Guillaume du Vair

Guillaume du VAIR (naskiĝinta la  en Parizo, mortinta la  en Tonneins) estis franca eseisto kaj politikisto.

 Vivo 
Vair farigis en 1584 parlamenta konsilisto kaj influis politikaj decidojn je la fino de la francaj religiaj militoj. En 1593 li jesis la agnoskon de Henriko la 4-a sur la reĝa trono se tiu ĉi konvertiĝus je katolikismo. Poste li diplomatis en Anglujo kaj estis guberniestro en Provenco. En 1617 Vair nomumiĝis episkopo kaj grafo de Lisieux.

Verkis li plurajn eseojn, en kiuj li volis morale akordigi la moralon de antikva stoikismo kun kristanismo. Brilis lia stilo kiun imitis Renato Kartezio kaj Blaise Pascal, grandaj filozofoj de la 17-a jarcento. De la constance et consolation des calamités publiques (1593) estis dialogo pri kredo en tempoj de malbono. Vair skribis ankaŭ fakaĵon pri la franca lingvo: De l'Éloquence françoise (Paris 1595). Amiko lia estis François de Malherbe.

 Literaturo 
 R. Radouant: Guillaume du Vair, l'homme et l’orateur. 1908, 1970
 Günter Abel: Stoizismus und Frühe Neuzeit. Zur Entstehungsgeschichte modernen Denkens im Felde von Ethik und Politik. Berlin / New York 1978
 "Französische Litteratur (Rechtswissenschaft, Beredsamkeit, Geographie, Philologie)". Ĉe: Meyers Konversations-Lexikon 1885–1892, volumo 6, p. 613

 Eksteraj ligiloj 


 informoj ĉe Encyclopædia Britannica
 etbiografio de Olivier Thill - kun interesaj citaĵoj el liaj verkoj
 Du Vair ene de la katolika hierarkio

Kategorio:Francaj politikistoj
Kategorio:Romkatolikaj episkopoj
Kategorio:Francaj verkistoj
Kategorio:Francaj advokatoj