Sutro de la blanka lotuso de la sublima darmo

La Sutro de la blanka lotuso de la sublima darmo (, Saddharmapuṇḍarīka Sūtra), ankaŭ konata kiel la Lotusa Sutro, estas unu el la plej popularaj kaj influaj sutroj en Mahajano kaj la bazo sur kiu la budhisma skolo Tiāntāi estis fundamentita, kaj sur tiu, la skoloj Tendai, Cheontae kaj Nichiren. Ĝi estas konsiderita de multaj budhistoj en Orienta Azio kiel la lasta instruo de la budho Gotamo, kompleta kaj sufiĉa por salviĝo.

 Titolo 
eta|dekstre|Mandalo pri la Sutro de la blanka lotuso de la sublima darmo, Hompōji, Toyama, Japanio, ĉ. 1326-28.eta|350ra|Ilustrita manuskripto de la Sutro pri la blanka lotuso de la sublima darmo el la reĝlando Korjo, ĉ. 1340.

La plej frua Sanskrita titolo de la sutro estas Saddharmapuṇḍarīka sūtra, kiu laŭ la traduko de Leon Hurvitz signifas Skripturo de la lotusa floradoLa lotusa florado aŭ padma estas simbolo de pureco kaj en budhismo kaj en hinduismo. de la fajna darmo. Aliaj tradukoj de la titolo inkluzivas:

 En Sanskrito: सद्धर्मपुण्डरीक सूत्र Saddharmapuṇḍarīka Sūtra
 En la mandarena: 妙法蓮華經 Miàofǎ Liánhuá jīng, mallongigita kiel 法華經 Fǎhuá jīng
 En la japana: 妙法蓮華経 Myōhō Renge Kyō, 法華経 Hokke-kyō, Hoke-kyō
 En la korea: 묘법연화경 Myobeop Yeonhwa gyeong, mallongigita kiel Beophwa gyeong
 En la tibeta: དམ་ཆོས་པད་མ་དཀར་པོའི་མདོ dam chos padma dkar po'i mdo, Damchö Pema Karpo'i do
 En la vjetnama: Diệu pháp Liên hoa kinh, mallongigita kiel Pháp hoa kinh.

 Historio 
 Formiĝo 
En 1934, surbaze de sia kritika analizo de la ĉina kaj la Sanskrita versioj, Kogaku Fuse konkludis, ke la sutro estis verkita en kvar ĉefaj fazoj: la versaj sekcioj de la 1-a ĉapitro ĝis la 9-a, kaj tiu de la 17-a, estis kredeble verkitaj en la –1-a jarcento, kaj la prosaj sekcioj de ĉi tiuj ĉapitroj estis aldonitaj en la 1-a jarcento.
Li taksas la daton de la tria fazo, la ĉapitroj 10, 11, 13-16, 18-20 kaj 27, ĉ. la jaro 100. La ĉapitroj 21-26 apartenas al la lasta fazo, ĉ. la jaro 150, sed laŭ Stephen F. Teiser kaj Jacqueline Stone, estas konsento pri la fazoj de verkado, sed ne pri la datumo de ĉi tiu fazoj.

Tamura argumentas, ke la unua fazo de verkado, la ĉapitroj 2-9, estis finita ĉ. la jaro 50 kaj plivastigita per la ĉapitroj 10-21 ĉ. la jaro 100. Li datumas la trian fazon, la ĉapitrojn 22-27, ĉ. la jaro 150.

Karashima proponis modifitan version de la hipotezo de Fuse en la jena ordo:
 Ĉapitroj 2-9 de la unua fazo, inkluzivante la versoun tristbh de ĉi tiuj ĉapitroj, kiuj kredeble venis el buŝa literaturo en dialekt de Prakrito. La dua fazo estas la versoj kaj prozo śloka.
 La ĉapitroj 1, 10-20, 27 kaj parto de la ĉapitro 5, kiun mankas la traduko de Kumārajīva.
 La ĉapitroj 21-26 kaj la sekcio pri Devadato en la ĉapitro 11 de la versio en Sanskrito.

 Tradukado en la ĉinan 
Tri tradukoj en la ĉinan ankoraŭ ekzistas:

 La lotusa sutro de la ĝusta darmo (正法華経, Zhèng fǎhuá jīng) en dek volumenojn kaj dudek sep ĉapitrojn, tradukita de Dharmarakṣa en 286.
 La lotusa sutro de la mirinda darmo (妙法蓮華經, Miàofǎ liánhuá jīng), en ok volumenojn kaj dudek ok ĉapitrojn, tradukita de Kumārajīva en 406.
 La suplementita lotusa sutro de la mirinda darmo (添品妙法蓮華經, Tiānpǐn miàofǎ liánhuá jīng), en sep volumenoj kaj dudek sep ĉapitroj, reviziita versio de la teksto de Kumārajīva, tradukita de Jñanagupta kaj Dharmagupta en la jaro 601.

La Lotusa sutro estis unue tradukita el Sanskrito en la ĉinan de la bikŝuo Darmarakŝo en 286 en Chang'an dum la epoko de okcidenta Jin (265-317).Taisho vol.9, pp. 63-134 Kvankam la opinio, ke plej verŝajne la baza teksto de tiu traduko estis en dialekto de Prakrito fariĝis akceptita. Ankaŭ estas probable, ke ĝi estis verkita en dialekto de Prakrito kaj posteel tradukita en Sanskriton, por doni respekteblecon al la teksto. Tiu ĉi traduko estis poste refarita en 406 de la skipo de la bikŝuo Kumaraĝivo,Taisho vol. 9, no. 262, CBETA kiu laŭ Jean-Noël Robert ĉefe baziĝis sur la versio de Dharmarakṣa. La versioj en Sanskrito estas ordinare uzitaj nur de fakuloj.

 Notoj 

 Literaturo 






















 Karashima, Seishi (1998). A Glossary of Dharmarakṣa’s Translation of the Lotus Sūtra, Bibliotheca Philologica et Philosophica Buddhica, Vol. I, The International Research Institute for Advanced Buddhology, Tokyo, p. VIII, 
 Karashima, Seishi (2001). A Glossary of Kumarajiva's Translation of the Lotus Sutra, Bibliotheca Philologica et Philosophica Buddhica, The International Research Institute for Advanced Buddhology, Vol. IV, Tokyo, p. VII, 



 Kern, Hendrik; Nanjio, B.; eds. (1908-1912). Saddharmapuṇḍarīka; St. Pétersbourg: Imprimerie de l'Académie Impériale des Sciences, Bibliotheca Buddhica, 10, Vol.1, Vol. 2, Vol 3, Vol. 4, Vol. 5. (In Nāgarī)






























 Silk, Jonathan; Hinüber, Oskar von; Eltschinger, Vincent; eds. (2016). "Lotus Sutra", in Brill's Encyclopedia of Buddhism, Volume 1: Literature and Languages. Leiden: Brill. pp. 144–157
  (Abridged)


















  (Romanized Sanskrit)








 Yampolsky, Philip B. [translator] (1971 ), Zen Master Hakuin's Letter in Answer to an Old Nun of the Hokke [Nichiren] Sect. In The Zen Master Hakuin: Selected Writings, New York: Columbia University Press. pp. 86–123
 Yuyama, Akira (1970). A Bibliography of the Sanskrit-Texts of the Sadharmapuṇḍarīkasūtra. Faculty of Asian Studies in Association With Australian National University, Canberra, Australia


 Zürcher, Erik (2006). The Buddhist Conquest of China, Sinica Leidensia (Book 11), Brill; 3rd edition. 

 Referencoj 

 Literaturo 




 Rawlinson, Andrew (1972). Studies in the Lotus Sutra (Saddharmapuṇḍarīka), Ph. D. Thesis, University of Lancaster. OCLC 38717855

 {{Cite book|last1=Tanabe|first1=George J.|last2=Tanabe|first2=Willa Jane (ed.)|title=The Lotus Sutra in Japanese Culture|date=1989|publisher=University of Hawaii Press|location=Honolulu|isbn=0-8248-1198-4}}
 Tola, Fernando, Dragonetti, Carmen (2009). Buddhist positiveness: studies on the Lotus Sūtra'', Delhi: Motilal Banarsidass Publ. .

Kategorio:Terminaro de Budhismo
Kategorio:Mahajano
Kategorio:Sutroj
Kategorio:Nichiren
Kategorio:Tiantai