Rafael Argullol

Rafael ARGULLOL Murgadas (Barcelono, 1949) estas hispana rakontisto, poeto kaj eseisto. Doria, Sergi (28a de novembro 2020). «Si la vida es mera supervivencia, no vale la pena». ABC (38.317) (Madrido). pp. 48-49. Konsultita la 30an de novembro 2020. ​

Biografio kaj kariero
Dum junaĝo li evoluis de kristana fruedukado al komunismo. En 1966 ekstudis medicinon, en 1967 samtempe Filozofion kaj Ekonomikon kaj en 1969 Informadikon. Samjare li estis arestita kaj poste denove en 1971, entute por kelkaj monatoj. Li fondis la eldonejon Fontamara en 1971 kaj eldonis tie ĝis 1974, kiam per stipendio de la itala Ministerio de Eksteraj Aferoj translokiĝis al Romo kaj Florenco. Li loĝis tie ĝis 1978, kaj veturis plue al Berlino, Tanzanio kaj ĉefe al Saharo.

En 1978 revenis al eldonado per Icaria. En 1979 li prezentis sian doktorigan disertacion pri la Romantika Racio, la romantika heroo, Hölderlin, Keats kaj Leopardi. En 1980 li publikigis sian unuan libron, nome la poemaro Disturbios del conocimiento, kaj vojaĝis al la Universitato de Berkeley, kaj tieaj lokoj. En 1981, publikigis sian unuan romanon: Lampedusa. En 1982 li revenis al Barcelono kaj eklaboris kiel instruisto en la Fakultato de Filozofio kaj Beletroj de la Universitato de Barcelono, kaj ekkunlaboris en El País.

En 1990 li eldonis la unuan libron de tio kion Argullol nomas escritura transversal (transtavola verkado), nome El fin del mundo como obra de arte (La mondofino kiel artaĵo). En 1992, oni publikigis la verkon El cansancio de Occidente, kunverkita kun la filozofo Eugenio Trías. En 1993 li verkis La razón del mal, kiu ricevis la Premion Nadal en 1994. En sama jaro 1994, li translokiĝis de la Universitato de Barcelono al la Universitato Pompeu Fabra kiel profesoro de estetiko kaj teorio pri artoj kaj publikigis la eseon Sabiduría de la ilusión.

En 1996 li revenis al la koncepto de escritura transversal en la verko El cazador de instantes. Li veturis al Havano kaj en 1997 al Rusio, cele al kinscenaro kiu, poste, estis adaptita kiel romano en Transeuropa, 1998. En 2001 li romanigis sian malsanon en Davalú. Ankaŭ en 2001, li suferis koratakon. En 2002 li atingis la premion Internacional de Ensayo Casa de América per sia verko Una educación sensorial. Historia personal del desnudo femenino en la pintura. En 2003, li eldonis Manifiesto contra la servidumbre kaj El puente de fuego. Cuaderno de travesía. 1996-2002.

En 2002, 2003 kaj 2004 li ekkunlaboris kun la teatra trupo La Fura dels Baus, ĉefe por la versio de La Fura de Die Zauberflöte (La magia fluto) de Mozart. Inter 1999 kaj 2004 li ofte veturis al Barato por dialogoj kun la pensisto Vidja Nivas Miŝra, kio en 2004, eniros en verko eldonita de Òscar Pujol, nome Del Ganges al Mediterráneo. El 2006 ĝis 2008, li aliĝis kun La Fura dels Baus en la projekto Naumon, tra diversaj havenoj de Mediteraneo por plenumi tiun spektaklon.

En 2010 li publikigis ambician Visión desde el fondo del mar, kiu estas la pinto de la escritura transversal, kio havigis diversajn premiojn (Premio Ciutat de Barcelona, Premio Cálamo). Samjare li publikigis la poemarojn Cantos del Naumon kaj El poema de la serpiente, devene ambaŭ de la kunlaborado kun La Fura del Baus.

Post aliaj verkoj en 2018, li laboris por la opero El enigma di Lea, kun Benet Casablancas, kiu premieris en la Liceo, unu jaron poste, kaj li publikigis ĝian libreton: nome El enigma de Lea. Cuento mítico para una ópera.

Verkoj

 Disturbios del conocimiento, 1980
 Lampedusa, 1981
 El Quattrocento, 1982
 La atracción del abismo, 1983
 El Héroe y el Único, 1984, eseo.
 Leopardi. Infelicidad y titanismo, 1984, eseo.
 Tres miradas sobre el arte, 1985
 Duelo en el valle de la Muerte, 1986, poezio.
 El asalto del cielo, 1986, romano.
 Territorio del Nómada, 1987, eseo.
 Desciende, río invisible, 1989, romano.
 El fin del mundo como obra de arte, 1990
 La razón del mal, 1994, Premio Nadal.
 Sabiduría de la ilusión, 1994, eseo.
 El cazador de instantes, 1996
 Transeuropa, 1998, romano.
 El afilador de cuchillos, 1999, poezio.
 Aventura. Una filosofía Nómada, 2000, eseo.
 Davalú, 2001, romano.
 Una educación sensorial. Historia personal del desnudo femenino en la pintura, 2002, eseo.
 Manifiesto contra la servidumbre
 El puente de fuego. Cuaderno de travesía. 1996-2002
 Enciclopedia del crepúsculo, 2006
 Breviario de la aurora, 2006
 Visión desde el fondo del mar, 2010
 Cantos del Naumon, 2010
 El poema de la serpiente, 2010
 Maldita Perfección, 2013, eseo,
 Moisés Broggi, Moisès Broggi, cirurgià, l’any 104 de la seva vida, 2013
 Pasión del Dios que quiso ser hombre, 2014
 Mi Gaudí espectral, 2015.
 Poema, 2017
 Visión del fondo del mar, Tratado erótico-teológico, 2018.

Referencoj

 Bibliografio 

Eksteraj ligiloj

Rafael Argullol.com
El Boomerang, blogo de Rafael Argullol  
Visión desde el fondo del mar  
Rafael Argullol en Xtec.es
Rafael Argullol en la Universidad Pompeu Fabra
Rafael Argullol en Dialnet (bibliografia portalo de sciencaj artikoloj)
Editorial Acantilado



Kategorio:Hispanaj verkistoj
Kategorio:Hispana literaturo de la 20-a jarcento
Kategorio:Premiitoj per literaturpremioj
Kategorio:Naskiĝintoj en Barcelono
Kategorio:Hispanaj poetoj
Kategorio:Hispanaj eseistoj