Jules Bosmant

Jules BOSMANT, denaske Jules Adolphe Jean BOSMAN (n. la  en Lieĝo - m. en aprilo 1975 samloke) estis belga verkisto, artkritikisto kaj muzea konservisto.

Lia kariero kiel artkritikisto komenciĝis en 1924 danke al du amikoj : Arsène Heuse kaj Maurice Kunel. Ili kreis artan kaj literaturan semajngazeton, Liège-Echos, kiu estis publikigita ĝis 1934. Jules Bosmant kontribuis en la sekcio pri arto-kritikoPaul Delforge, « Jules Bosmant | Dictionnaire des Wallons | Connaître la Wallonie », ĉe connaitrelawallonie.wallonie.be, decembro 2013 (alirita je 20-a de marto 2022). Dum tiu periodo, li proksimiĝis al multaj artistoj de Lieĝo.

Li ankaŭ sekvis la kurson pri valona arto, kiun instruis Olympe Gilbart ĉe la universitato de Lieĝo. Gilbart fariĝis lia amikoPierre Colman, Nouvelle Biographie nationale, 10-a volumo, Bruselo, Reĝa Belarta Akademio  de Belgio, 2010, 406 p. (, p. 50-52. Li estis preleganto, aparte dum la internacia kongreso de Francaj Amikecoj en 1930. En tiu sama jaro, li publikigis la libron La peinture et la sculpture au pays de Liège de 1793 à nos jours, kiu kostis al li « ses jarojn da noktomeza laboro kaj oferitaj ferioj », sed kiu estis honorita per la premio Rouveroy.

En 1932, li fariĝis prezidanto-fondinto de la klubo Art vivant au Pays de Liège kaj organizis salonon pri nuntempa valona arto. Li ricevis multan helpon en ĉi tiu tasko de la pentristo Robert Crommelynck. Li restis longe proksime ligita al Crommelynck kaj dediĉis al li monografion en 1933. Bosmant sekve daŭrigis sian agadon kiel verkisto : li publikigis Histoires d’hier pour ceux d’aujourd’hui en 1935 kaj poste Les grands hommes de la Révolution liégeoise de 1789 en 1939.

 Referencoj 

Kategorio:Belgaj verkistoj
Kategorio:Belgaj artkritikistoj
Kategorio:Konservistoj