj, sekegoj ks.

Ĉiujare la jul. (greg., antaŭ la tago de la Kazana ikono de Dipatrino, okazis krucomarŝo el la Oranta katedralo, kiun partoprenis ankaŭ tiu ĉi ikono. Ĝin partoprenis pastraro kaj militistoj, muzikis milita orkestro, okazis diservoj en riverhavenoj.

 Malapero 

Dum konfiskado de valoraĵoj en la preĝejoj pretekste de helpo al la viktimoj de la Rusia malsatego de 1921, la paroĥanoj savis la ornaton oferinte la saman nombron de la valoraĵoj. Tamen en aprilo 1922 en la preĝejo ĉe la Sankta Fonto estis konfiskitaj 31 valoraĵoj sume pezaj 10,2 kg. En 1922 la preĝejestro de la katedralo Izvekov aliĝis al la Viva Eklezio kaj invitis al la urbo ties episkopon Nikolaon, do la ikono transiris al la vivekleziuloj kaj ĝia ornato estis rabita. 

En aprilo 1925 ŝtataj reviziantoj konstatis tion.

La ikono estis translokita al la katedralo de Nikolao de Mira, tiutempe regita de vivekleziuloj, kaj ekde tiam ĝiaj spuroj perdiĝis.

En februaro 1929 grupo da ortodoksuloj postulis redonon de la Oranta katedralo, aparte postulinte revenigon de ĉiuj posedaĵoj, inkluzive de la miraklofara ikono. La  oni ordonis fermi la Orantan preĝejon, ĝiaj posedaĵoj, inkluzive la ikonkopion, estis transdonitaj al la Resurekta katedralo en Semipalatinsko. En 1933 (aŭ 1932) la Oranta katedralo estis eksplodigita. Ĝi situis ĉe kruciĝo de la nuntempaj stratoj Ŝakarim kaj Abaj.

La sorto de la ikono estas nekonata. Restis nur la adorata kopio el la monaĥeja Oranta preĝejo — ĝi estis transdonita al la Resurekta katedralo, kiu restis la sola funkcianta preĝejo en la urbo. En novembro 1937 ankaŭ ĝi estis fermita. En 1944 la katedralo estis redonita al la ortodoksa komunumo kaj la  oni komencis ĝian rekonstruon. Ĝi estis grave damaĝita, sed en registro de ĝiaj posedaĵoj estas menciata la monaĥeja ikono. La  la katedralo ekfunkciis denove, regule okazis diservoj. Kernon de la komunumo konsistigis monaĥinoj de la fermita Oranta monaĥejo de la Sankta Fonto, do daŭris ties tradicioj, inkluzive de preĝado omaĝe al la Abalaka ikono de Dipatrino kaj pilgrimado al la Sankta Fonto, kies akvo estis konsiderata sankta, do resaniga. La aŭtoritatoj jen superŝutis la fonton per tero, jen alinomis ĝin je Ruĝa Fonto (), tamen la pilgrimantoj plu venis.

 Rekreo 
eta|maldekstre|La Resurekta katedralo en Semej.

En 2018, okaze de la 300-a datreveno de Semipalatinsko, ikonfaristo Konstantin Goretoncev faris en la ikonfarejo de la Tobolska Spirita Seminario precizan kopion de la Semipalatinska-Abalaka ikono de Dipatrino. Ĝi estis sanktigita en la Oranta Abalaka monaĥejo fare de monaĥejestro-igumeno Serafim (Krasnov), ornamita je ornato, farita en juvelfarejo MDG (Vladimir) subestre de Kirill Kozin, kaj transdonita al Semipalatinsko.

En decembro 1998 ĉefepiskopo Aleksij (Kutepov) gvidis tutnoktan diservon en la Resurekta katedralo okaze de la Oranta festo kaj ordonis legi respektivan akatiston ĉiun vendredon antaŭ la adorata kopio de la Semipalatinska-Abalaka ikono de Dipatrino. Ekde tiam ĉiun vendredon, krom la unua kaj lasta semajnoj de la Granda Fasto, kaj la Hela Semajno, tagmeze okazas diservo al Dipatrino kun sanktigo de akvo kaj legado de respektiva akatisto. Baldaŭ paroĥanoj rimarkis ke la ikono ekheliĝas, post diservoj antaŭ ĝi okazis pluraj resaniĝoj.

 Arboj 

La poplo, menciita en la legendo, estis forronĝita de pilgrimantoj, konsiderintaj ke ĝia ŝelo estas saniga kaj miraklofara. Post renaskiĝo de la monaĥejo nepo de la monaĥeja muelisto Vladimir Kornejev plantis surloke de la Oranta preĝejo cedron, kiu jam produktas strobilojn.

 En arto 

La  estis prezentita dokumenta filmo "Semipalatinska miraklo: beno dum jarcentoj" () fare de reĝisoro V. Kopajev, kameraisto Ju. Kajgarodcev, scenaristoj V. Kopajev kaj A. Argos. Ĝian kreadon aprobis episkopo de Ust-Kamenogorsko kaj Semipalatinsko Amfiloĥij.

 Vidu ankaŭ 
 Abalaka ikono de Dipatrino
 Oranta monaĥejo de Sankta Fonto

 Referencoj 

Kategorio:Oranta Abalaka monaĥejo
Kategorio:Pentraĵoj de la 17-a jarcento
Kategorio:17-a jarcento en Rusio
Kategorio:Semej
Kategorio:Kristanismo en Kazaĥio
Kategorio:Ortodoksaj ikonoj de Dipatrino