Nacia Asembleo de la Popola Povo de Kubo

La Nacia Asembleo de la Popola Povo () estas la unuĉamera leĝdona asembleo de Kubo kiu funkcias kadre de la socialisma politika sistemo de la lando. Laŭ la konstitucio de Kubo, la Nacia Asembleo reprezentas la popolon, kaj havas plenuman kaj leĝdonan povon. Ĝi konsistas el 605 membroj elektitaj por kvinjara periodo surbaze de rekta, universala kaj egala balotrajto per sekreta baloto. Seĝoj estas distribuitaj laŭ la kubaj elektodistriktoj. La asembleon gvidas prezidanto, kiun subtenas vicprezidanto kaj sekretario.

Dum la historio, Kubo havis du malsamajn leĝdonajn instituciojn. La unua estis establita en 1901 kaj nomita la Kongreso de Kubo. Ĝi adoptis dukameran sistemon : la malsupera ĉambro, la Ĉambro de Reprezentantoj, kaj la supera ĉambro, la Senato. Pro kombinaĵo de korupto, aŭtoritatemaj gvidantoj kaj usona enmiksiĝo, la Leĝdona Asembleo perdis legitimecon de la kuba popolo, kiu metis la fundamenton por la Kuba Revolucio de 1959. La moderna Nacia Asembleo estis establita en 1976.

La Nacia Asembleo estas la plej alta decida organo de la ŝtato. Ĝi ne estas konstanta institucio kaj estas kunvokita por kunvenoj unu aŭ dufoje jare. Inter renkontiĝoj, la devoj, aŭtoritatoj kaj respondecaj kampoj de la kunigo estas delegitaj al la Registaro. La kunmetaĵo estas elektita fare de la Nacia Asembleo ĉe ĝia konsistiga renkontiĝo post estis elektita en baloto. La Prezidanto de la Nacia Asembleo estas de oficio la Prezidanto de la Registaro. Pli ol 90 procentoj de ĉiuj elektitaj reprezentantoj al la Nacia Asembleo, kaj ĉiuj ĝiaj gvidaj oficialuloj, estis membroj de la Komunista Partio de Kubo (CKP).

La potencoj de la Nacia Asembleo estas difinitaj en la konstitucio kaj inkluzivas: difini ekonomiajn, jurajn kaj politikajn kondiĉojn en Kubo, deklari militon kaj elekti la gvidajn oficejojn de la ŝtato. Ĝi havas la rajton deploji la Kuban Revoluciajn Armitajn Fortojn eksterlande, kaj povas limigi la konstituciajn rajtojn kaj liberecojn de homoj en milito aŭ en okazoj de baldaŭa milito aŭ post naturaj katastrofoj. La Asembleo havas la rajton ŝanĝi la konstitucion: ĝi adoptas leĝaron, pasas la ŝtatbuĝeton, adoptas statutojn, adoptas longtempan nacian sekurecon kaj defendan strategion, faras civilan kontrolon de la revoluciaj armitaj fortoj kaj sekurecaj servoj, organizas referendumojn, okazigas balotojn kaj faras nomumojn konforme al la konstitucio kaj nuna leĝaro, kontrolas la Konsilion de Ministroj (Registaro) kaj aliajn civilajn servojn kiuj raportas al la Asembleo, povas doni amnestion por krimaj deliktoj kaj plenumas aliajn devojn difinitajn de la Konstitucio.

La Asembleo nur renkontas dufoje jaron, kun la 31-membra Konsilio de Ŝtato ekzercanta leĝdonan potencon dum la cetero de la jaro Constitution of the Republic of Cuba, 1976, Article 89: "The Council of State is the body of the National Assembly of People's Power that represents it in the period between sessions, puts its resolutions into effect and complies with all the other duties assigned by the Constitution. It is collegiate and for national and international purposes it is the highest representative of the Cuban state.". La plej lastatempaj baloto okazis la 26 marto 2023. La nombro de elektitaj deputitoj estis reduktita de 605 al 470 por la baloto de 2023 .

 Historio 
Antaŭ la Kuba Revolucio de 1959, Kubo havis dukameran parlamenton konsistantan el la Senato kaj la Ĉambro de Reprezentantoj. La lasta baloto al tiu ĉi parlamento estis la baloto de la 1-a de novembro 1956, en kiuj duono de la reprezentantoj en ambaŭ ĉambroj estis reelektitaj.

En la sekvaj 20 jaroj ekzistis neniu parlamento. En sia manifesto de julio 1957, Fidel Castro anoncis ke li reinstalos la kuban konstitucion de 1940 post la venko de la revolucio kaj ke li okazigos liberan baloton tuj kiam la revolucio estos sukcesa. En April 1959, post akiro de potenco, li parolis pri prokrasto de la baloto kaj en parolado la 1-an de majo 1960, li deklaris la ideon de liberala demokratio kaj baloto " dekadenca " kaj rezignis la legitimecon de sia reĝimo. La enkonduko de konsilia demokratio ankaŭ estis malaprobita, citante la burokration asociitan kun ĝi. Ekde 1965, Kubo estas unupartia sistemo kaj la Komunista Partio estas la sola permesita politika forto Raimund Krämer, Dirk Krüger: Das politische System Kubas. In: Klaus Stüwe, Stefan Rinke: Die politischen Systeme in Nord- und Lateinamerika. Eine Einführung. Wiesbaden 2008, ISBN 978-3-531-14252-4, Seite 371, Online.. 

La reĝimo de Fidel Castro pravigis la forlason de demokratiaj (kaj eĉ pseŭdo-demokratiaj) institucioj dirante, ke la politika decidprocezo en Kubo estis determinita de la baza demokratia agado de la loĝantaro en amasorganizaĵoj (sindikatoj, komitatoj por la defendo de la revolucio, la Kuba Virina Asocio, studentaj organizaĵoj, ktp.).

Ekde kiam Fidel Castro transdonis registaran gvidadon al sia frato Raúl kaj la komenco de la ekonomia kaj politika reforma kurso kiun li iniciatis en 2008, okazis komencaj diskutoj ene de oficialaj forumoj kaj amaskomunikiloj pri la laŭpaŝa demokratiigo de la kuba parlamentismo, inkluzive de kubaj politikaj sciencistoj apartenantaj al. la Komunista Partio faris gravajn kontribuojn. En politika praktiko, la kuba ŝtato enkondukis la unuajn elementojn de povdisigo sur la municipa kaj provinca niveloj sur prova bazo komencante en 2011, kiuj estis komence limigitaj al la provincoj de Mayabeque kaj Artemisa kaj estis intencitaj por apartigi la respektivajn. Asambleas del Poder Popular de la plenumaj organoj Aprueban separación de poderes en Artemisa y Mayabeque. In: Cubaencuentro vom 2. August 2011, abgerufen am 21. April 2015 (spanisch).. La persona kuniĝo de la prezidantoj de la municipaj asembleoj kun la prezidantoj de la municipaj administracioj, kiel kondiĉite en Artikolo 117 el la Konstitucio, estis konscie ignorita kun la celo de reformado de la konstitucia artikolo en la antaŭvidebla estonteco uzante la scion akiritan en praktiko. La modelproceso, kiu estis origine limigita al 18 monatoj, estis etendita ĝis la fino de 2016 en la somero de 2014 per rezolucio de la Nacia Asembleo. 

 Poder Populara je nacia nivelo 
La Asamblea Nacional del Poder Popular (Nacia Asembleo de Popolpovo), kiel la kuba parlamento, havas formalan konsistigan kaj leĝdonan povon konforme al Artikolo 70 de la Kuba Konstitucio. En la praktiko, ĝi servas por aprobi la postulojn de Castro kaj la Komunista Partio.

La Nacia Asembleo kunvenas nur dufoje jare por regulaj sesioj. La peto de triono de la delegitoj devas esti kunvokitaj eksterordinaraj kunsidoj de la Nacia Asembleo. Tamen praktike tio ne okazas. Eksterordinaraj kunvenoj ankaŭ povas esti kunvokitaj de la Ŝtata Konsilio. La parlamentanoj laboras libervole. Ĉar la granda plimulto el ili estas dungita ekster deviga laboro, la ŝancoj por profunda engaĝiĝo kun la temoj pridiskutitaj estas signife limigitaj. Krom la plenkunsidoj, tio validas ankaŭ por la laboro en la konstantaj kaj provizoraj parlamentaj komitatoj, kaj sur nacia, provinca kaj urba niveloj. 

La Nacia Asembleo de Popola Potenco determinas la Ŝtatan Konsilion post kiam la Centra Komitato de la Komunista Partio unue voĉdonis pri la elektproponoj de la Nacia Elekta Komisiono, kiu estas formale sendependa de ĝi. La ​​Prezidanto de la Ŝtata Konsilio estas la ŝtatestro kaj registarestro. La Ŝtata Konsilio estas formale respondeca al la Parlamento. La Asamblea Nacional konsilas kaj decidas pri ĉiuj leĝoj, politikaj gvidlinioj kaj la ŝtatbuĝeto. La proporcio de virinoj en la kuba parlamento estas 43% en 2011, la plej alta de iu ajn lando en Latin-Ameriko kaj Karibio. Krome, la proporcio de virinoj senĉese pliiĝis tra la jaroj. En 2000 ĝi estis 28 %, en 2003 ĝi estis 36 % kaj ekde 2008 ĝi estis 43 %.

En decembro 2013, parlamentano Mariela Castro, filino de Kuba Ŝtata Konsilio-prezidanto Raúl Castro, iĝis la unua membro de Poder Popular se temas pri voĉdoni kontraŭ registara leĝpropono. Ĝis tiam la voĉoj ĉiam estis unuanimaj. Observantoj malkonsentas pri la signifo de ĉi tiu malsamopinia voĉo: dum Arturo Lopez-Levy de la Universitato de Denver parolas pri ebla pordomalfermilo, Ted Henken, profesoro pri latinamerikaj studoj ĉe Baruch College en Novjorko, opinias, ke nur Mariela Castro, sed ne; ordinara parlamentano povis pagi ĝin. 

 Poder Popular ĉe la provinca kaj municipa niveloj 
La Asamblea Provincial del Poder Popular (Provinca Asembleo de Popolpovo, APPP) ekzistas en ĉiuj 15 provincoj same kiel sur la Isla de la Juventud. Iliaj delegitoj estas nomumitaj por kvin jaroj. Surpapere, ilia ĉefa funkcio estas ellabori disvolvajn planojn por ĉiu provinco kaj kontroli provincajn administraciojn. Kiel la naciaj kaj municipaj parlamentoj, la provincaj asembleoj estas dominitaj fare de la Komunista Partio de Alberto. 

La Asambleas Municipales del Poder Popular (Lokaj Asembleoj de Popolpovo, AMPP) estas elektitaj en la 169 municipoj ( municipios). baloto okazas ĉiujn du jarojn kaj duonon.

Same kiel la nacia parlamento, la membroj de la provinca kaj municipa parlamentoj ankaŭ havas malmultan politikan influon en la centralizita strukturo de " demokrata centralismo ". 

 Historio kaj sistemo de Balotado 
En 1974, la kuba registaro decidis okazigi baloton komence nur por la provinco de Matanzas. En 1975 la unua provinca parlamento estis elektita en la provinco de Matanzas. La spertoj tie kaŭzis la unuan baloton por popolpovaj asembleoj sur municipa kaj provinca niveloj la 10-an de oktobro kaj la 17-an de oktobro 1976.

La 2-an de decembro 1976 okazis la unua baloto al la Nacia Asembleo de Popola Potenco, kiuj siavice konfirmis la Ŝtatan Konsilion. La Ŝtata Konsilio ankaŭ estas la korpo kiu nomumas la Nacian Balotkomisionon - la institucio respondeca por farado de baloto kaj formado de la respektivaj balotkomisionoj sur regionaj kaj lokaj niveloj.

Ĉiuj kubaj civitanoj pli ol 16-jaraj havas la rajton voĉdoni kaj kandidati por elekto, escepte de prizonuloj kaj homoj kiuj estis deklaritaj mense nekompetentaj per juĝa decido. Nur por la Nacia Asembleo, la rajto kandidati por elekto komenciĝas en la aĝo de 18 jaroj. Kiel kutimas en popularaj demokratioj, la reĝimo raportis altan balotpartoprenon (ĝis 99,6 procentoj) kaj aprob-taksojn. En la lastaj komunumaj balotoj en aprilo 2015, balotpartopreno atingis historian minimumon de 88.3 procentoj, kaj la proporcio de balotiloj kiuj estis neplenigitaj aŭ rigarditaj kiel malvalidaj estis 9.46 procentoj. 

La plimulto de la membroj de la naciaj kaj provincaj parlamentoj estas proponitaj al la respektivaj balotkomisionoj fare de la amasaj kaj studentaj organizaĵoj (komisionoj por la defendo de la revolucio, virina asocio, centra sindikato, studenta organizaĵo, ktp.), kvankam la lokaj organizaĵoj ne estas regule implikita en la nomumo procezo. Malpli ol duono de la reprezentantoj konsistas el delegadoj elektitaj rekte en la bazo de la balotdistriktoj. Laŭ la balotleĝo, reprezentantoj povas aparteni al parlamentoj de pluraj niveloj samtempe.

Estas nur unu kandidato por "elekto" por la mandatoj de AMPP kaj APPP. La amasorganizaĵoj regataj de la Komunista Partio kaj la amaskomunikiloj forte kampanjas por la konfirmo de la unuigita listo fare de balotantoj, kiuj nur havas la alternativon ĵeti malplenajn aŭ nevalidajn balotilojn. La kandidatoj ĉe ĉiuj parlamentaj niveloj ne kampanjas kaj ne prezentas siajn proprajn politikajn programojn. Ili estas nur reprezentitaj al balotantoj per afiŝitaj mallongaj biografioj skribitaj de la elektkomisionoj.

La baloto al la lokaj parlamentoj havas specialan karakterizaĵon kompare kun la baloto sur la provinca kaj nacia niveloj: la kandidatoj estas ĉiuj nomumitaj en lokaj najbaraj asembleoj laŭ rekomendo de la balotantaro de la respektiva balotdistrikto, dum ĉe la pli altaj niveloj plimulto de la kandidatoj estas nomumitaj de tiuj de la malsuperaj amasorganizaĵoj de la Komunista Partio. Tiel, la baloto al lokaj parlamentoj havas gravan demokratian elementon kiu mankas de aliaj balotoj, sed kiu estas limigita per la influo de ŝtataj balotkomisionoj kaj la uzo de la politika polico. La prezidantoj kaj vicprezidantoj de la Asambleas Municipales del Poder Popular (AMPP) estas determinitaj fare de la elektitaj reprezentantoj, sed sen la elektokriterioj de la proponkomisionoj aŭ la proporcio de voĉoj estantaj publikigita. De virto de ilia oficejo, tiuj plej altaj reprezentantoj de la homoj ankaŭ estas prezidantoj de siaj respektivaj municipaj administracioj ( Consejos de Administración Municipal ) kaj estas tial la plej altaj ŝtatreprezentantoj sur la municipa nivelo, kiu reprezentas klaran konflikton de intereso. 

 Buroo de la Nacia Asembleo (Prezidanteco - listo de parlamentestroj) 
Unua Leĝdona periodo (1976-1981)

 Prezidanto: Blas Roca Calderío
 Vicprezidanto: Raúl Roa
 Sekretario: José Arañaburu García

Dua Leĝdona periodo (1981-1986)

 Prezidanto: Flavio Bravo Pardo
 Vicprezidanto: Jorge Lezcano Pérez
 Sekretario: José Arañaburu García

Tria Leĝdona periodo (1986-1993)

 Prezidantoj: Flavio Bravo Pardo (1986 - mortis en 1987); Severo Aguirre del Cristo (1987 - mortis en 1990); Juan Escalona Reguera (1990-1993)
 Vicprezidantoj: Severo Aguirre del Cristo (1986 - mortis en 1990); Zoila Benitez de Mendoza (1990-1993)
 Sekretario: Ernesto Suárez Méndez

Kvara Leĝdona periodo (1993-1998)

 Prezidanto: Ricardo Alarcón de Quesada
 Vicprezidanto: Jaime Crombet Hernández-Baquero
 Sekretario: Ernesto Suárez Méndez

Kvina leĝdona periodo (1998-2003)

 Prezidanto: Ricardo Alarcón de Quesada
 Vicprezidanto: Jaime Crombet Hernández-Baquero
 Sekretario: Ernesto Suárez Méndez

Sesa Leĝdona periodo (2003-2008)

 Prezidanto: Ricardo Alarcón de Quesada
 Vicprezidanto: Jaime Crombet Hernández-Baquero
 Sekretario: Ernesto Suárez Méndez

Sepa Leĝdona periodo (2008-2013)

 Prezidanto: Ricardo Alarcón de Quesada
 Vicprezidantoj: Jaime Crombet Hernández-Baquero (2008-2012); Ana María Marí Machado (2012-2013)
 Sekretario: Miriam Brito Saroca

Oka Leĝdona periodo (2013-2018)

 Prezidanto: Esteban Lazo Hernández
 Vicprezidantoj: Ana María Marí Machado
 Sekretario: Miriam Brito Saroca

Naŭa Leĝdona periodo (2018-2019)

 Prezidanto: Esteban Lazo Hernández
 Vicprezidantoj: Ana María Marí Machado
 Sekretario: Miriam Brito Saroca

Naŭa Leĝdona periodo (2019-2023) "Renovigita post la Konstitucio de 2019"

 Prezidanto: Esteban Lazo Hernández
 Vicprezidantoj: Ana María Marí Machado
 Sekretario: Homero Acosta Álvarez

Deka parlamento (2023-nuna)

 Prezidanto: Esteban Lazo Hernández
 Vicprezidantoj: Ana María Marí Machado
 Sekretario: Homero Acosta Álvarez

 Referencoj 

 Vidu ankaŭ 

 Prezidanto de Kubo
 Ĉefministro de Kubo
 Konsilio de Ministroj (Kubo)
 Ministraro de Ŝtato (Kubo)

 Eksteraj ligiloj 

  (hispane)

Kategorio:Registaro de Kubo
Kategorio:Parlamentoj laŭ landoj