Attila Hörbiger

Attila HÖRBIGER (naskiĝinta la  en Budapeŝto, mortinta la  en Vieno) estis aŭstra aktoro. Inter 1935 kaj 1937 kaj denove inter 1947 kaj 1951 ludis li la rolon de Jedermann ĉe la Festivalo de Salcburgo.

 Vivo 
Estante filo de la inĝeniero Hanns Hörbiger, li transloĝiĝis en 1903 Vienon. Inter 1906 kaj 1914 frekventis li la konventan gimnazion de Sankt Paul im Lavanttal kie li spertis unuajn aktorajn momentojn. En 1919 li premieris en Wiener Neustadt. Poste li aktoris en Stutgarto je Schwäbische Volksbühne, en 1920 en Bozen, en 1921 ĉe Raimund-teatro Viene, en Bad Ischl kaj en 1922 en Liberec.Rudolf Simm: "Reichenberg - ein Kurzportrait", en 1923 je Jarno-teatro (Viene), en 1925 en Brunno kaj inter 1926 kaj 1928 je Neues Theater de Prago.

Inter 1928 kaj 1949 apartenis li al la ensemblo de la viena teatro "Theater in der Josefstadt", de 1950 ĝis 1975 al la aktoraro de Burgteatrejo. En la 15.10.1955, okaze de le remalfermo burgteatreja, li estis Rudolfo en la grillparzer-a verko König Ottokars Glück und Ende.

En la 6.4.1974 li partoprenis kiel Natano ĉe la burgteatreja premiero de Nathan der Weise, dume lia plej maljuna filino Maresa estis Reĥa. En 1985 estis la lasta fojo de lia sinprezento sceneje en la raimund-a Der Diamant des Geisterkönigs.

 Familio 
De junio 1924 estis lia edzino la operkantistino Consuelo Martinez; divorco estis en 1934. En novembro 1935 nuptis li la aktorinon Paula Wessely. Iliaj infanoj estis Elisabeth Orth, Christiane Hörbiger kaj Maresa Hörbiger. Post Anschluss li petis membrecon ĉe NSDAP; oni akceptis lin sub la partinumero 6.295.909)Bundesarchiv R 9361-IX KARTEI/11601044. Kun la dua edzino li ludis en la kontraŭpola kaj antisemitisma filmo HeimkehrHans Schmid: "Schwierige Heimkehr" - Telepolis, 17.3.2012 sub la reĝisorado de Gustav Ucicky en 1941. Jam en 1936 ambaŭ por Aŭstrofaŝismo pretis ludi en la propaganda filmo Ernte (1936). En 1944 li figuris sur la listo de difavoratoj."Hörbiger, Attila", ĉe: Ernst Klee: Das Kulturlexikon zum Dritten Reich. Wer war was vor und nach 1945. Frankfurt am Main: S. Fischer, 2007, ISBN 978-3-10-039326-5, p. 256 Sed ankaŭ helpadis la paro persekutatajn judajn amikojn.Wie österreichische Publikumslieblinge sich mit dem NS-Regime arrangierten, profil.at, 23.2.2010 Ankaŭ la nepo Cornelius Obonya estas aktoro.

 Filmaro (elekto) 

 1929: Nachtlokal
 1929: Das Mädchenschiff
 1930: Die Tat des Andreas Harmer
 1930: Das Wolgamädchen
 1930: Das Flötenkonzert von Sans-souci
 1930: Kaiserliebchen
 1930: Der unsterbliche Lump
 1931: Die große Liebe
 1931: Ihre Hoheit befiehlt
 1932: Sehnsucht 202
 1932: Lumpenkavaliere
 1933: Der große Trick
 1933: Der Tunnel
 1934: Zwischen Himmel und Erde
 1934: Punks kommt aus Amerika
 1935: Varieté
 1935: Die Liebe des Maharadscha
 1935: Tagebuch der Geliebten
 1936: Mädchenpensionat
 1936: Die Julika
 1937: Premiere
 1937: Revolutionshochzeit
 1938: Spiegel des Lebens
 1938: Fracht von Baltimore
 1938: Zwischen Strom und Steppe
 1939: Menschen vom Varieté
 1939: Grenzfeuer
 1939: Renate im Quartett
 1939: Frau im Strom
 1940: Donauschiffer
 1940: Die letzte Runde
 1940: Im Schatten des Berges
 1940: Wetterleuchten um Barbara
 1941: Heimkehr
 1942: Späte Liebe
 1943: Die kluge Marianne
 1943: Die goldene Fessel
 1944: Am Ende der Welt
 1944: Freunde
 1944: Ulli und Marei
 1947: Das unsterbliche Antlitz
 1948: Gottes Engel sind überall
 1948: Der Engel mit der Posaune
 1948: Maresi
 1949: Vagabunden
 1950: Das vierte Gebot
 1950: Cordula
 1951: Maria Theresia
 1951: Gefangene Seele
 1953: Der Verschwender
 1953: Ich und meine Frau
 1954: Die Hexe
 1954: Weg in die Vergangenheit
 1955: Spionage
 1955: Das Mädchen vom Pfarrhof
 1955: Der Major und die Stiere
 1956: Kronprinz Rudolfs letzte Liebe
 1956: Liebe, die den Kopf verliert
 1956: Der Meineidbauer]
 1956: Kaiserjäger
 1957: Der Edelweißkönig
 1961: Man nennt es Amore
 1965: Der Alpenkönig und der Menschenfeind
 1970: Der Querulant
 1973: Nichts als Erinnerung
 1974: Karl May
 1980: Wahre Geschichten – frei erfunden

 Honoroj 
 1950: Kammerschauspieler
 1954: Bundesverdienstkreuz (unua klaso)
 1959: Kainz-Medaille
 1961: Ehrenring der Stadt Wien
 1966: Grillparzer-Ring
 1971: Ehrenmitglied des Burgtheaters (honormembro de Burgteatrejo)
 1971: Österreichisches Ehrenkreuz für Wissenschaft und Kunst (unua klaso)
 1977: Großes Goldenes Ehrenzeichen für Verdienste um die Republik Österreich
 1980: Nestroy-Ring
 1985: Raimund-Ring

 Literaturo 
 Elisabeth Orth: Märchen ihres Lebens. Meine Eltern Paula Wessely und Attila Hörbiger. Molden, Wien 1975, ISBN 3-217-05032-0.
 Georg Markus: Die Hörbigers. Biografie einer Familie. Amalthea Verlag, Wien 2006, ISBN 3-85002-565-9.

 Eksteraj ligiloj 


 informoj ĉe IMDb
 informoj ĉe Filmportal.de
 AEIOU-leksikono
 Virtual history

 Notoj 

Kategorio:Aŭstraj aktoroj
Kategorio:Membroj de NSDAP
Kategorio:Naskiĝintoj en Budapeŝto
Kategorio:Mortintoj en Vieno