Régine Pernoud

Régine PERNOUD (naskiĝinta la  en Château-Chinon, mortinta la  en Parizo) estis franca mezepokisma fakulino, arkivistino kaj paleografiistino. 

 Vivo 
Kreskinte en modestaj medio ŝi jam frue decidis ne akcepti senkritike burĝan kulturon kaj ties limigitan estetikisman diktatoremon.Régine Pernoud: Villa Paradis, Stock, Parizo 1992, ISBN 2-234-02480-3, p.83-84 La studojn ŝi financis per privata instruado kaj laboro en arkivejoj. Inter 1929 kaj 1932 ŝi trejniĝis ĉe "École nationale des chartes" kie ŝi malkovris por si la fascinon de mezepoko: tion ŝi interpretis eblon liberiĝi de klasikaj tradicioj. 

Dum la Dua mondmilito ŝi vivis kampare kun patrino kaj fratino. Tie finiĝis ŝia unua verko primezepoka, Lumière du Moyen  ge, kiu aperis en 1946 furorante. Samtempe ŝi faris prelegojn pri moderna arto ĉe la universitato de Aix-en-Provence kio rezultigis konon de multaj artistoj (i.a. de Henri Matisse). Tiutempe ŝi frekventis kurson pri muzeologio ĉe  "École du Louvre" en Parizo. En 1947 finfine ŝi estis dungita kiel kuratoriono ĉe la muzeo de Reims. Danke al ŝi multo estis alimaniere prezentata kaj ŝi invitis lernejojn kaj societojn sendi iliajn anojn muzeen. 

En 1949 ŝi fariĝis konservistino ĉe "Archives nationales" en Parizo por aranĝi la aferojn de "Musée de l'histoire de France" je Hôtel de Soubise. Tie ŝi organizis ekspoziciojn, modernigis la tuton kaj pli konatigis la tezorojn enpublike. Ankoraŭ en 1949 ŝi povis ĝui stipendian restadon en Usono. Tie ŝi ankaŭ ekinteresiĝis pri la arto de la indianoj. Ŝi eĉ pensis loĝi por ĉiam en Usono. Sed de 1959, kiam ekestris ĉe "Archives nationales" André Chamson, ŝi revenis; peradis faciligon por ŝiaj ideoj ankaŭ André Malraux. Inter 1974 kaj 1985 Pernoud ĉefinis en Orléans en instituto fondita de ŝi kaj Malraux, "Centre Jeanne d'Arc".

 Graveco 
Régine Pernoud konsideris la mezepokon tempo multflanke preferinda al la sekva burĝa epoko, i.a. koncerne la rajtojn de la virinoj. Danke al ŝi la francoj re-konatiĝis kun sia mezepoka kulturo kaj ties arto. Granda avantaĝo de ŝi estas ke ŝi scipovis ekspliki historiajn kunktekstojn en facile komprenebla kaj plaĉa lingvo. Kelkaj verkoj de ŝi ĝuis tradukon en aliajn lingvojn. 

 Skribaĵoj (elekto) 
 1946: Lumière du Moyen Age
 1953: Vie et mort de Jeanne d’Arc
 1957: Les Gaulois
 1959: Jeanne d’Arc
 1959: Les Croisés 
 1960: Histoire de la bourgeoisie en France
 1962: Jeanne d’Arc par elle-même et par ses témoins 
 1969: 8 mai 1429. La libération d'Orléans
 1970: Jeanne devant les Cauchons
 1970: Héloise et Abélard 
 1972: La Reine Blanche 
 1974: Les Templiers
 1977: Pour en finir avec le Moyen Age 
 1982: Christine de Pisan. Calmann-Lévi, Paris 1982, ISBN 2-7021-0460-6 
 1982: Le Tour de France médiéval (kun Georges Pernoud)
 1983: La Femme au temps des cathédrales
 1983: Le Moyen Age raconté à mes neveux
 1984: Les saints au Moyen Age 
 1988: Richard Coeur de Lion  
 1990: Le Moyen Age pour quoi faire?
 1992: Villa Paradis. Souvenirs recueillis par Jerôme Pernoud. Stock, Paris 1992, ISBN 2-234-02480-3.
 1994: Hildegarde de Bingen. Conscience inspirée de XIIe siècle  

 Honoroj 
 1966: premio "Historia"
 1978: Grand Prix de la Ville de Paris
 1997: premio fare de la Franca Akademio pro ŝia verkaro 

 Literaturo 
 Josette A. Wisman: "Debunking the Myths, Transmitting Knowledge in Clear Language: Régine Pernoud (1909–1998)". Ĉe: Women Medievalists and the Academy, Madison/Wisc. 2005, p. 711–722

 Eksteraj ligiloj 



 Jean-Pierre Babelon: nekrologo (französisch)
 pri la verko de Marteno el Tours 
 Notoj 

Kategorio:Francaj historiistoj
Kategorio:Mezepoko
Kategorio:Virinoj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1909
Kategorio:Mortintoj en 1998
Kategorio:Arkivistoj
kategorio:Epigrafiistoj