Mikropigio

La Ŝomburgka mikropigio aŭ Makuleca ralo (Micropygia schomburgkii) estas malgranda surterema specio de birdoj de la familio Raledoj indiĝena de herbejoj kaj savanoj de Centrameriko kaj de Sudameriko. Kvankam ĝi ne estas ofte vidata, ĝi estas facile rekonebla pro sia cinamokolora plumaro kun blankanigra makuleco.

 Taksonomio 
La Ŝomburgka mikropigio estis dekomence priskribita laŭ okcidentaj normoj fare de Félix de Azara en sia verko "Apuntamientos para la historia natural de los páxaros del Paraguay y Río de la Plata" en 1802, sed liaj verkoj ne estis tiam konsideritaj de aliaj fakuloj serioze ĉar oni miskomprenis ilin kiel spekulativaj kaj nesciencaj.

La specio estis pli oficiale priskribita de Jean Louis Cabanis kaj ĝia nomo estis dediĉita al Moritz Richard Schomburgk en "Reisen in Britisch-Guiana in den Jahren 1840-1844 : nebst einer Fauna und Flora Guiana's nach Vorlagen von Johannes Müller, Ehrenberg, Erichson, Klotzsch, Troschel, Cabanis und Andern" en 1848.

La American Ornithological Society ĵus publikigis sian 64an suplementon al la listo de birdoj de Nordameriko. La Komitato por Klasigo kaj Nomenklaturo de la American Ornithological Society nuligis la monotipan genron Micropygia kiel rezulto de ĵusa studo pere de filogenetika analizo, kiu trovis, ke M. schomburgkii estis tre proksime rilata al la Verda anurulimno (Rufirallus viridis, iam en genro Anurolimnas), kaj metis ĝin en la genron Rufirallus. La nomo de la nova specio estus Rufirallus schomburgkii.

 Subspecioj 

 M. schomburgkii schomburgkii estas la nomiga subspecio. Ĝi troviĝas en Kostariko, orienta Kolombio, suda Venezuelo, Surinamo, Franca Gujano, Gujano kaj norda Brazilo.
 M. schomburgkii chapmani estas la suda subspecio, kaj estas pli granda ol la nomiga subspecio. Ĝi troviĝas en centra kaj sudorienta Brazilo, sudorienta Peruo, nordorienta Paragvajo kaj Bolivio.

 Priskribo 
La Mikropigio estas ĝenerale ĉirkaŭ 165 mm longa, kaj estas sekse dimorfa laŭ grando, ĉar maskloj pezas ĉirkaŭ 40 gramojn kaj inoj 24 gramojn.
Ĝia plumaro konsistas el ĝenerala cinamokoloro en la vizaĝo, brusto kaj ventro. Ĝiaj flugiloj, nuko kaj vosto estas pli malhelbrunaj, dum la krono havas pli da oranĝa nuanco. Kelkaj fakuloj sugestis, ke la kronkoloro estas alia trajto de seksa dimorfismo. Estas ankaŭ varia grado de kremkoloro aŭ blanko en la gorĝo kaj malsupraj partoj. La nuko, dorso, flugilkovriloj kaj pugo estas makulecaj per distingaj blankaj punktoj, ĉiu ĉirkaŭita de nigra ringo. Ĝi havas ruĝan irison kaj ĝia beko estas flavec-verda, kun iom da nigro en la supra makzelo.

La subspecio M. s. chapmani iom diferencas laŭ grando kaj koloro. Ĝi estas pli granda, havas pli palajn malsuprajn partojn, kaj pli oranĝ-brunan koloraron anstataŭ cinamokoloron. Ĝi havas malpli da distinga blankanigran puntaron, kaj tiu ne kovras la pugon aŭ la suprajn vostokovrilojn. La nigra bordo ĉirkaŭ la blankaj punktoj estas ankaŭ pli fajna kompare kun la nomiga subspecio.

 Distribuado kaj habitato 

 Distribuado 
La Makuleca mikropigio havas tre disan distribuadon, kaj troviĝas ĉefe en Sudameriko, sed la norda bordo de ĝia teritorio etendiĝas al Centrameriko. Ĝi troviĝas en Kostariko, Kolombio, Venezuelo, Paragvajo, Brazilo, Bolivio, Peruo, Surinamo, Franca Gujano kaj Gujano. Oni ĵus trovis alian populacion en Argentino.

La konata distribuado de la mikropigio etendiĝis en ĵusaj jaroj, parte ĉar iam ties voĉoj estis malfacile distingeblaj el tiuj de aliaj proksimparencaj specioj de raloj kiel tiuj de la genroj Laterallus kaj Anurolimnas.

Raloj estas notinde malfacile observeblaj pro sia malgrandeco kaj malfacile alirebla habitato, kaj tial ili estas pli facile identigeblaj pere de siaj triloj, kiuj estas ilia plej distinga tipo de voĉo. pliiĝanta rekono de la triloj, kun plia alireblo al registroj kaj al kapabloj por uzadi la registroteknikojn faris tiun specion pli facile detekteblaj, kio kondukis al pli kompleta distribuado.

 Habitatoj 
La mikropigio troviĝas en malfermaj herbejoj kaj savanoj, ĝenerale densaj kun altaj herboj de unu metro aŭ plie. Ĝi povas troviĝi ĉu en pli sekaj, bone drenitaj habitatoj aŭ pli malsekaj kaj inunditaj, kaj estas observita plej ofte en sekaj habitatoj. Tiuj herbejoj estas ĝenerale sukcesiaj habitatoj kiuj formiĝis kiel rezulto de gravaj damaĝoj en areo, ĉu kiel rezulto de antropogena aktiveco aŭ de nature okazantaj damaĝoj, ĉefe de incendioj.

La kompono de herbospecioj en iliaj habitatoj varias depende de la regiono. Por ekzemplo, en centra kaj sudorienta Brazilo, ĝi troviĝas en sekaj herbejoj kie hegemonias la herbospecio Tristachya leiostachya. En sia teritorio en Argentino, la mikropigio estis observita en pli sekaj herbejoj kie la hegemoniaj herboj estis Sorghastrum setosum kaj Schizachyrium microstachyum.

Ili povas troviĝi en habitatoj tiom altaj kiom ĝis 1700 metrojn super marnivelo.

Referencoj

Kategorio:Raledoj