Kastelo Seidingstadt

Kastelo Seidingstadt (germane: Schloß Seidingstadt) estis ĉaskastelo de la dukoj de Saksio-Hildburghausen je Seidingstadt, urbokvartalo de Straufhain. Estante somera rezidejo de la dukaj familianoj ĝi nomiĝis ankaŭ Schloß Landséjour. 

Temis pri duetaĝa centra konstruaĵo kun du flankaj aloj, pavilonoj, parko, kariolejo, ĝardenistejo kaj gvardiejo. Ĝi ampleksis 40 ĉambrojn kaj la ĉasadĉambro havis bildojn da ĉasad-scenoj kaj grandan hejtejon el la 1694-a jaro.La bildoj de Georg Paulus Ermels admireblas en la Muzeo Otto Ludwig (Eisfeld), kp.  thue.museum-digital.de La centran enirejon ornamis du kornarojn de cervoj kiujn mortpafis en 1757 dukino Christiane Sophie (Saksio-Hildburghausen). 

 Historio 
Samgrunde jam duko Johano Kazimiro (Saksio-Coburg) starigis kasteleton kiun alifarigis depost 1690 je fortimpona ĉasadkastelo kun parko kaj biendomo. Pro utiligo kastela somere oni instalis propran paroĥon en la jaro 1717-a. Forpasis enkastele dukino Christiane Sophie Charlotte (Brandenburg-Kulmbaĉ) en 1757 kaj duko Ernesto Frederiko la 3-a Karolo (Saksio-Hildburghausen) en 1780. En 1792 naskiĝis ĉi tie princino Therese (Saksio-Hildburghausen), la posta reĝino de Bavarujo. Ŝi heredis la kastelon kun la frato Eduardo (Saksio-Altenburg).

Post pluraj posedantaj ŝanĝoj kadukis la konstruaĵo ĝis 1914. Post akiro fare de dentista familio ĝi estis restaŭrita kaj uzita kiel somera domicilo ĝis la Dua mondmilito. Sekvis diversaj utiligoj kiel oldulejo, loĝejo de anoj de la Ruĝa Armeo] kaj diversaj komunumaj kialoj. Post tempestaj damaĝoj en 1958informtabulo kastelparke, verkis W. Schüler, 2022 kaj brulo fine de la 1970-aj jaroj ĝi malkonstruiĝis. Kastelparke okazas eĉ hodiaŭ oftaj koncertoj. 

Seidingstadt estis la plej grava ĉasadkastelo de la dukoj de Hildburghausen. La arkitekturo estis - kiel dedukteblas de konserviĝintaj planoj kaj fotoj - relative luksa.Heiko Laß: Jagd- und Lustschlösser des 17. uns 18. Jahrhunderts in Thüringen. Michael Imhof Verlag, 2006, ISBN 3-86568-092-5, p. 375-376

 Literaturo 
 Dr. Rudolf Armin Human: Chronik der Stadt Hildburghausen. Kesselringsche Hofbuchhandlung, Hildburghausen 1886.
 Norbert Klaus Fuchs: Das Heldburger Land – Ein historischer Reiseführer. Verlag Rockstuhl, Bad Langensalza 2013, ISBN 978-3-86777-349-2
 Hans Löhner: Das Bimmelbähnle von Hildburghausen nach Lindenau-Friedrichstal: Eine Thüringer Schmalspurbahn ins Heldburger Land. Verlag Michael Resch, Neustadt/Coburg 2000, ISBN 3-9805967-5-3

 Eksteraj ligiloj   
eklezia paĝaro 

 Notoj 

Seidingstadt
Seidingstadt