Kontraŭreĝo

Kontraŭreĝo (latine: Contrarex) estis kontraŭkandidato de laŭleĝe reganta reĝo, pro sekvoj de surtronigaj disputoj aŭ politika opozicio.

La kontraŭreĝoj plej ofte aperas en balotemaj monarkioj. En heredemaj monarkioj la kontraŭreĝo ofte aperis post formorto de la reganta  dinastio, kiam postulis la tronon kelke da kandidatoj, dum kio kutime tiuj ĉi kandidatoj estas markitaj kiel pretendento. Kelkaj kontraŭreĝoj sukcesis en sia klopodo kaj ili fariĝis laŭleĝaj reĝoj, ekzemple Konrado la 3-a aŭ Frederiko la 2-a, ĉe la aliaj ilia posteno estas kazo de diskutoj (Henriko la Kverelanto).

La kontraŭreĝoj plej ofte aperis en Sankta Romia Imperio, kie tiu ĉi aperaĵo mallarĝe koneksis kun kontraŭpapoj, kiam la imperiestroj ofte nomumis kontraŭpapojn kaj male la papoj kronis la kontraŭreĝon. Sed la kontraŭreĝoj aperis ankaŭ en Pollando, Francio kaj Anglio.

 Ĉeĥaj kontraŭreĝoj 
Matiaso Korvino (1469–1490), kontraŭ Jiří z Poděbrad
Karolo Albreĥto Bavaria (1741–1743), kontraŭ Maria Tereza

 Kontraŭreĝoj de Sankta Romia Imperio 
Arnulfo de Bavario
Rudolfo de Ŝvabio
Filipo de Ŝvabio
Hermano de Luksemburgo
Alfonso la 10-a Kastilia
Frederiko la 1-a Habsburga
Henriko Raspe
Vilhemo la 2-a Holanda

 Kontraŭreĝoj de Anglio 
Vilhelmo la 1-a (Anglio) kaj Harald la 3-a (Norvegio) kontraŭ Harold la 2-a (Anglio)
Ludoviko la 8-a (Francio) kontraŭ Johano Sentera.

 Kontraŭreĝoj de Hispanio 
 Karolo la 6-a (Sankta Romia Imperio) kontraŭ Filipo la 5-a (Hispanio)
 Karlo Maria Isidro de Burbono kontraŭ Isabel la 2-a (Hispanio)

Vidu ankaŭ
 Kontraŭpapo


Kategorio:Regantoj