Camillo Boito

Camillo BOITO (naskiĝinta la  en Romo, mortinta la  en Milano) estis itala arĥitekto kaj verkisto pri arthistoriaĵoj. Camillo Boito havis kiel sian plej ŝatatan lernanton kaj heredanton Enrico Zanoni.

 Vivo 
Unue li dediĉis sin ĉe la Universitato de Padovo al la studoj kaj frekventis poste la artakademion de Veneco kie iĝis ankaŭ li trejniĝo arĥitekta. En 1856 li iris por studokontinuogo al Florenco kie li verkis por la gazeto »Lo Spettatore« eseojn pri arto. En 1859 li estis en Milano kie oni nomumis lin profesoro pri arĥitekturo ĉe la Brera-akademio.

Docentante Boito serĉis solvojn por konkretaj taskoj kaj problemoj. Li starigis i.a. lernejon en Padovo, la Urban museon, al Urban palacon ĉe la Erbe-placo kaj la konstruaĵon por elementaj lernejoj en Milano.

Ekde 1872 li estis no de la Supera konsilio pri belaj artoj ene de la itala ministerio pri edukado. Kiel verkisto li ankaŭ furoris per: »Scultura e pittura
d'oggi« (Turin 1877); »Leonardo e Michelangelo« (Mail. 1878); »L'architettura
del medio evo in Italia« (1880); »Gita di un artista« (1884); »Il Duomo di
Milano« (1888); »Questioni pratiche di belle arti« (1893); »La ricomposizione
dell' altare di Donatello« (1895); »L'altare di Donatello e le altre opere nella
Basilica Antoniana di Padova« (1897).

Beletre li verkis: »Storielle vane« (1876-79, 2 volumoj) kaj »Senso« (1884). Li eldonis la monatan fakrevuon »Arte italiana decorativa e industriale«.

 Fonto 
Meyers Großes Konversations-Lexikon, volumo 3. Leipzig 1905, p. 170-171 (interrete tie chi)

Kategorio:Italaj arkitektoj
Kategorio:Akademianoj
Kategorio:Italaj verkistoj