Bar Hebraeus

Gregory II Abu 'l-Faraj bar Ahron ankaŭ konata kiel Abulfaragius estis persa historiisto, gramatikisto, biblikomentisto, verkisto, episkopo, teologo kaj filozofo.

Biografio
eta|"Chronicon ecclesiasticum", verko de Bar Hebreo, eldonita en 1573.
eta|"La Kremo de la Scienco", verko de Bar Hebreo, eldonita en 1340, Biblioteca Medicea Laurenziana.
Bar Hebreo estis filo de la kuracisto, Aaron (). Bar Hebreo estis naskita en la vilaĝo de ʿEbra (Izoli, turke: Kuşsarayı) apud Malatya, Sultanlando de Rum (nun Turkio, en la provinco de Elazığ). Sub la prizorgo de sia patro, li komencis kiel knabo (a teneris unguiculis) la studon de medicino kaj de multaj aliaj branĉoj de scio, kiujn li neniam forlasis.

Mongola generalo invadis la areon de Malatya, kaj malsaniĝante, serĉis kuraciston. Aaron, la hebrea kuracisto, estis alvokita. Post lia resaniĝo, la mongola generalo kaj Aaron, kiu kunportis sian familion, iris al Antioĥio. Tie Bar Hebreo daŭrigis siajn studojn kaj kiam li estis proksimume deksepjara li iĝis monaĥo kaj komencis gvidi la vivon de ermito.

El Antioĥio Bar Hebreo iris al Tripolo, en Fenicio (fakte en la Graflando de Tripolo, krucista ŝtato liatempe), kaj studis retorikon kaj medicinon. En 1246, li estis konsekrita episkopo de Gubos fare de la Siria Ortodoksa Patriarko Ignaco la 3-a David, kaj en 1252 li translokiĝis al Aleppo.

En 1255 li denove translokiĝis al la sidejo de Laqabin kaj finfine fariĝis primato, aŭ mafriano, el la Oriento fare de Ignaco la 4-a Yeshu, en 1264. Liaj episkopaj devoj ne malhelpis liajn studojn; li profitis la multnombrajn vizitojn, kiujn li devis fari tra la vasta provinco, por konsulti la bibliotekojn kaj interparoli kun la kleraj viroj, kiujn li hazarde renkontis.

Tiel li iom post iom akumulis grandegan erudicion, konatiĝis kun preskaŭ ĉiuj branĉoj de laika kaj religia scio, kaj en multaj kazoj plene regis la bibliografion el diversaj temoj kiujn li entreprenis trakti.

Bar Hebreo konservis kaj sistemigis la laboron de siaj antaŭuloj, aŭ per kondensado aŭ per rekta reproduktado. Kaj pro siaj virtoj kaj pro sia scienco, Bar Hebreo estis alte estimata.

Li mortis en Maragha, mongola ĥanlando, kaj estis entombigita ĉe la Mor Mattai Monaĥejo, proksime de Mosulo. Li lasis aŭtobiografion, troveblan en Giuseppe Simone Assemani (1687-1768), Biblioth. Orient., II, 248–263; la raporto pri lia morto estis verkita fare de sia frato, la mafriano Gregorio la 3-a (Grigorius bar Saumo; m. 1307/8).

Verkaro

 Barhebraeus' Scholia on the Old Testament, 1-a eldono, Florenco, 1278
 Chronicon ecclesiasticum a C. Julii Caesaris dictatoris imperio, 1568
 Chronicon ecclesiasticum, 1573
 Historia compendiosa dynastiarum, 1663
 De rebus gestis Richardi Angliæ regis in Palæstina, 1780
 Chronicon Syriacum, 1789
 Specimen historiæ arabum, 1806
 Gregorii Bar Hebraei qui et Abulpharag Grammatica Linguae Syriacae in Metro Ephraemes, 1843
 De Chovarezmia expugnata., 1848
 In Evangelium Iohannis commentarius, 1878
 Ethicon, seu Moralia, 1898

Vidu ankaŭ
 Simako Ebionita (2-a jarcento)
 Teofilo de Edeso (695-785)
 Nasir ad-Din at-Tusi (1201-1274)
 Ignatius la 4-a Yeshu (1264–1283)
 William Laud (1573-1645), episkopo de Anglio
 Edward Pococke (1604-1691)
 Jean Baptiste Abbeloos (1836-1906), belga orientalisto
 Paul Bedjan (1838-1920), irana orientalisto

Kategorio:Naskiĝintoj en 1226
Kategorio:Mortintoj en 1286
Kategorio:Naskiĝintoj en la 13-a jarcento
Kategorio:Mortintoj en la 13-a jarcento

Kategorio:Persaj historiistoj
Kategorio:Siriaj gramatikistoj
Kategorio:Siriaj biblikomentistoj
Kategorio:Siriaj verkistoj
Kategorio:Siriaj episkopoj
Kategorio:Siriaj teologoj
Kategorio:Persaj filozofoj
Kategorio:Siriaj kronikistoj