John Florio

John Florio estis angla poeto, leksikografo, tradukisto de Michel de Montaigne kaj reĝlingva instruisto en la kortego de Jakobo la 1-a. Li estas agnoskita kiel la plej grava el la Renesancaj Humanistoj en anglio. Florjo kontribuis per 1149 vortoj por la angla lingvo, restinte trialoke post Chaucer (kun 2012 vortoj) kaj Shakespeare (kun 1969 vortoj), en la lingvistika analizo farita de la Stanforda profesoro John Willinsky. Li parolis plurajn lingvojn tiaj kiaj la itala, la franca, la germana, la hispana, la angla, la latina, la greka kaj la hebrea. John Florio estas citita 3.871 fojojn en la Oksforda Angla Vortaro kaj estas la 77-a plej citita eniro en la Oksforda Angla Vortaro.

Li ankaŭ estis la unua tradukisto en la anglan de la franca filozofo kaj verkisto Montaigne, kaj la unua tradukisto de Boccaccio. Li ankaŭ verkis la unuan ampleksan anglan-italan vortaron, superante la unuan italan-anglan vortaron de William Thomas  (1524-1554)], publikigitan en 1550.
Biografio
eta|maldekstre|300px|Gravuraĵo de Giovanni Florio.
La poeto kaj verkisto Ben Jonson, de kiu Florio estis amiko, difinis Florion, en manskribita dediĉo per sia volumo Volpone, kiel "ama patro" kaj "subtenilo de Poezia Inspiro". La filozofo Giordano Bruno ankaŭ formis gravan amikecon kun Florio. Florio renkontis Brunon dum ĉi-lasta estis en ekzilo en la franca ambasadejo en Londono, kie Bruno skribis kaj publikigis siajn ses plej famajn moralajn dialogojn, inkluzive de La cena de le ceneri, ("La La Vespermanĝo de la Cindromerkredo") en kiu Florio estis priskribita kiel la amiko de Bruno.

Pluraj studoj elstarigis la influon de Florio pri la ŝekspiraj verkoj. Lia nomo estis menciita inter la eblaj aŭtoroj de la verkoj de William Shakespeare, eĉ se kelkaj bio-bibliografiaj studoj ne konsentas kun tiu ĉi hipotezo.

Specife, en la unua historia mencio atestanta la ekziston de la figuro de Shakespeare kiel verkisto kaj poeto, farita fare de la dramisto Robert Greene (1558-1592) en sia pamfleto Grajnoj saĝovaloraj en 1592, Greene atakas Shakespeare identigante lin kiel absoluta "Johannes Factotum" ("Fikcia persono"). " kaj akuzante lin je kaŝiĝado malantaŭ la figuro de aktoro ("kun sia tigra koro envolvita en aktorhaŭto").

Laŭ akademiuloj kiel ekzemple Saul Gerevini, John Florio povas esti facile identigita kun la nomo Giovanni, "Johannes" en la latina, la esprimo "absoluto" simila al la esprimo "resoluto" ("decida homo") uzita fare de Florio en lia subskribo kaj la malestima esprimo "factotum", uzita por persono kiu, kiel Florio, ludis la rolon de mentoro por la infanoj de aristokratuloj kaj funkcioj kiel sekretario.

Originoj
John Florio estis la filo de Michelangelo Florio, itala ekzilo de la Granda Duklando de Toskanio. Kvankam la identeco de la patrino de Johano estas nekonata, la verkisto John Aubrey konfirmas ke ŝi estis itala, verkinte en sia laboro "Brief Lives" ("Mallongaj vivoj") ke la "patro kaj patrino de John Florio, ambaŭ italoj, fuĝis el Valtelino al Londono pro religiaj kialoj kaj Aubrey konfirmas ke tiun informon donis la nevo de Johano Florio, Sinjoro Molins." En la aĝo de du jaroj, la malgranda Giovanni Florio translokiĝis kun sia familio al Soglio (komunumo de Bregaglia), en la Svisaj Alpoj. Fakte, li revenis al Anglio nur en la aĝo de dudek jaroj kaj kiel Florio skribas en sia "Unuaj fruktoj", li ne parolis la anglan lingvon.

La Patro Mikelanĝelo
Mikelanĝelo Florio (1515–1566) estis monaĥo, florentina klerikulo, kiel li mem difinas, el juda deveno, kiu fuĝis al Londono por eviti la persekuton de la Inkvizicio, ĉar li aliĝis al la protestanta reformo. La mallonga regado de Eduardo la 6-a permesis al Mikelanĝelo trovi rifuĝejon de religia persekuto en Londono, ankaŭ iĝante pastro de la itala protestanta parokanaro en Londono en 1550. Li iĝis bonkonata figuro inter la angla aristokrataro kiu aprezis lian enorman kulturon kaj kiu ankaŭ bonkore akceptis sian filon John post kiam li revenis al Anglio.

En 1554, la surtroniĝo de la suverenino Maria la Sanga, decidis restarigi la katolikan religion en Anglio per fera pugno, devigis Mikelanĝelon rekomenci sian vagadon ĉirkaŭ Eŭropo: kun sia familio, formita de sia edzino kaj Infanto Giovanni, foriris el Anglio, direktiĝinte al Soglio.

Infanaĝo kaj studoj
Johano Florio vivis tiam sian infanaĝon en Soglio, en Val Bregaglia (Svislando), trovante en sia patro fakulon kaj aman instruiston, kiu konigis lin pri la scio de pluraj lingvoj. Poste, en siaj skribaĵoj li klarigis, ke li havas bonegan konon de pluraj lingvoj: itala, franca, germana, hispana, angla, latina, greka kaj hebrea. La amikecoj de Michelangelo Florio, kiu ankaŭ plenumis normalajn notariajn agadojn en Soglio, permesis al sia filo Giovanni ĉeesti ne la Universitaton de Tübingen en Württemberg, kiel oni pensis, sed la "Paedagogium""Pedagogia Kolegio" por sklavaj infanoj., ĉar li estis nur 12-jara kaj tial ne povis enskribiĝi kiel universitata studento. Ĉi tie li havis kiel sian mentoron Pier Paolo Vergerio-n, viron kun granda kulturo, kiu, akceptinte la protestantan religion kaj estinte unu el ĝiaj plej ekstremaj aktivuloj, trovis sin en ekzilo en la germana urbo.

Reveno al Londono kaj publikigo de la "Unuaj Fruktoj"
En 1571 Florio revenis al Londono, kie li komence laboris kiel tinkturisto. En 1578, en la aĝo de dudek kvin, li publikigis sian unuan libron, "First Fruits", libron kiu rivelis fortan ligitecon al Alessandro Citolini (1500-1582), maljuna lingvisto ekzilita en Londono.

Lia unua edzino estis virino nomita Anne Soresollo, el itala origino kaj ne kiel oni supozis la fratinon de la poeto Samuel Daniel (1562-1619). Florio edziĝis, multajn jarojn post la morto de sia unua edzino, en sia dua edziĝo, kun angla virino, kies nomo estis Rose Spicer. La socia altiĝo de Florio, el simpla tinkturisto en la servo de la franco Michel Baynard kaj tiam de la itala ekzilito Gasparo De Gatti, estis tuja.

Kvankam li ŝajne estis ekzamenita en la Universitato de Oksfordo, Florio ne akiris gradon, kiel estis kutima por tiuj kiuj ne faris kredprofeson. En la enkonduko al la sama verko estas, inter aliaj dediĉaĵoj, tiu de Richard Tarlton (1530-1588), unu el la plej grandaj aktoroj de la elizabeta teatro, verŝajna inspiro por la rolulo de Yorick, kiu dankas lin pro sia kontribuo en la adaptado de la italaj noveloj al la teatro angla.

Krome, ekzistas aliaj dediĉaĵoj skribitaj fare de aliaj aktoroj el la firmao de la viroj el Leicester: Robert Wilson, John Bentley kaj Thomas Clarke. Per la libro, "Unuaj fruktoj", John Florio oficiale komencas sian karieron kiel verkinto, dum samtempe havante kontaktojn kun la teatro. Kiel sia unua laboro, Florio citas "Gardine of Recreation" ("Distra ĝardeno") de Lodovico Guicciardini (1521-1589) kaj oran Libron de Antonio de Guevara (1480-1545).

En 1573 li ankaŭ utiligis la tradukon de James Sanford de la verko de Guicciardini ("La ĝardeno de la plezuro"), kaj la anglan tradukon de Lord Berners de Guevara, same kiel la version de Thomas North (1573-1604), "The Dial of Princes", en la itala, "Il Quadrante del Principe" ("La Ciferdisko de la Princoj"). Resume, li uzis ĉiujn eblajn tradukojn disponeblajn kaj modifis ilin, adaptante la tekston laŭ sia maniero.

Tial, en la itala kolono li foje uzis la tradukon de Portonaris da Trino (floris 1550-1578) aldonante siajn proprajn vortojn kaj ŝanĝojn. Por la angla kolono, aliflanke, li uzis sian propran tradukon, prenante inspiron de la anglaj versioj de Berners kaj North kaj la franca traduko de René Berthault (m. 1534).

La renkontiĝo kun Giordano Bruno
En 1580, Florio tradukis al Richard Akluyt (1552-1616), "La Vojaĝoj de Cartier"), el la itala versio de Giovan Battista Ramusio. Inter 1583 kaj 1585 li laboris en la franca ambasado en Londono, kie li konatiĝis kun la itala filozofo Giordano Bruno, el kiu li multe lernis, ne nur el literatura vidpunkto, sed ankaŭ el la filozofia vidpunkto.

La influo de la itala filozofo sur li estis tia, ke lia mondkoncepto signife ŝanĝiĝis. La amikeco, kiu kunigis Brunon kaj Florion, estis aparte riĉa kaj signifoplena. Fakte, Florio aperas en ("La La Vespermanĝo de la Cindromerkredo"), kiel unu el la mesaĝistoj kiuj alportas la inviton de Fulke Greville (1554-1628) al Bruno por vespermanĝo. En alia sceno Bruno kaj Florio estas sur boato nokte.

Subite oni komencas deklami versojn el "Orlando Furioso" de Ludovico Ariosto. Poste, Bruno priskribos lin kiel "Heliotropo" en "Pri la kaŭzo, principo kaj Uno". Same, Florio resendis la komplimenton prezentante la figuron de Bruno, "La Nolano", en la "Duaj fruktoj", de 1591.

Bruno pentras lin apogante kontraŭ la fenestro, foliumante libron kaj provokante lian amikon Johanon pro preni tro longe por vestiĝi. En tiuj jaroj, Florio aperis kiel unu el la plej brilaj figuroj de Renesanca Anglio, tiel montrante sian rapidan ascendon en la angla kultura sfero.

Mentoro de la Grafo de Southampton kaj de la publikigo Second Fruits Giordano Bruno, sekvanta Mauvissière, forlasis Anglion en 1585, dum Giovanni Florio estis dungita kiel persona mentoro de la Grafo de Southampton, Henry Wriothesley (1573-1624), kiam la juna grafo iris por studi en la Kolegio de Sankta Johano, Kembriĝo.

En 1590 li helpis kontroli la tradukon de sia amiko Sir John Harington (1560-1612) pri "Orlando furioso". La libro estis publikigita tiun saman jaron fare de Richard Field (1561-1616). Ankaŭ en 1590 li estis kontrolisto de la Arkadio skribita fare de sia amiko Sir Philip Sidney (1554-1586).

En 1591 li publikigis siajn "Second Fruits" (Duaj fruktoj), akompanante ĉi tiun libron kun kolekto de 6 mil italaj proverboj sen korespondado kun anglaj proverboj: multaj el tiuj estos trovataj en la verkoj de Ŝekspiro. Second Fruits de John Florio estis publikigita dum la plej fekunda periodo de la elizabeta literaturo.

La verkisto kaj tradukisto tiel trovas sin en kontakto kun brilaj kaj emerĝantaj kulturaj rondoj. Siavice, La Duaj Fruktoj reprezentis avangardan verkon kiu provis kontentigi la bezonojn de la nova literatura modo el la fruaj 1590-aj jaroj.

La Vortaro "Mondo da vortoj"
Post sep jaroj da literatura silento, li revenis publikigante la verkon "A World of Words", en 1598. Florio komencis prepari ĉi tiun vortaron ĉirkaŭ 1590 kun la ideo, laŭ sia misio, oferi ilon por ĉiuj, sed precipe por fakuloj, kiuj volis pritrakti tiujn legaĵojn, kiuj en Anglio, ĝis la apero de sia vortaro, estis malpermesaj por tiuj kiuj ne konis la italan perfekte: tiamaniere ke, helpe de tiu ĉi altvalora vortaro, la legaĵoj de Dante, Petrarko kaj Boccaccio, inter aliaj, estis alireblaj por ĉiuj.

Fakuloj, kiel Jeremy LesterCore.ac.UK, substrekas, estis necesaj por kompreni la originon de la lingvo de Ŝekspiro, foje ŝajne nekomprenebla, nepre fari uzon de tiu ĉi vortaro, kie interalie vi trovos la gramatikan teknikon, per kiu Ŝekspiro komponis novajn vortojn, ideojn kaj konceptojn.

Florio ekpraktikis tiujn lingvajn teknikojn jam en la libro "Unuaj fruktoj" en 1578. Ŝekspiro uzis la samajn komponajn teknikojn, kiujn Florio uzis, sed Florio uzis ilin eĉ antaŭ ol la aperado de Ŝekspiro. Neniu en Anglio, antaŭ Florio kaj Ŝekspiro (escepte de Florio antaŭ Ŝekspiro) uzis similajn lingvajn strukturojn tiel sisteme.

Laŭmezure kiel li evoluigis sian vortaron, Florio laboris pri la traduko de la "Eseoj" de Montaigne, kiuj, finitaj antaŭ 1600, estis publikigitaj en 1603. Tiuj Eseoj iĝis senkontesta modo kaj estis legitaj kaj relegitaj dum generacioj. Tiuj kontribuoj por la literatura evoluo de Ŝekspiro estas malfacile kvantigebla: sufiĉas diri ke kelkaj verkoj, kiel "La Tempesto", estis vaste modeligitaj laŭ la Eseoj de Montaigne tradukitaj de Florio.

La "World of Words" estis marko en la historio de la studo pri la itala lingvo en Anglio, kaj, kiel tia, nur la dua el ĝia speco en Anglio kaj multe pli riĉa (44 mil vortoj) ol la mallonga laboro publikigita de William ThomasOxford Dictionary of National Biography en 1550. (6 mil vortoj). Eldonita de Edward Blount (1565-1632) kaj dediĉita al Roger, Grafo de Rutlando, la menciita Henriko, Grafo de Southampton kaj Lucy Russell, Grafino de Bedford, ĉi tiu laboro distingis Florion kiel akademiulon de la unua grandeco.

En la verko "Nova Monda da Vortoj dediĉita al la Reĝino Ana" ("Queen Anne's New World of Words"), 1611, Giovanni Florio nomis sin "Uno anglo en la itala", kaj en sia verko "Second Fruits") ("Duaj Fruktoj"), li sin difinis kiel "Italus ore, Anglus pectore", tio estas, "itala en lingvo, la angla. en la koro".

Malfacilaj jaroj
Ĉirkaŭ 1601 pluraj tragikaj eventoj trafis la verkiston. Preskaŭ ĉiuj membroj de lia familio mortis pro la pesto, tre ofta okazaĵo en tiuj jaroj en Londono, do nur lia filino Aŭrelja restis vivanta; krome lia kara amiko kaj instruisto Giordano Bruno estis bruligita viva en la Campo de' Fiori en Romo.

Dokumento raportanta la morton de Giordano Bruno estis trovita inter la artikoloj de la Grafo de Essex. La Grafo de Essex, de kiu Florio estis partiano, estis ekzekutita por provado de ribelo. Li fakte forgesis raporti ĉiun agon al la reĝino Elizabeta, referencante nur la irlandajn tumultulojn.

Unu el la terminoj de la vortaro, "Queen Anne's New World of Words" (Nova Mondo de Vortoj de la Reĝino Ana), montras kian impreson la Essex-tragedio faris al li: "Ecnéphia: speco de mirinda ŝtormo venanta en somero kun furiozaj fulmoj, la firmamento ŝajnis malfermiĝi kaj bruli, tiel kiel okazis kiam la Grafo de Essex foriris el Londono por iri al Irlando"

Ĉe la kortumo
En 1603, ĉe la ŝanĝo de la trono de Anglio, Giovanni Florio estis bone enkondukita en la cirklojn de la angla krono: li iĝis referencpunkto por Reĝino Ana kaj karaktero tre aprezita fare de Jakobo la 1-a, posteulo de Elizabeta la 1-a. Florio, kiel signo de respekto al Jakobo la 1-a, tradukis en la italan skribon de la reĝo mem, la "Basilikon Doron", gravan tekston por multaj el la verkoj de Ŝekspiro.

En 1609 li transdonis al la grafoj de Pembroke kelkajn skribaĵojn publikigitajn de lia amiko Thomas Thorpe (1569-1625): inter tiuj estis ankaŭ la "Sonetoj" de Ŝekspiro. Dum li daŭrigis sian literaturan esplorlaboron, kiu rezultigis la publikigon de la dua vortaro, Florio aranĝis diplomatiajn agadojn por la Reĝino Ana: pruvoj de tiuj agadoj estas kelkaj leteroj skribitaj fare de la tiama toskana ambasadoro Ottaviano Lotti (1575-1634). La dua versio de la vortaro, "A World of Words", de 1611, estis dediĉita al la Reĝino Ana.

Ĝi enhavas pli ol 70 mil italajn vortojn kaj pli ol 150 mil anglajn terminojn. Por kompili ĉi tiun vortaron, Florio legis, kiel indikite de li mem en la vortaro, pli ol 250 librojn inkluzive de preskaŭ ĉiuj libroj kiuj servis Ŝekspiron kiel fontoj por liaj verkoj. Krome, en la sama periodo, Florio estis itala kaj franca instruisto de Reĝino Ana (1574-1619), Princino Elizabeta (1596-1662) kaj Princo Henry (1594-1612), infanoj de Ana kaj Jakobo la 1-a.

La malkresko
Pro siaj proksimaj amikecoj kun membroj de la reĝa familio, la morto en 1612 de la princo Henriko, la estonta reĝo de Anglio, estis tre malmola bato por la verkisto. Ekde tiu momento li eksentis malrapidan sed neforgeseblan malkreskon. En 1619, kun la morto de sia kara reĝino Ana, Florio estis definitive forigita de la kortego kaj, retiriĝinte al Fulham, li restis tie ĝis sia morto pro la pesto en 1625.

Antaŭ sia morto li partoprenis en du rimarkindajn entreprenojn: la traduko en la anglan de la noveloj de Boccaccio, kaj laŭ kelkaj akademiuloj kiel ekzemple Saul Frampton en la kreado de la Unua FolioFoljo: libro numerita laŭ paĝoj (antaŭa kaj malantaŭa) kaj ne laŭ paĝoj. de 1623, en kiu li kolektis la verkojn de Vilhelmo Ŝekspiro. La testamento de Giovanni Florio, verkita la saman jaron de lia morto, rivelas imponajn afinecojn kun la verkado kaj pensmaniero de Ŝekspiro.

Saul Gerevini elstarigas kiel en la unua historia mencio, kiu atestas la ekziston de la figuro de Ŝekspiro, farita de la dramisto Robert Greene en sia broŝuro Greene's, "Groats-worth of Witte" en 1592, Greene atakas Ŝekspiron difinante lin kiel "korvon venita el malsupre, kiu ornamas sin per niaj plumoj, sed per sia Tigra Koro li kaŝas sin malantaŭ la figuro de aktoro, kaj oni kredas, ke li kapablas komponi versojn kiel unu el la plej bonaj el vi, sed estante la absoluta "factotum" Giovanni (aŭ Johano la 'ĉiofarulo'); li estas, en sia aroganteco, la nura Ŝekspiro sur la scenejo de la lando". Kiel klarigite en la enkonduko, la absoluta Johannes Factotum estus Giovanni Florio.

Influo de John Florio sur la verkoj de William Shakespeare
Pluraj studoj esploris la influon kiun la vortaristo, verkisto kaj tradukisto Giovanni Florio, konata kiel John Florio, havis sur la verkoj de la angla dramisto Vilhelmo Ŝekspiro. Pluraj frazoj kaj proverboj komence skribitaj de Florio poste estis uzitaj en la verkoj de Ŝekspiro. Tri frazoj de Florio iĝis la titoloj de tri ŝekspiraj komedioj.

Florio elpensis 1.149 vortojn por la angla lingvo kaj pluraj neologismoj kreitaj de Florio aperis unuafoje en la Unua Folio de Ŝekspiro. Florio estis proponita kiel redaktisto de la Unua Folio fare de kelkaj Shakespeare-akademiuloj, inkluzive de Saul Frampton kaj Stuart Kells.

John Florio ankaŭ estis la unua tradukisto en la anglan de la "Eseoj" de Montaigne, kiuj estis ofte cititaj kiel la ĉeffonto por la verkoj de Shakespeare, antaŭ kaj post la publikigo de la traduko de Florio. John Florio kaj Shakespeare dividis la samajn patronojn kaj amikojn, inkluzive de la dramisto Ben Jonson, kiu difinis Florion, en dediĉo enhavita en kopio de "Volpone" konservita en la Brita Biblioteko, kiel amiko, aman patro kaj helpanto de liaj Muzoj.

Tradukado kiel socia ilo
Giovanni Florio tradukis el la itala en la anglan en tempo kiam tiu praktiko estis kontraŭbatalita de multaj. Se lingvoj kiel la franca kaj la itala estis tiam konsiderataj rektaj posteuloj de la klasikaj lingvoj, la angla, kiel ĝermana lingvo, estis konsiderata malsupera, do traduki el la itala aŭ la franca en la anglan kunportis malbonigon de la verko, kio laŭ multaj, estas evitenda afero.

Tial, la plej multaj tiamaj tradukistoj sentis la bezonon pravigi sian tradukan agadon per pruvo, ke eĉ se ili distanciĝas de la originala teksto, tradukado estas necesa laboro. La fama traduko de John Florio de la Eseoj de Montaigne eĥas la elizabetan debaton inter defendantoj kaj kritikantoj de la traduko.

En la antaŭparolo Florio pripensas kelkajn el la deklaroj de Giordano Bruno kaj pravigas la tradukprocezon en la nomo de dividita kaj transdonita scio. Li klarigas, ke la tradukado permesas transdoni malkovrojn kaj scion tra popoloj kaj kulturoj, kiuj iliavice riĉigas la kolektivan kulturan bagaĝon.

Influita de Giordano Bruno, Florio konsideras ankaŭ tradukadon kiel socian ilon, ĉar ĝi permesas la disvastigon de scio al pli larĝa parto de la socio, donante la eblecon prezenti eksterlandajn aŭtorojn eĉ al tiuj, kiuj ne povas legi ilin en la originala lingvo.

En la nuntempa kampo de la tradukscienco, tiu koncepto estis revolucia, ĉar ĝi proponis kiel sia unua rezono ĝuste la bezonon "flugi al aliaj, kiujn ni ne konas", kiel Hamleto estus dirinta. Florio kredis ke tradukado estis la plej bona ilo, kaj por avanci scion kaj por riĉigi la lingvon kaj kulturon de la nacio.

Tiu ĉi koncepto estis klare esprimita en la antaŭparolo, en kiu Florio egaligas la tradukon kun prostituita amantino, kies beleco kaj valoro pligrandiĝas kun ĉiu kontakto, tiel ke estus malhumane teni ŝin enfermita. Florio havas kiel mision riĉigi la anglan lingvon kaj kulturon kaj doni al ili tiun eŭropan forton kaj vivecon, kiujn ili neniam ĝuis antaŭe.

Li celis certigi, ke la angla fariĝu unu el la plej potencaj poeziaj lingvoj en la mondo. Iasence, ĉi tio memorigas pri James Joyce (1882-1941), kies celo estis propravole enkonduki eŭropajn lingvojn kaj kulturojn en la anglan lingvon.

La Eseoj de Montaigne kaj la stilo de Florio
Giovanni Florio estis la unua kiu tradukis en la anglan la Eseojn de Montaigne kaj la Dekamerono de Boccaccio, verkojn kiuj havis profundan efikon al la angla kulturo de la 16-a kaj 17-a jarcentoj, kaj aparte al la teatraj verkoj de Ŝekspiro, en kiuj ofte ĉeestas konceptoj de Montaigne.

Aparte, la Eseoj de Montaigne, tradukitaj en 1603, iĝis unu el la plej influaj verkoj el la elizabeta periodo, tiel ke la traduko de Florio estis reeldonita en 1613 kaj 1632. La ideoj de Montaigne estis fundamentaj por la evoluo de la tiama angla kulturo, sed la sukceso de la verko estis grandparte pro la kvalito de la traduko de Florio.

Se vi analizas ĝin, Florio ŝajne estas dividita inter la provo sekvi la originalan tekston proksime por fidele transdoni ĝian signifon, kaj la deziro igi ĝin konforma al la domina elizabeta poetiko, karakterizita de poezia komplekseco kaj evoluo de retoriko. Multaj kritikistoj notis lian nesatigeblan vorto-malsatecon, videblan en la multaj kazoj en kiuj Florio intervenas sur la originalteksto de Montaigne vastigante ĝin per metaforoj, vortludoj, parafrazoj kaj retorikaj figuroj.

La itala anglisto Enrico Terrinoni difinas la tradukon de Florio kiel "floran", kaj en stilo kaj en interpretado. Lia celo estis ne plibonigi la tekston stile sed igi ĝin kiel eble plej alloga por anglaj legantoj, uzante stilon kiu reflektis iliajn gustojn kaj preferojn. Lia klopodo portas do la signojn de italaj humanismaj teorioj, videblaj en la emfazo de preciza kaj klara interpreto de la originalaj tekstoj, kune kun la ĉefaj karakterizaĵoj de la elizabeta stilo.

Verkaro

 His Firste Fruites, which Yeelde Familiar Speech, Merie Proverbes, Wittie Sentences, and Golden Sayings. Also a Perfect Induction to the Italian, and English Tongues, 1578
 A Short and Brief Narration of the Two Navigations and Discoveries to the North-West Parts of New France, Giovanni Battista Ramusio, 1580
 Second Frutes, 1591
 A World of Wordes Or Most Copious, and Exact Dictionarie in Italian and English, 1598
 Queen Anna's New World of Words, Or, Dictionarie of the Italian and English Tongues, 1611
 The essays translated by John Florio, 1613
 The Decameron, Containing an Hundred Pleasant Nouels, 1620
 The New-Found Politicke ... , 1626
 Vocabolario italiano&inglese, 1690
 The Essays of Montaigne Done Into English, 1892

Vidu ankaŭ

 Giordano Bruno (1548-1600)
 Michel de Montaigne (1533-1592)
 Giovanni Boccaccio (1313-1375)
 Stephen Gosson (1554-1624) angla satiristo
 Ben Jonson (1572-1637)
 Robert Greene (1558-1592)
 Pietro Paolo Vergerio (1498-1565)
 Alessandro Citolini (1500-1582) itala beletristo
 Samuel Daniel (1562-1619)
 Lodovico Guicciardini (1521-1589)
 John Aubrey (1626-1697)

 Referencoj 

Kategorio:Naskiĝintoj en 1552
Kategorio:Mortintoj en 1625
Kategorio:Naskiĝintoj en la 16-a jarcento
Kategorio:Mortintoj en la 17-a jarcento
Kategorio:Italaj poetoj
Kategorio:Italaj leksikografoj
Kategorio:Italaj tradukistoj