Lanfranco da Milano

Lanfranco da Milano ankaŭ konata kiel ("Guido Lanfranchi") (1245-1310) estis itala kuracisto, kirurgo, neŭrologo, aŭtoro de la verkoj "Chirurgia Magna" (1270) k "Chirurgia Parva" (1296), kie la lasta multe influis Ambroise Paré en la 15-a jarcento. Li estis lernanto de Vilhelmo de Saliĉeto tre eble en 1269 (kiam li studis en la Universitato de Bolonjo) k Taddeo Alderotti (1210-1303)River Campus Libraries, kaj estas konsiderata la fondinto de la kirurgio en Francio.

En 1290, pro la milito inter la Gelfoj kaj Gibelinoj li estis ekzilita de Mateo la 1-a Visconti (1250-1322). En Francio, unue li restis en Liono k post kvin jaroj li iris al Parizo, kie li fariĝis populara profesoro pri kirurgio en la Kolegio de Sankta KosmasĈar instruado en la Universitato de Parizo ne estis permesita al edziĝintaj viroj, Lanfranko decidis instrui en la Kolegio pri kirurgio de Sankta Kosmas, en Parizo.Encyclopedia.comLanfranko ne malĝojis pro tio ke li ne trovis laboron en la Universitato de Parizo ĉar poste li malkovris ke la profesoroj en la medicina kolegio loĝis en la centro de la artistoj kun pajlo-kovritaj plankoj, kie la ratoj multe superis al la studentoj.. Li estis profesoro de Henri de Mondeville (1260-1320) k Jehan Yperman (1260-1331). Oni kreditas al li la transigon de la konoj pri kirurgiaj teknikoj el Italio al Francio.

 Vivo 
Lanfranko ĉiam konvinkiĝis ke medicino k kirurgio estis du malapartaj sciencoj, k li firme asertadis ke bona klinikisto devas koni kirurgion, k same bona kirurgo devas koni medicinon. Li disvastigis la hipokratan ĵuron k provis igi la kirurgion kiel eble plej sendolora.

Sentinte la neceson dokumenti siajn spertojn en libro, unu li verkis sian popularan "Chirurgia parva" ("Eta libro pri kirurgio") k poste li ampleksigis ĝin en sia granda verko "Chirurgia magna" ("Plej granda kirurgio"). Ambaŭ verkoj estis tre disvastigitaj inter la fakuloj pri medicino k ankaŭ tre uzataj. Ekzemple li estis la unua kiu uzis arĝentan tubon en la konduktiva zono de la spirsistemo por liberigi objektojn kiuj povas kaŭzi sufokiĝon. La du verkoj estis tradukitaj en la francan, italan, hispanan, anglan, nederlandan k hebrean.
350px|eta|maldekstra|<center>Lanfranko de Milano kun liaj studentoj<center>
Inter la plej gravaj kontribuoj de Lanfranko estas ĉapitro pri cerbaj lezoj, kie li priskribas simptomojn k signojn pri cerbokomocio. Li disvolvis sistemon de perkutado por determini kranian lezon, ligante vakso-oleumitan ŝnuron al la dentoj de la paciento k firme tenante ĝin. Li fingrotuŝis la ŝnuron kiel oni ludas muzikinstrumenton k la tonoj produktitaj indikus kranian lezon.

Li ankaŭ raportis pri trepanado, proceduro praktikita en la 12-a jarcento de la arabaj kirurgoj, kiu konstituis pri truigo en la kranio por traktado de pluraj malsanoj. Lanfranko faris ĉi-referencojn en siaj skribaĵoj montrante la instrumentojn uzatajn por trabori la kranion. Li raportis pri "trepano, ia aparato kiu permesas kranitraboradon".

Lanfranko malŝate parolas pri siaj parizaj kolegoj, kiujn li konsideras nekvalifikitaj, malkleraj k mallertaj mekanikistoj. Tamen, li estis tre estimata de siaj sukcedantoj Henri de Mondeville k Guy de Chauliac. Lanfranko pli malfrue finis sian brilan karieron iĝante persona kuracisto de Filipo la Bela.

 Verkaro 
 Chirurgia parva, 1261Medieval Textual Cultures: Agents of Transmission, Translation and ..., Faith Wallis, Robert Wisnovsky
 Ars completa totius chirurgiae, 1290-1296
 Anatomia
 Chirurgia magna, ĉi-verko estis dediĉita al la reĝo Filipo la Bela, en 1296A history of surgery: with emphasis on the Netherlands, D. de Moulin
 Cura oculorum
 De doloribus iuncturarum
 De cura et practica avium et equorum
 Liber de cura equorum

 Literaturo 
 Dizionario Biografico degli Italiani
 Military Medicine: From Ancient Times to the 21st Century, Jack Edward McCallum
 Persée
 The Middle Ages: 500-1450, Kate Kelly
 Lanfranc's Science of cirurgie
 Bibliothèque Nationale de France
 Encyclopedia.com
 Youtube

 Vidu ankaŭ 
 Petrus Musandinus (1120-1194)
 Egidio de Korbejo (1140-1224)
 Gilberto de Anglio (1180-1250)
 Ugo da Lucca (1180-1258)
 Vilhelmo de Saliĉeto (1210-1270)
 Mateo la 1-a Visconti (1250-1322)
 Henri de Mondeville (1260-1320)
 Jehan Yperman (1260-1331)
 Ĝi de Ŝoliako (1298-1368)

 Referencoj 

Kategorio:Kuracistoj de la 13-a jarcento
Kategorio:Italaj kuracistoj
Kategorio:Italaj kirurgoj