Heinrich Limpricht

Heinrich Limpricht estis germana kemiisto, lernanto de Friedrich Wöhler, kiu sin dediĉis al la kemio de la piroloj, tiofenoj, nitriloj, ureata acido, cianurata acido kaj furanoj al kiu li sintezis en 1870. Rudolph Fittig kaj Hans von Pechmann (1850-1902) estis du rimarkindaj lernantoj de Limpricht. Limpricht disvolvis novajn sintezojn de alifataj acidoj, alkoholoj kaj aldehidoj; studis la kemion de la alanino, izoleŭcino kaj aliaj aminoacidoj; malkovris sintezojn de la antraceno kaj dufenilacetileno.

 Vivo 
Limpricht estis la filo de la kortega arkitekto Johann Friedrich Limpricht. Li frekventis la mezlernejon en Eutin kaj studis tie la kemian lernolibron de Eilhard Mitscherlich. En 1844 li forlasis la lernejon antaŭ ol fini la mezlernejon kaj komencis studi mekanikan inĝenieradon ĉe la Collegium Carolinum en Brunsvigo, ankaŭ studinte kemion kun Friedrich Julius Otto. Inspirite per tio, li tiam decidis studi kemion kaj, post studentiĝado ĉe la Collegium Carolinum en Ratzeburg, akiris sian Abiturientan diplomon en 1848.
eta|maldekstre|300ra|Limprich estas konata pro la unua sintezo de la furano al kiu li alnomis "tetrafenolon".
Li tiam partoprenis en la ribelo kontraŭ Danio ĉe la Ŝlesvigo-Holstinia flanko. Ekde junio 1848 li studis kemion en Distrikto Göttingen ĉe Friedrich Wöhler, la farmakologo August Wiggers (1803-1880) kaj la mineralogo Johann Friedrich Ludwig Hausmann (1782-1859). Li estis la asistanto de Wöhler ekde 1849 kaj doktoriĝis en 1850 ("Pri la kunmetaĵoj formitaj el cianurata acido kaj etero"). En 1852 li kompletigis sian habilitiĝon kun la laboro dum determinado de la atompezo de iridio kaj plateno.

De 1852, Limpricht estis privata preleganto kaj de 1854 lektoro en Distrikto Göttingen, antaŭ iĝi plena profesoro ĉe la Instituto por Organika Kemio en Greifswald en 1860. Li antaŭe malakceptis vokon al Gento kaj la proponon iĝi kundirektoro de la Kemia Instituto en Göttingen je duobla salajro. En Greifswald, kie ĝis tiam ekzistis nur malgranda laboratorio en la kliniko de virinoj kaj kie kemia trejnado estis esence limigita al tiu de la kuracistoj kaj apotekistoj, li starigis la Kemian Instituton.

La nova konstruaĵo, surbaze de planoj fare de Limpricht, kiu antaŭe dizajnis la novan Kemian Instituton en Distrikto Göttingen sub Wöhler, estis malfermita en 1862. El Distrikto Göttingen li kunportis sian asistanton Hugo Schwanert (1828-1902), kiu iĝis kundirektoro de la Kemia Instituto en 1875. Dum lia tempo pligrandiĝis la trejnado de apotekistoj en Greifswald, ne malplej danke al la klopodoj de Limpricht. En 1871/72 li estis rektoro de la universitato. Li retiriĝis en 1900 kaj estis sukcedita fare de Karl von Auwers (1863-1939) el Hajdelbergo.

Li okupiĝis precipe pri la kemio de la aldehidoj kaj ketonoj. Li estas konata pro la unua sintezo de la furano (1870), kiun li nomis "tetrafenolo". En 1866 li sintezis antracenon, en 1855 leŭcinon kaj en 1859 pinakolon el acetono. Li ankaŭ analizis naturajn substancojn, ekzemple likenojn aŭ bestajn galojn. Li poste laboris pri aromaj sulfonataj acidoj kaj iliaj derivaĵoj kaj la determinigo de la nitrogrupoj. Li publikigis pli ol 300 sciencajn artikolojn kaj du lernolibrojn kaj kontrolis 105 doktorajn studentojn.

Li estis edziĝinta al Charlotte Murray (1832-1907), filino de la kuracisto kaj inspektisto de la Zoologia Muzeo en Göttingen August Murray, kaj ili havis kvin filinojn. Lia plej aĝa filino Marie (1856-1925) edziniĝis kun la protestanta teologo Julius Wellhausen la 25-an de junio 1875.

En 1888 li estis elektita membro de la Leopoldina akademio. En 1887 li iĝis reĝkonsilisto. En 1907 li ricevis la Ordon de la Ruĝa Aglo, Dua Klaso kun Kverkfolioj, kaj en 1900, la Ordo de la Krono. En 1865 li ricevis honordoktorecon de la Medicina Fakultato en Greifswald.

Liaj studentoj inkludas Robert Otto (1837-1907), Max Delbrück (1850-1919), Anton Geuther (1833-1889) kaj la apotekiston Heinrich August Beckurts (1855-1929).

 Verkaro 
 Grundiss der organischen Chemie, 1855
 Lehrbuch der Organischen Chemie, 1862
 Pri la kunmetaĵoj formitaj el cianurata acido kaj etero, 1850

 Vidu ankaŭ 

 Johan Andreas Murray (1740-1791) sveda kuracisto kaj botanikisto
 Friedrich Hausmann (1782-1859) germana mineralogo, geologo kaj grundosciencisto
 Eilhard Mitscherlich (1794-1863)
 Friedrich Wöhler (1800-1882)
 August Wiggers (1803-1880) germana farmakologo kaj botanikisto
 Friedrich Julius Otto (1809-1870)
 Marcellin Berthelot (1827-1907)
 Hugo Schwanert (1828-1902) germana kemiisto kaj universitata profesoro
 Ludwig von Uslar (1828-1894) germana kemiisto kaj farmakologo
 August Kekulé (1829-1896)
 Johann Georg Anton Geuther (1833-1889) germana kemiisto
 Rudolph Fittig (1835-1910)
 Robert Otto (1837-1907) germana kemiisto kaj apotekisto
 Friedrich Konrad Beilstein (1838-1906)
 Oswald Schmiedeberg (1838-1921)
 Julius Wellhausen (1844-1918) germana biblia sciencisto kaj orientalisto
 Hans von Pechmann (1850-1902) germana kemiisto
 Max Delbrück (1850-1919) germana bakteriologo, kemiisto pri fermentado kaj biersciencisto
 Heinrich Beckurts (1855-1929) germana apotekisto, kemiisto kaj universitata profesoro
 Karl von Auwers (1863-1939) germana kemiisto

 Referencoj 

Kategorio:Latinlingvaj verkistoj
Kategorio:Germanaj kemiistoj
Kategorio:Germanaj sciencistoj