Gavrila Derĵavin

Gavriil (Gavrila) Romanoviĉ Derĵavin (, IPA: [ɡɐˈvrilə rɐˈmanəvʲɪtɕ dʲɪrˈʐavʲɪn]; la  — la ) estis unu el la plej aprezataj poetoj de Rusio antaŭ Aleksander Puŝkin, kaj politikisto. Kvankam liaj verkoj estas tradicie konsiderataj klasikismaj, lia plej bonkvalita poezio estas riĉa je antitezoj kaj konfliktaj sonoj je maniero memoriganta John Donne kaj aliajn metafizikajn poetojn.

En Sankt-Peterburgo, Derĵavin promociiĝis de la malalta soldata rango al la plej altaj postenoj de la ŝtato dum la regado de la imperiestrino Katerina la 2-a. Li impresis siajn komandantojn dum la ribelo de Emeljan Pugaĉov. Ruza politikisto, li progresis post lasi la militservon por civila servo. Li staris al la posteno de guberniestro de la Oloneca (1784) kaj Tambova gubernioj (1785), persona sekretario de la imperiestrino (1791), Prezidanto de la Ĉambro de Komerco (1794), kaj finfine Ministro de Justico (1802).

Li estis elpostenigita en 1803 kaj ekde tiam li restis plejparte en sia kampara bieno Zvanka, proksime de Novgorod, verkante amaferan kaj anakreonan poezion. En sia hejmo en Sankt-Peterburgo, li organizis ĉiumonatajn kunsidojn de la literatura societo "Konversacio de Ŝatantoj de la Rusa Vorto" (). Li mortis en 1816 kaj estis entombigita en la Ĥutina monaĥejo, proksime de Zvanka, reentombigita en 1959 en la Kremlo de Novgorod, kaj poste reentombigita en 1993 en la monaĥejo.

Kategorio:Rusiaj verkistoj
Kategorio:Rusiaj poetoj
Kategorio:Rusiaj memoraĵistoj
Kategorio:Rusiaj dramistoj
Kategorio:Rusiaj framasonoj
Kategorio:Rusiaj politikistoj
Kategorio:Rusiaj ministroj pri justico