Konstanto la 2-a

Konstanto la 2-a aŭ Flavius Constantinus Augustus ankaŭ konata kiel Konstanto la Barbulo estis filo de Konstanteno la 3-a kaj Gregorja, estis orientromia aŭ bizanca imperiestro de septembro 641 ĝis 668.

Antaŭ sia kronado, li estis konata kiel Flavio ​​​​Heraklio (Φλάβιος Ἡράκλειος) omaĝe al sia avo, kaj lia nomo kiel imperiestro, laŭ leĝoj kaj moneroj, estis fakte Konstanteno. Tamen, pro kialoj kiuj restas neklaraj, liaj samtempuloj ŝajnas esti jam nomintaj lin Konstanto.

Vivo
Antaŭ ol preni la povon
Konstanto estis levita al la rango de Cezaro fare de sia jam fine malsana patro, Konstanteno la 3-a, post la surtroniĝo de ĉi-lasta en januaro 641. Aŭtune de 641, en la aĝo de dek unu jaroj, li estis metita sur la tronon fare de kortega partio gvidata de la altranga militisto Valentino (604-645), la "comes excubitorum""Comes excurbitorum" estis unuo de la imperiaj gardistoj de la bizancaj imperiestroj, fonditaj ĉirkaŭ 460 de Leono la 1-a la Traco., kiu post nur kelkaj monatoj renversigis lian onklon Heraklono, la duonfraton de lia patro (kiu poste mortis).

Konstanto estis edziĝinta al la filino de Valentino, Faŭsta (630-668). La geedzeco naskis tri filojn, el kiuj la plej aĝa, Konstanteno la 4-a (650-685), estis levita kiel kunimperiestro en 654; la du pli junaj filoj, Heraklio (651-681) kaj Tiberio (652-681), ankaŭ fariĝis kunimperiestroj en 659. La frato de Konstanto, Teodozio (631-660), tamen estis preterlasita kaj ekzekutita en 660 kiel supozebla uzurpanto.

eta|maldekstre|400px|Bizanca Imperio en 650 dum la regado de Konstanto la 2-a.

eta|maldekstre|300px|Martirego de Maksimo la Konfesprenanto ordone de la imperiestro Konstanto la 2-a.

eta|dekstre|400px|La Batalo de la Mastoj, kiel portretita en la verko "Tārīkhunā bi-uslūb qaṣaṣī" ("Nia Historio laŭ Rakonta stilo"), publikigita en 1935.

eta|maldekstre|300px|Laŭ ordonoj de Konstanto la 2-a, Teodoro Kaliopo malliberigas la papon Martenon la 1-an.

eta|dekstre|600px|Kristana persekutado dum la Romia Imperio.

eta|dekstre|600px|Sankta Barbato estis persekutita dum la regado de la Imperiestro Konstanto la 2-a.

eta|maldekstre|400px|Miniaturo de la Imperiestro Heraklio (filo de Konstanto la 2-a kaj kunimperiestro), portanta la veran krucon ĉe la pordego de Jerusalemo.

En la fruaj jaroj de la regado de la ankoraŭ malgranda imperiestro, la Orienta Romia Senato, por la lasta fojo, ŝajne posedis veran politikan signifon: senatanoj efike kondukis la ŝtatajn aferojn kaj funkciis kiel konsilistoj. Ĉi tiu fazo finiĝis kiam la reganto mem transprenis la potencon kun la aĝo de dekok jaroj.

Antaŭe, militista puĉo okazis en 644 aŭ 645, kiu, kun la partopreno de Valentino, ne sukcesis preni la potencon. La puĉistoj estis venkitaj, kaj Valentino estis linĉita de la loĝantaro de la ĉefurbo.

Defendo de la Imperio kontraŭ Arabaj Invadoj
La tuta regado de Konstanto estis ombrita de la ekstera politiko de la islama ekspansio, kiu devigis la imperion al malespera kaj nur parte sukcesa defenda lukto. Jam en 644, kiam Konstanto estis ankoraŭ tre juna por disvolvi siajn proprajn defendojn, la islama ekspedicio estis lanĉita kontraŭ Amorium. La rekonkero de Egiptujo, kiu jam estis perdita en 641/42, malsukcesis en 645/46.

Samtempe, Gregorio de Kartago (647)Dreams and Divination from Byzantium to Baghdad, 400-1000 CE liberiĝis de Konstanto, sed mem estis venkita de la islamaj araboj en 647. Por la jaroj 649 kaj 650, ekzistas epigrafike konfirmitaj raportoj pri islamaj atakoj kontraŭ Kipro kaj Soli, respektive. Konstanto, kiu energie koncentriĝis pri defendado de la sieĝata imperio kontraŭ la antaŭenirantaj araboj kaj persone partoprenis en la milito en la oriento, tamen perdis Armenion al la invadantoj en 652/53 kaj ankaŭ ne kapablis haltigi ilian plian antaŭeniron en Nord-Afrikon.

Nove formita araba mararmeo venkis la bizancan floton ĉe la Batalo de Fenikso en 655. La imperiestro persone partoprenis en ĉi tiu katastrofa batalo por la bizanca flanko kaj apenaŭ evitis la morton. Laŭ la rakonto de la armena historiisto Sebeo, la kalifo Utmano (644–656) eĉ sendis al Konstanto leteron instigantan lin konvertiĝi al Islamo kaj submetiĝi al li. Aliflanke, en 654/55 araba forto estis venkita en Kapadocio. Simile, la plia araba antaŭeniro en la Kaŭkaza regiono malsukcesis en Iberio ĉe la Derbenta Pasejo, kie la Ĥazaroj, simpatiaj al Konstantinopolo, atakis la arabojn, kiuj haste retiriĝis pro grandaj perdoj.

En 656, imperiestro Konstanto la 2-a neatendite ricevis paŭzon sur la araba fronto: Post la murdo de la kalifo Utmano, malferma interna milito (la Unua Fitna Batalo) eksplodis en la Kaliflando, ĉar la Kaliflando estis postulita kaj de Ali Talibo, bofilo de la profeto Mohamedo, kaj de Mu'awiya, araba guberniestro de Sirio, ella omajada dinastio.

Ĉi tiuj konfliktoj tiom streĉigis la arabajn fortojn, ke ili ne povis daŭrigi siajn atakojn kontraŭ Konstantinopolo. Bizanca-omajada armistico estis finita en 657/58. Tamen, en 661, Ali estis murdita, finigante la internan militon inter la islamanoj. Mu'awiya nun povis plifirmigi sian potencon ankaŭ en la oriento. En majo/junio 662, la armistico kun Konstanto la 2-a eksvalidiĝis, kio instigis Mu'awiya-n praktiki iom pli agreseman politikon kontraŭ Konstantinopolo. En la vintro de 662/63, la islamanoj establis sian unuan vintrotendaron en Malgranda Azio.

Turnante okcidenten
Anstataŭ daŭre alfronti la arabajn invadantojn per sia tuta forto por almenaŭ savi la Malgrandan Azion, la imperiestro, almenaŭ provizore sekuriginte Armenion kaj la Kaŭkazan regionon, decidis turniĝi okcidenten. En junio 662, li ekiris el Konstantinopolo kun armeo rekte al Italio.

La imperiestro verŝajne volis sekurigi Italion kontraŭ malamikaj atakoj kaj ankaŭ plifortigi la defendojn en la parto de Nordafriko, kiun li ankoraŭ tenis. Krome, Sicilio fariĝis pli grava por grenprovizoj post la perdo de Egiptujo. Eble la imperiestro ankaŭ planis konstrui novan mararmeon sen esti ĝenata en Sicilio por rekuperi la mararmean superecon reen de la araboj. Publike, tamen, li ŝajne deklaris sian intencon denove fari "antikvan Romon" sia ĉefurbo.

Fakte, post preskaŭ du jarcentoj, Konstanto estis la unua imperiestro, kiu persone vizitis Romon, la antaŭan ĉefurbon de la Romia Imperio (en 663). Tamen, li restis tie nur du semajnojn. Tiel finiĝis la unua kaj, dum tre longa tempo, lasta vizito al Romo de imperiestro reganta en Konstantinopolo sen iuj rezultoj.

Post kampanjo kontraŭ la longobardoj, Konstanto translokigis sian loĝejon al Sirakuzo en Sicilio. Tamen, la peza impostŝarĝo kaŭzis konsiderindan malkontenton kontraŭ la imperia registaro en Italio. En Konstantinopolo, aliflanke, lia foresto konsiderita kiel ofendosento.

Enlanda kaj Eklezia Politiko
En enlanda politiko, la imperiestro, kiu ŝajne ne estis aparte populara kaj estis plurfoje celo de murdoprovoj, denove provis aserti sian pretendon je regado sur la Eklezio. En la sfero de religia politiko, konflikto ankaŭ ekestis kun la papeco koncerne ĝian malpermeson en 648 de iu ajn diskuto rilate al la demando pri la du naturoj de Jesuo (Monofizitismo kaj Monotelitismo).

Ĉi tiu disputo kondukis al la persekutado de Konstanteno Silvano kaj la doktrino, kiun li predikis en Malgranda Azio, kaj al la kondamno de Sankta Maksimo la Konfesanto fare de imperia kortego. Krome, tio kaŭzis la kapton, forkapton kaj ekzilon de Papo Marteno la 1-a, ĉar li devigis la kondamnon de la Monotelitismo kaj ĝiaj subtenantoj ĉe sinodo de Romo, en 649. En 666, Konstanto forprenis la superecon de Romo de la Eklezio de Raveno kaj igis ĝin sendependa eklezio.

Du malsukcesaj uzurpoj en Kartago kaj Raveno verŝajne ankaŭ apartenas al ĉi tiu kunteksto. Konstanto ŝajne estis sufiĉe nepopulara kiel reganto inter la homoj de Konstantinopolo, kio eble klarigas liajn postajn kampanjojn en la Okcidento.

Morto
Konstanto estis murdita de ĉambelano la 15-an de septembro 668 (laŭ la tradicia dato) dum vizito al vaporbano en Sirakuzo. Tamen, historiisto James Howard-Johnston defendas ke la dato de lia morto estis la 15-an de julio 669. Li ankaŭ konsideras la murdon de la imperiestro kiel parton de intrigo, en kiu la kortego de la kalifo en Damasko supozeble estis implikita. Konstanteno la 4-a subpremis la postan uzurpon fare de la gvardio-komandanto Micezio kaj poste reprenis sian loĝadon en Konstantinopolo. La uzurpo de Saborio en 667/68 jam estis kolapsinta antaŭe.

Takso 
La registro pri la regado de Konstanto la 2-a ne povas esti konsiderata pozitiva. La imperio estis engaĝita en konstanta defenda lukto dum lia regado, dum kiu Konstantinopolo suferis signifajn perdojn. Tamen, la imperiestro provis, almenaŭ komence, ŝanĝi la situacion. Li verŝajne portas nur partan respondecon pri la militaj katastrofoj, kvankam li ŝajnas esti akceptinta la situacion en la fino.

Tial, lia itala ekspedicio estis interpretita de iuj kiel "fuĝo al la Okcidento". Almenaŭ li sukcesis haltigi la araban antaŭenmarŝon en Malgranda Azio, kie la limo stabiliĝis. La islamanoj ne povis establi permanentan bazon norde de la Taŭrusaj Montoj. Tamen, antaŭ la morto de Konstanto, la regado de la Bizanca Imperio sur Mediteraneo finiĝis. Estas disputebla ĉu la administraj dividoj de ThemaLa temoj aŭ thémata (greke: θεματα, thémata, singulare: θεμα, théma) estis la ĉefaj armeaj kaj administraj dividoj de la Bizanca Imperio. Ili estis establitaj meze de la 7-a jarcento, post la slavaj migradoj al Balkanio kaj la islamaj konkeroj de partoj de la romia teritorio en la Oriento, anstataŭigante la malnovan provincan sistemon establitan de Diokleciano kaj Konstanteno la Granda. estis enkondukita dum la regado de Konstanto.Ĉi-artikolo estis tradukita el la Germana Viipedio.

 Referencoj 

Kategorio:Naskiĝintoj la 7-an de novembro
Kategorio:Mortintoj la 15-an de septembro
Kategorio:Naskiĝintoj en 630
Kategorio:Mortintoj en 668
Kategorio:Naskiĝintoj en la 7-a jarcento
Kategorio:Mortintoj en la 7-a jarcento
Kategorio:Naskiĝintoj en Turkio
Kategorio:Mortintoj en Sirakuzo
Kategorio:Romiaj regantoj
Kategorio:Romiaj militistoj
Kategorio:Romiaj imperiestroj
Kategorio:Historio de Romo

kategorio:Imperiestroj de la Bizanca Imperio
kategorio:Romiaj konsuloj