Villahán

Villahán [biljaAN] estas municipo en la sudoriento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko El Cerrato. La loknomo Villahán estas etimologie komprenebla kiel Bieno aŭ Vilao de Fanio, alude al iama praloĝanto.

 Geografio 
250ra|eta|maldekstra|La preĝejo.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 31,02 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 95 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 500 loĝantojn el la 1950-aj jaroj. Ĝi distas 43 km de Palencio, provinca ĉefurbo.

La municipa teritorio limas norde kun la municipo Palenzuela; nordokcidente kun Quintana del Puente; oriente kun Herrera de Valdecañas; kaj sude kun Tabanera de Cerrato; ĉiuj el la provinco Palencio. Oriente tamen ĝi limas kun Peral de Arlanza, municipo kiu apartenas al la provinco Burgoso.

 Historio 
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. La loknomo Villahán estas etimologie komprenebla kiel Bieno aŭ Vilao de Fanio, alude al iama praloĝanto, nome “Fanius” poste “Hanni” kaj poste “Han”.

En la 10-a jarcento Villafán apartenis al la komunumaro "alfoz" de Palenzuela, de la Graflando Kastilio kun aliaj nun senhomejoj najbaraj kiel Castillejos, Quintanilla Albilla, ktp. Post unu jarcento ĉe Villafán estis monaĥejo. En la 13-a jarcento Villa Han apartenis eklezie al Palenzuela kaj Burgoso. Meze de la 14-a jarcento Villahán estis de Palenzuela, kiu siavice apartenis al la reĝino Maria de Portugalio, patrino de la reĝo Petro la 1-a de Kastilio. Meze de la 16-a jarcento estis senjoro de Villahán de Palenzuela Luis Ossorio, frato de Doña Inés kaj en 1675 la Admiralo Enríquez.

En tiu epoko okazis jura proceso inter la dukino de Alba kaj la grafo de Benavente pro la posedo de Villahán, kaj tiu lasta menciito estis la administristo de la loko. En 1777 estis rekonstruita la iama preĝejo de Sankta Andreo.

 Aktualo 
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kolombejoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo.

 Vidu ankaŭ 
 Municipoj de la provinco Palencio

 Notoj 

Kategorio:Municipoj de Palencio