Christian Gottlob Gmelin

Christian Gottlob GMELIN estis germana kemiisto, kuzo de Leopold Gmelin, bofilo de matematikisto kaj fizikisto Johann Gottlieb Friedrich von Bohnenberger (1765-1831), profesoro de la kemiisto Robert Mayer (1814-1878) kaj dum naŭ monatoj li estis asistanto de Jöns Jakob Berzelius en StokholmoEilhard Mitscherlich, Prince of Prussian Chemistry. Gmelin laboris ankaŭ kun Louis-Nicolas Vauquelin, Louis-Jacques Thénard kaj Martin Heinrich Klaproth.Communicating Chemistry: Textbooks and Their Audiences, 1789-1939

 Biografio 
Gmelin estis filo de la apotekisto Christian Gottlieb Gmelin (1749-1809) kaj lia patrino nomatis Friederike Charlotte (fraŭla nomo: Haas, naskiĝdato:1765). Li diplomiĝis pri Medicino en 1814, kaj en 1817 li iĝis profesoro pri Kemio kaj Fiziko en la Universitato de Tubingeno. En la 30-a de aprilo 1818, li edziĝis al Luise Friederike Philippine Bohnenberger (1800–1884). Ili havis tri filinojn kaj tri filojn. Christian Gottlob Gmelin vojaĝis tra Francio, Anglio, Norvegio kaj Svedio.

Gmelin restis en Parizo nur kelkajn monatojn. Kiam Napoleono aperis en la Tuleriojn, en 1815, Gmelin lasis Parizon kaj iris al Berlino por labori kun la granda analiza kemiisto Martin Heinrich Klaproth (1743-1817). La respekteginda majstro ne estis plenumanta eksperimentajn laborojn antaŭ multe da tempo, nek havis li ajnan studenton, kaj lia laboratorio estis en kompleta neglekto. Konsekvence, fine de 1815, Gmelin reprenis sian vojon kaj ĉifoje li iris al Stokholmo.Selected readings in the history of chemistry, kie dum naŭ monatoj li estis asistanto de Berzelius.
eta|maldekstra|300px|Sinteza ultramara bluo, unue produktita de Christian Gottlob Gmelin.
En 1818, Gmelin estis unu el la unuaj kiuj observis tion, ke la litiaj saloj produktas brilan ruĝan koloron sub la flamo. En 1826, Jean-Baptiste Guimet (1795-1871) kreditiĝis esti kreinta procezo por la produktado de la blua pigmento konata kiel "ultramara" tinkturo aŭ blukrajono.Ordered Porous Solids: Recent Advances and Prospects. Post du jaroj, en 1828, Gmelin sendepende publikigis ankaŭ sian propran procezon pri la sintezo de la ultramara pigmento. Ĉar Gmelin estis la unua kiu publikigis ĉi-procezon, li ricevis la agnoskon pri la malkovro. En lia publikaĵo, Gmelin asertas ke silicio, baŭksito, kaj sodo estas la ĉefaj konstituaĵoj de la ultramara bluo kaj la riĉa koloro venas el la sulfuro.

Interalie, li laboris sur la kampo de la spektroskopio kaj malkovris la koloron de la ruĝa flamo de la litio. Li elmontris la agadon de la borata acido sur la kurkuma-papero. Li tradukis la tri unuajn volumojn de la Jarraporto far Berzelius en la germanan. En 1834, li elektiĝis koresponda membro de la Bavara Akademio pri Sciencoj kaj de la Prusa Akademio pri Sciencoj.

 Verkaro 
 Einleitung in die Chemie ("Enkonduko al kemio") 1835
 Über die Schwefelquelle von Hechingen: Eine Inaug.-Dissertation... 1838
 Chemische Untersuchung mehrerer Fossilien, welche zu der Gattung des ... 1827
 Chemische Untersuchung der Teinacher Mineral-Quellen 1831
 Chemische Untersuchung des körnigen Thoneisensteins von Aalen und ... 1825
 Versuche über die Wirkungen des Baryts, Strontians, Chroms, ... 1824
 Disquisitiones de fermentatione spirituosa lactis bubuli 1833

 Literaturo 
 History of Chemistry
 Allgemeine Deutsche Biographie
 Personensuche
 Mineralogie, Geologie und Paläontologie an der Universität ...
 The Development of Modern Chemistry
 Uranium · Plutonium Transplutonic Elements
 Robert Mayer and the Conservation of Energy

 Referencoj 

 Vidu ankaŭ 
 Dinastio Gmelin

Kategorio:Germanaj kemiistoj
Kategorio:Germanaj apotekistoj
Kategorio:Gmelin-familio