Tarokoj

Tarokoj estas ludkartoj uzataj en partoj de Eŭropo ekde almenaŭ la 15-a jarcento por ludi tarokludojn, kaj ankaŭ pli lastatempe por aŭgurado.

 Historio 
 Rilato de tarokoj kun ordinaraj ludkartoj 
Ordinaraj ludkartoj aperis unuafoje en la kristana Eŭropo en la regnoj de la Ibera duoninsulo (tre probable alportitaj de la araboj el Oriento). La Konsilantaro de Cento malpermesis en Barcelono kartludojn en la jaro 1310J. Amades kaj J. Colomines, "Els Soldats i altres Papers de Rengles" (Barcelono, 1933-1936) vol. II p. 7., kio indikas ke ludkartoj ekzistis en Eŭropo almenaŭ de tiu dato.

La unuaj fontindikoj de Eŭropo priskribas kartaron de 56 ordinaraj kartoj (1 ĝis 10 en la numeraj kartoj kaj 4 figuroj), kiel la moderna kartaro sen ĵokero.Early Playing Cards Research  La kartaro konsistas el aroj komune nomitaj emblemoj. La kvar emblemoj estas: sabroj, stangoj, pokaloj kaj moneroj. Tiuj desegnoj evoluis rapide al la bazaj latinaj emblemoj: spadoj, stangoj, pokaloj kaj oroj, kiuj estas ankoraŭ uzataj en la tradiciaj hispanaj kaj italaj kartaroj.Donald Laycock en Skeptical – a Handbook of Pseudoscience and the Paranormal, paĝo 67, eldonis Donald Laycock, David Vernon, Colin Groves, Simon Brown, Imagecraft, Kanbero, 1989, ISBN 0-7316-5794-2
Ekde 1377 okazis kun iom da certeco la abunda disvastiĝo de la kartaro en Eŭropo.

 La kartoj de triumfoj 
alternative=Triumfo "La Geamantoj" de la kartaro Cary-Yale.|eta|Triumfo "La Geamantoj" de la kartaro Cary-Yale.
La kartoj, kiuj poste karakterizis tarokojn, ŝajne disvolviĝis pli-malpli 40 jarojn poste, kaj ili estas menciitaj en la postrestanta teksto de Martiano da Tortona.Oldest Tarot Cards  Oni kredas, ke Martiano verkis ĝin inter 1418 kaj 1425, ĉar en 1418 lia pentristo Michelino da Besozzo returnis al Milano kaj Martiano forpasis en 1425. Oni ne povas pruvi, ke tarokoj ekzistis antaŭ tiu dato sed tio ŝajnas malprobabla pro tio, ke la teksto de Martiano estis verkita almenaŭ dekkvin jarojn antaŭe de aliaj dokumentoj.

La tarokaro priskribita de Martiano povas esti konsiderita precedenco de la kartaro konita hodiaŭ, ĉar ĝi malsamas de la aliaj en kelkaj aspektoj. Ekzemple, la kartaro havis nur 16 triumfojn (gravajn senemblemajn kartojn), ties figuroj ne estis identaj kun la ordinaraj tarokaroj (ĝi enhavas figurojn de dioj de la helena mitologio) kaj la emblemoj ne estas la komunaj hispanaj emblemoj sed kvar specoj de birdoj.

Kio rilatigas la kartaron de Martiano al la tarokaj kartaroj estas tio, ke tiuj 16 kartoj estis konsideritaj kiel triumfoj en la ludkarto; proksimume 25 jarojn poste, Jacopo Antonio Marcello nomis ilin ludus triumphorum aŭ “ludo de triumfoj”. La letera korespondaĵo, kie Marcello uzis tiun terminon, estis dokumentita kaj tradukita en la interreto.

La sekvantaj dokumentoj, kiuj ŝajnas konfirmi la ekziston de io simila al la tarokaroj estas la du kartaroj de Milano (la Brera-Brambrilla kartaro kaj la Tarocchi Cary-Yale kartaro) — ekzistantaj sed nekompletaj— kaj tri dokumentoj, ĉiuj de la Juĝejo de Ferrara, Italio. Ne eblas atribui precizan daton por la kartaroj sed oni konjektas, ke ili estis faritaj ĉirkaŭ la jaro 1440. La tri dokumentoj havas la daton 1-an de januaro de 1441 ĝis julio de 1442, kun la vorto trionfi registrita unuafoje en februaro de 1442. La dokumento de januaro de 1441, kie aperas la vorto trionfi, estas rigardata kiel malmulte fidinda; tamen la fakto, ke la sama pentristo, Sagramoro, estis dungita de la sama mastro, Leonello d´Este, kiel en la dokumento de februaro de 1442, indikas, ke ĝi estas almenaŭ probabla ekzemplero de la sama tipo de kartaro. Poste de 1442 pasas sep jaroj sen iu ajn ekzemplo el simila materialo, kio ebligas konjekti, ke pli granda disvastiĝo ne okazis en tiuj jaroj.

La ludo verŝajne gajnis gravecon en la jaro 1450, kiu estis Jubilea jaro en Romo, kio okazigis multajn festojn kaj pilgrimajn movadojn. Ĝis tiu momento ĉiuj elstaraj dokumentoj emis indiki al ia deveno de la trionfi-kartoj en la alta klaso de la italuja socio, specife la Kortegoj de Milano kaj Ferrara, en tiu epoko la Kortegoj plej ekskluzivaj en Eŭropo.

 Antikvaj tarokaroj 
alternative=Ludantoj de Tarocchi (Tarokoj). Pentraĵo de la 15-a jarcento. Nekonata pentristo.|eta|Ludantoj de Tarocchi (Tarokoj)
La plej antikvaj postrestantaj tarokoj estas Tarocchi Cary-Yale (aŭ Tarocchi Visconti-Modrone), kiuj estis kreitaj en 1442-1447 de nekonata pentristo por la familio Visconti-Sforza, la superreganta familio en Milano.Place, Robert M. (2005) The Tarot: History, Symbolism,and Divination, Tarcher/Penguin, New York, ISBN 1-58542-349-1 La kartoj (nur 66) estas hodiaŭ en la Biblioteko de la Universitato de Yale, Usono.

Inter la unuaj tarokaroj, la plej fama estis pentrita meze de la 15-a jarcento por festi la konkeron de la potenco en Milano fare de Francesco Sforza kaj lia edzino Bianca Maria Visconti, filino de la Grafo Filippo Maria. Ĝi estis probable pentrita de Bonifacio Bembo, sed kelkaj kartoj estis faritaj de miniaturistoj de alia skolo. 35 el la kartoj estas en la Biblioteko kaj Muzeo Morgan, 26 en la Accademia Carrara, 13 en la Casa Colleoni kaj 2, la Diablo kaj la Turo, estas perditaj aŭ eble neniam estis pentritaj. Ĉi tiu kartaro Visconti-Sforza, kiu estis amase reproduktita, kunigas la emblemojn de spadoj, stangoj, pokaloj kaj oroj, kaj la figuroj reĝo, reĝino, kavaliro kaj paĝio kun la triumfoj, respegulante la konvencian ikonografion de la epoko en grado signifoplena.Berti, Giordano (2002). Visconti Tarot. Lo Scarabeo, Torino.

 Formato kaj strukturo 
 Ĝenerala konsisto de la moderna tarokaro
La moderna tarokaro konsistas plej ofte el du grandaj aroj da kartoj nomitaj Arkanoj Maĵoraj kaj Arkanoj Minoraj. La unuaj temas pri la tradiciaj kartoj nomitaj Triumfoj: 22 kartoj numeraj kun diversaj figuroj. La tarokoj surhavas numeron de 1 ĝis 21, plus unu karto kun numero 0 (nul). Ĉiu havas sian propran nomon aŭ titolon, escepte de la karto numero 13, kiu tradicie restis sennoma. Nuntempe tiu karto portas kutime la nomon La Morto. La numeroj en la Arkanoj Maĵoraj tradicie estas skribitaj por romaj ciferoj. La nomoj de la Arkanoj Maĵoraj estas:

 Arkano 0: La Stultulo.
 Arkano I: La Magiisto.
 Arkano II: La Sacerdotino, La Pleja Sacerdotino, La Papino.
 Arkano III: La Imperiestrino.
 Arkano IV: La Imperiestro.
 Arkano V: La Sacerdoto, La Papo.
 Arkano VI: La Enamiĝinto, La Geamantoj.
 Arkano VII: La Ĉaro.
 Arkano VIII: La Forto, La Forteco.
 Arkano IX: La Ermito.
 Arkano X: La Fortunrado.
 Arkano XI: La Justeco.
 Arkano XII: La Pendigito.
 Arkano XIII: sennoma (nuntempe La Morto).
 Arkano XIV: La Moderigo.
 Arkano XV: La Diablo.
 Arkano XVI: La Turo, La Domo de Dio.
 Arkano XVII: La Stelo.
 Arkano XVIII: La Luno.
 Arkano XIX: La Suno.
 Arkano XX: La Juĝo, La Lasta Juĝo.
 Arkano XXI: La Mondo.

La Arkanoj Minoraj estas la 56 ordinaraj kartoj, kiuj konsistigas la plimulton de la porludaj kartaroj: 4 aroj kun emblemoj (spadoj, stangoj, pokaloj kaj moneroj). Ĉiu emblema aro havas numeran karton de 1 (la Aso) ĝis 10, kaj 4 kortegaj figuroj (la Reĝo, la Reĝino, la Kavaliro kaj la Paĝio). Kelkaj nuntempaj tarokaroj enhavas Damojn anstataŭ Reĝinojn, kaj kelkaj britaj versioj, kiel ekzemple la Victoria Regina kartaro, anstataŭigas la Kavaliron kaj la Paĝion per la Princo kaj la Princino.

La kartoj de la Arkanoj Minoraj estas nomitaj laŭ siaj emblemoj kaj numeroj: La Aso de Spado, la 2-a de Spadoj, la 3-a de Spadoj, ktp. La Reĝo de Spadoj, la Reĝino de Spadoj, la Kavaliro de Spadoj kaj la Paĝio de Spadoj. Analoge kun la aliaj tri emblemoj. Nuntempe la plej disvastigita modelo de moderna tarokaro estas eble la kartaro nomita Rider aŭ Rider-Waite, planita de la okultisto Arthur Edward Waite kaj desegnita de la ilustristino Pamela Colman-Smith kaj publikigita amase de la Rider Company ekde la jaro 1910.

 Malortodoksaj versioj de la moderna tarokaro 
Nuntempe abundas multaj versioj de la moderna tarokaro. Firmaoj kaj pentristoj produktas siajn proprajn tarokojn, jen por kolektistoj jen por dungitaj aŭguristoj aŭ tarokinterpretistoj. Foje la eldonisto de tiuj heterodoksaj kartaroj ŝanĝas la figurojn, emblemojn aŭ la ĝeneralan formaton de la tradicia tarokaro. Ekzemple, la Arkanoj Minoraj de la Osho Zen Tarot ne portas la tradiciajn emblemojn. Ili portas emblemojn, kiuj pretendas esti similaj aŭ analogaj: spadoj estas nomitaj nuboj, stangoj estas nomitaj fajro, pokaloj estas nomitaj akvo, kaj oroj aŭ moneroj estas nomitaj ĉielarko. La Arkanoj Maĵoraj ankaŭ portas nomojn malsamajn de la tradiciaj. Ekzemple, La Sacerdoto aŭ La Papo (Arkano Maĵora V-a) estas nomita Vakuo, kaj La Forto estas nomita Kuraĝo.

Aliaj kartaroj estas temaj, ekzemple la kartaro eldonita de la firmao Vertigo Comics, desegnita de la ilustristo Dave McKean por Vertigo Comics. La figuroj en la Arkanoj Maĵoraj de ĉi tiu kartaro estas la roluloj de la famaj bildlibroj eldonitaj de Vertigo Comics. Aliaj kartaroj konservas la ĝeneralan konsiston de la tarokaro sed temas pri specifaj temoj: katoj, insektoj, vampiroj, historiaj famuloj, herboj, feoj, pentristoj (Klimt, Dürer), ktp.

 Kelkaj Arkanoj Maĵoraj de la tarokoj Visconti-Sforza 

 Referencoj 

 Bibliografio 
 Dummett, Michael (1980). The Game of Tarot. From Ferrara to Salt Lake City (Duckworth. Londono: Gerald Duckworth and Company Ltd.
 Dummett, Michael; McLeod, John (2004). A History of Games Played with the Tarot Pack. Edwin Mellen Press.
 Berti, Giordano (1999). Waite y su Tarot. Nostradamus.
 Berti, Giordano (2006). Storia dei Tarocchi. Verità e leggende sulle carte più misteriose del mondo. Milano: Mondadori.
 Meldi, Diego (2001). Tarot, La Historia, el Simbolismo y el Juego (Saber Mas). Bonaero: El Ateneo.
 Meldi, Diego (2003). Tarot -kit. Bonaero: Editorial Diana.

 Eksteraj ligiloj 

 Recenzo (angle) pri la kartaro Victoria Regina.
 Recenzo (angle) pri la kartaro Vertigo Tarot.
 Recenzo (angle) pri la kartaro Osho Zen Tarot.
 Recenzo (angle) pri la kartaro Rider-Waite.