Diplomatia protekto

En internacia juro, diplomatia protekto rilatas al la rajto de ŝtato protekti siajn ŝtatanojn kontraŭ aliaj temoj de internacia juro, sed ĉefe aliaj ŝtatoj. Tiucele la hejmŝtato disponas pri ĉiuj rimedoj de internacia juro. Ĉi tiuj ankaŭ estas konataj kiel diplomatiaj rimedoj. Diplomatiaj protektorajtoj estas precipe gravaj ĉar ili reprezentas la plej gravan laŭleĝan sekvon de nacieco laŭ internacia juro. La Konstanta Kortumo de Internacia Justeco klarigis en la kazo de koncesioj Mavrommatis, ke tio estas la leĝo de la ŝtato, ne la individuo . Tial, nur la ŝtato povas rezigni la rajton ekzerci diplomatian protekton, sed ne la individuan ŝtatanon. Ĉi tio estis provita, interalie, de la doktrino de Calvo.

Ĉu la koncernato havas subjektivan rajton ekzerci la protektorajton per sia hejmŝtato dependas de ĝia enlanda juro. Tio estas nur en kelkaj juraj ordoj, ĉar en diversaj situacioj estas imageble, ke la ŝtato mem ne havas intereson aserti la pretendon de sia parenco – tio estas kutime politika demando.

Alidirite, diplomatia protekto estas la voko de ŝtato, per diplomatiaj iniciatoj aŭ aliaj rimedoj de paca solvo, al la respondeco de alia ŝtato por damaĝo kaŭzita de la internacie maljusta ago de tiu ŝtato al individuo aŭ jura ento kiu estas civitano aŭ havas la naciecon de la unua ŝtato, kun la celo efektivigi tian respondecon.

En 2006, la Komisiono pri Internacia Juro de UN adoptis 19 Artikolojn pri Diplomatia Protekto, kiuj resumas la neskribitajn regulojn de diplomatia protekto .

 Referencoj 

 Eksteraj ligiloj 

 Oficiala UNa retejo pri Internacia Juro
 Oficiala retejo de la Internacia Tribunalo de Justico

Kategorio:Nacieco
Kategorio:Internaciaj rilatoj
Kategorio:Internacia juro
Kategorio:Paĝoj kun nereviziitaj tradukoj