Lancfolia plantago

eta|Lancfolia plantago (Plantago lanceolata), habito
Lancfolia plantago aŭ latine (Plantago lanceolata) estas plantspecio kiu apartenas al la familio de la Plantagacoj (Plantaginaceae).

 Priskribo 
La lancfolia plantago estas multjara, herba planto, kiu havas altokreskon de 5 ĝis 50 cm. La multe disbranĉita radikaro kreskas ĝis 60 cm profunden. La bazestarantaj folioj formas rozedon kaj havas tigojn. La integra foliplato estas pinta, mallarĝa kaj lancforma.

La planto floras de majo ĝis septembro. Sur la longa petiolo staras densa, cilindroforma spika floraro. La relative malgrandaj floroj estas duseksaj.

La kromosomnombro estas 2n = 12, malofte 72.

 Disvastigejo 
La lancfolia plantago origine hejmiĝis en Eŭropo. Intertempe ĝi disvastiĝis tutmonde. Ĝi kreskas ofte en grasherbejoj en parkaj razenoj, en vojoj kaj kampoj.

 Ekologio 
La lancfolia plantago estas profundradika hemikriptofito. La vegetativa plimultigado okazas per la radikŝosoj. La gluebla semo estas disvastigata de bestoj kaj homo.

 Taksonomio 
Plantago lanceolata L. havas la sinonimojn: Plantago azorica HOCHST., Plantago hungarica WALDST. & KIT., Plantago sphaerostachya HEGETSCHW., Plantago lanceolata var. sphaerostachya MERT. & W.D.J. KOCH.

 Uzado 
La folioj estas manĝeblaj, kiel salato.

 Gravaj plantaj enhavosubstancoj kaj ties medicina efiko 
eta|maldekstra|lancfolia plantago en formo de la herba drogo (Plantaginis lanceolatae herba)
La planto enhavas iridoid-gliceridojn, ekzemple aŭkubino, katalpolo, asperulosido, ŝlimŝtofoj, taninoj, silika acido, saponino. Ĝi estas milda al tusado.Hans Flück, Rita Jaspersen-Schib: Unsere Heilpflanzen, 7.Auflage, Ott Verlag Thun 1986, ISBN 3-7225-6756-4, S. 149 La planta drogo de lancfolia plantago estas uzata kontraŭ kataroj de la spiraj vojoj kaj inflamoj de la buŝo kaj mikozoj. Krome ĝi helpas al malgravaj inflamoj de la haŭto, ekzemple pro insektopikoj, urtika bruliĝo, neŭrodermito kaj simile malgravaj lezoj de la haŭto.Roche Lexikon Medizin, 5. Auflage, Verlag Urban & Fischer, München, Jena 2003, ISBN 978-3-437-15156-9, S. 1470C. Jänicke, J. Grünwald, T. Brendler: Handbuch Phytotherapie, Wissenschaftliche Verlagsgesellschaft mbH, Stuttgart 2003, ISBN 3-8047-1950-3, S. 504fR. Hänsel, O. Sticher: Pharmakognosie, Phytopharmazie, 8. Auflage, Springer Verlag, Berlin 2007, ISBN 3-540-34256-7, p. 829f kaj 604R. Düll, H. Kutzelnigg: Taschenlexikon der Pflanzen Deutschlands, 6. Auflage, Verlag Quelle und Meyer, Wiebelsheim 2005, ISBN 3-494-01397-7, S. 367

Por fari infuzaĵojn oni kolektas la tutan herbon (la latina nomo por la drogo nomiĝas: Folia Plantaginis lanceolatae.
eta|radikoj de la lancfolia plantago en vitrino (longeco de la kesto ĉ. 1m ). Foto el la ĝardenekspozicio de la germana federacia lando Baden-Virtembergo, majo 2014.

 Referencoj 

 Eksteraj ligiloj 

 Weltweite Verbreitung
 Thomas Meyer: Wegerich Datenblatt mit Bestimmungsschlüssel und Fotos bei Flora-de: Flora von Deutschland (alter Name der Webseite: Blumen in Schwaben)
 Verwendung in der Volksmedizin. 

Kategorio:Plantagoj
Kategorio:Kuracplantoj