Jalutorovska distrikto (1782-1923)

La Jalutorovska distrikto () estis distrikto de Tobolska gubernio (la Rusia imperio) en 1782–1917 kaj en RSFSR (1918–1923). Ĝia centro estis la urbo Jalutorovsko.

 Historio 
eta|maldekstre|Rivero Tobolo en Jalutorovska distrikto, 1912.

Jalutorovska distrikto estis establita en 1782 kadre de Tobolska provinco () de Tobolska ĉefgubernio (). Post malfondo de Tobolska ĉefgubernio en 1796, ĝi estis parto de Tobolska gubernio ().

 Konsisto je 1781–1784 
En registro farita en 1781–1784 oni listigas jenajn setlejojn:
 Transdonitaj el la antaŭa Jalutorovska distrikto:
 Jalutorovska fortikaĵo (; inkluzive 56 vilaĝojn);
 Sujerska fortikaĵo (; inkluzive 35 vilaĝojn);
 Jemurtla setlejo (; inkluzive 9 vilaĝojn);

 Transdonitaj el Ufa gubernio de Isetska provinco:
 Beŝkila setlejo (; inkluzive 8 vilaĝojn);
 Ingalinska setlejo (; inkluzive 3 vilaĝojn);
 Tersjucka setlejo (; inkluzive 23 vilaĝojn);
 Isetska antaŭurbo (; inkluzive 49 vilaĝojn);
 Krasnogorska fortikaĵo (; inkluzive 16 vilaĝojn);
 Arĥangelska vilaĝeto (; inkluzive 6 vilaĝojn);
 Kocka vilaĝeto (; inkluzive 6 vilaĝojn);
 Rafailova vilaĝeto (; inkluzive 6 vilaĝojn);

 Transdonitaj el Tjumena distrikto:
 vilaĝo Sungurova ();
 vilaĝo Gorbuniĥa ();
 vilaĝo Ilimina ();
 vilaĝo Irjumskoje ();
 7 tataraj vilaĝoj;

 Transdonitaj el Tobolska distrikto:
 stacio Agaracka (; inkluzive 14 vilaĝojn); 
 vilaĝo Jurginskoje ();
 vilaĝo Sungurova ();
 Nikolaj-vilaĝeto (; inkluzive 4 vilaĝojn);
 2 tataraj vilaĝoj.

 Konsisto je 1893 
En 1893 Jalutorovska distrikto konsistis el jenaj subdistriktoj ():
 Arĥangelska subdistrikto ();
 Bobilevska subdistrikto ();
 Verĥ-Beŝkila subdistrikto ();
 Verĥ-Sujerska subdistrikto ();
 Jemurtla subdistrikto ();
 Zavodoukovska subdistrikto ();
 Ivanovska subdistrikto ();
 Ingalinska subdistrikto ();
 Isetska subdistrikto ();
 Kizakska subdistrikto ();
 Koda subdistrikto ();
 Krasnogorska subdistrikto ();
 Libajevska subdistrikto ();
 Mokrousova subdistrikto ();
 Mostovska subdistrikto ();
 Novozaimska subdistrikto ();
 Omutinska subdistrikto ();
 Pletnjova subdistrikto ();
 Pjatkova subdistrikto ();
 Salamatova subdistrikto ();
 Slobodo-Beŝkilska subdistrikto ();
 Sujerska subdistrikto ();
 Tersjukska subdistrikto ();
 Tomilova subdistrikto ();
 Ŝatrova subdistrikto ();
 Ŝoroĥova subdistrikto ();
 Jurginska subdistrikto ();
 Avazabakejeva indiĝena subdistrikto ();
 Singulska indiĝena subdistrikto ().

 Konsisto je 1912 
En 1912 Jalutorovska distrikto konsistis el jenaj subdistriktoj:
 Avazabakejeva indiĝena subdistrikto ();
 Arĥangelska subdistrikto ();
 Bigelinska subdistrikto ();
 Bobilevska subdistrikto ();
 Verĥ-Beŝkila subdistrikto ();
 Verĥ-Sujerska subdistrikto ();
 Golopupovska subdistrikto ();
 Jemurtla subdistrikto ();
 Zavodoukovska subdistrikto ();
 Ivanovska subdistrikto ();
 Ingalinska subdistrikto ();
 Isetska subdistrikto ();
 Kizakska subdistrikto ();
 Koda subdistrikto ();
 Korkina subdistrikto ();
 Krasnogorska subdistrikto ();
 Libajeva subdistrikto ();
 Mokrousova subdistrikto ();
 Niĵne-Manajska subdistrikto ();
 Mostovska subdistrikto ();
 Novozaimska subdistrikto ();
 Omutinska subdistrikto ();
 Pletnjova subdistrikto ();
 Pjatkova subdistrikto ();
 Salamatova subdistrikto ();
 Singulska indiĝena subdistrikto ().
 Slobodo-Beŝkilska subdistrikto ();
 Sujerska subdistrikto ();
 Tersjukska subdistrikto ();
 Tomilova subdistrikto ();
 Uporova subdistrikto ();
 Ŝatrova subdistrikto ();
 Ŝoroĥova subdistrikto ();
 Jurginska subdistrikto ().

 Konsisto je 1919 
En 1912 Jalutorovska distrikto konsistis el jenaj subdistriktoj:
 Avazabakejevska subdistrikto ();
 Agaraka subdistrikto ();
 Arĥangelska subdistrikto ();
 Bigelinska subdistrikto ();
 Bobilevska subdistrikto ();
 Borovinska subdistrikto ();
 Vagajska subdistrikto ();
 Verĥ-Beŝkila subdistrikto ();
 Verĥ-Sujerska subdistrikto ();
 Denisovska subdistrikto ();
 Jemurtla subdistrikto ();
 Zavodoukovska subdistrikto ();
 Ivanovska subdistrikto ();
 Isetska subdistrikto ();
 Ingalinska subdistrikto ();
 Kamiŝeva subdistrikto ();
 Kizakska subdistrikto ();
 Koda subdistrikto ();
 Komissarovska subdistrikto ();
 Korkinska subdistrikto ();
 Krasnovska subdistrikto ();
 Krasnogorska subdistrikto ();
 Labinska subdistrikto ();
 Libajeva subdistrikto ();
 Mininska subdistrikto ();
 Mokrousova subdistrikto ();
 Mostovska subdistrikto ();
 Niĵne-Manajska subdistrikto ();
 Novozaimska subdistrikto ();
 Omutinska subdistrikto ();
 Petropavlovska subdistrikto ();
 Pletnjova subdistrikto ();
 Pjatkova subdistrikto ();
 Salamatova subdistrikto ();
 Singulska subdistrikto ().
 Slobodo-Beŝkilska subdistrikto ();
 Sujerska subdistrikto ();
 Tersjukska subdistrikto ();
 Tomilova subdistrikto ();
 Uvarovska subdistrikto ();
 Uporovska subdistrikto ();
 Ŝatrova subdistrikto ();
 Ŝoroĥova subdistrikto ();
 Jurginska subdistrikto ().

 Malestablo 
Laŭ ordonoj de la Tutlanda Centra Ekzekutiva Komitato de la  kaj  Jalutorovska distrikto estis malestablita. Ĝia teritorio eniris Tjumenan kaj parte Kurganan distriktojn. 

Kelkaj areoj trafis aliajn distriktojn:
 Jurginska distrikto ():
 Agaraka subdistrikto ();
 Labinska subdistrikto ();
 Pletnjova subdistrikto ();
 Jurginska subdistrikto ().

 Isetska distrikto ():
 Arĥangelska subdistrikto ();
 Bobilevska subdistrikto ();
 Verĥ-Beŝkila subdistrikto ();
 Denisovska subdistrikto ();
 Isetska subdistrikto ();
 Krasnovska subdistrikto ();
 Krasnogorska subdistrikto ();
 Mininska subdistrikto ();
 Slobodo-Beŝkilska subdistrikto ();
 Ŝoroĥova subdistrikto ().

 Novozaimska distrikto ():
 Bigilinska subdistrikto ();
 Borovinska subdistrikto ();
 Vagajska subdistrikto ();
 Novozaimska subdistrikto ();
 Omutinska subdistrikto ().

 Jemurtla distrikto ():
 Verĥ-Sujerska subdistrikto ();
 Jemurtla subdistrikto ();
 Kizakska subdistrikto ();
 Niĵne-Manajska subdistrikto ();
 Pjatkova subdistrikto ();
 Uvarovska subdistrikto ().

 Pokrovska distrikto ():
 Ivanovska subdistrikto ().

 Sujerska distrikto ():
 Ingalinska subdistrikto ();
 Korkina subdistrikto ();
 Petropavlovska subdistrikto ();
 Singulska subdistrikto ().
 Sujerska subdistrikto ();
 Uporova subdistrikto ().

 Ŝatrova distrikto ():
 Kamiŝeva subdistrikto ();
 Koda subdistrikto ();
 Mostovska subdistrikto ();
 Salamatova subdistrikto ();
 Tersjukska subdistrikto ();
 Ŝatrova subdistrikto ().

 Jalutorovska distrikto ():
 Libajeva subdistrikto ();
 Tomilova subdistrikto ().

 Mokrousova distrikto ():
 Mokrousova subdistrikto ().

Kelkaj subdistriktoj estis dispartigitaj:
 Avazabakejeva subdistrikto () — al Pokrovska distrikto () kaj Jalutorovska distrikto ();
 Zavodoukovska subdistrikto () — al Novozaimska distrikto () kaj Jalutorovska distrikto ();
 Komissarovska subdistrikto () — al Jemurtla distrikto () kaj Novozaimska distrikto ().

 Loĝantaro 

 Tataroj 

Grigorij Varlakov menciis en 1858 ke en la distrikto multas tataroj, kiuj danke al sia indiĝena pozicio okupas bonegajn plugejojn kaj herbejojn, sed ne multe zorgas pri agrikulturo kaj metioj, kontentaj pri sia aktuala stato, sen strebo al progreso, kion li klarigis per ilia natura mallaboremo.

Li diras ke la tataroj okupiĝas ankaŭ pri fiŝkaptado kaj tataroj, loĝantaj ĉe la Tobolska landvojo, okupiĝas ankaŭ pri veturigado (), transportante la vojaĝantojn malmultekoste kaj volonte. Iuj tataroj okupiĝas ankaŭ pri komerco, vendante varojn el Buĥaro. Li mencias ke ili estas gastigemaj kaj religiemaj, en ĉiu tatara vilaĝo haveblas moskeo.

Laŭ informoj de ĵurnalisto Ippolit Zavaliŝin en 1861 en la distrikto loĝis , el kiuj  estis tataroj, okupintaj du subdistriktojn. Li diris ke ili estas militaj koloniistoj, ligitaj al la Tobolska tatara ĉevala regimento.

 Setlejoj 

 Arĥangelskoje 
Vilaĝo Arĥangelskoje () ekzistis jam en 1697 kiel Arĥangelskaja vilaĝeto (), kies posedanto estis la monaĥejo de Sankta Rafaelo. Tie ekzistis preĝejo de Mikaelo Ĉefanĝelo. 

En 1898 ĝi estis nomita de vojaĝanto Konstantin Nosilov "granda, bone prikonstruita, neordinara vilaĝo". Ĝi havis vastan preĝejon kiu staris sur malnova bordo de la rivero Iseto, imponajn domojn kaj butikojn similajn al tiuj urbaj, lernejon. La vilaĝo famis per sia foiro, okazinta en novembro kaj specialiĝinta pri ledoj, alportitaj de la ĉirkaŭaj setlejoj. Laŭdire en 1898 oni alportis po ĝis , venis po ĝis 60 komercistoj, inter kiuj estis riĉaj negocistoj kiel fratoj Kolmakovoj () el Jalutorovsko kaj Tjumeno, Abajdullinoj (), Reĉanovoj (). Pli ol duonon da ledoj aĉetadis lokaj ledfaristoj, speciale tataroj el vilaĝo Nov-Jurtoj. Pudo da ledo kostis en 1898 ĝis 4,5 rublojn, do Nosilov supozis ke jara enspezo de la foiro atingas .

 Beŝkilcevo 
Vilaĝo Beŝkilcevo () en 1898 estis priskribita de vojaĝanto Konstantin Nosilov kiel malriĉa kaj malpura, dronanta en koto kaj sterko, kun preĝejo kies stukaĵoj skvamiĝis. En ĝi ekzistis Resurekta preĝejo.

 Isetskoje 
Vilaĝo Isetskoje () en 1898 estis nomita de vojaĝanto Konstantin Nosilov negranda, sed "vigla riĉa vilaĝo, konsiderante ĝian geografian situon, estonta urbeto". Li skribis ke iam tie ekzistis tatara urbeto, transformita de rusaj koloniistoj je remparburgo. En 1898 la vilaĝo havis bonan brikan preĝejon, vastan foiran placon kaj butikojn. Nosilov konstatis ke ĉiujare la rivero Iseto subfosas la bordon, sur kiu staras la vilaĝo, pro kio konstruaĵoj devas densiĝi en ĉiam pli malvasta areo. Li prognozis kun certeco ke fine la rivero ĉirkaŭos la vilaĝon, transforminte ĝin je insulo. En Isetskoje kuniĝis kvar landvojoj — la Kurgana, Ŝadrinska, Jalutorovska kaj Tjumena — kio faris ĝin grava transporta nodo. Rande de la vilaĝo staris antaŭnelonge konstruita granda malsanulejo, kie laboris kuracisto kaj sukuristo. Sabate okazis bazarvendado, sed foiroj estis subevoluintaj kompare al apudaj vilaĝoj. Tie haveblis tamen riĉaj negocistoj, el kiuj unu eĉ vendis birdaĵojn, ledojn kaj grason ĉiujare eksterlanden tra Rigo, enspezante po .

 Ivanovskoje 
Vilaĝo Ivanovskoje () fine de la 19-a jarcento estis grandparte enloĝita de komioj. Ĝi havis preĝejon, kies belecon priskribis fine de la 19-a jarcento vojaĝanto Konstantin Nosilov.

 Jurti Osinovskije 
Tatara vilaĝo Jurti Osinovskije () fine de la 19-a jarcento estis konsiderata riĉa. En 1898 ĝi havis moskeon kaj du butikojn, el kiuj unu apartenis al tataro kaj alia al judo.

 Kodskoje 
Vilaĝo Kodskoje () laŭ Konstantin Nosilov devus pli ĝuste nomiĝi Kondinskoje (), ĉar ĝi formiĝis en la 17-a jarcento kiel Nikola-vilaĝeto () de la Konda monaĥejo. Tiu lasta situis ĉe la norda rivero Obo, kie naturo malkonvenis por terkultivado, pro kio ĝi petis ĉe aŭtoritatoj permeson fondi vilaĝeton en pli suda loko, situanta apud oportuna rivero, ebligonta transportadon de greno kaj kolektitaj oferoj al la monaĥejo. La vilaĝeton fondis monaĥoj, kiuj konstruis tie preĝejon kaj aranĝis kultivadon de greno helpe de kamparanoj. 

La unua preĝejo forbrulis en 1713 kaj en 1761 aperis la nova, konstruita danke al monoferoj, kolektitaj tra la tuta Siberio. En 1898 vojaĝanto Konstantin Nosilov ankoraŭ trovis ene de ĝi grandan bildon de la Savinto, pentritan sur tolo en la 17-a jarcento por la unua preĝejo. Dum la incendio en 1713 ĝi estis forportita de vento kaj trovita sur monteto apud la vilaĝo, nur iom bruldamaĝita. Lokaj kamparanoj konsideris ĝin miraklofara, asertis ke ĝi avertis ilin pri malbonaj rikoltoj kaj epidemioj, kaj ĉiujare aranĝis krucomarŝon al loko, kie ĝi estis trovita.

En 1898 la vilaĝo havis bonan popolan lernejon kun internulejo por infanoj el malriĉaj kaj alilokaj familioj. La internulejo troviĝis en granda domo, oferita de loka riĉa kamparano. Vilaĝanoj okupiĝis pri agrikulturo kaj farado de peltoj (ĉefe vintre). Apud la vilaĝo eĉ funkciis peltofara grasofabriko de loka kamparano, kie oni buĉis brutojn kaj pritraktis iliajn felojn. Apud la vilaĝo troviĝis ankaŭ akvomuelejo.

 Krasnogorskoje 
Vilaĝo Krasnogorskoje () estis fondita en 1671. En ĝi ekzistis preĝejo de Sankta Georgo, konstruita antaŭ 1729.

En 1898 ĝi estis nomita de vojaĝanto Konstantin Nosilov "bela vilaĝo", kun imponaj domoj, poŝtejo, prizorgita ligna preĝejo. Ĝi staris sur alta bordo de Iseto kaj estis ĉirkaŭita de pluraj vilaĝetoj.

 Mostovskoje 
Vilaĝo Mostovskoje () en 1898 estis menciita kiel fama pro siaj printempa kaj aŭtuna foiroj. Aŭtune okazis fiŝa foiro, de kiu fiŝaĵo estis transportata supren laŭ rivero Iseto ĝis Uralo. La foiron frekventis eĉ negocistoj el Tjumeno kaj Ŝadrinsko. En la vilaĝo ekzistis Ĉielira preĝejo.

 Rafajlovskoje 
Vilaĝo Rafajlovskoje () en 1898 estis konsiderata malgranda, sed riĉa. Ĝi havis preĝejon, kies arkitekturon admiris vojaĝanto Konstantin Nosilov.

Apud la preĝejo estis popola lernejo kaj ĉirkaŭ ĝi eta ĝardeno.

 Zavod Petrovskij 
Vilaĝo Zavod Petrovskij () en 1898 estis la sola vilaĝo en la distrikto, kiu havis havenon. Tie funkciis fabriko, kiu produktis vitron kaj vitrajn ujojn.

 Ekonomio 

 Agrikulturo 
eta|maldekstre|Muelejoj en Jalutorovska distrikto, 1912.

Plugejoj kaj falĉejoj abundis, stimulante progreson de agrikulturo.

Kamparanoj plantis diversspecan tritikon, mileon, avenon, poligonon, papavon, pizon, kanabon, linon. En 1858 oni atestis ke en ĉiu subdistrikto estis po 70 ĝis 90 muelejoj, inkluzive plurajn akvomuelejojn ĉe la riveroj Tobolo, Iseto, Uko kaj pluraj riveretoj. Funkciis multnombraj fabrikoj produktantaj kanaban oleon, vendatan eĉ en Tobolsko. Greno antaŭe estis vendata ĉefe al fabrikoj-setlejoj kiel Zavodoukovsko, Zavodopetrovko, Paduno. Post kiam tiuj fabrikoj ne eltenis konkuradon kun novaj aŭ modernigitaj produktejoj en Kurgana, Tjumena kaj Tara distriktoj, ili fermiĝis, do greno direktiĝis ĉefe al kreskintaj fabrikoj en Uralo, al Tjumeno kaj parte al Tobolsko.

Ĵurnalisto Ippolit Zavaliŝin skribis en 1861: «De Jalutorovska distrikto jam komenciĝas fekunda grundo de sudaj distriktoj de tiu ĉi gubernio, kaj ankaŭ de la tuta malsupra parto de Siberio de Kurgano ĝis Transbajkalio». Tiutempe oni kultivis tie ĉefe printempan () grenon, ankaŭ linon kaj kanabon. Tiujare en la distrikto estis , , pli ol , ĝis .

Grava okupo rilatis al brutaro. Komence de aŭtuno kamparanoj veturis al stepoj de Kazaĥio, tiutempe nomataj Kirgiza stepo () kaj dum monatoj vagadis tie, aĉetante ĉe nomadoj ŝafojn, ĉevalojn kaj bovojn por venigi ilin al Jalutorovska distrikto kie oni nutris ilin kaj antaŭ komenco de vintraj frostoj oni mortigis la ŝafojn kaj bovojn dum ĉevaloj estis sendataj al foiroj aŭ fabrikoj en Uralo. Tra la tuta distrikto estis konstruitaj buĉejoj (), kie okazis buĉado kaj pritraktado de dekmiloj da bestoj. Konstantin Nosilov taksis en 1898, ke ĉiujare tie estas buĉataj ĝis  kaj opiniis ke tiu malnova loka industrio estas la plej profita por Jalutorovska distrikto, klariganta ĝian prosperon kompare al la najbaraj distriktoj.

En 1858 Varlakov menciis ke antaŭnelonge en Arĥangelska subdistrikto oni komencis bredi abelojn kaj la afero prosperis, sed post kiam ĝiaj iniciatintoj transloĝiĝis al aliaj distriktoj, la abelbredado preskaŭ kolapsis. Negocisto Sesenin aĉetis la abelojn kaj translokis ilin al sia vilaĝeto (), kie lanĉis ĉion denove.

 Metiejoj kaj fabrikoj 
eta|maldekstre|Konstruado de fervoja ponto trans Tobolo en Jalutorovska distrikto, 1912.

En 1858 oni menciis ke lokaj kamparanoj aktive establas kaj evoluigas produktejojn de ledo, steato, sapo ktp. Ŝafaj feloj estis produktataj ĉefe en Ŝatrova kaj Salamatova subdistriktoj. Oni faris el ili peltmantelojn vendatajn en Tobolsko kaj Eŭropa Rusio. Ŝafa lano estis uzata por fari drapon kaj krudan ŝtofon, uzatajn precipe hejme, kaj parte por tapiŝoj.

Fine de la 19-a jarcento la distrikto loĝantoj okupiĝis pri metioj, komerco kaj agrikulturo. Grigorij Varlakov jam en 1858 konstatis ke lokaj kamparaninoj faras abunde diversspecajn tolojn, inkluzive de tre bona kvalito kaj tapiŝojn, sed jam plejparte por propraj bezonoj. Ili faris ĉion en tradicia maniero kaj permane, sen uzi maŝinojn aŭ sekvi novajn ornamojn.

Vojaĝanto Konstantin Nosilov, vizitinta ĝin en 1898, mencias ke Jalutorovska distrikto famas per siaj toloj. Li rimarkigis ke ĉiujare Jalutorovska distrikto vendis en foiroj po ĝis 1,5 milionoj da arŝinoj da toloj kontraŭ pli ol 100 mil rubloj. Tio okazis ĉar argileca grundo ebligas kultivi bonan linon, do linaj toloj estis fajnaj kaj kvalitaj, kostis po 25 kopekoj kontraŭ arŝino. Dum virinoj okupiĝis preskaŭ sole per farado de toloj kaj teksaĵoj el lano, kanabo kaj lino, viroj faris radojn, ĉarojn, lignajn telerojn kaj manĝilojn, agrikulturajn laborilojn, radrondojn, ringegojn ktp, uzante tiucele bonan lokan lignon (betuloj, pinoj, poploj). Ĉio ĉi estis vaste vendata en Uralo kaj transportata laŭ Tobolo, Irtiŝo kaj Obo al Centra Siberio.

En 1858 Grigorij Varlakov menciis ke la vitra fabriko de Medvedev plurfoje ŝanĝis posedantojn kaj fine trafis la manojn de negocisto Poloumov.

 Ligno 

Origine la distrikto estis riĉa je ligno, sed en 1858 oni konstatis ke ĝiaj rezervoj estas grandparte elĉerpitaj, do ligno taŭga por konstruado estas hakata precipe en la Jurginska kaj Ĉeĉkina arbaroj, de kie oni transportas ĝin al setlejoj de la distrikto, kaj al Kurgana kaj Iŝima distriktoj.

 Foiroj 

Foiroj okazis dum kermeso kelkfoje jare en ĉiu sufiĉe granda vilaĝo. En 1858 estis menciitaj 4 foiroj en Jalutorovsko kaj 54 en la distrikto. 

La plej gravaj foiroj en 1858 okazis en jenaj vilaĝoj:

 Mokrousovskoje: Triunua (), Tiĥvina (), Pokrova (), Jekaterina ();

 Mostovskoje: Ĉielira (), Entempliga ();

 Zavodoukovsko: Dimitria (), Nikola ();

 Rafajlovskoje: Alekseja ().

Malpli grandaj estis konsiderataj foiroj en jenaj setlejoj:

 Bobilevskoje: Trisanktula (), Pokrova ();

 Sujerskoje: Afanasija (), ();

 Kodskoje: Prokopija ();

 Omutinskoje: Savvatija ();

 Jalutorovsko: Anunciacia (), Kandelfesta ().

Ĵurnalisto Ippolit Zavaliŝin konstatis en 1861, ke en la distrikto okazas 52 foiroj, iuj el kiuj enspezas po , kaj resumis: «Jalutorovska distrikto estas eterna foiro».

 Famuloj 
 Pavel Fitin
 German Tarasov

 Vidu ankaŭ 
 Jalutorovsko
 Jalutorovska distrikto
 Tobolska gubernio

 Referencoj 

Kategorio:Jalutorovsko
Kategorio:Jalutorovska distrikto
Kategorio:Historio de Tjumena provinco
Kategorio:Historio de Kurgana provinco
Kategorio:Tobolska gubernio
Kategorio:Distriktoj de la Rusia Imperio