Kuŝinagaro

Kuŝinagaro (कुशीनगर, Kuśīnagar) estas urbo kaj nagar-panĉajato en la distrikto Kuŝinagaro de la barata ŝtato Utar-Pradeŝo. Ĝi estas grava budhisma pilgrimejo, kie budhanoj kredas, ke la budho Gaŭtamo atingis la parinirvanon post sia morto.W. Owen Cole, Peggy Morgan Six Religions in the Twenty-First Century 2000 - Paĝo 204 Anoj de budhismo, ĉefe el Azio, emas viziti ĉi tiun lokon almenaŭ unu fojon en siaj vivoj.

Etimologio
La nomo de la urbo devenas de ĝia antaŭa nomo, Kuŝavatio (, Kuśāvatī). Laŭ unu el la teorioj, Kuŝavatio estis la iama ĉefurbo de Kosalo kaj, laŭ la Ramajano, ĝi estis konstruita kaj nomita de la raĝo Kuŝo, filo de Ramo, la ĉefrolulo de la epopeo. Ankaŭ, laŭ la budhisma tradicio, la urbo estis nomita antaŭ ol la regado de la raĝo Kuŝo, onidire pro abundo de desmostaĥio (kuśa) en la regiono.

Demografio
Laŭ la 2011-a Barata censo, Kuŝinagaro havis loĝantaron de 22,214 kun 3462 domoj. Viroj estis la 52% (11,502 viroj) el la loĝantaro kaj virinoj la 48% (10,712 virinoj). Kuŝinagaro havas legopovan meznombron de 74%; vira legopovo estas 85%, kaj virina estas 72%, En Kuŝinagaro, 11% el la loĝantaro estas sub 10-jaraĝa.

Historio
La nuna Kuŝinagaro estas identigita kun Kuŝavatio (en la antaŭbudha periodo) kaj Kuŝinaro (en la budha periodo). Kuŝinaro estis la ĉefurbo de Malao, kiu estis unu el la ses mahaĝanapadoj de la −6-a jarcento. De tiam, ĝi restis kiel grava parto de pasintaj imperioj de Maŭrja, Ŝunga, Kuŝana, Gupta kaj Harŝa dinastioj.

En la mezepoka periodo, Kuŝinagaro iĝis suzerenejo de Kulturiaj raĝoj. Kuŝinaro daŭris kiel vivanta urbo ĝis la 12-a jarcento kaj estis de tiam forlasita kaj forgesita.

Malgraŭ tio, la moderna Kuŝinagaro aperis en la 19-a jarcento kun la arĥeologia elfosado de Alexander Cunningham, la unua Arĥeologia Enketo de Barato kaj poste sekvita de C. L. Carlleyle, kiu malkovris la ĉefan stupaon kaj ankaŭ trovis 6.10 metrojn longan statuon de kuŝanta budho Gaŭtamo en 1876. Elfosadoj daŭris dum la komenco de la 20-a jarcento dank’ al J. Ph. Vogel,J. Ph. Vogel, “Some Buddhist Monasteries in Ancient India,” Journal of the Ceylon branch of the Royal Asiatic Society 1 (1950): paĝoj 27-32  kiu kondukis arĥeologiajn kampanjojn en 904-5, 1905-6 kaj 1906-7, malkovrante multe da budhismaj materialoj.

Ĉandro Svamio, Birma monaĥo, alvenis al Barato en 1903 kaj faris la templon Mahaparinirvanon vivanta relikvujo.

Post la Barata sendependiĝo, Kuŝinagaro restis kiel parto de la distrikto Deorio. La 13-an de Majo de 1994, ĝi iĝis parto de la nova distrikto Utar-Pradeŝo.

Loko de la morto kaj la parinirvano de la budho Gaŭtamo
250px|eta|Kremacia stupao de la budho Gaŭtamo, Kuŝinagaro.

En 1896, Waddell sugestis, ke la loko de la morto kaj parinirvano de la budho Gaŭtamo estis en la regiono de Rampurvo."A Tibetan Guide-book to the Lost Sites of the Buddha's Birth and Death", L. A. Waddell. Journal of the Asiatic Society of Bengal, 1896, paĝo 279.  Tamen, laŭ la Mahāparinirvāṇa Sutta, la budho Gaŭtamo vojaĝis al Kuŝinagaro, forpasis kaj estis kremaciita tie.

 Trafiko 
En Kuŝinagaro internacia flughaveno funkcias.

Bildgalerio

Notoj

Referencoj

Kategorio:Budhismaj pilgrimejoj
Kategorio:Urboj de Utar-Pradeŝo
Kategorio:Urboj de Barato