Dodoico

La dodoicoNova Plena Ilustrita Vortaro de Esperanto: dodoic/o () estas japana poema fiksformo.

 Priskribo 
En la japana lingvo, poezia metro estas kalkulata laŭ moraoj; unu silabo povas esti longvokala (dumoraa) aŭ finiĝanta per -n (dumoraa) aŭ mallongvokala (unumoraa).

La dodoico konsistas el kvar versoj, kies longoj estas sep, sep, sep, kaj kvin moraoj, de 26 moraoj totale:
〇〇〇〇〇〇〇
〇〇〇〇〇〇〇
〇〇〇〇〇〇〇
〇〇〇〇〇
Tiel, ĝi estas pli longa ol la hajko aŭ la senrjuo (ambaŭ de 17 moraoj). 

Same kiel aliaj japanaj fiksformoj, la dodoico estas senrima.

Pro sia folklora origino, dodoicoj tipe temas pri amo aŭ laboro kaj estas stile humuraj.

 Historio 
La dodoico originis el amkantoj, kantataj kune kun ŝamisena muziko.

La dodoico estas nomita laŭ la poeto Dodoicubo Sanga la Unua (, 1804–1852), kiu formaligis la poemformon.

En Esperanto, la Esperantigita vorto “dodoico” troviĝas en la traduko fare de Konisi Gaku de la japanlingva romano Neĝa Lando () de Kaŭabata Jasunari.

 Ekzemplo 
Jen unu el la pli famaj dodoicoj, de nekonata aŭtoro:

 Originala  Rondaj kanaoj  Transliterumo  Traduko    Horete kayoeba  Enamiĝinta irad’    Sen ri mo ichi ri  Mil lioj ŝajnas unu    Aezu ni kaereba  Revenante el rendevu’    Mata sen ri  Ree mil lioj

La ekzemplo estas iom neregula, ĉar la tria linio havas ok moraojn, anstataŭ la ordinaraj sep. La Esperanta traduko havas la saman nombron de silaboj (anstataŭ la moraoj de la originala).

 Referencoj 

 Eksteraj ligiloj 
  (listo de dodoicoj)

Kategorio:Japanlingva poezio