Spenser-strofo

En poezio, la Spenser-strofo () estas speciala strofo, konsistanta el naŭ jambaj versoj, kun la rimskemo ababbcbcc.

 Priskribo 
La Spenser-strofo konsistas el naŭ versoj, el kiuj versoj 1 kaj 3 interrimiĝas; 2, 4, 5 kaj 7 interrimiĝas; kaj finfine 6, 8, 9 interrimiĝas. Skeme:
ababbcbcc

La metro uzata estas kvinjambo, krom la lasta verso. Por plialtigi la efektojn, la lasta verso havas unu plian piedon, formante sesjambon, same kiel aleksandro; tial, la lasta verso en Spenser-strofo nomiĝas la aleksandra verso.

La Spener-strofo similas al la itala stanco, sed estas pli longa (naŭ, ne ok versoj), kaj la rimskemo ankaŭ diferencas.

 Historio 
La Spenser-strofo estis inventita de Edmund Spenser en la 16-a jarcento por sia alegoria eposo La Fereĝino ().

Poste, Byron uzis ĝin por sia poemo La Pilgrimado de Infano Haroldo ().

 Ekzemplo 
Edmund Spenser uzis la Spenser-strofon por sia poemo La Fereĝino (). Jen la unua strofo de La Fereĝino:
Rimo Verso a  Lo I / the man, / whose Muse / whilome / did maske, b  As time / her taught, / in low- / ly She- / pheards weeds, a  Am now / enforst / a far / unfit- / ter taske, b  For trum- / pets sterne / to chaunge / mine Oa- / ten reeds, b  And sing / of Knights / and La- / dies gen- / tle deeds; c  Whose pray- / ses ha- / ving slept / in si- / lence long, b  Me, all / too meane, / the sac- / red Muse / areeds c  To bla- / zon broad / emongst / her lear- / ned throng: c  Fierce warres / and faith- / full loues / shall mo- / ralize / my song. 

 Referencoj 


Kategorio:Strofo
Kategorio:Ĝenroj de poezio