Gaston Paris

Gaston PARIS (naskiĝinta la  en Avenay-Val-d'Or, mortinta la  en Cannes) estis franca lingvisto kaj membro de la Franca Akademio ekde 1896.

 Vivo 
Estante disĉiplo de la Skolo de Chartres li profesoris pri latinidaj lingvoj ĉe Kolegio de Francio. Li iĝis ano de Akademio de Surskriboj kaj Beletro de Francio en 1876. Paris fondis "Revue critique" 1865 kaj "Revue historique". Li specialiĝis ne nur pri studoj romanistikaj sed ankaŭ pri efika lernigado de la latinida lingvaro. Du fojojn li ricevis la grandan Gobert-premion ĉe Akademio de Surskriboj: en 1866 pro la verko Histoire poétique de Charlemagne kaj en 1872 post publikigo de Vie de saint Alexis.

Kune kun aliaj li tradukis la fundamenton verkon de Friedrich Diez Grammatik der romanischen Sprachen (Bonn 1836-1838). Li ankaŭ nomumitis administranto de Franca Kolegio. Post elekto je Franca Akademio por posteuli Louis Pasteur li akceptitis fare de Joseph Bertrand (en la 28.1.1897) kaj eklaboris ĉe Commission du Dictionnaire.

 Verkoj 
 1862: Étude sur le rôle de l’accent latin dans la langue française, thèse d’École des Chartes
 1865: De pseudo Turpino. Histoire poétique de Charlemagne (disertaĵo)
 1866: Lettre à Léon Gautier sur la versification latine rythmique
 1869: Leçon d’ouverture du cours de grammaire historique de la langue française professé à la Sorbonne en 1868
 1872: La vie de saint Alexis, poème du XIe siècle, et renouvellement des XIIe, XIIIe, et XIVe siècles
 1873: Dissertation critique sur le poème latin du Ligurinus attribué à Gunther
 1875: Les plus anciens monuments de la langue française. Le petit Poucet et la Grande Ourse. Chansons du XVe siècle
 1876Les miracles de Notre-Dame
 1885: La poésie au Moyen Âge (du volumoj)
 1887: Extraits de la Chanson de Roland
 1888: La littérature française au Moyen Âge. Manuel d’ancien Français, tome Ier
 1893: Jaufré Rudel. La légende de Saladin. Les faits épigraphiques ou paléographiques allégués en preuve d’une altération ancienne du C latin
 1894: Tristan et Iseut. Le haut enseignement historique et philologique en France
 1895: La légende de Pépin le Bref
 1896: Bele Aaliz. Penseurs et poètes
 1897: Jean, sire de Joinville. L’anneau de la morte, histoire d’une légende
 1899: La littérature normande avant l’annexion (912-1204)
 1900: Les danseurs maudits, légende allemande du XIIe siècle. Poètes et légendes du Moyen Âge. Le roman du comte de Toulouse. Orson de Beauvais, chanson de geste du XIIe siècle
 1901: François Villon
 1903: Légendes du Moyen Âge (postmorta publikiĝo)

 Literaturo 
 Ursula Bähler, Gaston Paris et la philologie romane (= Publications romanes et françaises. Vol. 234). Droz, Genf 2004, ISBN 2-600-00868-3.
 Jürgen Storost: Gaston Paris. Ĉe: Jürgen Storost: 300 Jahre romanische Sprachen und Literaturen an der Berliner Akademie der Wissenschaften (=Berliner Beiträge zur Wissenschaftsgeschichte. Vol. 4). Band 1. Lang, Frankfurt am Main k.a. 2000, ISBN 3-631-38312-6, p. 247-256
 Jürgen Storost: Paul Meyer, Hugo Schuchardt, Jean Pierre Rousselot, Graziadio Isaia Ascoli, Gaston Paris, Jules Giliéron, Charles du Tourtoulon. (=Abhandlungen zur Sprache und Literatur. Vol. 172). Romanistischer Verlag, Bonn 2008, ISBN 978-3-86143-181-7, p. 124-168.

 Eksteraj ligiloj 

 Prezento ĉe la paĝaro de Franca Akademio

Kategorio:Franca Akademio
Kategorio:Francaj romanistoj
Kategorio:Francaj filologoj
Kategorio:Francaj profesoroj