Alantoino

|-style="background: green; color: white"
|colspan="2" style="text-align: center;"|Alantoino
|-
|colspan="2" style="text-align: center;"|200ra
|- style="background: green; color: white"
|colspan="2" style="text-align: center;" |Plata kemia strukturo de la Alantoino
|-
|colspan="2" style="text-align: center;"|200ra
|- style="background: green; color: white"
|colspan="2" style="text-align: center;" |Tridimensia strukturo de la Alantoino
|-
|colspan="2" style="text-align: center;"|200ra
|- style="background: green; color: white"
|colspan="2" style="text-align: center;" |Blankaj kristaloj de Alantoino
|-
|colspan="2" style="text-align: center;"|200ra
|- style="background: green; color: white"
|colspan="2" style="text-align: center;" |Symphytum officinale, plantokiu enhavas alantoinon.Vegetarian Times
|- style="background: green; color: white"
|colspan="2" style="text-align: center;" |Alternativa(j) nomo(j)
|-
|colspan="2" style="text-align: center;" |
 2,5-Duoksa-4-imidazolidinilo
 Ureo de la glioksalata acido
 5-Ureida hidantoino
 Kordianino
|-
||Kemia formulo||{{KemiaFormulo|C|4|H|6|N|4|O|3}}|-
|CAS-numero-kodo||97-59-6
|-
|ChemSpider kodo||199
|-
|PubChem-kodo||204
|-
|Merck Index||15,250
|- style="background: green; color: white"
|colspan="2" style="text-align: center;" |Fizikaj proprecoj|-
|Aspekto||senkolora kristaleca pulvoro
|-
|Molmaso||158.12 g·mol−1
|-
|Denseco||1.45 g cm−3
|-
|Fandpunkto||230 
|-
|Bolpunkto||478 
|-
|Ekflama temperaturo||230-234 
|-
|Acideco (pKa)||8.48
|-
|Solvebleco||Akvo:
 0.57 g/100 ml (25 )
 4.0 g/100 ml (75 )
 Solvebla en etanolo, piridinokaj natria hidroksido
 Nesolvebla en duetila etero
|-
|Mortiga dozo (LD50)||>5000 mg/kg (buŝe)
|- style="background: yellow; color: black"
|colspan="2" style="text-align: center;" |Sekurecaj Indikoj
|-
|Risko||R22 R36/37/38
|-
|Sekureco||S22 S24/25 S26 S36
|- style="background: yellow; color: black"
|colspan="2" style="text-align: center;" |Pridanĝeraj indikoj
|-
|colspan="2" style="text-align: center;" | Danĝero 
|- style="background: yellow; color: black"
|colspan="2" style="text-align: center;" |GHS etikedigo de kemiaĵojPubChem
|-
|GHS Damaĝo-piktogramo||
|-
|GHS Signalvorto||Averto
|-
|GHS Deklaroj pri damaĝoj||
|-
|GHS Deklaroj pri antaŭgardoj|| 
|-style="background: yellow; color: black" width=30%
|colspan="2" style="text-align: center with=50%;"|Escepte kiam indikitaj, datumoj estas prezentataj laŭ iliaj normaj kondiĉoj pri temperaturo kaj premo(25  kaj 100 kPa)
|}Alantoino estas kemia komponaĵo ankaŭ konata kiel glioksilduureido ĉar ĝi estas duureido de la glioksilata acido. Alantoino estas la ĉefa metabola peranto en plejmulto de la bestaj, plantaj kaj bakteriaj organismoj kaj ĝi estiĝas kiel degrada produkto de purinaj nukleobazoj per ureata oksidazo elde la ureata acido.

Alantoino posedas antinflamajn kaj analgeziajn proprecojn, povas esti uzata kiel haŭtoprotektilo kaj kontraŭiritilo, povas redukti haŭtoiriton en kosmetikaj ingrediencoj. Alantoino estas vaste uzata en ŝampuoj, kontraŭsunbrilaj produktoj, haŭtaj kremoj kaj locioj, razkremoj kaj buŝprotektaj produktoj.

Ĝi estas solvebla en varma akvo, varma etanolo kaj diluita solvaĵo de natria hidroksido, tre malmulte solvebla en malvarma akvo kaj etanolo, preskaŭ nesolvebla en duetila etero kaj kloroformo, senodora kaj sengusta. Ĝi estas stabila en aero sed ĝi reakcias kun fortaj bazoj.

 Historio 
Alantoino estis unue izolita en 1800 fare de la itala kuracisto Michele Francesco Buniva (1761–1834)The Lancet, Volume 1 kaj franca kemiisto Louis-Nicolas Vauquelin (1763-1829)Hand Book of Chemistry, Leopold Gmelin kiu erare kredis ĝin ĉeestanta en la amniota fluidaĵo.Clinical Urinology, A. C. Croftan En 1821, la franca kemiisto Jean Louis Lassaigne (1800-1859) trovis ĝin en la alantoida fluidaĵoBlack's Veterinary Dictionary kaj nomis ĝin alantoikata acido.Hand-book of chemistry, Volume 10, Leopold Gmelin En 1837, la germanaj kemiistoj Justus von Liebig (1803-1873)Familiar Letters on Chemistry: Second Series. The philosophical Principles ..., Justus von Liebig kaj Friedrich Wöhler (1800-1882)Cloth Diapers sintezis ĝin elde la ureata acido kaj renomis ĝin alantoino.

 Sintezo 
 Alantoino estas preparata per oksidado de la ureata acido:
500ra|eta|centre|Sintezo de Alantoino ekde la ureata acido.

 Reakcioj 
 Per varmigado de alantoino''' kun jodida acido oni preparas hidantoinon kaj ureon:Elements of Chemistry: Theoretical and Practical, Volume 3, William Allen Miller
500ra|eta|centre|Sintezo de Hidantoino ekde la alantoino.

 Literaturo 
 Chemical Book
 the NIST WebBook
 Purine and Pyrimidine Metabolism in Man IX, Andrea Griesmacher, Peter Chiba, Mathias M. Müller
 Fisher's Contact Dermatitis, Robert L. Rietschel, Joseph F. Fowler, Alexander A. Fisher
 Modern Methods of Plant Analysis / Moderne Methoden der Pflanzenanalyse, K. Paech, M. V. Tracey
 Animal Physiology: Adaptation and Environment, Knut Schmidt-Nielsen
 Encyclopedia of Chromatography, Volume 1 Jack Cazes

 Vidu ankaŭ 

 Purino
 Glioksilata acido
 Dukloroacetata acido
 Glioksalo
 Ureo
 Hidantoino
 Johann Barbieri (1853-1926)
 Louis-Nicolas Vauquelin (1763-1829)
 Friedrich Wöhler (1800-1882)
 Justus von Liebig (1803-1873)
 Jean Louis Lassaigne (1800-1859)
 Michele Francesco Buniva (1761-1834)
 Ureata acido
 Ernst Schulze (1840-1912)History of Soybeans and Soyfoods in Germany (1712-2016), 2nd ed ..., William Shurtleff; Akiko Aoyagi

 Referencoj 

Kategorio:Hidrogenaj kombinaĵoj
Kategorio:Nitrogenaj kombinaĵoj
Kategorio:Heterociklaj kombinaĵoj