Ani DiFranco

Ani Maria DiFRANCO (naskita la 23-an de septembro 1970) estas usona kantisto, muzikisto kaj kreinto, kiu estas konsiderita de multaj kiel feminisma simbolo . Ŝi estas konata kiel produktiva artisto, kiu publikigis 17 albumojn en 17 jaroj    .

La muziko de DiFranco estis klasifikita kiel folklora roko kaj alternativa roko, kvankam ĝi havas suplementajn influojn de punko, funko, hiphopo kaj ĵazo. Ŝi eldonis ĉiuj ŝiaj albumoj sur ŝia propra registrada etikedo, Righteous Babe (angle por Justula Bebino).

 Vivo 
DiFranco estis naskita en Buffalo, New York al usona juda patrino kaj ital-usona patro. 9-jaraĝa ŝi komencis ludi reludversiojn de Beatles- kantoj en lokaj drinkejoj kun sia gitarinstruisto .

En 1989, 18-jaraĝa, DiFranco fondis sian propran diskokompanion, "Righteous Records", kiu estis renomita "Righteous Babe Records" en 1994, kun buĝeto de nur 50 dolaroj. Ŝia debutalbumo, "Ani DiFranco", estis publikigita en 1990.

DiFranco identigis kiel ambaŭseksema por la plej granda parto de ŝia kariero, kaj en 1998 geedziĝis kun sonteknikisto Andrew Gilchrist. Multaj fontoj raportis ke multaj el ŝiaj fanoj sentis ke ŝi perfidis ilin kiam ŝi geedziĝis kun viro. Kvin jarojn poste DiFranco kaj Gilchrist divorcis. La 20-an de januaro 2007 DiFranco naskis filinon nomitan Peta Lucia (hejma naskiĝo). La patro de la knabino estas Mike Napolitano, kiu kunproduktis la albumon de DiFranco, "Reprive" en 2006.

 Rekono kaj famo 
eta|DiFranco prezentas en 2008
La 21-an de julio 2006, DiFranco ricevis la premion Woman of Courage (Virino de Kuraĝo) de la "Nacia Organizo por Virinoj" (N.O.W), usona feminisma organizaĵo. DiFranco estas la unua muzikisto kiu ricevas la premion, donitan ĉiujare al virino, kies kontribuo al la feminisma movado elstaras.

DiFranco estis nomita "la ĉefrolulo de Bufalo de rok-muziko." Ekde 2003, ŝi estis nomumita kvar fojojn por la Grammy Award for Best Album Cover. Ŝi gajnis unufoje en 2004, por la kovrilo de la albumo "Evolve", kiun ŝi desegnis kune kun Brian Grunt.

 Muzika stilo kaj folka bildigo 
La gitarludado de DiFranco ofte estas karakterizita per stakato, rapida fingroplukada stilo, kaj alternativaj indikoj de la gitaro. Ŝia kantoteksto ofte inkludas vortludojn, metaforojn kaj ironion kaj estas laŭditaj por sia komplekseco. Kvankam la muziko de DiFranco estis etikedita folkroko kaj alternativroko, ŝi miksis ĝenrojn ekde siaj fruaj albumoj. DiFranco kunlaboris kun multaj artistoj, inkluzive de la kantisto Prince. Ŝi uzis vastan gamon de stiloj kaj instrumentoj inkluzive de latuninstrumentoj, promenbaso, kordoj, elektronikaj instrumentoj kaj sintezilo. DiFranco mem diris ke "popolmuziko ne estas akustika gitaro - tio ne estas kie ties koro ĉeestas. Mi uzas la vorton folko por priskribi punkan kaj repan muzikon. Tio estas sinteno, kaj tio estas konscio pri onia heredaĵo, kaj tio estas komunumo. Tio estas nekomerca muziko kiu donas voĉon al malsamaj komunumoj kaj ilian lukton kun aŭtoritato."

 Liriko kaj politiko 
Kvankam multe de la materialo de DiFranco estas aŭtobiografia, ĝi ofte estas tre politika. Multaj el ŝiaj kantoj traktas sociajn problemojn de nia tempo kiel ekzemple rasismo, seksismo, seksmisuzo, homofobio, seksaj rajtoj (ekzemple, la temo de aborto), malriĉeco, kaj milito. La kombinaĵo de la persona kaj la politika estas parte respondeca por la frua sukceso de DiFranco inter aktivulaj kolegiaj studantoj, kelkaj el kiuj ekkonstruis fanaron por ŝi jam en 1994. Ĉar la rapida pliiĝo de populareco de DiFranco en la mez-1990-aj jaroj ŝuldiĝis plejparte al personaj rilatoj kaj buŝ-al-buŝa konigo prefere ol la gazetaro, ŝiaj fanoj ofte esprimis senton de komunumo. DiFranco esprimis politikajn opiniojn ankaŭ ekster ŝia muziko. En la usona prezidant-baloto en 2000, ŝi instigis voĉdoni por Ralph Nader.

DiFranco eldonis memoraĵon, No Walls and the Recurring Dream (angle por Neniuj Muroj kaj la Ripetiĝanta Revo), la 7an de majo, 2019, de Viking Books. La verkaĵo atingis la The New York Times Best Seller list.

 Diskografio 
 Studiaj albumoj 
 1990 - Ani DiFranco
 1991 - Not So Soft
 1992 - Imperfectly
 1993 - Puddle Dive
 1993 - Like I Said: Songs 1990-91
 1994 - Out of Range
 1995 - Not a Pretty Girl
 1996 - Dilate
 1998 - Little Plastic Castle
 1999 - Up Up Up Up Up Up
 1999 - To the Teeth
 2001 - Revelling/Reckoning
 2003 - Evolve
 2004 - Educated Guess
 2005 - Knuckle Down
 2006 - Reprieve
 2007 - Canon
 2008 - Red Letter Year
 2012 - ?Which Side Are You On
 2014 - Allergic to Water
 2017 - Binary
 2021 - Revolutionary Love
 2024 - Arkells
 2024 - Unprecedented Sh!tv

 Prezentaj albumoj 
 1994 - An Acoustic Evening With
 1997 - Living in Clip
 1998 - Women in (E)motion
 2002 - So Much Shouting, So Much Laughter
 2004 - Atlanta - 10.9.03
 2004 - Sacramento - 10.25.03
 2004 - Portlando - 4.7.04
 2005 - Bostono - 11.16.03
 2005 - Ĉikago - 1.17.04
 2005 - Madisono - 1.25.04
 2005 - Romo - 11.15.04
 2006 - Carnegie Hall - 4.6.02
 2007 - Bostono - 11.10.06
 2008 - Hamburgo - 10.18.07
 2009 - Saratoga, CA - 9.18.06
 2009 - Ĉikago - 9.22.07
 2010 - Live at Bull Moose Music
 2012 - Buffalo - 4.22.2012
 2013 - Londono - 10.29.2008
 2014 - Ridgefield, CT - 11.18.2009
 2014 - Harrisburg, PA - 1.23.2008

 Albumetoj 
 1996 - More Joy, Less Shame
 1999 - Little Plastic Remixes
 2000 - Swing Set

 Video 
 2002 - Render: Spanning Time with Ani DiFranco
 2004 - Trust

 Poezio 
 2007 - Verses

 Referencoj 

 Vidu ankaŭ 
 Ambaŭseksema viŝado

 Eksteraj ligiloj 


 La Righteous Babe hejmpaĝo

 Ani DiFranco discography at MusicBrainz
 Ani DiFranco ĉe Rolling Stone

Kategorio:Vivantaj homoj
Kategorio:Usonaj GLAT-aktivuloj
Kategorio:Grammy-laŭreatoj
Kategorio:Ateismaj feministoj
Kategorio:Kontraŭkorporaciaj aktivuloj
Kategorio:Italaj usonanoj
Kategorio:Kanaddevenaj usonanoj
Kategorio:Usonaj kontraldoj
Kategorio:Usonaj ateistoj
Kategorio:Usonaj aktivuloj
Kategorio:Personoj de Novjorko