Castro Marim

Castro Marim estas urbo en Portugalio apartenanta al la Distrikto Faro, regiono Algarve, kun ĉirkaŭ 2000 loĝantoj.

Ĝi estas sidejo de la Municipo Castro Marim kun 300,84 km² de areo kaj 6578 loĝantoj (censo de 2021), kaj estas subdividita en kvar freguesias. La municipo limas norde kaj nordokcidente kun Alcoutim, oriente kun Hispanio, sudoriente kun Vila Real de Santo António (ĉefa teritorio), sude kun Atlantiko, sudokecidente kun freguesia Vila Nova de Cacela (eksklavo de Vila Real de Santo António) kaj okcidente kun Tavira.

Memore al sia patrino, Lúcia Gomes — portugalino de Castro Marim —, la hispana komponisto kaj gitaristo Paco de Lucía nomis Castro Marín sian dektrian albumon. 

Submunicipoj
La municipoj dividiĝas en jenaj freguesias:
 Altura 	
 Azinhal 	
 Castro Marim 	
 Odeleite

Historio
Pro sia strategia loko ĉe la dekstra bordo de la rivero Gvadiano kaj proksime de la marbordo, Castro Marim ricevis nombrajn historiajn popolojn el kiuj oni trovis restaĵojn, nome de fenicanoj, kartaganoj, grekoj, romianoj, visigotoj kaj araboj. Ĝi estis konkerita de araboj en 1242 kaj ricevis foruon en 1277. Estante proksima al la rivero, la maro, la ebenaĵo kaj la montaro kaj farante landlimon kun Ayamonte en Hispanio, Castro Marim estis dum jarcentoj grava militbazo ĉe Algarve.

eta|maldekstre|260px|Kastelo de Castro Marim.
eta|maldekstre|260px|Fortikaĵo de Sankta Sebastiano en Castro Marim.
Tiukadre oni konstruis kastelon, laŭ ordono de la reĝo Alfonso la 3-a, de kie nun kontemplebas pejzaĝo de tradiciaj salejoj. Tiu estis grava enspezofonto el prahistoriaj epokoj kaj kun fiŝkaptado kaj agrikulturo, estis la motoroj de la ekonomio de la areo.

Dum la regado de Denizo la 1-a (1279-1325), oni ekrekonstruis la pordegon de la kastelo (kiu jam ekzistis en araba epoko), laŭ epigrafia skribaĵo (1a de Julio 1279). La reĝo konfirmis kaj ampleksigis la foruon de la urbo (1a de Maio 1282). Poste, laŭ la Traktato de Alcañices (12a de Septembro 1297), kiam Portugal rezignis pri proksimaj Aroche, Ayamonte, Aracena kaj aliaj, dum ricevis Campo Maior, Olivenza kaj aliaj en la lima regiono, la reĝo ordonis plifortigon de la kastelo de Castro Marim (1303) kaj la konstruado de barbakano. Tiuj strukturoj konatiĝis respektive kiel "Castelo Velho" kaj "Muralha de Fora". Ankoraŭ dum la regado de tiu sama reĝo, je la nuligo de la Ordeno de la Templanoj, per Buleo de la Papo Johano la 22-a (14a de Marto 1319), Castro Marim estis donita al la ĵus kreita Ordeno de Kristo kiu establis tie sian unuan sidejon, de 1319 ĝis 1356. Je la translokigo de la sidejo al Tomar, laŭ ordono de la reĝo Petro la 1-a (1357-1367), la strategia gravo de la urbo malpliiĝis, kaj startis senloĝado.

Dum la tertremo de 1755 la mezepoka kerno de la urbo suferis grandajn damaĝojn, ĉefe en la preĝejo de São Tiago. Tiukadre la reĝo Jozefo la 1-a (1750-1777) ordonis la rekuperadon de la defendejoj de la urbo.

 Vidindaĵoj 
 Kastelo de Castro Marim
 Preĝejo de Misericórdia de Castro Marim
 Preĝejo de Santo António 
 Fortikaĵo de Sankta Sebastiano 
 Preĝejo de Sankta Sebastiano kun gravaj pentraĵoj
 Preĝejo de Nossa Senhora dos Mártires 
 Pilorio de Castro Marim
 Preĝejo de Nossa Senhora da Visitação
 Preĝejo de Odeleite
 Strandoj Praia Verde, Cabeço-Retur, Alagoa

 Bildaro 

 Vidu ankaŭ 
 Castro Marim (stacidomo)

 Eksteraj ligiloj 


Kategorio:Urbetoj de Portugalio
Kategorio:Distrikto Faro