Funkcia gramatiko

La funkcia gramatiko estas ĝenerala rigardo al la organizado de la natura lingvo, formulita de Simon Dik en la 1960-aj jaroj, kiu konsideras tri bazajn normojn de kongruado: tiu tipologia, kiu implikas la aplikadon de reguloj al ajna lingvo, tiu pragmatika, kiu intencas la aplikadon de la frazoj al la interagado en la komunikado, kaj la psikologia, pro kio ĝi klopodas esti kongruebla kun la psikologiaj mekanismoj implikitaj en la procezo de natura lingvaĵo.Standards of adequacy  en functionalgrammar.com Alirita la 22an de aprilo 2020.

Por Dik, la gramatiko estas konceptita kiel instrumento de socia interagado inter homoj, cele al la establado de komunikaj rilatoj. Li aparte emfazas al la uzado, la komunikaj funkcioj kaj la socia kunteksto de la lingvo, kaj en tio li esence diferencas disde aliaj aliroj pure formalaj al la lingva fakto, same kiel la Genera gramatiko de Noam Chomsky. La funkcia gramatiko studas kiel oni uzas la vortojn, la sintagmojn kaj la frazojn kaj la kongruon de tiuj elementoj laŭ la lingva kunteksto kaj la komunika situacio en kiu oni uzas.

 Notoj 

Kategorio:Gramatiko
Kategorio:Lingvosciencaj teorioj kaj hipotezoj