Landlimo de Finnlando kaj Svedio

{{Marko sur bildo|x=0.40|y=0.25|skalo=240|teksto=Svedio}}
{{Marko sur bildo|x=0.22|y=0.06|skalo=240|teksto=(Norvegio)}}
{{Marko sur bildo|x=0.86|y=0.06|skalo=240|teksto=(Rusio)}}
{{Marko sur bildo|x=0.51|y=0.43|skalo=240|teksto=Botnia}}
{{Marko sur bildo|x=0.51|y=0.48|skalo=240|teksto=golfo}}

eta|
eta|
La nuna landlimo inter Finnlando kaj Svedio ekzistas ekde jaro 1809 kiam la Sveda Imperio perdis Finnlandon al la Rusia Imperio.pripaca traktato pri transdono de Finnlando de la Sveda al la Rusia Imperio, originalo en la franca, tiutempa internacia diplomatia lingvo, kun tradukoj ankaŭ en la sveda, finna kaj rusa Ĝi estas limo inter du ŝtatoj, limo inter du horzonoj (Svedio havas okcidenteŭropan sed Finnlando orienteŭropan tempon), limo inter du fervojŝpuroj, kaj antaŭ jaro 1967 ĝi estis limo inter maldekstraflanka kaj dekstraflanka vojtrafiko.

Norde ĝi komencas ĉe "Treriksröset" limŝtono de tri ŝtatoj Finnlando, Norvegio kaj Svedio kaj iras plejparte tra akvejoj, nome lago Kilpisjärvi, riveretoj Kuohkimajärvi, Kuohkimajoki, Kilpisjärvi, sekve riveroj Könkämäeno, Muonionjoki, kaj fine Tornionjoki/Torneälven atingante Botnian golfon post ĉirkaŭ 555 kilometroj, inter urboj Haparanda (okcidenta sveda flanko) kaj Tornio (orienta finnlanda flanko). Ĝi daŭrigas suden plejparte tra maro, sed malgrandparte ankaŭ surlande tra kelkaj etaj insuloj. Totale nur kelkaj kilometroj troviĝas surlande. Oni povas per pontoj vere facile iri trans la limon, kutime oni ne devas eĉ halti.

 Historio 
Kiam Finnlando apartenis al Svedio, oni pensis, ke okcidenta limo de Finnlando estis okcidenta limo de la provinco Ostrobotnio – oni taksis, ke Finnlando konsistas el ok provincoj de Svedio: Alando, Origina Finnlando, Uusimaa, Satakunta, Tavastio, Savonio, Karelio kaj Ostrobotnio. La okcidenta limo de Ostrobotnio estis en la rivero Kaakamojoki. La nuna limo inter Finnlando kaj Svedio fariĝis en 1809, kiam Svedio perdis Finnlandon al Rusio. Svedio petis, ke la limo estus en la riveroj Kemijoki kaj Ounasjoki. Rusio volis meti la limon pli okcidente en la rivero Kalixälven (finne Kainuunjoki). Oni faris kompromison: Tornionjoki, Muonionjoki, Könkämäeno kaj Kilpisjärvi estas pli oriente ol Kalixälven sed pli okcidente ol Kemijoki kaj Ounasjoki.

Baldaŭ post sendependigo de Finnlando la mara limo preskaŭ movis multe: plejo el la alandanoj volis, ke Alando estus movita al Svedio, kaj la svedaj politikistoj apogis tion. Finnlando malapogis forte, kaj Japanio apogis Finnlandon kaj memorigis, ke Alando estas parto el la pli vasta insularo de sudokcidenta Finnlando (insularo, kiu okcidente komencas el regiono de Turku, la plej multinsula insularo en la mondo). Ligo de Nacioj faris kompromison: Alando restis en Finnlando sed ricevis aŭtonomion kaj plenumon, laŭ kio la sveda estos la nura oficiala lingvo de Alando.

 Limtransirejoj 
 per aŭtovojoj:
 Karesuando / Kaaresuvanto, 26ra eŭropa ŝoseo 45
 Muonio
 Kolari
 Pello
 Övertorneå
 Tornio / Haparanda, 26ra eŭropa ŝoseo 4

 per pramoj:
 Vaasa / Umeå, 26ra eŭropa ŝoseo 12 
 Naantali / (Mariehamn) / Kapellskär

 Referencoj 

Kategorio:Landlimoj
Kategorio:Geografio de Svedio
Kategorio:Geografio de Finnlando