Pujaut

(jen france, ) estas komunumo de suda Francio. Ĝi situas en la departemento Gard, en la regiono Okcitanio ( [ɔksitaˈni],  [utsiˈtanjɔ],  [uksiˈtanjə]). Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Nîmes kaj al la kantono . 

eta|maldekstra|300ra|
eta|maldekstra|300ra|
La teritorio havas komunan limon kun . 

 Geografio 
Pujaut estas en la departamento Gard, lokata al nur 8km de Avignono. La komuno partoprenas la aglomeradon de la Granda Avignono.

Multaj riveretoj transiras la vilaĝon. Tiuj donas akvon en tie mediteranea klimato. La komuno posedas aŭ gravan naturan heredaĵon kun du naturaj areoj de ekologia intereso.

 Historio 
La unuaj loĝantoj estis precipe ĉasistoj kaj fiŝistoj. Oni malkovris en la jaro 1882, sur la rando de la lageto, instrumentojn de la bronza aĝo (2200 ant JC). La altaj teroj estis kovrataj de arbaroj kaj proponis malmultaj kultivteroj. Malsupre la vilaĝo, akvo de lageto venis mortis piede de la remparoj de urbeto. En tia epoko, kastelo superstaris la loĝojn. Ĝi senhaviĝis dum la milito de la albingensoj.

Al la jaro 1 000 estis konstruita la romanika kapelo Saint-Veredeme.

De la 10a al la 13a jarcento, la abatejo Saint-Andre de Villeneuve-les-Avignon posedis la paroĥan preĝejon kaj unu priorejo. Ĝi perceptis iliajn enspezojn.

Al la 12a, Pujaut faris parton de la havaĵoj de la dinastio de Raimod de Tuluzo. La moŝto de Pujaut estis do grava rolulo, akompanante la grafo Alfonse 2 de Tuluzo kaj subskbribante, kiel multnombra atestanto, ĉartoj, de kiuj latina ĉarto de la jaro 1154. En la jaro 1340, la kardinalo Pierre Bertrandi ordonis la konstruon de la preĝejo Saint-Jacvque, kie li enterigis sin en 1349.

Dum la militoj de religioj, en la jarcento 14a, protestantoj konkeris la vilaĝon en 1567. Ili retiris al si 3 jaroj poste, incendiinta parton de la vilaĝo. En tiu epoko, la loĝantoj estis kolektataj en la alta parto de la vilaĝo ĉirkaŭita de remparoj kaj faligiloj. Alia popolcentro estis en la kvartalo de la kanono, ĉirkaŭ de la kapelo Saint-Veredeme.

Dum jarocentoj, viroj desegnis, danke al laboro, terrparcelojn. Ili kulturebligis arbaron, kreante agron kie povis ricevi, iom post iom, kulturojn, vitejojn, olivarbojn kaj fruktarbojn. La arbaro ne sufiĉe donis ĉason, kaj la lageto ne sufiĉe da fiŝoj. Tio okazis grandan periodon de malriĉeco. Tiel, poste multaj protestoj, peticioj kaj babiloj, la loĝantoj reklamaciis firme, pli ol agroteroj pri povi kultivi cerealoj, kaj digne levi liajn infanojn.

Pri tio, la komuneco decidis senakvigon la lageto ĉar la akvo okupis tre grandan aeron. Tiu laboro daŭris tre grandan tempon, ĝis la jaro 1630.

Hodiaŭ, la seko de la lageto estas videbla. Tie vasta fekunda ebenaĵo permesas agrikulturon kaj promenon. Al la centro de tiuj teroj, ekde 1919, aerodromo estis kreita.

 Ekonomio 
La komuno estas en la valo de Rodano, malgranda agrokultura regiono okupante tie parto de la departemento de Gard. En tie regiono, la agrokulturo estas precipe la vinberkulturado.

La ekonomio de la vilaĝo estas superregita de tio agrokulturo kaj oktirecoj de la aerodromo, rekonitan por la paraŝutado. La bazo estas la plej granda de Francio kaj unu el la plej de Eŭropo.

 ĉefmonumentoj de la vilaĝo 

 malnovaj lavejoj
 eklezio Saint-Jacques, unu el liaj sonoriloj dato de 1512, klasigata historia monumento, unu el la plej malnovaj de la departamento.
 dipatrino de la kastelo, monumento al la Virgulino
 tri farmobienoj de la ordo de la Kartuzianoj; Saint-Bruno, Saint-Hugo, Saint-Anthelme
 kapelo de la 10a de la ordo de Benediktanoj Saint-Veredeme kaj la farmobieno
 la situo de la muelejo al vento
 la malnova urbo centro kaj stratetoj  

 Vidu ankaŭ 
 komunumoj de Gard

 Eksteraj ligiloj 
  ()
 oficiala paĝo en la retejo Facebook (precipe )

eta|centre|300ra|

Kategorio:Komunumoj de Gard