Elias Khoury

Elias Khoury [ĥuri] (arabe: ; naskiĝis la 12-an de julio  en Bejruto - mortis la 15-an de septembro 2024, samloke) estis libana romanverkisto, dramaturgo kaj kritikisto. Li publikigis ĉirkaŭ dek romanoj, teatraĵojn kaj eseojn. Li estis ĉefredaktoro de Al-Mulhaq, la semajna suplemento de la libana ĵurnalo Al-Nahar, kaj estis intelektulo de internacia famoCachia, Pierre; Campbell, Robert B. (July 1998). "A Aʿlām al-adab al-ʿarabī al-muʿaṣir: Siyar wa siyar dhātiyya. English Title Page: Contemporary Arab Writers: Biographies and Autobiographies". Journal of the American Oriental Society. 118 (3): 410. doi:10.2307/606073. ISSN 0003-0279. JSTOR 606073.. La verkoj de Elias Khoury estis tradukitaj en anglan, francan, germanan, hebrean, italan, katalunan kaj svedan.

Li ankaŭ instruis ĉe la Universitato Kolumbio en Novjorko, ĉe la Usona Universitato de Bejruto, ĉe la Universitato Libana kaj ĉe la Universitato de NovjorkoAllen, Roger; al-Baze'i, Sa'd (1993). "Thaqafah al-sahra': Dirasah fi adab al-jazirah al-'Arabiyyah al-mu'asir". World Literature Today. 67 (1): 225. doi:10.2307/40149019. ISSN 0196-3570. JSTOR 40149019..

 Stilo 
La romanoj de Khoury elstaras je sia kompleksa aliro al politikaj temoj same kiel fundamentaj demandoj pri homa konduto. Lia eposa metodo tendencas impliki internan monologon, kiu foje kulminas per ekesto de konscio. En siaj lastaj verkoj, li frekventis uzi elementojn de la parola araba lingvo, kvankam la romanoj restis plejparte skribitaj en la literatura lingvo. La uzo de parolita dialekto aldonas al la kredindeco kaj alirebleco de liaj rakontoj. Dum la uzo de la parola lingvo estas relative ofta en dialogoj en moderna araba literaturo, Khoury ankaŭ uzas ĝin en la ĉefintrigo, nekutima paŝo sed forte identigita kun la stilo de Khoury.

 Verkaro (elekto) 
 Romanoj 
 1975 La ligoj de la cirklo
 1977 La monteto
 1981 La pordoj de la urbo
 1981 Blankaj Vizaĝoj
 1989 La vojaĝo de la malgranda Gandhi
 1992 Parfumo de la paradizo,
 1993 La reĝlando de la fremduloj
 1994 La kofreto kun sekretoj
 1998 La pordo de la suno
 2000 La odoro de la sapo
 2004 Yalo,
 2007 Kvazaŭ ŝi dormis,
 2009 La Kofro de la sekretoj,
 2013 Romitaj speguloj, Sinalcol,
 2018 La infanoj de la geto: Mi nomiĝas Adam,

 Noveloj 
 1984 La nominala Frazo

 Eseoj 
 1974 La esplorado de horizonto
 1979 Poezia kritiko
 1982 La memoro perdita
 1985 La tempo de la okupado
 1987 La malgranda monto,
 1995 La malgranda viro kaj la milito,
 2000 Nova domo kaj la rozo
 2002 La pordo de la suno,
 2004 Yalo,
 2004 La malgranda viro kaj la milito,

 Palestinaj rifuĝintoj 
La romano Bab al-Shams (باب الشمس) aŭ en Esperanto La pordo de la Suno (1998) rakontas la epopeon de la palestinaj rifuĝintoj en Libano ekde la "Nakba" en 1948. Ĝi elvokas en subtila maniero la ideojn pri la rememoro, vero kaj atesto. La egipta filmisto Yousry Nasrallah faris filmon surbaze de tiu libro.

Intervjuita de la israela ĵurnalo Yediot Aharonot sekve de la eldono en hebrea de la romano, Khoury klarigis:Kiam mi prilaboris ĉi tiun libron, mi malkovris ke la "alia" estas spegulo de "mi". Ĉar mi verkis preskaŭ duonjarcenton pri la palestina sperto, ne eblis legi ĉi tiun sperton krom en la spegulo de la israela 'alia'. Pro tio, kiam mi verkis ĉi tiun romanon, mi multe klopodis eviti la stereotipojn de la palestinano, sed ankaŭ la stereotipojn de la israelano kiel tiu aperas en la araba literaturo kaj specife en la palestina literaturo de Ghassan Kanafani, ekzemple, aŭ eĉ de Emil Habibi La israelano ne nur estas la policisto aŭ la okupanto, li estas la "alia", kiu ankaŭ havas homan sperton, kaj ni bezonas tiun sperton. Nia legado de lia sperto estas spegulo por nia legado de la palestina sperto.

 Vidu ankaŭ 
Palestinaj rifuĝintoj

 Noto kaj referencoj 
Tiu ĉi artikolo estas parta traduko de la artikolo Elias Khoury en la franca vikipedio, listo de aŭtoroj.

Kategorio:Libanaj verkistoj