Joaquín Xirau

Joaquín XIRAU Palau (Figueres, 23a de junio de 1895 - Meksiko, 10a de aprilo 1946)​ estis hispana filozofo kaj pedagogo. Dojeno de la Fakultato de Filozofio kaj Beletroj de la Universitato de Barcelono, ekziliĝis en Meksikon post la Hispana Enlanda Milito, kaj tie instruis en la Nacia Aŭtonoma Universitato de Meksiko. En Madrido li estis lernanto de Ortega y Gasset, García Morente kaj ĉefe de Manuel Bartolomé Cossío, kun kiu li edukiĝis filozofi-pedagogie laŭ la principoj de la Institución Libre de Enseñanza: «la eduko kiel amverko».

Li instruis en Lugo (1920), Salamanko (1927),​ kaj Zaragozo (1928); kaj inter 1929 kaj 1938 en la Universitato de Barcelono.

Verkoj
(antaŭekzile:)
 Las condiciones de la verdad eterna de Leibniz (1921)
 Rousseau y las ideas políticas modernas (1923)
 Descartes y el idealismo subjetivista moderno (1927)
 El sentido de la verdad (1927)

(ekzilita en Meksiko:)
 Amor y Mundo (1940)
 La filosofía de Husserl (1941)
 Lo fugaz y lo eterno (1942)
 El pensamiento y la obra de Bergson (1944)
 Cossío y la educación en España (1945)
 Ramon Llull, filosofía y mística (1945)

Referencoj

Bibliografio
 Xirau, Ramón (1998). «Introducción». Escritos fundamentales. Anthropos. ISBN 9788476585436. Konsultita la 24an de novembro 2017.
 Xirau, Joaquín (2000). Obras completas. Anthropos Editorial. ISBN 9788476585795. Konsultita la 24an de novembro 2017.

Eksteraj ligiloj


Kategorio:Hispanaj filozofoj
Kategorio:Ekzilitoj dum la frankismo