Otomana-safavida milito (1635–1636)

La Otomana-safavida milito de 1623-1639 estis la lasta milito en la serio de konfliktoj batalitaj inter la Otomana Imperio kaj Safavida Irano, tiam la du ĉefaj potencoj de Okcidenta Azio, pro la rego en Mezopotamio. Post komenca persa sukceso rekapti Bagdadon kaj la plej grandan parton de moderna Irako, perdinte ĝin dum 90 jaroj, la milito fariĝis blokiĝo, ĉar la persoj ne povis premi plu en la Otomanan Imperion, kaj la otomanoj mem estis distritaj pro aliaj militoj en Eŭropo kaj draste malfortiĝis pro internaj tumultoj. 

Poste, la otomanoj povis reakiri Bagdadon, suferante gravajn perdojn en la fina sieĝo, kaj la subskribo de la Traktato de Zuhab finis la militon per otomana venko. Malglate parolante, la traktato restarigis la limojn de 1555, kun la safavidoj konservante Dagestanon, orientan Kartvelion, orientan Armenion kaj la nunan Azerbajĝanan Respublikon, dum okcidenta Kartvelio kaj okcidenta Armenio decide subiris otomanan regon. La orienta parto de Samcĥe (Mesĥeti) estis nerevokeble perdita de la otomanoj same kiel Mezopotamio. Kvankam partoj de Mezopotamio estis mallonge reprenitaj de la irananoj pli poste en la historio, precipe dum la regadoj de Nader Ŝaĥo (1736–1747) kaj Karim Ĥan Zand (1751–1779), ĝi restis ekde tiam en otomanaj manoj ĝis la sekvo de la unua mondmilitoFinkel (2006), pp. 104–105.

 Referencoj 

 Vidu ankaŭ 
 Otomana Imperio
 Safavidoj
 Orienta Armenio 

Kategorio:Pers-otomanaj militoj