Paulus Motz

Paulus MOTZ (naskiĝinta la  en Ritschenhausen, mortinta la  en Meiningen) estis germana endialekte verkinta poeto de la regionoj Grabfeld kaj Rhön kaj forstisto.

 Vivo 
Paulus Motz, estante filo de kamparano, estis sendita - kontraŭ ĉiuj envilaĝaj kutimoj - je la respektinda Bernhardinum-gimnazio de Meiningen. La volo de la patro je kariero ekleziula tamen ne plenumitis, ĉar Motz sentis pli profunda la vokon je laboro en la naturo. Tial li iĝis forstisto.

Ekde 1842 li deĵoris por la ŝtato, unue en Henneberg (Turingio), poste en Veilsdorf (apud Hildburghausen), poste en Judenbach-Heinersdorf, finfine en Bad Colberg-Heldburg. La venonta posteno estis ĉefforstisteca en Schmiedefeld. Post la lasta transloko al Unterwellenborn-Reichenbach ĉe Saalfeld-erikejo, kie li havis malfacilan tempon inter 1870 kaj 1877, li suferis akcidenton dum enarbara laboro kaj retiriĝis je Meiningen-Dreißigacker. Li mortis post du apopleksiojn.

 Graveco 
La unuajn poemojn li verkis dum sia henneberga-tempo ĉ. 1850. La unua antologio eldonitis en 1848 en Hildburghausen. Rapide sekvis dua volumo.Paulus Motz: Jokes-Aepfel - Gedichte in Henneberger Mundart. Zweites Bändchen, Hildburghausen 1858 (interrete). En 1925 eldonitis en du volumoj kolekto da liaj poemoj, kio okaze de la datreveno 90-a mortotaga belforme represitis laŭ iniciativo de Heimat- und Lindenfestverein Ritschenhausen kaj Landjugendverband Thüringen.

eta|Verko nomita Das Motzebüchle
Motz verkis multe da gajaj kaj edifaj versaĵoj en sia eostfrankonia dialektogrupo hennebergia kiuj famiĝis en la tuta Duklando Saksio-Meiningen. En multaj privataj domoj inter la 1920-aj kaj 1930-aj jaroj troviĝis almenaŭ unu ekdezemplero de li. En tempo de maltelevidado, en amikara rondo ne malofte recititis el tiaj verkoj; ofte poemeroj de Motz eĉ parkere lernitis kaj volonte prezentitis. Okaze de la dogana ekgraveco de la nova stacidomo de sia naskiĝloko Ritschenhausen Motz ekz. verkis pri la estonte nepre ŝanĝiĝonta rilato inter la vilaĝo Ritschenhausen kaj la grandurbo Meiningen en gaja maniero jene: Nach wörd - ich wett zahntausend Thaler! - / Ons Duerf noch ömmer meä zentraler, / Onn wärd am Enn enn Mäninger Lahnd / Noch Houptschtahd, 's iß schu zont bekahnt / Enn ganze döütsche Reich, es färn /Die allerhöchste döütsche Herrn: / Ons Kronprinz Bismarck ah - / Durch Retschehause zont - Hurrah! - / Gatt Achting nähr - dann secherlich / Muß Mäninge sich noch verkrich, / Bann's mit der Zeit so wärd hässe / Off Postpaket - on Brief - Adresse: / (Bärr hält's für Schpahs, bär hält's für Flause?!) / Enn Mäninge bei Retschehause! "Traduko de la endialektaĵo: Sekve - mi vetus 10.000 talerojn! - nia vilaĝo iĝos pli kaj pli centra. Kaj finfine de la lando meiningen-a ĝi fariĝos ĉefurbo. Ĉar jam nun ĝi famas en la tuta Germana regno ĉar transveturadas ĝin multaj gravuloj germanaj. Ekzemple kronprinco nia Bismarck. Mi pensas ke baldaŭ Meiningen malpligraviĝos kaj sur pakaĵoj kaj leteroj oni devos skribi (ĉu ci ne volas kredi tion?? ĉu por ci tio vere malsenchavas??): 'Meiningen apud Ritschenhausen'.

 Literaturo 
 Heimat- und Lindenfestverein Ritschenhausen e.V. und Landjugendverband Thüringen (eld.): Motz, Gedichte in henneberger Mundart'' Blackberry Entertainment, 1995 ISBN 3-930328-01-1

 Eksteraj ligiloj 

 Etbiografio sur la paĝoj de Thüringer Literaturrats e.V.
 Provlaŭtlegado en la dialekto de Motz


 Notoj 

Kategorio:Forstistoj
Kategorio:Germanaj verkistoj de la 19-a jarcento
Kategorio:Germanaj verkistoj de la 20-a jarcento
Kategorio:Distrikto Schmalkalden-Meiningen