Nicephorus Gregoras

Nikeforo Gregoraso (1295-1360) estis bizanca teologo, humanisto, astronomo kaj historiisto, fama pro sia verko pri la Bizanca Historio en 37-volumoj, erudicia verko konstituanta primaran dokumentan fonton por la 14-a jarcento kaj kovras la periodon inter 1204 kaj 1359. Li estis arkivisto kaj konsilisto de la reĝo Androniko la 2-a Paleologo (1259-1332) kaj sugestis kelkajn reformojn en la kalendaroThe Calendar Question J.Gabriel Koestel, kiujn la imperiestro rifuzis plenumi ilin timante la kreadon de perturboj en sia regado. Tamen, post preskaŭ 200 jaroj, tiaj modifoj estis enkondukitaj de la papo Gregorio la 13-a.

 Vivo 
Kiam la reĝo Androniko la 2-a estis detronigita en 1328 de sia nevo Androniko la 3-a Paleologo, Gregoraso estis preterlasita kaj retiriĝis al privata vivo. Atakita de Barlaamo de Seminara (1290-1348), li kun malfacileco konvinkiĝis por alfronti lin pere de parolmilito en kiu Barlaamo estis pli favorigita kaj Gregoraso venkis lin. Tio multe plibonigis lian reputacion kaj venigis al li grandan nombron da lernantoj.

Gregoraso restis fidela al la antaŭa reĝo por ĉiam, tamen, post la morto de la suvereno, li sukcesis gajni la favorojn de la nevo de la reĝo, kiu komisiis lin pri kondukado de malfavoraj negocadoj inter la grekaj kaj latinaj eklezioj kune kun la ambasadoroj de la papo Johano la 22-a.

Komence de la jaro 1346, Gregoraso plenumis gravan rolon en la hezikasma polemiko apoge al la imperiestrino Anna, per publikigado de traktado en kiu li fronte kontraŭis Gregorio Palamas (1296-1359)Cyclopaedia of Biblical, Theological, and Ecclesiastical Literature, la ĉefa apoganto de tiu doktrino. Kvankam li sukcesis konvinki kelkajn elstarajn ekleziulojn, tiaj kiaj Jozefo de Ganos kaj Arsenio de Tiro, lia opinio malbonsonis antaŭ la imperiestro Johano la 6-a Kantakuzeno (1292-1383). Malgraŭ ke li prezentis siajn opiniojn laŭlonge de la sinodo de 1351, li estis deklarita kulpa pro siaj herezaj vidpunktoj rilate al la konsiderataj ortodoksaj doktrinoj de Palamas. Kune kun aliaj disidentoj, li ricevis la ŝancon rekonsideri sian opinion, tamen tion li rifuzis.

Kvankam la doktrino de Gregorio Palamas estis akceptita de la plejmulto de la Ortodoksa Eklezio, Nikeforo Gregoraso persistis en sia kampanjo kontraŭ la hereza doktrino peze atribuita de la eklezio pere de korupta koncilio. Li fariĝis monaĥo kaj plue dediĉis sin al sia kampanjo kontraŭ la sekvantoj de Palamas, kaj tio forskuis lian amikecon kun la imperiestro Johano Kantakuzeno. Mallongtempe li estis arestita kaj pli malfrue enfermigita en la Monaĥejo Kora, en Konstantinopolo. Kiam li liberiĝis el la monaĥejo, en 1354, Gregoraso denove komencis prediki kaj denunci. Laŭ la opinio de la angla bizancisto Donald Nicol (1923-2003) "li bedaŭras ke la filozofo kaj historiisto Nikeforo Gregoraso degeneriĝis kiel fervora polemikisto en siaj lastaj jaroj".

 Verkaro 
290px|eta|maldekstra|<center>Corpus Scriptorum Historiae Byzantinae,verko eldonita en 1829<center>
 Scriptorum Historiae Byzantinae
 Corpus Scriptorum Historiae Byzantinae Volume 15-a
 Corpus scriptorum historiae byzantinae, Volume 25
 Romanae, hoc est Byzantinae historiae, Bazelo, 1562, Johano Oporino
 Historia Romana, 37-voluma verko
 Breviarium historicum de rebus gestis ab obitu Mauricii ad Constantinum ..., 1616
 Corpus universae historiae praesertim Bizantinae, 1567, Joannes Zonaras, Georgius Cedrenus, Nicetas Choniates, Nicephorus Gregoras, Laonikos Chalkokondyles
 S. Nicephori Patriarchae Constantinopolitani Breuiarium historicum, de rebus ..., Nicéforo (Sanktulo kaj Patriarko de Konstantinopolo), Denis Petau, Teófanes (Santo), Nicephorus Gregoras, Sébastien Chappelet (1589-1647, presita en Parzo))

 Literaturo 
 Darin Hayton
 1911 Encyclopædia Britannica
 Göttinger Digitalisierungszentrum
 Darin Hayton
 Biblioteko de la Universitato de Bazelo
 Europeana Collections
 Scott Nevins Memorial
 Qantara
 Youtube

 Vidu ankaŭ 

 Uliso, mitologia figuro kaj ĉefa rolulo de la eposo Odiseado.
 Sinezio el Kireno (370-413)
 Nikeforo la 1-a de Konstantinopolo (758-828), krisitana bizanca verkisto kaj ekumena patriarko de Konstantinopolo inter 806 kaj 815.
 Georgo Akropolito (1217-1282) bizanca historiisto
 Johano la 11-a de Konstantinopolo (1225-1297), patriarko de la urbo
 Georgios Pachymeres (1242-1310) bizanca historiisto
 Androniko la 2-a Paleologo (1259-1332) bizanca imperiestro
 Teodoro Metokito (1270-1332) bizanca ŝtatestro kaj filozofo
 Barlaamo de Seminara (1290-1348)
 Johano la 6-a Kantakuzeno (1292-1383) greka ŝtatestro
 Gregorio Palamas (1296-1359)
 Anna de Sabojo (1306-1365) priedziĝa bizanca imperiestrino
 Johano la 13-a Glykys, patriarko de Konstantinopolo inter 1315 kaj 1320.
 Stefano Uroš la 3-a Dečanski, reĝo de Serbio inter 1321 kaj 1331.
 Arsenio de Tiro (1351-1376) orientortodoksa teologo
 Laonikos Chalkokondyles (1430-1470)
 Gregorio la 13-a (1502-1585)
 Jean Boivin la 2-a (1663-1726)
 Immanuel Bekker, eldonisto de la verko "Corpus Scriptorum Historiae Byzantinae"
 Jacques Paul Migne (1800-1875) eldonisto de malmultekostaj enciklopedioj cele al provizo de universala konado por la katolika komunumo.
 Ferdinand Gregorovius (1821-1891) fakulo pri mezepoka historio de Romo
 Karl Krumbacher (1856-1909) fakulo pri bizanca kulturo

 Referencoj 

Kategorio:Historio
Kategorio:Grekaj historiistoj
Kategorio:Turkaj historiistoj
Kategorio:Grekaj astronomoj
Kategorio:Turkaj astronomoj
Kategorio:Grekaj humanistoj
Kategorio:Turkaj humanistoj
Kategorio:Grekaj filozofoj
Kategorio:Turkaj filozofoj