Izidoro de Kievo

Izidoro de Kijivo (1385-1463) (greke:Ἰσίδωρος τοῦ Κιέβου) (ankaŭ konata kiel Izidoro de Tesaloniko aŭ Izidoro la Apostata) estis ukraina ĉefepiskopo kaj metropolito de Kijivo kaj Moskvo, indikita de la patriarko el Konstantinopolo Jozefo la 2-a, kun apogo de la bizanca imperiestro Johano la 8-a Paleologo (1392-1448), sed sen apogo de la moskva imperiestro Bazilo la 2-a (1415-1462), kiu estis indikinta Jonan, episkopo de Rjazan, post sej jaroj da vakado de la religia sidejo en Kijivo.History of the World Christian Movement: Volume 1: Earliest Christianity To 1453, Dale T. Irvin, Scott Sunquist

Li elstariĝis kiel promocianto de la unuiĝo inter la Ortodoksa Eklezio kaj la Romkatolika Fido rilate al konservado de la orienta rito pere de la Orientaj katolikaj eklezioj. Metropolito de Moskvo kaj de la tuta Rusio, post sia morto li estis rememorigita de la kontraŭroma rusa ortodoksa klerikaro kaj de la grandaj princoj kiel "Izidoro la Apostata", ĉar li fervore promociis la unuiĝon inter la Roma Eklezio kaj tiu ortodoksa interŝanĝe de milita helpo al Konstantinopolo, interkonsento apenaŭ tolerata de granda parto de la rusa klerikaro.

 Vivo 
Komence, la granda princo Bazilo la 2-a elmontris iom da malamikeco al la nova metropolito, tamen li eltenis liajn iniciatojn, kredante ke nur alianco kun la katolikismo povus savi la rilato inter Konstantinopolo kaj la Greke Ortodoksa Eklezio. Do, post ses monatoj en Moskvo, Izidoro estris rusan kontingenton por partoprenado en la Koncilio de Bazelo-Ferrara-Florenco kie li defendis la eklezian unuiĝon de Romo kaj Konstantinopolo.Encyclopedia of Catholicism, Frank K. Flinn

La koncilio aprobis la eklezian unuiĝon kaj Izidoro fariĝis papa legato kaj kardinalo en la 18-a de decembro 1439, kaj tio inkludis la teritoriojn en Pollando kaj Litovio. Tamen, kiam li revenis al Moskvo, en 1441, li estis arestita en la Monaĥejo Ĉudov kaj akuzita pri herezo. Post ses monatoj, li fuĝis, eble kun konsento de Bazilo la 2-a, ĉar la granda princo havis malgrandan volon submeti lin al tribunalo.

Post reveni al Italio, Izidoro restis kvar jarojn en Grekio, kaj la posteno de la metropolito resti vaka en Moskvo. En 1448, la moskvaj episkopoj elektis Jonan, la kandidaton de Bazilo, sen aprobo de Konstantinopolo, tiele igante la moskvan eklezion senestra aŭ sendependa. En 1458, iu aparta metropolito kreiĝis por Pollando kaj Litovio en Kijivo.The Challenge of Our Hope: Christian Faith in Dialogue, Wacław Hryniewicz Izidoro eksiĝis kiel metropolito de Kijiv (papo Pio la 2-a indikis Gregorion kiel metropolito de Kijivo), tamen li ankoraŭ nome tenis sian postenon en Moskvo, malgraŭ la nomumado de Jona.
230px|eta|maldekstre|<center>Liturgia libro de Izidoro de Kijivo<center>
En 1452, kiam Izidoro ankoraŭ estis papa legato en Konstantinopolo, li partoprenis en la defendo de la urbo kontraŭ la otomanaj turkoj. Li vundiĝis kaj kaptiĝis, sed li eskapis kaj krucmilito iĝis por reprenado de la urbo. En 1459, Pio la 2-a indikis lin kiel patriarko de Konstantinopolo, kvankam la greka eklezio ne agnoskis lin. En la 27-a de aprilo 1463, li mortis en Romo kaj sepiultiĝis en la Baziliko Sankta Petro.

 Literaturo 
 New Advent
 Orthodox Wiki
 The Cardinals of the Holy Roman Church 
 Catholi Hierarchy
 Youtube
 Historical Dictionary of Byzantium, John H. Rosser
 Encyclopedia of Catholicism, Frank K. Flinn
 Historical Dictionary of Medieval Russia, Lawrence N. Langer

 Vidu ankaŭ 
 Rusa Imperio
 Katedralo de Sankta Sofia
 Igor de Kievo
 Vladimiro la 1-a de Kievo
 Jaropolko la 1-a granda princo de Kijivo

 Referencoj 

Kategorio:Teologio
Kategorio:Ukrainaj metropolitoj
Kategorio:Ukrainaj patriarkoj
Kategorio:Ukrainaj ĉefepiskopoj