Teodorico de' Borgognoni

Teodoriko de Lucca (1205-1298) estis itala kirurgo, kuracisto, dominikana monaĥo, episkopo de Bitonto (1262-1266) kaj Cervia (1270-1298). Li estis filo kaj lernanto de Ugo de' BorgognoniMaking Women's Medicine Masculine: The Rise of Male Authority in Pre-Modern ..., Monica H. Green, aktivis kiel privata kuracisto de la papo Inocento la 4-aPhysicians, plagues and progress: The History of Western medicine from ..., Allan Chapman (1240) kaj studis en la Universitato de Bolonjo, kie Henri de Mondeville estis lia lernanto.The Fine Arts, Neurology, and Neuroscience: Neuro-Historical Dimensions Teodoriko estis mezepoka itala kirurgo kiu antaŭis al Henri de Mondeville, Paracelsus kaj Joseph Lister (1827-1912) sugestante ke la pureco estis tre grava rilate al vundokuracado.

 Vivo 
Teodoriko de' Borgonjoni estis la lasta el kvin infanoj de la kirurgo el Lucca Ugo de' Borgognoni. Teodoriko translokiĝis al Bolonjo en 1214 kiam lia patro estis dungita kiel kuracisto de la urbo, probable ĉe instigo de la Grafo Rodolfo Borgognoni, prefekto de la urbo kaj ebla parenco. Li eniris en la Dominikana ordeno tre frue (1230) kaj eble en la monaĥejo de Bolonjo.

Sub la pontifikado de Inocento la 4-a li iĝis  (konfesprenanto) en la Apostola Penitencario, ia institucio dediĉita al absolvado de pekoj kaj cenzuroj rezervitaj al la papo. En 1262, la papo Urbano la 4-a nomumis lin episkopo de Bitonto, Apulio. Laŭŝajne li neniam loĝis tie, ĉar dokumentoj indikas lian ĉeeston dum tiu periodo en Lucca, kie li posedis domon (1262) kaj kie Klemento la 4-a sendis leteron al li postulante ke li konvinku la lukanojn pri partoprenado en la milito kontraŭ Manfredo el Sicilio (1265).

En 1266, Klemento la 4-a transigis lin al diocezo Cervia (Romagna) kie oni konfirmis lian ĉeeston en 1270. Tamen, li loĝis en la apuda universitata urbo de Bolonjo, kie li posedis ampleksan terhavaĵon. En 1290, Nikolao la 4-a plialtigis liajn episkopajn stipendiojn, donante al li la rajtojn sur la salminejoj de Cervia. Borgognoni diktis sian lastan volon kaj testamenton en la 17-a de oktobro 1298 kaj mortis en Bolonjo havante 93 jarojn en la 24-a de decembro de la sama jaro.

 Verkaro 
 Praxis Chirurgica ("Kirurgiaj praktikoj")
 Cyrurgia seu Filia princips, libro kiun li dediĉis al la episkopo de Valencio, en 1260Practical Medicine from Salerno to the Black Death, Luis Garcia-Ballester
 De sublimatione arsenici ("Pri sublimado de arseno")
 De aluminibus et salibus
 De aqua vite ("Pri la virtoj de vivo-akvo")
 MulomedicinaSanté et société à Montpellier à la fin du Moyen Âge, Geneviève Dumas

 Literaturo 
 História da Ciência
 Dizionario biografico degli italiani
 Military Medicine: From Ancient Times to the 21st Century, Jack Edward McCallum

 Vidu ankaŭ 

 al-Razio (854-925)
 Abulkasizo (936-1013)
 Ugo de' Borgognoni (1180-1258)
 Bruno da Longobucco (1200-1286)
 Guglielmo da Saliceto (1210-1270)
 Tadeo de Florenco (1210-1303)
 Honorio la 4-a (1210-1287)
 Nikolao la 4-a (1227-1292)
 Jean Pitard (1228-1315)
 Lanfranco da Milano (1245-1310)
 Henri de Mondeville (1260-1320)
 Bernardus Gordonius (1270-1330)
 Guy de Chauliac (1298-1368)
 Ignaz Semmelweis (1818-1865)
 Joseph Lister (1827-1912)

 Referencoj 

Kategorio:Kuracistoj de la 13-a jarcento
Kategorio:Italaj kuracistoj
Kategorio:Italaj kirurgoj
Kategorio:Italaj episkopoj