La Sesopo

La Sesopo () estas nomo kiun la kritikisto Henri Colette donis al grupo de ses junaj komponistoj de Montparnasse. La nomo estis inspirita de la rusa grupo nomata kvinopo. Oni kutime konsideras la muzikon de tiuj komponistoj kiel defio al Vagnerismo kaj Impresionismo.

 La konstitueco 
La grupanoj oficiale estis:

 Georges Auric (1899-1983)
 Louis Durey (1888-1979)
 Arthur Honegger (1892-1955)
 Darius Milhaud (1892-1974)
 Francis Poulenc (1899-1963)
 Germaine Tailleferre (1892-1983)

Multaj aliaj havis parton en la agado de la grupo kaj la plej famaj inter ili estis Erik Satie, Jean Cocteau kaj Jean Wiener.

 Preludo: La Novaj Junuloj 
En 1917, kiam multaj teatroj kaj koncertejoj estis fermitaj pro la milito, Blaise Sander kaj la pentristo Moise Kisling decidis organizi koncerton ĉe 6 Huygens strato, la studio de la pentristo Emile Lejean. En honoro de tiu okazaĵo, la muroj de la studio estis kovritaj per kanvasoj fare de Picasso, Matisse, Léger, Modigliani kaj aliaj. La muziko en la koncerto estis de Sati, Honegger, Auric kaj Durey. Supozeble tiu koncerto donis al Eric Satie la ideon kunveni grupon de komponistoj ĉirkaŭ li, por esti konata kiel "la novaj junularoj", anoncante la "sesopo".

 La sesopo 
Laŭ Milhaud: „Colette elektis ses nomojn tute arbitre, Auric , Dora, Honegger, Poulenc, Tailleferre kaj mi, simple ĉar ni konis unu la alian, ni estis amikoj kaj aperis en la samaj muzikspektakloj, kaj ne gravis, ke ĉiu el ni tute havis malsamajn temperamentojn kaj personecoj ol tiuj de la aliaj! Auric kaj Poulenc estis fidelaj al la ideoj de Cocteau, Hunger estis altirita de la germana romantismo, kaj mi estis altirita de mediteranea liriko!"   Ivry 1996

Sed tio estas nur unu interpreto de la originoj de la Sesopo: aliaj verkistoj, kiel Ornella Volta, emfazintis la manovrojn de Jean Cocteau por iĝi la gvidanto de avangarda grupo dediĉita al muziko, kiel la kubismaj kaj superrealismaj grupoj. Tio estis aperinta en la vidaj artoj kiuj ekis mallonge antaŭe. Do kun Picasso, Apollinaire kaj André Breton kiel ĉefaj reprezentantoj. La fakto, ke Satie forlasis la "Novan Junularon" malpli ol jaron post la fondo de la grupo estis "donaco el la ĉielo", kiu plenumis la deziron kaj ambicion de Cocteau: lia Le Coq et l'Arlequin de 1918 estis mejloŝtono por tio.

Post la Unua Mondmilito, Jean Cocteau kaj la sesopo komencis pli kaj pli umi ĉe trinkejo nomita "La Virbovo sur la Tegmento", kies etoso donis inspiron al Milhaud verki sian faman baleton samnome (Le bœuf sur le toit op. 58, orkestrofantazio). Dum la malferma vespero, la pianisto Jean Wiener ludis plezuroaĵojn de George Gerŝŭin kaj Vincent Youmans, kaj Cocteau kaj Milhaud akompanis lin per perkutado. Inter la ĉeestantoj estis la rusa iniciatinto Sergej Djagilev, Pablo Picasso, kinreĝisoro René Clair, kantisto Jane Bathori kaj Maurice Chevalier.

La grupo estis oficiale inaŭgurita en januaro 1920 en serio de du artikoloj verkitaj fare de la franca muzikrecenzisto kaj komponisto Henri Colette en la franca revuo "Comédie". Ŝajne estis klare kaj evidente, ke Cocteau estis malantaŭ tiuj artikoloj, sed la nomo por la grupo estis elektita de Colette, kiu decidis kompari la "sesopo" kun la rusa "kvinopo".

La grupo publikigis komunan albumon de kunmetaĵoj por piano (la fama "Albumo de la sesopo"). Kvin membroj de la grupo ankaŭ kunlaboris verkante la muzikon por Les Mariés de La Tour Eiffel de Cocteau (La geedziĝantoj ĉe la Eiffel-turo), kiu estis produktita fare de la sveda baletkompanio, rivalo de la rusa baleto. Cocteau unue ofertis la projekton al Auric, sed ĉar Auric ne estis sufiĉe rapida en kompletigado de la muziko laŭ la postuloj de la provludhoraro, Cocteau elektis dividi la pecon inter la aliaj membroj de la Sesopo. Durey, kiu ne estis en Parizo tiutempe, ne partoprenis. La premiero kaŭzis publikan skandalon, konkurante kun tiu de "La konsekro de la printempo" de Stravinski, kelkajn jarojn antaŭe. Tamen, la baleto restis en la repertuaro de la trupo dum la 1920-aj jaroj.

Ne estus ĝuste diri ke la "geedziĝantoj ĉe la Eiffel-Turo" markis la "finon de la sesopo", ĉar Durey ĉeestis ĉe ĉiu koncerto kaj ĉiu alia okazaĵoj por marki la datrevenon de la fondo de la grupo. La sesopo neniam ĉesis ekzisti, ĝiaj membroj simple turnis ĉiun al sia propra aparta kaj unika vojo, vojoj kiujn ili deklaris ekde la komenco.

 Eksteraj ligiloj 

 Vidu ankaŭ 
 Kvinopo

 Referencoj 

Kategorio:Muziko en la 20-a jarcento