I racconti di Canterbury

I racconti di Canterbury estas itala filmo de 1972 reĝisorita de Pier Paolo Pasolini kaj bazita sur la mezepoka rakonta poemo The Canterbury Tales de Geoffrey Chaucer. Ĝi estas la dua filmo de la "Trilogio de la vivo" de Pasolini, dum la aliaj estas Il Decameron kaj Il fiore delle mille e una notte. Ĝi ricevis la Oran Urson en la 22a Berlinale. "Berlinale 1972: Prize Winners". berlinale.de. 

La adaptaĵo temas pri ok el la 24 originalaj rakontoj kaj enhavas abundon de nudeco, sekso kaj facila humoro. Multaj el tiuj scenoj estas aǔ almenaŭ oni aludis al ili en la originalo, sed kelkaj estas aldonoj fare de Pasolini.

La filmo prezentas kelkajn el la rakontoj de Chaucer, kelkaj el kiuj montras fortan rilaton al la originala rakonto kaj kelkaj el kiuj estis plibeligitaj. La Rakonto de la kuiristo, ekzemple, kiu estas nekompleta en la originala versio, estis etendigita al plena historio, kaj la Rakonto de la monaĥo etendas la scenon en kiu la alvokisto estas portita al la infero. La filmo inkludas tiujn du rakontojn same kiel tiujn nome La rakonto de la muelisto, La rakonto de la alvokisto, La rakonto de la edzino de Bath, kaj La rakonto de la komercisto.Pencak, William, The Films of Derek Jarman, Jefferson: McFarland & Co, 2002, pp. 178–9. .

 Notoj 

Kategorio:Francaj filmoj
Kategorio:Italaj filmoj
Kategorio:Anglalingvaj filmoj
Kategorio:Italalingvaj filmoj
Kategorio:Filmoj adaptitaj de libroj
Kategorio:Ora Urso
Kategorio:Italaj komediaj filmoj
Kategorio:Italaj satiraj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 1972