Eeva Kilpi

Eeva KILPI (naskiĝinta 18-a de februaro 1928 en Hiitola) estas finna verkisto. Ŝi verkis 32 librojn, el kiuj parto estas prozolibroj kaj parto poemlibroj. Ŝiaj libroj estas tradukitaj al almenaŭ 20 lingvoj. En 1959 Eeva Kilpi fariĝis libera verkisto. En sia romanoj ŝi multe rakontas pri perditaj areoj kaj pri vivo de iliaj loĝintoj en nova loĝareo. Ŝi estas ankaŭ apoganto de redono de la areoj. Ŝi skribis ankaŭ pri naturamrilato de homo, speciale de virino. Ŝi estas medikonservanto kaj feministo. Ŝiaj libroj inkludas ankaŭ erotikajn ecojn.

 Verkado 
Laŭ Eva Kilpi mem, ŝia verkado temigas tri ĉefajn temojn: Karelianismo (ŝia ligo al ŝia indiĝena regiono), homaj rilatoj, kaj naturo.

 Karelianismo 
Karelianismo - la afineco por la finna regiono de Karelio kaj la amo por ĝiaj kulturo kaj pejzaĝoj - ludas multe pli gravan rolon en la fikcio kiun Kilpi skribis ol ĝi faras en ŝia poezio. Plejparte, en siaj libroj "La sorĉistino-seruro", "Vivo tien kaj reen" kaj "Evakuita el la vivo", la aŭtoro referencas al la perdo de Karelio, al la sekvoj de tiu ĉi perdo sur la kultura kaj nacia identeco de la finnoj, kaj al la revoj pri renovigita reveno de la perdita lando de sopiro al la sino de Finnlando. La tri memuaroj de la aŭtoro - La Periodo de la Vintra Milito (1989), La Intertempa Paco, la Periodo de Sopiro (1990), kaj La Periodo de la Konsuma Milito (1993) - efektive ŝvebas sur la limon inter romano kaj aŭtobiografio, kaj la trilogio kiun ili kreas estas akompanita kiel la postaj apendicoj (10 apendicoj), kiun la aŭtoro rakontas pri sia frua infanaĝo en Karelio antaŭ la eksplodo de la Dua Mondmilito. Kvankam en la poeziokolektoj de Kilpi Karelianism ne estas reprezentita grandskale kaj sisteme kiel prozo, en kelkaj el ŝiaj poemoj kiuj rilatas al la politika situacio en la orienta najbaro de Finnlando, la klara malamikeco de la poeto trovas akran kaj malakran esprimon direkte al la singarda, ĝis la punkto de submetiĝemo, politikon kiun Finnlando adoptis en la dua duono de la 20-a jarcento al Sovetunio, kaj poste al Rusio.

 Homaj rilatoj 
La profunda studo de Kilpi de homaj rilatoj kaj ilia kvalito estas dividita en plurajn areojn de intereso: soleco, viraj-inaj rilatoj, gepatreco, la ligoj de la vivantoj kun la mortintoj, kaj pli. La poeto ofte parolas kaj malkaŝas sian personan mondon, sed malgraŭ tio ŝia poezio ne estas nur konfesia. Multaj el ŝiaj poemoj rilatas al rilatoj, de kiuj multaj legantoj povos lerni kiel kaj kie ligoj povas esti direktitaj. Ĉi tiuj poemoj instruas homon kaj pri aliaj kaj pri si mem. La soleco, kiu ofte okupas homojn, precipe en modernaj tempoj kaj en la hodiaŭa fremdiĝinta medio, ĉeestas en multoblaj kuntekstoj en tiuj poemoj, kaj estas ofte perceptata kiel konstanta ekzisteca sento kaj ne nur rezulto de malkonekto de aliaj. Kilpi priskribas la evoluon de soleco dum vivo kiel parton de la evoluo de la individuo ĝenerale: la soleco de serĉado de partnero aŭ amiko ŝanĝas sian vizaĝon kiam ĝi cedas al la soleco kiu devenas de funebro kaj sopiro pri iu kiu foriris kaj neniam revenos, kaj soleco revenas kaj ŝanĝas sian naturon kiam ĝi devenas de vivo mem kaj apartigo. Malgraŭ la malĝojo kaj malĝojo asociitaj kun soleco, la plej multaj el la poemoj de soleco de Kilpi tute ne estas funebraj aŭ deprimaj, eble ĉar ili kongruas kun la percepto de la poeto ke persono havas neniun eskapon de absoluta lojaleco al si mem se li volas esti honesta kun aliaj kaj konvene plenumi sian rolon sur la tero. La soleco kiu kreas devenas precipe de sia nekonformismo kaj malemo fari humiligajn kompromisojn sur la emocia nivelo, sed en la sento de soleco, la naturo rivelas sin kiel komforta kaj lojala partnero kiu multe mildigas la tristecon de soleco.
La kombinaĵo de la konsekvenca maniero de Kilpi vidi sin kiel pensanta kaj liberigita persono kaj ŝia inklino ekzameni ŝian virinecon unue kaj ĉefe laŭ tiu vido foje estis nomita feminisma aŭ humanisma perspektivo. Observante sin kaj tiujn ĉirkaŭ ŝi, ŝi sukcesas krei staton de miro, lernado, kaj instruado al siaj legantoj pri tio, kion ŝi nomas, kun la miksaĵo de humuro kaj seriozeco kiu karakterizas ŝian verkadon kiel tutaĵo, "la animo de serĝento-majoro". Kaj viroj kaj virinoj egale luktas en sia soleco kaj ofte igas ilin mistrakti tiujn ĉirkaŭ ili. En la poezio de Kilpi, tiu povo de animo estas troigita ĝis absurdo. Tamen, la ironia, iomete humura mempercepto ne kaŝas la ĉefan punkton, la honesta kaj rekta opinio de la poeto pri la temo de ŝia skribo: ĉar la baza homaro ne devas rezigni pri sia tempo, se eĉ ne estas io de sia tempo, se ne estas sola en la kompanio de la mizeraj animoj de frustritaj serĝentoj. Aliaj, kio signifas esti ĉirkaŭ homoj, kiuj faras sian vivon mizera.

En la kadro de tiu baza homaro, neniam ekzistas en Eva Kilpi defetisma rezigno de la graco de amo, eĉ ne per konscio pri la limigoj de la amanto. La kreinto vidas amon kiel primara eliksiro de vivo kaj pocio kiu plue riĉigas kreivon. Amo en ĉi tiu poezio tute ne estas senmova emocio, sed prefere ripetiĝanta evento, kiu akrigas la komprenojn de homo pri si mem, pri aliaj, kaj eĉ pri sia lingvo. Malgraŭ la multaj amantoj, kiujn mencias la poeto – en unu el la poemoj ili estas ĝuste tridek ses – ĉiu homo, kiu eniras la korpon kaj la koron, estas ĉiukaze homo, al kiu ricevis la benitan ŝancon lasi sian unikan markon sur la privata rakonto de la alia persono. Tamen la bezono de kontakto kun aliaj kaj de kaj emocia kaj fizika ligo ne blindigas la poeton: malgraŭ la neceso de kontakto kaj ligo, ŝi ne ĉesas ekzameni per sobra kaj pensema okulo la tute malsamajn bezonojn, kiujn homoj, viroj kaj virinoj, havas kiam ili alproksimiĝas unu al la alia. Eblas, ke la absoluta libereco, kiun la aŭtoro permesas al si preni en sia verkado, ne devenas nur el la naturo de tolerema finna socio, kiu ĝenerale akceptas la ideojn de Kilpi kun intereso kaj entuziasmo kaj eĥas ilin. Estas racie supozi, ke parto de tiu libereco baziĝas sur la konscio de la poeto, ke la potenco de sonĝo foje superas la kontentigon de ĝia plenumo, ke la potenco de deziro estas preskaŭ ĉiam pli intensa ol ĝia plenumo, kaj ke la sopiro enhavita en altiro estas nedisigebla parto de la magio de la ago de amo. Erotiko tiel aperas en la poezio de Kilpi kiel bela ambesto, kiu donas potencon al sia posedanto kaj subestas la ekziston de la poeto, kiu vidas sin kiel iu kiu estas "naskita el tiu kuniĝo kiel arbarbesto,/ libera sed en danĝero de formorto. " En la verko de Eva Kilpie, poeto de "Granda Amo,/ Grandaj Piedsignoj", erotismo, tiu besto de amo, estas ankaŭ unu el la multaj ŝancoj donitaj al homo por montri parte kalkulitan malavarecon al aliaj. Malavareco kiel vivmaniero estas esprimita en la pensoj de Kilpi kaj en multaj el ŝiaj lingvaj esprimoj: same kiel en slango, en la poezio de la finna poeto la virino "donas", sed eĉ tiel ŝi ne permesas al viroj posedi ŝian animon kaj certe ne permesas, ke ili humiligu ŝin. La kantoj de la fianĉino parolas kondamne al milito, sed samtempe ili ankaŭ atestas pri la granda donaco, kiun virino kapablas doni, laŭ la poeto, kaj ne kiel seksa sklavino: la virino donas kaj donacas sian korpon kaj sian korpon por krei novan vivon, ŝi donacas sian seksecon al viro kaj ebligas al la homa raso daŭrigi sian ekziston. Pro sia funkcio, ĝi estas la plej bona armilo kontraŭ militoj, ĉar pli ol ĉio alia ĝi reprezentas la vivon, la vivovolon de la vivo kaj ĝian fruktodonan potencon de renovigo. Tamen, por virinoj kaj viroj, ekzistas multaj manieroj esti malavara krom fizika sindonemo kaj kreado de nova vivo, kaj malavareco kiel vivmaniero ne estas limigita en loko, tempo aŭ maniero.

Kun la sama malavareco kun kiu Kilpi vivas sian vivon kaj skribas sian poezion, la poeto ankaŭ proponas fidindajn informojn al siaj legantoj koncerne ŝiajn kuraĝajn manierojn trakti maljunecon. Ĉi tiu poezio temas ne nur pri la maljuniĝo de la verkistino mem, sed ankaŭ pri la maljuniĝo de ŝia kunulo, kiu en kelkaj poemoj jam mortis, kaj ankaŭ pri la maljuniĝo de ŝia patrino. Kilpi konkludas kun plena honesteco kaj sen preteksto, ke la maljuniĝo de aliaj ne nepre faciligas al homo trakti sian propran maljuniĝon: estas klare, ke tio ne estas procezo de preparado kaj alĝustigo, kaj la konscio pri la degenero asociita kun maljuniĝo nur intensigas la timon pri ĝi kaj foje ankaŭ pliigas la sopiron al la sopirata morto. La percepto de relativeco kaj konservado de certa grado de humuro tamen helpas homon trakti ĉi tiun malfacilan kaj sobran situacion. Alia kompreno, kiu helpas la artiston trakti ŝian vivon kaj ĝian finon digne, estas akcepto de la maniero de la mondo, neniel kun ĝiaj maljustoj pri kiuj homoj respondecas - indiferenteco, avideco, malestimo por homa vivo, malsato, milito kaj detruo - sed kun morto, de kiu ne ekzistas eskapo, kaj kiu povas esti vidita kiel ŝanco rekonekti kun jam forpasintaj amikoj kaj esti amata de la forpasinta naturo. Rigardante antaŭen, evidentiĝas, ke maljuneco reportas al homo la spertojn de infanaĝo, kaj Kilpi lerte uzas ĉi tiun fakton por diri al siaj legantoj, ke ankaŭ ilia tempo venos. Kune kun tiu ĉi aserto, la poeto postulas de siaj legantoj moralan konduton, bazan homaron kaj taŭgan traktadon de aliaj: "La maljuneco estas destinita al ni/ por kompreni nian infanaĝon,/ por kompreni, kion signifas fali senhelpa// en la manojn de tiuj/ kies potenco superas la nian."

La larĝa amplekso de kompleksaj homaj rilatoj, kiujn la poeto diskutas, inkludas ne nur rilatojn inter viroj kaj virinoj. Kune kun ŝia fokuso sur edzeca vivo, la malfacilaĵoj de fraŭlaj ​​homoj, kaj la rilatoj kiujn ŝi havis kun amantoj, Kilfi ankaŭ ofte skribas pri gepatro-infanaj rilatoj, geavo-nepo rilatoj, kaj amikecoj. Ŝia skribo estas homa kaj varma, kvankam estas pli ol sugesto de ironio en ĝi. Tamen, kvankam ironio estas unu el la plej elstaraj karakterizaĵoj de tiu skribo, male al kelkaj el ŝiaj finnaj kolegoj, Kilpi ne emas gliti en cinikismon eĉ kiam ŝiaj deklaroj elstaras en dolore sobra realismo.

 Naturo (poezio) 
La tria okupo kiu maltrankviligas la poeton en kaj ŝia vivo kaj ŝia poezio, naturo, estas unu el la ĉeftemoj-objektoj de ŝia amo, ŝia zorgo, kaj ŝia kreaĵo. Ŝajnas, ke ne estas pli grava mesaĝo, laŭ la opinio de la aŭtoro, ol tio, kion Kilfi provas transdoni al siaj legantoj. La ekologia konscio de la kreinto ne estas moda kaj supraĵa verda ideologio, sed koncepto bazita sur vivo en kaj proksima al naturo en Finnlando.
La naturpoemoj de Eva Kilpi ne estas lirikaj poemoj. Ili ne plibeligas la naturon, kvankam foje oni povas trovi en ili personigon de plantoj kaj bestoj. En la naturpoezio de Kilpi, la referenco al la granda, la pensema, kaj la esenca estas neniel interpretita kiel donante la rajton malestimi aŭ preni malpeze la malgrandan, la simplan, kaj la malsuperan. La kreinto opinias, ke devus ekzisti baza egaleco de rajtoj inter ĉiuj vivoj, malgraŭ la amaso da diferencoj kiuj submetas ilin.

La sentemo de la poeto ne estas limigita al ŝi mem kaj al tiuj proksimaj al ŝi, ŝia vigleco al la maljustoj okazantaj en nia mondo permesas al ŝi facile paŝi en la ŝuojn de aliaj, eĉ kiam la objekto de ŝia momenta identigo povas esti musko, moskito aŭ papilio. La ampleksaj ligoj de la poeto kun la besta kaj planta mondo estas ankritaj en realeco, en kiu naturo estas nedisigebla parto de la homa mondo kaj vivo. Kilfi ofte sentas, ke la vivo estis travivita antaŭ longe, kaj tial ŝi ankaŭ estas konvinkita, ke la besta kaj planta mondo konservas scion, kiu estis senfrukta antaŭ ol la homo fariĝis li. La parolo de la poeto tra la buŝoj de bestoj ne devenas de ilia senkulpa kaj infana personigo, sed prefere de profunda konateco kun la mondo de homoj. La profunda ekkompreno pri la vera naturo de la mortontoj igas la poeton foje nei sian ekziston kiel homo kaj eĉ pli identiĝi kun la besta mondo kaj eĉ kun la planta mondo: "Mi ne estas homo./ Mi neniam estis kaj mi ne volas esti./ Mi estas kanto super la netranĉita herbo,/ en la pintoj de abioj ne dehakitaj." Ĉe la koro de la deziro de Kilpi ŝanĝi kaj identigi kun la flaŭro estas la bezono heredi la scion pri bestoj kaj plantoj kaj recikli ekzistantan scion por la avantaĝo de estontaj generacioj. La poeto ne pretendas ĉiam bone kompreni la flaŭron kaj faŭnon, eĉ se la ĉefa mesaĝo de la natura mondo jam estas fiksita en ŝi, sed ŝi opinias, ke observado kaj aŭskultado helpas homon pli bone kompreni sian ĉirkaŭaĵon kaj sin mem: "Tiel malofte ni rigardas bestojn en la okulojn. / La mondo en iliaj okuloj estas pli larĝa ol ĉiuj niaj klarigoj."

En frazoj kiel "Ĉiu vivo estas subjekto./ Tio estas: la centro de ĝia vivo", en sia skribado pri la malfacilaĵoj de infanoj kaj maljunuloj, kaj en sia aktivado kontraŭ besta eksperimentado, Eva Kilfi akrigis la publikan konscion en sia lando pri la sufero de tiuj, kies rajtoj estas tretitaj tago post tago kaj horo post horo. En Finnlando, ŝia poezio estas konsiderita pli mobiliza ol tiu de la plej multaj el ŝiaj samtempuloj, sed tio tute ne malpliigas ĝian profundon, kvalitojn, kaj valoron. El profunda politika kaj socia implikiĝo, la poeto skribas sincere pri kiuj ŝi vidas kiel la dioj de la mondo hodiaŭ kaj kion ŝi pensas pri ili: "Komerco, konkuro, konsumado, armiloj,/ medicino, teknologio, la besta industrio./ La dioj estas multaj/ kaj ili ĉiuj estas malnoblaj." Anstataŭ la pano de la kristana preĝo, "Nia Patro en Ĉielo", Kilpie petegas por ricevi la karakteron kiu laŭsupoze estis ŝia pro esti homo: "Donu al mi mian homaron,/ Donu al mi hodiaŭ/ la moralon kaj etikon/ Por ke mi povu rigardi bestojn en la okulojn."

Kategorio:Finnaj verkistoj
Kategorio:Feministoj