Charles-Geneviève d'Éon de Beaumont

Charles-Geneviève d'Éon de Beaumont \ʃaɾl ʒən.vjɛv de.ɔ̃ də bo.mɔ̃\, ankaŭ konata kiel la kavaliro de Éon estis franca diplomato, spiono, oficiro, kaj literaturisto, naskita la  en Tonnerre (Reĝlando Francio), kaj mortinta la  en Londono (Unuiĝinta Reĝlando).
maldekstra|eta|Portreto de Charles-Geneviève de Beaumont vestita kiel viro, gravurita de Augustin de Saint-Aubin.
Ri restas fama pro sia forta emo al transvestismo kiu konfuzis riajn samtempulojn pri ria sekso, kiu fariĝis enigmo por ili. Ri vivis konata kiel viro dum 49 jaroj, kaj konata kiel ino dum 32 jaroj. Post ria morto, kuracistaro konstatis dum nekropsio ke ri havis tutajn virajn seksorganojn kvankam alia kuracista ekzameno, farita dum ria vivo sed vestite, konkludis la malon.

Ri grave rolis en la oficiala kaj ĉefe sekreta diplomatio de Ludoviko la 15-a. Ri kontribuis al la alianciĝo de Rusia Imperio kun Francio komence de la Sepjara milito. Poste, kiam ri oficis en la brita ambasejo, ri ellaboris planon pri mara invado al Britio.

Ri ankaŭ verkis diversajn eseojn pri specifaj temoj, ekzemple Memuaro pri la utileco de la kultivado de moruso kaj de la edukiĝo de silkraŭpoj en Francio.

 Biografio 
 Familia deveno 
Laŭ la genealogio kiun publikigis en 1779 Peyraud de Beaussol sub la kaŝnomo « de la Fortelle » laŭpete de la kavaliro legi rete, ria familio originus en Bretonio legi rete, same kiel la bretona nobela familio « Le Senéchal » legi rete. Du membroj de tiu familio, la grafo de Kercado kaj la markizo de Molac, tuj kontraŭis tiun aserton. Laŭ ili la nomo « D'Éon » ne estas patronoma kaj neniam estis tielnomita familio en Bretonio legi rete. Ili ekis proceson al la kavaliro de Éon en la Granda Châtelet, en Parizo « por devigi lin [de la Fortelle] pruvi siajn asertojn, aŭ rezigni pri ili kaj ripari la domaĝon kaŭzita de ili ».

Du verdiktoj, publikigitaj en la numero 39 de la revuo Mercure de France en 1780, pri tiu proceso okazinta la , kaj pri la apelacia proceso, ekita de la kavaliro, okazinta la  permesis al la kavaliro pretendi deveni de bretona familio Éon legi rete.

La kavaliro do estus ido de la fama herezulo el la 12a jarcento Eudo de Stella legi rete, kondamnita en 1148 de Koncilio en Reims, kaj kiu forlasis Bretonion kun siaj familianoj. Kelkaj el ili eble ekloĝis en Ravières kaj estus la prauloj de la kavaliro legi rete. Ili tenis sian nomon kaj la tri orajn stelojn de sia blazono, al kiu ili aldonis poste « virkokon tenante per sia levita dekstra piedo brulantan ruĝan koron » kun la devizon « Vigil et audax » (Viglo kaj aŭdaco latine) legi rete.

La rekta kaj senpaŭza genealogio de tiu familio komencas je Robert d'Éon legi rete, el Molesmes (Yonne), naskita en 1309. Ne eblas koni precize kaj certe la antaŭaj familianoj pro la granda incendio kiu brulis la tutan urbon la . François-Alexandre Aubert de La Chenaye-Desbois publikigis alian en 1865 legi rete, kiu reuzas la faron de la Fortelle publikigita en 1779, kiun li ĝisdatigis. La patroflanka linio gvidas en 1576 al André Deon, naskita en Ravières legi rete legi rete.

Gustave Chaix d'Est-Ange rimarkas en 1918 ke François-Alexandre Aubert de La Chenaye-Desbois faris detalhavan genealogion de la familio d'Éon, kiu iras ĝis la 14a jarcento. Li skribas « Reale, la familio d'Éon ŝajne apartenis nur al la alta burĝaro de sia regiono. Ne videblas, ĉiokaze, ke ĝi iam agnoskigis sian nobelecon per proceso, aŭ ke ĝi eĉ registrigis sian blazonon al la ĝenerala blazonaro de 1696  legi rete », blazono kiun Henri Jougla de Morenas mencias en sia Grand Armorial de France publikigita en 1935. Chaix d'Est-Ange poste reuzas la genealogion de André Deon..

Jean-Robert Blot estas pasiulo pri genealogio kaj vic-prezidento de la Socio pri historio kaj arkeologio de la regiono de Tonnerre kiu entreprenis kontroli la verkon de la Fortelle, ellaborita kiam la kavaliro vivis, en kiu troveblas atestilo pri nobeleco legi rete. Li konkludas ke tiu genealogio malveras en sia plej malnova parto, kiu iras ĝis Eudo de Stella. Li asertas ke la familinomo Deon estis ofta en la regionoj de Ravières, Ancy-le-Franc kaj Chassignelles.

Laŭ Blot, « La atestita praulo de tiu familio estas André Deon [kvankam li ne trovis dokumenton kiu atestas ke André Deon naskiĝis en Ravière en 1576, ke li estis advokato en la parlamento kaj ke li edziĝis en 1602 kun Sébastienne Petit, kiel asertas de la Fortelle kaj François-Alexandre Aubert de La Chenaye-Desbois], li havus fraton Nicolas kiu estus farinta tri pilgrimadon al Romo, inter kiuj almenaŭ unu nudpiede, kaj kiu estus enirinta ermitejon apud Ravières. Tiu familio estas burĝa familio kiu ascendis ene de la socio de Tonnerre, sed ĝi ne sukcesis ŝajnigi esti nobela, interalie en 1668. Kiel kutimis tiuepoke en ĉiu burĝa familio, la malsamaj idoj uzos kromnomojn (ofte nomon de loko ligita al ilia posedaĵo). »

 Junaĝo 
eta|Hotelo de Uzès, kie naskiĝis la kavaliro de Éon.
Charles-Geneviève d'Éon (nomita alude al sia baptopatro Charles Regnard, advokato ĉe la parlamento kaj bajulo de Cruzy-le-Châtel, kaj al sia baptopatrino Geneviève d'Éon (aŭ Déon), edzino de Sinjoro Mouton, vinvendisto en ParizoAD 89, Tonnerre Notre-Dame, BMS 1721-1740 (vue 225/575) legi rete legi rete) naskiĝis la  en la hotelo de Uzès en Tonnerre kaj estis baptita du tagojn poste, la 7an, en la kirkejo Notre-Dame de Tonnerre. Ri rakontas en sia aŭtobiografio ke ri naskiĝis kovrita de fetaj membranoj legi rete, kaj ke pro tio la kuracisto ne sukcesis determini rian sekson. Plejeble tion asertas la kavaliro nur por konfuzigi la veron pri sia sekso. Ria patro estas Louis Déon (aŭ d'Éon) de Beaumont legi rete legi rete., advokato en la Parlamento de Parizo, konsilisto ĉe la reĝo, urbestro de Tonnerre, subdelegito de la intendanteco de Parizo, inspektoro en la reĝa bienaro legi rete, kaj ankaŭ registo de la reĝaj vinkultivejoj ; li riĉiĝis vendante vinon. Ria patrino estas Françoise de Chavanson, filino de ĝenerala milita komisaro ĉe la armeoj de Hispanio kaj Italio.

Ri ekstudas en Tonnere kaj, en 1743, ekloĝas en Parizo ĉe sia onklo Michel d'Éon de Germigny legi rete legi rete., por daŭrigi sian studadon en la prestiĝa gimnazio Mazarin legi rete..

Estante tre bona lernanto, ri ekhavas diplomon pri kanona kaj civila juro en 1749, 21-jaraĝe. Laŭ la familia tradicio ri iĝas la  advokato ĉe la parlamento de Parizo. Ri iomete pripensas iĝi religiulo. Ri montras talentojn pri rajdarto kaj eĉ pli pri skermo, tiom ke ri rapide estas taksita kiel unu el la plej bonaj glavstoj de Francio. Ri ankaŭ ekverkas kaj publikigas en 1753 Historiaj kaj politikaj konsideroj. Riaj verkoj spertas sukceson.

Krome la juna kavaliro, famiĝinte en alta socio, facile kreas por si socian reton en kiu troviĝas la princo Louis-François de Bourbon-Conti, kuzo de la reĝo Ludoviko la 15-a, kiu nomumas rin reĝa cenzuristo pri Historio kaj Beletro. Kiel respondulo pri reĝa cenzuro, ĉia verko rilata al unu el tiuj du fakoj nepre devas ricevi rian imprimatur antaŭ esti publikigita. D'Éon sukcesis altiri la favorojn de la princo, redaktante kaj fojfoje verkante liajn versojn kaj madrigalojn.

 Kariero 
Charles-Geneviève d'Éon estas dungita en la t.n. « Nigra kabineto » de Ludoviko la 15-a, vidita kiel la unua sekreta servo organizita kaj daŭra en Francio, tie li gvidas neoficialan diplomation kiu povis esti tre malsama de la oficiala. Fremdaj ŝtatoj kaj eĉ la aliaj reĝaj konsilioj ne sciis pri ĝia ekzisto. Tial la kavaliro de Éon estas vidita kiel unu el la unuaj francaj spionoj. Ĝiaj agentoj povas libere agi, eĉ kontraŭleĝe, por atingi siajn celojn. Ĝin regis Louis-François de Bourbon-Conti, kaj poste Charles-François de Broglie. En ĝi membris ankaŭ Pierre-Augustin Caron de Beaumarchais.

 Sankt-Peterburgo 
Laŭ kelkaj fontoj, la kavaliro de Éon estus dungita en la sekreta servo de la reĝo mem post li renkontis rin junie de 1756 dum balo, vestite kiel ino. La reĝo estus allogita de tiu homo kaj, post oni diris al li ke temis pri viro, li ekpensis ke tiel vestite la kavaliro povus sensuspekte proksimiĝi al la rusa carino Elizabeto por konvinki ŝin alianciĝi kun Francio kadre de la sepjara milito.

Pli verŝajne la kavaliron dungis la princo de Conti, kiu sendis rin al la rusia kortego kiel ambasadan sekretarion. En Sankt-Petersburgo la carino organizas maskobalojn en kiuj viroj vestiĝu kiel inoj kaj reciproke. Tie la kavaliro, malgranda kaj preskaŭ senbarba legi rete.), sukcesas esti konfuzita kiel inoLe chevalier d'Éon, Deux mille ans d'Histoire, France Inter, . Tiel ri rapide amikiĝas kun multaj proksimuloj de la carino kaj sukcesas konvinki anglofiliajn konsilistojn pri la neceso de alianciĝo kun Francio, dum aliaj francaj diplomatoj malsukcesis de pluraj monatoj.

Ri denove oficas kiel ambasada sekretario en Sankt-Petersburgo inter 1758 kaj 1760. Kiam alia alianca traktado estas subskribita, ri mem alportas ĝin al la reĝo. Alveninte du tagoj antaŭ la oficiala letero de la carino, la reĝo rekompensas rin per nomumo kiel kapitano de dragonoj. Charles-Geneviève partoprenas en la lastaj kampanjoj de la sepjara milito, dum kiuj ri estas vundita. Ri forlasas armeon en 1762 por reiĝi sekreta agento.

 Londono 
En 1762, Charles-Geneviève d'Éon estas sendita al Londono, kie ri oficas, kiel « sekretario de ambasadejo de Francio por kompletigi ĝeneralan pacon », ĉe la ambasadoro Louis-Jules Mancini-Mazarini, por vortigi la parizan pactraktadon, subskribita la  kaj kiu finigis la sepjaran militon. Malvenkinte, Francio celas cedi tiel malmulte kiel eble al Britio per tiu traktado. Dum festeno ri sukcesas portempe ŝteli dokumenton de brita demarŝisto enhavante la liston de ĉiuj koncedoj kiujn Britio pretas fari. Tiujn informojn Étienne-François de Choiseul utiligos dum la demarŝoj. Pro tio la kavaliro ricevas la ordenon de Sankta Ludoviko, unu el la tiam plej pretiĝaj ordenoj.

Post tio la nigra kabineto taskas al la kavaliro ellabori planon pri mara invado al Britio. Ri kaj Louis François Carlet de La Rozière eksondas la britajn marbordojn legi rete.

Kiam la francia ambasadoro ĉe Britio, Louis-Jules Mancini-Mazarini, malsana, revenas al Parizo en 1763, la kavaliro portempe anstataŭas lin. Ri tuj organizas ĉiutagajn bankedojn en kiuj ĉiuj britaj gravuloj estas invititaj. Ri klopodas ekhavi ilin ĉiujn kiel amikojn. Eĉ la reĝo Georgo la 3-a ŝatas rin. Sed Francio trovas rin tro malŝparema, ri elĉerpas kelkmonate la jaran buĝeton de la ambasadejon kaj kiam ri petas ke la buĝeto estu plialtigita la ministro pri eksteraj aferoj, Étienne-François de Choiseul, rifuzas.

Kiam, ses monatoj poste, la nova ambasadoro, Claude Louis François de Régnier de Guerchy, ekoficas, Charles-Geneviève d'Éon iĝas lia sekretario. Ili ekkonis unu la alian dum la sepjara milito kaj malŝatas unu la alian. Du kontraŭaj kampoj aperas en la ambasadejo kaj paskvila-batalo ekas.

Centre de la disputoj inter la du homoj troviĝas la planoj pri mara invado de Britio. Ludoviko la 15-a rezignis pri tia projekto kaj la ambasadoro postulas al la kavaliro doni al li la planojn por detrui ilin. La kavaliro rifuzas doni ilin sen konsento pri kompenso por sia laboro. Por Guerchy, tio estas nekonceptebla. La  Ludoviko la 15-a eksigas la kavaliron el la ambasadejo kaj petas al britaj aŭtoritatuloj venigi rin al Francio kun la planoj legi rete. Tamen ili rifuzas, lasante tiun konflikton en la ambasadejo daŭri. La kavaliro daŭre aperadas en la ambasadejo kaj, en 1764, malkaŝas parton de sia korespondado kun la reĝa povo. Guerchy daŭre rifuzas pagi la kavaliron por ke ri donu la planojn kaj, dum proceso, atestanto asertas ke la ambasadoro provis venenigi sian eks-sekretarion (fakte li provis forkapti rin). Pro tio Guerchy estas eksigita. En 1767 alian proceson en Britio venkas la kavaliro, kiu denove rajtas ricevi renton. Devante ĉeesti plian proceson, havante nek advokatojn nek atestantojn, ri preferas malaperi. Ri vestas sin kiel ino kaj rifuĝas ĉe amiko.

 Sekso 
Iom post iom la konflikto inter la kavaliro kaj Guerchy malaperas. Perdinte siajn oficon, povon kaj famon, la kavaliro estas forgesita de plejmulto. Tiam, laŭ multaj historiistojL'ombre d'un doute - Le chevalier d'Éon un agent trop secret, , por ke oni denove atentu rin, ri ekhavas ideon krei skandalon vestante kiel ino, kaj asertante de ĉiam esti ino. Denove ri akiras famon. En la ambasadejo de Francio ĉe Britio oni profitas la « frenezon » de la kavaliro kiu fuelas la paskvilojn de Pierre-Henri de Treyssac de Vergy kaj Ange Goudar.

Rapide en Londono oni klaĉas pri la sekso de la kavaliro, kiu estas karikaturita en britaj gazetoj kiuj renomas rin « Ambaŭseksulo de Éon ». Homoj vetas pri ria sekso. Proceso inter du vetantoj, post aŭskultado de diversaj astestantoj sed ne de la kavaliro mem, finiĝas per la jena verdikto: la kavaliro estas ino.

En 1774, Ludoviko la 15-a postulas ke la kavaliro de Éon ĉesigu la klaĉon, kiuj malkreditigas la ambasadejon, definitive sciigante sian veran sekson. La kavaliro responde asertas esti ino, kaj tion konfirmas kuracistoj kiuj palpis rin tra la vestoj (ĉar la kavaliro rifuzis senvestiĝi)Secrets d’Histoire : Qui se cachait derrière le chevalier d'Éon ?, France 2, .. Tiu rivelo ĝenas Francion. Pluraj provoj klarigi tiun konduton estis proponitaj, invokante psikologion (aŭ eĉ psikiatrion) aŭ politikon: deziro venĝi sin, ridindigante la landon kiu eksigis rin.

La kavaliro de Éon ŝajne neniam havis seksrilaton. Oni ĝenerale pensas ke ri estis transvestulo kaj ke ria nura seksa plezuro estis transvestismo kaj la rigardoj de aliuloj (kaj ria propra) al ri. Tiu parafilio estas nomita Eonismo, reference al la kavaliro de Éon.

Tiuepoke la kavaliro korespondadas kun la franca paskvilisto Charles Théveneau de Morande, kiu sendas al ri la Memoraĵojn de Madame du Barry, satiro kiun li verkis. En 1775 Pierre-Augustin Caron de Beaumarchais, estas sendita al Londono de Ludoviko la 16-a por forpreni ĉiujn riajn dokumentojn.

Post 14 monatoj, kaj multaj peripetioj, 20-paĝa transakcio estas farita: la kavaliro akceptas alfidi ĉiujn siajn tiklajn dokumentojn, promesas ĉiam vestiĝi kiel ino kaj prezenti sin kiel « Fraŭlino de Éon », interŝanĝe ri ricevos dumvivan pension.

La  la kavaliro eliras Londonon kaj aperas en la francia kortego en sia uniformo de kapitano de dragonoj. Reĝa preskribo de la  dekretas: 
Vestita de Rose Bertin, danke al elspezo de Marie-Antoinette, ri aperas en la kortego surhavante kunbartajn robon kaj korseton la .

En 1779, la kavaliro de Éon volas partopreni en la usona milito de sendependeco kontraŭ Britio flanke de Gilbert du Motier de La Fayette. Ri denove vestiĝas kiel dragono sed estas arestita la  kaj ekzilita al Tonnerre, kie ri akceptas loĝi en sia familia domego.

 Vivfino 
eta|Memormonumento de Burdett-Coutts honore al homoj entombigitaj en la malnova preĝejo Sankta-Pancras, inter kiuj troviĝas la kavaliro.
eta|Suda flanko de la memormonumento, la kavaliro de Éon estas la dua plej supra.
En 1783, la reĝo lasas rin reveni al Parizo. Novembre de 1785 ri revenas al Londono kaj ekscias ke la proprietulo de ria apartamento postulas la nepagitan lupagon.

Tiuepoke okazis ŝajn-duelo inter la kavaliro de Éon kaj Jozefo Bolonjo de Sankta-Georgo, kiu venis al Britio specife por tio. Ĝi okazis en Carlton House la , laŭ peto de la Princo de Kimrio, kaj onta reĝo, Georgo Aŭgusto, pri kiu onidiroj asertas ke li estus la filo de la kavaliro(Tiuj onidiroj malverŝajnas, ĉar dum la gravediĝo de la reĝino Charlotte de Mecklembourg-Strelitz, d'Éon partoprenas en milito en profunda Germanio, kaj ria partopreno estas bonege dokumentita. Krome, laŭ pluraj historiistoj, la reĝa paro vivis en tre intima proksimeco kaj estis tute fidela). Kvankam ĝenita de siaj porinaj vestaĵoj, d'Éon trafis sepfoje la kavaliron de Sankta-Georgo kaj ria venko plifortigis rian famon kiel lerta skermisto.

D'Éon bonvenigis la alvenon de la Franca revolucio de 1789 kaj eĉ sendas, la , al la parlamento petskribon per kiu ri, apogante sin sur dekreto de la Konstitucifara asembleo de 1789, petas rehavi sian rangon kaj povi denove servi en armeo: 
La petskribo, prezentita de Lazare Carnot ĉe la parlamento la , estas plusendita al la milita komitato sed ĝi ne havos konsekvencojn.

La eko de milito de Francio kontraŭ Unuiĝinta Reĝlando kaj Nederlando, la , kaj riaj ŝuldoj devigas rin resti en Londono, kie ri malriĉiĝas.

Riaj posedaĵoj en Francio estas konfiskitaj, la mebloj de ria domo en Tonnerre estas venditaj kaj la paperoj kiujn ri tenis tie estas forprenitaj. Ri vivtenas sin parte danke al pensio konsentita de la reĝo Georgo la 3-a.

Por vivteni sin, ri ankaŭ devas akcepti partopreni publikajn skermajn batalojn . Malgraŭ riaj 60-kaj-kelkaj jaroj kaj porinaj vestaĵoj, ria skerma talento igas rin venki la plejmulton de bataloj. Maje de 1791, ri fine devas vendi sian libraron. Ri daŭre, malgraŭ sia dikeco, skermas ĝis la aĝo de 68 jaroj. La  en Southampton, dum publika skermado, ri estas grave vundita, la kovrilon de la fino de la rapiro de ria kontraŭulo rompiĝinte. La vundo estas 10-centimetrojn longa en ria dekstra brako.

Rin prizorgas de la  Mary Cole, samaĝa franco kaj vidvino de William Cole, inĝeniero en la brita mararmeo .

La , d'Éon kaj Mary Cole estas malliberigitaj pro ŝuldoj . Liberigita post kvin monatoj, ri subskribas kontrakton por verki sian aŭtobiografion sed rin trafas paralizo post falo kaŭzita de apopleksio. Ri vivos dum pliaj kvar jaroj, dum la lastaj du ne plu povante forlasi sian liton, kaj mortos 81-jaraĝe la  en New-Wilman Street, n°26, en Londono.

Farante rian post-mortan purigadon, oni surprize malkovras ke tiu, kiun oni supozis maljunulinon, fakte havis viran korpon. Tamen:

La kirurgiisto Copeland, kun 17 atestantoj, anoj de la Medicina fakultato de Britio, asertas en jurmedicina raporto, la  : 

La kirurgiisto Copeland ankaŭ aldonas sekvatage: 
Charles Turner samtempe faras gravuron de la post-morta maskoPost-morta masko de Charles Geneviève Louis Auguste Andrée Timothée d'Éon de Beaumont, British Museum .

La kavaliro de Éon estas entombigita la 28an de majo en la tombejo de la Malnova preĝejo Sankta-Pancras, paroĥa kirkejo de la eklezio de Anglio kiu tiam estis parto de la graflando Middlesex. Ri lasis testamenton per kiu ri elektas kiel ties ekzekucianton William Sidney Smith.

La testamento havas kiel antaŭparolon « Soli Deo Gloria et honor » (Nur al Dio la gloron kaj honoron, latine), komencas per « Mors mihi lucrum » (Morto estas gajno por mi, latine) kaj finiĝas per 

Ne plu akceptinte novajn tombojn de 1850, la tombejo de la malnova preĝejo de Sankta-Pancras senfunkciiĝis en 1865 pro la konstrulaboro de la stacidomo de Sankta-Pancras, kaj poste iĝis publika ĝardeno junie de 1877 Paraĥa tombejo de Sankta-Pancras en Londono. Baronino Angela Burdett-Coutts tiam ekas konstruon de memor-monumento, inaŭgurita en 1879, kiu samnomas kiel ŝi.

Obelisko estas starigita je memoro de homoj kiuj iam estis entombigitaj proksime de la malnova preĝejo de Sankta-Pancras, kaj la nomoj de pli ol 70 el ili estas enskribitaj sur ĝi, inter ili troviĝas tiu de la kavaliro de Éon sur la suda flanko.

 Verkaro 
Listo de la verkoj de la kavaliro de Éon troveblas fine de la jenaj artikoloj:
 « Le chevalier d'Éon », publikigita en 1854 de Le Maistre en la 8a numero de la Bulletin de la Société des sciences historiques et naturelles de l'Yonne.
 « Le chevalier d'Éon de Beaumont », publikigita en 1892 de Ch. Moiset en la 46a numero de la Bulletin de la Société des sciences historiques et naturelles de l'Yonne.

 Kultura heredaĵo 
 Eonismo 
Eonismo estas la bezono por iuj viroj sekvi vestajn kaj sociajn sintenojn rigardataj kiel tipe inaj. Ĉefe 2 vidpunktoj pri eonismo ekzistas: laŭ la psikologiisto Havelock Ellis eonismo estas la unua etapo de "seksa inversiĝo", teorio de la malfrua 19a jarcento laŭ kiu samseksemeco estas korelata kun emo aspekti same kiel anoj de la alia sekso. Laŭ la psikiatriisto Angelo Hesnard eonismo estas alpropriĝo de aspekto de inoj per transvestismo kaj povas konduti al ia perverseco.

Por klarigi rian seksan ambiguon, estis ankaŭ sugestitaj la sindromoj de Kallmann, de nereago al androgeno, de Klinefelter aŭ fetiĉo rilata al transvestismo.

La kavaliro de Éon estas vidita de la GLAT-komunumo kiel "la patrona sanktulo de transvestuloj" ĉe Slate.

 Brita Muzeo 
Brita Muzeo rete publikigis artaĵaron rilata al la kavaliro de ÉonArtaĵaro dedeiĉita al la kavaliro de Éon, Brita Muzeo .

 Muzeo de la kavaliro de Éon 
La domego en Tonnerre, kiun konstruis ria patro komence de la 18a jarcento, kie la kavaliro pasis sian infanaĝon kaj, poste, ricevis famulojn, estis aĉetita en 2014 de Philippe Luyt. La t.n. Hotelo d'Éon enhavas de 2015 la muzeon de la kavaliro de Éon. Ĝi enhavas pli ol 200 artaĵojn, inkluzive riajn glavojn kaj jupojn.

 Statuo 
En 2018, okaze de la 290a datreveno de ria naskiĝo, la asocio de la kavaliro de Éon kontraktis por starigi statuon de ri en Tonnerre.

 Liceo de Tonnerre 
La liceo de la urbo Tonnerre estis nomita laŭ ri.

 Teatraĵoj 
 La Chevalière d'Éon : comédie historique en deux actes, mêlée de couplets, de Charles Dupeuty kaj Charles-Auguste Clever, barono de Maldigny, 1837Pièce La chevalière d'Éon de 1837 .
 Le Chevalier d'Éon : comédie en trois actes, mêlée de chants, de Jean-François Bayard kaj Dumanoir, 1837 
 Eonnagata, de Robert Lepage, 2010
 Éon/Beaumarchais ou la Transaction, de Christian Bédard, 1991

 Kinarto 
 1920: Exzellenz Unterrock de Edgar Klitsch kun Marion Regler.
 1927: Marquis d’Eon, der Spion der Pompadour de Karl Grune kun Liane Haid.
 1959: Le Secret du chevalier d'Éon, filmo de Jacqueline Audry, kun Andrée Debar, Bernard Blier kaj Isa Miranda
 1972: Figaro ci, Figaro là de Hervé Bromberger kun Jacques Destoop.
 1996: Beaumarchais, l'insolent, filmo de Édouard Molinaro, kun Claire Nebout, Fabrice Luchini, kaj Sandrine Kiberlain.
 2007: пером и шпагой de Yevgeni Ivanov kun Anton Makarsky kaj Igor Vassiliev.

 Televido 
 1955 : Swordsmen in Skirts de William Berke kun Louis Edmonds.
 1957 : Le Chevalier d’Éon de Stellio Lorenzi kun Marcelle Ranson-Hervé.
 2006 : シュヴァリエ, animacia serio de 24 epizodoj de Kazuhiro Furuhashi.
 2008 : Qui se cachait derrière le chevalier d'Éon ?, dokumenta filmo, Secrets d'histoire, France 2.
 2009 : Nicolas Le Floch, 2a sezono, 4a epizodo: L'affaire Nicolas Le Floch.
 2019 : Chevalier d'Éon, sans contrefaçon je suis un espion, dokumenta filmo, Secrets d'histoire, France 3.

 Kantoj 
 En Sans contrefaçon, la kantisto Mylène Farmer diras esti la kavaliro de Éon alude al sia vestomaniero.
 En Mon Chevalier d'Éon, la kantisto el la muzikgrupo Perox rakontas pri sia amafero kun iu kavaliro de Éon.

 Bildstrioj 
 Ri estas la inspiro de ベルサイユのばら (Berusaiyo no bara) de Riyoko Ikeda, publikigita en Japanio en 1972, adaptita kiel filmo de Jacques Demy (Lady Oscar, 1978) kaj kiel animeo (Lady Oscar, 1979).
 La mangao シュヴァリエ (Shobarie) de Kazuhiro Furuhashi, publikigita en 2006, temas pri la gefratoj Lia de Beaumont kaj d'Éon de Beaumont. Ĝi estis adaptita kiel animeo.
 Le Chevalier d'Éon, kies unua volumo estis publikigita januare de 2014 ĉe la eldonejo Ankama, estas bildstrio de Agnès Maupré pri la vivo de la kavaliro  .
 Ri aperas en la 8a volumo de la mangao イノサン (Inosan), pri la vivo de Charles-Henri Sanson.

 Literaturo 
 Chevalier d'Éon, agent secret du roi (2011-2013), libroserio de Anne-Sophie Silvestre.

 Videoludoj 
 La kavaliro de Éon estas ludebla kiel franca spiono en Empire: Total War.
 La kavaliro de Éon aperas en Assassin's Creed: Unity, en kiu ri batalas kontraŭ la ludanto.
 La kavaliro de Éon aperas en Fate/Grand Order, en kiu ria sekso dependas de la elekto de la ludanto.
 La kavaliro de Éon aperas en Dress Up! Time Princess.

 Bildaro 

 Referencoj 

Kategorio:Homoj de la Sepjara milito
Kategorio:Mortintoj en Londono
Kategorio:Homoj de Burgonjo
Kategorio:Naskiĝintoj en provinco Burgonjo
Kategorio:Studentaro de la Universitato de Parizo
Kategorio:Ligoj al bibliotekoj
Kategorio:Francaj nobeloj
Kategorio:Francaj spionoj