Jerônimo de Camargo

Jerônimo de Camargo estis brazila bandejrano kaj fondinto de la urbo São João de Atibaja en la 24-a de junio 1665-a.

 Biografio 
Jerônimo apartenis al familio de riĉaj farmistoj kaj komercistoj. La familioj Camargo, Bueno kaj Pires plantis tritikon en vasta areo inter la centro de la ĉefurbo de San-Paŭlo kaj najbara Mairiporã.

Dum la periodo de la Ibera Unio (1580 ĝis 1640), la centro de politika potenco en la Kolonio de Brazilo moviĝis de Portugalio al Hispanio. Evidente, reprezentantoj akredititaj fare de la Hispana Krono komencis ekzerci potencon ĉi tie. En San-Paŭlo, la profitantoj estis la Camargo kaj la Bueno, kiuj komencis komandi iele-trapele, kun malprofito de la familio Pires. Notu ke la patro de Jerônimo de Camargo, nomita :pt:José Ortiz de Camargo kaj familia nomo Jiusepe, estis el Sevilo, do denaska hispano.

La vivo do ne estis paca. La disputo de la familio Pires (portugala) kontraŭ familio Camargo (hispana) daŭris pli ol 100 jarojn. En Atibaja, la hegemonio de la Camargoj etendiĝis dum 300 jaroj, tio estas, ĝis la okdekaj jaroj de la pasinta jarcento, en la tempo de José Pires Alvim, konata kiel Zezico. En la rekta linio pri sinsekvo, la filo Juvenalzinho ne interesiĝis pri la politiko.
eta|maldekstre|300px|Jerônimo de Camargo estis brazila bandejrano kaj fondinto de la urbo São João de Atibaja en la 24-a de junio 1665-a.
Aparta kuriozaĵo: la posteuloj de José Alvim de Campos Bueno, konata kiel Nhô Bim, konservis nur Alvim, subpremante la familian nomon Campos Bueno. Mallongigi kaj simpligi nomojn estis kutimaj praktikoj.

La juna Jerônimo Camargo preparis sin por la sacerdoteco. La sacerdota konsekrado okazus en Angolo, en la jaro 1640. (Ĉiu grava familio destinis kelkajn el siaj infanoj por la armea aŭ religia vivo, serĉante facilecon kun Povo). Tamen ĉi tio ne okazis. La restarigo de la portugala trono tiun saman jaron ŝanĝis ĉiujn planojn de la hispana kolonio bazita en San-Paŭlo-SP.

Jerônimo de Camargo elstariĝis pro la intelekta preparado de la religia vivo, instrumento kiu permesis al li ekzerci kapablan kaj kompetentan gvidadon.

En tiu tempo, viroj, ĝenerale, estis malĝentilaj kaj trudemaj. Ili apenaŭ eldiris la vortojn, irante malmulte preter gruntado. Ili moviĝis en la arbaron serĉante riĉaĵojn. Ili vestis sin taŭge por defendi sin de la elementoj, serpentoj, insektoj, furiozaj bestoj, sagoj, inundoj kaj aliaj malfeliĉoj. Ili alfrontis nigran kaj indianan reziston uzante la brutalan koloniigantan forton de la krono.

La grandaj imperioj formitaj tra la tuta Historio de la Homaro kaj Brazilo agis tiamaniere, por atingi siajn grandajn celojn. Regnoj prirabis aliajn regnojn. Notu, ke historio estas skribita de la venkintoj. Tial, nur la venkitoj respondecas pri ĉies abomenaĵoj. Fakte, la hieraŭa perforto estas la sama kiel hodiaŭ, perfekte integriĝinta en la tiaman kulturon.

Jerônimo de Camargo estis elektita urba konsilisto, en tempo kiam la homoj ne voĉdonis. Nur la plej riĉaj ĝuis ĉi tiun rajton. Por voĉdoni kaj esti voĉdonita necesis pruvi enspezon kaj posedaĵon en abundaj kaj sufiĉaj kvantoj. Honestaj viroj laŭvice en la diversaj pozicioj, antaŭviditaj en la Preskriboj de la Regno. Tio estis la rutino de la Municipaj Ĉambroj instalitaj sub la laŭleĝaj principoj de la mezepoka socio.

Jerônimo okupis gravajn postenojn en la urbokonsilantaro de San-Paŭlo, inkluzive de tiu de Ordinara Juĝisto, kiam li prenis preskaŭ absolutajn povojn en siajn manojn, tio estas, li agis kiel konsilisto, urbestro kaj juĝisto per unu sola bato.

En 1653, Jerônimo de Camargo invadis kaj okupis la konstruaĵon de la Urba Ĉambro dum pli ol jaro, en protesto kontraŭ la restarigo de la portugala trono. Amiko Amador Bueno de Ribeira estis aklamita reĝo. Nenio funkciis. Li forlasis San-Paŭlon kaj iris profunde en la arbaron, en la regiono norde de Mairiporã. Li strategie kaŝis sin sur sekura monteto, sub granda roko. La politika malsukceso kaj la fuĝo kaŭzis la aperon de vilaĝo. Tial la fondo de Atibaja estas atribuita al Jerônimo de Camargo, en la oficiala dato de la 24-a de junio 1665.

Jerônimo kunportis multajn familianojn kaj aliancanojn. Li plantis tritikon en la areo kie la kvartaloj de Caioçara, Alvinópolis kaj Kaetetuba aperis. En 1700 li transloĝiĝis al Jundiaí, pro la fungo nomata "broca" ("fungo kiu travoras la lignon"), kaj detruis la tritikkampojn de Atibaja. Li mortis tie en 1707. Liaj filinoj kaj bofiloj postulis proprieton de la teroj okupitaj kaj kultivitaj fare de Jerônimo de Camargo.

Malgraŭ la historiaj tekstoj, Jerônimo de Camargo ne estis ĝuste bandejrano, nek revoluciema politikisto nek ricevanto de sesmariojSesmario: Teroj donitaj al koloniantoj por esti kultivitaj.. Li simple batalis sincere por siaj idealoj. Nenio pli feliĉa ol la elekto de Sankta Johano la Baptisto kiel la patronsanktulo de Atibaja. La sanktulo kaj la fondinto neniam timis la obstaklojn truditajn de la nuntempaj tagoj.7Delucca Coworking

 Referencoj 

Kategorio:Naskiĝintoj en 1630
Kategorio:Mortintoj en 1707
Kategorio:Naskiĝintoj en la 17-a jarcento
Kategorio:Mortintoj en la 18-a jarcento

Kategorio:Brazilaj bandejranoj
Kategorio:Brazilaj administrantoj
Kategorio:Brazilaj koloniigantoj