Hemikriptofitoj

Hemikriptofitoj (greke: ἥμι hemi- „duon-“, κρυπτός kryptós „kaŝita“; φυτόν fitón „planto“) estas plantoj, kies rezerva burĝono troviĝas ĉe la grinda surfaco. Ĝenerale ĝi estas kovrita de neĝo, folioj aŭ grundo kiel protekto kontraŭ la malvarmo de la vintro.Rudolf Schubert, Günther Wagner. Botanisches Wörterbuch. Ulmer. Stuttgart. 11a eldono, 1993. 3-8252-1476-1
Depende de la situo de la renovigaj burĝonoj ĉe la planto oni distingas diversajn rezervorganojn:
 a) ferofito: ekde 30 cm senprotekte:
 plantoj: arboj, arbusto, duonarbustoj, lianoj
 b) ĥamefito ĝis ĉ. 30 cm kovrita de neĝo
 plantoj: nanaj arbustoj, duonarbustoj, mirteloj, rubuso
 c)  hemikriptofito:
 ĉe la grunda surfaco, kovrata de falitaj folioj
 rosedoplantoj, grimp-hemikriptofitoj, fragoj, leondentoj, horstgresoj
 d) geofito:
 formortas en la grundo, rosedoplantoj, bulboj, cepoj
 e) terofito:
 nur el semo, mallongvivanta ĝis unu jaro, fazeoloj, impatientoj
Oni distingas plurajn tipojn de multjaraj herbaj surfacaj plantoj:

 rosedhemikriptofitoj (ĉi tien apartenas ankaŭ la horstaj heikriptofitoj, ekzemple horstgresoj);
 grimpantaj hemikriptofitoj, ankaŭ nomataj grimpoplantoj, formas ĉe la grundsurfaco radikaj ŝosoj per kiuj la planto disvastiĝas;
 pivotplantoj, kiu formas vertikalan radikon, kies trunko travintrumas kaj renoviĝas;

Sur nekultivataj areoj la hemkriptofitoj formas multjaran ruderalan vegetaĵaron.

 Vidu ankaŭ 
 Referencoj 

Kategorio:Plantotipoj

he:מורפולוגיה של הצמח - מונחים#צורות חיים ושלבי חיים של צמחים