La Bonkoremulinoj (romano)

eta|Foto de Einsatzgruppen ekzekutantaj ukrainajn Judojn en 1942
eta|Malliberuloj laborante ĉe la Auschwitz III devigitas labora tendaro en Nazia okupita Pollando
eta|Germana Armea soldato dum la Batalo de Stalingrad en 1942
eta|Strato en Berlino, 1945
La Bonkoremulinoj () estas romano de Jonathan Littell, publikigita en Francio en la franca lingvo en 2006. La libro rakontas en la unua persono la militrakonton de fikcia SS-oficiro nomita Max Aue, kiu deĵoris sur la orienta fronto kaj estis implikita en amasmurdo dum la holokaŭsto. Little mem preferas aludi al la mortigoj sub la nomo "la nacisocialisma politiko de ekstermado" kaj tio estas ĉar "ĝi inkluzivas ankaŭ la ekstermado de samseksemuloj, ciganoj, handikapuloj kaj kelkaj aliaj malplimultoj". Intervjuo en Haaretz kin Little "La ekzekutisto interesas min pli ol la viktimo", la 28an de majo 2008 (hebrea)

La privata vivo de Aue estas priskribita tre detale. Aue, samseksemulo, kiu tre detale priskribas siajn rilatojn kun viroj, ankaŭ atestas al si ke li havis inceston kun sia fratino. Dum la kurso de la libro, Aue faras multajn krimojn, aldone al sia partopreno en la mortigoj ene de la SDA. Interalie, Aue mortigas unu el siaj amantoj, lian plej bonan amikon kaj ŝajne lian patrinon kaj duonpatron.

La libro, kiu longas proksimume 900 paĝojn en la originala lingvo, estis publikigita en Francio en 2006 kaj estis komerca kaj kritika sukceso. En la unuaj ses semajnoj post ĝia publikigo, la libro vendis 280,000 ekzemplerojn en Francio. En 2006, la libro gajnis la Goncourt Premion same kiel la "Grandan Premion por la Romano de la Franca Akademio".

Kune kun la multaj laŭdoj kiujn ricevis la libro, kiu eĉ estis nomita "la unua granda romano de la 21-a jarcento" kaj la komparo de sia aŭtoro al kelkaj el la plej grandaj verkistoj en la historio, la libro ricevis severan kritikon pro la elekto priskribi la okazaĵojn tra la okuloj de la ekzekutisto, kaj pro multaj historiaj kaj faktaj eraroj. 

La franc-germana historiisto Peter Stetler akuzis Little-n je manko de kompreno de germana kulturo dum la milito rezulte de la multaj malglataĵoj, kaj nomis la libron "simila al Holivuda-filmo en kiu aperas nazioj kiuj parolas la anglan kaj faras dialogon plenan de banalaĵoj... ofte groteska, foje malallogema kaj tormentanta, kaj eĉ ne iomete ridinda." Peter Stetler, Ripley im Land der Shoah, la 29an de oktobro 2006, Tagusspiegel Pli ol kelkaj kritikistoj kritikis la romanon por ĝia hedonisma ruliĝado en perforto, seksumado, murdo kaj mortigado kaj difinis ĝin, interalie, kiel "pseŭdo-intelektan, kaj BDSM-an fikcion". Multaj aliaj recenzoj en tiu ĉi vejno, precipe en la germana gazetaro, troveblas (citita) ĉi tie. Aliaj kritikoj alfrontis kio estis perceptita fare de iliaj verkistoj kiel la samtempa adopto de la koncepto de la banaleco de malico, kaj la apero de Aue kiel ordinara persono kaptita en nekutimaj cirkonstancoj kaj lia priskribo kiel escepta kaj unika kazo, kio estas motivita de liaj murdaj internaj impulsoj. la recenzo de Irish Redish en Die Zeit. ( Vidu ĉi tie )

Israela verkisto Amos Oz kritikis la libron, asertante ke ĝi ne estas originala, kaj ke la ĉefideo en ĝi estas prenita de "Eichmann en Jerusalemo" fare de Hannah Arendt, sed male al Eichmann de Arendt, kiu laŭsupoze estas "ĉiu viro", La heroo de Little estas psikopato. Oz ankaŭ asertis ke tio estas "banaligo de la holokaŭsto", kaj ke la libro estas "enamiĝinte kun malico". Amos Oz sur la "Kindness of Grace" blogo de Kinneret, Zamoro, Dvir

La nomo de la verko, "La Bonkoremulinoj", estas menciita nur en la lasta paragrafo, en kiu la verkisto referencas al la greka tragedio Koeforoj (greke Χοηφόροι) en la trilogio Orestiado de Esĥilo, en kiu la diinoj Erinioj, venĝeme persekutas Oreston, la ĉefheroo, post kiam li murdis sian patrinon.

La romano estis tradukita en diversajn lingvojn, inkluzive de la angla (Publikigita fare de Harper kaj Collins, 2008). Pro la polemiko, kiu estiĝis en landoj, kie la libro estis eldonita, la eldono de la libro estis akompanata kun akompananta eldono  nomita "La Polemiko", en kiu la aŭtoro respondis la kritikon ke la libro ricevis.

 Fontoj 


 Gates, David (March 5, 2009). The Monster in the Mirror. The New York Times. Retrieved on 2010-09-24.








 Grossman, Lev (Mar. 19, 2009). The Good Soldier. Time. Retrieved on 2009-04-25.



 Lasdun, James (February 28, 2009). The exoticism of evil. The Guardian. Retrieved on 2009-08-18.




 Schuessler, Jennifer (March 21, 2009). Writing with the Devil. The New York Times. Retrieved on 2010-09-24.









 Por plia legado 

 Clément, Murielle Lucie (editor), Les Bienveillantes de Jonathan Littell. Open Book Publishers. (2009) .
 Golsan, Richard J., Suleiman, Susan R., Suite Française and Les Bienveillantes, Two Literary "Exceptions" : A Conversation, Contemporary French and Francophone Studies, vol. 12, no 3 (2008), pp. 321–330
 Golsan, Richard J., (editor), Watts, Philip (editor)., Literature and History: Around "Suite Française" and "Les Bienveillantes", Yale French Studies, Number 121 (2012) 
 Hussey, Andrew (February 27, 2009). The Kindly Ones, By Jonathan Littell, translated by Charlotte Mandell. The Independent. Retrieved on 2009-04-21.
 Hussey, Andrew (December 11, 2006). Guilty pleasures. New Statesman. Retrieved on 2010-09-24.
 Lemonier, Marc, Les Bienveillantes décryptées. Le Pré aux Clercs. (2007) .
 Littell, Jonathan, (November 13, 2006). Lettres de Jonathan Littell à ses traducteurs. Retrieved on 2009-04-24
 Mandell, Charlotte, (March 14, 2009). Living Inside The Kindly Ones. Beatrice.com. Retrieved on 2009-04-24
 Razinsky, Liran, History, Excess and Testimony in Jonathan Littell’s Les Bienveillantes, French Forum, vol. 33, no 3 (Autumn 2008), pp. 69–87
 Razinsky, Liran (editor), Barjonet, Aurélie (Editor), Writing the Holocaust Today: Critical Perspectives on Jonathan Littell's The Kindly Ones. Rodopi. (2012) 
 Moyn, Samuel (March 4, 2009). A Nazi Zelig: Jonathan Littell's The Kindly Ones. The Nation. Retrieved on 2009-04-21.
 Suleiman, Susan Rubin, When the Perpetrator Becomes a Reliable Witness of the Holocaust : On Jonathan Littell's Les Bienveillantes, New German Critique, vol. 36, no 1 (2009), pp. 1–19
 Suleiman, Susan Rubin (March 15, 2009). Raising Hell. The Boston Globe. Retrieved on 2011-06-20.
 Theweleit, Klaus, On the German Reaction to Jonathan Littell's Les Bienveillantes, New German Critique, vol. 36, no 1 (2009), pp. 21–34

 Referencoj 

 Eksteraj ligiloj 

 Oficiala blogo
 Informo sur la Frankfurter Allgemeine retejo (en la germana)

Kategorio:Romanoj pri la Dua Mondmilito
Kategorio:Romanoj pri Holokaŭsto
Kategorio:Historiaj romanoj
Kategorio:Libroj aperintaj en 2006
Kategorio:Francaj romanoj