Pietro Alcionio

Petro Alcionio (1487-1527) estis itala humanisto, helenisto, filologo, poeto, akademiulo kaj erudiciulo, sub la patroneco de la papo Klemento la 7-a. Li estis lernanto de Marko Muzuro kaj tradukisto de Aristotelo kiu vundiĝis sur la brako dum la Disrabado de Romo en la 6-a de majo 1527 kaj mortis en tiu jaro. Li estis profesoro pri la greka en Venecio (1518), Florenco (1522-1523) kaj Romo (1526-1527).The Grolier Club

 Vivo 
Liaj originoj estas malkonataj sed lia elokventeco estis laŭdata perletere de Erasmo de Roterdamo al la rektoro de la Universitato de Kembriĝo, John Watson, en 1516, en la unua dokumento kiu mencias lian supervivadon. Post studi la grekan en Venecio gvidata de Marko Muzuro, kelkatempe li estis dungita kiel revizianto de la presaĵoj de Aldo Manuzio. Alcionio publikigis, en 1521, latinan tradukaĵon pri pluraj verkoj de Aristotelo, kiun li dediĉis al la papo Leono la 10-a. La hispana erudiciulo Juan Ginés de Sepúlveda (1490-1573), ĉe ekzamenado de la verko, diras ke li trovis multajn erarojn.

En 1522 li estis nomumita profesoro pri la greka en Florenco per influo de Giulio de' Medici (1478-1534). Tiujare li komisiis al la presejo de Aldo la publikaĵon de dialogo laŭ la stilo de panegiro pri la temo "ekzilo" ("Medices legatus, sive de exsilio") en cicerona latino tiel kompilita ke li estis akuzita je plagiato de sia persona malamiko Paŭlo Manuzio (1511-1574). La akuzo estis ke li estis forpreninta la plej bonaj tekstoj en la verko "De Gloria" el la perdita traktaĵo de Cicerono kaj tiam detruita la sola ekzistanta kopiaĵo de la originalo por fuĝi el detektado. La erudicia abato de la 18-a jarcento Girolamo Tiraboschi, en lia itala literaturo, elmontris ke tia akuzo estis senfundamenta, sed la malprestiĝo persekutis la reputacion de Alcionio.

Kiam lia patrono fariĝis papo en la sekvanta jaro sub la nomo de Klemento la 7-a, Alcionio akompanis lin al Romo kaj tie restis ĝis sia morto. Laŭ kelkaj historiisto, liaj samtempuloj malfavore parolis pri li kaj eĉ akuzis lin pri malhumileco, krudaj moroj, vanteco kaj volupto.

Alcionio estis unu el la kvar humanistoj en la cirklo de la papo Klemento la 7-a kiuj ilustras la ŝokon je kultura malkontinueco kaj nova senso de homa fragileco kaŭzata de la disrabado de Romo kaj kiuj metis antaŭtempan finon al la Alta Renesanco (1490-1527). El la sennombraj tradukaĵoj pri la grekaj klasikuloj en la latinan fare de Alcionio, kiuj inkluzivas la oratoraĵojn de Izokrato kaj Demosteno, menciitaj de Ambroĝo Leoni, nur lia Aristotelaĵo supervivis lin.

 Verkaro 

 Gregoriorum fratrum officina, 1516
 De generatione et corruptione, 1521 Aristoteles, Pietro Alcionio
 Habes. hoc. in. codice. lector. Aristotelis libros de generatione ..., 1521, Aristoteles, Pietro Alcionio
 De animalibus, Aristotelo, 1522Twilight of the Renaissance: The Life of Juan de Valdés, Daniel A. Crews
 Petri Alcyonii Medices. Legatus. De exsilio, 1522
 And. Cratander lectori S. En tibi candide lector, Aristotelis et Theophrasti ..., 1534, Aristoteles, Theodorus Gaza, Pietro Alcionio, Theophrastus
 Medices legatus de exilio: libri duo, 1522, 1546
 De communi animalium gressu, 1550, Aristoteles, Andreas Cratander, Theodorus (Gaza), Pietro Alcionio
 Aristotelis et Theophrasti Historiae... 1552, Aristotle - Alcionio, Pietro, - Gazēs, Theodōros, - Theophrastus. - Gulielmum Gazeium. - Nicolaus Bacquenoius.
 Aristotelis Stagiritae Opera,: Post omnes quae in hunc vsque diem prodierunt editiones, summo studio emaculata & ad Graecum exemplar diligenter recognita : Quibus accessit index locupletissimus recèns collectus, 1563, Pseudo Aristóteles, Juan Luis Vives, Hieronymus Gemusaeus, Simon Grynäus, Philipp Melanchthon, Porfirio, Iohannes Argyropoulos, Giorgio Valla, Theodorus Gaza, Jorge de Trebizonda, Johannes Bessarion, Leonardo Bruni, Guillaume Budé, Alessandro Pazzi, François Vatable, Francesco Filelfo, Ermolao Barbaro, Celio Calcagnini, Niccolò Leonico Tomeo, Angelo Poliziano, Raffaele Maffei, Jacques Lefèvre d'Etaples, Antoine de Mouchy, Pietro Alcionio, Alexandre Chamaillard, Jacob Schegk, Jean Frellon, Antoine Vincent, Symphorien Barbier
 De sapientia libri 5: quibus omnis humanae vitae cursus vivendique ratio explicatur. Eiusdem De consolation libri tres ..., 1624 Geronimo Cardano, Pietro Alcionio
 Petri Alcyonii Medices legatus; sive, De exilio...Accessere Jo. Pierius ..., 1707, Pietro Alcionio, Pierio Valeriano, Cornelius Tollius, Giuseppe Barbieri of Naples
 Petri Alcyonii Medices legatus; sive, De exilio...Accessere Jo. Pierius ..., 1707, Pietro Alcionio, Pierio Valeriano, Cornelius Tollius, Giuseppe Barbieri of Naples

 Literaturo 
 The General Biographical Dictionary Containing an Historical and Critical ..., Alexander Chalmers
 Dizionario Biografico degli Italiani
 Petri Alcyonii Medices. Legatus. De exsilio
 Remembering the Renaissance: Humanist Narratives of the Sack of Rome, Kenneth Gouwens
 Universitato de Ĉikago
 Wikisource
 Bibliothèque Nationale de France
 WorldCat Identities

 Vidu ankaŭ 

 Aristotelo (384 a. K. - 322 a. K.)
 Teodoro Gaza (1398-1475)
 Aldo Manuzio (1449-1515)
 Niccolò Leonico Tomeo (1456-1531)
 Erasmo de Roterdamo (1465-1536)
 Marko Muzuro (1470-1517)
 Giovanni de' Medici (1475-1521)
 Pierio Valeriano (1477-1560)
 Jacopo Sadoleto (1477-1547)
 Giulio de' Medici (1478-1534)
 Simon de Colines (1480-1546)
 Paolo Giovio (1483-1552)
 Juan Ginés de Sepúlveda (1490-1573)
 Andreas Cratander (1490-1540)

 Referencoj 

Kategorio:Italaj filologoj
Kategorio:Italaj humanistoj
Kategorio:Italaj poetoj
Kategorio:Italaj erudiciuloj
Kategorio:Italaj akademiuloj
Kategorio:Universitato de Florenco
Kategorio:Universitato de Padovo
Kategorio:Universitato de Romo