Julien Duvivier

Julien DUVIVIER (Franclingva prononco: [dyvivje]; 8a de oktobro 1896, en Lille – 29a de oktobro 1967, en Parizo) estis franca kina reĝisoro. Li elstaris en la franca kinarto en la 1930-aj al 1960-aj jaroj. Inter liaj plej originalaj filmoj, ĉefe rimarkindas La Bandera, Pépé le Moko, Le Petit Monde de don Camillo, Panique, Voici le temps des assassins kaj Marianne de ma jeunesse. webarchive  8a de januaro, 2011.

Jean Renoir nomis lin "granda teknikisto, rigorulo, poeto".

 Kariero 
En 1919 li reĝisoris sian unuan filmon. En la 1920-aj jaroj kelkaj el liaj filmoj havis religian enhavon: nome "Credo ou la tragédie de Lourdes", "L'abbé Constantin" kaj "La vie miraculeuse de Thérèse Martin" — filmo pri la Karmelulino sankta Tereza de Lisieux.

"David Golder" (1930), estis lia unua sukceso, same kiel lia unua 'parola filmo', kaj la unua de la aktoro Harry Baur. Ili kunlaboros multajn fojojn en la 1930aj jaroj. En 1934 Duvivier kunlaboris kun Jean Gabin por la unua fojo en la filmo "Maria Chapdelaine", kvankam por "La Bandera" (1935), li fidis al la verka talento de Charles Spaak, kiu estis kunlaborinta kun Jacques Feyder, Jean Grémillon, Marc Allégret kaj Marcel L'Herbier. Ili kunlaboros multajn fojojn el tiam antaŭen. Farinte "Le Golem" (1936), a refilmo de pli frua samnoma germana hororfilmo, Duvivier faris "La belle équipe" (ankaŭ en 1936), kun Jean Gabin, Charles Vanel kaj Raymond Aimos.

"L'Homme du jour" (1936), kun Maurice Chevalier en la ĉefa rolo estis minora laboro en la reĝisora kanono sed "Pépé le Moko" kaj "Un carnet de bal" (ambaŭ de 1937) estis certaj sukcesoj. "Pépé le Moko", kiu eniras en la etoso de krimuloj kaj de la Kasbaho (nome araba kvartalo) de Alĝero kiel ekzota fono, estis la filmo kiu pelis Jean Gabin en la kategorion de internacia stelulo. En 1938 Duvivier subskribis kontrakton kun MGM kaj faris sian unuan usonan filmon, nome biografia filmo de Johann Strauss, nome "The Great Waltz". La venontan jaron, reen en Francion, li faris "La fin du jour", en kiu teatraj aktoroj retiriĝintaj luktas por vidi, ke ilia retireja hejmo restas malferma. Michel Simon ludis la rolon de humura aktoro, kaj Louis Jouvet, tiun de ĉefaktoro kiu ankoraŭ kredas je siaj alloga povo. "La charrette fantôme" sekvis, hororfilmo adaptita el romano de Selma Lagerlof.

Dum la Dua Mondmilito, Duvivier iris labori en Usonon. Li faris kvin filmojn en tiuj jaroj. "Lydia" (1941); du antologiajn filmojn, "Tales of Manhattan" (1942) kun Charles Boyer kaj Rita Hayworth inter ĉefaj aktoroj, kaj "Flesh and Fantasy" (1943) kun Edward G. Robinson, Charles Boyer kaj Barbara Stanwyck; "The Impostor" (1944), denove kun Jean Gabin; kaj "Destiny" (ankaŭ de 1944), nome filmo reĝisorita de Reginald Le Borg kiu estis konstruita ĉirkaŭ 30-minuta sceno el "Flesh and Fantasy" (Duvivier restis eksterliste).

Reveninta al Francio, Duvivier suferis kelkajn malfacilojn por pluini sian karieron. "Panique" (1946), estis resumo de la plej malaltaj homaj instinktoj, estis la plej persona, malhela kaj nihilisma el liaj verkoj. Ĝi estis malsukcesa kaj por kritikistoj kaj por la publiko. Duvivier pluis tamen laborante en Francio ĝis la fino de sia vivo, krom mallonga periodo en Granda Britio por "Anna Karenina" (1948) kaj en Hispanio por Black Jack (1950). En 1952 li filmis La Fête à Henriette.

Dum la aŭtuno de 1967, ĝuste kiam la produktorado de "Diaboliquement vôtre" estis atingante sian finon, filmo pri viro kiu suferis amnezion post aŭto-akcidento, Duvivier mem suferis aŭto-akcidenton, pro koratako kiu mortigis lin. Li estis 71-jaraĝa; li lasis filmaron de preskaŭ 70 filmoj. Li estis entombigita en la tombejo de Rueil-Malmaison en Hauts-de-Seine.

 Notoj 

 Eksteraj ligiloj 


Kategorio:Francaj reĝisoroj
Kategorio:Mortintoj pro koratako