Fajrobrigadisto en Francio

eta|dekstra|Franca ekstingo-vehiklo.
eta|La Pariza Fajrobrigado en la Militista Parado de la Tago de Bastille.
eta|Citroën Berlingo de francaj fajrobrigadistoj en Les Sables-dOlonne.
En Francio, la esprimo "fajrobrigadistoj" ofte estas uzata en senco kiu ampleksas ĉiujn, kiuj okupiĝas pri civila sekureco kaj fajroestingado. Ĉi tiu artikolo traktas nur la fajrobrigadistojn, kiuj intervenas ĉe la publiko; por la fajrobrigadistoj intervenantaj en privataj kompanioj, estu alia artikolo.

En 2018, estis 2 497 001 fajrobrigadistoj en Francio, inkluzive:
 196 600 volontulaj fajrobrigadistoj (79% de ĉi tiu nombro);
 40 400 profesiaj fajrobrigadistoj (16%);
 12 700 militistaj fajrobrigadistoj (5%): fajrobrigadistoj de la Pariza Fajrobrigado (BSPP), maristoj de la Marsoldata Mara Fajrbataliono (BMPM); Instruaj kaj Intervenaj Unuoj de Civila Sekureco (UIISC), Milita Trejnado de Civila Sekureco (ForMiSC).
 Civilaj volontuloj (civita servo): ĉirkaŭ 300.

Rimarku, ke el la 249 700 fajrobrigadistoj, 40 931 estas virinoj. Ĉi tio reprezentas 1 fajrobrigadiston el 6 kaj 16,3% de la laboristaro.

Laŭ jura vidpunkto, la nocio "fajrobrigadisto" rilatas nur al la ŝtatoficistoj de la Departementaj Fajraj kaj Savaj Servoj kaj la militistaro de la Pariza Fajrobrigado (BSPP).

Estas aliaj profesioj kiuj laŭleĝe ne povas esti konsiderataj kiel fajrobrigadistoj, sed kiuj povas fali sub la esprimo "fajrobrigadisto" pro siaj misioj.

Privataj rimedoj kaj precipe militistaj rimedoj povas helpi la fajrobrigadon ene de perimetro ĉirkaŭ la protektataj establoj. Krome ekzistas lokaj interkonsentoj inter la fajrobrigadoj de la publika servo kaj tiuj de la armetrupoj por publika savado.

La fajrobrigadistoj kun armea statuso povas fari eksterajn operaciojn (OPEX), por uzi siajn kapablojn en savado, preventado aŭ fajroestingo aŭ iu ajn alia katastrofo por la avantaĝo de la loĝantaro aŭ la armitaj fortoj. La publikservaj fajrobrigadistoj, de ĉiuj statusoj, ankaŭ povas foriri al misioj eksterlande sub civila mandato, sciante, ke la bezono de konstituitaj unuoj estas ĝenerale certigita de la UIISC.

 Historio 
 Moto kaj patrono 
Dum la devizo de la francaj fajrobrigadistoj estas "Kuraĝo kaj sindonemo", la devizo de la parizaj fajrobrigadistoj estas "Savu aŭ pereu".

Iuj korpusoj estas metataj sub patronadon de Sainte-Barbe, kies festotago de la 4a de decembro estas festata fare de plej multaj fajrobrigadistoj ekde la Tria Respubliko.

 Origino kaj etimologio 
La franclingva vorto "sapeur" devenas de la verbo "saper", kiu rilatas al la ago faligi konstruaĵon de sube. En la mezepoko la plej multaj loĝejoj estis el ligno, tiel ke flamoj povus detrui tutajn urbojn. Okaze de incendio, la "sapeur"-oj ne havis alian elekton ol haki proksimajn konstruaĵojn per hakilo por malebligi la disvastiĝon de la fajro. La "sapeur"-oj ne havis alian elekton ol uzi siajn hakilon por faligi konstruaĵojn.

En la 18-a jarcento, la unuaj fajrotuboj funkciigitaj per pumpiloj formiĝis samtempe kun la strukturado de fajroestingadservoj. Ĝuste tiam disvastiĝis la funkcio de la "pumpila gardisto", nome "pompeur" en la franca, ofte konata kiel "fajrobrigadisto".

La esprimo "fajrobrigadisto" aperis unuafoje en la imperia dekreto de la 18a de septembro 1811, kiu kreis la Parizan Fajrobrigadan Batalionon.

 Kronologio 
eta|240px|Franca fajrobrigada kamiono de 1907.

 Fajrobrigado en la mezepoko 
Inter la 6-a kaj 16-a jarcentoj, nokthorloĝoj estis organizitaj de nespecialigitaj korpoj por certigi la fajroservon. Ĉi tiun mision povus plenumi la loĝantoj, masonistoj, ĉarpentistoj, tegmentistoj, kaj ankaŭ iuj religiaj ordoj kiel la Kapucenoj.

Kvankam injektilaj sistemoj por projekciado de akvo estis uzataj jam en la deksesa jarcento, la plej oftaj rimedoj por kontraŭbatali fajron estis siteloj da akvo, kaj ankaŭ elfluigi teknikojn por "forigi la fajron", kaj por malebligi ĝian disvastiĝon.

 17-a jarcento 
Fine de la 17-a jarcento, la unuaj fajropumpiloj estis enkondukitaj en Francio danke al François Dumouriez du Perrier. En 1699, Ludoviko la 14-a donis al li la konstruadon kaj ekskluzivan provizon de ĉi tiuj bomboj.

 18-a jarcento 
Per reĝa preskribo de la 23-a de februaro, 1716, François Dumouriez du Perrier estis nomumita Direktoro de Fajropumpiloj, ĉe la estro de korpuso de ĉirkaŭ sesdek uniformitaj kaj markitaj "Gardes-Pompes". Kvankam ĉi tiu servo montriĝis efika dum kelkaj jaroj, ĝia organizo disfalis dum la Franca Revolucio.

 19-a jarcento 
Fondita en 1789 dum la Revolucio kaj metita sub la aŭtoritaton de la komunumoj en 1790, la Nacia Gvardio estis armita milico, formita de aktivaj civitanoj en aĝo de inter 20 kaj 60 jaroj. Malfondita de Karlo la 10-a, ĝi estis rekonstruita per la leĝo de 22a de marto 1831, kiu zorgis pri la kreado de komunaj fajrobrigadoj. Ĉi-okaze, Reĝo Karlo la 10-a faris censon de la fajrobrigadoj, kiuj estis parto de ĝi; estis fakte 55 000 el ili, el kiuj 45 000 estis ekipitaj, sed oni ne scias, ĉu ĉi tiu cifero inkluzivas la pagitajn korpusojn, kiuj ne apartenis al la Gvardio. Kvankam la Nacigvardio estis dissolvita per la leĝo de 25a de aŭgusto 1871, ĝia artikolo 1a zorgis pri prizorgado de la fajrobrigado "ĝis regularo de publika administracio antaŭvidis la ĝeneralan organizadon de ĉi tiuj korpusoj. Ĉi tiu organizo de la fajrobrigadoj ne okazis ĝis 1875.

 La pariza fajrobrigada bataliono 
Post la incendio ĉe la aŭstra ambasado en Parizo, Napoleono la 1-a kreis la Parizan Fajrobrigadon per imperia dekreto de la 18-a de septembro, 1811, de la fajrobrigadistaj kompanioj kreitaj en 1716. La konstitucio de armea korpuso sub la aŭtoritato de la prefekto de polico celis garantii la efikecon de la servo kaj la lojalecon de ĝiaj agentoj. En 1866, imperiestro Napoleono la 3-a, per dekreto, transformis la batalionon en la Parizan Fajrobrigadon, unuon ligitan al la Infanteria Estraro. Per dekreto eldonita de generalo de Gaulle en 1967, ĉi tiu regimento fariĝis la fajrobrigado, inĝeniera unuo, kies buĝeto estis aneksaĵo al tiu de la Pariza Polica Gubernio.

 La ruĝa rando 
Ekde la decido de la Ministro de Milito de la 1-a de aprilo 1826, ruĝa bordo estas aldone devigita sur la meza kudraĵo de la pantalono. Ĉi tiu rimedo celis malhelpi fajrobrigadistojn, kiuj tiutempe havis nur malaltajn enspezojn, porti la pantalonon de sia militista uniformo dum siaj permesoj. Kontraŭe al populara kredo, la tubaro do ne rilatas al la Honora Legio.

 La organizo de militistaj komunumaj korpusoj 
Post la malfondo de la Nacia Gvardio, la celo de la registaro estis organizi specialan servon por fajroestingado kaj katastrofa savado. En ĉi tiu kadro, la dekreto de la 29-a de septembro 1875, kreis komunajn fajrobrigadojn sub la Ministerio pri Internaj Aferoj. Ĉi tiuj korpusoj havis specifan uniformon.

Komunumoj kun sufiĉaj rimedoj povus formi komunuman korpuson rekrutante fajrobrigadistojn kun armea statuso. Depende de sia grandeco, ĉi tiuj korpusoj povus esti klasifikitaj kiel subsekcio (14 ĝis 50 viroj), kompanio (51 ĝis 250 viroj), aŭ bataliono (251 ĝis 500 viroj). En ĉiu fako, la ĝenerala konsilio povus decidi konfidi kontrolon de la funkciado de la fajrobrigado al inspektoro nomumita de la prefekto.

Rekrutoj estis dungitaj por periodo de almenaŭ kvin jaroj. Oficiroj estis nomumitaj de la Respublika Prezidanto, laŭ propono de la prefektoj, dum suboficiroj estis nomumitaj de la estro de korpusoj. La dekreto zorgis pri dungado de muzikistoj en subsekcioj, kompanioj kaj batalionoj. Kirurgoj povus ankaŭ esti varbitaj en kompanioj.

12 Honoraj diplomoj povus esti donitaj de la Ministerio pri Internaj Aferoj al fajrobrigadistoj kun almenaŭ tridek jaroj da servo, kaj medaloj estis donitaj por la plej indaj oficiroj.

 Dudeka jarcento 
Dum la intermilita periodo la organizado de la komunaj korpusoj estis ĝisfunde reviziita. La dekreto de la 13-a de aŭgusto 1925 kondiĉis, ke la fajrobrigado ekde nun estas civilaj agentoj sub la aŭtoritato de la Ministerio pri Internaj Aferoj, escepte de la soldatoj de la pariza fajrobrigada regimento. Iliaj misioj estis plilarĝigitaj por inkludi "savon, kaj kontraŭ fajroj kaj kontraŭ danĝeroj aŭ ajnaj akcidentoj minacantaj publikan sekurecon". Ĝuste en ĉi tiu kadro formaliĝas la nocio "fajro kaj savado". Krome, la korpuso de pli ol 50 viroj inkluzivas sanservon donitan de kuracisto. Ĉi tiu dekreto estas ankaŭ ĉe la origino de la distingo inter profesiaj kaj volontulaj fajrobrigadistoj.

La dekreto de la 12-a de novembro 1938 permesas organizadon de kontraŭsavaj kaj defendaj servoj kontraŭ interkomunuma aŭ faka nivelo, kio tamen ne pridubas la superregan rolon de la komunumo en la administrado de la fajrobrigado.

Ĉi tiu strukturado daŭris dum la Kvara Respubliko. Dekreto de la 7a de marto 1953 starigis la sanan kaj medicinan savservon (SSSM) kaj specifis la statuson de volontulaj fajrobrigadistoj.

 Apero de fakaj fajroprotektaj servoj 
Dekreto de la 20-a de majo 1955 kreis la departementajn protektajn servojn kontraŭ incendioj.

 Fonto 
Ĉi tiu artikolo devenas de traduko de la franclingva Vikipedio-artikolo :fr:Pompier en France. Vidu la liston de aŭtoroj .

Kategorio:Franca socio
Kategorio:Fajroestingado