Azena sepulto

Azena sepulto (lat. sepultura asini aŭ sepultura asinina), ankaŭ hunda sepulto (lat. sepultura canina)Vandekerckhove, Lieven: On Punishment. The Confrontation of Suicide in Old-Europe. Leuven, 2000, p. 21., estis formo de rituala puno, konsistanta en senceremonia meto de la korpo de mortinto ekster konsekrita grundo de tombejo (ekzemple ĉe vojkruciĝoj de vojoj aŭ sub pendumilo – sub furco). Validigata ĝi estis rilate al personoj meritantaj ekskomunikonJaser, Christian: Ecclesia maledicens. Rituelle und zeremonielle Exkommunikationsformen im Mittelalter. Tübingen, 2013, p. 197., precipe al sinmortigintoj kaj herezintoj; eventuale pli ĝenerale kontraŭ sociaj parioj. Ĝi estis uzata en mezepoko kaj frua novepoko.

Nocio azena sepulto en juraj tekstoj aperas unuafoje en la 11-a jarcento en dokumento Decretum de Burchard de Worms.Vandekerckhove, op. cit., p. 20. La nomo estas derivita el biblia teksto Jeremio: 22, 19: "Li estos sepultita, kiel oni sepultas azenon, li estos eltirita kaj forĵetita eksteren malantaŭ jerusalemaj pordegoj."

 Referencoj 

Kategorio:Sepultado
Kategorio:Punoj
Kategorio:Historio de juro
Kategorio:Kanona juro
Kategorio:Sociologio de religio
Kategorio:Kontraŭreformacio
Kategorio:Sinmortigo