Publio Rupilio

Publio Rupilio (latine, Publius Rupilius) Estis romia politikisto kaj militisto, konsulo en 132 a.K. kune kun Publio Popilio Lenas.
Dum la politika necerteco post la morto de Tiberio Sempronio Grakĥo, Rupilio kaj lia kolego gvidis la ŝtaton montri ekstreman severecon kontraŭ la subtenantoj de la malfrua tribuno. Tiun saman jaron li estis sendita al Sicilio, kie li subpremis la sklavan ribelon konatan kiel la unua servuta milito, gvidita de Eŭnoo. Kiel rekompenco por ĉi tiu operaco, reveninte al Romo, li akiris la honorojn de triumfo.

Dum 131 a.K. restis kiel prokonsulo de la insulo kaj, kun la helpo de dek komisaroj nomumitaj de la Senato, faris plurajn reformojn en la registaro de la provinco, proklamita en la provinca leĝo konata kiel Lex Rupilia, kvankam ĝi ne estis leĝo mem. 

Rupilio estis persekutita kaj kondamnita, kune kun lia iama kolego Popilio en 123 a.K. pro la kruela persekutado de la politikaj aliancanoj de Tiberio Grakĥo. Lia puno, aldonita al la fiasko de lia frato en la konsulaj elektoj (malgraŭ la subteno de Skipio Emiliano) probable kaŭzis lian antaŭtempan morton. 

Kategorio:Romiaj prokonsuloj
Kategorio:Romiaj respublikaj konsuloj
Kategorio:Romianoj de la 2-a jarcento a.K.