Francesco Paolo Tosti

Filo de komercisto en Ortona, li studis ĉe komponisto Saverio Mercadante en la Konservatorio de San Pietro a Majella en Napolo, kie li diplomiĝis pri komponado kaj violono en 1866.

Li laboris en la organizado de spektakloj kaj operoj por fervoj-laboristoj en Ortona kaj Ancona. Li poste transloĝiĝis al Romo, kie per sia tenora voĉo li komencis prezenti sin kaj famiĝis. Tio kondukis lin al la mondumaj rondoj de la itala ĉefurbo, kie li fariĝis kantinstruisto de Margherita di Savoia, la estonta reĝino de Italio. Li amikiĝis kun du grandaj abrucanoj: Gabriele D'Annunzio, unu el la plej grandaj tiamaj italaj poetoj, kaj la pentristo Francesco Paolo Michetti.

En la fino de la jaroj 1870-aj li transloĝiĝis al Londono, kie danke al la urbestro kaj al la subteno de la fama violonĉelisto Gaetano Braga, lia samlandano, en 1880 li eniris la kortumon de Reĝino Viktoria kiel kantinstruisto. Tio daŭras ankaŭ sub ŝia posteulo Eduardo la Sepa, kiu en 1908 aljuĝas al li la titolon de granda oficiro de la Reĝa Ordeno de Viktoria (de kiu li jam estis komendatoro). Li estis akceptinta, ne senhezite, la britan civitanecon en (1906) sed ne perdis ligojn al Italio, kiun li regule vizitis.

Liaj pli ol kvindek romancoj por kanto kaj piano havis tekston de poetoj kiel Antonio Fogazzaro, Rocco Pagliara, Naborre Campanini kaj Gabriele d'Annunzio, kaj estis prezentataj per la voĉoj de Enrico Caruso, Tito Schipa, Giuseppe Di Stefano, Alfredo Kraus, Jussi Bjorling, Luciano Pavarotti, Mina (kantistino) kaj José Carreras. Inter ili, elstaras L'alba separa dalla luce l'ombra, Malìa, Vorrei morir, Non t'amo più, L'ultima canzone, Ideale kaj A Marechiare, kiu kun teksto de Salvatore Di Giacomo fariĝis klasikaĵo de la napola kanzono.

Post la morto de Eduardo la Sepa (1910) la komponisto decidis reiri al Italio kaj ekloĝis en Romo, ĝis sia morto en 1916.

 Kelkaj verkoj 
 Romancoj por Gabriele d'Annunzio (1880-1899) 
 Visione!
 Buon Capodanno
 "Vuol note o banconote?"
 En Hamac
 Notte bianca
 Arcano!...
 Vorrei
 Per morire
 À vucchella
 Quattro canzoni d'Amaranta

 Abrucaj romancoj (1897) 
eta|upright=1.2|Palazzo Corvo di Ortona: il Museo musicale del Tosti
 Augurio
 Canti popolari abruzzesi (15 pecoj)
 Senza di te!
 Povera Maria
 Chitarrata abruzzese

 Omaĝoj de Ortona al Tosti 
 Palaco Corvo: Muzikmuzeo de Abruco - Arĥivo de F. P. Tosti 
La palaco Corvo estis la naskejo de Tosti kaj postrestis la bombardojn de 1943. Ĝi konstruiĝis en la 16-a jarcento sur monaĥejo kaj loĝigis la riĉan familion Corvo [korvo]. Ĝi estas ankaŭ sidejo de la Nacia Instituto "Tosti", kiu disvastigas la tradician abrucan muzikon kaj konservas manuskriptojn de la komponisto.

 Teatro "Francesco Paolo Tosti" 
La teatro "Vittoria" konstruiĝis meze de la 19-a jarcento kiel novklasika konstruaĵo kun frontaj ornamoj laŭ klasika greka stilo. La operejo estis privata kaj transdoniĝis al la urbo Ortona nur en la 1990-aj, kiam ĝi estis restaŭrita kaj ricevis la nomon de la komponisto.

 Bibliografio (en la itala) 
 Franco Di Tizio, "Francesco Paolo Tosti", Pescara, Brandolini, 1984.
 Francesco Sanvitale, Francesco Paolo Tosti. Vita e opere, EDT, Torino 1991. ISBN 8870630943
 Francesco Sanvitale-Andreina Manzo, Il canto di una vita. Francesco Paolo Tosti, EDT, Torino 1997. ISBN 8870632504

Kategorio:Italaj komponistoj
Kategorio:Klasikaj komponistoj de Britio
Kategorio:Romantikaj komponistoj
Kategorio:Italaj kantverkistoj
Kategorio:Britaj kantverkistoj
Kategorio:Italdevenaj britoj