Ferito (magnetismo)

En elektrotekniko kaj elektroniko, la termino ferito identigas ceramikaĵajn materialojn el fera oksido (III) (Fe2O3)Carter, Barry C.; Norton, M. Grant "Ceramic materials: science and engineering" Springer, 2007. , kaj pli malofte, el magnetito (Fe3O4) kaj aliaj metalaj oksidoj kun formulo Fe2O3XO (kie X povas esti mangano, zinko, kobalto, nikelo, plumbo, bario, stroncio, ktp).. Ili estas ferimagnetaj, signifante ke malgraǔ siaj kontraǔaj magnetaj momentoj ili estas altiritaj de kampoj kaj povas esti magnetigitaj por iĝi daŭraj magnetoj.

La feritoj estis evoluigitaj en 1930 de Yogoro Kato kaj Takeshi Takei de la Tokio Instituto de Teknologio.

 Proprecoj 
Depende de la kunmetaĵo la feritoj povas havi altan aŭ malaltan koercitivon. Ju pli alta estas la koercitivo des pli larĝa estas la histerezo-kurbo de la materialo.

Kiel ĉiuj ceramikaĵaj materialoj, feritoj estas malmolaj kaj malelastaj kaj sekve rompiĝemaj.

 Uzoj 
La plej ofta uzo estas en la konstruo de kernoj por induktancoj kaj transformatoroj, precipe ĉe frekvencoj pli altaj ol tiu de la elektra reto.  La feritoj ne taŭgas por fortaj magnetaj kampoj, sed ili havas malgrandan histerezo-kurbon. Tio igas ilin taŭgaj, kie facile la ekestus kirlo-kurentoj. Pro tio transformatoroj kun kerno el ferito havas nekonsiderindajn perdojn dum neŝarĝita funkciado.
La feritoj estas konsiderataj elektre izolaj.

 Notoj 

Kategorio:Elektroniko
Kategorio:Elektrotekniko
Kategorio:Magnetismo
Kategorio:Ceramikaj materialoj
Kategorio:Feraj kombinaĵoj
Kategorio:Laŭtparoliloj