La sunsubiro de idoloj

Nietzsche kritikas religion kaj aparte kristanismon, kiu "pere de la koncepto 'morala monda ordo' daŭre infektadas la senkulpecon de la iĝado per 'puno' kaj 'kulpo'". Li mallaŭdas la tiaman germanan kulturon kiel nerafinitan, dekadencan kaj neniisman, kaj ŝlosilajn francajn, britajn kaj italajn kulturajn figurojn, kiuj reprezentas similajn tendencojn. Kontraste al tiuj markitaj reprezentantoj de kultura dekadenco, Nietzsche laŭdas figurojn kiel Cezaro, Napoleono, Goethe, Tucidido kaj la Sofistoj kiel pli sanaj kaj pli fortaj tipoj. La libro asertas, ke la transvalorigo de ĉiuj valoroj kiel fina kaj plej grava projekto d Nietzsche, kaj havigas rigardon al Antikveco en la romianoj kiel supereco super la antikvaj grekoj, kvankam nur en la kampo de la literaturo.

La libro estas dividita en dek du sekciojn:
 Prefaco.
 Maksimoj kaj sagoj.
 La problemo de Sokrato.
 Racio en filozofio.
 Kiel la "Vera Mondo" finfine iĝas fikcio.
 Moralo kiel kontraŭnaturo.
 La kvar eraregoj.
 La 'progresantoj' de la homaro.
 Kio mankas al la germanoj?
 Kvereloj de frua homo.
 Kion mi ŝuldas al la antikvuloj.
 La martelo parolas.

 Notoj 

Kategorio:Filozofiaj konceptoj
Kategorio:Friedrich Nietzsche
Kategorio:Filologio
Kategorio:Verkoj de Friedrich Nietzsche
Kategorio:Kritiko al kristanismo
Kategorio:Verkoj de 1889