Arkeogenetiko

La arkeogenetiko, vorto inventita de la brita arkeologo  Colin Renfrew, estas la aplikado de molekulaj teknikoj de homa genetiko al la studo de la homa pasinteco, tio estas:

 La analizo de malnova DNA trovita en arkeologiaj restaĵoj ;
 La analizo de la DNA de la modernaj loĝantaroj (inkluzive de la homaj kaj la hejmaj bestaj specioj) kun la celo studi la homan pasintecon kaj la genetikan heredon de la homa interago kun la biosfero ;
 La apliko de statistikaj metodoj al arkeologiaj datumoj.

La sama vorto estis uzita de Antonio Amorim (1999) kaj difinita kiel "la atingo kaj la interpreto de la pruvo [genetika] de la historio de la homo". 

Arkeogenetiko  povas esti apogita de paleogenetiko en sia laboro de enketo. 

Arkeogenetiko havas sian originon en la studo de la homaj sangaj grupoj. Ekde la jaroj 1960, Luca Cavalli-Sforza uzis klasikajn genetikajn markilojn por ekzameni la antaŭhistorian loĝantaron de Eŭropo, kiu kondukis al la eldono de lia libro The History and Geography of Human Genes en 1994.

De tiam, ankaŭ la genetika historio de niaj ĉefaj hejmaj plantoj, ekzemple tritiko, rizo kaj maizo, kaj de la bestoj, ekzemple bovinoj, kaprinoj, porkoj kaj ĉevaloj, estis analizita. 

 Disvolviĝoj 
La arkeogenetiko povas helpi al la malkovro de la deveno kaj la geografia distribuo de la parolaj lingvoj de la prahistoriaj loĝantaroj kaj helpi la arkeologojn por respondi al la demandoj koncerne la influon de la demografia kresko. Danke al diversaj teknikoj de la genetiko, tiu ĉi fako povas evidentigi ekzemple la migrajn fluojn aŭ ankaŭ fortajn ŝanĝojn (kreskon aŭ malkreskon) de la loĝantaroj.
Kategorio:Arkeologia esplormetodo