Francesco Puccinotti

Franĉesko Puĉinoto estis itala filozofo, kuracisto, beletristo, patologo kaj aŭtoro pri Medicinaj Verkoj. Li diplomiĝis en Romo en 1816 kaj tiam estis dungita por instrui klinikan kaj krimmedicinon en la universitatoj de Macerata, Pizo kaj Florenco.Treccani Li famiĝis precipe pro la medicina-socia orientiĝo, kiun li ekde sia tempo intencis sin dediĉi al la klinika instruado. Menciindas liaj studoj pri la demando rilate al la rizkampoj kaj malutilaj febroj, same kiel liaj observoj pri inflamo kaj nervaj malsanoj. En la kampo de la publika kaj jura medicino li faris ankaŭ rimarkindajn malkovrojn inter kiuj ni mencios la proponon pri nova docimazioDoĉimazio estas la ekzameno de la pulmoj de novnaskito por determini ĉu la aero eniris en li kaj, tiamaniere, determini ĉu la infano naskiĝis vivanta aŭ ne.. Li ankaŭ estis eminenta historiisto de la medicino, la fondinto de hipokrata observado kaj viro kun vaste ĝenerala kulturo.

 Biografio 
eta|maldekstre|300ra|Bildo de la itala kuracisto "Francesco Puccinotti".
Post studado ĉe la regulaj klerikoj, en 1811 li estis akceptita en la armea kolegio de Pavio. Li tiam translokiĝis al Romo kie li dediĉis sin al la studo de medicino sekvante la lecionojn de la bonkonata klinikisto Giuseppe De Mattheys. Post diplomiĝo pri medicino, li praktikis medicinon en la internlando de la Latio, studinte la petekiajn febrojnPetekio estas malgranda ruĝa punkto sur la korpo (sur la haŭto aŭ mukozoj), kaŭzita de malgranda hemoragio de sangaj vazoj. Kontraste al aliaj haŭtaj makuloj, petekoj ne malaperas aŭ klariĝas kiam premataj. kiuj furiozis en tiu areo.

Por siaj studoj li akiris la katedron de Anatomio kaj Fiziologio en Urbino, kaj tiam instruis Patologion kaj Krimmedicinon en Macerata ĝis 1831, jaro en kiu, post partopreni en la ribeloj de la diplomatiaj misioj, li estis forigita de la urbo kaj estis malhelpita praktiki medicinan profesion en tiu regiono.

Li tiam translokiĝis al la pli liberala Toskanio kie, en 1838, li akiris la katedron de Higieno ĉe la Universitato de Pizo. Ĉi tie li profundigis siajn studadojn pri civila medicino kaj iĝis la protagonisto de multaj kulturaj kaj sciencaj debatoj en la loka Universitato (li estis sekretario de la medicino-sekcio ĉe la pizanaj kaj florentinaj kongresoj de italaj sciencistoj).

En 1843 la grandduko Leopoldo la 2-a de Toskanio inkludis lin en komisionon komisiitan pri la studado de la hipotezo de enkondukado de rizkulturoj en la pizan marbordon sub la vidpunkto de la civila medicino. Li elmontris siajn analizojn en la eseo "Pri rizkulturoj en Italio kaj ilia enkonduko en Toskanio" en la sama jaro 1843: konkludoj kiuj estos la bazo de la Regularo pri rizkultivado en Toskanio ekde septembro 1849.

En la lastaj jaroj pasigitaj en Pizo li akiris la katedron de Historio pri Medicino, kiun li konservis eĉ kiam li translokiĝis al Florenco. En tiuj jaroj li renkontis "Pietro Siciliani"-on, sian studenton, kun kiu li konservis konstantan rilaton de amikeco kaj kunlaboro. Li mortis en Florenco en oktobro 1872 kaj estis entombigita en la Pinti Cemetery fare de la Ven. pro liaj meritoj, en 1886, li estis translokigita kaj entombigita en la Baziliko de Sankta Croĉe.

Puccinotti estis medicina historiisto, sed ekzistas aliaj aspektoj de lia kompleksa personeco: li estis fiziologo, klinikisto, jurmedicino, leterulo (frata amikeco kun Giacomo Leopardi), filozofo, sociologo kaj politikisto.

Lia vivo okazis inter la napoleonaj konkeroj kaj la proklamo de Romo kiel ĉefurbo, periodo de profundaj ideologiaj dividoj. La merito esti subteninta la bezonon de medicina protekto de laboristoj kaj esti indikinta la estontecon de medicino en sia higiena kaj socia evoluo ne estu preterlasita.

 Verkaro 

 Della sapienza d'Ippocrate e della necessita di ristabilire la medicina ippocratica in Italia, 1831
 Patologia induttiva, 1834
 Annotazioni cliniche sul cholera-morbus e su le malattie epidemiche e contagiose, 1835
 Lezioni sulle malattie nervose per servire di prolegomeni ad un trattato completo..., 1836
 Aretéo Cappadocia. Delle cause dei segni e della cura delle malattie acute e croniche, 1836
 Delle cause dei segni e della cura delle malattie acute e croniche, Areteo de Kapadocio, 1836
 Dialoghi intorno alla teoria della flogosi di Giovanni Rasori e intorno alle principali teorie mediche dominanti oggi in Italia, 1837
 Storia delle febbri intermittenti perniciose, 1838
 Esperienze sulla esistenza e le leggi delle correnti elettro-fisiologiche negli animali a sangue caldo, Luigi Pacinotti, 1839
 Patologia induttiva proposta come nuovo organo della scienza clinica, 1841
 Sulle cause della epidemia di Massa di Carrara, 1843
 Lezioni di medicina legale, 1847
 Storia della medicina, 1850
 Articolo estratto dall'Ingrassia giornale delle scienze mediche per la Sicilia, 1857
 Opere mediche, 1858
 L'addio di Fr. Puccinotti all'Università di Pisa, 1860
 Il Boezio ed altri scritti storici e filosofici, 1864
 Manuale ossia compendio pratico di medicina chirurgia farmacia e botanica per comodo delle missioni straniere di Pietro Antonacci..., 1864
 Lettere scientifiche e familiari, Alessandro Checcucci, 1877
 Lettere inedite del Leopardi e del Puccinotti, Giacomo Leopardi, 1885

 Vidu ankaŭ 
 Areteo de Kapadocio (85-138)
 Alessandro Checcucci (1803-1879)
 Luigi Pacinotti (1807-1889)
 Giacomo Leopardi (1798-1837)
 Leopoldo la 2-a de Toskanio (1797-1870)
 Pietro Siciliani (1832-1885)

 Referencoj 

Kategorio:Italaj filozofoj
Kategorio:Italaj patologoj
Kategorio:Italaj kuracistoj
Kategorio:Naskiĝintoj en Urbino
Kategorio:Mortintoj la 8-an de oktobro
Kategorio:Mortintoj en 1872
Kategorio:Mortintoj en Florenco