La legendo de la bonaj virinoj

La legendo de la bonaj virinoj ( ) estas poemo en formo de vizia sonĝo de Geoffrey Chaucer. 

 Formo 
La poemo estas la tria plej longa el la verkoj de Chaucer, post The Canterbury Tales kaj Troilo kaj Kresido, kaj estas eble la unua grava verko en angla kiu uzas la jamban pentametron aŭ deksilaban duverson kiun poste li uzos en The Canterbury Tales. Tiu formo de heroeca duverso iĝos grava parto de la anglalingva literaturo sendube inspirita de Chaucer.

 Enhavo 
La prologo priskribas kiel Chaucer estas admonita fare de la dio de amo kaj de la reĝino, Alceste, pro siaj verkoj — kiaj Troilo kaj Kresido — priskribante virinojn iom malfavore. Kresido estas prezentita nekonstanta en amaferoj en tiu pli frua verko, kaj Alceste petas poemon de Chaucer laŭdante la virtojn de virinoj kaj de iliaj bonaj mortintoj.

Poste, La Legendo de la Bonaj Virinoj rakontas la jenajn naŭ rakontojn:
 La Legendo de Kleopatro
 La Legendo de Tisba
 La Legendo de Didono
 La Legendo de Hipsipilo kaj Medeo
 La Legendo de Lukretia
 La Legendo de Ariadna
 La Legendo de Filomelo
 La Legendo de Filiso
 La Legendo de Hipermnestra

 Eksteraj ligiloj 


Kategorio:Verkoj de Geoffrey Chaucer
Kategorio:Kleopatro
Kategorio:Anglaj poemoj